14/11/2009: Εκδήλωση για τα 30χρονα του ΚΚ Εργατών Γαλλίας στο Παρίσι

Περισσότεροι από 500 κομμουνιστές βρέθηκαν το Σάββατο, στις 14 Νοέμβρη, στην Bellevilloise in στο Παρίσι για τα 30χρονα από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γαλλίας (PCOF).

Στην εκδήλωση βρέθηκαν σύντροφοι από τα κόμματα της Διεθνούς Σύσκεψης Μ-Λ Κομμάτων και Οργανώσεων από τον Ισημερινό, την Δομινικανή Δημοκρατία, την Κολομβία, την Τυνησία, το Ιράν, την Ισπανία, τη Δανία κ.α.

Στην εκδήλωση συμμετείχε και αντιπροσωπία της Π. Ε. της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Ζήτω η ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου!

Πολυτεχνείο (2009)

Η κυβέρνηση στηρίζει στον ΟΗΕ το Ισραήλ

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Δικτυακός τόπος: http://www.intifada.gr

e-mail: victory@intifada.gr

Η κυβέρνηση στηρίζει στον ΟΗΕ το Ισραήλ

Είναι ώρα οι πολίτες να δείξουν τη δική τους υποστήριξη στον Παλαιστινιακό λαό

Η απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου να απόσχει από την ψηφοφορία στον ΟΗΕ για την υιοθέτηση της έκθεσης Goldstone, αποτελεί πραγματικό σκάνδαλο. Υπενθυμίζουμε ότι η έκθεση συντάχθηκε από ανεξάρτητη εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ υπό την προεδρία του νοτιοαφρικάνου δικαστή Ρίτσαρντ Γκολντστόουν (πρώην εισαγγελέα στις διεθνείς δίκες για τα εγκλήματα πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Ρουάντα). Η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, κατά τη διάρκεια του τελευταίου πολέμου στη Γάζα, το Ισραήλ διέπραξε εγκλήματα πολέμου. Το ότι η Ελλάδα απείχε από την ψηφοφορία στον ΟΗΕ για την υιοθέτηση της έκθεσης δείχνει τις πολιτικές επιλογές που έχει κάνει η νέα κυβέρνηση: περαιτέρω ενίσχυση του ατλαντισμού, ενεργητική στήριξη της διαρκούς Ισραηλινής επιθετικότητας, υπονόμευση του Παλαιστινιακού αγώνα για ελευθερία και δικαιοσύνη. Η Ελληνική αποχή δεν αφήνει αμφιβολίες για την επιθυμία της κυβέρνησης να ενταχθεί στο μπλοκ των σκληρών υποστηρικτών του Ισραήλ, στο μπλοκ όσων το αθωώνουν για τα εγκλήματα του.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, είναι ώρα οι πολίτες και τα κινήματα να δείξουν ότι η στάση της κυβέρνησης δεν εκφράζει την Ελληνική κοινωνία. Τώρα περισσότερο από ποτέ, είναι ώρα να δείξουμε ότι στεκόμαστε στο πλευρό της αγωνιζόμενης Παλαιστίνης.

Ο Σύλλογος Ιντιφάντα καλεί σε συμμετοχή και πολιτική στήριξη της διεθνούς Πορείας Ελευθερίας για τη Γάζα (Gaza Freedom March) που θα ξεκινήσει από την Αίγυπτο στις 27 Δεκέμβρη για να περάσει στην πολιορκημένη Γάζα. Μαζί με κινήματα από όλο τον κόσμο και προσωπικότητες όπως ο Ταρίκ Αλί, ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Τζορτζ Γκάλαγουεϊ, ο Χάουαρντ Ζιν, ο Τόνι Μπεν κ.α., ενώνουμε τις φωνές μας για να αρθεί ο δολοφονικός αποκλεισμός της Γάζας, για να αποκτήσουν επιτέλους οι Παλαιστίνιοι ανεξαρτησία.

Την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στις 7:00 μμ στη Σίνα 16 θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή συζήτηση ενημέρωσης για την Πορεία Ελευθερίας για τη Γάζα.

Η Σοσιαλδημοκρατία σφίγγει τον κλοιό της

Άρθρο της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας Νορβηγίας. Το εισαγωγικό κείμενο είναι γραμμένο από την Μ-Λ Οργάνωση “Επανάσταση”. Το κείμενο μεταφράστηκε από το “Ενότητα και Πάλη” τεύχος 19.

Ενδέχεται να υπάρξουν μικρές διορθώσεις.

Στις 14 Σεπτέμβρη στην Νορβηγία διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές. Από το 2005 κυβέρνηση ήταν η λεγόμενη κόκκινο-πράσινη συμμαχία, μεταξύ του παραδοσιακού σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος (Arbeitpartiet) και των νέων συμμάχων τους, το Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα (Sosialistisk Venstreparti, ρεφορμιστικό αριστερό με λίγα αστικά στοιχεία) και του Κεντρώου Κόμματος (Senterpartiet, αμιγώς αστικό κόμμα).

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε από την Κομμουνιστική Πλατφόρμα την επομένη των εκλογών.

Από την στιγμή που δεν δόθηκε πραγματική εναλλακτική επιλογή στον αστισμό, έπρεπε να δημιουργηθούν κοινοβουλευτικά «μπλοκ» και αφού βασικός στόχος ήταν να παραμείνει το Προοδευτικό Κόμμα (Fremskrittspatiet) εκτός κυβέρνησης, η κοινή λογική λειτούργησε προς όφελος του Εργατικού Κόμματος. Αυτό είναι απόλυτα λογικό: γιατί να ψηφίσει κανείς ένα μικρό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα όπως το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα ή τους Κόκκινους όταν υπάρχει ήδη ένα μεγάλο;

Οι εκλογές κρύβουν έναν μεγάλο λαϊκό αποπροσανατολισμό: Αν και τα ΜΜΕ διαρκώς εστίαζαν στο ότι «κάθε ψήφος θα ήταν κρίσιμη στην μάχη μεταξύ των δύο συνασπισμών», ένας στους τέσσερις εγγεγραμμένους δεν ψήφισε, που πρόκειται για την μεγαλύτερη αποχή από το 1927. Επιπλέον ένας ακόμη άγνωστος αριθμός από διαμαρτυρόμενους, επέλεξαν να ψηφίσουν λευκό. Όπως ήταν αναμενόμενο το Προοδευτικό Κόμμα τα πήγε καλά, συγκεντρώνοντας το 23% των ψήφων, αφού το παιχνίδι του με την ξενοφοβία και με την δημοφιλή και κατανοητή περιφρόνηση που υπάρχει για τους πολιτικούς αποδείχθηκε επικερδές. Από μια προοδευτική σκοπιά το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ήταν χειρότερο, αν συνυπολογίσουμε τις δημοσκοπήσεις του καλοκαιριού. Παρόλα αυτά τα δύο ανοικτά δεξιά κόμματα (το Προοδευτικό Κόμμα και το Συντηρητικό Κόμμα [Hoeyre]) κατάφεραν να συγκεντρώσουν υποστήριξη της τάξης του 40%.

Παρόλο που δεν έχουμε διαθέσιμα στοιχεία που να δείχνουν την διασπορά των ψήφων ανάμεσα στις διαφορετικές τάξεις και κοινωνικές ομάδες, μπορούμε βάσιμα να πούμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό της εργατικής τάξης συσπειρώθηκαν γύρω από το Εργατικό Κόμμα για να περιορίσουν το Προοδευτικό Κόμμα. Το Εργατικό Κόμμα ανέβασε συνολικά τα ποσοστά του. Αυτό οφείλεται στον αποτελεσματικό εκλογικό μηχανισμό των εργατικών, που υποστηρίχθηκε και από τα συνδικάτα και τους μηχανισμούς τους καθώς επίσης και από μια εξαιρετική στρατηγική στην προεκλογική τους εκστρατεία, όπου ο (πρωθυπουργός) Stoltenberg παρουσιάστηκε ως αρχιτέκτονας της συμμαχίας κόκκινων και πράσινων και όχι τόσο ως επικεφαλής του Νορβηγικού Εργατικού Κόμματος. Με περισσότερο από το 35% των ψήφων το Εργατικό Κόμμα μπορεί να είναι πολύ ικανοποιημένο. Είναι ένα εντυπωσιακό επίτευγμα από ένα κόμμα που αποκήρυξε και αμέλησε ένα μεγάλο μέρος των υποσχέσεων που παρουσίασε στη διακήρυξη της Soria Moria (το κυβερνητικό σχέδιο) το 2005.

Την επιτυχία του κύριου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος την πλήρωσε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Σε κάποιες περιφέρειες το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα σχεδόν υποδιπλασίασε τις ψήφους του. Αυτό δεν οφείλεται απλώς σε μια ψήφο τακτικής αλλά είναι αποτέλεσμα και της λαϊκής διαμαρτυρίας έναντι της καθαρής προδοσίας στο θέμα του ΝΑΤΟ, για την Νορβηγική στρατιωτική δύναμη στο Αφγανιστάν και για τα περιβαλλοντικά θέματα. Και τα δύο παραπάνω θέματα (η ιμπεριαλιστική ΝΑΤΟική πολιτική ενάντια στον Αφγανικό λαό και η πάλη για το περιβάλλον) τέθηκαν επανειλημμένα στα ντιμπέιτ πολιτικών αρχηγών και στις συζητήσεις για εναλλακτικές κυβερνητικές συμμαχίες. Εξάλλου εξυπηρετούσε όλα τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα: το Εργατικό Κόμμα, το Συντηρητικό Κόμμα και το Προοδευτικό Κόμμα, που λίγο πολύ προσπάθησαν να ανοίξουν το θέμα καταπολέμησης της φτώχιας, τον αγώνα ενάντια στην ρατσιστική μεταναστευτική πολιτική και την πάλη για το περιβάλλον. Αυτό ισχύει τόσο για τα (φιλελεύθερα) αριστερά και χριστιανοδημοκρατικά κόμματα, όσο και για το Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα και τους Κόκκινους. Το Venstre (αστικό φιλελεύθερο αριστερό κόμμα [Venstre σημαίνει «Αριστερά», σ.τ.μ.]) μετατράπηκε σε ένα πολύ μικρό κόμμα και ο Lars Sponheim (ο ηγέτης του Venstre) έχασε την θέση του στο κοινοβούλιο. Κανονικά δεν θα είχαμε να πούμε τίποτε θετικό για αυτό το φιλελεύθερο κόμμα που πολεμάει με κάθε τρόπο τα συνδικάτα. Όμως στον αγώνα ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία ο Stodheim κράτησε συνεπή και καθαρή γραμμή (ιδιαίτερα ενάντια στο Προοδευτικό Κόμμα) και εξέφρασε έντονες προειδοποιήσεις για την «μαύρη» στροφή που παίρνουν και τα δύο κυβερνητικά μπλοκ. Αν λοιπόν συνυπολογίσουμε αυτήν την συνεπή στάση του Stodheim στο συγκεκριμένο θέμα, αφήνοντας το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και τους Κόκκινους σε δευτερεύοντα ρόλο, τόσο ο ίδιος όσο και το φιλελεύθερο κόμμα του πρέπει να επιβραβευθούν. Ένα πιο ομιχλώδες ερώτημα είναι εάν αυτή η ειλικρινής στάση επηρέασε την μείωση των ψήφων του ή εάν αυτή πρέπει να αναζητηθεί αλλού.

Το κόμμα των Κόκκινων σε αυτές τις εκλογές αυτοχαρακτηρίστηκε σαν η νέα Σοσιαλιστική Αριστερά (όπως στην δεκαετία του ’70), μόνο που το έκανε με έναν πιο ρεφορμιστικό και ατυχή τρόπο. Σαν φυσικό επακόλουθο του περάσματος αυτού του κόμματος στον ρεφορμισμό, οι Κόκκινοι φώναζαν για υποστήριξη της λεγόμενης «κοκκινοπράσινης» κυβέρνησης και συνεπώς έγιναν όμηροι της σοσιαλδημοκρατίας. Οι Κόκκινοι προέβαλαν μια μόνο προϋπόθεση για την στήριξη του Stoltenberg, δηλαδή την διατήρηση της υπάρχουσας σύνταξης για αναπήρους και όσους είναι ανίκανοι για εργασία (την οποία η μπουρζουαζία σκοπεύει να καταργήσει, όπως έκανε και με άλλες κοινωνικές συντάξεις και προνόμια σ.τ.μ.). Κάποιος θα πρέπει να είχε σκεφτεί ότι αυτή η «ιδιοφυής τακτική» θα έδινε στους Κόκκινους μεγάλο κύρος μαζί με την στήριξη της Συνομοσπονδίας των συνδικάτων, της LO. Φυσικά αυτό δεν συνέβη. Επιπλέον, αν κάποιος πρέπει να δεχτεί ότι οι Κόκκινοι θα πρέπει να περιοριστούν σε μία μόνο προϋπόθεση για την στήριξη της κυβέρνησης, τότε αυτή η μοναδική προφανής προϋπόθεση θα έπρεπε φυσικά να είναι η άμεση αποχώρηση των (περίπου 650) Νορβηγών μισθοφόρων από το Αφγανιστάν.

Σε μια συγκυρία, όπου το Σοσιαλδημοκρατικό Αριστερό Κόμμα έχει υποστεί συνολική ήττα μετά από τέσσερα χρόνια στην κυβέρνηση και θα μπορούσε να έχει σφαγιαστεί από μια πραγματικά επαναστατική εναλλακτική στις εκλογές, οι Κόκκινοι ανυπομονούσαν να επωμιστούν τα κυβερνητικά βάρη και να τηρήσουν απόσταση από τα επαίσχυντα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά ιδεώδη. Με αυτόν τον τρόπο, το κόμμα των Κόκκινων κατάφερε με μανία να θέσει τον εαυτό του στο περιθώριο.

Καθώς οι Κόκκινοι επούλωναν τις πληγές τους, αφού εξατμίστηκε η «ιστορική ευκαιρία», αν και προσεκτικά απέφυγαν να εκφέρουν «κακές λέξεις» όπως πάλη των τάξεων σοσιαλισμός και επανάσταση, κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, είναι ώρα να αρχίσουν να χτυπούν τα κεφάλια τους στο τοίχο. Οι επαναστάτες που παρέμειναν στις τάξεις των Κόκκινων, ελπίζοντας ότι μια επιτυχία στις εκλογές θα μπορούσε να δώσει ώθηση στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος και να πετύχει να διορθώσει την δεξιά πτέρυγα, πρέπει τώρα να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα: το σκάφος των Κόκκινων έχει γεμίσει τερμίτες της σοσιαλδημοκρατίας, το πηδάλιο του έχει κλειδώσει και στρίβει μόνο δεξιά και οι ναύτες του έχουν κατακρεουργηθεί από τους «κοκκινοπράσινους» τυφώνες.

Σημειώσεις:
1. Το αποκαλούμενο Προοδευτικό Κόμμα μόνο προοδευτικό δεν είναι. Πρόκειται για ένα νεοφιλελεύθερο φιλοαμερικανικό και φιλοσιωνιστικό κόμμα το οποίο πολλές φορές συγκρίνεται το Εθνικό Μέτωπο (του Λεπέν) στη Γαλλία και το Δανέζικο Λαϊκό Κόμμα (Dansk folkeparti) στη Δανία. Είναι ένα λαϊκίστικο και πλήρως οπορτουνιστικό κόμμα, το οποίο φτάνει σε σημείο να χρησιμοποιεί συνθήματα της «παλιάς» σοσιαλδημοκρατίας. Τα τελευταία χρόνια παίζει και το χαρτί του ρατσισμού για να γίνει πιο ελκυστικό σε πιθανόν συντηρητικούς οπαδούς του. Προς το παρόν το Προοδετικό Κόμμα Fremskrittspartiet «χαϊδεύει τα αυτιά» των ψηφοφόρων υπερθεματίζοντας για μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες– κυρίως προς όφελος των γηγενών Νορβηγών.
2. Το Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα (SV) είναι απότοκο του Εργατικού Κόμματος περί τα 1960, που βασίζεται στην αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ και τον πυρηνικό εξοπλισμό. Από το 2005, το Κόμμα (για πρώτη φορά) συγκυβερνά με το Εργατικό Κόμμα και το Κεντρώο Κόμμα.  Πρόεδρος του SV είναι η Kristin Halvorsen, η οποία από το 2005 είναι Υπουργός Οικονομικών.
3. Το Κόκκινο είναι η ένωση της πρώην Κόκκινης Εκλογικής Συμμαχίας και του Εργατικού Κομμουνιστικού Κόμματος (AKP), μετά το λικβινταρισμό του δεύτερου το 2007.

Νίκος Ζαχαριάδης: Το ιδεολογικό μέτωπο

Το ιδεολογικό μέτωπο (1947)

ΚΟΜΕΠ αρ.2 1947-02, σελ. 53-55

Π. Βισίνσκυ: Η ικανότητα της ανάλυσης και της γενίκευσης

Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΕΥΣΗΣ

Του Π. ΒΙΣΙΝΣΚΥ

Με τι τρόπο μπορεί κανείς να μάθει να αναλύει τα γεγονότα και να τα γενικεύει, ποιοι είναι οι σχετικοί κανόνες, αυτό είναι ένα ζήτημα που ενδιαφέρει πολλά κομματικά στελέχη. Μα, π.χ., ένα γράμμα που έφτασε από έναν αχτιδικό γραμματέα του κόμματος:

«Στις εφημερίδες γράφουν συχνά πως είναι απαραίτητο να ξέρουμε να κατανοούμε τα φαινόμενο που μας περιβάλλουν, να τα αναλύουμε και να τα γενικεύουμε.

Θα ήθελα να ήξαιρα τι είναι «γεγονός» και τι σημαίνει να αναλύσει κανείς ένα γεγονός και ένα φαινόμενο και τι επιστημονικοί κανόνες υπάρχουν για τη γενίκευση των γεγονότων;

Πριν από λίγον καιρό μου ζήτησαν να υποβάλω υλικό σχετικά με την κατάσταση στην αχτίδα. Όσον άφορα ορισμένα γεγονότα είχα βγάλει συμπεράσματα που δεν άρεσαν στην καθοδήγηση, και όταν διάβασαν το εισηγητικό μου σημείωμα μου είπαν: «Δώσε αριθμούς και όχι γενικεύσεις...». Τώρα δεν καταλαβαίνω αν πρέπει να γενικεύουμε και πως πρέπει να γενικεύουμε; Παρακαλώ να μου απαντήσετε λεπτομερώς, καθώς και να μου υποδείξετε βιβλία, αν υπάρχουν σχετικά, ώστε να μπορέσω να διαβάσω γι’ αυτό το ζήτημα».

Χωρίς να ξέρουμε περί τίνος πρόκειται, είναι δύσκολο να πούμε αν ο επιστολογράφος μας είχε κάνει σωστές η σφαλερές γενικεύσεις, είναι όμως αναμφισβήτητα σωστό πως η ικανότητα της γενίκευσης έχει πρακτικό ενδιαφέρον. Σε οποιοδήποτε τομέα της δουλειάς μας, σε οποιοδήποτε πόστο και αν δουλεύει κανείς, πρέπει να ξέρει να κατανοεί την πείρα και να βγάζει σωστά συμπεράσματα από τα γεγονότα της καθημερινής δουλειάς. Δεν μπορεί κανείς να καθοδηγήσει, όπως και δεν μπορεί να τελειοποιηθεί και να εξελιχθεί από άποψη ιδεολογική και εκπολιτιστική, αν δεν αναπτύξει μέσα του την ικανότητα να αναλύει την πραγματικότητα που τον περιβάλλει, τα στοιχεία που του δίνει η πράξη, η πείρα, αν δε μάθει να διακρίνει και να ξεχωρίζει μέσα από το χείμαρρο εκάστοτε γεγονότων το πιο ουσιώδες, το πιο βασικό η ικανότητα της γενίκευσης κάνει το κάθε στέλεχος πιο «διορατικό», και τη δουλειά του την κάνει πιο γόνιμη. Αν το στέλεχος δεν προσπαθεί να κατανοήσει εκείνο που συναντά μπροστά του κάθε μέρα, τότε, στην καλύτερη περίπτωση, καταντά στη δράση του να μην είναι τίποτ' άλλο παρά ένας «καταχωρητής» γεγονότων και αριθμών. Και το πλουσιότερο ακόμα υλικό γεγονότων, χωρίς ανάλυση, χωρίς συμπεράσματα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καλυτερέψει η καθοδήγηση, για να γίνουν κοινή κατάκτηση τα καλά δείγματα δουλειάς και για να υπερνικηθούμε τα κακά, δηλαδή, για να γενικεύεται, να καλυτερεύει η πρακτική μας, η πείρα μας.

Έχουμε πολλά παραδείγματα για το τι γίνεται όταν το στέλεχος δεν κάθεται να κατανοήσει τα φαινόμενα που το περιβάλλουν, να βγάλει το νόημα των γεγονότων, δεν κάθεται να σκεφθεί τι σημαίνουν αυτά από άποψη πολιτική. ο σ. Στάλιν κατέκρινε κάτι τέτοια στελέχη που, παρατηρώντας γεγονότα κλοπής και διαρπαγής της κολχοζίτικιας κοινωνικής περιουσίας, δεν έδωσαν σ' αυτά προσοχή, δεν έβγαλαν συμπέρασμα. Αυτά τα στελέχη, είπε ο σ. Στάλιν, «κοιτάζουν καλόψυχα ένα τέτοιο φαινόμενο, χωρίς να καταλαβαίνουν τι νόημα έχει και τι σημαίνει το γεγονός της μαζικής κλοπής και διαρπαγής. Σαν τυφλοί, αφήνουν αυτά τα γεγονότα να τους ξεφεύγουν, νομίζοντας πως «αιδώ δεν υπάρχει τίποτα το εξαιρετικό». Ωστόσο, αυτοί οι σύντροφοι έχουν μεγάλο λάθος. Το να παραβλέπει κανείς παρόμοια αντεπαναστατικά αίσχη αυτό σημαίνει να συμβάλλει στον τορπιλλισμό του σοβιετικού καθεστώτος, που στηρίζεται στην κοινωνική ιδιοχρησία σαν Βάση του». (I. Στάλιν, «Τα ζητήματα του λενινισμού», σελ. 393, 11η έκδ.).

