ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ RAUL MARCO

Αγαπητοί σύντροφοι,

Με μεγάλη θλίψη και βαθιά συγκίνηση πληροφορηθήκαμε το θάνατο του αγαπημένου μας συντρόφου Raùl Marco (1936-2020) πρόεδρο του PCE(ML).

Εκφράζουμε τα ειλικρινά και αδελφικά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του, σ’ όλους τους συντρόφους και φίλους του PCE(ml).

Η Διεθνής Κομμουνιστική Κίνηση (CIPOML) έχασε έναν από τους μεγαλύτερους Ηγέτες της, το σύντροφο Raul Marco, ένα μαχητικό διεθνιστή και μεγάλο στοχαστή, που αφιέρωσε ολόκληρη του τη ζωή του στην υπόθεση του διεθνούς προλεταριάτου, των λαών και των καταπιεσμένων εθνών.

Ήταν ένας από τους ιδρυτές το 1994 της Διεθνούς Κομμουνιστικής Κίνησης των Κόμματων και Οργανώσεων Μαρξιστών- Λενινιστών (CIPOML) και ένας από τους θεωρητικούς καθοδηγητές.

Ο Raul, όπως τον φώναζαν όλες και όλοι που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην πάλη για την υπόθεση του Προλεταριάτου, είναι ένας μεγάλος κομμουνιστής καθοδηγητής, μαρξιστής-λενινιστής, διεθνιστής: ήταν ο ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικό-λενινιστικό).

Πάλεψε στην πρώτη γραμμή για την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας(ΜΛ) το 1964 ενάντια στην ρεβιζιονιστική προδοσία και για την ίδρυση του Αντιφασιστικού και Πατριωτικού Επαναστατικού Μετώπου (FRAP 1971) υπό την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Στη μνήμη του αγαπημένου συντρόφου μας RAUL, ας μετατραπεί η βαθιά θλίψη και το δυσαναπλήρωτο κενό που προκάλεσε η μεγάλη απώλειά του, σε δυνάμωμα της επαναστατικής πάλης στο πνεύμα του Προλεταριακού Διεθνισμού.

Με επαναστατικούς χαιρετισμούς

Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-1955)

Αθήνα, Οχτώβρης 2020

Διαβάστε Περισσότερα »

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό): Για τις Καταλανικές εκλογές

Η ισπανική δεξιά επέμενε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για την ανάγκη οι καταλανοί να ψηφίσουν μαζικά ώστε να φρενάρουν την παράταξη της ανεξαρτησίας. Και το πέτυχε, με μια ιστορική συμμετοχή 81,94% στο σύνολο των εκλογέων. Το αποτέλεσμα έδωσε απόλυτη πλειοψηφία εδρών (70) στους φιλοανεξαρτησιακούς σχηματισμούς, αν και το ποσοστό ψήφων (47,49%) έμεινε κάτω από αυτό που πέτυχαν τα κόμματα που δεν είναι υπέρ της ανεξαρτησίας. Πρέπει να υπογραμμιστεί η κατάρρευση του CUP (“Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας”) που από τις 10 έδρες έπεσε στις 4. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί συνέπεια του να παρουσιάζονται ως μπολσεβίκοι επαναστάτες όταν δεν είναι παρά ριζοσπαστικοποιημένοι μικροαστοί. Τελικά, οι αντιθέσεις ξέσπασαν, η απάτη αποκαλύφθηκε και το πολιτικό κόστος είναι σημαντικό.

Οι εκλογές αποδεικνύουν ότι ο καταλανικός εθνικισμός είναι συμπαγής και βαθιά ριζωμένος σε πολύ πλατιά στρώματα της καταλανικής κοινωνίας. Η δαιμονοποίηση της ανεξαρτησίας στην οποία προέβαιναν και διέδιδαν τα ΜΜΕ της ολιγαρχίας είναι βαθιά εσφαλμένη. Ο καταλανικός εθνικισμός έχει βαθιές ιστορικές ρίζες και οι συγγραφείς, οι δημοσιογράφοι και οι ισπανιστές πανελίστες θα πρέπει να διαβάσουν, για να πληροφορηθούν, αρκετά καλά βιβλία της ιστορίας της Ισπανίας και της Καταλονίας,. Όμως, είναι πολύ να ζητάμε από τους επαγγελματίες του ψέματος και του μίσους να στοχαστούν πάνω σε αυτό το θέμα.

Δεν είμαστε υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, όμως υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Καταγγέλουμε τις χονδροειδείς μεθοδεύσεις στις οποίες προβαίνουν πάνω στο καταλανικό ζήτημα η πλειοψηφία των εντύπων, των τηλεοπτικών και των ραδιοφωνικών σταθμών. Η μεταχείριση της ενημέρωσης για την Καταλονία έχει αποκτήσει σαφώς φασιστικό χαρακτήρα.

Το Λαϊκό Κόμμα έχει καταστεί μια σχεδόν περιθωριακή δύναμη στην Καταλονία. Η φυλάκιση των ηγετών της ανεξαρτησίας και η εφαρμογή του άρθρου 155 αποδείχτηκαν απολύτως αντιπαραγωγικά ενόψει των εκλογών και οι του Λαϊκού Κόμματος πλήρωσαν στις κάλπες την άθλια κατασταλτική τους δράση και τα ψέματά τους. Αυτή η αποτυχία αναμφίβολα θα επιδράσει στο πολιτικό μέλλον του Ραχόι. Αντίθετα, οι Θιουδαδάνος κατήγαγαν έναν ηχηρό εκλογικό θρίαμβο. Μια ρητορική που συνδύαζε καταλανισμό, ισπανισμό και ευρωπαϊσμό, και μια γερή δόση πολιτικής δεξιότητας εκ μέρους της Ινιές Αριμάδας, οδήγησαν σε αυτό το κόμμα πάνω από 1 εκατομμύριο ψήφους. Κανείς όμως ας μην εξαπατάται. Πίσω από αυτό το φιλικό και φαινομενικά σώφρον πρόσωπο ενός από τους ηγέτες του, αναβλύζει ο αντιδραστικός λόγος της ισπανικής δεξιάς, μιας ολιγαρχίας που έχει ξεκάθαρα ταχθεί υπέρ μιιας λύσης αντικατάστασης μπροστά στη φθορά του Λαϊκού Κόμματος. Πολλές από αυτές τις ψήφους προέρχονται από λαϊκά στρώματα, τα οποία δεν είναι με τη διαδικασία ανακήρυξης κρατικής κυριαρχίας, όμως δεν βρίσκουν μια αριστερή εναλλακτική. Όταν προκαλείται μια τέτοια κατάσταση, με την απουσία μιας ταξικής αναφοράς, η δημαγωγία της φασιστικοποιημένης δεξιάς βρίσκει ελεύθερο το δρόμο στις τάξεις των εργαζομένων.

Το ΣΕΚΙ έχει βαλτώσει εκλογικά και οι προσδοκίες του για ανάπτυξη δεν ευοδώθηκαν, κάτι το λογικό όταν υποστηρίζει την ενεργοποίηση του άρθρου 155 και ταυτόχρονα επικρίνει το Ραχόι. Ο τετραγωνισμός του κύκλου δεν υπάρχει ούτε στην πολιτική. Αναφορικά με τους Ποδέμος και τους εταίρους τους, υποχωρούν ελαφρά σε σύγκριση με τις εκλογές του 2015. Παρά τα διφορούμενα στοιχεία τους και τις πολιτικές τους πιρουέτες δεν υπέστησαν μια σημαντική εκλογική τιμωρία. Όμως, το βέβαιο είναι ότι η αυταπάτη που προκάλεσε το μωβ αυτό κόμμα αρχίζει να εξασθενεί.

Μπροστά σε αυτά τα αποτελέσματα, μια κυβέρνηση έστω και κατ’ελάχιστο δημοκρατική θα όφειλε να απελευθερώσει τους καταλανούς πολιτικούς κρατουμένους, να αναστείλει άμεσα την εφαρμογή του άρθρου 155 και να αρχίσει διαπραγματεύσεις για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση. Δεν θα συμβεί, ούτε μπορεί να συμβεί. Η μοναρχία και το Σύνταγμα του 1978 αποτελούν ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο ώστε ο καταλανικός λαός να μπορεί να ασκήσει το δικαίωμά του να αποφασίσει. Οι νόμοι και το Σύνταγμα της ολιγαρχίας καταστέλλουν τις λαϊκές τάξεις της Ισπανίας, παραβιάζουν τα στοιχειωδέστερα πολιτικά δικαιώματα και προκαλούν επισφάλεια και φτώχεια. Είναι επιτακτικό να οργανωθεί μια ταξική εναλλακτική, μια αριστερή εναλλακτική, ώστε να ξεπεραστεί αυτό το διεφθαρμένο και δεσποτικό καθεστώς. Οφείλουμε να ανακόψουμε την ιδεολογική επίθεση που έχει εξαπολύσει η ολιγαρχία για να φέρει σε σύγκρουση τους ισπανούς εργαζόμενους με τους καταλανούς, υποδαυλίζοντας τα χειρότερα σοβινιστικά αισθήματα.

Η δεξιά ισχυρίζεται ότι στη δημοκρατία όλες οι επιλογές είναι εφικτές αν εκφράζονται δημοκρατικό. Δεν είναι αλήθεια. Στο σημερινό νομικό και συνταγματικό πλαίσιο, δεν είναι δυνατή η διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση, ούτε η εγκαθίδρυση ενός κοσμικού κράτους, ούτε η επίτευξη του διαχωρισμού των εξουσιών. Η ολιγαρχία υπαγορεύει τους κανόνες του παιχνιδιού και τους τροποποιεί κατά το δοκούν.

