ΜΛΚΚ Εκουαδόρ: Ψήφος ενάντια στον Κορρεϊσμό και διατήρηση της ταξικής ανεξαρτησίας

Τετάρτη 15 Μάρτη 2017

Η απόφαση που πήραν διάφορες λαϊκές και αριστερές οργανώσεις να ψηφίσουν ενάντια στον Κορρεϊσμό στο δεύτερο γύρο των εκλογών, κάτι που οδηγεί αναγκαστικά σε ψήφο υπέρ του Γκιγιέρμο Λάσσο, πέραν της αναγνώρισης από πλευράς πλατιών λαϊκών στρωμάτων ως μιας στάσης ορθής, έχει επίσης προκαλέσει και παρεξηγήσεις, σοκ και κριτικές διαφόρων ειδών. Το τελευταίο ήταν προβλέψιμο γιατί δεν είναι πάντοτε εύκολο να γίνει κατανοητή μία απόφαση συγκρουσιακή, όμως και εξαιτίας της δράσης της αστικής τάξης και του ψευτοαριστερού οπορτουνισμού που πάντοτε προσπαθούν να πετάξουν λάσπη ενάντια στις επαναστατικές οργανώσεις.

Στο προηγούμενο φύλλο, είχαμε διατυπώσει κάποια στοιχεία που τεκμηριώνουν τον επαναστατικό χαρακτήρα αυτής της στάσης. Προσθέτουμε σε αυτή την ανάλυση μία ακόμα πτυχή: αυτή η πολιτική συνάδει με την αρχή της διατήρησης της ταξικής ανεξαρτησίας.

Πρώτα από όλα, χρειάζεται να αποσαφηνίσουμε ότι ταξική ανεξαρτησία δεν είναι συνώνυμο με έναν απομονωτισμό έναντι των πολιτικών γεγονότων που δημιουργούνται στην κοινωνία. Αντίθετα, οι επαναστατικές οργανώσεις έχουν την υποχρέωση να εμπλέκονται στην πολιτική ζωή της χώρας και να απαντούν σε όλα τα προβλήματα που παρουσιάζονται σε αυτή. Οι σκοποί που επιδιώκονται με αυτή την πολιτική να επιτευχθούν μας επιτρέπουν να εντοπίσουμε την ουσία της, την ταξική της φύση.

Μία ταξική πολιτική είναι προσανατολισμένη στην υπεράσπιση των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών συμφερόντων μίας συγκεκριμένης τάξης: αν αυτή η τάξη βρίσκεται στην εξουσία, ταυτόχρονα η ταξική πολιτική είναι προσανατολισμένη στην υπεράσπιση της κατάστασής της ως κυρίαρχης τάξης· αν δεν κατέχει την εξουσία στα χέρια της, η πολιτική της έχει κύριο στόχο να την κατακτήσει.

Στην πορεία της πολιτικής ζωής μπορεί να υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες οι κοινωνικές τάξεις – ή τμήματα αυτών – με συμφέροντα αντιτιθέμενα, συμπίπτουν σε συγκεκριμένα πολιτικά κριτήρια, όμως κάθε μία με τα δικά της ιδιαίτερα σχέδια και σκοπούς. Ας πάρουμε ως παράδειγμα το ίδιο το οποίο αναφέραμε στο προηγούμενο φύλλο: την πάλη του λαού του Εκουαδόρ η οποία προκάλεσε την πτώση των κυβερνήσεων Μπουκάραμ, Μάχουαντ και Γκουτιέρες. Σε όλα αυτά τα γεγονότα είχε σημειωθεί στο στρατόπεδο της αστικής τάξης μία διάσπαση: ένα τμήμα της τους υποστήριζε και ένα άλλο διάκειτο υπέρ της αποπομπής τους για την πρόκληση μίας αλλαγής με ένα νέο εκπρόσωπο της ίδιας της αστικής τάξης, όπως και, πράγματι, συνέβη. Οι εργαζόμενοι και οι λαοί του Εκουαδόρ πάλεψαν για να ανατρέψουν αυτές τις κυβερνήσεις λόγω του αντιλαϊκού τους χαρακτήρα και συνέπεσαν στιγμιαία με ένα τμήμα της αστικής τάξης το οποίο επεδίωκε το ίδιο όμως με άλλους σκοπούς. Σημαίνει αυτό ότι το λαϊκό κίνημα έδρασε χάνοντας την ταξική του ανεξαρτησία; Τη στιγμή που οι εργαζόμενοι διαπίστωναν ότι υπήρχε διάσπαση στην αστική τάξη έπρεπε να παρατήσουν τον αγώνα τους για να μη χάσουν την “ανεξαρτησία” τους και να αφήσουν η πολιτική κρίση να επιλυθεί αποκλειστικά από τις αστικές ομάδες; Με κανέναν τρόπο. Οι εργαζόμενοι και ο λαός διεξήγαγαν αυτούς τους αγώνες καθοδηγούμενοι από τα δικά τους συμφέροντα· η σύμπτωση σε αυτό το σκοπό με ένα τμήμα της αστικής τάξης δεν αφαίρεσε το λαϊκό χαρακτήρα από το κίνημα, όχι μόνο λόγω του χαρακτήρα όσων πάλευαν, αλλά και λόγω των διεκδικήσεων που είχαν. Θα ήταν ένα τρομερό λάθος η εγκατάλειψη του αγώνα για να μην “εμφανιστούμε ενωμένοι” με ένα τμήμα της αστικής τάξης, ένα λάθος το οποίο θα είχε επίσης προκαλέσει μία πολιτική ήττα στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα και στο λαό γενικά.

Ένα παρόμοιο φαινόμενο έχουμε και σήμερα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, καθοδηγούμενοι από μια πολιτική ταξικής ανεξαρτησίας, οι εργαζόμενοι και ο λαός πάλεψαν για να βάλουν ένα τέλος στη σημερινή κυβέρνηση λόγω του αντιλαϊκού της χαρακτήρα. Κι αυτό ήταν μια διαδικασία που έφτασε να διαμορφώσει ως και μια πολιτικοεγκλογική πρόταση, την Εθνική Συμφωνία για την Αλλαγή (ANC), για να τελειώσουμε εκλογικά με την κυβέρνηση του Κορρεϊσμού. Σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, ο λαός πρέπει να εγκαταλείψει την πάλη του ενάντια στον Κορρεϊσμό και να του δώσει το ελευθέρας ώστε να διατηρηθεί για μια νέα περίοδο στην εξουσία και να συνεχίσει να επιτίθεται στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα; Εγκαταλείποντας την πάλη ενάντια στο τμήμα εκείνο της αστικής τάξης που βρίσκεται στην εξουσία (από φόβο μη συμπέσουμε συγκυριακά με ένα άλλο τμήμα της αστικής τάξης), στην πράξη ευνοούμε όσους όλα αυτά τα χρόνια αποδείχθηκαν ως ο κύριος πολιτικός εχθρός του οργανωμένου λαϊκού κινήματος και των αριστερών.

Κατά την άποψή μας, αυτή η πάλη πρέπει να συνεχιστεί και να διατηρήσει τους ίδιους στόχους που την γέννησαν: να αφήσουμε πίσω ένα καθεστώς το οποίο σοβαρά έπληξε από ιδεολογικής και πολιτικής σκοπιάς το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Η ανάκαμψη του εργατικού κινήματος έχει στρατηγικά χαρακτηριστικά – δηλαδή, σε σχέση με τους τελικούς στόχους της πάλης της εργατικής τάξης -, πολύ διακριτά και πάνω από όλα αντίθετα με τα συμφέροντα της αστικής τάξης ως τάξης, δηλαδή, και του τμήματός της εκείνου που σήμερα στηρίζει το Γκιγιέρμο Λάσσο, φυσικά.

Βρισκόμαστε, επομένως, ενώπιον ενός νέου επεισοδίου στο οποίο, εκκινώντας από διαφορετικά ταξικά συμφέροντα, δημιουργείται μία σύμπτωση ανάμεσα σε ένα τμήμα της αστικής τάξης και τις πολιτικές σημαίες που υψώνει το λαϊκό κίνημα. Δεν πρόκειται για μια πολιτική συμφωνιών ή συμμαχιών, πολλώ δε μάλλον δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο λαϊκό και αριστερό μπλογκ με την υποψηφιότητα Λάσσο. Η ταξική ανεξαρτησία εκδηλώνεται ξεκάθαρα, το λαϊκό κίνημα και οι Αριστερές επιδιώκουν να διαλύσουν αυτό το ανάχωμα που τους εμποδίζει να προχωρήσουν πιο γρήγορα στη διαδικασία της οργάνωσης των επαναστατικών δυνάμεων.

Καμία προσδοκία δεν υπάρχει ότι ο Λάσσο θα δημιουργήσει μία κυβέρνηση που να ευνοεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού, εκτός από τη δέσμευσή του (η οποία, στην πραγματικότητα, είναι μία συγκυριακή πολιτική ανάγκη για αυτόν) να σεβαστεί κάποια πολιτικά δικαιώματα που σήμερα περιέστειλε ο Κορρεϊσμός, και τα οποία θα αξιοποιήσει ο λαός για να εντείνει την πάλη του για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες του.

Άρθρο στην εφημερίδα Εn Marcha, όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ, φ. 1763, 15 Μάρτη 2017.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΛ ΚΚ Ισημερινού: Το άκυρο στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών – ένας επιφανειακός ριζοσπαστισμός

Η τέχνη της επαναστατικής πολιτικής έγκειται στην ικανότητα να κατανοούμε με απόλυτη αντικειμενικότητα την πραγματικότητα που υπάρχει σε μια συγκεκριμένη στιγμή στην κοινωνία και, μπροστά σε αυτή, να καθορίζουμε μία ορθή στάση – σύμφωνη με τις ιδεολογικόπολιτικές αρχές – η οποία να συμβάλλει στην υλοποίηση των στρατηγικών στόχων, δηλαδή, στην περίπτωσή μας, στην κατάκτηση της εξουσίας από πλευράς της εργατικής τάξης για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Με τη μια ή την άλλη διατύπωση, ανάμεσα σε όσους θεωρούν εαυτόν αριστερό σίγουρα υπάρχει συμφωνία με την παραπάνω πρόταση. Ωστόσο, κατά την υλοποίησή της, παρουσιάζονται δυσκολίες, γιατί σε διάφορες περιστάσεις ο βολονταρισμός και ο υποκειμενισμός επικρατούν της αντικειμενικής ανάλυσης. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει στις τάξεις κάποιων αριστερών και δημοκρατικών διανοούμενων, οι οποίοι επιδιώκουν να επαναλάβουν την πολιτική στάση που το λαϊκό κίνημα και οι αριστερές οργανώσεις υιοθέτησαν σε προηγούμενες εκλογές, παρότι λάμβαναν χώρα σε διαφορετική συγκυρία.

Με μια επιφανειακή στάση ταξικής ανεξαρτησίας καλούν σε άκυρη ψήφο, γιατί “δεν είναι δυνατό να δώσουμε ψήφο σε έναν τραπεζίτη”. Αν δει κανείς τυπικά το πολιτικό σκηνικό της χώρας, δηλαδή χωρίς να λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, τον συσχετισμό των υπαρχουσών δυνάμεων και τη δυνατότητα της πρόκλησης μίας αλλαγής σε αυτόν, που με κάποιο τρόπο να δημιουργεί καλύτερες συνθήκες για δράση και αγώνα· τις ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές συνθήκες στις οποίες βρίσκεται το λαϊκό κίνημα· τις αντιθέσεις στους κόλπους της κυρίαρχης τάξης· την κατάσταση πνευμάτων των μαζών οι οποίες επιδιώκουν μια αλλαγή στη χώρα, τότε είναι εξηγήσιμο το ότι καταλήγουν σε ένα τέτοιο συμπέρασμα, επιφανειακά ριζοσπαστικό, όμως εσφαλμένο.

Η άκυρη ψήφος είναι ένα από τα χαρτιά με τα οποία παίζει ο Κορρεϊσμός. Αν δεν του είναι εφικτό να αποσπάσει την ψήφο του εκλογικού σώματος, επιδιώκει αυτή, τουλάχιστον, να μην πάει στον αντίπαλό του, για τον οποίο αναπτύσει έναν πολιτικό λόγο δήθεν αντιολιγαρχικό.