Είναι βέβαια αδύνατο να καλλιεργήσει κανείς μέσα του την ικανότητα της γενίκευσης μαθαίνοντας δυο-τρεις κανόνες βγαλμένους, απ' το βιβλίο της τυπικής λογικής, αν και η γνώση μερικών τέτοιων κανόνων είναι αναμφιβόλως ωφέλιμη. η τυπική λογική μπορεί να δώσει μια ιδέα για τους απλούστερους τρόπους της ανάλυσης, της σύνθεσης, για την κατάταξη των γεγονότων, για τις μορφές της αιτιολογίας των συμπερασμάτων που συνάγονται βάσει των γεγονότων που έχουν εξεταστεί, κλπ. Αυτό όμως κάθε άλλο παρά φτάνει για να μάθει κανείς να αναλύει και να γενικεύει. Αποφασιστική σημασία :έχει το ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο του στελέχους. Οι γενικεύσεις προβάλλουν μέσα στο προτσές της πρακτικής δράσης του ανθρώπου και καθορίζονται πρώτα απ' όλα απ' την κοσμοθεωρία του, από τις γνώσεις του πάνω στη θεωρία του μαρξισμού - λενινισμού, από την πείρα του. Χωρίς θεωρία, έγραφε ο "Ενγκελς, «είναι αδύνατο να συνδέσει κανείς δύο οποιαδήποτε φυσικά γεγονότα, είτε να κατανοήσει τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα τους» (Κ. Μαρξ και Φ. "Ενγκελς, Άπαντα, τομ. 14ος, σελ. 473). Να για ποιό λόγο, τη σωστή ανάλυση και γενίκευση των γεγονότων την κάνει μόνο εκείνο το στέλεχος που είναι θεωρητικά και πολιτικά καταρτισμένο, που καταλαβαίνει τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στα μεγάλα ζητήματα και στα συγκεκριμένα καθήκοντα της ημέρας, που στην καθημερινή του δράση καθοδηγείται από ακλόνητες αρχές, που εφαρμόζει τη γραμμή του κόμματος και καταλαβαίνει την πολιτική σημασία των πρακτικών καθηκόντων της ημέρας. Ένα υψηλό ιδεολογικό επίπεδο, βαθειές γνώσεις και πείρα, η κατανόηση εκείνου που στη δοσμένη στιγμή αποτελεί το σπουδαιότερο πράγμα για το κόμμα και το κράτος, ολόψυχη αφοσίωση στην υπόθεση — να τι χρειάζεται για να γίνει μια σωστή ανάλυση γενίκευση. Μόνο κάτω απ' αυτόν τον όρο η γνώση των κανόνων της λογικής, που αφορούν την ανάλυση και τη σύνθεση, μπορεί να χρησιμέψει σαν σοβαρό αποκούμπι.

Τα διάφορα γεγονότα και ο τρόπος που εκδηλώνονται ποσοτικά (αριθμοί), χρησιμεύουν, όπως ξέρουμε, σαν υλικό, σαν βάση που πάνω σ' αυτήν οικοδομούνται οι γενικεύσεις και τα συμπεράσματα. Τα γεγονότα και οι αριθμοί πρέπει όμως να αναλυθούν. "Έτσι μπορούν υπό όρους να χωρι­σθούν τρία βασικά σημεία στο προτσές της γενίκευσης: η εξέταση και η περισυλλογή του υλικού των γεγονότων, η ανάλυση (ή κατανόηση, η επεξεργασία του υλικού των γεγονότων) και η σύνθεση (γενίκευση, συμπέρασμα). η περισυλλογή βέβαια του υλικού των γεγονότων, η ανάλυση του και σύνθεση του δεν είναι διαφορετικά, απομονωμένα στάδια. Είναι ένα ενιαίο προτσές γενίκευσης η παραγωγής από μερικά γεγονότα στο γενικό συμπέρασμα.

Αλλά τι είναι γεγονός; "Ένα τέτοιο ερώτημα μπορεί να προβάλει και δεν στερείται ενδιαφέροντος. Γεγονός μπορεί να ονομασθεί οποιοδήποτε φαινόμενο είτε περιστατικό που έλαβε χώρα στην πραγματικότητα: Π.χ. λέμε: ο Σταθμός αγροτικών μηχανών και τρακτέρ του Καλίνιν προετοιμά­σθηκε καλά για την ανοιξιάτικη σπορά. Τα εργοστάσιο Ν. . . έβγαλε στις 10 του Απρίλη 2 έκ. ρουβλιών ανταλλακτικά για τρακτέρ. Στο Μαρξιστικό - Λενινιστικό Πανεπιστήμιο υπάρχουν 300 ακροατές. Όλα αυτά είναι γεγονότα, δηλ. φαινόμενα που έλαβαν χώρα στην πραγματικότητα και που έχουν εξακριβωθεί. Είναι εξίσου γεγονός η ύπαρξη των ουράνιων σωμάτων και αυτών ακόμα που δεν είδαμε ποτέ μας, αλλά που έχει εξακριβώσει η επιστήμη και που η ύπαρξή τους μπορεί να αποδειχθεί άμα γίνει ανάγκη. Μα κανείς δε θα πίστευε ούτε κατά διάνοια το μυστικιστή και το δεισιδαίμονα που θα δοκίμαζε να μας πείσει πως είδε πνεύματα ή ότι επικοινώνησε με αυτά. Σε μια τέτοια περίπτωση θα θεωρούσαμε γεγονός το ότι έχουμε να κάνουμε με άνθρωπο που πάσχει από μια άρρωστη φαντασία, είτε με συνειδητό τσαρλατάνο. Γεγονός θεωρείται μόνο εκείνο που έγινε είτε που υπάρχει στην πραγματικότητα, άσχετα αν έχουμε επίγνωση γι' αυτό η όχι. Από τα αντικειμενικά, τα πραγματικά γεγονότα πρέπει να ξεχωρίζουμε εκείνο που βρίσκεται μόνο μέσα σε υποκειμενικές γνώμες, μέσα στη φαντασία, στην πρόθεση των ανθρώπων. Το ότι ορισμένοι άνθρωποι πλανώνται, αυτό είναι γεγονός, αλλά το περιεχόμενο της πλάνης τους, των προκαταλήψεων και δοξασιών, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το γεγονός.

Επομένως, όταν έχουμε να κάνουμε με το ένα η το άλλο γεγονός, πρέπει να καθορίζουμε ακριβώς αν είναι πραγματικά αυτά τα γεγονότα και κατά πόσο είναι αξιόπιστα. Πρέπει πάντα να προσέχουμε να μην παίρνουμε για γεγονός μια επινόηση, μια φήμη, μια γνώμη, μια επιθυμία, μια πρόθεση, μια προϋπόθεση κλπ. Δεν μπορεί, για να αποδείξει κανείς τη σκέψη του, να χρησιμοποιεί για γεγονός κάτι που κανείς δεν έχει εξακριβώσει ή κάτι που είναι αδύνατο να εξακριβωθεί. Δεν είναι δυνατό να βγάζει κανείς συμπεράσματα από μερικά αόριστα και μη συγκεκριμένα γεγονότα από κάτι σαν αυτό που ειρωνεύεται η γνωστή λαϊκή παροιμία: «Καμπάνες άκουσε, μα από πού δεν ξέρει». Το κάθε γεγονός πρέπει να είναι αυθεντικό και συγκεκριμένο, ά κάθε αριθμός ακριβής. «Ο μαρξιστής, έγραφε ο Λένιν, πρέπει να έχει υπ όψη του τη ζωντανή ζωή, τα ακριβή γεγονότα της πραγματικότητας» (Άπαντα, τομ. 20ός, σελ. 101). Οποιοδήποτε συμπέρασμα και να βγει, εφόσον θα στηρίζεται σε γεγονότα μη αυθεντικά, γνωστά μόνο από φήμες ή απλώς βγαλμένα απ' τη φαντασία, θα καταρρεύσει μόλις το αγγίσει η κριτική. Μόνο αντικειμενικά, πραγματικά, αυθεντικά εξακριβωμένα γεγονότα μπορούν να χρησιμεύουν για λογικά επιχειρήματα η για αιτιολογίες της μιας η της άλλης σκέψης, της μιας η της άλλης θέσης. Και δε, έχει σπουδαιότατη σημασία η πηγή από όπου αντλείται η πηγάζει το ένα ή το άλλο γεγονός. Πρέπει πάντα να έχει κανείς υπ' όψη του από πού βγαίνουν και κατά πόσο είναι σωστά τα Α η Β γεγονότα και οι αριθμοί. Στην επιστήμη, π.χ., στα επιστημονικά έργα, καθώς και στον τύπο, όπως ξέρουμε, έχει γενικά καθιερωθεί να αναφέρεται ακριβώς από που προέρχονται τα γεγονότα και οι λοιπές πληροφορίες, και να υποδεικνύεται απαραιτήτως η ονομασία και ο συγγραφέας του έργου, το έτος που εκδόθηκε, οι σελίδες κλπ.

Τα έργα των κλασσικών του μαρξισμού - λενινισμού δίνουν θαυμάσια παραδείγματα για τον τρόπο που πρέπει να βασίζεται κανείς σε ακριβή γεγονότα. ο Π. Λαφάργκ, στα απομνημονεύματα του για το Μαρξ, γράφει: «Ό Μαρξ πάντα δούλευε με τη μεγαλύτερη ευσυνειδησία: το κάθε γεγονός, ο κάθε αριθμός που αναφέρει επικυρώνονται με τον αυθεντικότερο τρόπο. Δεν ικανοποιούνταν με πληροφορίες από δεύτερο χέρι ο ίδιος πάντα έφτανε ίσαμε την πηγή, οσοδήποτε δύσκολο και αν του ήταν αυτό. Ακόμα και για γεγονός δευτερεύουσας σημασίας έτρεχε στο Βρετανικό Μουσείο για να το εξακριβώσει μέσα στη βιβλιοθήκη του. Οι αντίπαλοι του ποτέ δε μπόρεσαν να ανακαλύψουν έστω και ένα αδύνατο σημείο, να πουν πως η αιτιολογία του βασίζεται σε γεγονότα που δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μιαν αυστηρή κριτική» (Πωλ Λαφάργκ, «Απομνημονεύματα για το Μαρξ», σελ. 13. Κομματ. έκδ. 1933). Την ίδια επιστημονική ευσυνειδησία βλέπουμε στον τρόπο που χρησιμοποιούνται τα γεγονότα και οι αριθμοί μέσα στα λενινιστικά έργα στα έργα του σ. Στάλιν, που υποστηρίζονται πάντα με ένα υλικό από γεγονότα. Πρέπει να ξέρει κανείς να διαλέγει άλλα με τη μεγαλύτερη ακρίβεια.

Ο,τιδήποτε και αν έχει να αντιμετωπίσει το κομματικό στέλεχος, πρέπει πρώτα απ' όλα να ενδιαφέρει με την πραγματική πλευρά της υπόθεσης. Μα πως να τα διαλέξει κανείς μέσα στα πολυάριθμα γεγονότα που έχει μπροστά του; Πώς να εύρει τη σωστή λύση του ζητήματος ξεκινώντας απ’ τα γεγονότα, πώς να κάνει την εκτίμηση της κατάστασης;

Για να μη χαθεί κανείς μέσα στην αφθονία των γεγονότων, πρέπει εκ των προτέρων να ξέρει και να έχει σαφή αντίληψη για το καθήκον που αντιμετωπίζει. Μόνο όταν εξετάζει τα γεγονότα, ξεκινώντας απ' τα καθήκοντα που έχει βάλει το κόμμα, βλέποντας τα αλληλένδετα, προσεχτικά εξακριβώνοντας και αναλύοντας τα γεγονότα, μπορεί να φτάσει τη σωστή γενίκευση.

Μελετώντας ένα ζήτημα, πρέπει μέσα απ' όλα τα διάφορα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση να εύρει τα πιο χαρακτηριστικά, τα πιο τυπικά, τα πιο ουσιώδη, και να μην αφήσει να παρασυρθεί από τυχαία μη ουσιώδη και δευτερεύουσας φύσης γεγονότα. Πρέπει να ξέρει κανείς να διαλέγει από τη μάζα των γεγονότων τα τυπικά, τα πιο χαρακτηριστικά, και δεν είναι ανάγκη να τρέχει πίσω από όλα τα γεγονότα, γιατί εκείνο που προέχει, βλέπεις, δεν είναι τόσο το γεγονός αυτό καθεαυτό, όσο η τάση της εξέλιξης των φαινομένων, η κατεύθυνση της εξέλιξης, εκείνο που έχει σημασία είναι η νομοτέλεια. Ένα τυπικό, ουσιώδες, χαρακτηριστικό γεγονός είναι πρώτα απ' όλα ένα αποδεικτικό γεγονός, δηλ. ένα γεγονός που αποδεικνύει την κατεύθυνση στην εξέλιξη των φαινομένων και που δίνει τη δυνατότητα να προβλέψει κανείς την αυριανή μέρα, δηλ. το μέλλον αυτού του φαινόμενου.

Είναι απαραίτητη μια κριτική στάση απέναντι στα γεγονότα, και αυτό είναι το να πλησιάζει κανείς τα γεγονότα από μια ορισμένη σκοπιά. Αλλά μια τέτοια στάση, οπωσδήποτε δεν πρέπει να σημαίνει προκατάληψη, αβάσιμη μεροληψία η προκατειλημμένη στάση είναι επικίνδυνη γιατί οδηγεί στο ξερίζωμα, στην απόσπαση ξεχωριστών γεγονότων, είτε στην άγνοια, στην παράκαμψη των «δυσάρεστων» ή των σπουδαιότερων, των ουσιωδέστερων γεγονότων. Στην πράξη συμβαίνει επίσης συχνά το έξης: Άμα αρχίζουν να επαινούν κανένα στέλεχος, τελειωμό δεν έχουν. Μόλις αρχίσουν να τον βρίζουν, δε βλέπουν πια σ' αυτό, παρά μόνο κακό. Αν όμως πλησιάσει κανείς το ζήτημα χωρίς προκατάληψη, μπορεί να φανερωθεί πως και σε ένα καλό στέλεχος υπάρχουν πλευρές που πρέπει να διορθωθούνε. ενώ σε ένα άλλο κακό στέλεχος μπορεί να εύρει κανείς και καλές πλευρές.

Σε μερικά οικονομικά και κομματικά στελέχη αρέσει να μαζεύουν όσο το δυνατό περισσότερα γεγονότα. Από δώ κι από κει, όταν πηγαίνουν επί τόπου, όταν εξετάζουν κανένα ζήτημα, μαζεύουν όσο μπορούν περισσότερα γεγονότα, και ύστερα, χωρίς καμιά ανάλυση και γενίκευση, τα βάζουν μέσα σε απολογισμούς, σε εκθέσεις. Άλλοι πάλι, όταν συντάσσουν τέτοια σημειώματα, που είναι γεμάτα από γεγονότα, σκέφτονται καθώς φαίνεται έτσι: «Τα γεγονότα είναι πιο εύγλωττα απ' τα λόγια, μόνα τους μιλούνε, ας τα γενικεύσει όποιος θέλει και ας βγάλει συμπεράσματα ύπ' ευθύνη του...». Κάτι τέτοιες εκθέσεις και απολογισμοί, προφορικοί η γραπτοί, καθώς και μερικοί λόγοι σε συνεδριάσεις, σε συσκέψεις κλπ., όπου αντί για συμπέρασμα, είτε σαν συμπέρασμα από ένα πλούσιο υλικό γεγονότων βλέπεις μια φράση όπως: «Αυτά είναι τα δοσμένα στον τομέα για την τάδε περίοδο», είτε «αυτή είναι η κατάσταση, σύντροφοι, στην αχτίδα μας», δε δείχνουν ενδιαφέρον με στόχαση για τη ζωντανή ζωή, αλλά δείχνουν αδράνεια σκέψης και ανικανότητα βαθειάς σκέψης πάνω στα γεγονότα.

Το κακό αυτών που κάνουν τέτοιους απολογισμούς, τέτοιες εκθέσεις και τέτοιους λόγους δε βρίσκεται στο ότι δεν έμαθαν στον καιρό τους κανόνες και τις κατηγορίες της λογικής. 'Εδώ το κακό μάλλον βρίσκεται στο ότι δεν έχουν αληθινό ενδιαφέρον για την υπόθεση και αυτό ίσως γιατί οι πολλοί αριθμοί και τα πολυποίκιλα γεγονότα τους σκιάζουν τη ζωντανή ζωή.

Μια απλή συλλογή από γεγονότα και αριθμούς δε λέει τίποτα. Για οποιοδήποτε ζήτημα μπορεί να μαζέψει κανείς άπειρα γεγονότα λογιών των λογιών, και θετικά και αρνητικά. Τα γεγονότα τότε μόνο μπορούν να γενικευθούν, όταν δεν τα αρπάζει κανείς αυθαίρετα, γενικεύονται δε βάσει μιας ολόπλευρης και βαθειάς εξέτασης της ζωής. Στον καιρό του, κριτικάροντας τους αστούς πολιτικούς και οικονομολόγους, ο Λένιν έγραφε: «Στον τομέα των κοινωνικών φαινομένων

δεν υπάρχει πιο διαδομένη και πιο αναξιόπιστη μέθοδος όπως το να αρπάζει κάνεις ξεχωριστά γεγονότα, όπως το να παίζει με παραδείγματα το να παίρνει κανείς παραδείγματα γενικά, αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο, άλλα δεν έχει και καμιά σημασία, ή η σημασία του είναι καθαρά αρνητική, γιατί το πάν εξαρτάται απ' την ιστορική συγκεκριμένη ατμόσφαιρα των ξεχωριστών γεγονότων. Τα γεγονότα, όταν τα παίρνει κανείς στο σύνολο τους, στη σύνδεση τους δεν είναι μόνο «επίμονο», άλλα και απολύτως αποδεικτικό πράγμα. Τα μικρογεγονότα, όταν δεν τα παίρνει κανείς συνολικά και συνδεμένα, όταν είναι μεμονωμένα και αυθαίρετα, τότε είναι ακριβώς μόνο παιχνιδάκι ή κάτι παρόμοιο» (Λενινιστική επετηρίδα 30, σελ. 303). Το ανακάτεμα των γεγονότων, καθώς και η άγνοια, η παράκαμψη των γεγονότων, αυτό είναι η συνηθισμένη μέθοδος των αστών πολιτικών. Είναι εξίσου χαρακτηριστική γι' αυτούς η τάση για φράσεις με γενικό περιεχόμενο και λόγια που δεν επικυρώνονται με πραγματικά, συγκεκριμένα γεγονότα.

Οι μπολσεβίκοι διακρίνονται με μια διαφορετική στάση, γιατί δεν έχουν ανάγκη ούτε να αγνοούν, ούτε να διαστρεβλώνουν τα γεγονότα τα γεγονότα τα πλησιάζουν από την άποψη της αντικειμενικής επιστημονικής ανάλυσης, από τη σκοπιά των πρωτοποριακών ιδεών για την κοινωνική εξέλιξη, από τη σκοπιά των ζωτικών συμφερόντων του κράτους.

Σκέτα τα γεγονότα, αυτά καθ' έαυτά δεν έχουν και μεγάλη άξια, γιατί ένας όγκος από αχώνευτα γεγονότα μόνο μπορεί να μπερδέψει και ακόμα να οδηγήσει σε πλάνη. Για να τα βγάλει κανείς πέρα σε οποιοδήποτε ζήτημα, πρέπει, χειριζόμενος γεγονότα και αριθμούς, πρώτα απ' όλα να εξακριβώσει την ουσία τους, δηλ. με λίγα λόγια, να καθορίσει τι λένε αυτά τα γεγονότα και οι αριθμοί; Τι δείχνουν; Εκείνο που πεθαίνει ή εκείνο που αναπτύσσεται; Τι επιβεβαιώνει η πράξη, — είναι χρήσιμα αυτά ή άχρηστα, θετικά ή αρνητικά; Φυσικά, η κατανόηση των καθηκόντων του κόμματος, η τήρηση των συμφερόντων του κράτους, — να ποιά είναι η σκοπιά του κάθε στελέχους όταν κάνει εκτίμηση των γεγονότων. Αλλιώς, ένα τέτοιο στέλεχος θα έμοιαζε με φωτογραφική μηχανή, που αναπαριστάνει το περιβάλλον, χωρίς να έχει αντίληψη γι' αυτό.

«Το γεγονός,—έγραφε ο Α.Μ. Γκόρκυ,— αυτό δεν είναι ακόμα όλη η αλήθεια, είναι μόνο η πρώτη ύλη... Δε μπορούμε να ψήσουμε την κότα μαζί με τα φτερά της, και η γονυκλισία μπροστά στα γεγονότα οδηγεί ακριβώς στο να μπερδεύουμε το τυχαίο και μη ουσιώδες με το βασικό και τυπικό. Πρέπει να μάθουμε να μα­δούμε το μη ουσιώδες πούπουλο του γεγονότος, πρέπει να ξαίρουμε να βγάζουμε απ' το γεγονός νόημα» (Μ. Γκόρκυ «Για τη φιλολογία», σελ. 109. Εκδ. 1937). Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η ουσία. Η ανάλυση του υλικού των γεγονότων είναι εκείνη που σημαίνει το βγάλσιμο του νοήματος απ' το γεγονός το να αναλύει κανείς σημαίνει το να βλέπει μέσα σε μικρό πράγμα το μεγάλο, τα να ξεχωρίζει απ' το μη ουσιώδες το ουσιώδες, το να εύρει ανάμεσα στη λεπτομέρεια το κύριο, το σπουδαίο, το χρήσιμο. Η ανάλυση πρέπει να φανερώσει την ουσία του ζητήματος, και γι' αυτό τα γεγονότα πρέπει να διαλεχτούν, να συστηματοποιηθούν, να μπούνε σε τάξη, να συναρμολογηθούν.