Οι δυνάμεις υπέρ της ανεξαρτησίας πρέπει να αντλήσουν πολιτικά διδάγματα από όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας για την ανακήρυξη κρατικής κυριαρχίας.

Με το να επιδοθούν στην επανάληψη της εμπειρίας το μόνο που θα κάνουν είναι να προκαλέσουν μια επέκταση του φασιστικού ισπανισμού. Η μόνη διέξοδος είναι η οικοδόμηση ενός λαϊκού μπλοκ με βασικό σκοπό την ανακήρυξη της Ομόσπονδης και Λαϊκής Δημοκρατίας. Απευθύνουμε κάλεσμα σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς ώστε να οικοδομηθεί η ενότητα γύρω από ένα πρόγραμμα που θα έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική ρήξη με τη μοναρχία και τους προτείνουμε να εργαστούμε ενωμένοι για την οργάνωση μιας λαϊκής διαβούλευσης ώστε να αποφασίσουμε επιλέγοντας ανάμεσα στη μοναρχία και τη δημοκρατία.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό)

21 Δεκέμβρη 2017

Μετάφραση από τα ισπανικά: Parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό): Για τα γεγονότα στην Καταλονία

Η κυβέρνηση Ραχόϊ έχει πραγματοποιήσει περισσότερο από ποτέ τις απειλές της, βάζοντας σε κίνηση όλα τους κατασταλτικούς της μηχανισμούς, με το που η Τζενεραλιντάντ ντε Καταλονία επισημοποίησε την υποβολή του δημοψηφίσματος για την 1η Οκτωβρίου. Όπως έχει ανακοινωθεί, δεν έχει γίνει μια επίσημη αναστολή της καταλανικής αυτονομίας, ούτε η στρατιωτική επέμβαση προβλέπεται από το μοναρχικό Συντάγμα., αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση έχει τεντώσει, κατά την ευχέρεια της, ότι το Λαϊκό Κόμμα (PP) κατανοεί με την «νομιμότητα», επιβάλλοντας μιας εκ των πραγμάτων κατάσταση έκτακτης ανάγκης και η μετατρέποντας τα επίσημα αναγνωρισμένα δικαιώματα σε χαρτί: αυτή είναι η Φρανκική «εξουσία του κράτους δικαίου», η οποία αναφέρεται συχνά όταν μια πολιτική σύγκρουση προκύπτει.

Απειλούνται αξιωματούχοι, κλείνουν ιστοσελίδες, αναστέλλονται δημοσιεύσεις, επιθέσεις, πράξεις και πορείες αναστέλλονται από την αστυνομία, πολιτικό υλικό που κατάσχεται, περισσότερο από επτακόσιοι δήμαρχοι καταδιώκονται, εκατοντάδες αστυνομικοί μεταφέρονται στην Καταλονία για να ψάξουν για «στοιχεία» και να καταστείλουν πολίτες, ένα Συνταγματικό Δικαστήριο ενεργεί ως απλός βραχίονας της Εκτελεστικής Εξουσίας, και το γραφείο του εισαγγελέα απειλεί για κρατήσεις που δεν είναι στο εσωτερικό της δικαιοδοσίας του.

Αυτό είναι το πανόραμα που σήμερα περιτυλίγει την Καταλονία καθώς και όλη την Ισπανία: η απειλή μιας αναβίωσης του φασισμού που (αν και ποτέ δεν είχε φύγει πραγματικά) στην de facto αποκατάσταση της εγκληματικότητας της «παράνομης προπαγάνδας» και η οποία είχε τον πιο ζωντανό εκφραστή της σε ένα θριαμβευτικό Καταλανικό PP, που χορεύει και σφυρίζει απο έκσταση με την ανακοίνωση της κατάσχεσης εκατό χιλιάδων πολιτικών αφισών. Οι σύντροφοι μας, εκείνοι που υπέστησαν φυλάκιση και βασανιστήρια για ότι ήταν επίσης έγκλημα κάτω απι φασιστική «νομιμότητα», γνωρίζουν πολύ καλά τι αυτό σημαίνει.

Αυτό δεν σταματήσει την κυβέρνηση, ακριβώς το αντίθετο, κρέμεται κυνικά στην άμυνα της «νομιμότητα» της: Την ίδια «νομιμότητα» που το Λαϊκό Κόμμα παραβαίνει ατιμώρητα ή ερμηνεύει με ιδιοτροπία όσες φορές χρειάζεται. Αυτό αποδεικνύεται από τις περισσότερα απο 1,300 προτάσεις του, αλλά, πάνω απ 'όλα από τη ρητή μεταρρύθμιση του άρθρου 135 του Συντάγματος, επιβάλλοντας την πληρωμή του Εθνικό χρέους, η εισαγωγή της Ισπανίας στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ (κατά την έκβαση του δημοψηφίσματος το 1986), τις μυστικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και, τώρα, με τη Σαουδική Αραβία. Να μην αναφέρουμε και τα κοινωνικά δικαιώματα που περιλαμβάνονται στο μοναρχικό Σύνταγμα, προκειμένου να περάσει ως Δημοκρατικό, τα οποία συστηματικά αγνοούνται.

Από την άλλη πλευρά, η Καταλανική εθνικιστική αστική τάξη απευθύνει έκκληση για αλληλεγγύη των λαών της Ισπανίας, αλλά ξέρει ότι χωρίς μια ριζική αλλαγή, μια ρήξη, με το καθεστώς του '78 που αυτή βοήθησε να εγκατασταθεί, είναι αδύνατο να ασκήσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Ωστόσο, σε όλα αυτά χρόνια (η τελευταία φορά ήταν το 2012, όταν βουλευτές του CIU υποστήριξαν τις βάναυσες μεταρρυθμίσεις του Ραχόϊ, συμπεριλαμβανομένης της εργασιακής μεταρρύθμισης) έδωσε υποστήριξη σε ένα καθεστώς που σε περιόδους κρίσης έχει πάντοτε δείξει το αληθινά αντιδραστικό του πρόσωπο. Απορεί κανείς που οι περισσότεροι εργαζόμενοι θεωρούν ότι πρόκειται για ένα πολιτικό στοίχημα ανάμεσα σε δύο αστικές τάξεις έξω από τα συμφέροντα και τις πιο βαθιές ανάγκες του λαού;

Δεν υπάρχει κανένας γυρισμός: Μετά τους νόμους φάρσα, οι υποστηρικτές του Ραχόϊ έχουν βρεί στην Καταλονία το πρόσχημα για να δώσει μια άλλη στροφή στην διαδικασία της υποβάθμισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και του εκφασισμού του κράτους. Εάν η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να αναζητήσει μια πολιτική λύση είναι επειδή δεν θέλει - με σκοπό την περαιτέρω καταπίεση των λαϊκών μαζών γιατί αυτή είναι ο εκτελεστικός βραχίονας των συμφερόντων της ολιγαρχίας - και ούτε της επιτρέπεται με το πλαίσιο του '78. Την 1η Οκτωβρίου, θα ξεγυμνωθεί η αληθινή φύση του αστικού κράτους, η οποία σε καταστάσεις βαθιά κρίση ξεφορτώνεται την δημοκρατική της ενδυμασία για να εμφανιστεί ως το γυμνό εργαλείο της κυριαρχίας της μίας τάξης πάνω από τις υπόλοιπες. Επίσης επιδεικνύει, όπως εμείς οι κομμουνιστές έχουμε επανειλημμένα πεί, ότι το βασιλόφρων καθεστώς του '78 είναι αμεταρρύθμιστο, ένα εμπόδιο στα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα και μια φυλακή για τους λαούς.

Για τον λόγο αυτό, το δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση στην Καταλονία (περισσότερο από πιθανή ανεξαρτησία) μπορεί να είναι ένα σημείο ρήξης που βάζει σε έλεγχο το μοναρχικό κράτος. Μπορεί να είναι έτσι, παρά το γεγονός ότι η βιασύνη ορισμένων ηγετικών αυτονομιστών - οι οποίοι θεώρησαν τους εαυτούς τους «αποσυνδεμένους» από την Ισπανία, ακόμη και πριν από το δημοψήφισμα - έδωσαν στην όλη διαδικασία έναν ορισμένο τόνο κομικής όπερας, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, εάν υπάρχει ένα θετικό αποτέλεσμα, και μπορεί να είναι έτσι γιατί έχει καταφέρει να αναζωογονήσει το πλατύ και δυναμικό λαϊκό κίνημα που έδωσε του την πορεία του εξαρχής.

Αρχής γενομένης από αυτήν την βάση, πρέπει κανείς να δώσει έμφαση στην αξιοθρήνητη απόδοση της ισπανικής «Αριστεράς», που όπως πάντα παίζει το ρόλο της πιστής αντιπολίτευσης του μεγαλειότατου. Το ότι σε μια ερώτηση αρχών, όπως είναι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών, οι «ηγέτες» της «διάσημης αριστεράς» επέλεξαν να υποχωρήσουν, θωρακίζοντας τον εαυτό τους σε διατυπώσεις, είναι ήδη σοβαρό πρόβλημα, όμως ότι ζητούν ένα «υπό όρους δημοψήφισμα» υπό το μοναρχικό καθεστώς είναι ανάξιο και εξευτελιστικό. Το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό, αλλά η ιδεολογικό και πολιτικό: Απλά δεν έχουν κανένα εναλλακτικό πρόγραμμα από το καθεστώς του '78. Όπως και αποδείχθηκε το 2014, σε μια εποχή ενός λαϊκού αγώνα, όταν διέφυγαν να κατέβουν σαφώς υπέρ της Δημοκρατίας στη μέση της ανακοίνωσης της παραίτησης του Βουρβόνου βασιλιά. Τώρα η ίδια η έλλειψη απάντησης είναι και πάλι εμφανής, όταν το κράτος κρέμεται σε ένα νόμο που είναι ένα νεκρό γράμμα για να δικαιολογήσει την κατασταλτική του κλιμάκωση.