Το σημερινό πολιτικό σκηνικό της χώρας είναι τέτοιο που η απόφαση για φραγμό στο δρόμο του Κορρεϊσμού μέσω της ψήφισης του Λάσσο ανταποκρίνεται πλήρως στις πολιτικές ανάγκες του εργατικού και λαϊκού κινήματος και στην πραγματική δυνατότητα της πρόκλησης μιας αλλαγής στο συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, από την οποία να μπορεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα να επωφεληθεί για να προχωρήσει τη διαδικασία ανασύνθεσης των δυνάμεών του, ώστε να συνεχίσει τον αγώνα για τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Είναι μία ψήφος αναγκαστική, όμως αναγκαία.

Το κύριο άρθρο της εβδομαδιαίας εφημερίδας Εn Marcha, οργάνου του Μαρξιστικού – Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ, φύλλο 1763,15-21 Μάρτη 2017.

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΛ ΚΚ Ισημερινού: Να συνεχίσουμε τον αγώνα για το τέλος του Κορρεϊσμού, αυτή τη φορά στο εκλογικό πεδίο

Αναμφισβήτητα, τα αποτελέσματα των εκλογών της ερχόμενης 2ας Απρίλη θα δώσουν αρκετή τροφή για συζητήσεις που θα διαρκέσουν πολύ καιρό. Ειδικά αν ο Κορρεϊσμός εκδιωχτεί από την εξουσία, κάτι που θα σημαίνει έτσι το τέλος ενός σχεδίου το οποίο γεννήθηκε ως μια προοδευτική και δημοκρατική πολιτική και τελείωσε καθιστάμενο μια αυταρχική κυβέρνηση, η οποία έχει παραδοθεί στο διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και εκπροσωπεί ένα τμήμα της αστικής τάξης το οποίο, για δικούς του λόγους, έδωσε ώθηση σε μια διαδικασία καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού και εντατικοποίησης των επιπέδων εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Και θα έχουμε πολλά να λέμε, επίσης, για την πολιτική απόφαση που διάφορες κοινωνικές οργανώσεις, αριστερά κόμματα και κινήματα έλαβαν, η οποία μπορεί να συνοψιστεί με αυτά τα λόγια: συνέχιση του αγώνα για να τελειώνουμε με τον Κορρεϊσμό, αυτή τη φορά στο εκλογικό επίπεδο, ψηφίζοντας ενάντια στο δίδυμο Μορένο – Γκλας.

Στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, η ψήφος για να βάλουμε ένα τέλος στον Κορρεϊσμό σημαίνει πως πρέπει να το κάνουμε υπέρ του Γκιγιέρμο Λάσσο. Είναι μία ψήφος αναγκαστική, υποχρεωτική από τις περιστάσεις, καθώς, το πολιτικό σενάριο σήμερα παρουσιάζεται με τον ακόλουθο τρόπο: αν ψηφίζουμε κατά του Κορρεϊσμού ή υπέρ του. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ακόμα και η άκυρη ψήφος, η οποία επιφανειακά θα σήμαινε απόρριψη και των δύο υποψηφίων, σε αυτή την περίσταση ευνοεί τον Κορρεϊσμό λόγω του τρόπου με τον οποίο οι ψήφοι κατανεμήθηκαν στον πρώτο γύρο και στo ανώτατο όριο αύξησης της κυβερνητικής υποψηφιότητας.

Όσοι βλέπουν αυτή την απόφαση με επιφανειακό τρόπο, βλέπουν μόνο το συμπληρωματικό στοιχείο (ψήφος υπέρ του Λάσσο) και όχι το ουσιαστικό (να βάλουμε τέλος στον Κορρεϊσμό). Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι κοινωνικές οργανώσεις, τα κινήματα και τα κόμματα της αριστεράς βάδισαν στο δρόμο της λαϊκής αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση γιατί αυτή μπήκε σε μια διαδικασία δεξιοποίησης, η οποία την έφτασε στην κατάσταση να είναι ένα από τα πιο αυταρχικά καθεστώτα των τελευταίων ετών, κάτι το οποίο προξένησε τη μεγαλύτερη ζημιά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, για να μην πάμε την ανάλυσή μας ακόμα πιο πίσω χρονικά.

Καμία από τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του παρελθόντος δεν θέσπιε μια εργατική νομοθεσία τόσο αντεργατική όπως έκανε η σημερινή, ούτε συνολικά πέτυχε μια τόσο σοβαρή ιδεολογικό-πολιτική επίδραση στο λαϊκό κίνημα (στη βάση της καταστολής και της εξαπάτησης), όπως σήμερα, επιτρέποντας στην αστική τάξη να πετύχει την “κυβερνησιμότητα” που τόσο προσέμενε, η οποία δεν είναι άλλο παρά ένα περιβάλλον στο οποίο τα λαϊκά αιτήματα καθηλώνονται ενώ οι κυρίαρχες τάξεις αυξάνουν τον πλούτο τους αυξάνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Αρκεί να δούμε τα επίσημα στατιστικά στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν ότι κατά τη διάρκεια αυτών των “επαναστατικών” χρόνων μεγάλωσαν τα έσοδα των τραπεζιτών και των μεγάλων επιχειρηματιών γενικά όπως και τα επίπεδα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Εξαιτίας αυτού, στην πορεία του αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση προέκυψε και γιγαντώθηκε το σύνθημα “Κάτω ο Κορρέα, Κάτω!”, το οποίο φώναξαν εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών του Εκουαδόρ στους δρόμους. Ως συνέπεια του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων στην κοινωνία του Εκουαδόρ και τη σημερινή συγκυρία της εκλογικής διαδικασίας, ο μόνος τρόπος για να πετύχουμε αυτό το στόχο σήμερα είναι μέσω της κάλπης. Θα πρέπει να αφήσουμε να χαθεί η ευκαιρία; Έχασε την ισχύ του το σύνθημα “Κάτω Κορρέα, Κάτω!”;

Η πολιτική του να βάλουμε φραγμό στον Κορρεϊσμό σημαίνει μια ορθή αξιοποίηση των ενδοαστικών αντιθέσεων, εκφράζει μια ορθή εκτίμηση και εντοπισμό του ποιος σε μια συγκεκριμένη στιγμή είναι ο κύριος εχθρός των εργαζομένων και του λαού και ενάντια σε ποιον πρέπει να συγκεντρώσουμε όλες τις δυνάμεις για να τον νικήσουμε, χωρίς να σταματήσουμε να βλέπουμε ότι δεν πρόκειται για το μοναδικό εχθρό και ότι, μετά την ήττα του, η μάχη θα συνεχιστεί ενα΄ντια σε άλλες δυνάμεις που στην πορεία της ταξικής πάλης θα καταστούν κύριος εχθρός. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο Λάσσο αποδίδεται στάτους εκπροσώπου των συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού: όπως οι υποψήφιοι της AP ( σ. parapoda: Συμμαχίας “Χώρα” του Κορρέα), αποτελούν την προσωποποίηση των εκπροσώπων της αστικής τάξης ως τάξης, ωστόσο – εξαιτίας της τεράστιας κοινωνικής πίεσης που υπάρχει στη χώρα – είναι υποχρεωτικό να διαλύσουμε το αυταρχικό εποικοδόμημα που έχτισε ο Κορρεϊσμός, και οι χαραμαδες δημοκρατίας που θα ανοίξουν από αυτή τη νίκη μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν από το λαϊκό κίνημα για την πολιτική του ανάκαμψη και ανάπτυξη.

Ας δούμε τη συμπεριφορά του κινήματος των μαζών και των δυνάμεων της αριστεράς σε άλλες περιστάσεις, όπως ήταν για παράδειγμα τα ξεσπάσματα ενάντια στους Μπουκάραμ, Μάχουαντ ή Γκουτιέρες. Σε κανένα από αυτά τα επεισόδια δεν είχε το λαϊκό κίνημα επαρκή δύναμη ώστε να εγκαθιδρύσει μια κυβερνηση που να εκπροσωπεί τους εργαζομένους, και ήταν προβλέψιμο ότι η έξοδος από την πολιτική κρίση που προκαλούταν από τον αγώνα των μαζών θα διευθετούταν μέσω από τα θεσμικά κανάλια, όπως και πράγματι συνέβη, προκαλώντας την αντικατάσταση του ενός αστού από έναν άλλον της ίδιας τάξης στην κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν, εξαιτίας αυτού, το λαϊκό κίνημα πρέπει να εγκαταλείψει την πάλη για να ανατρέψει αυτές τις κυβερνήσεις. Όχι. Σίγουρα όχι. Ήταν βασική για την ανάπτυξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος η επίτευξη αυτών των νικών, έστω και εν γνώσει του ότι οι υλικές συνθήκες ζωής δεν θα άλλαζαν και η πάλη θα έπρεπε να συνεχιστεί σε νέες συνθήκες ενάντια σε άλλη κυβέρνηση η οποία, ούτως ή άλλως, εκπροσωπούσε τα ίδια συμφέροντα που εκπροσωπούσε και η ανατραπείσα.

Από άποψη μορφής, η πάλη του λαού ώστε σήμερα να βάλει ένα τέλος στην αντιλαϊκή κυβέρνηση της “επανάστασης των πολιτών” δεν είναι παρόμοια με αυτές που προαναφέρθηκαν, όμως στην ουσία της είναι. Ο θρίαμβος του Κορρεϊσμού στις κάλπες θα σήμαινε μια σοβαρή πολιτική ήττα για τα λαϊκά στρώματα που όλα αυτά τα χρόνια είχαν παλέψει ενάντια στον αυταρχισμό και υπέρ της δημοκρατίας, ενάντια στην ποινικοποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας, ενάντια στη διαφθορά και στην παράδοση της χώρας στο ξένο κεφάλαιο· η πολιτική επίδραση στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα θα ήταν μεγάλη και, έχουμε ήδη την εμπειρία όλων αυτών των ετών με τον Κορρέα στην εξουσία.

Το αντίθετο, δηλαδή, η ήττα του διδύμου Μορένο – Γκλας ενθαρρύνει όσους με διάφορες μορφές συγκρούστηκαν με την κυβέρνηση και πάλεψαν για να της βάλον ένα τέλος. Επομένως, όχι μόνο είναι σωστό αλλά επίσης και απαραίτητο να αρνηθούμε την ψήφο προς τον Κορρεϊσμό και, ταυτόχρονα, να προετοιμαστούμε για νέες μάζες, σε διαφορετικές συνθήκες, ενάντια σε μια νέα κυβέρνηση η οποία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα αιτήματα των εργαζομένων και των λαών. 

 
 Άρθρο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του ΜΛΚΚ Εκουαδόρ En Marcha, φύλλο 7 Μάρτη http://www.pcmle.org/EM/spip.php?article8018

Μετάφραση: parapoda. wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

En Marcha: Κάτω ο Κορρέα, Κυβέρνηση Λαϊκή!

Άρθρο της En Marcha, όργανο της ΚΕ του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE)

Μια κυβέρνηση χωρίς πρωτοβουλία, η οποία δρα ευρισκόμενη σε άμυνα, και ένα κοινωνικό κίνημα, το οποίο παλεύει στους δρόμους και έχει υψώσει ως πολεμική σημαία το σύνθημα «Κάτω ο Κορρέα», διαμορφώνουν την πολιτική κρίση που υπάρχει στη χώρα αυτές τις μέρες. Αυτή η κατάσταση είναι το συσσωρευμένο αποτέλεσμα της πάλης των εργαζομένων και του λαού που αναπτύσσεται εδώ και μήνες, και η οποία τώρα κορυφώνεται, με τη συνέχιση των κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας, την προσχώρηση νέων κοινωνικών τομέων στην πάλη και τη γενίκευσή της σε διάφορες περιφέρειες.

Τη δυσαρέσκεια των μαζών αποπειρώνται να εκμεταλλευτούν τα δεξιά κόμματα της αντιπολίτευσης που είναι σε θέση με πρωτοβουλίες τους να προκαλούν διάφορες κινήσεις διαμαρτυρίας αυτές τις μέρες και επιδιώκουν να παρουσιαστούν ως οι βασικοί αντιτιθέμενοι στην κυβέρνηση. Κάποια τμήματα του λαού έχουν προσχωρήσει σε αυτά τα καλέσματα, γιατί αισθάνονται την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον Κορρέα και την ομάδα του.