Με κάθε ανάλυση συνήθως γίνεται η διαίρεση, της σκέψης, ο διαμελισμός του φαινόμενου (ή του ζητήματος, του προβλήματος, του καθήκοντος κλπ) στα συστατικά του μέρη η πλευρές. Μόνο απορρίπτοντας το τυχαίο, το μη ουσιώδες, συναρμολογώντας τα γεγονότα ανάλογα με τη σπουδαιότητα τους και τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα, μπορεί να φτάσει κανείς ίσαμε την καρδιά, ίσαμε την ουσία του φαινομένου ή του ζητήματος. Αντιπαραθέτοντας τα γεγονότα και τους αριθμούς, συγκρίνοντας το ένα δοσμένο με το άλλο, αποσαφηνίζουμε τη σημασία και το ρόλο της κάθε λεπτομέρειας, του κάθε συστατικού μέρους ή πλευράς του φαινομένου. Μ' αυτόν τον τρόπο γίνεται το στέρεο θεμέλιο όπου μπορεί κανείς να βασισθεί για να γενικεύσει η να βγάλει συγκεκριμένο συμπέρασμα.

Ή κάθε κομματική απόφαση πρέπει στη βάση της να έχει μεγάλο υλικό από γεγονότα. Σ' αυτό βρίσκεται η δύναμη των αποφάσεων μας στο ότι βασίζονται πάνω σ' αυτό που υπάρχει στη ζωή, στηρίζονται σ' αυτό που παρουσιάσθηκε και που εξελίσσεται σαν προοδευτικό φαινόμενο, αλλά αυτό χρειάζεται υποστήριξη, εδραίωση. Έχοντας πολυάριθμα γεγονότα του ίδιου τύπου υπάρχει η δυνατότητα να τα συνοψίσουμε σε αριθμητικά δοσμένα κατά μέσο όρο. Π.χ. για να συγκρίνουμε την πορεία της σποράς μιας περιοχής με την άλλη, δεν μπορούμε να το κάνουμε χωρίς στατιστική, χωρίς αριθμούς κατά μέσο όρο. Άλλα δεν πρέπει ποτέ να περιορισθούμε σε στοιχεία κατά μέσο όρο, γιατί αυτά είναι μόνο υλικό για ανάλυση, και δε δίνουν αυτή τη ίδια την ανάλυση σε μια περιοχή, λόγου χάρη, έσπειραν κατά μέσο όρο τόσα. Και ποιά ήταν η ποιότητα της σποράς; Τι έδειξε η πείρα αυτών των κολχόζ; Μπορούμε μήπως να πούμε πώς τα κατά «μέσο όρο» στοιχεία δείχνουν αυτές τις ουσιώδεις πλευρές: Μήπως αν δεν το εξετάσουμε αυτό, μπορούμε να καθοδηγήσουμε συγκεκριμένα και όπως πρέπει τη ζωή αυτής της περιοχής :

Όταν αναλύουμε, πρέπει να πλησιάζουμε το κάθε γεγονός ή το κάθε φαινόμενο εντελώς συγκεκριμένα και να μην ικανοποιούμαστε με τα λεγόμενα «κατά μέσο όρο» στοιχεία, με στατιστικές εχτιμήσεις κατά προσέγγιση, που συχνά κρύβουν μεγάλα λάθη, που ανακατέβουν σε μια μεγάλη στίβα τα υπέρ και τα κατά. Οι γενικοί αριθμοί, τα στοιχεία κατά μέσο όρο μπορούν να αφαιρέσουν από τα πραγματικά γεγονότα ό,τι συγκεκριμένο έχουν. Πίσω από τα «στοιχεία κατά προσέγγιση» μπορούν να μας διαφύγουν και τα προοδευτικά στοιχεία και τα καθυστερημένα και τα χειρότερα και τα καλύτερα, μια που όλα είναι «κατά μέσο όρο». Η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ(μπ) που συνήλθε το Φλεβάρη ζήτησε να μπει τέρμα «στην εσφαλμένη στάση απέναντι στην εκτίμηση της δουλειάς των κολχόζ, σοβχόζ. των Σταθμών αγροτικών μηχανών και τρακτέρ και των αχτίδων με τα στοιχεία κατά μέσο όρο» και ζήτησε «να προσεγγίζονται αυτά τα ζητήματα διαφοροποιημένα, ώστε να μπορεί κανείς να διακρίνει τα πρωτοποριακά απ' τα καθυστερημένα, και να τραβά τα καθυστερημένα στο επίπεδο των πρωτοποριακών». Αυτή η απαίτηση δεν άφορα μόνο την καθοδήγηση της αγροτικής οικονομίας. Όταν γίνεται η ανάλυση και η γενίκευση των γεγονότων δεν πρέπει να περιορίζεται κανείς σε στοιχεία κατά μέσο όρο, αφήνοντας να του διαφεύγουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, οι ουσιώδεις λεπτομέρειες, που χωρίς αυτές δεν μπορεί να γίνει νοητή η γενική εικόνα.

Η στατιστική, οι αριθμοί, οι μέσοι όροι, χωρίς ανάλυση όχι μόνο επισκιάζουν τη γενική υπόθεση, αλλά μπορούν και να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, να οδηγήσουν σε πλάνη. Είναι πολύ γνωστή η στάση του Λένιν απέναντι σε κείνους πού, στην πολιτική, ποντάρουν με δείκτες κατά μέσο όρο. Περιγελούσε καυστικά και αποκάλυπτε τους ναρόντνικους οικονομολόγους που έτειναν να στηρίζουν τις εσφαλμένες τους απόψεις πάνω σε τεχνητά διαλεγμένους «αριθμούς κατά μέσο όρο». με μια ανακριβή στάση απέναντι στα «μέσα» μεγέθη μπορεί κανείς να αποδείξει δημαγωγικά ό,τι βάλει ο νους σου. Ο συγγραφέας Γκλέμπ Ουσπένσκυ περιγέλασε φαρμακερά και εύστοχα αυτόν τον τρόπο στο διήγημα του «Ένα τέταρτον αλόγου».

«Στο χωριό Πρισούχινο... στο σχολειό έχει τριάντα μαθητές, στο χωριό Ζασούχινο — είκοσι και στο χωριό Οπλεούχινο — το όλο δυό μαθητές. . . Από δε, αν αγαπάτε, βγαίνει το ακόλουθο συμπέρασμα κατά μέσο όρο, πώς κατά μέσο όρο κάθε σχολειό έχει δεκαεφτά μαθητές και ακόμα κάποιο μηδενικό, και ακόμα δίπλα στο μηδενικό ένα ζουζούνι... Είναι το ίδιο σαν να έπαιρνα τον εκατομμυριούχο Κολοτούσκιν, που έχει στην τσέπη του ένα εκατομμύριο, να τον συνένωνα με την προσφορατζού Κουκούσκινα, που έχει μια δεκάρα — τότε κατά μέσο όρο ο καθένας τους θα είχε από μισό εκατομμύριο. . (Γ. Ούσπένσκυ. Εκλεκτά έργα, σελ. 537. Γκοσπολιτιζντάτ 1936). Απ' αυτά βλέπει κανείς σε τι ανοησίες μπορεί κανείς να φτάσει όταν παρασύρεται από αριθμούς «κατά μέσο όρο», αφήνοντας τους χωρίς συγκεκριμένη ανάλυση, που κυρίως αποτελείται πρώτα απ' όλα απ' το σωστό διαμελισμό, του υπό εξέταση ζητήματος, στα συστατικά του μέρη, στη λεπτομερειοποίηση, στην εξέταση των βασικών μερών, ιδιομορφιών, πλευρών που αποτελούν αυτό το ζήτημα.

Μα αυτό ακόμα δεν είναι όλο. Το να αναλύει κανείς, αυτό σημαίνει να καθορίζει τη σχέση και την αλληλοεπίδραση που υπάρχει ανάμεσα στα διάφορα γεγονότα ή τις πλευρές και τα μέρη του φαινομένου, να καθορίζει τη σχέση ανάμεσα στο φαινόμενο ή το γεγονός, και τις συνθήκες του τόπου και του χρόνου που το περιβάλλουν. Με άλλα λόγια απαιτείται όχι μόνο να διαμελίζει κανείς, αλλά και να συγκρίνει, να συνδέει, να καθορίζει, π.χ., ποιό απ' τα δύο γεγονότα είναι το αίτιο, και ποιό η συνέπεια, ποιό είναι το κύριο και ποιό το δευτερεύον. Αν πρόκειται για μια ομάδα από γεγονότα, τότε πρέπει να απο­σαφηνισθεί αν αυτά γεννήθηκαν από ένα βασικό αίτιο, ή από διαφορετικά πολλά αίτια. Αν είναι αδιάρρηκτοι συνδεμένα μεταξύ τους τα εξακριβωμένα γεγονότα ή αν η σχέση τους είναι τυχαία και πρόκειται για απλή σύμπτωση. Αν εκείνο που μας φαίνεται πως είναι το αίτιο δεν είναι παρά μια αφορμή, Αν το δοσμένο γεγονός δεν είναι παρά ένα σύμπτωμα (σημάδι) ενός πιο περίπλοκου και πιο ουσιώδους φαινομένου. Για ποιό λόγο έγινε η μια ή η άλλη αλλαγή.

Μα ένα απλό παράδειγμα: ένα εργοστάσιο παραγωγής τανκς στα χρόνια του πολέμου κατόρθωσε να αφομοιώσει τη μαζική παραγωγή τανκς μέσα σε 33 μέρες. για να προσαρμοσθεί όμως στην παραγωγή τρακτέρ, που άρχισε υστέρα απ' τον πόλεμο, το εργοστάσιο έκανε ένα ολόκληρο χρόνο. Μελετώντας τα ζήτημα, αποσαφηνίζοντας τα αίτια αυτού του φαινομένου, μπορεί να μαζέψει κανείς βουνό από υλικό γεγονότων. Αναλύοντας αυτά το υλικό θα έπρεπε να το συναρμολογήσουμε και όλο τα ζήτημα για τη δουλειά τού εργοστασίου θα βρισκόταν διαμελισμένο σε ξεχωριστά ζητήματα όπως: για τους ρυθμούς της προετοιμασίας και την αρχή της παραγωγής των τρακτέρ, για την εφαρμογή της πρωτοποριακής τεχνολογίας και της μηχανοκίνησης, για το επίπεδο της παραγωγικότητας της εργασίας, για την οργανωτική διάρθρωση του εργοστασίου, για την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, για τη δουλειά που γίνεται στον τομέα της βελτίωσης των υλικών και βιοτικών συνθηκών της ζωής των εργατών κλπ. με άλλα λόγια, αναλύοντας θα βρίσκαμε μιαν ολόκληρη αλληλουχία από αίτια η συνθήκες, που εξ αίτιας τους το εργοστάσιο βρέθηκε σε δύσκολη θέση και χρεωμένο μπροστά στη χώρα. Το ένα αίτιο επέδρασε πάνω στο άλλο, και δεν θα μπορούσε εδώ κανείς να θεωρήσει τα ξεχωριστά γεγονότα σαν τυχαία σύμπτωση. Η σύγκριση των γεγονότων θα έδειχνε, πώς ένα απ' τα βασικά αίτια, που εμπόδισαν το εργοστάσιο να αναπροσαρμοσθεί γοργά, ήταν το ότι οι οικονομικοί και κομματικοί καθοδηγητές του εργοστασίου σκε­φτόταν πάνω κάτω κατ' αυτά τον τρόπο: «Κατασκευάσαμε σύνθετα τανκς, τι μάς κοστίζει να κατασκευάσουμε απλά τρακτέρ;» Χωρίς να μειώνουμε τη σημασία των άλλων αιτίων που συντέλεσαν στην καθυστέρηση του εργοστασίου στο να αφομοιώσει την παραγωγή τρακτέρ, έγινε η σωστή γενίκευση πώς στη δοσμένη περίπτωση το κύριο, το βασικό ανάμεσα στα αίτια ήταν η ξενοιασιά φυσικά, ύστερα απ' την ανάλυση, το να βγάλει κανείς τα συμπέρασμα πώς η ξενοιασιά είναι ένα μεγάλο κακό, και να περιορισθεί αιδώ, αυτά σημαίνει πώς δεν έβγαλε το σπουδαιότερο συμπέρασμα. η σωστή ανάλυση και η γενίκευση που έγινε σ' αυτή τη βάση απάνω, πρέπει να συμπεριλαβαίνουν απαραίτητα και τα συμπεράσματα για το τι πρέπει να γίνει ώστε να διορθωθεί η κατάσταση και να προωθηθεί η υπόθεση.

Η γενίκευση είτε το συμπέρασμα δεν είναι άλλο παρά μια σύνθεση, δηλ. η συγκέντρωση των ξεχωριστών μερών του φαινομένου ή των μεμονωμένων γεγονότων σε ένα ενιαίο σύνολο. Κάθε σωστή ανάλυση πρέπει να περνά στη σύνθεση, να αποκορυφώνεται απ' αυτήν, δηλ. να οδηγεί στην κατανόηση της γενικής αρχής, κανόνα, αίτιας, νόμου που ενώνει, που συνδέει όλα τα μέρη του φαινομένου η του ζητήματος σε ένα σύνολο. Συγχρόνως, για τον καθοδηγητή, το να γενικεύσει, αυτό σημαίνει να αποκαλύψει την ουσία του ζητήματος, να καθορίσει βάσει συγκεκριμένων, εξακριβωμένων γεγονότων την αντικειμενική κατάσταση πραγμάτων και, καθορίζοντας τη στάση του απέναντι σ' αυτήν, ξεκινώντας απ' τα γενικά καθήκοντα του κόμματος, της χώρας, να βράση, πραγματεύοντας αυτά τα καθήκοντα.

Τα μετρά που υποδεικνύουν οι αποφάσεις της "Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ (μπ) του Φλεβάρη για την ανύψωση της αγροτικής οικονομίας είναι τα βαθύ και συγκεκριμένο συμπέρασμα απ' την ανάλυση της κατάστασης της αγροτικής οικονομίας στη μεταπολεμική περίοδο και αντιπροσωπεύουν τη γενίκευση ενός τεράστιου υλικού γεγονότων και πρακτικής πείρας απ' τη δουλειά. Μελετώντας αυτή την απόφαση ο καθένας βλέπει πώς αυτή εμπνέεται από μια δημιουργική, δραστική στάση στην επίλυση των σπουδαιότερων προβλημάτων της λαϊκής οικονομίας. "Υπολογίζει την πείρα των προπολεμικών χρόνων, της περιόδου του πολέμου για την Πατρίδα και του πρώτου μεταπολεμικού χρόνου μέσα σ' αυτή την απόφαση συνδυάζονται στενά τα μεγάλα γενικά καθήκοντα για την πολιτική και οικονομική εξέλιξη της χώρας μας με τα πρακτικά καθήκοντα της ημέρας.

Στον πρώτο τόμο των Απάντων του σ. Στάλιν αναφέρεται ένα ζωντανά και διδακτικό παράδειγμα, που δείχνει την ανικανότητα των ανθρώπων, που προσεγγίζουν την ανάλυση των περίπλοκων πολιτικών ζητημάτων ξεκάρφωτα απ' τη θεωρία, απ' την αρχή, απ' τη συγκεκριμένη: γνώση του θέματος. Όπως ξαίρουμε οι μενσεβίκοι και οι λεγόμενοι φεντεραλιστές μιλούσαν, λόγου χάρη, για το «εθνικό ζήτημα» γενικά, χωρίς καμιά προσπάθεια να εξετάσουν συγκεκριμένα τα συστατικά του μέρη. το μπέρδεψαν και το θόλωσαν αυτό τα ζήτημα « ... το κόμμα μας, έγραφε ο σ. Στάλιν, ξεκαθάρισε το «εθνικά ζήτημα» απ' την ομίχλη που το περικύκλωνε δίνοντας του ένα μυστηριώδικο ύφος, τα διαμέλισε αυτό το ζήτημα στα ξεχωριστά του στοιχεία, έδωσε στο καθένα απ' αυτά χαρακτήρα ταξικής ανάγκης και τα εξέθεσε σε ένα πρόγραμμα υπό μορφή ξεχωριστών άρθρων» (I. Β. Στάλιν. Άπαντα, τομ. 1. σελ. 42). Ειρωνευόμενος την ανικανότητα των φεντεραλιστών στην «ανάλυση» τού εθνικού ζητήματος ο σ. Στάλιν αναφέρει μια παλαιά παράδοση: «Ζούσε κάποτε ένας «σοφός ανατόμος». Είχε στη διάθεση του «ό,τι χρειαζόταν» ένας «σωστός» ανατόμος: δίπλωμα, οίκημα, εργαλεία, απεριόριστες αξιώσεις. Ένα μικρό μόνο πράμα του έλειπε,—οι γνώσεις του ανατόμου. Μια φορά ήρθαν και τον παρακάλεσαν να εξηγήσει τι σχέση υπάρχει ανάμεσα στα διάφορα μέρη του σκελετού, που είχε αυτός διασκορπίσει στο ανατομικό τραπέζι. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία στο «φημισμένο σοφό» μας να λάμψει. ο «σοφός», με μεγάλη πομπή και επισημότητα καταπιάστηκε με την «υπόθεση»! Μα, τι κρίμα ! Ό «σοφός» δεν καταλάβαινε γρι από ανατομία, δεν ήξαιρε πως να συναρμολογήσει το ένα κομμάτι με τα άλλο ώστε να βγει στο τέλος ένας ολόκληρος σκελετός ! Πολύ ώρα παιδεύτηκε ο φουκαράς, πολύ ίδρωσε, μα άδικα! Τέλος, όταν τα μπέρδεψε όλα και δεν έβγαινε τίποτα, άρπαξε μερικά κομμάτια απ' το σκελετό, τα έδωσε μια και πήγαινε πέρα, βρίζοντας φιλοσοφικά συγχρόνως τα «κακόβουλα» πρόσωπα, που είχαν τάχα βάλει πάνω στο τραπέζι του μέρη σκελετού που δεν ήταν αληθινά. Οι θεατές, βέβαια, κορόιδεψαν το «σοφό ανατόμο» (I. Β. Στάλιν. Άπαντα τομ. 1 σελ. 47).

Ο καθοδηγητής, που δεν καλλιεργεί τον εαυτό του, που είναι θεωρητικά αδύνατος, που δεν έχει συγκεκριμένη γνώση του θέματος, κινδυνεύει πάντα να βρεθεί στη θέση αυτού το «σοφού ανατόμου». Για να γενικεύσει κανείς χρειάζεται θεωρητική κατάρτιση, σωστή μέθοδος, γνώση τού θέματος.

Ο μαρξισμός — λενινισμός δεν είναι δόγμα, δεν είναι άθροισμα θέσεων. Είναι μια επιστημονική γενίκευση της ιστορικής πείρας, της πρακτικής του κόμματος, του λαού, είναι μια ζωντανή μέθοδος, είναι καθοδήγηση για τη δράση. Η δημιουργική στάση απέναντι στην πραγματικότητα, που χαρακτηρίζει το κόμμα μας, δεν ανέχεται στελέχη, που δεν βλέπουν περά απ' το δόγμα τη ζωντανή πραγματικότητα, που καθοδηγούνται από γενικές θέσεις, απ' την επανάληψη επιφανειακά αποστηθισμένων τύπων, τσιτάτων, αντίς να μάθουν τις ιδιομορφίες της ζωντανής πραγματικότητας. Μια αληθινή ανάλυση και γενίκευση, προϋποθέτουν μια δημιουργική στάση απέναντι στην πραγματικότητα. Γι' αυτό το πράμα δεν είναι ικανά παρά μόνο τα στελέχη που στη δράση τους βασίζονται πάνω στην πρακτική πείρα, που την κατανοούν, την αναλύουν και τη γενικεύουν, συνδέουν τα μεγάλα καθήκοντα της χώρας με τα πρακτικά καθήκοντα της δοσμένης περιοχής, της αχτίδας, και που πρώτα απ' όλα αποκαλύπτουν το νέο, το πρωτοποριακό στη διεξαγωγή της δουλειάς και που δείχνουν τους δρόμους και τα μέσα για την υποστήριξη, τη στερέωση, τη διάδοση αυτού τού νέου. Το μπολσεβίκικο στυλ της καθοδήγησης δεν ανέχεται στάμπα, καλούπι, τσιτάτα, δογματισμό. Ο τύπος είναι η μηχανική εφαρμογή γενικών θέσεων και δογμάτων, έστω και καλύτερων, για όλες τις περιπτώσεις της ζωής χωρίς εξαίρεση. Ο δογματισμός είναι η μηχανική εφαρμογή γενικών θέσεων σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. η μηχανική εφαρμογή, ακόμα και καλών προτύπων δημιουργεί στασιμότητα, δημιουργεί ένα καλούπι που απονεκρώνει.

Αν, εξετάζοντας την πραγματικότητα, ο άνθρωπος συνήθισε να ξεκινά από τυπικά καλούπια, τα συμπεράσματα του θα είναι ξεκάρφωτα απ' τη ζωή, λανθασμένα. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο τύπος και ο δογματισμός κάνουν συχνότερα απ' όλα τα γεγονότα να ανακατέβουνται, τραβούν «απ' τα μαλλιά» συμπεράσματα που έχουν ετοιμαστεί εκ των προτέρων. Το αποτέλεσμα είναι που αντίς για γενίκευση έχουμε δογματισμό επανάληψη γενικών φράσεων, που μπορεί να είναι και σωστές, αλλά που δε βοηθούν και πολύ την υπόθεση.

Ή γενίκευση σημαίνει απ' το ένα μέρος τη διαφώτιση των γεγονότων και των φαινομένων με το φως της θεωρίας, και από τ' άλλο μέρος, το βγάλσιμο νέων συμπερασμάτων πάνω στη βάση της ανάλυσης των γνωρισμάτων, της χαρακτηριστικής ιδιομορφίας, των συγκεκριμένων καθηκόντων της τοπικής ζωής. «Ή ενότητα στη βάση, στη ρίζα, στην ουσία δεν παραβιάζεται, αλλά εξασφαλίζεται με την ποικιλομορφία στις λεπτομέρειες, στις τοπικές ιδιομορφίες, στους τρόπους της προσέγγισης της υπόθεσης». (Λένιν. Άπαντα, Τομ. 22, σελ. 166). Η θεωρία φωτίζει την πρακτική, η πρακτική κάνει να προβάλλουν νέα προβλήματα και ζητήματα μπροστά στη θεωρία, την πλουτίζει και μ' αυτό τον τρόπο ακόμα περισσότερο δυναμώνει τη δραστικότητα της, τη σημασία της για τη ζωντανή ζωή, για την πραγματοποίηση των σκοπών του κόμματος.