Το ότι μια τεράστια πλειοψηφία των Καταλανών επιθυμεί να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, είτε «νόμιμα» ή όχι, είναι αναμφίβολα η περίπτωση, όπως είναι ότι τουλάχιστον θα προσπαθήσουν να το θέσουν σε εφαρμογή στις 1 Οκτώβρη. Δεν είναι το έργο των επαναστατών, φυσικά, να εξετάσουν τις τεχνικές πτυχές του θέματος, ακριβώς όπως η πάλη για τα δημοκρατικά δικαιώματα και εναντίον του φασισμού δεν είναι αποκλειστικά η δουλειά του Καταλανικού λαού.

Τι έχουμε να κάνουμε τώρα, ως εκ τούτου, είναι να βάλουμε όλη την ενέργειά μας για να εμβαθύνουμε την πολιτική αδυναμία του μοναρχικού Κράτους, για μια εκ των προτέρων ρήξη με το σάπισμα που κληρονομήθηκε από το Φρανκικό καθεστώς. Αυτό είναι ένα έργο που εμπλέκει ολόκληρη την Ισπανία, και αυτό είναι συγκεντρωμένο στην υποστήριξη χωρίς διάκριση του δικαιώματος των Καταλανών να αποφασίσουν το μέλλον τους, για την καταπολέμηση του εξαναγκασμού και την παραβίαση των δικαιωμάτων, να καταγγείλουμε την δηλωμένη ανικανότητα του Κράτους να αντιμετωπίσει τα κρίσιμα προβλήματα των λαών μας και της τάξης μας, και να προωθήσουμε ένα ευρύ αντιφασιστικό και Ρεπουμπλικανικό μέτωπο, το οποίο θα ενισχύσει τη ρήξη με το καθεστώς βασισμένο σε μια γενική απάντηση στο κατασταλτικό κύμα του Λαϊκού Κόμματος, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Αυτά είναι τα καθήκοντα που καλούμε το λαό και τις οργανώσεις που θεωρούν τους εαυτούς τους Αριστερούς να παλέψουμε από κοινού.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),

Εκτελεστική Επιτροπή
Μαδρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Μετάφραση: Μ.Π.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚK Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό): Για το στυλ δουλειάς των κομμουνιστών

Τα γενικά χαρακτηριστικά αυτού του στυλ έχουν καλά διατυπωθεί από το σ. Στάλιν στο 9ο κεφάλαιο του έργου “Οι βάσεις του λενινισμού” (1924), το οποίο κάθε σύντροφος πρέπει να μελετά.

Το στυλ δουλειάς δεν είναι κάτι αποσπασμένο από τη μέθοδο δουλειάς και από τους στόχους που θέτουμε. Δεν είναι κάτι εξωτερικό ή τυπικό, όπως μια ετικέτα που τοποθετείται σε ένα εμπόρευμα προς πώληση, γιατί ενσαρκώνει και εκφράζει την ίδια την ουσία της δράσης μας και των σκοπών μας.

Ένα από τα χαρακτηριστικά που διακρίνει τους μαρξιστές – λενινιστές είναι η ικανότητα να εφαρμόζουν τις αρχές τους στη συγκεκριμένη πραγματικότητα.

Αυτό σημαίνει ότι οι κομμουνιστές, οι επαναστάτες προλετάριοι, πρέπει να γνωρίζουν σε κάθε περίσταση να ενώνουν τους γενικούς σκοπούς με τους άμεσους στόχους, να έχουν αίσθηση της κοινωνικής προοπτικής για την οποία παλεύουμε, εντοπίζοντας και αρπάζοντας από την αλυσίδα των εξελίξεων τον ιδιαίτερο εκείνο κρίκο που θα τραβήξει όλους τους άλλους.

Εύκολο είναι να λέμε κάτι τέτοιο, αλλά όχι και να κάνουμε, γιατί αυτό προϋποθέτει μία γενική θεωρητική προετοιμασία και την προσεκτική και εξειδικευμένη μελέτη της συγκεκριμένης κατάστασης (να άλλο ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του λενινισμού). Αν προσπαθούμε να βρισκόμαστε σε ένα τέτοιο έδαφος, αν αναπτύσσουμε αυτή τη στάση, όλα τα πράγματα θα καταστούν ευκολότερα και θα έχουμε καλύτερα αποτελέσματα.

Εμείς οι κομμουνιστές δεν πρέπει, επομένως, να χρησιμοποιούμε τις αρχές ως έναν επίδεσμο που δένουμε στα μάτια· ακόμα λιγότερο πρέπει να χανόμαστε στα ιδιαίτερα της δουλειάς μας, χάνοντας από μπροστά μας τον τελικό σκοπό. Αντίθετα, πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τις αρχές όπως ένα εργαλείο ακριβείας, ένα μηχανισμό μέτρησης. Ένα ρολόι ή ένα εργαλείο υπολογισμού διαμετρήματος, για παράδειγμα.

Ο δογματικός, ο πολυλογάς, δεν θα κοιτάξει ποτέ αυτά τα εργαλεία, αφού θα του δείχνουν πάντα την ίδια ώρα ή το ίδιο διαμέτρημα. Ο λενινιστής αγωνιστής, αντίθετα, θα τα χρησιμοποιήσει με ηρεμία, βλέποντας και σταθμίζοντας τα γεγονότα, τα πρόσωπα, με ακρίβεια, και ψυχραιμία.

Αυτό, προφανώς, έχει να κάνει με την ικανότητα χρήσης αυτών των εργαλείων, τα οποία δεν είναι αντικείμενα τσέπης. Κάτι τέτοιο σημαίνει ενότητα θεωρίας και πράξης, και όχι το διαχωρισμό τους: αφαιρετικότητα από τη μια, στενόμυαλος πρακτικισμός από την άλλη.

Μία δεύτερη θεμελιώδης πτυχή του στυλ μας δουλειάς έχει να κάνει με τις σχέσεις με τις μάζες.

Εδώ, αυτό που πρέπει να μας χαρακτηρίζει είναι η ικανότητα να βρισκόμαστε ανάμεσα στους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους νέους, για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους με τρόπο αδιάλλακτο, για να δίνουμε το παράδειγμα, να ακούμε και να μαθαίνουμε από τη ζωντανή τους εμπειρία.

Στις συζητήσεις δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε επείδιξη “κουλτούρας” και διανοουμενισμού, ή να είμαστε αποφθεγματικοί. Στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε πρέπει να αποφεύγουμε τις κοινοτοπίες και τα κλισέ. Πρέπει να καταργήσουμε οποιαδήποτε χυδαιότητα στις εκφράσεις.

Γενικά, πρέπει πάντοτε να σκεφτόμαστε καλά προτού μιλήσουμε. Και όταν ανοίγουμε το στόμα πρέπει να γνωρίζουμε να αναπτύσσουμε την επιχειρηματολογία μας με τρόπο διαλεκτικό, επιστημονικό, επ’ ουδενί κατά προσέγγιση ή απερίσκεπτα.

Αναφορικά με τη σχέση με τα πρωτοπόρα στοιχεία των μαζών είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει να βοηθήσουμε αυτούς τους συντρόφους να αναπτυχθούν, να αναπτύξουν τη δική τους πολιτική συνείδηση και ικανότητες.

Για αυτό, η στάση μας έναντί τους πρέπει να είναι πάντοτε προσοχή, σεβασμός και ευγένεια, ειλικρινής φιλικότητα, διαθεσιμότητα για αντιπαραβολή (ποτέ ως αυτοσκοπό, καθ’ όσον μας αφορά).

Η προλεταριακή διαπαιδαγώγηση και κουλτούρα μας είναι πάντοτε ανοιχτές και προσεκτικές απέναντι στα προβλήματα της ζωής, τα οποία αντιμετωπίζουμε μεταδίδοντας αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση και επαναστατική αποφασιστικότητα σε αυτούς με τους οποίους συζητάμε. Για αυτό το λόγο είναι θεμελιώδους σημασίας το να βαθαίνουμε συνεχώς τις γνώσεις μας.

Από τα παραπάνω προκύπτουν και άλλα ιδιαίτερα στοιχεία. Ένα από αυτά είναι να γνωρίζουμε να διατηρούμε την ψυχραιμία μας σε κάθε περίσταση. Στάσεις χοντροκομμένες, τραχείες και οι οποίες “ξεπερνούν τα όρια” πρέπει πάντοτε να αποφεύγονται.

Ο τρόπος δημόσιας συμπεριφοράς των μαρξιστών – λενινιστών πρέπει να αντανακλά αυτό το προσεκτικό και ήρεμο στυλ.

Μία τρίτη πτυχή είναι η θέληση να υλοποιούμε τα πράγματα που αποφασίζονται, έχοντας ξεκαθαρίσει το σκοπό τους.

Αυτό μεταφράζεται στο να κάνουμε τη δουλειά μας και να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα σχολαστικά, εγκαταλείποντας κάθε οκνηρία, γραφειοκρατισμό και στερεοτυπία (που αποτελούν μία έκφραση μικροαστικού στυλ δουλειάς), μέχρι να αποσαφηνίσουμε με ακρίβεια τις λεπτομέρειες σε κάθε πτυχή της δουλειάς μας.

Πρέπει να είμαστε αδιάλλακτοι με τα σφάλματα, γνωρίζοντας να τα κριτικάρουμε και να ασκούμε αυτοκριτική. Αυτά συχνά είναι αποτέλεσμα επιφανειακότητας, αμέλειας ή νωθρότητας, οι οποίες είναι εχθροί της συλλογικής δουλειάς.

Ομοίως, κάθε σύντροφος πρέπει να διατυπώνει προτάσεις για τη βελτίωση της υλοποίησης των καθηκόντων και τη συνεχή βελτίωση της δουλειάς.