Η λαϊκή αντιπολίτευση, που καθοδηγείται από μια πολιτική ταξικής ανεξαρτησίας, παλεύει εδώ και καιρό ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική του καθεστώτος και πρέπει να διατηρήσει ψηλά την πολιτική της ανεξαρτησία και τις μαχητικές της σημαίες. Το λαϊκό κίνημα καλείται να παλέψει εναντίον όλης της φορολογικής πολιτικής της κυβέρνησης, που επιβάλλεται με διάφορα μέσα: να διαμαρτυρηθεί για το αυξανόμενο κόστος διαβίωσης και το πάγωμα μισθών· να απορρίψει την επίθεση της κυβέρνησης στο 40% των συντάξεων· για τους πάνω από μισό εκατομμύριο νέους που δεν μπορούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους στα πανεπιστήμια: για την επίθεση στο ταμείο ανεργίας των καθηγητών· για την αντεργατική, κατασταλτική, εγκληματική πολιτική της λαϊκής κυβέρνησης.

Μέσα στη φωτιά των διαμαρτυριών του συνδικαλιστικού και λαϊκού κινήματος αναδεικνύεται η κραυγή «Κάτω ο Κορρέα!»: Τώρα, με αυτό το αίτημα, τίθεται και το ζήτημα για μια Λαϊκή Κυβέρνηση αποτελούμενη από όσους τώρα διαμαρτύρονται στους δρόμους, η οποία να διασφαλίζει την πλήρη δημοκρατία για το λαό, να εγγυάται μια ανάπτυξη της χώρας με εθνική κυριαρχία, να καταργεί όλα τα αντιλαϊκά και αντεθνικά μέτρα που έχουν υιοθετηθεί από το σημερινό καθεστώς. Μια κυβέρνηση χωρίς διαφθορά, χωρίς τραπεζίτες, χωρίς Κορρέα.

http://www.pcmle.org/EM/spip.php?article6822
Μετάφραση: parapoda

Διαβάστε Περισσότερα »

PCMLE: Η Αλβανία ξεσκέπασε και πάλεψε ενάντια στον τιτοϊκό ρεβιζιονισμό

Άρθρο της En Marcha, όργανο της ΚΕ του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE)

Είναι γνωστό ότι η Αλβανία και το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας έχουν διεξάγει αγώνα κατά του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού, του κινέζικου ρεβιζιονισμού και του τιτοϊκού ρεβιζιονισμού. Επίσης πολέμησαν τη Γιουγκοσλαβία, η οποία διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντεπαναστατική δράση προς όφελος του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Στόχος των τιτοϊκών ήταν να μετατρέψουν το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας (ΚΕΑ) από ένα μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα που ήταν σε ένα κόμμα οπορτουνιστικό και την Αλβανία σε τμήμα-μέλος του γιουγκοσλαβικού κράτους.

Οι Τιτοϊκοί ρεβιζιονιστές ήταν μια γκρούπα αποστατών που άρχισε την ανοιχτή αντεπαναστατική της δράση το 1948. Η ομάδα αυτή με επικεφαλής τον Ιωσήφ Τίτο εκδήλωσε, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, εθνικιστικά σοβινιστικά χαρακτηριστικά ακόμα από την εποχή του πολέμου. Οι Γιουγκοσλάβοι που αναδείχθηκαν σε δύναμη του αγώνα κατά του φασισμού εξέφρασαν αμέσως την παραίτησή τους από την μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία τόσο στο ζήτημα των σχέσεων με τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν όσο και στη στάση τους απέναντι στην Αλβανία με τις σοβινιστικές πράξεις τους. Σύμφωνα με τον Ενβέρ Χότζα «οι τιτοϊκοί δεν ανταποκρίνονταν στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, δεν ανταποκρίνονταν επειδή το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας δεν καθοδηγούνταν από την μαρξιστική-λενινιστική θεωρία και δεν αποδέχονταν τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό φάνηκε στη σύγκρουση που ξέσπασε μεταξύ του Γραφείου Πληροφοριών των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας».

Ο Γιουγκοσλαβικός ρεβιζιονισμός ήταν μία αναθεωρητική ιδεολογία που προέρχονταν από τις παλιές ιδεολογικές θεωρίες των Μπερνστάιν, Κάουτσκι, των αντι-μαρξιστικών θεωριών όλων των οπορτουνιστών και των εχθρών του σοσιαλισμού, των τροτσκιστών, των μπουχαρινικών και των σοσιαλδημοκρατών.

Οι Γιουγκοσλάβοι διαδραμάτισαν μεγάλο ρόλο στην εξάπλωση των αντι-μαρξιστικών θέσεων που εμφανίστηκαν κυρίως στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Λίγκας της Γιουγκοσλαβίας, όπου ισχυρίζονταν ότι ακολουθούσαν μια ανεξάρτητη πολιτική, ενώ στην πραγματικότητα η δραστηριότητά τους έδειξε μια υποταγή της πολιτικής τους σε κείνη του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου.

Ο τιτοϊσμός χαρακτηρίζεται από «μια έντονη δραστηριότητα ενάντια στο μαρξισμό-λενινισμό, οργανώνοντας μια παγκόσμια εκστρατεία προπαγάνδας για να παρουσιάσουν το σύστημα στη Γιουγκοσλαβία με τη μορφή του ενός καθεστώτος «πραγματικά σοσιαλιστικού», ως «νέα κοινωνία» ως «σοσιαλισμού δρόμου», διαφορετικού από εκείνον που είχε προκύψει στην Σοβιετική Ένωση των Λένιν και Στάλιν, δηλαδή σοσιαλιστικό καθεστώς με «ανθρώπινο πρόσωπο», το οποία εφαρμόζονταν για πρώτη φορά στον κόσμο και δίνει «λαμπρά αποτελέσματα». Η προπαγάνδα αυτή χρησιμοποιήθηκε για να ριχτεί «στάχτη στα μάτια» του λαού και στις προοδευτικές δυνάμεις που πολέμησαν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη.»

Ο Τίτο και η ομάδα του στη Γιουγκοσλαβία υιοθέτησε μορφές διακυβέρνησης που καταπολεμήθηκαν έγκαιρα από το Λένιν και διαδίδονταν στη Σοβιετική Ένωση από τους τροτσκιστές και άλλους αναρχικούς, που είχαν ενθαρρυνθεί από την αστική τάξη για να σαμποτάρουν την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Η Γιουγκοσλαβία έντυσε το καπιταλιστικό σύστημα με τη λεγόμενη «Γιουγκοσλαβική αυτοδιαχείριση», η οποία ήταν ντυμένη με τη μάσκα του Μαρξισμού-Λενινισμού, προσπαθώντας να πείσει τους ανθρώπους ότι το σύστημα αυτό ήταν ο πιο αυθεντικός σοσιαλισμός.

Σύμφωνα με τον Ενβέρ Χότζα, «η «αυτοδιαχείριση» γεννήθηκε ως ένα οικονομικό σύστημα και στη συνέχεια επεκτάθηκε από το πεδίο της κρατικής οργάνωσης σε όλους τους τομείς της ζωής στη χώρα. Η θεωρία και η πρακτική της «Γιουγκοσλαβικής αυτοδιαχείρισης» αποτελεί ανοιχτή άρνηση της διδασκαλίας του μαρξισμού-λενινισμού και των γενικών νόμων της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού. Το οικονομικό και πολιτικό σύστημα της αυτοδιαχείρισης, είναι μια μορφή της αναρχοσυνδικαλιστικής αστικής δικτατορίας».

Η εφαρμογή της «αυτοδιαχείρισης» έκανε μεγάλη ζημιά στους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, όπως αναφέρεται στο έργο του ο Ενβέρ «το σύστημα της «αυτοδιαχείρισης» με όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, όπως η εξάλειψη του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, το μοναδικό ηγετικό ρόλο του κράτους, του φεντεραλισμού, του αναρχισμού, της αντικρατικής γενικότερα, έχει προκαλέσει αναταραχή στη Γιουγκοσλαβία τόσο στον οικονομικό τομέα όσο και πολιτικό και ιδεολογικό, μια αδύναμη και άνιση ανάπτυξη μεταξύ των δημοκρατιών και των περιοχών, μεγάλων κοινωνικών και ταξικών διαφορών, διχόνοια και εθνική καταπίεση και τον εκφύλισμό της πνευματικής ζωής. Έχει προκαλέσει μια απότομη διαίρεση της εργατικής τάξης, που προκαλεί αντιπαλότητα μεταξύ των διαφόρων τμημάτων της δηλητηριάζοντάς τα με αστικές αντιλήψεις».

Η Αλβανία υπήρξε ένα μεγάλο παράδειγμα στον αγώνα ενάντια στο ρεβιζιονισμό, ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει τις διάφορες πτυχές της αντεπανάστασης που νόθευαν τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία με στόχο την υπεράσπιση του ιμπεριαλισμού, ενώ αποτέλεσε ένα σημαντικό παράδειγμα αντίστασης και δύναμης για τους κομμουνιστές και τους εργαζομένους του κόσμου.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η πάλη της Αλβανίας κατά των μαοϊκών

Άρθρο της En Marcha, όργανο της ΚΕ του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE)

Δημοσιεύτηκε 5 Δεκεμβρίου 2011

Το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας παράλληλα με την αντιμετώπιση και την καταπολέμηση των χρουτσωφικών έπρεπε να εκθέσει και να καταπολεμήσει μια νέα πτυχή του ρεβιζιονισμού, η οποία αυτή τη φορά προέρχεται από την ασιατική ήπειρο και υπό την ηγεσία του Μάο Τσε Τουνγκ.

Από το 1956, έτος κατά το οποίο παρουσιάστηκε η έκθεση του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, το ΚΕΑ ενίσχυσε τις σχέσεις του με τους Κινέζους. Η σχέση αυτή αναπτυσσότανε όλο και περισσότερο με κορμό τον αλβανικό αγώνα ενάντια στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό, όμως οι ενέργειες του Μάο και των οπαδών του τη εκφύλισαν σε μια πραγματιστική πολιτική που προσπάθησε να μετατρέψει την Κίνα σε μια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη.

Η πάλη που διεξήγαγαν οι κινέζοι ήταν ταλαντευόμενη και αντιφατική, επειδή από αυτήν απουσίαζαν οι μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές και χαρακτηρίζονταν από οπορτουνισμό. Σύμφωνα με τον Ενβέρ Χότζα «... πολλές θέσεις, όχι μόνο γενικά, αλλά και ειδικά της κινεζικής ηγεσίας σε μια σειρά σημαντικών ζητημάτων (πολιτικών, ιδεολογικών, οργανωτικών και στρατιωτικών) κυμαίνονταν πολλές φορές πότε προς τα δεξιά και πότε προς τα αριστερά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, πρόθυμοι και σε άλλες αναποφάσιστοι. Περιστασιακά διατηρούσαν επίσης σωστές θέσεις, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν προφανώς οπορτουνιστικές συμπεριφορές. Η Κινεζική πολιτική, σε γενικές γραμμές, καθ 'όλη τη διάρκεια της περιόδου που έζησε ο Μάο, ήταν αδύναμη, ήταν μια συμφιλιωτική πολιτική, στην οποία έλειπε η σπονδυλική στήλη του μαρξισμού-λενινισμού. Μια μέρα μιλούσε για ένα μείζον πολιτικό πρόβλημα, και την επόμενη μέρα για άλλο. Στην κινεζική πολιτική δεν μπορούσε να βρει κανείς, ένα σταθερό και συνεπές νήμα», σε σημείο που ακόμη και ο Μάο Τσε Τουνγκ δήλωσε ότι η σκέψη του μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους, τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά.