Ό καθένας κάνει κάθε μέρα διάφορες γενικεύσεις, γιατί αυτό το ίδιο το προτσές της σκέψης, της γνώσης της πραγματικότητας είναι ένα προτσές γενίκευσης. Όλες μας οι αντιλήψεις, οι κρίσεις, τα συμπεράσματα είναι γενικεύσεις, εφόσον βγάζουμε άθροισμα κάτω από ένα γενικό νόημα για διαφορετικά πράματα, εκδηλώνουμε τη σχέση μας προς τους ανθρώπους, προς τα φαινόμενα, δίνουμε εκτίμηση πάνω σε γεγονότα κλπ. το παν είναι να αποφευχθούν τα λάθη και να γεννούνται σωστές και βαθειές γενικεύσεις.

Το να βγάζει κανείς το γενικό, (νοήματα, κρίσεις) από μια σειρά ιδιαίτερων περιπτώσεων, αυτό στη λογική ονομάζεται επαγωγικός συλλογισμός, η επαγωγή. Η εξέταση από μια σειρά ιδιαίτερων γεγονότων οδηγεί τη σκέψη μας σε κείνο το γενικό που βρίσκεται στη βάση αυτών των γεγονότων, γιαυτό την επαγωγή τη λένε και προσαγωγή. Σε βιβλία διδακτικά και σε εγχειρίδια λογικής μπορεί να εύρει κανείς μερικές οδηγίες και κανόνες για τις απλούστερες γενικεύσεις γεγονότων. Το να μάθουν τα στελέχη μας αυτούς τους κανόνες, αυτό δεν μπορεί να έχει γι' αυτούς παρά βοηθητική σημασία, εφόσον δεν είναι δυνατόν μόνο από τα βιβλία, μόνο από διδακτικά να μάθει κανείς να αναλύει και να γενικεύει σωστά. Στα βιβλία και στα εγχειρίδια της λογικής τα ζητήματα που αφορούν την ανάλυση και τη γενίκευση, διαφωτίζονται κυρίως στο κεφάλαιο για την επαγωγή.

Είναι γνωστές δύο κύριες μορφές επαγωγής: η επαγωγή με απλή απαρίθμηση και η ατελής, η επιστημονική επαγωγή.

Παράδειγμα επαγωγής με απλή απαρίθμηση μπορεί να χρησιμέψει π.χ. ένας τέτοιος συλλογισμός: σε όλα τα κολχόζ της περιφέρειας Ν... υπάρχουν κομματικές οργανώσεις. Αυτό το παράδειγμα δείχνει πώς ένας τέτοιος συλλογισμός είναι η επανάληψη συνοπτικά ορισμένων απαριθμημένων γεγονότων, η πρόσθεση τους.

Ή ατελής ή επιστημονική επαγωγή, είναι γενίκευση που δε βασίζεται στην πρόσθεση, ή στη εξαντλητική απαρίθμηση όλων των γεγονότων, αλλά στην εξέταση των αίτιων, τους, των νόμων της εξέλιξης τους η τουλάχιστον των μόνιμων, ουσιωδών σχέσεων η αλληλεξαρτήσεων ανάμεσα στα φαινόμενα. Π.χ. το ακόλουθο συμπέρασμα: «η καλή δουλειά της κομματικής οργάνωσης του κολχόζ είναι η εγγύηση για την επιτυχή δουλειά και την άνθιση του κολχόζ»—μπορεί να βγει ύστερα από μια τέτοια επαγωγή. Τα πιο συνηθισμένα λάθη στον επαγωγικό συλλογισμό συνοψίζονται στα ακόλουθα:

Επιπόλαιη γενίκευση, δηλ. επιφανειακή γενίκευση που δεν ξεσκεπάζει τα αίτια του φαινομένου, όταν αυτός που κάνει τη γενίκευση, δε δίνει, χωρίς και αυτός να το ξαίρει, παρά μόνο την περιγραφή των γεγονότων που αναφέρει, είτε μόνο διαπιστώνει μια κατάσταση, χωρίς να υποδεικνύει τους τρόπους και τα μέσα για να καταπολεμηθούν οι δυσκολίες χωρίς να δίνει μια καθαρή απάντηση στην ερώτηση για το τι πρέπει να γίνει, βιαστική γενίκευση, η γενίκευση που έγινε χωρίς αρκετά δικαιολογητικά. Η ουσία αυτού του λάθους βρίσκεται στο ότι το συμπέρασμα συνάγεται βιαστικά βάσει ενός ξεχωριστού γεγονότος η βάσει τυχαίων γεγονότων, μη τυπικών, κακώς εννοουμένων.

Κάθε άνθρωπος με στόχαση, που ξαίρει την υπόθεση του, που καλλιεργεί τον εαυτό του, που μελετά τις βάσεις της μαρξιστικής — λενινιστικής επιστήμης μπορεί να μάθει να αναλύει και να γενικεύει. Ιδιαίτερα πρέπει να μελετήσουμε τους τρόπους της ανάλυσης και γενίκευσης που εφαρμόζουν οι δάσκαλοι μας, — ο Λένιν και ο Στάλιν, που τα έργα τους έχουν μέσα δείγματα βαθειάς επιστημονικής γνώσης για τη γύρω πραγματικότητα, δείγματα ανάλυσης και γενίκευσης των γεγονότων και συναγωγής σωστών συμπερασμάτων.

(Απ' το περιοδικό «Κομματική Ζωή» αρ. 8 Απρίλης 1947. Μετάφραση απ' τα ρωσικά Μ. I.)

ΚΟΜΕΠ αρ.10 1947-10, 458-462

Διακήρυξη της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Προς την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, τους καταπιεσμένους λαούς όλου του κόσμου!

Ο Νοέμβρης σημαδεύεται από την εικοστή επέτειο της πτώσης του τείχους του Βερολίνου και η αστική τάξη ετοιμάζει μια ακόμα αντικομμουνιστική και αντεργατική επίθεση, χρησιμοποιώντας τις πιο παλαιοχρονισμένες πλαστογραφίες της ιστορίας.
Είκοσι χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων η κυρίαρχη τάξη προσπαθεί να διασκεδάσει την επιθυμία της εργατικής τάξης και των λαών για αλλαγή με δημαγωγικές υποσχέσεις για μια «νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων» και με ψεύδη για το «τέλος του σοσιαλισμού», για να αποτρέψει κάθε προσπάθεια αντίστασης, ξεσηκωμού, κάθε συζήτηση ή αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος.
Ως αποτέλεσμα των γεγονότων του 1989, οι προπαγανδιστές του ιμπεριαλισμού ανήγγειλαν το τέλος της ιστορίας, ότι οι ιδεολογίες είχαν ξοφλήσει, είχαν ξεπεραστεί (προφανώς όλες εκτός από αυτή της αστικής τάξης), ότι η επανάσταση ανήκει στο παρελθόν και συνεπώς ότι υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση για την ανθρωπότητα: αυτή που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα της κοινωνικής παραγωγής.
Από τότε, μαζί με την παρουσίαση των εξελίξεων στην Ανατολική Ευρώπη ως «ήττα του κομμουνισμού», έχουν επιβάλλει την νεοφιλελεύθερη πολιτική, το «δικαίωμα να διεξάγουν επεμβάσεις», τους «προληπτικούς πολέμους» για την κατάκτηση του κόσμου από τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές. Η αστική τάξη έχει δυναμώσει την επίθεση της ενάντια στην εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες προκειμένου να αυξήσει την εκμετάλλευση και τη λεηλασία των λαών από τον ιμπεριαλισμό.
Την ίδια στιγμή, οι ρεβιζιονιστές και οι σοσιαλδημοκράτες παίρνουν θέσεις μεταξύ αυτών που ρίχνουν στάχτη και αυτών που αλλάζουν και διαστρεβλώνουν τα γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση του τείχους. Πολλοί από αυτούς, τα τελευταία χρόνια, έχουν μετατοπιστεί ακόμα περισσότερο προς τα δεξιά, γεγονός που καταδεικνύει την ιδεολογική και πολιτική τους αδυναμία, και άλλοι έχουν περάσει απευθείας στο εχθρικό στρατόπεδο. Άλλοι υποστηρίζουν ότι αυτή δεν είναι η εποχή της επανάστασης, ότι πρέπει να συμμορφωθούμε με τους κανόνες που επιβάλλει η αστική τάξη, να περιοριστούμε στις μεταρρυθμίσεις και καταδικάζουν τις κομμουνιστικές και επαναστατικές δυνάμεις που αντιστέκονται στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και ανασυντάσσονται και συνεχίζουν στο δρόμο του αγώνα.
Οι κομμουνιστές γνωρίζουν ότι η πτώση του τείχους του Βερολίνου δε σήμανε την κατάρρευση του προλεταριακού σοσιαλισμού. Ήταν το τελευταίο στάδιο μιας διαδικασίας καταστροφής της δικτατορίας του προλεταριάτου, της καπιταλιστικής παλινόρθωσης από τον ρεβιζιονισμό, η οποία άρχισε τη δεκαετία του 1950 και του 1960 στην ΕΣΣΔ και στις περισσότερες χώρες της Ανατολής. Η κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» σήμαινε την κατάρρευση ενός εποικοδομήματος που δεν ανταποκρινόταν στις υφιστάμενες σχέσεις παραγωγής, αλλά λόγω των εξωτερικών χαρακτηριστικών μιας «σοσιαλιστικής» θεωρίας βοήθησε στο να σπαρθεί σύγχυση, που οδήγησε στην κάμψη και στην απώλεια των θέσεων της εργατικής τάξης.
Η πτώση του τείχους δεν ανατρέπει την εγκυρότητα του Μαρξισμού-Λενινισμού σαν επαναστατική θεωρία, αλλά σηματοδοτεί το τέλος της ρεβιζιονιστικής ιδεολογίας στην Ανατολική Ευρώπη. Δεν έλυσε τις κύριες αντιθέσεις της εποχής μας, αλλά έχει οδηγήσει στην όξυνση τους, όπως μαρτυρά η σημερινή πραγματικότητα.
Τι έχουμε δει τα τελευταία είκοσι χρόνια;
Αντί να ξεπεραστούν τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά εμπόδια που αποτελούν τροχοπέδη στην απελευθέρωση της ανθρωπότητας, βλέπουμε να υψώνονται ακόμα μεγαλύτερα τείχη ενάντια στους εκμεταλλευόμενους και τους καταπιεσμένους.
Τείχη που χωρίζουν την οικονομική ολιγαρχία, που ζει στην πολυτέλεια και στη σπατάλη, από τις μεγάλες μάζες των ανδρών και των γυναικών που δημιουργούν όλον αυτόν τον πλούτο με την εργασία τους, χωρίς να τον καρπώνονται γιατί είναι αναγκασμένοι να υποφέρουν τον ζυγό της εντατικής εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της επισφάλειας και της φτώχειας, παίρνοντας μόνο τις φιλανθρωπίες των αστικών κυβερνήσεων.
Τείχη μεταξύ μια χούφτας ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των εξαρτημένων χωρών που υπόκεινται σε βάρβαρη λεηλασία των πόρων τους, που εξαναγκάζονται στην υπανάπτυξη και που είναι καταδικασμένα σε πείνα.
Τείχη που αντιπροσωπεύουν ο σκοταδισμό, η αμάθεια, η θρησκευτική καταπίεση και ο αστικός κοσμοπολιτισμός, που εξυπηρετούν στο να κρατήσουν τους εργάτες πειθήνιους και αδαείς.
Τείχη σαν αυτά που υψώθηκαν ενάντια στους μετανάστες ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικό, στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο, ή αυτό που έχτισε ο σιωνισμός στην Παλαιστίνη, αυτό που διατηρεί ο ιμπεριαλισμός στην χερσόνησο της Κορέας και πολλά άλλα.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα μετά από δύο δεκαετίες υποσχέσεων της κυρίαρχης τάξης που σκόρπισαν στους τέσσερις ανέμους;
Υποσχέθηκαν «οικονομική ανάπτυξη», αλλά γίναμε μάρτυρες της άνευ προηγουμένου επέκτασης του παρασιτισμού και της κερδοσκοπίας, γίναμε μάρτυρες οικονομικών και χρηματοπιστωτικών κρίσεων που είναι όλο και πιο συχνές και βαθύτερες, μέχρι την τελευταία, την πιο σοβαρή και καταστροφική κρίση των τελευταίων 80 χρόνων, η οποία είναι η εκδήλωση όλων των προβλημάτων που συσσωρεύονταν το προηγούμενο διάστημα.
Έδωσαν εγγυήσεις για «ελευθερία και δημοκρατία», αλλά αυτά τα υποκριτικά λόγια μετατράπηκαν σύντομα σε εντεινόμενη δικτατορία μια ομάδας ιμπεριαλιστικών κρατών και χρηματιστικών μονοπωλίων, σε μια ακόμα πιο άγρια νέο-αποικιακή κυριαρχία στην οποία υπόκεινται εκατοντάδες εξαρτημένες χώρες και έθνη, σε πραξικοπήματα όπως αυτά που διαπράχθηκαν πρόσφατα στην Ονδούρα και στην Αφρική, σε περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών σε πολλές χώρες, σε αστυνομικά κράτη που γίνονται όλο και πιο αυταρχικά και φασιστικά.
Υποσχέθηκαν έναν «ειρηνικό κόσμο», αλλά οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν ενισχύσει το οπλοστάσιο και τη στρατιωτική τους μηχανή, έχουν εξαπολύσει μια σειρά επιθετικών πολέμων και τρομοκρατικών ενεργειών που έχουν αφήσει πίσω τους εκατοντάδες χιλιάδες θύματα και έχουν εντείνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κρατών και των μονοπωλιακών ομίλων για ένα νέο μοίρασμα των πρώτων υλών, των αγορών και των σφαιρών επιρροής, με συνέπεια να αυξάνεται ο κίνδυνος μιας νέας παγκόσμιας σύρραξης.
Μίλησαν για «προστασία του περιβάλλοντος», αλλά είδαμε ότι το κυνήγι του μέγιστου κέρδους έχει καταστρέψει το περιβάλλον και έχει καταστήσει φανερό ότι ο καπιταλισμός, με την επιθυμία του για λεηλασία, είναι ασυμβίβαστος με την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας.
Και τι γίνεται με την κατάσταση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης που έχουν «επέστρεψαν στην ελευθερία»; Μισθοί πείνας, μαζική ανεργία, εξάλειψη των κοινωνικών κατακτήσεων, οικονομική καταστροφή, αυξημένη θνησιμότητα, έγκλημα, πορνεία, η πιο δουλοπρεπής υποταγή στα συμφέροντα του Δυτικού ιμπεριαλισμού ή , στην περίπτωση της Ρωσίας, αναβίωση του πιο αντιδραστικού εθνικισμού προκειμένου να εξυπηρετήσει τα ίδια ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί σε αυτές τις χώρες, σήμερα, υπάρχει μια αυξανόμενη «νοσταλγία για το σοσιαλισμό», δηλαδή για ένα κοινωνικό σύστημα ανώτερο του καπιταλισμού, το οποίο πραγματοποίησε μεγάλα επιτεύγματα παρά τη διαρκή ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον του, μέχρι ο ρεβιζιονισμός να το υποσκάψει από τα μέσα και να προκαλέσει την κατάρρευση του;
Σε αυτά τα 20 χρόνια η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι και η πλειοψηφία των λαών δεν έχουν παραδοθεί παρά τα πλήγματα που έχουν δεχτεί, δεν έχουν αποδεχτεί σιωπηρά τη μισθωτή σκλαβιά και την ιμπεριαλιστική καταπίεση. Την κάμψη της ταξικής πάλης έχει σταδιακά διαδεχτεί μια μεγαλύτερη αντίσταση και ένα νέο ανέβασμα των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, τα οποία εκδηλώνονται με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε χώρα. Ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία αντικρίζουμε μια σημαντική διαδικασία ανανέωσης των αγώνων, υπολογίσιμες προόδους των εργατών και των λαών, παρά την αυξανόμενη επιθετικότητα της αστικής τάξης.
Η ιστορία δεν ολοκληρώθηκε με την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Αντίθετα, υπήρξε μια εμφανής επιτάχυνση της. Η πάλη των κοινωνικών τάξεων, που είναι η κινητήρια δύναμη για την επίτευξη του κομμουνισμού, κάνει βήματα προς τα μπρος μαζί με το κομμουνιστικό και το παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Οι πρωταγωνιστές του αγώνα για τον κοινωνικό μετασχηματισμό δυναμώνουν και ετοιμάζονται για μάχη! Αυτό θορυβεί την αστική τάξη η οποία, είκοσι χρόνια μετά την αναγγελία τους «θανάτου του κομμουνισμού», συνεχίζει να τον ξορκίζει, να αμαυρώνει και να κατηγορεί για εγκλήματα το φάντασμα του, προκειμένου να αποτρέψει το προλεταριάτο από την ανάκτηση της επαναστατικής του θεωρίας.
Όλα αυτά δείχνουν ότι η δήθεν ανωτερότητα και το ακαταμάχητο του καπιταλισμού είναι ένα ψέμα, ότι οι λόγοι που κάνουν αναγκαία την επανάσταση και το σοσιαλισμό εξακολουθούν να υφίστανται και να είναι έγκυροι όσο ποτέ.
Σήμερα βρισκόμαστε σε μια διεθνή κατάσταση πολύ διαφορετική από το 1989. Η αστική τάξη βρίσκεται σε μια καταστροφική οικονομική κρίση σαν αποτέλεσμα των νόμων του καπιταλισμού, και δεν έχει απαντήσεις για τις ανάγκες και τις προσδοκίες των εργατών και των λαών. Είναι περισσότερο τρωτή από παλιά και υπάρχουν πολλοί αδύναμοι κρίκοι στην αλυσίδα της κυριαρχίας της.
Η παρούσα κρίση της σχετικής υπερπαραγωγής, που είναι αλληλένδετη με την γενική κρίση του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος, θα διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, αποκαλύπτοντας στις μάζες το πραγματικό πρόσωπο της αστικής τάξης: μια τάξη που από καιρό έχει εξαντληθεί ο ιστορικός της ρόλος, αλλά η οποία καλεί ακόμα τους εργάτες και τους λαούς να κάνουν τις «απαραίτητες θυσίες» για να διασφαλιστεί η επιβίωση της και τα προνόμια της.
Ενώ οι κυβερνήσεις παίρνουν τεράστια χρηματικά ποσά από τα δημόσια ταμεία για να εξυπηρετήσουν τα καπιταλιστικά μονοπώλια και τις τράπεζες, η ανεργία συνεχώς αυξάνεται, οι μισθοί, οι συντάξεις και οι υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας καταποντίζονται και συνεπώς οι εργάτες βυθίζονται στη φτώχεια και στην πείνα. Η επίθεση των καπιταλιστών παίρνει ολοένα και πιο οξυμένες μορφές, η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις εξαπολύουν την επίθεση τους ενάντια στις πολιτικές και οικονομικές κατακτήσεις που κερδήθηκαν με σκληρούς αγώνες. Ο φασισμός αναπτύσσεται σε πολλές χώρες, προωθούμενος από τους πιο αντιδραστικούς κύκλους του χρηματιστικού κεφαλαίου. Νέοι ληστρικοί πόλεμοι ετοιμάζονται.
Αυτή η κατάσταση καταδεικνύει την ανειρήνευτη διάσταση συμφερόντων ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη και βάζει μπρος στην εργατική τάξη και τις εργαζόμενες μάζες την άμεση ανάγκη για τη δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση , την πολιτική αντίδραση και την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Το βασικό εμπόδιο που δυσχεραίνει σήμερα τη δημιουργία του ενιαίου μετώπου είναι η πολιτική της ταξικής συνεργασίας που ακολουθούν τα σοσιαλδημοκρατικά και ρεβιζιονιστικά κόμματα και τα κίτρινα συνδικάτα, που είναι τα πραγματικά στηρίγματα της αστικής τάξης. Υπόσχονται στις μάζες ένα «ρεφορμισμό» που δε μπορεί να λειτουργήσει λόγω των ανηλεών νόμων του καπιταλισμού, βάζουν φρένο και διασπούν το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, το στρέφουν προς τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό και ανοίγουν το δρόμο στις αντιδραστικές δυνάμεις.
Για να απομακρυνθεί αυτό το εμπόδιο, για να γίνει η πάλη αποτελεσματική, χρειάζεται να ενωθούν οι εργάτες προκειμένου να υπερασπίσουν αδιάλλακτα τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα τους, αναπτύσσοντας ένα στιβαρό πρόγραμμα δράσης ενάντια στην αστική τάξη: ενάντια στις απολύσεις, τη μείωση των μισθών, τις περικοπές στις δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια, έτσι ώστε οι συνέπειες της κρίσης να πέσουν στις πλάτες των αφεντικών, των πλουσίων, των παρασίτων. Πρέπει να εντείνουν τον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση στα εργοστάσια, στην ύπαιθρο και στους δρόμους, οργανώνοντας μια πλατιά διεθνή αντεπίθεση, έτσι ώστε να μη θυσιαστούν, το προλεταριάτο και οι λαοί, για τα οικονομικά συμφέροντα των καπιταλιστών!
Την ίδια στιγμή, είναι επιβεβλημένο για τους κομμουνιστές και τους επαναστάτες να ενώσουν όλες τις γνήσιες δημοκρατικές, προοδευτικές, αριστερές δυνάμεις, για να δώσουν ώθηση στον αντι-ιμπεριαλιστικό και αντιφασιστικό αγώνα, για να ενισχύσουν την τάση για αλλαγή που αναπτύσσεται σε ολόκληρο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην Λατινική Αμερική και στην Ασία, για να αναπτύξουν την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς.
Τα κόμματα και οι οργανώσεις της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, μαζί με τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που στηρίζουν αυτή την έκκληση, βάζουν μπροστά στις μάζες το ζήτημα της επαναστατικής διεξόδου από την κρίση του καπιταλισμού. Αντιμέτωποι με τα μέτρα των αστικών κυβερνήσεων, με τις αυταπάτες που σπέρνουν αυτοί που προτείνουν τη «ρύθμιση» ενός κοινωνικού συστήματος που αποσυντίθεται, οι κομμουνιστές διακηρύσσουν ότι τα δεινά του ιμπεριαλισμού δεν έχουν γιατρειά, ότι η μόνη απάντηση στη γενική κρίση του καπιταλισμού είναι ο προλεταριακός σοσιαλισμός, μια σχεδιασμένη κοινωνία των παραγωγών.
Για αυτό το λόγο, ενώ παίρνουμε μέρος και υποστηρίζουμε τις ολοένα και πιο οξυμένες μορφές πάλης στις συνθήκες των επιπτώσεων της κρίσης, ενώ συνεργαζόμαστε για την οργάνωση των αγώνων, υπογραμμίζοντας ότι οι εργάτες πρέπει να αρνηθούν να πληρώσουν τις συνέπειες της κρίσης, λέμε ότι η κατάσταση θα χειροτερέψει αν το προλεταριάτο και οι λαοί δεν καταφέρουν να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις για να απαντήσουν στην επίθεση και να παλέψουν για την ανατροπή της δικτατορίας των εκμεταλλευτριών τάξεων για την εγκαθίδρυση ενός νέου ανώτερου κοινωνικού συστήματος.
Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η σοσιαλιστική επανάσταση έχει γίνει για μια ακόμη φορά ένα πρόβλημα που ζητάει λύση με την στερέωση και το σχηματισμό ισχυρών κομμουνιστικών κομμάτων που θα υψώνουν τη σημαία του Μαρξισμού-Λενινισμού, τη σημαία της Οχτωβριανής Σοβιετικής Επανάστασης, τη σημαία της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης!
Οχτώβρης 2009
Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων
(CIPOML)

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! Καταστατικό του ΚΚΕ (1945)

 

Επανακυκλοφορούμε, σε περιορισμένα αντίτυπα σε ακριβή ανατύπωση το καταστατικό του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας που ψηφίστηκε στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ το 1945.