Σε οργανωτικό επίπεδο, όλα αυτά μεταφράζονται σε συλλογική συζήτηση, καταμερισμό καθηκόντων και πλήρη ανάληψη ατομικής ευθύνης. Σε επίπεδο χρόνου, μεταφράζονται σε χρονική ακρίβεια.

Πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε κάθε σύντροφο, ότι ένας κομμουνιστής αγωνιστής είναι ένα άτομο το οποίο σε μόνιμη βάση κινητοποιείται.

Αν δεν το καταλάβουμε αυτό και δεν το κάνουμε πράξη, τότε κάθε εργασία που αναλαμβάνουμε θα καταλήγει πάντα να είναι ένα πρόβλημα, ένα βαρίδι, θα παραπονιόμαστε συνεχώς ότι έχουμε ήδη κάνει πολλά, ή θα κατρακυλούμε σε μια αντίληψη ότι η επαναστατική δράση είναι δεύτερης προτεραιότητας, και θα δρούμε μόνο αφότου έχουμε κάνει όλες τις άλλες υποχρεώσεις μας. Κάτι τέτοιο, στην πράξη, μεταφράζεται στο να βάζουμε στην τελευταία θέση την επαναστατική δουλειά, ειδικά τη δουλειά για το Κομμουνιστικό Κόμμα, η οποία, αντίθετα, πρέπει να είναι “στην πρώτη, τη δεύτερη και την τρίτη θέση” στη ζωή κάθε αγωνιστή.

Η σταθερή ενεργητικότητα, η ικανότητα ανάληψης πρωτοβουλίας χωρίς αναμονή “εντολών από τα πάνω”, η αποφασιστική και μαχητική συμπεριφορά, το αδέκαστο, πρέπει να χαρακτηρίζουν το λενινιστή αγωνιστή, κάτι που θα ξεχωρίζει με την καθημερινή του δράση, την ικανότητα σταθερής ανάπτυξής του, την ικανότητά του να είναι πάντοτε έτοιμος, σε κάθε κατάσταση και περίπτωση.

Πρέπει, επομένως, να είμαστε ορκισμένοι εχθροί της ακινησίας, της αναμονής, της παθητικότητας. Μυαλά και χέρια αδρανή, απόσπαση θεωρίας και πράξης, λόγων και έργων, είναι αντίθετα με το πνεύμα και την επαναστατική πρακτική του κομμουνισμού.

Δημοσιεύτηκε στη Scintilla, όργανο της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας – για το Κομμουνιστικό Κόμμα του Προλεταριάτου της Ιταλίας, Απρίλης 2017, σ.12.
Μετάφραση: parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Δύο βήματα πίσω: Ο τρεϊντγιουνιονισμός στον 21ο αιώνα

του Χαβιέρ Π. Γκαλίντο

 

Ο οικονομισμός ή τρεϊντγιουνιονισμός ήταν ένα ρεύμα εντός του θεωρητικού μαρξισμού στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού, όταν ακόμα η σοσιαλιστική επανάσταση φαινόταν ότι αποτελεί μία απραγματοποίητη ουτοπία, ο οποίος βασιζόταν στο να προσανατολίζει τη δράση προς τη βελτίωση των οικονομικών συνθηκών της εργατικής τάξης. Έτσι, οι κύριοι αγώνες του είχαν να κάνουν με το επίπεδο των μισθών, τη διάρκεια της εργάσιμης ημέρας, τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης.. Σε αυτό το ρεύμα άμεσα επιτέθηκε ο Λένιν, ανάμεσα σε άλλους, αναπροσανατολίζοντας τους αγωνιστές προς θέσεις επαναστατικές, οι οποίες περιλάμβαναν το θέμα των υλικών συνθηκών, όμως τις συνέδεαν με την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας από πλευράς εργατικής τάξης. 

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο τρεϊντγιουνιονισμός παρέμεινε αποκλειστικά εντός συνδικαλιστικού πλαισίου, πλήρως διαχωρισμένος από τη δουλειά των πολιτικών κομμάτων, κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου 20ού αιώνα. Ωστόσο, η παρακμή του συνδικαλισμού, η εγκατάλειψη των επαναστατικών θέσεων από μεγάλο τμήμα του στρατοπέδου της αριστεράς, και η εξαφάνιση των ιστορικών αναφορών, πέτυχαν να γυρίσουν προς τα πίσω την πολιτική επικαιρότητα, στα παλιά χαρακώματα του τρεϊντγιουνιονισμού, μέσα από τα νέα κύματα του πολιτικού ακτιβισμού του 21ου αιώνα.

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της λεγόμενης “νέας πολιτικής” είναι η αδιαμφισβήτητη σύνδεσή της με την οικονομική κατάσταση που την έθεσε σε κίνηση. Η μεγάλη κρίση του 2008 χρησιμοποιήθηκε για να χτυπήσει τις κατακτήσεις που η εργατική τάξη με μεγάλη δουλειά είχε πετύχει κατά την προηγούμενη φάση, ενώ τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα έχαναν μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας τους, αποδεικνυόμενα ανίκανα να αποτρέψουν την οιονομική κατάρρευση. Με αυτά τα δεδομένα, εκείνοι που επιθυμούσαν να δημιουργήσουν τις νέες εναλλακτικές πολιτικές, δύσκολα μπορούσαν να αποφύγουν να κάνουν σημαία τους τις οικονομικές διεκδικήσεις. Επανέλαβαν, έτσι, τα λάθη ενάντια στα οποία ο Λένιν ήδη μαχόταν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όταν ο μαρξισμός οριζόταν ακόμα ως σοσιαλδημοκρατία.

“Η σοσιαλδημοκρατία καθοδηγεί τον αγώνα της εργατικής τάξης όχι μόνο για να πετύχει πιο ευνοϊκούς όρους πώλησης της εργατικής δύναμης, αλλά και για την κατάργηση του κοινωνικού καθεστώτος που αναγκάζει τους άπορους να πουλιούνται στους πλούσιους. Η σοσιαλδημοκρατία δεν αντιπροσωπεύει την εργατική τάξη στις σχέσεις της μόνο προς μια ορισμένη ομάδα εργοδοτών, αλλά και στις σχέσεις της προς όλες τις τάξεις της σύγχρονης κοινωνίας, στις σχέσεις της προς το κράτος σαν οργανωμένη πολιτική δύναμη. Γι’ αυτό είναι ευνόητο ότι οι σοσιαλδημοκράτες, όχι μόνο δεν μπορούν να περιορίζονται στην οικονομική πάλη, αλλά και δεν μπορούν να δεχτούν η οργάνωση οικονομικών αποκαλύψεων να αποτελεί την κύρια δράση τους. Πρέπει να καταπιαστούμε δραστήρια με την πολιτική διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης, με την ανάπτυξη της πολιτικής της συνείδησης.”(Λένιν, Τι Να Κάνουμε, 1902).

Οι υποστηρικτές του “οικονομισμού” υποστήριζαν τότε μία κοινωνική ζύμωση βασισμένη στις οικονομικές συνθήκες των εργαζομένων, η οποία θα προσανατολιζόταν στη βαθμιαία βελτίωση αυτών των συνθηκών μέσα από απεργίες και κινητοποιήσεις. Αντίθετα, ο Λένιν και άλλοι υποστήριζαν μία πολιτική ζύμωση που να προσανατολιζόταν στο να δημιουργήσει ταξική συνείδηση, η οποία θα ήταν ικανή να ξεσηκώσει τους εργαζόμενους ενάντια στις συνθήκες που ο καπιταλισμός επέβαλλε, μέχρι του σημείου να τις εξαλείψει και να τις αντικαταστήσει από άλλες που θα δημιουργούσαν οι εργαζόμενοι από μόνοι τους.

Περιέργως, σήμερα, οι διεκδικήσεις που διατυπώνουν πολλοί ακτιβιστές της αριστεράς για “μετασχηματισμό”, ουσιαστικά θεσμικό, επικεντρώνονται στην πάλη για να επιτευχθούν “επωφελείς συνθήκες πώλησης της εργατικής δύναμης”, όπως αυξημένοι μισθοί, καλύτερες εργάσιμες ημέρες, μείωση των φόρων, και μία σειρά μέτρων που περισσότερο είναι συνδικαλιστικές διεκδικήσεις παρά πολιτικές. Και όλα αυτά, χωρίς μια γενική αμφιβήτηση του οικονομικού καθεστώτος στο σύνολό του. Κάτι τέτοιο δεν είναι παρά ο παλιός τρεϊντγιουνιονισμός που αναβίωσε για να προκαλέσει έναν γενικευμένο πολιτικό αποπροσανατολισμό.

Η τμηματοποίηση του αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, η οποία χωρίζει τη φτώχεια σε διάφορους τύπους, ανάλογα με το βασικό εισόδημα, με το οποίο οι εργαζόμενοι πρέπει να μη συμβιβαστούν, ώστε να επιβιώσουν, ή η διεκδίκηση ενός εγγυημένου λεγόμενου “εισοδήματος του πολίτη”, χωρίς να αμφισβητούνται τα αίτια που προκαλούν το πρόβλημα, αλλά να περιοριοριζόμαστε αποκλειστικά σε μία οικονομική διεκδίκηση που να παλεύει για την άμβλυνση των ανισοτήτων οι οποίες είναι έμφυτες στο καπιταλιστικό σύστημα, σήμερα είναι σημαία του προοδευτικού πολιτικού ακτιβισμού. Ο μετριασμός των άγριων αντιθέσεων του καπιταλισμού δεν οδηγεί στη διαπαιδαγώγηση του προλεταριάτου στην επαναστατική σχολή, αλλά στην τελειοποίηση της καπιταλιστικής δομής, για την καλύτερη λειτουργία της.