Ενώ η Αλβανία βάθυνε την πάλη ενάντια στο ρεβιζιονισμό και τον ιμπεριαλισμό, η κινεζική δράση ήταν αντιφατική, γεγονός που αποδείχτηκε αφενός με τη στάση της κινεζικής ηγεσίας απέναντι στο Χρουστσόφ και την συμμορία του, και από την άλλη ήταν μια κραυγαλέα υποταγή στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι Κινέζοι προσπάθησαν να αναζητήσουν συμφιλίωση και ένωση με τους ρώσους ρεβιζιονιστές με πρόσχημα το σχηματισμό ενός κοινού μετώπου ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ενώ αμέσως μετά κάλεσαν τον Νίξον (21 έως 28 Φεβρουαρίου, 1972) και τον Φορντ (3 Δεκεμβρίου 1975) να διακηρύξουν την κινέζικη πολιτική προσέγγισης και την ένωση της με τον ιμπεριαλισμό.

Ο Ενβέρ Χότζα στις σημειώσεις του με τίτλο «Σκέψεις για την Κίνα», έγραφε ότι «οι Κινέζοι εμφανίζονται ως αντιρεβιζιονιστές, αλλά συνεργάζονται και επεκτείνουν τη συνεργασία με όλη το ρεβιζιονιστικό ρεύμα που έχει προφανείς αντιθέσεις με τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές. Ως εκ τούτου, στην πράξη συμμετέχουν με διάφορους ρεβιζιονιστές για την καταπολέμηση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών. Οι Κινέζοι εμφανίζονται ως αντι-ιμπεριαλιστές, υποκρινόμενοι την καταπολέμηση των δύο ιμπεριαλιστικών υπερδυνάμεων (του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού), αλλά τώρα αναπτύσσουν επαφές και συνεργάζονται τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον των Σοβιετικών. Υποτίθεται ότι εκμεταλλεύονται τις μεταξύ τους αντιθέσεις. Δεν λένε ρητά ότι οι Σοβιετικοί είναι ο υπ 'αριθμόν ένα εχθρός της ανθρωπότητας, αλλά υποδεικνύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν είναι ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός». Εκτός σε αυτές τις επικρίσεις του ο σ. Χότζα ανασκεύασε τα λεγόμενα των κινέζων γράφοντας ότι η Κίνα «...ακολουθεί μια πολιτική χωρίς αρχές και προκειμένου να εξαφανίσει, υποτίθεται, την ενότητα των αντιθέτων, δεν μπορεί να καθιερωθεί ως μια ισχυρή σοσιαλιστική χώρα, και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ως ένα κόμμα που να υπερασπίζεται σθεναρά τις μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές».

Η σκέψη του Μάο Τσε Τουνγκ παρουσιάστηκε ως ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού, κηρύσσοντας το κινεζικό δρόμο προσέγγισης των προβλημάτων «... που σφύζει από ζωή και σφρίγος, ευχάριστο στο αυτί και τα μάτια του κινεζικού λαού», επισημαίνοντας ότι, οι Μαοϊκοί προσπάθησαν να αφαιρέσουν την επιστημονική θεωρία του παγκόσμιου προλεταριάτου, ενώ επιδιώξανε να συγχωνεύσουν ορισμένα στοιχεία της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας με τις θεωρίες των αρχαίων στοχαστών επαναστατών, νομικών και φεουδαρχών όπως οι Λάο Τσε, Τσε Kung, Κομφούκιος, κλπ..

Τα κύρια στοιχεία του μαοϊσμού που έρχονται σε αντίθεση με τις φιλοσοφικές αρχές του μαρξισμού-λενινισμού είναι εν συντομία η υλιστική διαλεκτική, κυρίως όσον αφορά την ενότητα των αντιθέτων, η επανάσταση (από το χωριό στην πόλη, η υποτίμηση της εργατικής τάξης) και η μετάβαση από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό (η καπιταλιστική και η σοσιαλιστική γραμμή στο κόμμα).

Διαβάστε Περισσότερα »

Βενεζουέλα: Ήττα της ολιγαρχίας

En Marcha #1596
Όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Μαρξιστικoύ-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισημερινού (PCMLE)

Η ανακοίνωση του Εθνικού Εκλογικού Συμβουλίου (CNE) της Βενεζουέλας επιβεβαίωσε τη νίκη του Ούγκο Τσάβες, με περισσότερο από 54% των ψήφων απέναντι στον υποψήφιο της δεξιάς και της ολιγαρχίας, αποδεικνύνοντας τη λαϊκή υποστήριξη στο έργο με επικεφαλής τον Μπολιβεριανό Πρόεδρο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν εκλογές ανάμεσα σε δυο αντιδιαμετρικά κυβερνητικά προγράμματα: αυτό του Ούγκο Τσάβες, που εστιάζει στο ρόλο του κράτους ως ρυθμιστή των μέσων παραγωγής και της κατανάλωσης, επενδύσεις σε κοινωνικά προγράμματα, μεγαλύτερη κοινωνική συμμετοχή στα δημόσια ιδρύματα, Λατινοαμερικάνικη ενοποίηση, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και προγράμματα επιμόρφωσης, στέγαση και, αυτό που αναστατώνει τη δεξιά περισσότερο: ο κρατικός έλεγχος της παραγωγής πετρελαίου. Στο άλλο άκρο, ο Henrique Capriles, παρόλο που ο ίδιος λέει ότι συμφωνεί με το δικαίωμα των λαϊκών στρωμάτων για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, δεν αρνείται ότι ο ίδιος εκπροσωπεί την ολιγαρχία της Βενεζουέλας, που λαχταρά να ανακτήσει τον έλεγχο των δημόσιων επιχειρήσεων μέσω της ιδιωτικοποίησης τους και, ως εκ τούτου, δεν αρνείται ότι είναι αντίθετος με πολλά από τα κοινωνικά προγράμματα της σημερινής κυβέρνησης. Είναι, επίσης, υπέρ του να επανακτήσει το ιδιωτικό, εθνικό και ξένο κεφάλαιο τον έλεγχο της οικονομίας της Βενεζουέλας.

Ο Τζέιμς Πέτρας, ένας διακεκριμένος πολιτικός αναλυτής επισημαίνει σαφώς αυτόν τον ανταγωνισμό: «Ο Τσάβες είναι με τη Λατινική Αμερική, είναι σε αντιπαράθεση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και δείχνει ότι είναι ένας άνευ όρων υπερασπιστής της αυτοδιάθεσης και της ενοποίησης της Λατινικής Αμερικής. Ο H. Capriles Radonski είναι υπέρ των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου με τις ΗΠΑ, που αντιτίθεται στην περιφερειακή ολοκλήρωση, υποστηρίζει τις επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και είναι ένθερμος υπερασπιστής του Ισραήλ». Και αυτή η διαφορά είναι που εκτίμησε ο λαός της Βενεζουέλας.

Με αυτό το αποτέλεσμα η δεξιά δεν ηττήθηκε. Με τη δύναμη που διατηρεί πάνω από τις τράπεζες και τα μέσα ενημέρωσης, κατάφερε να πείσει μια μεγάλη μερίδα να υποστηρίξει τις ανοιχτά νεοφιλελεύθερες θέσεις της. Σύμφωνα με την πρώτη έκθεση του CNE, με το 90% των καταμετρημένων ψήφων, ο Τσάβες λαμβάνει 7.440.082 ψήφους (54,4%) και ο Capriles, 6.151.544 ψήφους (45%).

Με τη νίκη του Τσάβες, έχουν κερδίσει τα λαϊκά στρώματα, τα εκατομμύρια των ανθρώπων που επωφελούνται από τα προγράμματα που τους επιτρέπουν μια αξιοπρεπή ζωή. Η θέση της νεοφιλελεύθερης ολιγαρχίας για ιδιωτικοποίηση των τραπεζών, των πολυεθνικών εταιρειών πετρελαίου και φυσικού αερίου που λαχταρούν να επιστρέψουν στο παρελθόν της διαφθοράς, νικήθηκε μαζί με την πρεσβεία των ΗΠΑ και των υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών.

Διαβάστε Περισσότερα »

En Marcha: Δημαγωγία για να αντισταθμιστεί η απώλεια της υποστήριξης

En Marcha, όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE)

Η έκθεση που υποβλήθηκε από τον Rafael Correa στην Εθνοσυνέλευση ήταν ό, τι αναμενόταν: ένας πλούτος των στατιστικών στοιχείων για να αποδείξει τους ισχυρισμούς περί "προόδου" που συνέβη κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του και μια ρητορική που χρησίμευσε μόνο για να επιβεβαιώσει την βαθιά δημαγωγικό χαρακτήρα της κυβέρνησης. Ήταν μια προεκλογική ομιλία, που καλύπτεται με την επισημότητα που συνοδεύει κάθε προεδρική έκθεση.

Μέσω μιας σειράς ψευδών δηλώσεων και ηχηρών φράσεων, […] διαφαίνεται η μεγάλη πολιτική ανησυχία του Ραφαέλ Κορέα λόγω της δράσης που ξεδιπλώνεται από το οργανωμένο λαϊκό κίνημα και τις δυνάμεις της Αριστεράς, [..]

Διαβάστε Περισσότερα »

Δήλωση των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής

Από την En Marcha, Κεντρικό Όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισημερινού #1589, 10-16 Αυγούστου, 2012

Πραγματοποιήθηκε τον Ιούλη στον Ισημερινό, περιφερειακή συνάντηση της Διεθνούς Σύσκεψης Μ-Λ Κομμάτων και Οργανώσεων της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής με συμμετοχή των αδελφών κομμάτων και οργανώσεων από τη Βραζιλία, την Κολομβία, τον Ισημερινό, το Μεξικό, τη Δομινικανή Δημοκρατία, το Περού και τη Βενεζουέλα.

Δήλωση των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής

(Απόσπασμα)

Μαζευτήκαμε τα μαρξιστικά-λενινιστικά Κομμουνιστικά Κόμματα της Λατινικής Αμερικής για να συζητήσουμε διάφορα θέματα, ιδίως την παρακολούθηση της κατάστασης στις χώρες μας και σε διεθνές επίπεδο, καθώς και να καθορίσουμε τις δεσμεύσεις σχετικά με τα καθήκοντα που απορρέουν από τη συνεδρίαση. Μετά από ανταλλαγές απόψεων και συζητήσεων καταλήξαμε στα ακόλουθα συμπεράσματα:

Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος συνεχίζεται και θα επιδεινωθεί, παρόλα τα μέτρα που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, που βρίσκονται στην υπηρεσία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων, για να την αποτρέψουν. Θα συνεχίζουν να παίρνουν μέτρα που είναι σε βάρος της εργατικής τάξης, των εργαζομένων και του λαού γενικότερα.

Υπό την έννοια αυτή, μειώνουν συνεχώς τους μισθούς και τους καθιστούν περισσότερο επισφαλείς, προχωρούν σε μαζικές απολύσεις στις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τους δημόσιους φορείς, αυξάνουν τα όρια συνταξιοδότησης και μειώνουν τις συντάξεις, μειώνοντας, μεταξύ άλλων, τα κονδύλια για την παιδεία, την υγειονομική περίθαλψη, την κοινωνική ασφάλιση και άλλους τομείς υπηρεσιών που αφορούν την εργατική τάξη και το λαό γενικότερα. Την ίδια στιγμή αυξάνουν τους φόρους σε αγαθά και υπηρεσίες, είδη λαϊκής κατανάλωσης, και όλα αυτά για να εισπράξουν χρήματα για να πληρώσουν το εθνικό χρέος και να σώσουν από τη χρεοκοπία τις ιδιωτικές τράπεζες, στις οποίες έχουν δοθεί πολλά δισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ, που υφαρπάζονται από την εργατική τάξη και τους λαούς.

Οι σύνοδοι κορυφής των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων που πραγματοποιούνται από το 2008, διατείνονται ότι προωθούν την οικονομική ανάπτυξη, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την αντιμετώπιση της κρίσης. Όμως, παρά τις συμφωνίες που έχουν εγκριθεί και τα χρήματα που δίνονται στις ιδιωτικές τράπεζες, η διαφημιζόμενη ανάπτυξη δεν έχει ακόμη φανεί, ενώ περισσότερες εταιρείες και τράπεζες χρεοκοπούν.