Σελίδες: 12
Μέγεθος: Α5
Τιμή: 2 ευρώ

Παραγγελίες μπορούν να γίνονται μέσω email στη διεύθυνση anasintaxi@yahoo.com. Η παράδοση γίνεται με αντικαταβολή (+ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ).

Παρακαλούμε στο email να περιλαμβανεται όνομα, επώνυμο, διεύθυνση και, αν είναι δυνατόν, και ένα τηλέφωνο για συννεόηση.

ΒΙΒΛΙΑ-ΜΠΡΟΣΟΥΡΕΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Νοέμβρης 2009

-Διακήρυξη της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Οργανώσεων και Κομμάτων Οκτώβρης 2009 ΣΥΝΤΟΜΑ
- Πρόγραμμα του ΚΚΕ (Σχέδιο) του 1954. Τιμή: 3 ευρώ
- Καταστατικό του ΚΚΕ του 1945. Τιμή: 2 ευρώ
- Ε. Χότζα: "Το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα και η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού". Τιμή: 3 ευρώ
- Άρθρα στο "Ριζοσπάστη" και στην "Κομμουνιστική Επιθεώρηση" (1924-1947) ενάντια στον αντεπαναστατικό τροτσκισμό. Τιμή: 5 ευρώ
- Αντώνη Αγγελούλη (Βρατσάνου): Βροντάει ο Όλυμπος. Τιμή: 5 ευρώ
- Νίκανδρου Κεπέση: Μαρξισμός-Λενινισμός και Προλεταριακός Διεθνισμός. Τιμή: 2 ευρώ
- Νίκου Ζαχαριάδη: Συλλογή Έργων. Τιμή: 20 ευρώ
- 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (10-14/10/1950). Τιμή: 15 ευρώ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ
- Γενικές Σύντομες Θέσεις της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 για την ενότητα των κομμουνιστών. Τιμή: 2 ευρώ. Διατίθεται και ηλεκτρονικά δωρεάν.
- 60 χρόνια ΝΑΤΟ. Τιμή ενίσχυσης: 0,50 ευρώ. Διατείθεται ηλεκτρονικά δωρεάν.

- DVD “Με σημαία το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό”. Τιμή: 10 ευρώ (συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα αποστολής στο εσωτερικό)
- DVD “Ανασύνταξη (1996-2008)”. Τιμή: 10 ευρώ (συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα αποστολής στο εσωτερικό)

Μετά από συννενόηση μπορούμε να διαθέσουμε και τα

Δημήτρη Βάγια «ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ στην ΠΡΟΔΟΣΙΑ, στην ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ και ΜΕΤΑ ΤΙ;»

Ντίνος Ροζάκης: ΣΑΡΑΝΤΑΧΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΑΫΓΕΤΟΣ – ΓΡΑΜΜΟΣ - ΤΑΣΚΕΝΔΗ 1936-1976

Παραγγελίες μπορούν να γίνονται μέσω email στη διεύθυνση anasintaxi@yahoo.com. Η παράδοση γίνεται με αντικαταβολή (+ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ).

Παρακαλούμε στο email να περιλαμβανεται όνομα, επώνυμο, διεύθυνση και, αν είναι δυνατόν, και ένα τηλέφωνο για συννεόηση.

Ζήτω η ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου!

Ν Ο Ε Μ Β Ρ Η Σ  1973

Ζήτω η ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου
Κατάληψη και μετωπική σύγκρουση με το φασισμό
κόντρα στη στάση των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων

Η αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική πάλη της φοιτητικής νεολαίας και του λαού που κορυφώθηκε με την ΚΑΤΑΛΗΨΗ του Πολυτεχνείου απ τους φοιτητές και εξελίχθηκε σε λαϊκή εξέγερση κατέληξε σε ανατροπή της στρατιωτικο-φασιστικής διχτατορίας του ντόπιου κεφαλαίου και των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκων ιμπεριαλιστών.
Στη μετωπική σύγκρουση με το φασιστικό καθεστώς και την ΚΑΤΑΛΗΨΗ του Πολυτεχνείου δεν αντιτάχθηκαν μόνο τα αστικά κόμματα αλλά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα “Κ”ΚΕ-”Κ”ΚΕεσ.
Προκλητική υπήρξε η προδοτική στάση της ηγετικής χρουστσοφικής ομάδας των Κολιγιάννη-Φλωράκη, κλπ. (“Κ”ΚΕ) που δε δίστασε, για να εξυπηρετήσει τα σχέδια της ντόπιας αντίδρασης, να καταγγείλει μέσω της “ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΉΣ” Νο 8 (αντιΕΦΕΕ-”Κ”ΝΕ) τους αντιφασίστες και κομμουνιστές φοιτητές ως «πράχτορες» της ΚΥΠ και της CIA (βλ. διπλανή φωτοτυπία)
Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστσοφικού “Κ”ΚΕ ομολογεί, 3 χρόνια αργότερα, ότι ήταν ενάντια στην ΚΑΤΑΛΗΨΗ του Πολυτεχνείου και όταν αυτή πραγματοποιήθηκε αγωνίζονταν να τη διαλύσει με την “απαγκίστρωση των φοιτητών απ’ το Πολυτεχνείο”:
Ομολογούν ανοιχτά ότι ο βασικός σκοπός τους ήταν: “κυρίως να πάρουν μέτρα για την απαγκίστρωση των φοιτητών από το Πολυτεχνείο... το Γραφείο της Σπουδάζουσας της ΚΝΕ θεώρησε ότι η κατάληψη, παρόλα που έπρεπε να αποφευχθεί...”(“ΚΟΜΕΠ”, 11/1976, σελ. 98). Και παρακάτω: “αν η ΚΝΕ ήταν σωστά προετοιμασμένη και τα στελέχη της δούλευαν έγκαιρα και επιτόπου μέσα στο Φ.Κ., μ’ αυτή την κατεύθυνση, θα ήταν δυνατό ή να μην επιλεγεί καθόλου η μορφή της κατάληψης, ή κι’ αν προσωρινά πραγματοποιούνταν, να στρέφονταν γρήγορα προς άλλες εξελίξεις”  (στο ίδιο, σελ. 112-113).
Οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες “Κ”ΚΕ(‘56) βρέθηκαν και πάλι αντιμέτωποι με την πρόσφατη μεγαλειώδη αυθόρμητη νεολαιίστικη μαθητική εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 που την κατασυκοφάντησαν σαν έργο «κουκουλοφόρων και «ξένων κέντρων» (Παπαρήγα: «σχέδιο εγχώριων και ξένων κέντρων», «Real news», 21/12/2008, σελ. 1) και κράτησαν απέναντί της εχθρική στάση σε πλήρη συγχορδία-συμμαχία με την αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και το ναζι-φασιστικό ΛΑΟΣ.
Σήμερα η φοιτητική νεολαία αλλά και ολόκληρη η νεολαία γενικότερα διδασκόμενη απ’ τη μαχητικότητα-μαζικότητα της εξέγερσης του Νοέμβρη ΄73 και συνεχίζοντας τις αντιφασιστικές-αντιιμπεριαλιστικές αγωνιστικές παραδόσεις καλείται να υπερασπίσει το πανεπιστημιακό άσυλο και τη δημόσια παιδεία, τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, να αγωνιστεί κατά της αστυνομοκρατίας, του εκφασισμού του αστικού κράτους αλλά και κατά της φαστικοποίησης της κοινωνικής ζωής γενικότερα, κατά του ρατσισμού και του εθνικισμού-σοβινισμού, κατά του πολέμου και του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού.
Oι Νοέμβρης 73 – Δεκέμβρης 2008 φωτίζουν το δρόμο της μαχητικής πάλης της νεολαίας.

ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΤΗ ΔΙΚΗ Ο ''ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ'' ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Σ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αθήνα
 
Από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Χαλκίδας στο αντίστοιχο δικαστήριο της Αμφισσας παρέπεμψε το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου την εκδίκαση τη υπόθεσης των αστυνομικών που κατηγορούνται για την ανθρωποκτονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου τον περασμένο Δεκέμβριο στα Εξάρχεια.
Το Ποινικό Τμήμα ενέκρινε σχετική πρόταση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη για την παραπομπή τη υπόθεσης στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αμφισσας, για λόγους που ανάγονται στη δημόσια ασφάλεια και τάξη.
Κατά το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου τέτοιοι λόγοι συντρέχουν στη συγκεκριμένη περίπτωση, λόγω των γεγονότων που ακολούθησαν το θάνατο του μαθητή στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις.

Αναφέρεται ότι η Αστυνομική Διεύθυνση Εύβοιας τόνισε σε έγγραφό της ότι υπάρχουν στο Διαδίκτυο ανακοινώσεις που παροτρύνουν σε κινητοποιήσεις ανάλογες του περασμένου Δεκεμβρίου έξω από το δικαστήριο και την πόλη της Χαλκίδας κατά την εκδίκαση της υπόθεσης.
Και επισημαίνονται οι σοβαροί κίνδυνοι εκτεταμένων επεισοδίων στη Χαλκίδα και διασάλευσης της δημόσιας τάξης και ασφάλειας.
Ακόμα, αναφέρεται ότι ανάλογος φόβος για επεισόδια εξέφρασε εγγράφως ο Εμπορικός και Βιομηχανικός Σύλλογος Χαλκίδας και ότι οι πιθανολογούμενοι κίνδυνοι επιτείνονται λόγω της γειτνίασης της Χαλκίδας με τη Αθήνα και της εύκολης πρόσβασης σε αυτήν.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στέλνουν τη δίκη των δολοφόνων του Αλέξη στην Άμφισσα, ίσως τελικά την μεταθέσουν στην Αλεξανδρούπολη.

Έχουν μια ειλικρίνεια: Δεν αφήνουν σε κανένα, καμμία αμφιβολία για την ταξικότητα της δικαιοσύνης, για το πόσο δεν τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις αστικοδικομοκραρτικές καταχτήσεις στο δικαιακό σύστημα. Οι ''.......λόγοι που ανάγονται στη δημόσια ασφάλεια και τάξη'' ( διατυπώσεις που θυμίζουν άλλες εποχές) βάζουν στην άκρη τη δυνατότητα πρόσβασης-παρακολούθησης και  δημοσιότητας μιας δίκης, που το θέμα της απασχόλησε και απασχολεί ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Η Αστυνομική Διεύθυνση Εύβοιας, και οι εργοδοτικές-κεφαλαιοκρατικές οργανώσεις της περιοχής (!), αποτελούν τα κριτήρια για την αναίσχυντη αυτή επιλογή, του Άρειου Πάγου.
Έχουν όμως και την κλασσική ''χωροφυλακίστικη'' αφέλεια: Νομίζουν πως το θέμα είναι γεωγραφικό, πως η δυναμική της εγρήγορσης της νεολαίας, σταματιέται με λίγα χιλιόμετρα κρυφτούλι η με κλείσιμο δρόμων και άγρια προληπτική αστυνόμευση του χώρου της δίκης εκείνες τις μέρες
Είναι αφελείς . Η νεολαία και όλοι όσοι αγωνίζονται ενάντια στη καταστολή, τη φασιστικοποίηση, τον περιορισμό των δημοκρατικών καταχτήσεων, όσοι απαιτούν δικαιοσύνη-όση μπορεί να αποδοθεί μέσα στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα- και τώρα και τις μέρες της δίκης, θα είναι παντού σ΄ολόκληρη την Ελλάδα. Όχι για ''να τα σπάσουν'' και να εκτονωθούν, όπως διατείνονται μεγαλονοικοκυραίοι και κατασταλτικοί μηχανισμοί. Αλλά για να διατρανώσουν με την πιο μεγάλη αποφασιστικότητα, με την πιο πλατιά μαζικότητα, πως ο Δεκέμβρης του 2008 δεν τελείωσε με τη δολοφονία του Αλέξη, πως ο Δεκέμβρης είναι και θα είναι εδώ σημαία της μάχης όλης της νεολαίας ενάντια σ' ενα σύστημα που της στερεί το σήμερα, που της σκοτίζει το αύριο,πως ο Δεκέμβρης δεν ''σηκώνει'' αθωώσεις δολοφόνων, πως ο Δεκέμβρης σηματοδοτεί πως η νεολαία και οι απαιτήσεις της δεν χωρούν ''εντός των τειχών''.

Μιλτ. Πορφυρογέννη: Λύσσανδρος Μηλιαρέσης

ΛΥΣΣΑΝΔΡΟΣ ΜΗΛΙΑΡΕΣΗΣ

Του Μιλτ. Πορφυρογέννη

Στις 5 του Φλεβάρη 1937 πέθανε σε σανατόριο στη Βυτίνα ο σ. Λύσανδρος Μηλιαρέσης. Μέσα στις εκατόμβες των ηρώων πού έδωσε αυτά τα δέκα χρόνια το Κόμμα μας στον αγώνα για τη λευτεριά του Λαού, η μορφή του Λύσανδρου Μηλιαρέση ξεχωρίζει. Κι αν σήμερα μιλάμε για τον αξέχαστο μας Λύσανδρο δεν είναι για να του αποδώσουμε μια δίκαιη τιμή, πού αξίζει για όλα μας τα θύματα, μα γιατί ο Μηλιαρέσης σ’ όλη του τη δράση στάθηκε εξαιρετικό υπόδειγμα κομμουνιστή. Και, όπως όσοι είχαν τη χαρά να τον γνωρίσουν, δεν ξεχνούν ποτές το Λύσανδρο και στη θύμησης του πλουτίζει η διάθεση τους για δράση, έτσι θα' ναι καλά και όσοι δεν τον γνώρισαν να πάρουν μια ιδέα για ένα αγωνιστή που πρέπει να τον έχουμε πάντα μπροστά μας σαν άξιο παράδειγμα στελέχους του Κ.Κ.Ε. και να τείνουμε πάντα να το μοιάσουμε.

Ο σ. Ζαχαριάδης στη 12η Ολομέλεια της Κ.Ε. έδωσε μια θαυμάσια εικόνα του τι θα πει Κομμουνιστής. «Κομμουνιστής, είπε, μέλος είτε στέλεχος του Κ.Κ.Ε. πάει να πει νάσαι μαζικός, λαϊκός ηγέτης. Αυτό πάει να πει, ότι το στέλεχος μας ξέρει καλά το περιβάλλον της δουλειάς του, τα αιτήματα και προβλήματα που απασχολούν τους εργάτες και τους εργαζομένους. Πρωτοστατεί στην οργάνωση τους και στους αγώνες τους, πάντοτε υπόδειγμα πειθαρχίας, αποφασιστικότητας, ηρωισμού και αυτοθυσίας.

Ακούει πάντα όσα του λεν οι εργάτες και οι εργαζόμενοι, συζητεί τη γνώμη, τους, πείθεται είτε τους πείθει.

Δημιουργεί στον κύκλο του ολοένα καινούργια στελέχη, προωθεί τις νέες δυνάμεις, ενθαρρύνει, καθοδηγεί, βοηθεί πατρικά κάθε ικανότητα. Δεν είναι αυταρχικός ούτε σεχταριστής και τον χαρακτηρίζει η κομματική συντροφικότητα. Ό παραγοντισμός είναι μια από τις πιο θανάσιμες αμαρτίες για ένα κομμουνιστή όπως και η γραφειοκρατία. Στο ύφος και στο ήθος του είναι σεμνός και έχει αναπτυγμένη την κομματική ευαισθησία. Τον χαρακτηρίζει κομματική και ατομική ακεραιότητα χαρακτήρα, η κομματική ευθύνη και ποτέ δεν ξεχνά το κόμμα μπροστά στο ατομικό είτε οικογενειακό συμφέρον...»

Τέτοιος, πραγματικά, υπήρξε ο Μηλιαρέσης. Έγινε μέλος του Κόμματος στα 1928. Δούλεψε στην αρχή στο δικαστικό της Εργατικής Βοήθειας και όταν τον Ιού­λη του 1929 άρχισε να εφαρμόζεται με αγριότητα το ιδιώνυμο, ήταν από τους πρώτους δικηγόρους που με μαχητικότητα υπεράσπισε τους διωκόμενους και ξεσκέπασε την αντιλαϊκότητα του νόμου αυτού που άνοιγε το δρόμο στο φασισμό στην Ελλάδα, Μπήκε γρήγορα στην Κ. Ε. της Εργατικής Βοήθειας και κει κατάχτησε όλους του τους συνεργάτες με τη σεμνότητα του, με τη σωστή του, κρίση, με την αποφασιστικότητα του, με τη γλυκύτητα του. Στα 1930 το καλοκαίρι έγινε Γεν. Γραμματέας της Εργατικής Βοήθειας. Πρέπει να θυμηθούμε πως η Εργατική Βοήθεια είχε πια επιβληθεί στους εργαζόμενους με την αντιτρομοκρατική της δράση, και με την πολυποίκιλη ενίσχυση των θυμάτων της τρομοκρατίας. Είχε ονομαστεί η μάνα των εξόριστων και φυλακισμένων αγωνιστών. Στο εξωτερικό, ακόμα, μιλούσαν γι’ αυτήν και αποτελούσε ένα από τα καλύτερα τμήματα της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας. Ο Μηλιαρέσης σαν πρώτος καθοδηγητής της δούλεψε ακούραστα για να ανεβάσει ακόμα πιο πολύ το κύρος της Ε.Β Ε. Δεν ξιπάστηκε με τη θέση του. Με το αθώο του εκείνο και άσβηστο χαμόγελο καταχτούσε τους συνεργάτες του, όλο και δημιουργούσε καινούργια στελέχη της Έργ. Βοήθειας,, όλο και πλάταινε τη δράση της και την επιρροή της. Και δεν ήταν τότες εύκολη η δουλειά. Η εσωκομματική, πάλη δυσκόλευε κάθε προσπάθεια κι αυτό πίκραινε το Λύσανδρο. Μα και δώ φάνηκε και έλαμψε εκείνο που λέμε Κομματικότητα. Ποτές δε γλίστρησε μέσα σε κείνες τις θλιβερές συνθήκες εσωκομματικής φαγωμάρας, σε εκδηλώσεις αντικομματικές. Ήξερε πολύ καλά πως πάνω από τα άτομα υπάρχει το Κόμμα, υπάρχει ο εργαζόμενος Λαός. Με κείνο που λέει ο σ. Ζαχαριάδης «κομματική και ατομική ακεραιότητα χαραχτήρα» έλεγε τη γνώμη του θαρρετά μα και δεν παρασυρόταν μέσα στο βρώμικο στρόβιλο των φραξιονιστών. Προσηλωμένος στη δουλειά του στάθηκε πάνω από μικρότητες και από προσωπικά μίση. Και δε θα ξεχάσω ποτές με πόσο άδολο ενθουσιασμό υποδέχτηκε το 1931 το τέρμα της εσωκομματικής πάλης με την έκκληση της Διεθνούς και τον ερχομό του σ. Ζαχαριάδη.