Σε σχέση με αυτό, ο Λένιν στο ίδιο βιβλίο έγραφε τα ακόλουθα:

“Στην πραγματικότητα, το “ανέβασμα της δραστηριότητας της μάζας των εργατών” μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τον όρο ότι δε θα περιοριζόμαστε στην “πολιτική ζύμωση σε οικονομικό έδαφος”. Κι ένας από τους βασικούς όρους για την αναγκαία επέκταση της πολιτικής ζύμωσης είναι η οργάνωση ολόπλευρων πολιτικών αποκαλύψεων.”

Το να γενικεύουμε τις καταγγελίες, το να παίρνουμε ενεργό μέρος σε αυτές ακόμα κι αν δεν αφορούν πρωταρχικά στοιχεία της καθημερινής μας ζωής, το να κατανοούμε ότι όλες οι ανισότητες που συναντούμε προκύπτουν από την ίδια πηγή, είναι η “συνταγή” που ο Λένιν έδινε στις αρχές του περασμένου αιώνα, για να δημιουργήσει μια ταξική συνείδηση χωρίς σύνορα.

Δυστυχώς, αυτό που το 1903 αποτελούσε θέμα εσωτερικής συζήτησης για τους μαρξιστές και που κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα είχε σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί, στις αρχές του 21ου αιώνα φαίνεται να έχει επιστρέψει δυναμικά όχι μόνο ως συζήτηση ακαδημαϊκή, αλλά ως μοναδική πρακτική μιας αριστερής πολιτικής, στο πλαίσιο ενός κύματος του πιο άγριου καπιταλισμού, ακριβώς όταν οι υλικές συνθήκες του προλεταριάτου θα μπορούσαν να ευνοήσουν την ένταξή του στον επαναστατικό αγώνα.

Το έργο όσων ειλικρινά θεωρούν εαυτόν κληρονόμο των επαναστατών του περασμένου αιώνα περνά μέσα από την επαναφομίωση των διδαγμάτων τους, περνά μέσα από τη διεξαγωγή μιας μάχης με υπομονή αλλά και αδυσώπητης ενάντια σε όσους προσφεύγουν στη βολικότητα του τρεϊντγιουνιονισμού του 21ου αιώνα, ο οποιος είναι τόσο καταστροφικός και προδοτικός όσο και αυτός του 20ού.

Ένας αιώνας νικών μάς περιμένει, αν τον κερδίσουμε.

Δημοσιεύτηκε στον “Οκτώβρη”, όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικού – λενινιστικού), φύλλο 102, Μάρτης 2017.

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Η σύντρoφος Έλενα Οντένα

Του Francisco Caraballo*

Η ζωή της συντρόφου Έλενα Οντένα είναι η ιστορία μιας μαχητικής κομμουνίστριας ηγέτιδας, αυθεντικής και εξαιρετικής: η ιστορία της είναι ένα ανοικτό βιβλίο που διδάσκει τη θεωρητική της συμβολή και την επακόλουθη δραστηριότητα της στην υπεράσπιση , τη διάδοση και την πρακτική της θεμελιώδους σκέψης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικού-λενινιστικού), στο οποίο ήταν ιδρυτικό μέλος και επίσης, από την αρχή, μία από τις πιο εξέχουσες ηγέτιδές του.

Στην πορεία της ως ηγέτιδας έφερε μια κληρονομιά ιδιοτήτων μεταξύ των οποίων αναδεικνύει την ιδεολογική διαμόρφωση και την πολιτική διαύγεια που της επέτρεψαν να προσανατολιστεί σωστά εν μέσω της αναταραχής της πραγματικότητας της Ισπανίας και της διεθνούς σκηνής. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να τονιστεί η ανυποχώρητη υπεράσπιση του μαρξισμού-λενινισμού ως τρέχουσα θεωρία και ως πυξίδα για την επαναστατική δράση, που απεικόνισε τον αδυσώπητο αγώνα της κατά των διαφόρων εκφράσεων του ρεβιζιονισμού και του οπορτουνισμού, των διαδοχικών προδοσιών, της υποκρισίας των υποτιθέμενων συντρόφων ή φίλων, από αυτούς που συχνά χρησιμοποιούν διαφορετικά πρόσωπα και μάσκες για να αποκρύψουν τις θέσεις τους και τους κρυφούς σκοπούς τους.

Προικισμένη με αυτές τις μοναδικές ιδιότητες που μπορεί να σφυρηλατηθούν μόνο στη θέρμη της επαναστατικής πρακτικής, πάντα κατείχε πρωτοβουλιακές θέσεις στις διάφορες μορφές πάλης μέσα σε μεγάλες αναστατώσεις , σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, που προέκυψαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τη διαίρεση του Κομμουνιστικού κόμματος της Ισπανίας και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, του φρανκισμού και του Εμφυλίου Πολέμου. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας μ-λ και οι ηγέτες του, συμπεριλαμβανομένης της Έλενα, προσανατόλισαν την αντιφασιστική πολιτική πάλη με τα συνθήματα της Δημοκρατίας και όταν οι συνθήκες το απαιτούσαν, προώθησαν την αντιμετώπιση ενάντια στην τρομοκρατία του Φράνκο, υψώνοντας τις κόκκινες σημαίες με μια αμείωτη αξία, φυσικά, που κόστισε νεκρούς, αίμα, θυσίες, ιδρώτα και δάκρυα.

Ακριβώς στο πλαίσιο του θαυμασμού και του σεβασμού του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κολομβίας (μ-λ) ως αδελφού κόμματος , είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την Έλενα Οντένα το φθινόπωρο του 1976. Το όνομα της και το επώνυμό της (που έχουν υιοθετηθεί), έχουν μια ιδιαίτερη πολιτική σημασία και συνδέονται με την έννοια του αγώνα της.

Στις συναντήσεις μας στο γραφείο της εφημερίδας Vanguardia, ήταν πάντα στο κέντρο της ανταλλαγής απόψεων για επίκαιρα θέματα που αφορούσαν κοινά προβλήματα που συνδέονταν με διαφορετικές πολιτικές θέσεις και που συζητιόντουσαν στον κόσμο και το Διεθνές Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κίνημα. Σε αυτό το περιβάλλον έγιναν πιο σταθερές οι ιδεολογικές και οι πολιτικές μας ταυτίσεις, ενισχύθηκαν οι σχέσεις για τον κοινό αγώνα και η δέσμευση να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και τις προσπάθειες μας για να προωθήσουμε την επίτευξη των στρατηγικών στόχων, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ιστορικής εξέλιξης.

Η ταραγμένη κατάσταση που αναπτυσσόταν σε αυτό το χρονικό διάστημα και οι τεράστιες απαιτήσεις που προέρχονταν από αυτήν, ανέπτυξαν στο Διεθνές Κομμουνιστικό μαρξιστικό-λενινιστικό Κίνημα σε μια ισχυρή διάθεση υπεράσπισης των θεμελιωδών αρχών του μαρξισμού-λενινισμού. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις συνθήκες, η Έλενα, ο Ραούλ και εγώ θέσαμε το θέμα του σχηματισμού μιας ομάδας έρευνας και μελέτης αφιερωμένης με αφοσίωση στην υπεράσπιση των αρχών που οδήγησαν τις δραστηριότητές μας, με τη βεβαιότητα ότι η πρόοδος προς αυτή την κατεύθυνση ήταν απαραίτητη για να μπορέσουμε να συμβάλλουμε στην αποκάλυψη των θεωρητικών λαθών αυτής της περιόδου ενώ ταυτόχρονα θα διευκρινίζαμε ορισμένα θέματα θεωρίας και πρακτικής, στα οποία αφθονούσαν οι διαστρεβλώσεις και συγχύσεις ακόμη και στο εσωτερικό κάποιων μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων. Λόγω των δυσμενών συνθηκών και των δυσκολιών που δεν μπορούσαν να ξεπεραστούν, αυτό το έργο παρέμεινε ημιτελές, αν και έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος, ιδίως σε σχέση με την αποκάλυψη των λανθασμένων θεωριών διαδεδομένων σε όλο τον κόσμο από το μαοϊσμό και την επιρροή των πρακτικών θέσεων των Σοσιαλδημοκρατών. Αξίζει να τονιστεί ότι η συνεισφορά της Έλενα στην προώθηση της δέσμευσης αυτής εξακολουθεί να ισχύει πλήρως και σήμερα.

 Είχα το προνόμιο να γνωρίσω την Έλενα και είμαι πεπεισμένος ότι η ζωή και η δράση της θα είναι ένας ακριβής οδηγός για αγωνιστές του κόμματος και κομμουνιστές ηγέτες μαρξιστές-λενινιστές, που είναι διατεθειμένοι να εκτελέσουν χωρίς δισταγμό απαιτητικές εργασίες που περιλαμβάνουν τη δική τους συμμετοχή στο κόμμα . Αξίζει να θυμηθούμε ότι η Έλενα, από μικρή ηλικία, δεσμεύτηκε με τις ιδέες και τα κομμουνιστικά ιδανικά. Ήταν πάντα ακούραστη στο έργο του Κόμματος, συνήθιζε να εκπληρώνει τις δεσμεύσεις της με ένα απέραντο ενθουσιασμό και να αντιμετωπίζει τις αντίξοες συνθήκες με μια αξιοζήλευτη επιμονή. Αυστηρή με τον εαυτό της και αυστηρή με τους άλλους, δεν δέχεται τα πράγματα μισοτελειωμένα ούτε κακά εκτελεσμένα.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το πεδίο της ιδεολογικής και πολιτικής εκπαίδευσης της επεκτείνεται και συμπληρώνεται χάρις στις γνώσεις που απέκτησε από την έρευνα, τις αναγνώσεις και μια αξιόλογη πολιτιστική κατάρτιση που της επέτρεψαν να σχετιστεί με διανοούμενους διαφόρων ειδικοτήτων, είτε προσφέροντας τη συμβολή της ή για να εκθέσει τις απόψεις και την κριτική της, όταν αυτό ήταν αναγκαίο. Είναι ένα εξαιρετικά πολύτιμο παράδειγμα, πραγματικά, διότι καθιστά απαραίτητη σήμερα την υποχρέωση που έχουν οι κομμουνιστές να ενδιαφέρονται για να υλοποιήσουν μια ολοκληρωμένη, κατάρτιση βασισμένη στην πεποίθηση ότι οι κομμουνιστές θα πρέπει να ενδιαφέρονται για όλους τους τομείς της γνώσης, για κάθε τι που σχετίζεται με τον κόσμο, την κοινωνία και τον άνθρωπο.