Οι κυβερνήσεις, που βρίσκονται στην υπηρεσία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων, επιμένουν να πληρώσουν την κρίση η εργατική τάξη και οι λαοί .

Στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από την κρίση, το χρηματιστικό κεφάλαιο και τα μονοπώλια ψάχνουν για νέες πηγές συσσώρευσης κεφαλαίου, και εδώ πρέπει να τονίσουμε το ξεπούλημα, τις αντι-εθνικές και αντι-λαϊκές πολιτικές των περισσότερων κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, οι οποίες παραδίδουν τον ορυκτό πλούτο και όλους τους φυσικούς πόρους σε ξένες εταιρείες.

Εκτός από τη λεηλασία των λαϊκών πόρων, το ξεπούλημα έχει σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον και τις κοινότητες στις οποίες βρίσκονται οι φυσικοί πόροι, προσθέτοντας ένα ακόμη στοιχείο για τη λαϊκή αγανάκτηση και εξέγερση.

Η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, η νεολαία και οι λαοί απορρίπτουν αυτές τις πολιτικές των κυβερνήσεων. Σε κάθε ήπειρο οι αγώνες των εργαζομένων και των λαών γενικότερα αναπτύσσονται, παίρνοντας, μεταξύ άλλων, τη μορφή μαχητικών απεργιών, διαδηλώσεων και καταλήψεων κτιρίων.

[...] Δηλώνουμε ότι την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της, στις χώρες μας, συνοδεύουν κατασταλτικές πρακτικές των κυβερνήσεων που ποινικοποιούν τις διαμαρτυρίες, απειλώντας ακόμη και με φυλακή τα λαϊκά και επαναστατικά συνδικάτα, εκπαιδευτικούς, τη φοιτητική κοινότητα, τους αγωνιστές αγρότες, οι οποίοι διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στις πολιτικές και τα μέτρα των κυβερνήσεων. Σοβαρά πλήγματα δέχονται οι λαϊκές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία προστίθενται στα παλιά προβλήματα από τα οποία υποφέρουν η εργατική τάξη και οι λαοί.

Αντιμέτωποι μ' αυτή τη γενική κατάσταση του καπιταλιστικού συστήματος και ιδιαίτερα των χωρών μας, εμείς τα κομμουνιστικά κόμματα ορθωνόμαστε και επανεκδηλώνουμε τη βούλησή μας να προωθήσουμε τους αγώνες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων γενικότερα για την ικανοποίηση των κοινωνικών και πολιτικών διεκδικήσεων, για δημοκρατικές και επαναστατικές αλλαγές, για το σοσιαλισμό.

Καλούμε τα μέλη μας να συνεχίσουν να ενισχύουν την οργάνωση και την πάλη των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, να μπουν επικεφαλής αυτών των αγώνων  χωρίς να λογαριάζουν τις συνέπειες.

Στο σύνθημα να πληρώσουν οι πλούσιοι την κρίση, πρέπει να προστεθεί η συστηματική καταγγελία των δημαγωγικών και λαϊκίστικων κυβερνήσεων που για να αποκρύπτουν τη δουλοπρεπή στάση τους απέναντι στις ολιγαρχίες και τον ιμπεριαλισμό αυτοαποκαλούνται αριστερές ή ακόμα και σοσιαλιστικές. Να προσθέσουμε επίσης την υπεράσπιση των λαϊκών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων, την καταδίκη της ποινικοποίησης των διαμαρτυριών, την απαίτηση οι κυβερνήσεις να σέβονται τα δικαιώματα που είναι κατοχυρωμένα σε εκείνα τα Συντάγματα, που έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα των λαϊκών αγώνων, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και την ελευθερία στο συνδικαλισμό της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Είναι επίσης απαραίτητο να προωθηθούν οι αγώνες των μαζών για την προοδευτική μεταρρύθμιση των πολιτικών και κοινωνικών καθεστώτων μέσω της Συντακτικής Συνέλευσης, στις χώρες εκείνες όπου ένα απαρχαιωμένο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα αρνείται τα θεμελιώδη δικαιώματα των κυρίαρχων λαών.

Ένα σημαντικό μέρος των αγώνων μας θα πρέπει να κατευθυνθεί στην υπεράσπιση του νερού, την άρνηση από το λαό της παράδοσης των μετάλλων και των φυσικών πόρων, και στην αλληλεγγύη με τα κινήματα διαμαρτυρίας. Αξιοσημείωτες περιπτώσεις είναι εκείνες που αναπτύσσονται από τους λαούς στη Cajamarca στο Περού, στην Catamarca στην Αργεντινή, στην Oaxaca στο Μεξικό και στη Σερεχόν στην Κολομβία.

Διαμαρτυρόμαστε για τους συστηματικούς βομβαρδισμούς από τον κολομβιανό στρατό εναντίον διαφόρων πολιτικών και ανυπεράσπιστων κοινοτήτων που είχαν ως αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους, με το πρόσχημα την καταπολέμηση της εξέγερσης των ανταρτών του FARC, (Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας) , του Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης (ELN) και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (EPL), που δεν έχουν παραιτηθεί από το δικαίωμά τους να αγωνιστούν μαζί με το λαό για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Με μαχητική αγανάκτηση, απορρίπτουμε επίσης το πραξικόπημα της ολιγαρχίας και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην Παραγουάη εναντίον του προέδρου Fernando Lugo, γεγονός που εκφράζει με σαφήνεια την αποφασιστικότητά τους να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις που δεν ανταποκρίνονται πλήρως στα συμφέροντα και τους στόχους τους. Στην Παραγουάη, πριν από την εκλογή του Lugo, κατά τη διάρκεια της κυβέρνησής του και μετά την ανατροπή του, οι αγρότες και οι εργαζόμενοι έχουν ζήσει στη φτώχεια, χωρίς πρόσβαση στη γη, την υγεία και την εκπαίδευση. Στηρίζουμε αποφασιστικά τους αγρότες, τους εργαζόμενους, τους εκπαιδευτικούς και τη νεολαία στον αγώνα τους για τη γη και το δικαίωμα να οργανώνονται και να απεργούν, τους πατριώτες, τους δημοκράτες και τους επαναστάτες που αγωνίζονται για την κοινωνική και εθνική επανάσταση.

Επανεπιβεβαιώνουμε τη θέληση ως κομμουνιστικά κόμματα της εργατικής τάξης να βρεθούμε στην πρωτοπορία επικεφαλείς των αγώνων των λαϊκών στρωμάτων, με στόχο να καταλάβουν την πολιτική εξουσία, για να πραγματοποιήσουν την επανάσταση προς το σοσιαλισμό, την απόφασή μας να μετατραπούμε σε ισχυρά μεγάλα κόμματα με επιρροή στην πολιτική και κοινωνική ζωή των χωρών μας, που αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για να είμαστε σε θέση να προωθήσουμε το επαναστατικό προτσές. Ως εκ τούτου καλούμε τα μέλη μας να αγωνιστούν με αποφασιστικότητα και συνέπεια πάνω στους στόχους της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων γενικότερα, για την ανάπτυξη όσο το δυνατόν στενότερων οργανωτικών δεσμών, μέσα στον αγώνα, με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, να πυκνώσουν τις γραμμές μας τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία της τάξη μας, αφιερωμένα στο λαϊκό και επαναστατικό αγώνα.

Τακτική συνεδρίαση των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων της Λατινικής Αμερικής

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας,
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισημερινού
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Κομμουνιστικό Κόμμα Περού (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Ισημερινός, Ιούλιος, 2012

Διαβάστε Περισσότερα »

Ισημερινός: 4 χρόνια «επανάσταση των πολιτών»

En Marcha, όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE), αρ.φυλ. 1518, 13-20 Ιανουαρίου 2011, σελ. 1

Αυτές τις μέρες ο Ραφέλ Κορέα συμπληρώνει 4 χρόνια στην προεδρία, διάστημα αρκετά για να φανεί πόσο μακριά βρίσκεται από την υπόσχεσή του για ανοικοδόμηση του Ισημερινού. Σε περίπτωση απουσίας της συνταγματικής μεταρρύθμισης που θα του επιτρέψει να είναι υποψήφιος για επανεκλογή, ο Κορέα θα φθάσει στο τέλος της θητείας του.

Δομικά, η χώρα δεν έχει υποστεί καμία αλλαγή, η πολιτική που εφαρμόζεται από το πολιτική του Κορέα, τον «κορεισμό», όχι μόνο δεν έχει επηρεάσει την ουσία του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος, αλλά οι πολιτικοί θεσμοί του και το οικονομικό της πρόγραμμα αποσκοπεί στη στήριξη και την ενίσχυση του υπάρχοντος συστήματος. Για τέσσερα χρόνια, ο Ισημερινός έχει μια κυβέρνηση που μείνει έξω από αυτό που έχει ονομαστεί ως «πατριδοκρατία» (partidocracia), αλλά αντίθετα η εξουσία παραμένει στα χέρια της αστικής τάξης. Δείτε μόνο πως τα τελευταία χρόνια έχουν αυξήσει τα κέρδη που αναφέρθηκαν από τους τραπεζίτες και βιομηχάνους και πώς έχουν επεκταθεί τα ποσοστά της φτώχειας για τους δικαιούχους της «επανάστασης των πολιτών».[…]

Ολόκληρο στα αγγλικά: Four years of “citizens' revolution.”

Διαβάστε Περισσότερα »

Ψέματα και όπλα

En Marcha, όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE), αρ.φυλ. 1516, 17-31 Δεκεμβρίου 2010, σελ. 1

Φόβο ενάντια στις διαθέσεις των λαϊκών στρωμάτων δείχνει η κυβέρνηση αυτές τις μέρες και εξετάζει το περιεχόμενο της μιντιακής καμπάνιας καθώς και την κήρυξη έκτακτης ανάγκης από την Εθνοσυνέλευση.

Σχετικά με το πρώτο, η κυβέρνηση 70 μέρες μετά την 30/9 έχει ξεκινήσει μια νέα καμπάνια για να πείσει το λαό […] γιατί γνωρίζει πως όλο και περισσότερα τμήματα του λαού αντιλαμβάνονται ότι πίσω από τις διαδηλώσεις των αστυνομικών στις 30 Σεπτεμβρίου δεν υπήρχε καμία προσπάθεια πραξικοπήματος. […]
Ο Πρόεδρος φοβάται ότι το ποσοστό των Εκουαδοριανών που δεν πιστεύουν τα λεγόμενά του θα αυξηθεί περαιτέρω.
Η κήρυξη έκτακτης ανάγκης από την Εθνοσυνέλευση είναι μέρος της ίδιας γραμμής. […]
Με ψέματα στις οθόνες και πυροβολισμούς στους δρόμους η κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει το λαό μας […]

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα ορόσημο στην πολιτική του Ισημερινού

En Marcha, όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE), αρ.φυλ. 1507, 8-14 Οκτωβρίου 2010, σελ. 1