Με την ανάπτυξη του κινήματος ύστερα από τα 1931 οι ικανότητες του Μηλιαρέση έπρεπε να χρησιμοποιηθούν και σε άλλους τομείς. Ο ίδιος μέσα στη δράση αλλά και όλο και πλουτίζοντας με αδιάκοπη μελέτη το θεωρητικό του εξοπλισμό, ωρίμαζε πιο πολύ. Παράδωσε σε άλλους τη Γεν. Γραμματεία της Ε.Β.Ε. και μπαίνοντας μέσα στην Κ.Ε. όπου η πείρα του ήταν πολύτιμη χρησιμοποιήθηκε και σε άλλες κομματικές δουλειές. Ασχολήθηκε με το αγροτικό κίνημα, που του θύμιζε την αγροτική του καταγωγή (γεννήθηκε στη Κεφαλλωνιά από πατέρα πλούσιο αγρότη και μητέρα Γαλλορώσίδα) και όπου αφιέρωσε την πιο μεγάλη του δραστηριότητα. Υπήρχε εποχή πού από έλλειψη ανθρώπων έγραφε μόνος του κλεισμένος σε μια σοφίτα της οδού Γ. Σταύρου την αγροτική μας εφημερίδα, ξενυχτώντας, για να προλάβει το τυπογραφείο. Πνιγμένος στη δουλειά, μα πάντα φρέσκος και γελαστός ο Λύσανδρος έβρισκε καιρό να πάει και στο δικαστήριο για να υπερασπίσει έναν αγωνιστή και να διαλαλήσει από κει μέσα την κομματική γραμμή σε εποχή που σπάνια δίναν άδεια για συγκεντρώσεις. Στα 1933 είχε μια ατυχία, πού όμως έκανε και πάλι να λάμψει ο ακέραιος χαρακτήρας του και η προσήλωση του στο Κόμμα. Ήταν στην αναπληρωματική εκλογή της Σαλονίκης Γραμματέας της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής και μαζί με όλη την Εκλογική Επιτροπή παράλειψε να καταθέσει το συνδυασμό μας στον Άρειο Πάγο, πράγμα που ζημίωσε τον εκλογικό αγώνα, και έδωσε αφορμή σε μια συκοφαντική εκστρατεία των Λαϊκών. Το Κόμμα, σαν τον πιο υπεύθυνο, τον διέγραψε από μέλος του Κ.Κ.Ε. Θλιμμένος, μα ήρεμος δέχτηκε σαν δίκαιη την απόφαση και δε σταμάτησε ούτε μια στιγμή τη δουλειά του σαν εξωκομματικός. Στάθηκε και στην τραγική αυτή στιγμή υπόδειγμα αγωνιστή, που πρέπει πάντα να το έχουμε μπροστά μας. Δεν μεμψιμοιρούσε, δεν προσπαθούσε να βρει δικαιολογίες, παρά αυστηρός στον εαυτό του, όσο επιεικής ήταν για τους άλλους, δέχτηκε την τιμωρία του σαν αληθινός κομμουνιστής. Το Κόμμα εχτιμώντας και αυτή του τη στάση, τον αποκατάστησε γρήγορα. Δόθηκε με καινούργιες δυνάμεις στη δουλειά για να εξιλεώσει το λάθος του. Στα 1934 εξορίστηκε στην Ανάφη. Εκεί, στη συμβίωση με τους άλλους εξόριστους πλουτίστηκε και ψυχικά και θεωρητικά και γύρισε πίσω όλος ζωή και ενθουσιασμό. Για να αφιερωθεί πιο πολύ στον αγώνα, εγκατάλειψε και το δικηγορικό του επάγγελμα! Δούλεψε στην καθοδήγηση πόλης της Αθήνας. Εκεί πιο πολύ από πριν, έδειξε όλες εκείνες τις ιδιότητες του καλού καθοδηγητή πού τόσο παραστατικά περιέγραψε ο σ. Ζαχαριάδης. Άκουε προ­σεχτικά και την πιο ασήμαντη γνώμη, συζητούσε αδελφικά, έπειθε ή τον πείθανε. Έβλεπε κανένας αυτό το σεμνό και απονήρευτο ύφος και στα γραφτά του, όταν μετάφερνε την πείρα του σαν καθοδηγητή ή σαν υπεύθυνου για τα αγροτικά ζητήματα στις στήλες της «Κομέπ» με το ψευδώνυμο Αίνος.

Σ’ όλο το 1936 δούλεψε στην οργάνωση πόλης τής Αθήνας. Μα αναλώθηκε κυριολεχτικά πάνω στη δουλειά. Έπαθε πλευρίτιδα και γύριζε με πυρετό ώρες και ώρες για να μην αφήσει τη δουλειά. Άδικα του συσταίναμε να αναπαυθεί λίγο και να προσέξει τον εαυτό του. Η διχτατορία τον βρήκε με φυματίωση ,προχωρούσε ραγδαία στον αδύνατο Οργανισμό του και μέσα στις δυσκολίες της παρανομίας. Μεταφέρθηκε όταν πια δε μπορούσε να σταθεί στα πόδια του από φίλους και συντρόφους στη Βυτίνα, θα μπορούσε να γίνει καλά. Μα δεν ησύχασε και κει. Η φωτιά του γνήσιου κομμουνιστή τον έκαιγε. Ενώ οι γιατροί του συνιστούσαν ησυχία και ανάπαυση, ό Λύσανδρος ξενυχτούσε για να γράψει μια ιστορία του Κ.Κ.Ε. Η διανοητική αυτή δουλειά επέσπευσε το τέλος. Έπαθε φυματιώδη μηνιγγίτιδα και πέθανε στις 5 του Φλεβάρη του 1937. Δυο-τρεις σύντροφοι τον θάψανε στις 7 του Φλεβάρη. Έτσι έφυγε από κοντά μας ένας πολύτιμος σύντροφος.

 

Δεν ξεχωρίζει ο ατομικός χαραχτήρας από την κομματική ακεραιότητα. Τιαυτό θάναι αδύνατο να μη μιλήσει κανένας για τον Μηλιαρέση σαν άνθρωπο. Δεν υπάρχει ούτε ένας από κείνους που τον γνώρισαν, που να μην τον αγάπησαν. Είχε μια αγνότητα και ένα αθώο ύφος που σκλάβωνε. Ήταν περήφανος για τη μητέρα του, που της χρωστούσε αυτή την ευθύτητα, την ειλικρίνεια, την ανθρωπιά, θυμάμαι με πόση χαρά μας έδειχνε ένα γράμμα που του έστειλε η μάνα του λίγο πριν πεθάνει και όπου του έγραφε, γρηά αυτή 70 χρονών, πώς λυπάται που δε μπορεί να τον βοηθήσει στους αγώνες του.

Ο Λύσανδρος Μηλιαρέσης πρόσφερε τη ζωή του στο κίνημα. Δε θα τον ξεχάσουμε ποτέ γιαυτό. Μα δε θα τον ξεχάσουμε και γιατί με τη ζωή και τη δράση του μας έδωσε ένα ωραίο παράδειγμα αληθινού κομμουνιστή, ενσάρκωσε εκείνον τον ιδανικό τύπο του μέλους του Κ.Κ.Ε. που μας δίνει ο σ. Ζαχαριάδης και που ποθεί να πραγματοποιήσει ο καθένας σας. Ο σ. Δημητρώφ στο 7ο Συνέδριο της Κομ. Διεθνούς έλεγε: «Σύντροφοι, όπως ξέρετε, τα στελέχη παίρνουν την καλύτερη τους διαπαιδαγώγηση στην πορεία της πάλης, ξεπερνώντας δυσκολίες και δοκιμασίες, και επίσης από καλά ή κακά παραδείγματα συμπεριφοράς». Είναι, στ’ αλήθεια, πολύτιμη η πείρα από τη ζωή και τη δράση των συντρόφων μας. Μας διορθώνει, μας εμπνέει, μας καθοδηγεί. Μια τέτοια πολύτιμη διδασκαλία είναι η ζωή και η δράση του σ. Λύσανδρου Μηλιαρέση. Γυρίζοντας σήμερα ευλαβικά τη σκέψη μας προς το μνήμα του, ας θυμηθούμε πώς, με τις θυσίες αγωνιστών σαν και κείνον θεμελιώθηκε στην Ελλάδα το Κόμμα μας και ας υποσχεθούμε να γίνουμε άξιοι συνεχιστές του έργου τους.

ΚΟΜΕΠ, αρ.2 1946-02, σελ. 69-70

Κυκλοφορεί το τεύχος 19 του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" (πρώτη ανακοίνωση)

Κυκλοφόρησε το 19ο τεύχος (Οχτώβρης 2009) του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" που εκδίδει η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.
Το τεύχος περιέχει 15 άρθρα και κυκλοφορεί σε όλο τον κόσμο στα ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά, τούρκικα και αράβικα.
Ήδη έχουμε ξεκινήσει τη μετάφραση του κειμένου της Κομμουνιστικης Πλατφόρμας Νορβηγίας και ευελπιστούμε να μεταφράσουμε περισσότερα κείμενα.
Σε επόμενη δημοσίευση θα δώσουμε και τα περιεχόμενα του τέχους στα ελληνικά.
Εδώ το τεύχος στα ισπανικά:  Unity & Struggle No 19 (Spanish version).

Διακήρυξη της ICMLPO προς την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους κα τους καταπιεσμένους λαούς όλου του κόσμου

Με αφορμή την συμπλήρωση 20 χρόνων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων κυκλοφόρησε διακήρυξη προς την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου.

Η διακήρυξη κυκλοφορεί στα ισπανικά, τα ιταλικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά. Σύντομα θα την μεταφράσουμε και στα ελληνικά, ενώ αναμένεται να κυκλοφορήσιε και σε πολλές άλλες γλώσσες.

Διαβάστε την αγγλική απόδοση του κειμένου:

ICMLPO: To the working class, the working people and the oppressed peoples around the world!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! Πρόγραμμα του ΚΚΕ (Σχέδιο) του 1954

Αθήνα, Νοέμβριος 2009
Σελίδες: 60
Διαστάσεις: Α5
Τιμή: 3 ευρώ

Κυκλοφορεί από την Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 το σχέδιο προγράμματου του ΚΚΕ που κυκλοφόρησε το 1954 και αποσύρθηκε μετά από παρέμβαση της χρουτσωφικής ηγεσίας.

Πρόκειται για ανατύπωση της έκδοσης της ΚΕ του ΚΚΕ του 1954.

Στην έκδοση περιλαμβάνονται αποσπάσματα από την επιτροπή των 6 Κομ. Κομμάτων του 1956 και η ανακοίνωση απόσυρσης του προγράμματος από το ΚΚΕ.

Παραγγελίες μπορούν να γίνονται μέσω email στη διεύθυνση anasintaxi@yahoo.com. Η παράδοση γίνεται με αντικαταβολή (+ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ).

Νέες εξελίξεις στο Δήμο Πολίχνης

Διαβάζουμε στον Αγγελιόφορο 6/11/2009

Νέα δεδομένα στα αυτοδιοικητικά πράγματα του δήμου Πολίχνης προκαλεί η απόφαση του ΚΚΕ να άρει την στήριξή του προς την παράταξη του δημάρχου, Κώστα Θεοδωρίδη. Η συνακόλουθη αποχώρηση δύο συμβούλων που πρόσκεινται στο ΚΚΕ από τη δημοτική πλειοψηφία (του προέδρου του δ.σ. Γιώργου Βούρτσα και του Ναπολέοντα Νικοπολιτίδη), σε συνδυασμό με την πρόσφατη ανεξαρτητοποίηση της δημοτικής συμβούλου Ε. Ορφανίδου, οδηγούν σε οριστική απώλεια της «δεδηλωμένης» για τη διοίκηση στο δημοτικό συμβούλιο. Το τελευταίο, επί συνόλου 27 συμβούλων, αριθμεί μόλις 11, εκ των οποίων, μάλιστα, ο ένας είναι υπό αντικατάσταση λόγω συνεχούς απουσίας από τις συνεδριάσεις. Υπενθυμίζεται ότι πριν λίγο καιρό ανεξαρτητοποιήθηκαν από την πλειοψηφία και οι Νίκος Παυλίδης και Ολγα Μυρίδου (σημ. δική μας: ο Νίκος Παυλίδης προσχώρησε ήδη στην παράταξη Φερενίδη).

Το ΚΚΕ, σύμφωνα με ανακοίνωσή του, οδηγήθηκε σε αυτή την απόφαση επειδή η διοίκηση πήρε σειρά αποφάσεων αντίθετες στις θέσεις του ΚΚΕ για την ΤΑ και το πλαίσιο συνεργασίας που είχε συμφωνηθεί. Ως τέτοιες αναφέρει την αποδοχή των ΣΔΙΤ, την υλοποίηση ελαστικών μορφών απασχόλησης στο δήμο κ.ά.

Σύμφωνα με άλλους παρατηρητές, η κίνηση σχετίζεται με την απόφαση του ΚΚΕ για σκληρή στάση και καταγραφή των δυνάμεών του στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές (υπενθυμίζεται ότι στην Πολίχνη το ΚΚΕ κατέγραψε στις 4 Οκτωβρίου τα ψηλότερα ποσοστά του στη Θεσσαλονίκη, με 13,09%).

Ο δήμαρχος

Ο δήμαρχος Πολίχνης υποστηρίζει ότι όταν το δημοτικό συμβούλιο πήρε τις αποφάσεις που αναφέρονται στην ανακοίνωση δεν υπήρξε διαφοροποίηση από κανέναν και μάλιστα με πρόεδρο του σώματος προσκείμενο στο ΚΚΕ. Ωστόσο, στελέχη του τελευταίου διαψεύδουν τη θέση του δημάρχου. Ο κ. Θεοδωρίδης ερωτηθείς για το θέμα της «δεδηλωμένης» τόνισε στον «Α» ότι «οι πλειοψηφίες διαμορφώνονται μέσα στο δημοτικό συμβούλιο».

ΙΩΝ ΤΣΩΧΟΣ

Διαβάστε επίσης: Αποχωρήσεις από το δημοτικό ψηφοδέλτιο που στήριξε το “Κ”ΚΕ στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης

 

Κάποια στοιχεία για τις επιδόσεις του “ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές για την Τ.Α. από την “ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ”, 236 15-30 Οκτώβρη 2006:

«συγκρίνοντας τις ψήφους που συγκέντρωσαν τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ στις πρόσφατες νομαρχιακές εκλογές με τις ψήφους που είχε συγκεντρώσει πριν τέσσερα χρόνια, προκύπτει μια απώλεια 31.021 ψήφων, καθώς από 510.716 ψήφους που είχε συγκεντρώσει το 2002 τώρα έφτασε τους 479.695» («Πριν», 22/10/2006, σελ. 7). Όσον αφορά τους δημάρχους στον α΄ γύρο εκλέγει 8 και 2 κοινοτάρχες που τους είχε από την προηγούμενη τετραετία. Το 2002 είχε κερδίσει από τον α΄ γύρο 24 δήμους. Διεκδίκησε στο β΄ γύρο 13 δήμους. Το 2002 διεκδικούσε στο β΄ γύρο 61 και είχε κερδίσει 37. Συνολικά κερδίζει 13 δήμους και 2 κοινότητες που είναι το ένα τέταρτο από τους 61 δήμους που κέρδισε το 2002.

Αποχωρήσεις από το δημοτικό ψηφοδέλτιο που στήριξε το “Κ”ΚΕ στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης

Διαβάζουμε στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 10/1/2009:

…ΣΕ ΔΗΜΟΥΣ
Κινητικότητα υπάρχει και στην Πολίχνη, όπου το ΠΑΣΟΚ εκφράζεται επισήμως από την παράταξη Φερενίδη, η οποία βρίσκεται στην αντιπολίτευση, ωστόσο διαθέτει εκπροσώπους και στην πλειοψηφία. Προσφάτως πάντως, υπήρξαν δύο αποχωρήσεις από την παράταξη του δημάρχου Κώστα Θεοδωρίδη, στελεχών τα οποία πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ. (σημ δική μας: Το “Κ”ΚΕ στήριξε τον Κώστα Θεωδορίδη στις δυο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις του 2002 και του 2006).

Ο ένας, ο Νίκος Παυλίδης προσχώρησε ήδη στην παράταξη Φερενίδη, ενώ η Όλγα Μυρίδου απλώς ανεξαρτητοποιήθηκε. Τις υποθέσεις αυτές συνεχίζει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς το γραφείο Αυτοδιοίκησης της Νομαρχιακής με συνεχείς επαφές και συσκέψεις και προφανή στόχο την ομαλοποίηση της κατάστασης εντός του 2009, καθώς το επόμενο έτος είναι προεκλογικό.
Ν.Η.

ΟΛΜΕ: Ψήφισμα συμπαράστασης στους διωκόμενους κατοίκους της Λευκίμμης

Ο.Λ.Μ.Ε.

Ερμού & Κορνάρου 2

ΤΗΛ: 210 32 30 073 – 32 21 255

FAX: 210 32 27 382 – 33 11 338

www.olme.gr

e-mail: olme@otenet.gr                                                                       Αθήνα, 5/11/09

  

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Η ΟΛΜΕ στέκεται αλληλέγγυα στους Ανδρονικόπουλο Τάσο, Βασίλη Καραβαζάκη, Πανδή Γιάννη, Σαμοϊλη Σίμο τέσσερις από τους δεκάδες διωκόμενους  κατοίκους της Λευκίμμης που σύρονται σε δίκη τις 12/11/2009, γιατί αντιστάθηκαν μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους  στη δημιουργία ενός παράνομα χωροθετημένου ΧΥΤΑ – Χωματερής.

• Να σταματήσουν οι διώξεις των πολιτών  και να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες
• Να απομακρυνθούν τα ΜΑΤ από τη Λευκίμμη

Καλούμε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία να συμπαρασταθούν στους διωκόμενους αγωνιστές,

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΏΝ ΑΓΩΝΩΝ
• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΩ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΝΑ ΦΙΜΩΘΟΥΝ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ  ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ- ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ

ΕΛΜΕ Φθιώτιδας: Ανακοίνωση συμπαράστασης στους διωκόμενους κατοίκους της Λευκίμμης

ΨΗΦΙΣΜΑ

Η ΕΛΜΕ Φθιώτιδας, ομόφωνα, εκφράζει την αλληλεγγύη του στους Καραβαζάκη Βασίλη, Πανδή Γιάννη, Ανδρονικόπουλο Τάσο και Σαμοϊλη Σίμο που σύρονται σε δίκη στις 12 Νοεμβρίου με βαριές, κατασκευασμένες κατηγορίες για γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη Λευκίμμη στις 16 Ιουνίου 2008, όταν οι κάτοικοι της περιοχής αντιστέκονταν - όπως συνεχίζουν να αντιστέκονται - στη δημιουργία ενός, επικίνδυνου για την υγεία των κατοίκων, ΧΥΤΑ.

Με αυτόν τον τρόπο η κεντρική και τοπική εξουσία προσπαθεί να ποινικοποιήσει τους κοινωνικούς αγώνες και να πλήξει κάθε διάθεση αντίδρασης και αντίστασης στις αποφάσεις που παίρνονται  ερήμην των κατοίκων και εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα.

Οι κατηγορούμενοι    δικάζονται γιατί, πάλεψαν μαζί με τους συγχωριανούς τους για τη ζωή τους  και τη ζωή των παιδιών τους. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν αντιμέτωποι με ένα στρατό κατοχής (ΜΑΤ), που είχε εγκατασταθεί στο χωριό τους, για να περιφρουρεί τις εργασίες του ΧΥΤΑ. Αντέδρασαν όπως θα έκανε και ο καθένας από εμάς, αν απειλούνταν η ζωή του και η υγεία του. Υπενθυμίζουμε ότι η βίαιη καταστολή της αντίδρασης των  κατοίκων απαριθμεί μια νεκρή, τραυματίες  και αρκετούς συλληφθέντες , οι οποίοι οδηγούνται σε δίκες  με πλήθος κατηγοριών.

 

Η ΕΛΜΕ Φθιώτιδας δηλώνει την αμέριστη συμπαράστασή του στους αγωνιστές της Λευκίμμης και ζητά να σταματήσουν όλες οι διώξεις των κατοίκων της Λευκίμμης που αγωνίστηκαν για τα αυτονόητα και να φύγουν τα ΜΑΤ από τη Λευκίμμη.

 

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΏΝ ΑΓΩΝΩΝ
  
• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΩ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΝΑ ΦΙΜΩΘΟΥΝ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ  ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ - ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ
  

 

Για το ΔΣ της ΕΛΜΕ Φθιώτιδας

       Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                          Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

  Προύσαλης Δημήτρης                       Αρμυριώτης Τάσος

ΟΙ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΕΣ ΘΡΗΝΟΥΝ ΕΝΑΝ ΑΚΟΜΗ ΝΕΚΡΟ

Νεκρός μέσα στο μηχανοστάσιο του υπό λιβεριανή σημαία ελληνόκτητου δεξαμενόπλοιου «Φέαρ Ένερτζι», στο οποίο ξέσπασε  πυρκαγιά, βρέθηκε ο 60χρονος Ελληνας Α' μηχανικός Γ. Αναστασόπουλος.

Το πλοίο βρισκόταν στο αγκυροβόλιο Χόρφακαν των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Σύμφωνα με το Λιμενικό Σώμα, η πυρκαγιά, που σβήστηκε από το αλλοδαπό πλήρωμα του ελληνόκτητου πλοίου, εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια πετρέλευσης.

Η σορός του άτυχου ναυτικού θα μεταφερθεί στην Ελλάδα με μέριμνα της πλοιοκτήτριας εταιρείας «Fair Del».

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

  

Σημειώνουμε μέσα  στην θλίψη και την οργή ολόκληρης της εργατικής τάξης, για  ένα ακόμη θύμα του εφοπ-ληστικού κεφάλαιου. Οι ναυτεργάτες δεν υπάγονται στα ‘’βαρέα & ανθυγιεινά’’, από πού κι ως που άλλωστε? Πρόκειται για ιδιαίτερα ασφαλές επάγγελμα για τα μέτρα των καπιταλιστών. Τα χρόνια  δουλειάς τους, σπάνια ταυτίζονται με συντάξιμα, αφού για να δουλέψουν με τις πιέσεις των εφοπ-ληστών, τα πιο πολλά χρόνια είναι ανασφάλιστοι. Έτσι τους βλέπουμε στη θάλασσα μέχρι μεγάλης ηλικίας, συχνά με χρόνιες αρρώστιες, σε μια δουλειά που αντέχεται- μόνο και υπό όρους- από νέους ανθρώπους. Αυτός είναι ο καπιταλισμός , αυτό είναι το ‘’ναυτικό ελληνικό θαύμα’’, ποτισμένο με αίμα χιλιάδων πνιγμένων-διαμελισμένων ναυτεργατών.

ΕΛΜΕ ΚΕΡΚΥΡΑΣ: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

ΕΛΜΕ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Ε.Ναπολέοντος 12, Τηλ.- fax: 2661049390

Κέρκυρα, 2/11/2009

Η ΕΛΜΕ Κέρκυρας στέκεται αλληλέγγυα στους Ανδρονικόπουλο Τάσο, Βασίλη Καραβαζάκη, Πανδή Γιάννη, Σαμοϊλη Σίμο τέσσερις από τους δεκάδες διωκόμενους κατοίκους της Λευκίμμης που σύρονται σε δίκη τις 12/11/2009, γιατί αντιστάθηκαν μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους στη δημιουργία ενός παράνομα χωροθετημένου ΧΥΤΑ – Χωματερής.