Η αλήθεια είναι ότι έμαθα πολλά από την Έλενα, ως σύντροφο και φίλη, από τη ζωή και το έργο της. Και θα συνεχίσουμε να την θαυμάζουμε για πάντα.

* F. Caraballo, πρώην Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κολομβίας (μ-λ) και Διοικητής του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (EPL). Πέρασε 18 χρόνια στα μπουντρούμια της Κολομβίας.

 Οι θαρραλέες και διαυγείς δηλώσεις του στο δικαστήριο που κρινόταν είναι ένα παράδειγμα αξιοπρέπειας και επαναστατικού θάρρους. Μεταξύ άλλων δηλώσεων, ο ίδιος έλεγε: «Είμαι ένας συνειδητός και συνεπής επαναστάτης και πεπεισμένος κομμουνιστής».

Διαβάστε Περισσότερα »

Το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) εξέδωσε το βιβλίο "Απάτη, λιμός και φασισμός"

Το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) εξέσωσε στα καστιλιανικά το γνωστό βιβλίο του Καναδού Douglas Tottle  "Απάτη, λιμός και φασισμός. Ο μύθος του Ουκρανικού λιμού: Από το Χίτλερ στο Χάρβαρντ" το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 1987.

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο, "Γεννημένος στο Κεμπέκ, ο Douglas Tottle έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο δυτικό Καναδά. Έχει εργαστεί ως τεχνικός φωτογράφος και φωτογραφιών εργαστήριο, ως εικαστικός, ως ανθρακωρύχος και ως μεταλλουργός. Ενεργός συνδικαλιστής, ο Tottle επιμελήθηκε την έκδοση της Ενωσης Σιδηρουργών, το Challenger, την περίοδο1975-1985".

Διαβάστε Περισσότερα »

Το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) ξεκίνησε την ψηφιοποίηση των έργων της Ε. Οντένα

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (μ-λ) ξεκίνησε την ψηφιοποίηση των έργων της σ. Έλενας Οντένα

Η Έλενα Οντένα, ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικό-λενινιστικό) υπήρξε κομμουνιστρια ηγέτης αναγνωρισμένη για τη δράση της σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 1985.

 

Ως ιδρυτής και ηγέτης του Κόμματος, ως ηγέτης του FRAP, ως ένα άτομο προικισμένο με μεγάλη κουλτούρα και ικανότητα να επικοινωνεί με τους άλλους, κέρδισε την εκτίμηση από πολλές προσωπικότητες από τον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού, της πολιτικής και της επιστήμη, από πολιτικούς και συνδικαλιστές ηγέτες στην Ισπανία και στο εξωτερικό. 

Η ζωή της για περισσότερο από 40 χρόνια αφιερώθηκε στον αγώνα της εργατικής τάξης, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, με την ασυμβίβαστη και αποφασιστική πάλη της, αρχικά εναντίον της δικτατορίας του Φράνκο και στη συνέχεια κατά της μοναρχίας, την αντι-φασιστική και αντι-ιμπεριαλιστική της δράση, την προσήλωσή της στον προλεταριακό διεθνισμό και την αλληλεγγύης με τους λαούς που αγωνίζονται.

 

Η ζωή της είναι και θα παραμείνει ένα παράδειγμα αφοσίωσης στην υπόθεση του Κομμουνισμού.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚK Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό): Aνακοίνωση για τα αποτελέσματα των εκλογών της 20ής Δεκέμβρη

Γενικές εκλογές 2015: ορόσημο για τη “δεύτερη μεταπολίτευση”

Οι εκλογές της “αλλαγής” μετά βίας έδωσαν εκπλήξεις: παρά τις 5 εκατομμύρια ψήφους και τις 83 έδρες που έχασε ο παλιός δικοματισμός, πάλι το Λαϊκό Κόμμα βγήκε νικητής, ενώ αποκρυσταλλώνονται τα πρώτα βήματα του νέου δικομματισμού, ο οποίος αποτελείται από τα μπλοκ Λαϊκού Κόμματος και Πολιτών, από τη μιά, και Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ισπανίας και Ποδέμος, από την άλλη.

Στην πραγματικότητα, η θεαματική εκτόξευση των “αναδυόμενων” κομμάτων (με πάνω από 8,5 εκατομμύρια ψήφους) δεν αποκρύπτει το κύριο γεγονός: ότι, όπως η μεγάλη πλειοψηφία των υποψηφίων και των έμμισθων διαφημιστών υπογραμμίζει, αυτό που γεννιέται δεν είναι άλλο από τη “δεύτερη μεταπολίτευση” (“όλα αλλάζουν για να παραμείνουν τα ίδια”), την οποία έχουμε καταγγείλει σε πολλές περιστάσεις, από τότε που άρχισε να παίρνει μορφή με την ανάδυση του λεγόμενου “ciudadanismo” (σ.parapoda:του ρεύματος που μιλά για “πολίτες”). Όλοι οι ηγέτες αυτού του δικομματισμού συμφωνούν στην ανάγκη διαλόγου και στην ανάγκη “να δώσουν τα χέρια”. Το περισσότερο που έχουν φτάσει οι “αναδυόμενοι” να απαιτούν είναι “συνταγματικές αλλαγές” ως προϋπόθεση για μια υπερψήφιση του νέου προέδρου της κυβέρνησης (Ιγκλέσιας) ή να αρνούνται να ψηφίσουν το Ραχόι ή το Σάντσεθ (Ριβέρα). Όμως, αν η στήριξη των Ποδέμος στο Σάντσεθ καθίσταται εύκολα αχρείαστη, σύμφωνα με την εκλογική αριθμητική και τη θέση του μηχανισμού του Σοσιαλιστικού Κόμματος (και ειδικά της Σουζάνα Ντίας, της νικήτριας αυτών των εκλογών σε αυτό το κόμμα, η οποία ανοιχτά αντιτίθεται σε συμφωνίες με εξ αριστερών κόμματα), η αποχή των Πολιτών μπορεί να καταστήσει εφικτή την ανάδειξη του Ραχόι στην πρωθυπουργία, επιβεβαιώνοντας το ρόλο τους ως δεκανίκι του Λαϊκού Κόμματος για να προωθηθούν “οι μεταρρυθμίσεις που η Ισπανία έχει ανάγκη”.

Η σαφήνεια της Ντίαζ, όπως και η θέληση για συνεργασία με το Λαϊκό Κόμμα για τη συνέχιση των κεντρικών πτυχών της κρατικής πολιτικής (όπως ξεκαθάρισε ο Γκαρθία Πέτζ (σ.parapoda:από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, μέχρι πρόσφατα δήμαρχος Τολέδο)), καθιστούν ξεκάθαρο ότι η επιλογή του Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι η διευκόλυνση της υλοποίησης των αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί στις Βρυξέλλες, και όχι το ρίσκο με πειράματα που μπορούν να προκαλέσουν ανησυχία στα χρηματιστήρια, όπως έχει προειδοποιήσει άλλος ένας καθεστωτικός δημιουργός κοινής γνώμης. Πράγματι, το μήνυμα το οποίο οι καθεστωτικοί κονδυλοφόροι έχουν στείλει στο Σάντσεθ είναι ομόφωνο: να μη μπλοκάρει το σχηματισμό κυβέρνησης από το Λαϊκό Κόμμα και να προωθήσει συμφωνίες για να δώσει σταθερότητα στο σύστημα.

Αναφορικά με την Ενωμένη Αριστερά – Λαϊκή Ενότητα, ενώ πράγματι υπέστη προφανείς αδικίες κατά την προεκλογική περίοδο, πλήρωσε τις συνέπειες χρόνων διστακτικής πολιτικής και εσφαλμένων, στην καλύτερη των περιπτώσεων, δηλώσεων. Μια αμφισημία η οποία προσπάθησε να μιμηθεί αυτό που εκπροσωπούν τα πολιτικά ρεύματα των “πολιτών”, παρότι αρκετοί υποψήφιοι και πάρα πολλοί τίμιοι αγωνιστές πάλεψαν ενάντια στο ρεύμα για να παρουσιάσουν μια υποψηφιότητα αντιμοναρχική και ταξική.