Μετά την κρίση της 30ης Σεπτεμβρίου ο Ισημερινός δεν είναι ο ίδιος. Τα γεγονότα αυτά αφήνουν μια βαθιά εντύπωση και αναπόφευκτα έχουν ένα αντίκτυπο στη μελλοντική πολιτική συμπεριφορά της κυβέρνησης, στο κίνημα του λαού του Ισημερινού, στη δεξιά αντιπολίτευση και στους κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς της χώρας.
Η πολιτική πόλωση είναι ένα από τα συνεπακόλουθα: από τη μια πλευρά οι πιο ενθουσιώδεις υποστηρικτές του Κορέα παρέμειναν προσκολλημένοι και συσπειρώνονται πιο στενά γύρω από τον ηγέτη τους, ενώ από την άλλη η αξιοπιστία του λόγου του Προέδρου αμφισβητείται από όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού. Ο λαός που εδώ και καιρό έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στην Κορέα σήμερα ενώθηκε με τα μέλη των αστυνομικών δυνάμεων μαζί με τις οικογένειές τους (δυσανασχετώντας έντονα με το βίαιο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν και κατεστάλησαν), αλλά και με δυνάμεις του στρατού που τους θίγει επίσης το βέτο του Νόμου Δημόσιας Υπηρεσίας.
Κάποια κρατικά όργανα φαίνεται ότι θίγονται και αυτά. Δεν είναι απλά, από την ενέργεια του Προέδρου: υπήρξε μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της αστυνομίας και του στρατού. Αυτά τα όργανα, που καλούνται να διασφαλίσουν τη σταθερότητα του αστικού κράτους, αντιμετωπίζουν εσωτερικά προβλήματα, συγκρούσεις μεταξύ τους, δυσπιστία στο εσωτερικό του οργάνου, απογοήτευση, αποξένωση από το αρχηγείο του κράτους, στην τελευταία αυτή περίπτωση αποξένωση και από την Εθνική Αστυνομία. Η Συνέλευση, επίσης, για το περιεχόμενο της νομοθεσίας που θεσπίστηκε έχει πολύ μειωμένη δημοτικότητα και αποδοχή, κάτι που έχει οδηγήσει στην κοινωνική κινητοποίηση αυτών των ημερών. Η εκτελεστική εξουσία, με τον ίδιο τρόπο είναι χτυπημένη από όλα αυτά τα γεγονότα, διότι τα όλα παραπάνω την επηρεάζουν άμεσα και επιπλέον και η αυξανόμενη λαϊκή δυσπιστία.
Ωστόσο, ο Ραφαέλ Κορέα, κατάφερε ξεγλιστρήσει αυτή τη φορά, στη χειρότερη στιγμή της κυβέρνησής του μέχρι σήμερα, και με προοπτική τα πράγματα να γίνουν πιο περίπλοκα και αρνητικά. Προέβαλε το αυταρχικό του προφίλ στην επίλυση της κρίσης, αλλά αυτό δεν εγγυάται ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια που εκδηλώνεται με ανοικτές διαμαρτυρίες θα σταματήσει. Η εξέγερση της αστυνομίας είναι μια έκφραση αυτού που συμβαίνει στο κοινωνικό ιστό του Ισημερινού για το πώς λύνουν τα προβλήματα των τομέων που αφορά η πολιτική που βαδίζει όλο και πιο κοντά στην νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις που κυβέρνησαν για σχεδόν τρεις δεκαετίες. Αλλά με δύο επιπλέον συστατικά: ένα αχαλίνωτο αυταρχισμό και μια ισχυρή δόση λαϊκισμού.

Διαβάστε Περισσότερα »

140 χρόνια από τη γέννηση του Λένιν

Ο Βλαντίμιρ  Ίλιτς γεννήθηκε στο Σιμπίρσκ στις 10 Απρίλη του 1870. Γνωστός με το όνομα Λένιν, είναι μία από τις πιο σημαντικές φιγούρες στην ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Έπαιξε προεξέχοντα ρόλο στην ανατροπή του καπιταλισμού στην τσαρική Ρωσία και στη στερέωση των πρώτων βημάτων της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Η ανάπτυξη της ιδεολογίας της εργατικής τάξης που πραγματοποίησε ο Λένιν συνίσταται, αρχικά, στην επιβεβαίωση της πρακτικής εγκυρότητας των αρχών που καθορίστηκαν από τον Μαρξ και τον Ένγκελς, αλλά ταυτόχρονα εμπεριείχε και τη θεωρητική ανάπτυξη του μαρξισμού, λαμβάνοντας υπόψη τις νέες συνθήκες του καπιταλισμού και της πάλης του προλεταριάτου. Σύμφωνα με το Στάλιν «ο λενινισμός είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης. Ακριβέστερα: ο λενινισμός είναι η θεωρία και η ταχτική της προλεταριακής επανάστασης γενικά, η θεωρία και η πραχτική της δικτατορίας του προλεταριάτου ειδικά. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς έδρασαν στην προεπαναστατική περίοδο (έχουμε υπόψη μας την προλεταριακή επανάσταση), όταν δεν υπήρχε ακόμα αναπτυγμένος ιμπεριαλισμός, στην περίοδο που οι προλετάριοι προετοιμάζονταν για την επανάσταση, στην περίοδο που η προλεταριακή επανάσταση δεν είχε γίνει ακόμα άμεσα και πραχτικά αναπόφευκτη. Ο Λένιν όμως, μαθητής του Μαρξ και του Ένγκελς, έδρασε στην περίοδο του αναπτυγμένου ιμπεριαλισμού, στην περίοδο που αναπτυσσόταν η προλεταριακή επανάσταση, όταν η προλεταριακή επανάσταση είχε κιόλας νικήσει σε μια χώρα, όταν είχε συντρίψει την αστική δημοκρατία και είχε εγκαινιάσει την εποχή της προλεταριακής δημοκρατίας, την εποχή των Σοβιέτ».

Ο Λένιν αντιμετώπισε σε όλα τα πεδία τους εχθρούς του μαρξισμού, υπήρξε ένας αδιάλλακτος υπερασπιστής των θεωριών των Μαρξ και Ένγκελς, «μελέτησε τη θεωρία χωρίς να είναι κλεισμένος μέσα σε ένα δωμάτιο, αλλά με την αδιάλλακτη πάλη ενάντια σε κάθε εχθρό του μαρξισμού, χωρίς να επιτρέπει την παραμικρή προσπάθεια να εκτραπεί το εργατικό κίνημα από τον επαναστατικό δρόμο, εξοπλίζοντας με βαθειά γνώση τους υποστηρικτές του και συγκεντρώνοντας και οργανώνοντας τους σε έναν ενοποιημένο αγώνα»* .

Ο Λένιν μπορούσε να συνδέει τη μαρξιστική θεωρία με την επαναστατική πρακτική και κατ’ επέκταση με τις αρχές της ιδεολογίας του προλεταριάτου, πάλεψε διακαώς για τη δημιουργία του Κόμματος των Μπολσεβίκων ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης, που αποτέλεσε ένα ισχυρό και πειθαρχημένο τμήμα της εργατικής τάξης ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει τα διάφορα σκαμπανεβάσματα του επαναστατικού προτσές. Ήταν ο πρωταγωνιστής στη δημιουργία της πρώτης πολιτικής εφημερίδας των επαναστατών μαρξιστών όλης της Ρωσίας, γνωστής με το όνομα «Ίσκρα», η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο ενάντια στον οικονομισμό και στην ενότητα των επαναστατών για τη δημιουργία του επαναστατικού κόμματος νέου τύπου.

Ο σύντροφος Λένιν είναι το παράδειγμα του ανθρώπου που όντας πεισμένος για τη θεωρία του προλεταριάτου μπορεί να αντιμετωπίσει χίλιες και μία δυσκολίες, υποφέροντας τις χειρότερες συνθήκες, διωγμένος και εξορισμένος πολλές φορές, και παρά την καταστολή ήταν ένας από τους ηγέτες της επανάστασης του Οκτώβρη του 1917. Ήταν ο εμπνευστής της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Ρωσία και ο κύριος καθοδηγητής στον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην αστική τάξη, ήταν ο ηγέτης και ο δημιουργός της 3^ης Διεθνούς.

Τα γραπτά του, όπως  «Τι είναι οι φίλοι του» λαού και πώς πολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες», «Τι να κάνουμε», «Ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω», «Δύο τακτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση», «Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός», «Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»,  «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία», «Φιλοσοφικά τετράδια», «Κράτος και Επανάσταση» και ένας μεγάλος αριθμός από μπροσούρες και άρθρα ήταν τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποίησε ο Λένιν για να αντιμετωπίσει τα διάφορα αντεπαναστατικά, οπορτουνιστικά και ρεβιζιονιστικά ρεύματα.

Στις 21 Ιανουαρίου του 1924, στις 5:50 μμ, στο Γκόρκι, κοντά στη Μόσχα, ο Λένιν απεβίωσε. Έτσι, η εργατική τάξη όλου του κόσμου έχασε έναν από τους μεγαλύτερους ηγέτες της.

* M. Glasser, Como estudiaban Marx-Engels y sus discípulos, Colección Popular Clásicos del Socialismo, Quito-Ecuador 1990, pág. 65

Δημοσιεύθηκε  στην εφημερίδα EN MARCHA, όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού ΚΚ Ισημερινού, φύλλο 1483, 16-22 Απρίλη 2010

Διαβάστε Περισσότερα »

Ισημερινός: Αντιθέσεις στο εσωτερικό της δημοκρατικής και αριστερής τάσης

Κατά τη διάρκεια των προηγούμενων εβδομάδων, η αντιπαράθεση μεταξύ της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών και της κυβέρνησης για την αντισυνταγματική και τιμωρητική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, έχει γίνει κεντρικό πολιτικό ζήτημα στον Ισημερινό. Αυτή η διαμάχη, η οποία από την πλευρά της κυβέρνησης και των ΜΜΕ έχει κατευθυνθεί ενάντια στο Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα (σ.τ.μ. πλατειά επαναστατική οργάνωση του Μαρξιστικού Λενινιστικού ΚΚ Ισημερινού), έχει προκαλέσει σύγχυση σε πολλούς Εκουαδοριανούς, που δεν καταλαβαίνουν γιατί η κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Ραφαέλ Κορέα, επιτίθεται με τέτοια σφοδρότητα σε δύο οργανώσεις που έχουν εκφράσει την υποστήριξη τους στην διακυβέρνηση.

Αυτή η συμπεριφορά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ασυνέπεια του PAIS (σ.τ.μ. το κόμμα του προέδρου Ραφαέλ Κορέα που σημαίνει «Περήφανη και Κυρίαρχη Πατρίδα») και της κυβέρνησης προς ένα κομμάτι της κοινωνίας που έχει παρουσιάσει ξεκάθαρα δείγματα στράτευσης στο πολιτικό εγχείρημα που βιώνει ο Ισημερινός. Αλλά πέρα από αυτήν την ασυνέπεια, υπάρχουν διαφορές πολιτικής φύσης που τους φέρνουν αντιμέτωπους. Ο Ραφαέλ Κορέα και το PAIS έχουν εγκαθιδρύσει μια δημοκρατική και προοδευτική κυβέρνηση, και μολονότι λένε ότι θα πάνε παραπέρα την επανάσταση, την οποία χαρακτηρίζουν ως επανάσταση των πολιτών, το βέβαιο είναι ότι η διακυβέρνηση τους παρουσιάζει τα όρια των καπιταλιστικών θεσμών, τους οποίους σέβονται και καλούν και τους υπόλοιπους να τους σέβονται. Είμαστε αντιμέτωποι με μία κυβέρνηση που δε μπορεί να ξεπεράσει το ρεφορμισμό και να προχωρήσει παραπέρα από την κοινωνική πρόνοια, μέσω της οποίας προσπαθεί να ικανοποιήσει τις υλικές ανάγκες του λαού, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα προκαλέσουν κάποιον πραγματικό μετασχηματισμό στις δομές της κοινωνίας του Ισημερινού.

Το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα (MPD), από την άλλη μεριά, ως επαναστατική οργάνωση, αντιλαμβάνεται ότι είναι απαραίτητο να υιοθετηθεί ριζοσπαστική δράση για να αλλάξει η χώρα και έχει κριτικάρει, για παράδειγμα, την αμφιθυμία της κυβέρνησης που μιλάει ενάντια στις τράπεζες και τους επιχειρηματίες, ενώ συμβιβάζεται με τους τελευταίους όταν αυτοί αψήφησαν την εφαρμογή της εντολής που τερμάτιζε τις υπεργολαβίες, ή όταν η κυβέρνηση εγγυήθηκε μεγάλα κέρδη στις τράπεζες με την αύξηση των επιτοκίων ή τη διατήρηση πάνω από ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, που ανήκει στο κράτος, σε ιδιωτικές τράπεζες. Ασυνεπείς πράξεις της κυβέρνησης σε σχέση με τα όσα λέει παρουσιάζονται σε ζητήματα όπως η πετρελαϊκή, μεταλλευτική πολιτική ή σε σχέση με το εξωτερικό χρέος, το οποίο παρόλο που θεωρεί παράνομο και εγκληματικό, συνεχίζει να το πληρώνει.

Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας είναι η αντίθεση μέσα στην δημοκρατική, προοδευτική και αριστερή τάση, μεταξύ των θέσεων των ρεφορμιστών και των θέσεων τις επαναστατικής αριστεράς, η οποία κρατάει κριτική στάση στους περιορισμούς και στα λάθη των κυβερνητικών ενεργειών. Οι ρεφορμιστές θέλουν να περιορίσουν το χώρο δράσης των επαναστατικών δυνάμεων.