Με αυτόν τον τρόπο η κεντρική και τοπική εξουσία προσπαθεί να ποινικοποιήσει τους κοινωνικούς αγώνες και να πλήξει κάθε διάθεση αντίδρασης και αντίστασης στις αποφάσεις που παίρνονται ερήμην των κατοίκων και εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα.

Οι κατηγορούμενοι δικάζονται γιατί, πάλεψαν μαζί με τους συγχωριανούς τους για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν αντιμέτωποι με ένα στρατό κατοχής (ΜΑΤ) , που είχε εγκατασταθεί στο χωριό τους ,για να περιφρουρεί τις εργασίες του παράνομου ΧΥΤΑ. Αντέδρασαν όπως θα έκανε και ο καθένας από εμάς ,αν απειλούνταν η ζωή του και η υγεία του. Υπενθυμίζουμε ότι η βίαιη καταστολή της αντίδρασης των κατοίκων απαριθμεί μια νεκρή, τραυματίες και αρκετούς συλληφθέντες , οι οποίοι οδηγούνται σε δίκες με πλήθος κατηγοριών.

Η ΕΛΜΕ στέκεται δίπλα στους αγωνιστές αυτούς και ζητά:
• Να σταματήσουν οι διώξεις των πολιτών και να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες
• Να φύγουν τα ΜΑΤ από τη Λευκίμμη

Καλούμε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία να συμπαρασταθούν στους διωκόμενους αγωνιστές,
Καλούμε τους φορείς, τα σωματεία, τους συναδέλφους να βρίσκονται έξω από τα δικαστήρια στις 12/11/2009,ημέρα που ξεκινά η δίκη των πρώτων τεσσάρων κατηγορουμένων- πολιτών.

Το Δ.Σ της ΕΛΜΕ συμπαραστέκεται στους διωκόμενους και είναι στη διάθεση των συνηγόρων, στην περίπτωση που θα θελήσουν να τους ορίσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης.

Το Δ.Σ κηρύσσει τις 3 πρώτες ώρες διευκολυντική στάση εργασίας, προκειμένου να παραστούν στη δίκη οι συνάδελφοι

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΏΝ ΑΓΩΝΩΝ
• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΩ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΝΑ ΦΙΜΩΘΟΥΝ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ- ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ

Για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος Νίκος Μεταλληνός Ο Γραμματέας Γιώργος Ραιδεστινός

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) μέρος δ’ (Κέρδος-αποδοτικότητα-τόκος-πρόσοδος)

Συνέχεια απ’ το προηγούμενο

10. Η αποκατάσταση  των οικονομικών  κατηγοριών του  καπιταλισμού στην  οικονομία της  Σοβιετικής Ένωσης: κέρδος-αποδοτικότητα-τόκος-πρόσοδος

Η προώθηση, το βάθεμα και η ολοκλήρωση του  προτσές της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης απαιτούσε, πέραν των άλλων, υιοθέτηση και μεταφορά των οικονομικών κατηγοριών της καπιταλιστικής οικονομίας σ’ αυτή, αλλαγή του τρόπου λειτουργίας των επιχειρήσεων με ιδιωτικο-οικονομικά πλέον κριτήρια, αλλά και πλήρη αλλαγή της κατεύθυνσης του σκοπού της παραγωγής της οικονομίας στο σύνολό της.

Επιπλέον  το τότε, υπό διαμόρφωση, νεοεμφανιζόμενο  Κεφάλαιο – εξαιτίας της εφαρμογής  του  συνόλου  των  καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων μετά το ΄53 – στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης δεν μπορούσε να λειτουργήσει, να δράσει και πολύ περισσότερο ν’ αυξηθεί και να επεκταθεί στις κρατικές επιχειρήσεις μεμονωμένους εμπορευματοπαραγωγούς και στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης γενικά, χωρίς την αποκατάσταση των καπιταλιστικών κατηγοριών: Κέρδος-Αποδοτικότητα-Τόκος-Πρόσοδος.

Αυτό το σημείωμα, παρόλο που οι παραπάνω κατηγορίες αποτελούν ολοκλήρωση του κύκλου μεταφοράς των καπιταλιστικών οικονομικών  κατηγοριών στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης θα περιοριστεί μόνο στην πρώτη και κεντρικότερη κατηγορία: το καπιταλιστικό Κέρδος, επειδή η όποια ενασχόληση με τις καπιταλιστικές κατηγορίες: Τόκος-Πρόσοδος και μια λεπτομερής αναφορά σ’ αυτές κατά πρώτο δε θάχε να συνεισφέρει κάτι το εξαιρετικά σημαντικό στην ανάλυση – αντίθετα θα την καθιστούσε σίγουρα περισσότερο περίπλοκη, και ίσως δύσκολα κατανοητή ακόμα και σε ειδικούς που δεν έχουν ασχοληθεί με το θέμα – και κατά δεύτερο κανένας δεν αμφισβητούσε την ύπαρξή τους στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης της χρουστσο-μπρεζνιεφικής περιόδου. Βέβαια, οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι, για να συγκαλύψουν το καπιταλιστικό τους περιεχόμενο, τους έδωσαν τα απαραίτητα «σοσιαλιστικά» ονόματα, όπως «σοσιαλιστικό» κέρδος, «σοσιαλιστικός» τόκος, «Produktionsfondsabgabe», «plata sa fondy», κλπ..

Ας σημειωθεί  επίσης πως η παραίτηση αναφοράς σ’ αυτές τις οικονομικές κατηγορίες δε γίνεται από κάποια τάση υποτίμησής τους, αλλά αποκλειστικά εξαιτίας των  δυο προαναφερθέντων λόγων, γιατί  και οι δυο αυτές καπιταλιστικές οικονομικές κατηγορίες έχουν τη σημαντική τους θέση στον καπιταλιστικό μηχανισμό λειτουργίας της εμπορευματικής οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης της χρουστσο-μπρεζνιεφικής περιόδου και επιπλέον η ύπαρξή τους σ’ αυτή επιβεβαιώνει, δίπλα σ’ άλλες, την ύπαρξη και λειτουργία του παλινορθωμένου καπιταλισμού την ίδια περίοδο. 

Όμως έχει ιδιαίτερη σημασία να γνωρίζει κανείς, πέραν της μεταφοράς των οικονομικών  κατηγοριών του καπιταλισμού στην οικονομία  της Σοβιετικής Ένωσης, και το πόσο επιμελείς μαθητές των αστικών οικονομικών θεωριών υπήρξαν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι.

Παρά την  απουσία λεπτομερούς αναφοράς, έχει ενδιαφέρον να δοθεί σύντομα λόγος  σε δυο ρεβιζιονιστές οικονομολόγους επειδή δίνουν το κλίμα της περιόδου και αναφέρονται σύντομα στις καπιταλιστικές οικονομικές κατηγορίες Τόκος-Πρόσοδος στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Α.Ι.Paschkow, μια απ’ τις τότε αυθεντίες των χρουστσοφικών οικονομολόγων, σε μακροσκελές άρθρο του στα μέσα του ’62 (μετά το 22^ο Συνέδριο 1961) περιγράφει την κατάσταση στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, αναφερόμενος στον Τόκο, το Κέρδος και την Αποδοτικότητα, τις Τιμές που κατά τη γνώμη πολλών οικονομολόγων πρέπει να διαμορφωθούν «σύμφωνα με τη μέθοδο της λεγόμενης «τιμής παραγωγής», ενώ άλλοι είχαν άλλη αντίληψη … «η πρώτη αντίληψη δεν μπορεί να απορριφθεί με τη δικαιολογία, ότι πρόκειται για μια μηχανική μεταφορά της Αρχής της αστικής οικονομίας «ίδιο κέρδος για ίδιο κεφάλαιο», ενώ για το πρόβλημα της Προσόδου αναφέρει ότι συζητήθηκε πολλές φορές στη χώρα του: «όσον αφορά την Πρόσοδο στην αγροτική οικονομία, η πλειοψηφία των σοβιετικών οικονομολόγων αναγνωρίζει την ύπαρξή της αυτή» και ότι «η πλειοψηφία των σοβιετικών οικονομολόγων είναι της άποψης ότι η διαφορική Πρόσοδος δεν υπάρχει μόνο στην αγροτική οικονομία άλλα και στα ανθρακωρυχεία» (Α.Ι.Paschkow, 1962).

Ένας άλλος, ο ανατολικογερμανός Harry Nick, σε άρθρο του για τον «Τόκο», αφού αναζητεί «ορθολογική σκέψη» στην αντιεπιστημονική αστική θεωρία της «οριακής παραγωγικότητας» γράφει, μεταξύ άλλων, για το θέμα του τοκισμού του κεφαλαίου: «σε σχέση με την εισαγωγή ενός Produktionsfondsabgabe επανειλημμένα εκτοξεύτηκε η κατηγορία, ότι μ’ αυτή γίνονται αποδεκτές ουσιαστικές πλευρές της αστικής θεωρίας και καπιταλιστικής πρακτικής που παλιότερα είχαν καταπολεμηθεί. Γεγονός είναι, ότι ο καπιταλισμός στον τοκισμό του κεφαλαίου έχει μακρόχρονη παράδοση και εμείς με τον τοκισμό του παραγωγικού κεφαλαίου μόλις τώρα ξεκινάμε, τις πρώτες εμπειρίες συγκεντρώνουμε, κατά συνέπεια είναι αναγκαίο να μελετήσουμε προσεχτικά τα αναπτυγμένα απ’ την αστική θεωρία εργαλεία, π.χ. τον τοκισμό των δαπανών Επενδύσεων…» (Harry Nick,1965).

Παρά τη σαφέστατη αυτή ομολογία του Harry Nick, ο ρεβιζιονιστής L.Gatowski, αδυνατώντας να απαντήσει στον ισχυρισμό του αστικού τύπου («Time»: «η Ρωσία δανείζεται απ’ τους καπιταλιστές», κλπ.), ότι ο τοκισμός για τα χρησιμοποιούμενα απ’ τις επιχειρήσεις μέσα παραγωγής δεν είναι άλλο απ’ την καθαρή αστική αρχή του τόκου  («Zinsenprinzip» - «Kapitalzins»), διερωτάται με τη γνωστή παροιμιώδη χρουστσοφική κουτοπονηριά, αφού πρώτα εκθειάζει το λεγόμενο «σοσιαλιστικό Κέρδος»: «αλλά γιατί μια πληρωμή στο σοσιαλιστικό κρατικό προϋπολογισμό για τη χρήση του σοσιαλιστικού φόντου από μια σοσιαλιστική επιχείρηση αποτελεί καπιταλιστική κατηγορία ;» για να απαντήσει: «γι’ αυτό δεν υπάρχουν λογικά επιχειρήματα» (L.Gatowski, «Iswestija» και «Σοβιετική Ένωση σήμερα», 20/1965).

Είναι γνωστό πως η εισαγωγή της καπιταλιστικής οικονομικής κατηγορίας του Τόκου στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, πέραν των άλλων, αλλά και ο τοκισμός του λεγόμενου «παραγωγικού φόντου» σε σχέση με τις δαπάνες Επενδύσεων κατέληγε σε κατανομή των Επενδύσεων, μέσω του μηχανισμού της Αγοράς, που σ’ εκείνη την περίοδο είχε αντικαταστήσει τον κεντρικό Σχεδιασμό της οικονομίας. 

Τα παραπάνω δείχνουν όχι μόνο τη βιασύνη για το πέρασμα των οικονομικών καπιταλιστικών κατηγοριών στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και την ασυνήθιστη ευκολία με την οποία οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι βυθίζονταν στο βούρκο των αντιεπιστημονικών αστικών οικονομικών θεωριών (ας παρατηρηθεί πως αν η υιοθέτηση και εφαρμογή στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης των καπιταλιστικών κατηγοριών Τόκου-Προσόδου σήμαινε σε πρακτικό επίπεδο την προώθηση και ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, σε θεωρητικό επίπεδο σήμαινε την πλήρη εγκατάλειψη της εργασιακής θεωρίας της Αξίας του Μαρξ και το πέρασμα στη γνωστή αντιεπιστημονική θεωρία των λεγόμενων «συντελεστών παραγωγής» της χυδαίας αστικής πολιτικής οικονομίας, που αρνείται και συγκαλύπτει την εκμετάλλευση). 

α. Το καπιταλιστικό  Κέρδος – σκοπός και  κριτήριο αξιολόγησης  της δραστηριότητας των κρατικών επιχειρήσεων

Μετά τον  αρχικό γενικό προσανατολισμό της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης προς τον καπιταλισμό  και το καπιταλιστικό Κέρδος στη  μετά το ΄53 περίοδο, η χρουστσο-μπρεζνιεφική ηγεσία του ΚΚΣΕ στη συνέχεια πήρε και προώθησε τα πρώτα μέτρα συστηματικής εισαγωγής του Κέρδους στις κρατικές επιχειρήσεις αλλά και αλλαγής του τρόπου λειτουργίας τους στη βάση πλέον του καπιταλιστικού Κέρδους που για να γίνει ελκυστικότερο στους εργαζόμενους αυτής της χώρας το βάφτισε «σοσιαλιστικό κέρδος», ονομασία που δικαιολογημένα συγκέντρωσε τα ειρωνικά σχόλια του αστικού τύπου, των δημοσιογράφων και αστών οικονομολόγων.

Τα καπιταλιστικό  Κέρδος-Αποδοτικότητα έγιναν πλέον  η σημαία των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών – και μάλιστα, όπως ισχυρίζονταν εξαπατώντας τους κομμουνιστές, στην κατεύθυνση της οικοδόμησης του «κομμουνισμού» – που και στο 22^ο Συνέδριο (1961) διακηρύσσουν: «θα αυξήσουμε τη σημασία του Κέρδους και της Αποδοτικότητας» (22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 202, Αθήνα 1961).

Η αντεπαναστατική  κατεύθυνση δίνονταν με σαφήνεια: «ο σκοπός μας στην πορεία οικοδόμησης του κομμουνισμού είναι να χρησιμοποιούμε και να τελειοποιούμε ακόμα πιο πολύ τους οικονομικούς και πιστωτικούς μοχλούς, τον έλεγχο του ρουβλίου, την Τιμή, το Κέρδος. Θα αυξήσουμε τη σημασία του Κέρδους και της Αποδοτικότητας» (22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 202, Αθήνα 1961) δηλ. αποκατάσταση των οικονομικών κατηγοριών του καπιταλισμού και εκμετάλλευσή τους για τη δήθεν «οικοδόμηση του κομμουνισμού» - στην πραγματικότητα εκμετάλλευσή τους για την προώθηση της αποκατάστασης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση.

Μετά το γνωστό προγραμματικού χαρακτήρα άρθρο  του Liberman: «Plan-Gewinn-Praemie» («Πράβδα», 9 Σεπτέμβρη 1962) και τη συζήτηση που επακολούθησε οι καπιταλιστικές οικονομικές κατηγορίες Κέρδος-Αποδοτικότητα καθιερώθηκαν επίσημα σ’ ολόκληρη την οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης – καπιταλιστικές κατηγορίες που κρίνουν-αξιολογούν πλέον τη δραστηριότητα όλων των κρατικών επιχειρήσεων: «το κριτήριο που χαρακτηρίζει στο μέγιστο βαθμό τη λειτουργία της επιχείρησης ....είναι το κέρδος» ( W. Trapesnikow, 1964): «το κέρδος χρησιμεύει ως το γενικό κριτήριο ολόκληρης της επιχειρηματικής δραστηριότητας»(L. Leontjew, 1964): «το κέρδος εκφράζει όλες τις όψεις της λειτουργίας» (Ε.G. Liberman, 1965): «στο σοσιαλισμό το κέρδος ... εκφράζει .. την αποδοτικότητα της οικονομικής δραστηριότητας κάθε σοσιαλιστικής επιχείρησης» («Prawda» 14 Γενάρη 1966)

Οι προτάσεις  Liberman, που ανήγαγαν το Κέρδος σε κεντρικό σκοπό της επιχείρησης, έθεσαν ολόκληρη την οικονομική δραστηριότητα και λειτουργία των κρατικών επιχειρήσεων της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης σε καπιταλιστική τροχιά: η λειτουργία τους γίνεται πλέον στη βάση των ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων Κέρδους-Αποδοτικότητας: «ο Liberman κάνει το Κέρδος βασικό δείκτη … αξιολόγησης της παραγωγής» (G. Jewstafjew, 1962): «ο Liberman όπως και πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν το Κέρδος ως το «πιο βασικό», «πιο αποφασιστικό» και «μοναδικό» κριτήριο μέτρησης της αξιολόγησης της οικονομικής δραστηριότητας των επιχειρήσεων» (Β. Sucharewski, 1962). Έτσι: «η επιχείρηση έχει ένα δικό της σκοπό παραγωγής και ένα δικό της κριτήριο Αποδοτικότητας, που ανταποκρίνεται στα δικά της αυτονομημένα συμφέροντα. Αυτός ο σκοπός της επιχείρησης είναι το Κέρδος» (S.S.Dsarassow, 1968).

Στη δεκαετία 1956-1966 η χρουστσο-μπρεζνιεφική ηγεσία προώθησε το σταδιακό πέρασμα, μ’ αποκορύφωμα  τα καπιταλιστικά μέτρα της Ολομέλειας Σεπτέμβρη-Οκτώβρη 1965, στην «πλήρη οικονομική Ιδιοσυντήρηση», με στόχο τη μετατροπή, όπως άλλου αναλύθηκε, των κρατικών επιχειρήσεων σε «αυτόνομους εμπορευματοπαραγωγούς» που πλέον λειτουργούσαν στη βάση της μεγιστοποίησης του Κέρδους: «το σύστημα της οικονομικής Iδιοσυντήρησης κάνει κάθε επιχείρηση να ενδιαφέρεται για την πραγματοποίηση ενός μεγαλύτερου κέρδους» (L. Gatowski, 1962): «το Κέρδος απεικονίζει πληρέστερα και σε βάθος σημαντικές πλευρές της δραστηριότητας των σοσιαλιστικών επιχειρήσεων στη βάση της οικονομικής Iδιοσυντήρησης... το Κέρδος χρησιμεύει ως ένας δείκτης της Αποδοτικότητας παραγωγής σε μια δεδομένη επιχείρηση» (Β. Sucharewski, 1965).

«Για να ασκηθεί αποτελεσματική οικονομική επιρροή στην οικονομική δραστηριότητα, είναι ουσιαστικό να επιλεχτεί ένα κριτήριο που χαρακτηρίζει στο μέγιστο βαθμό τη λειτουργία της επιχείρησης και συναντά τα συμφέροντα και της δημόσιας οικονομίας και των υπαλλήλων της επιχείρησης... είναι το Kέρδος που αποτελεί ένα τέτοιο κριτήριο» (W. Trapesnikow, 1964). Αλλού ο Β.Sucharewski, ένθερμος υποστηρικτής των καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων, γράφει: «είναι δυνατό... να δημιουργηθούν για μια επιχείρηση τέτοιοι οικονομικοί όροι με τους οποίους η επιχείρηση, καθοδηγημένη από τα συμφέροντά της, .... να επιλέξει τη βέλτιστη πορεία της πραγματοποίησης του οικονομικού σχεδίου .... Υπό καθεστώς οικονομικής Iδιοσυντήρησης, το συνολικό ποσό των οικονομικών μοχλών επηρεάζει μακροπρόθεσμα την επιχείρηση μέσω .... του Κέρδους» (Β. Sucharewski, 1965).

Είναι γνωστό ότι ο Liberman (αλλά και οι άλλοι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι) στο άρθρο του αλλά και σε άλλα άρθρα ορίζει την Αποδοτικότητα (=Rentabilitaet) ως ποσοστιαία σχέση του Κέρδους προς το σύνολο των παραγωγικών φόντων (=επενδυμένα πάγια και κυκλοφοριακά κεφάλαια), ως «το βασικό και μοναδικό κριτήριο» (A. Worobjowa, 1963), που δεν είναι άλλο απ’ το γνωστό ποσοστό Κέρδους (=Profitrate), βασική οικονομική κατηγορία που υπάρχει στην καπιταλιστική οικονομία για το προκαταβαλλόμενο ή δαπανηθέν συνολικό κεφάλαιο, στην οποία δρα ο νόμος της Αξίας. Επομένως στη συγκεκριμένη περίπτωση επρόκειτο για μεταφορά της οικονομικής κατηγορίας «Profitrate» του καπιταλιστικού συστήματος στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης (είναι δε πασίγνωστο ότι το ποσοστό Κέρδους (=Profitrate) συγκαλύπτει την καπιταλιστική εκμετάλλευση):«αν πρόκειται να υπολογιστεί συνολικά η Αποδοτικότητα μιας επιχείρησης, είναι ενδεδειγμένο να συσχετισθεί το Κέρδος με την αξία των κοινωνικών παραγωγικών κεφαλαίων που το κράτος διέθεσε στη δεδομένη επιχείρηση. Συσχετίζοντας το Κέρδος με τα παραγωγικά κεφάλαια, τότε δίνεται, στην πραγματικότητα, η αξία της σχετικής παραγωγικότητας της εργασίας … Είναι εντελώς φυσικό ότι αυτή η προσαύξηση πρέπει να συσχετιστεί με ολόκληρη την αξία των ενεργητικών στοιχείων , πάγιων και κυκλοφορούντων κεφαλαίων, επειδή εκφράζουν όλους τους πόρους που χρησιμοποιήθηκαν στην παραγωγή». (Ε.G. Liberman, 1965): «ο πιο γενικός δείκτης της δραστηριότητας μιας επιχείρησης είναι ο δείκτης της Αποδοτικότητας, υπολογισμένος ως σχέση του Κέρδους προς τα παραγωγικά φόντα» (Ρ. Bunich, 1965): «ο Liberman είναι της άποψης, ότι το Κέρδος αποτελεί βασικό κριτήριο για την αξιολόγηση της δραστηριότητας μιας οικονομικής Οργάνωσης» (K.Plotnikow, 1963): «η πρόταση Liberman συνίσταται στην αξιολόγηση της δραστηριότητας των επιχειρήσεων με μοναδικό δείκτη το ποσοστό Αποδοτικότητας (=Rentabilitaetsrate)» (J.Russanow, 1963). 