Έτσι, όλα τείνουν να δείξουν πως οι ελπίδες που αρκετοί είχαν εναποθέσει σε μια πιθανή συγκυβέρνηση από τις “Αριστερές” σύντομα θα ματαιωθούν. Επιπροσθέτως, με τους προϋπολογισμούς εγκεκριμένους και την υποθήκευση να έχει βρει συνταγματικό καταφύγιο για την αποπληρωμή των πιστωτών (άρθρο 135), λίγα μπορεί κανείς να ελπίζει για μια αντιπολίτευση που θα μπορούσε να ασκήσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο ήδη έχει υπάρξει ως εφαρμοστής των εντολών της ολιγαρχίας. Θα έχουν μια πιο βολική θέση οι Ποδέμος, που μπορούν να κρύβονται πίσω από ένα πειθαρχημένο και “υπεύθυνο” Σοσιαλιστικό Κόμμα, για να ασκούν “αντιπολίτευση εξ αριστερών”, χωρίς να λερώνουν τα χέρια τους σε τομείς “του κράτους”, και να ολοκληρώσουν έτσι το προσπέρασμα: όμως, στο μεταξύ, οι διοικήσεις “της αλλαγής” σε δήμους και αυτόνομες περιφέρειες θα αντιμετωπίζουν οικονομικούς περιορισμούς που θα επιβάλλει το Μονκλόα (σ.parapoda: η έδρα του πρωθυπουργού) και, σε κάθε περίπτωση, οι του Ποδέμος δε θα κάνουν τίποτε παρά να παρατείνουν το χρόνο μέχρι να ανακαλύψουν τη σκληρή πραγματικότητα: ότι η αποστράτευση του λαού και η αποδιοργάνωση της αριστεράς είναι ένα ακριβό τίμημα που οι πέντε εκατομμύρια ψηφοφόροι τους έχουν πληρώσει για να επιτευχθούν τέτοια αδύναμα πολιτικά αποτελέσματα.

Ωστόσο, αναμφίβολα, υπάρχει χώρος για ελπίδα. Παρότι το νέο πολιτικό σκηνικό δεν είναι, εκ των προτέρων, το πιο ευνοικό για μια γρήγορη αποσύνθεση της σοσιαλδημοκρατίας και των “κινημάτων των πολιτών”· παρότι είναι προφανές πως η θεσμοποιημένη διαφθορά χαίρει σημαντικής εκλογικής στήριξης, χάρη στα εκτεταμένα πελατειακά δίκτυα και την αποστράτευση και αποπολιτικοποίηση οι οποίες έχουν κληρονομηθεί από το φρανκισμό και έχουν ενταθεί κατά τα χρόνια της κατευθυνόμενης δημοκρατίας· παρότι, τέλος, καθίσταται προφανές πως ο ρεβιζιονισμός και η σοσιαλδημοκρατία έχουν οδηγήσει τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων να αποδίδει στην ψήφο του μια άμεση αξία χρήσης, με τα απογοητευτικά αυτά αποτελέσματα που γνωρίζουν όλοι κατά τα τελευταία 40 χρόνια, παρ’ όλα αυτά, οι εκλογές της 20ής Δεκέμβρη αποτέλεσαν ένα βήμα εμπρός, προς την αποσαφήνιση της κατάστασης και την οριοθέτηση των αντίστοιχων στρατοπέδων. Επιπρόσθετα σε αυτό, θα βαρύνουν περισσότερο οι συνέπειες από τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που οι Βρυξέλλες εδώ και καιρό απαιτούν και των οποίων η έναρξη της εφαρμογής, που είχε αναβληθεί ως τώρα, δεδομένης της σειράς εκλογών που τώρα τελειώνει, δεν παίρνει άλλη παράταση. Ανοίγει, επομένως, μια νέα φάση, στην οποία είναι απαραίτητο να προωθηθεί η ανασύνθεση των δυνάμεων που διάκεινται υπέρ της ρήξης και στην οποία, ταυτόχρονα, θα είναι απαραίτητη η διεξαγωγή έντονης πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό των πολιτικών κινημάτων “των πολιτών” τα οποία, όπως το Σοσιαλιστικό Κόμμα τη δεκαετία του ’80, επιθυμούν να αποτελούν το “κοινό σπίτι” της αριστεράς για ν ατην παραδώσουν χειροπόδαρα δεμένη στην ολιγαρχία.

Απέναντι σε αυτά τα δύο καθήκοντα, οι μαρξιστές-λενινιστές θα διεξάγουμε μια σκληρή δουλειά και θα εργαστούμε για τη στράτευση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού αγωνιστών και οργανώσεων, για την ενότητα των κομμουνιστών και για το σχηματισμό ενός Λαϊκού Μετώπου για τη Δημοκρατία.

21 Δεκέμβρη 2015

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό)

Κομμουνιστική Νεολαία Ισπανίας (μαρξιστική – λενινιστική)

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Συνεδρίασε η διευρυμένη Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Η διευρυμένη Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) εξέδωσε κείμενο με τίτλο “Οι γενικές εκλογές και η ταχτική των κομμουνιστών”.
Το πλήρες κείμενο στα Ισπανικά βρίσκεται εδώ: http://pceml.info/actual/index.php/2014-09-05-18-39-59/comunicados/191-las-elecciones-generales-y-la-tactica-de-los-comunistas

Διαβάστε Περισσότερα »

III (VIII) Συνέδριο του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Απόσπασμα από την ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μ-λ) με αφορμή το III (VIII) Συνέδριο του Κόμματος.

Γιορτάσαμε το Τρίτο Συνέδριο μας αυτή τη νέα περίοδο της ύπαρξης του κόμματος, μετά την ανασυγκρότησή του το 2006, μέσα σε μια σκληρή πολιτική και κοινωνική κατάσταση. Μετά από επτά χρόνια καπιταλιστικής κρίσης και άγριων περικοπών των δικαιωμάτων, η απειλή της συνέχισης της επίθεσης κρέμεται πάνω από την τάξη μας, χωρίς να υπάρχει ένδειξη της ύπαρξης αποτελεσματικής αντιμετώπισης της ανεργίας και της φτώχειας, παρά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης και τις τυμπανοκρουσίες.

Η εργατική τάξη και οι λαοί της Ισπανίας, δεν έχουν αποδεχθεί παθητικά την πλημμύρα των επιθέσεων στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Για πάνω από τέσσερα χρόνια δυναμικές εργατολαϊκές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας έχουν πραγματοποιηθεί με μεγάλη συμμετοχή καθώς και τρεις γενικές απεργίες: σε αυτές, προστίθενται οι διαδηλώσεις ενάντια στο pensionazo, για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, οι διαδηλώσεις αξιοπρέπειας και οι μεγάλες λαϊκές διαδηλώσεις τον περασμένο Ιούνιο, όπου είχαμε ενεργητική παρουσία των κομμουνιστές όλων των οργανώσεων του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ). Υπήρξαν στιγμές ενότητας και μαχητικότητας, αλλά και πολιτικοποίησης, όπως είχαμε τονίσει.

[…]

Συντρόφισσες και σύντροφοι, στον αγώνα!
Ζήτω ο μαρξισμός-λενινισμός!
Ζήτω το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)!

Διαβάστε Περισσότερα »

Raul Marcos: Είναι τα Λαϊκά Μέτωπα απαραίτητα;

Είναι τα Λαϊκά Μέτωπα απαραίτητα;

Του Raul Marcos,
μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικό-λενινιστικό)

Η απάντηση είναι ένα ηχηρό ΝΑΙ. Είναι αναγκαία και απαραίτητη, δεδομένης της κατάστασης της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, που επιδεινώνεται, και κάνει το λαό να υποφέρει. Το προλεταριάτο, με το κόμμα του στην πρώτη γραμμή, θα πρέπει να είναι επικεφαλής των λαϊκών μαζών, να οργανώσει και να οδηγήσει τους αγώνες του. Δεν είναι ένα εύκολο έργο, αλλά όλες οι δυσκολίες μπορούν να ξεπεραστούν. Για να γίνει αυτό, είναι απαραίτητο να εργαστούμε για να συνδεθούν σε ένα ευρύ τρόπο οι πρωτοπόρες μάζες, για να κερδίσουν την αναγνώριση τους.

Οι θεμελιώδεις αντιφάσεις της περιόδου στην οποία ζούμε και παλεύουμε, είναι απολύτως καθορισμένες:

• Η αντίφαση ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη
• η αντίφαση ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό
• η αντίφαση μεταξύ των καταπιεσμένων λαών και εθνών από τη μία πλευρά και τον ιμπεριαλισμό από την άλλη
• η αντίφαση μεταξύ των ιμπεριαλιστικών και οικονομικών εξουσιών.

Η τελευταία αντίφαση εκδηλώνεται στους περιφερειακούς πολέμους, με τις επιθέσεις εναντίον των λαών, τις διαφορές για τις γεωστρατηγικές ζώνες και την εκμετάλλευση των νεο-αποικιών, τη χειραγώγηση των δημοκρατικών και πατριωτικών αισθημάτων των λαών. Είναι μια ταχέως αναπτυσσόμενη αντίφαση.

Συνεχίζεται

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Σχετικά με την παραίτηση του Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων (απόσπασμα)

Με την παραίτηση του Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων, το καθεστώς έχει ξεκινήσει ελιγμούς με στόχο να εξασφαλίσει τη συνέχεια της μοναρχίας.

Η είδηση ​​της παραίτησης του Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων είναι η κορύφωση της διαδικασίας αποσύνθεσης του καθεστώτος. Αν και δεν έχουν διευκρινιστεί πλήρως , μέχρι τη αυτή τη στιγμή , οι λόγοι που το Στέμμα και η κυβέρνηση πήραν αυτή την πρωτοβουλία, οι αιτίες είναι σαφείς και υπήρχε η αίσθηση, για χρόνια, ότι ετοίμαζαν αυτόν τον ελιγμό: το σύστημα βρίσκεται σε αποσύνθεση, με πρωτοφανή κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά έχει γίνει κοινωνική και τελικά πολιτική. Η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των μαζών στο καθεστώς των 78 , συμπεριλαμβανομένης της αύξησης της υποστήριξης για την ανεξαρτησία της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων , έχει οδηγήσει στην τεράστια πτώση των ψηφοφόρων των δύο μεγάλων κομμάτων της ολιγαρχίας στις Ευρωεκλογές, σημαίνοντας το καμπανάκι του κινδύνου για το κεφάλαιο και τους λακέδες του .
[...]

Κάτω το μοναρχικό καθεστώς !
Ενότητα της Αριστεράς για την Τρίτη Δημοκρατία!

Γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Ισπανίας (μ- λ)

Διαβάστε Περισσότερα »

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μ-Λ) θα πραγματοποιήσει το 3ο Συνέδριό του προς το τέλος του χρόνου

Η διευρυμένη ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (Μ-Λ) αποφάσησει να συγκαλέσει το 3ο Συνέδριο του κόμματος το οποίο θα πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους.

Η ΚΕ καλεί όλα τα μέλη του Κόμματος να προετοιμαστούν ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά για να εξασφαλιστεί η ομαλή διεξαγωγή του Συνεδρίου.

Όπως αναφέρει ηα ανακοίνωση: “Οι προπαρασκευαστικές εργασίες επικεντρώνονται σε οργανωτικά προβλήματα, στην αγορά εργασίας και το συνδικαλιστικό κίνημα. Οι περιστάσεις απαιτούν να αντιμετωπίσουμε με κομμουνιστική αποφασιστικότητα την κοινωνική κατάσταση που διαμορφώνει η κρίση και το βάναυσο χτύπημα των μαζών”.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Πέθανε ο σύντροφός μας Germán Coppini

Η είδηση ​​του θανάτου του συντρόφου Germán Coppini, στα τέλη Δεκεμβρίου, ήταν, απροσδόκητη και ως τούτου , διπλά οδυνηρή . Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον  Germán, ένα καλλιτέχνη, έναν από τους μεγάλους της ισπανικής ποπ μουσικής , αλλά ο Germán ήταν πολύ περισσότερο από αυτό: ένας κομμουνιστής.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του δήλωσε : “Θα πρέπει να συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη μουσική ως όχημα για τις ιδέες”.

Η φωνή του ήταν ένα όπλο φορτωμένο με μέλλον στην υπεράσπιση της ελευθερίας , της Δημοκρατίας του σοσιαλισμού.

Αντίο Germán

Διαβάστε Περισσότερα »

Επανακυκλοφορεί: “Το ζήτημα των εθνικοτήτων της Ισπανίας”

Το πολύ χρήσιμο βιβλίο “Το ζήτημα των εθνικοτήτων της Ισπανίας” (El Problema de las nacionalidades en España) με πρόλογο του συντρόφου Raul Marco επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Aurora 17. Το βιβλίο είναι γραμμένο στα Ισπανικά.

Η έκδοση αποτελεί ανατύπωση, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά την πρώτη έκδοση, ωστόσο το ζήτημα το οποίο πραγματεύεται παραμένει επίκαιρο και στην πρώτη γραμμή των πολιτικών και ιδεολογικών ζητημάτων για τις εθνικότητες και τα έθνη της Ισπανίας.

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο: "... μόνο στο πλαίσιο μιας Λαϊκής Δημοκρατίας μπορεί να επιλυθεί με επιτυχία, σύμφωνα με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των λαών, της εργατικής τάξης, των εργαζομένων και όχι όπως υπαγορεύουν οι ελιγμοί της αστικής τάξης και της ολιγαρχίας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέθανε ο Mariano Viñuales, ένας ακούραστος αγωνιστής κατά του φασισμού

Την Κυριακή 13 Οκτωβρίου πέθανε ο Mariano Viñuales, Huesca γνωστός για τον αγώνα του κατά του Φράνκο και του φασισμού. Υπήρξε παράδειγμα αφοσίωσης και πίστης στην υπεράσπιση των δημοκρατιών αξιών από το 1936.

Ο Mariano Viñuales το 1936 εντάχθηκε στις τάξεις του Στρατού, της 4ης Μεραρχίας, της 137ης Ταξιαρχία. Συμμετείχε στις μάχες του μετώπου της Αραγονίας. Τον Οκτώβριο του 1938 πληγώθηκε στη μάχη του Έμπρο και από εκεί βρέθηκε στην εξορία. Ο Mariano, μετά την επιστροφή του από την εξορία συνέχισε να μάχεται μέσα από την γραμμές του ΚΚ Ισπανίας.

Βρέθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στη συνέχεια αναγκάστηκε να ενταχθεί στα γερμανικά τάγματα εργασίας, το 1943 υπήρξε μέλος της γαλλικής Αντίστασης, το 1944, προσπάθησε να επιστρέψει ένοπλος στο Huerto, με την ομάδα των αγωνιστών Rafael Borja, Rafael Calatayud, και άλλων. Συνελήφθη, πέρασε στρατοδικείο και καταδικάστηκε το 1945 σε φυλάκιση 12 χρόνια και 1 ημέρα. Έκτεισε έξι χρόνια ποινής, 1 στο Torrero και 5 στη φυλακή του San Miguel de los Reyes της Βαλένθια.

Ο αντιφασίστας μαχητής, ο οποίος σε ηλικία 90 ετών συμμετείχε σε όλες τις πράξεις πορείες διαμαρτυρίες χρησιμοποιώντας δεκανίκια, ήταν δηλομένος μαρξιστής-λενινιστής, υπερασπίστηκε τον ιστορικό ρόλο του συντρόφου Στάλιν, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι “ο Santiago Carrillo και κάποια άλλοι πρόδωσαν και διέλυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ολόκληρη η ζωή του ταυτίστηκε με την εργατική και λαϊκή πάλη μέχρι το τέλος.

Καλό ταξίδι Mariano!

Ζήτω η Δημοκρατία!
Για το σοσιαλισμό!
Ζήτω ο μαρξισμός-λενινισμός!

Διαβάστε Περισσότερα »

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μ-Λ): ΟΧΙ στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα κατά της Συρίας (απόσπασμα)

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ομπάμα, κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης( !), προετοιμάζεται για στρατιωτική επίθεση εναντίον της Συρίας, άλλος και για πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Η κυβέρνηση Ομπάμα -ακολουθώντας το μονοπάτι που διαγράφεται από τον εγκληματία πολέμου Μπους, που κατέστρεψε το Ιράκ και το οδήγησε σε χάος με ψευδείς κατηγορίες και ψέματα - φαίνεται να είναι διατεθειμένος να κάνει το ίδιο στη Συρία με τη στρατιωτική βοήθεια της Μεγάλης Βρετανία, της Γαλλίας και του Ισραήλ, τη χρηματοδοτική συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, και την υποστήριξη του ΝΑΤΟ.

[…]

Είναι ο συριακός λαός που πρέπει να λύσει τα προβλήματά του χωρίς παρεμβολές ή ξένες επιβολές.

Από την πλευρά μας, θα συμμετάσχουμε στο υπό διαμόρφωση αντιπολεμικό κίνημα στην Ισπανία. Και για άλλη μια φορά, καταγγέλλουμε τις αμερικάνικες βάσεις στη χώρα μας, βάσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να βομβαρδίσουν το Ιράκ, όπως επίσης και την πυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ που χτίζεται στην Ανδαλουσία.

Αλληλεγγύη με το λαό της Συρίας! Έξω οι αμερικάνικες βάσεις από την Ισπανία ! Έξω από την Ισπανία το αντιδραστικό οργανισμό του ΝΑΤΟ!

Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας (Μ-Λ)
28 Αυγούστου 2013

Διαβάστε Περισσότερα »

Στη μνήμη της Έλενας Odena

10 Νοεμβρίου, 1985 - 2012. Στη μνήμη της Έλενας Odena
Η Έλενα Odena, από τους ιδρυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) και αναγνωρισμένη κομμουνιστής ηγέτης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, πέθανε στις 10 Νοέμβρη 1985.
Όσοι την γνώρισαν έτρεφαν εκτίμηση γι’ αυτήν και ως ηγέτης του PCE (ml) αναγνωρίστηκε σε εθνικό και διεθνές επίπεδο ως μια μεγάλη κομμουνιστής ηγέτης.
Εκτός από ιδρυτής και ηγέτης του Κόμματος, υπήρξε και ηγέτης του FRAP […] κέρδισε τη συμπάθεια πολλών προσωπικοτήτων από τον κόσμο της τέχνης και του πολιτισμού, της πολιτικής και της επιστήμης, πολιτικών και συνδικαλιστικών ηγετών στην Ισπανία και στο εξωτερικό.
[…] Η ζωή της αφιερώθηκε στην υπόθεση της εργατικής τάξης, του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, χωρίς συμβιβασμούς και έδωσε αποφασιστική μάχη, πρώτα κατά της δικτατορίας του Φράνκο, μετά στη συνέχεια κατά της μοναρχίας την περίοδο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Ανέπτυξε αντιφασιστική αντιιμπεριαλιστική δράση προσηλωμένη στις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού και της αλληλεγγύης προς τους λαούς […]
Μπορούμε να πούμε ότι η Έλενα Odena ήταν μια μεγάλη κομμουνίστρια σε όλη της τη ζωή και μια μεγάλη ηγέτης του κόμματός μας, και ως εκ τούτου, μια μεγάλη ηγέτης του εργατικού κινήματος και του λαού στην Ισπανία και εξαιρετική μαχητής του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. […]
Η ζωή της είναι και θα παραμείνει ένα παράδειγμα αφοσίωσης και κομμουνιστικής αντοχής.
Τιμή και δόξα στη σύντροφο μας Έλενα Odena!

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Γενική απεργία κατά της κυβερνητικής πολιτικής

 

Το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) καλεί όλες τις οργανώσεις και τους ακτιβιστές να κινητοποιηθούν για προετοιμασία Γενικής Απεργίας, να συνεργαστούν και να βοηθήσουν ώστε να πετύχει και να γίνει ένα σημαντικό βήμα για την εργατική τάξη και τη λαϊκή πάλη.

Εμπρός για Γενική Απεργία!

Το μέλλον ανήκει στους εργάτες!

7 του Οκτώβρη 2012

Η Γραμματεία του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Διαβάστε Περισσότερα »