Η επαναστατική αριστερά θεωρεί αναπόφευκτη την ύπαρξη αυτών των αντιπαραθέσεων και προσπαθεί να εξασφαλίσει ότι οι εργάτες και ο λαός καταλαβαίνουν τη φύση και την προέλευσή τους. Το ξεδιάλυμα τους δεν κρύβει τις διαφορές, αλλά αντιθέτως, ενισχύει την προσπάθεια να κατανοήσει καλύτερα ο λαός την πολιτική κατάσταση και τους στρατηγικούς στόχους της επαναστατικής αριστεράς.

Έστω και αν, σήμερα, αυτή η αντιπαράθεση έχει οξυνθεί, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η βασική αντίθεση στην κοινωνία του Ισημερινού είναι αυτή μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και των εκμεταλλευτών, μεταξύ του λαού και της εργατικής τάξης του Ισημερινού και του ιμπεριαλισμού, κυρίως του αμερικανικού. Αυτός είναι ο πρώτος στόχος της επανάστασης στον Ισημερινό.

Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα “En Marcha”, όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού ΚΚ Ισημερινού, φύλλο 1445, 9 Ιούνη 2009

Διαβάστε Περισσότερα »

Ισημερινός - Μεγαλειώδης νίκη του λαού του Ισημερινού και της επαναστατικής αριστεράς

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Η προοδευτική διαδικασία συνεχίζεται στον Ισημερινό. Στις βουλευτικές και δημοτικές εκλογές της 26^ης Απριλίου, η τάση των δημοκρατικών, προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων πέτυχε μεγάλη εκλογική νίκη. Τα αποτελέσματα των εκλογών ήταν πολύ θετικά για το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα (MPD), πλατιά μετωπική οργάνωση του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισημερινού, που στηρίζει την τάση, και επιβεβαίωσαν την ανάπτυξη του και τους ισχυρούς δεσμούς του με την εργατική τάξη και με τις λαϊκές μάζες του Ισημερινού. Παρακάτω, αναδημοσιεύουμε δύο άρθρα από την εφημερίδα En Marcha, όργανο του Μ-Λ ΚΚ Ισημερινού, της 6^ης Μάη 2009, για την εκλογική νίκη της τάσης των δημοκρατικών, προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων και την εκλογική επιτυχία της επαναστατικής αριστεράς στον Ισημερινό.

Μεγαλειώδης νίκη του λαού του Ισημερινού και της επαναστατικής αριστεράς

En Marcha, 6 Μάη 2009

Μια μεγαλειώδης νίκη του λαού του Ισημερινού σημειώθηκε στις εκλογές της 26ης του Απρίλη. Η τάση των δημοκρατικών, προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων επιβεβαίωσε τη θέση της ως την κυρίαρχη πολιτική δύναμη στη χώρα, ενώ η Δεξιά συνεχίζει να βρίσκεται στο περιθώριο.

Ο λαός ψήφισε ξανά υπέρ της αλλαγής, των οικονομικών, πολιτικών, κοινωνικών μετασχηματισμών και νίκησε για μια ακόμη φορά τον αντικομμουνιστικό λόγο και  τον  τρόμο που έσπειραν οι δυνάμεις της Δεξιάς. Η εκλογή του Ραφαέλ Κορέα από τον πρώτο γύρο είναι πρωτοφανής, αν και η εκπροσώπηση του κόμματός του, του PAIS [σ.τ.μ. «Περήφανη και Κυρίαρχη Πατρίδα»], στη βουλή, μειώθηκε σε σχέση με την εκπροσώπηση που είχε στο Συνταγματικό Σώμα, και η τάση δείχνει την ανάπτυξη της αν υπολογίσουμε τις ψήφους από όλες τις συνιστώσες της. 
Το πιο σημαντικό από αυτά τα αποτελέσματα για την ανάπτυξη της Εκουαδοριανής επανάστασης είναι η ψήφος που έλαβε η επαναστατική αριστερά, η οποία αντιπροσωπεύθηκε από τις υποψηφιότητες του Λαϊκού Δημοκρατικού Κινήματος (MPD). Το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα αυξήθηκε εκατό τα εκατό στους σε ψήφους και στην αντιπροσώπευση στη βουλή, στα δημοτικά συμβούλια και στην εκλογή δημάρχων, πραγματοποιώντας μια εκπληκτική ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική νίκη.

Η επαναστατική αριστερά σήκωσε σαν κεντρική σημαία της τον αγώνα για τη νέα πατρίδα και το σοσιαλισμό, την αναγκαιότητα να ριζοσπαστικοποιηθούν τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση, έτσι ώστε να πλήξουν την εξωτερική εξάρτηση και τα προνόμια των κυρίαρχων τάξεων, και υπέρ αυτού του πολιτικού σχεδίου ψήφισε ένα σημαντικό τμήμα των εργατών και του λαού. Σε αυτή την περίπτωση δε ψήφισαν μόνο για την αλλαγή γενικά, αλλά και για την προοπτική της κατάκτησης του σοσιαλισμού στη χώρα μας.

Η δεύτερη θέση που κατέλαβε ο Λούτσιο Γκουτιέρεζ συγκεντρώνει τις προσπάθειες των διάφορων  ομάδων και κομμάτων της Δεξιάς που την τελευταία στιγμή τον επέλεξαν για να φτάσουν στο δεύτερο γύρο, πράγμα που δε σημαίνει ότι στο μέλλον θα είναι αυτός το σημείο αναφοράς και η κεντρική κεφαλή της αντιπολίτευσης της Δεξιάς. Η Δεξιά συμμετείχε διασπασμένη και έτσι θα συνεχίσει στο άμεσο μέλλον. Το PSC-Madera de Guerrero διατηρεί την περιορισμένη παρουσία του στη Γουαγιακίλ (σ.τ.μ. η μεγαλύτερη πόλη του Ισημερινού), ενώ ελαττώθηκε η εκλογική δύναμη του PRIAN.

Ο νέος εκλογικός θρίαμβος δε θα φέρει από μόνος του την αλλαγή την οποία επιθυμούν εκατομμύρια Εκουαδοριανοί. Αυτή δε θα έρθει ατομικά από την θέληση ή τις ενέργειες κάποιου, αλλά θα είναι το αποτέλεσμα της λαϊκής κινητοποίησης για την υποστήριξη των μέτρων για τον μετασχηματισμό της χώρας και την αντιμετώπιση των αντιδραστικών δυνάμεων που θέλουν να επιστρέψει η χώρα στο παρελθόν. Ο Ραφαέλ Κορέα ήταν συνεπής σε πολλά αιτήματα και επιδιώξεις των εργατών και του λαού του Ισημερινού, αλλά υπάρχουν και εκκρεμή ζητήματα και άλλα στα οποία έχουν γίνει λάθη που πρέπει να διορθωθούν. Το Κόμμα μας βεβαιώνει τη στράτευση του στην δημοκρατική, προοδευτική και αριστερή τάση, την κριτική του υποστήριξη στις ενέργειες στις οποίες προβαίνει ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα και την πρόθεση του να συνεχίσει να βρίσκεται στην πρωτοπορία της πάλης της εργατικής τάξης και του λαού του Ισημερινού για το θρίαμβο της επανάστασης και του σοσιαλισμού.

Η νίκη των δυνάμεων της αριστεράς, μια εγγύηση για τη ριζοσπαστικοποίηση της διαδικασίας της αλλαγής.

En Marcha, 6 Μάη 2009

Η ανάπτυξη που πέτυχε το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα (MPD) είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής μιας σωστής πολιτικής στο εσωτερικό της τάσης, της σημαντικής σύνδεσης με τα λαϊκά στρώματα, της επίμονης δουλειάς ανάμεσα στους εργάτες και το λαό.

Τα αποτελέσματα των εκλογών είναι ευνοϊκά για την επαναστατική αριστερά. Το πιο σημαντικό είναι ότι τα λαϊκά στρώματα υποστήριξαν τους υποψηφίους της σε όλη τη χώρα και τα μέχρι τώρα εκλογικά δεδομένα δείχνουν ότι το Λαϊκό δημοκρατικό Κίνημα (MPD) θα καταλάβει 7 θέσεις στο νομοθετικό σώμα, εκ των οποίων οι δύο σε συνεργασία. Επικεφαλής αυτού του μπλοκ θα είναι ο σύντροφος Jorge Escala, που επανεξελέγη βουλευτής με περισσότερους από 300 χιλιάδες ψήφους, και δίπλα του θα είναι: ο Linder Altafuya από τις Esmeraldas, ο Francisco Ulloa από τo Cotopaxi, ο Ramiro Terán από την Imbabura και η María Molina από την Cañar. Μέχρι το κλείσιμο της ύλης αυτού του φύλλου είναι γνωστό ότι εξελέγησαν με το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα πολλοί δήμαρχοι [...] και 40 δημοτικοί σύμβουλοι σε όλη τη χώρα.

Στο τελείωμα αυτής της εκλογικής διαδικασίας είναι ξεκάθαρη η πρόοδος της τάσης των δυνάμεων της αριστεράς, της δημοκρατικής και πατριωτικής τάσης. Ο θρίαμβος που πέτυχαν η λίστες 15 συνοψίζει τη λαχτάρα των λαϊκών στρωμάτων να προχωρήσουν ενωμένα για τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς.

Αυτή η νίκη δεν είναι ο καρπός αυτοσχεδιασμού (ή αυθορμητισμού) αλλά το αποτέλεσμα της σημαντικής σύνδεσης με τα λαϊκά στρώματα, της επίμονης δουλειάς δίπλα στους εργάτες και τους λαούς, οι οποίοι εμπιστεύτηκαν τους ηγέτες τους όχι μόνο με την ψήφο τους αλλά και συμμετέχοντας αποφασιστικά στον καθημερινό αγώνα και την εκλογική εκστρατεία. Η εκλογική άνοδος που αποκόμισε το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα ήταν αποτέλεσμα της εφαρμογής μιας σωστής πολιτικής, η οποία εφαρμόστηκε στο εσωτερικό της τάσης για να την ενδυναμώσει και παράλληλα να κάνει τα πιο πρωτοπόρα τμήματα μέσα σε αυτή να προσεγγίσουν και να υιοθετήσουν την πολιτική του Κόμματος για τη ριζοσπαστικοποίηση της διαδικασίας της αλλαγής.

Το έργο μας δεν έχει τελειώσει εδώ, υπάρχουν ακόμα πολλά που πρέπει να γίνουν και οι βουλευτές και οι δημοτικοί σύμβουλοι του Λαϊκού Δημοκρατικού Κινήματος μαζί με τα λαϊκά στρώματα διατηρούν τη δέσμευση να συνεχίσουν τον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργατών και των λαών, να υποστηρίξουν την απόφαση του Ραφαέλ Κορέα να βαθύνει προς το σοσιαλισμό, αλλά ένα σοσιαλισμό που θα θάψει το καπιταλιστικό σύστημα, που θα εγγυηθεί τη μόρφωση, την υγεία, την εργασία, την κοινωνική ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία του λαού. Η δέσμευση μας περιλαμβάνει να υποστηρίξουμε κριτικά το σχέδιο της αλλαγής που προωθεί η σημερινή κυβέρνηση, να παλέψουμε ενάντια στους οπορτουνιστές και τους πράκτορες της Δεξιάς που μέσα και έξω από τις γραμμές της κυβέρνησης παλεύουν για να αποτύχει το σχέδιο. Το καθήκον επιβάλλει να απαιτήσουμε να ριζοσπαστικοποιηθεί η διαδικασία της αλλαγής και να βαδίσουμε προς την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και της Νέας Πατρίδας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Βολιβία: Ο ιμπεριαλισμός και η ολιγαρχία προκαλούν την κρίση

Για μια ακόμα φορά ο ιμπεριαλισμός έβαλε το χέρι του σε αυτή τη «νέα» κρίση στη Βολιβία. Προκειμένου να πιέσουν τον πρόεδρο Έβο Μοράλες οι αυτονομιστές διεξάγουν μια άγρια αντιπολιτευτική εκστρατεία εδώ και δύο χρόνια και παρόλο που έχασε στο τελευταίο δημοψήφισμα δε σταμάτησαν τις συνωμοτικές δραστηριότητες, ακολουθώντας τη γνωστή στρατηγική που εφαρμόζεται από το Πεντάγωνο.
Οι νομάρχες των διαμερισμάτων Santa Cruz, Beni, Pando και Tarija συναντήθηκαν πριν το ξέσπασμα της κρίσης με τον αμερικανό πρέσβη με τον οποίο προετοίμασαν και έβαλαν σε εφαρμογή αυτή τη νέα κρίση στη Βολιβία.
Οι τέσσερις αυτές περιοχές, μαζί με την Chuquisaca, απαιτούν από το κράτος την επιστροφή 166 εκατομμυρίων δολαρίων που προέρχονται από ένα φόρο πετρελαίου τα οποία ο πρόεδρος Έβο Μοράλες προόριζε για την πληρωμή ενός ετήσιου επιδόματος των 337 δολαρίων για κάθε συνταξιούχο της χώρας.
Η αντιπολίτευση εξαπέλυσε επιθέσεις στη Σάντα Κρουζ. Τα γραφεία της αντιπροσωπείας του προέδρου σε αυτή την πόλη καταλήφθηκαν από μέλη της αντιπολίτευσης. Ομοίως, ο νομάρχης Λεοπόλδο Φερνάντεζ, προσέλαβε παραστρατιωτικούς και εκτελεστές σαν δύναμη κρούσης για να δολοφονήσει τους Βολιβιανούς, αφού αυτή ήταν η μοναδική εναλλακτική που απέμεινε στους αυτονομιστές για να επιβάλλουν τη θέληση τους. Αυτές οι παραστρατιωτικές ομάδες, που ανάμεσα τους βρίσκονται και βραζιλιάνοι μισθοφόροι, έστησαν ενέδρα και σκότωσαν 14 αγρότες υποστηρικτές της κυβέρνησης, ανεβάζοντας τους νεκρούς ανάμεσα στους πολίτες στους 50 και τους τραυματίες σε πάνω από 100. Μετά από αυτή τη σφαγή έγινε γνωστό ότι Λεοπόλδο Φερνάντεζ και η συμμορία των δολοφόνων του έφυγαν για τη Βραζιλία. Ύστερα από αυτά, έγιναν επιθέσεις με εκρηκτικά στα γραφεία της Ένωσης Βολιβιανών Εργατών (COB), που είναι χαρακτηριστικές της αγριότητας και της προδοσίας με την οποία δρουν ο ιμπεριαλισμός και η ολιγαρχία προκειμένου να προστατέψουν τα συμφέροντα τους. Ο τελικός σκοπός είναι πάντα ο έλεγχος της γης, των φυσικών πόρων και η προστασία των καταχρηστικών προνομίων των ομίλων εταιριών στις τέσσερις αυτές περιοχές της Βολιβίας οι οποίες παρακινούνται να αυτονομηθούν.
Αλλά οι επιθέσεις στη Βολιβία από τη μεριά των ομάδων των αυτονομιστών που είναι ενάντιοι στον πρόεδρο Έβο Μοράλες δε σταματούν εκεί, αλλά τις τελευταίες μέρες έκοψαν την παροχή φυσικού αερίου προς την Αργεντινή αφού αυτοί ήταν οι αυτουργοί της επίθεσης στον αγωγό αερίου που επίσης είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση  κατά 10% της εξαγωγής φυσικού αερίου προς τη Βραζιλία, γεγονός που επέφερε τεράστιες ζημιές σε αυτή τη χώρα του οροπεδίου. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Κρατικής Πετρελαϊκής Εταιρίας της Βολιβίας (YPFB), Σάντος Ραμίρεζ, οι επιθέσεις διεξήχθησαν από ομάδες «παραστρατιωτικών, φασιστών και τρομοκρατών» και οργανώθηκαν από δυνάμεις της αντιπολίτευσης που έσπειραν το χάος στη χώρα. Αντιμέτωπος με όλα αυτά ο πρόεδρος Έβο Μοράλες, πήρε την απόφαση να απελάσει από τη χώρα τον αμερικανό πρέσβη ο οποίος μαζί με τους αξιωματούχους της αντιπολίτευσης είναι ένας από τους συνωμότες και εμπρηστές της κρίσης και την ίδια ώρα κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης προκειμένου να βάλει ένα τέλος στη συνομωσία, όπως επίσης κήρυξε την περιοχή του Pando σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, για να εγγυηθεί την ακεραιότητα των βολιβιανών που ζουν σε αυτή την περιοχή.
Διεθνής αλληλεγγύη
Στο Εκουαδόρ, οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον βολιβιανό λαό και τον πρόεδρο του ήταν ποικίλες, σε διάφορες πόλεις του Εκουαδόρ πραγματοποιήθηκαν δράσεις αλληλεγγύης προς τη Βολιβία και το λαό της.
Στην Αργεντινή πάνω από 10 χιλιάδες άτομα, μεταξύ των οποίων βολιβιανοί, αργεντίνοι και από άλλες εθνικότητες, διαδήλωσαν μπροστά από την πρεσβεία των ΗΠΑ διαμαρτυρόμενοι για την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βολιβία στην οποία επικρατεί πολιτική κρίση ως αποτέλεσμα των βανδαλισμών και της βίας που προωθούνται από την αντιπολίτευση. Στην Ονδούρα, ο αμερικανός πρέσβης αναγκάστηκε να γυρίσει στην πατρίδα του γιατί τα έγγραφα του δεν έγιναν δεκτά από την κυβέρνηση της χώρας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, χώρες που έχουν διπλωματικές σχέσεις με τις ΗΠΑ εξέφρασαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αντίθεση τους στις επεμβάσεις των αμερικανών.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «EN MARCHA», όργανο του ΚΚΜΛ Εκουαδόρ
20 Σεπτεμβρίου 2008

Διαβάστε Περισσότερα »

Βολιβία: Ο ιμπεριαλισμός και η ολιγαρχία προκαλούν την κρίση

Για μια ακόμα φορά ο ιμπεριαλισμός έβαλε το χέρι του σε αυτή τη «νέα» κρίση στη Βολιβία. Προκειμένου να πιέσουν τον πρόεδρο Έβο Μοράλες οι αυτονομιστές διεξάγουν μια άγρια αντιπολιτευτική εκστρατεία εδώ και δύο χρόνια και παρόλο που έχασε στο τελευταίο δημοψήφισμα δε σταμάτησαν τις συνωμοτικές δραστηριότητες, ακολουθώντας τη γνωστή στρατηγική που εφαρμόζεται από το Πεντάγωνο.

Οι νομάρχες των διαμερισμάτων Santa Cruz, Beni, Pando και Tarija συναντήθηκαν πριν το ξέσπασμα της κρίσης με τον αμερικανό πρέσβη με τον οποίο προετοίμασαν και έβαλαν σε εφαρμογή αυτή τη νέα κρίση στη Βολιβία.

Οι τέσσερις αυτές περιοχές, μαζί με την Chuquisaca, απαιτούν από το κράτος την επιστροφή 166 εκατομμυρίων δολαρίων που προέρχονται από ένα φόρο πετρελαίου τα οποία ο πρόεδρος Έβο Μοράλες προόριζε για την πληρωμή ενός ετήσιου επιδόματος των 337 δολαρίων για κάθε συνταξιούχο της χώρας.

Η αντιπολίτευση εξαπέλυσε επιθέσεις στη Σάντα Κρουζ. Τα γραφεία της αντιπροσωπείας του προέδρου σε αυτή την πόλη καταλήφθηκαν από μέλη της αντιπολίτευσης. Ομοίως, ο νομάρχης Λεοπόλδο Φερνάντεζ, προσέλαβε παραστρατιωτικούς και εκτελεστές σαν δύναμη κρούσης για να δολοφονήσει τους Βολιβιανούς, αφού αυτή ήταν η μοναδική εναλλακτική που απέμεινε στους αυτονομιστές για να επιβάλλουν τη θέληση τους. Αυτές οι παραστρατιωτικές ομάδες, που ανάμεσα τους βρίσκονται και βραζιλιάνοι μισθοφόροι, έστησαν ενέδρα και σκότωσαν 14 αγρότες υποστηρικτές της κυβέρνησης, ανεβάζοντας τους νεκρούς ανάμεσα στους πολίτες στους 50 και τους τραυματίες σε πάνω από 100. Μετά από αυτή τη σφαγή έγινε γνωστό ότι Λεοπόλδο Φερνάντεζ και η συμμορία των δολοφόνων του έφυγαν για τη Βραζιλία. Ύστερα από αυτά, έγιναν επιθέσεις με εκρηκτικά στα γραφεία της Ένωσης Βολιβιανών Εργατών (COB), που είναι χαρακτηριστικές της αγριότητας και της προδοσίας με την οποία δρουν ο ιμπεριαλισμός και η ολιγαρχία προκειμένου να προστατέψουν τα συμφέροντα τους. Ο τελικός σκοπός είναι πάντα ο έλεγχος της γης, των φυσικών πόρων και η προστασία των καταχρηστικών προνομίων των ομίλων εταιριών στις τέσσερις αυτές περιοχές της Βολιβίας οι οποίες παρακινούνται να αυτονομηθούν.

Αλλά οι επιθέσεις στη Βολιβία από τη μεριά των ομάδων των αυτονομιστών που είναι ενάντιοι στον πρόεδρο Έβο Μοράλες δε σταματούν εκεί, αλλά τις τελευταίες μέρες έκοψαν την παροχή φυσικού αερίου προς την Αργεντινή αφού αυτοί ήταν οι αυτουργοί της επίθεσης στον αγωγό αερίου που επίσης είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση κατά 10% της εξαγωγής φυσικού αερίου προς τη Βραζιλία, γεγονός που επέφερε τεράστιες ζημιές σε αυτή τη χώρα του οροπεδίου. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Κρατικής Πετρελαϊκής Εταιρίας της Βολιβίας (YPFB), Σάντος Ραμίρεζ, οι επιθέσεις διεξήχθησαν από ομάδες «παραστρατιωτικών, φασιστών και τρομοκρατών» και οργανώθηκαν από δυνάμεις της αντιπολίτευσης που έσπειραν το χάος στη χώρα. Αντιμέτωπος με όλα αυτά ο πρόεδρος Έβο Μοράλες, πήρε την απόφαση να απελάσει από τη χώρα τον αμερικανό πρέσβη ο οποίος μαζί με τους αξιωματούχους της αντιπολίτευσης είναι ένας από τους συνωμότες και εμπρηστές της κρίσης και την ίδια ώρα κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης προκειμένου να βάλει ένα τέλος στη συνομωσία, όπως επίσης κήρυξε την περιοχή του Pando σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, για να εγγυηθεί την ακεραιότητα των βολιβιανών που ζουν σε αυτή την περιοχή.

Διεθνής αλληλεγγύη

Στο Εκουαδόρ, οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον βολιβιανό λαό και τον πρόεδρο του ήταν ποικίλες, σε διάφορες πόλεις του Εκουαδόρ πραγματοποιήθηκαν δράσεις αλληλεγγύης προς τη Βολιβία και το λαό της.

Στην Αργεντινή πάνω από 10 χιλιάδες άτομα, μεταξύ των οποίων βολιβιανοί, αργεντίνοι και από άλλες εθνικότητες, διαδήλωσαν μπροστά από την πρεσβεία των ΗΠΑ διαμαρτυρόμενοι για την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βολιβία στην οποία επικρατεί πολιτική κρίση ως αποτέλεσμα των βανδαλισμών και της βίας που προωθούνται από την αντιπολίτευση. Στην Ονδούρα, ο αμερικανός πρέσβης αναγκάστηκε να γυρίσει στην πατρίδα του γιατί τα έγγραφα του δεν έγιναν δεκτά από την κυβέρνηση της χώρας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, χώρες που έχουν διπλωματικές σχέσεις με τις ΗΠΑ εξέφρασαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αντίθεση τους στις επεμβάσεις των αμερικανών.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «EN MARCHA», όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE)

20 Σεπτεμβρίου 2008

Διαβάστε Περισσότερα »