Είναι φανερό πως αυτό που προπαγάνδιζαν οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι και  μεταφέρθηκε στην οικονομία της  Σοβιετικής Ένωσης δεν ήταν παρά η  καπιταλιστική οικονομική κατηγορία  «ποσοστό Κέρδους» που απαντάται στον καπιταλισμό: «η σχέση της υπεραξίας προς το συνολικό κεφάλαιο ονομάζεται ποσοστό Κέρδους» (Κ. Marx: "Κεφάλαιο", τόμος 3, σελ. 62): ο δείκτης της Αποδοτικότητας – ομολογούν-παραδέχονται και οι ίδιοι οι ρεβιζιονιστές – «χρησιμοποιείται ευρέως στις καπιταλιστικές χώρες, διότι δεν πρόκειται για τίποτε άλλο παρά για το ποσοστό Κέρδους, συσχετιζόμενο προς το επενδυμένο κεφάλαιο)» (Ι. Kassizki, 1962).

Αν τη σταλινική  σοσιαλιστική περίοδο «η σημασία του Κέρδους αγνοούνταν παντελώς» (L.Gatowski, 1962), τώρα, τη χρουστσο-μπρεζνιεφική περίοδο, το Κέρδος έγινε η βάση ολόκληρης της οικονομικής δραστηριότητας των κρατικών επιχειρήσεων: έγινε «το ανώτερο και γενικό κριτήριο, που χαρακτηρίζει τη δραστηριότητα της επιχείρησης στον ανώτατο βαθμό» («Prawda», 21 Νοέμβρη 1965), αλλά και ο ρυθμιστής της κοινωνικής παραγωγής:  «στο Σοβιετικό Τύπο προτάθηκε ως διέξοδος απ’ τις αντιφάσεις που γεννήθηκαν, να αναζητηθεί ένας αυτόματος "ρυθμιστής", που θα παρακινεί τις επιχειρήσεις να χρησιμοποιήσουν όλα τα εσωτερικά αποθεματικά… ένας τέτοιος αυτόματος ρυθμιστής είναι το ποσοστό Αποδοτικότητας ως σχέση του Κέρδους προς το συνολικό παραγωγικό φόντο της επιχείρησης... στην πολεμική για το ποσοστό της Αποδοτικότητας μερικοί οικονομολόγοι στηρίζουν τις κατηγορίες-επικρίσεις τους ενάντια στο Κέρδος ως ρυθμιστή της κοινωνικής παραγωγής, στο ότι το κέρδος είναι καπιταλιστική κατηγορία.  Αυτές οι επικρίσεις είναι φυσικά αβάσιμες» (Β. Sucharewski 1962).

Ένας άλλος  οικονομολόγος «αντικρούει» τη μαρξιστική άποψη ότι «το Κέρδος είναι μια καπιταλιστική κατηγορία και γι’ αυτό δεν είναι αναγκαία» για την οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης με το γελοίο ισχυρισμό: «αυτός δεν είναι σοβαρός συλλογισμός» (L.Alter, 1963).

Με το πρόβλημα του Κέρδους συνδέεται άμεσα  και εκείνο του μηχανισμού της  καπιταλιστικής Αγοράς που την ύπαρξή του στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης καθόλου δεν αρνούνταν και οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι.

Καταρχήν  τάχθηκαν υπέρ της επέκτασης του  μηχανισμού της Αγοράς: «πρέπει να χρησιμοποιηθεί σε μεγαλύτερη έκταση ο μηχανισμός της Αγοράς» (G.Kossjatschenko, 1962) για να παραδεχθούν ύστερα: «χωρίς τη χρησιμοποίηση του σοσιαλιστικού μηχανισμού της Αγοράς δεν είναι δυνατό να διασφαλιστεί η λειτουργία των επιχειρήσεων στη βάση της πλήρους οικονομικής Ιδιοσυντήρησης» (R.Rakitzki, 1965): «πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο μηχανισμός της Αγοράς … παίζει ρυθμιστικό ρόλο στη σοσιαλιστική παραγωγή» (L.Konnik, 1966) – μια Αγορά που δεν αφορούσε μόνο τα καταναλωτικά εμπορεύματα αλλά και τα μέσα Παραγωγής που κι αυτά, όπως καταδείχθηκε αλλού και παραδέχονται και οι ίδιοι οι ρεβιζιονιστές, είχαν γίνει εμπορεύματα στη χρουστσο-μπρεζνιεφική περίοδο: «στο σοσιαλισμό η Αγορά … είναι σφαίρα διαπραγμάτευσης προϊόντων δηλ. μέσων Παραγωγής και καταναλωτικών αγαθών, που παράγονται από τις κρατικές και συνεταιριστικές επιχειρήσεις» (L.Gatowski, 1965).

Έτσι το καπιταλιστικό Κέρδος αποτελεί πλέον το βασικό σκοπό και την κινητήρια δύναμη της εμπορευματικής οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης της χρουστσο-μπρεζνιεφικής περιόδου. Σε μια οικονομία στην οποία έχει παλινορθωθεί πλέρια ο καπιταλισμός δηλ. χαρακτηρίζεται – όπως ήδη αναλύθηκε-καταδείχτηκε – από γενικευμένη και πλήρη κυριαρχία των Εμπορευματο-Χρηματικών-Σχέσεων, τη μετατροπή των μέσων Παραγωγής άλλα και της εργατικής δύναμης (όπως θα καταδειχθεί σ΄ άλλο σημείωμα) σε εμπορεύματα, τη δράση του νόμου της Αξίας ως ρυθμιστή της Παραγωγής, την αποκατάσταση των οικονομικών κατηγοριών και των αντικειμενικών οικονομικών νόμων του καπιταλισμού δεν μπορούσε η παλινόρθωση του καπιταλισμού παρά να εκφραστεί και στην αξιολόγηση της δραστηριότητας (Κέρδος-Αποδοτικότητα) και το σκοπό των επιχειρήσεων: τη μεγιστοποίηση των Κερδών τους με την πώληση μεγάλης ποσότητας άλλα χαμηλής ποιότητας ποικιλιών εμπορευμάτων υψηλής Αποδοτικότητας αλλά και με συνεχείς υψώσεις τιμών.  

Οι κρατικές επιχειρήσεις που τώρα λειτουργούσαν πλέον ως «αυτόνομοι εμπορευματοπαραγωγοί» ενδιαφέρονταν μόνο για τη μεγιστοποίηση των Κερδών τους που  κατά κανόνα επιτύγχαναν μέσω της αύξησης των Τιμών, όπως αναγκάστηκε επανειλημμένα να παραδεχτεί και ο τύπος της Σοβιετικής Ένωσης εκείνης της περιόδου αλλά και κυβερνητικά στελέχη: «υπάρχει κίνδυνος ώστε οι τιμές να ανεβαίνουν συνεχώς, καθώς οι διάφορες οικονομικές μονάδες προσπαθούν α’ αυξήσουν τα έσοδά τους (τα κέρδη τους) με τον πιο εύκολο τρόπο – αυξάνοντας τις τιμές στην παραγωγή και το εμπόριο» («Ekonomicheskiye Nauki», Nr. 4, 1969): «η πείρα μας δείχνει την ύπαρξη μιας επικίνδυνης τάσης για αυθαίρετη αύξηση των τιμών» («Voprosi Ekonomikii», Νr.6,1970): «ο παραγωγός επιβάλλει την τιμή… και συχνά διατηρεί την έλλειψη ορισμένων αγαθών στην αγορά για να αυξήσει την πίεσή του στον καταναλωτή» («Ekonomicheskiye Nauki», Nr.11, 1971). Τέλος ο W. Sitnin διαπιστώνει: «Έτσι υπάρχουν επιχειρήσεις των οποίων οι διευθυντές τους δεν βλέπουν ως πηγή του Κέρδους μόνο τη μείωση των εξόδων αλλά και την παράνομη διαμόρφωση των τιμών. Οι διευθυντές των επιχειρήσεων που βεβαιώνουν στις δικές τους παραγγελίες αυξημένες τιμές, τοποθετούν τα επιχειρηματικά-ατομικά συμφέροντα πάνω από εκείνα ολόκληρης της κοινωνίας και έτσι ζημιώνουν το κράτος» («Σοβιετική Επιστήμη», 8/1969).

Από τότε η  παλινορθωμένη καπιταλιστική οικονομία  της Σοβιετικής Ένωσης της χρουστσο-μπρεζνιεφικής  περιόδου πλήττεται από μόνιμα κύματα ακρίβειας και συνοδεύεται απ’  το αναπόφευκτο στον καπιταλισμό  φαινόμενο του πληθωρισμού.

Η κατάσταση  όσον αφορά την υπαγόρευση και  αύξηση των τιμών έγινε αργότερα ακόμα χειρότερη με τη δημιουργία γιγαντιαίων συγκροτημάτων επιχειρήσεων, μονοπωλιακών ενώσεων, τύπου τραστ, καρτέλ, κομπινάτ στην οικονομία της.            

Τη μπρεζνιεφική περίοδο η οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης οδηγείται, ως γνωστόν, σε βαθιά κρίση, ανεργία και στασιμότητα – στασιμότητα και ανεργία που είχαν ήδη προβλέψει κάποιοι απ’ τους οικονομολόγους που είχαν επικρίνει πλευρές των καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης και ιδιαίτερα κάποιες των προτάσεων Libermann όπως την εισαγωγή στην οικονομία της «Profitrate»(=ποσοστό Κέρδους) που κυριαρχεί στον καπιταλισμό: «σε σχέση με τα πάγια κεφάλαια θα οδηγούσε σε τεχνική στασιμότητα. Οι επιχειρήσεις επιδιδόμενες στο κυνήγι υψηλού δείκτη δεν θα έδειχναν ενδιαφέρον να τελειοποιήσουν την τεχνική, οι επενδύσεις θα μειώνονταν. Εδώ τα συμφέροντα της λαϊκής οικονομίας μπορεί να βρεθούν σε αντίθεση με τα … ειδικά συμφέροντα της κολεκτίβας των επιχειρήσεων» (I.Kassizki , 1962). Σημειώνοντας επίσης ότι ο Liberman μιλούσε και για «απελευθέρωση εργατικών δυνάμεων», ορθά διερωτήθηκε που θα «απασχοληθούν αυτές οι δυνάμεις», αφού η απελευθέρωση «ενός σημαντικού μέρους εργατικών δυνάμεων θάχει γίνει σε λίγο ένα φλέγον ζήτημα» (I.Kassizki , 1962).

β. Το Κέρδος ως κεντρικός  σκοπός της παραγωγής  στην εμπορευματική  οικονομία της  Σοβιετικής Ένωσης

Το ρεβιζιονιστικό-σοσιαλδημοκρατικό  ΚΚΣΕ, ο τύπος και οι οικονομολόγοι  προπαγάνδισαν δεκαετίες την  παμπάλαια αστική άποψη ότι η αύξηση των Κερδών των επιχειρήσεων ταυτίζεται με το καλό της κοινωνίας, είναι προς όφελος και της κοινωνίας (=αντιδραστική ουτοπία και μεγάλη αυταπάτη για την εποχή της), δηλ. επανέφεραν στο κέντρο της προπαγάνδας τους την άποψη της εποχής των Adam Smith και David Ricardo όταν το συμφέρον όλης της κοινωνίας νοούνταν-παρουσιάζονταν ως το άθροισμα των ατομικών συμφερόντων των μεμονωμένων επιχειρηματιών ή αλλιώς όταν κάθε επιχείρηση επιδιώκει μεγιστοποίηση του Κέρδους, τότε ολόκληρη η κοινωνία οδηγείται τάχα σε «ευημερία» - γνωστή αστική άποψη και χιλιοδιαψευσμένη ολοκληρωτικά απ’ τη μετέπειτα ιστορική πορεία ανάπτυξης του καπιταλισμού.

Αν την  εποχή των A.Smith-D.Ricardo η άποψη αυτή είχε απλά ουτοπικό αντιδραστικό χαρακτήρα και αποδείχθηκε στην ιστορική πορεία μια μεγάλη πλάνη-αυταπάτη, προβαλλόμενη όμως τη χρουστσο-μπρεζνιεφική περίοδο ήταν μια υπεραντιδραστική άποψη και συνάμα αποτελούσε μια πελώρια και συνειδητή απάτη των προδοτών αντεπαναστατών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Οι ρεβιζιονιστές  οικονομολόγοι για να  την καταστήσουν περισσότερο ελκυστική στην εργατική τάξη και το λαό της Σοβιετικής Ένωσης αντέστρεψαν δημαγωγικά αυτή την αντιδραστική άποψη ισχυριζόμενοι: «αυτό που ωφελεί την κοινωνία, πρέπει να ωφελεί και την επιχείρηση»: «η οικονομική μεταρρύθμιση του 1965 ενσωματώνει μια απ’ τις βασικές αρχές της σοσιαλιστικής οικονομίας: αυτό που ωφελεί την κοινωνία, πρέπει να ωφελεί και την επιχείρηση» (E.G.Liberman, 1965), εννοώντας προφανώς: «ότι ωφελεί την επιχείρηση πρέπει να ωφελεί και την κοινωνία» αφού οι ίδιοι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι στην πραγματικότητα είχαν θέσει στο κέντρο την επιχείρηση εμπορευματοπαραγωγό – και όχι την κοινωνία – και ενώ έδιναν σαφή προτεραιότητα στο Κέρδος των επιχειρήσεων, και μάλιστα στην μεγιστοποίησή του.

Προπαγάνδισαν επίσης την άποψη ότι η αύξηση των Κερδών των επιχειρήσεων ικανοποιεί, και μάλιστα «με τον καλύτερο τρόπο», τις «ανάγκες του λαού»: «η μεγιστοποίηση του Κέρδους αποτελεί το μέσον για να επιτευχθεί ο σκοπός της σοσιαλιστικής παραγωγής – για να ικανοποιηθούν με τον καλύτερο τρόπο οι ανάγκες του λαού» (L.Gatowski, 1962): «στο σοσιαλισμό το Κέρδος είναι ένα από εκείνα τα οικονομικά όργανα, για να αναπτυχθούν οι σοσιαλιστικές επιχειρήσεις και οι υλική υποκίνηση της δραστηριότητάς τους… ο κυριότερο σκοπός της σοσιαλιστικής παραγωγής συνίσταται στην ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων… μέτρα που ενισχύουν το ρόλο του Κέρδους… είναι σοσιαλιστικά μέτρα, που στοχεύουν στην ανάπτυξη της οικονομίας και την οικοδόμηση του κομμουνισμού» («Prawda», 14 Γενάρη 1966).

Μερικές σύντομες παρατηρήσεις για τη μεγιστοποίηση του Κέρδους των κρατικών επιχειρήσεων:

πρώτο, αυτή δε συνέβαλλε ούτε υπηρέτησε την επίτευξη του σκοπού της σοσιαλιστικής παραγωγής αλλά βρέθηκε σε πλήρη αντίθεση-ρήξη μαζί του,

δεύτερο, δεν ικανοποίησε με τον «καλύτερο τρόπο τις ανάγκες του λαού», απεναντίας έντεινε την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των λαών της Σοβιετικής Ένωσης και συνέβαλε μόνο σε αύξηση των κερδών της νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας, σ’ έναν πρωτοφανή και προκλητικό πλουτισμό της,

τρίτο, δεν συνέβαλλε στην ανάπτυξη των «σοσιαλιστικών επιχειρήσεων» και της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης αλλά αντίθετα οδήγησε σε καταστροφή επιχειρήσεων και την οικονομία της σε στασιμότητα και βαθιά κρίση τη μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφική περίοδο,

τέταρτο, τέλος, μέτρα που «ενισχύουν το ρόλο του Κέρδους» δεν μπορεί ποτέ να είναι «σοσιαλιστικά μέτρα»: ήταν μέτρα καπιταλιστικού χαρακτήρα που δεν μπορούσαν ποτέ να οδηγήσουν, όπως και δεν οδήγησαν, στην «οικοδόμηση του κομμουνισμού», όπως ψευδέστατα ισχυρίζονταν η «Prawda» ότι θα συμβεί εξαπατώντας την εργατική τάξη, απεναντίας είχαν ως στόχο την υπονόμευση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, όπως διαπίστωσαν ευθύς εξαρχής οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές, και επιβεβαιώθηκε και απ’ τη  μετέπειτα ιστορική πορεία εξέλιξης της εμπορευματικής οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης.

Πέρα απ’  τη λειτουργία των κρατικών επιχειρήσεων αυτόνομων εμπορευματοπαραγωγών με τα γνωστά ιδιωτικό-οικονομικά καπιταλιστικά κριτήρια Κέρδους-Αποδοτικότητας και την αξιολόγηση της δραστηριότητά τους με μοναδικό δείκτη την Αποδοτικότητα, οι καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις άλλαξαν και το σκοπό παραγωγής των επιχειρήσεων: σκοπός της παραγωγής των κρατικών επιχειρήσεων δεν ήταν πλέον απλά και μόνο το Κέρδος αλλά και η μεγιστοποίηση του, όπως συνέβαινε και στις επιχειρήσεις της οικονομίας του παραδοσιακού καπιταλισμού των δυτικών χωρών.

Όμως η  αλλαγή του σκοπού των επιχειρήσεων και η αναγόρευση του Κέρδους  σε βασικό σκοπό της παραγωγής τους οδήγησε αναπόφευκτα και σε μια πολύ σπουδαιότερη αλλαγή: σε αλλαγή του συνολικού κεντρικού σκοπού της παραγωγής της οικονομίας: κεντρικός σκοπός της παραγωγής της εμπορευματικής οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης έγινε πλέον το Κέρδος και εγκαταλείφθηκε έτσι οριστικά στην πράξη ο βασικός σκοπός της παραγωγής της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής οικονομίας που είναι η ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας.

Την αλλαγή του σκοπού της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής παραγωγής επισήμαναν-ομολογούν και κάποιοι απ’ τους ρεβιζιονιστές οικονομολόγους που άσκησαν κριτική σε μέρος των καπιταλιστικών προτάσεων Liberman μεταξύ οποίων και ο J.Russanow, ο οποίος εύστοχα παρατηρούσε ότι αυτές οι προτάσεις αφού αναγορεύουν την Αποδοτικότητα και το Κέρδος σε βασικό κριτήριο αξιολόγησης της εργασίας των επιχειρήσεων, βρίσκονται σε αντίθεση και με το βασικό σκοπό της σοσιαλιστικής παραγωγής: «όποια μεγάλη σημασία και αν έχουν το Κέρδος και το ποσοστό Κέρδους, τελικός σκοπός της σοσιαλιστικής παραγωγής δεν είναι η δημιουργία Κέρδους ή Αξίας, αλλά η παραγωγή Αξιών χρήσης, η παραγωγή αφθονίας υλικών αγαθών. Σε τελευταία ανάλυση για τη σοσιαλιστική κοινωνία δεν είναι σπουδαίο ποιο κέρδος θα έχει η επιχείρηση, το βασικό είναι πόσα προϊόντα αυτή θα παράγει και ποιας ποιότητας θα είναι» (J.Russanow, 1963). 

Κάποιοι βέβαια απ’ τους ρεβιζιονιστές οικονομολόγους διατείνονταν δημαγωγικά ότι ο σκοπός της παραγωγής της εμπορευματικής οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης ήταν τάχα η ικανοποίηση των αναγκών, υπήρχαν όμως και άλλοι που το αμφισβητούσαν ανοιχτά: «μερικοί οικονομολόγοι στρέφονται ενάντια στον καθορισμό του σκοπού της παραγωγής στο σοσιαλισμό ως διασφάλιση της ευημερίας» (I.I.Kusminow, 1974).

Έτσι, λοιπόν, αποτελώντας η απόκτηση, με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο, ανωτάτων κερδών, τον κεντρικό σκοπό της παραγωγής της εμπορευματικής οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης ταυτίζεται με το σκοπό της παραγωγής στον καπιταλισμό: παραγωγή Υπεραξίας μέσω της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας από το κεφάλαιο.

Όμως διαμετρικά αντίθετος με το σκοπό της παραγωγής στον καπιταλισμό είναι ο σκοπός της παραγωγής στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό που δεν είναι το Κέρδος αλλά ο άνθρωπος και οι ανάγκες του: «ο στόχος της σοσιαλιστικής παραγωγής δεν είναι το Κέρδος, αλλά ο άνθρωπος και οι ανάγκες του», που εμπεριέχεται και στο βασικό οικονομικό νόμο του σοσιαλισμού: «εξασφάλιση της μέγιστης ικανοποίησης των διαρκώς αυξανόμενων υλικών και πολιτιστικών αναγκών όλης της κοινωνίας με την αδιάκοπη αύξηση και τελειοποίηση της σοσιαλιστικής παραγωγής πάνω στη βάση της ανώτερης τεχνικής» (Στάλιν, 1952).

«Έφυγε» ο σύντροφος Γιάννης Γκαβέλας

Ο σύντροφος  Γιάννης Γκαβέλας, συνομήλικος της  Οχτωβριανής Επανάστασης, γεννήθηκε  το 1917 στη Λειβαδιά-Βοιωτίας.

Από νεαρή  ηλικία επηρεάστηκε από τις κομμουνιστικές ιδέες και αρχικά οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ και το 1942 στο ΚΚΕ.

Πήρε  μέρος στην ΕΑΜο-ΕΛΑΣίτικη Αντίσταση  και αργότερα στο Δημοκρατικό  Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ).

Ως το τέλος της ζωής του (άφησε την  τελευταία του πνοή στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» 24/10/2009) έμεινε σταθερός και αταλάντευτος στις επαναστατικές  ιδέες των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν αλλά και την επαναστατική γραμμή του Νίκου Ζαχαριάδη. Πάλεψε μαχητικά κατά του προδοτικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και των ντόπιων εκπροσώπων του, ΣΥΝ-«Κ»ΚΕ(΄56).

Η πολιτική του κηδεία έγινε (26/10/2009) στο Νεκροταφείο  «Αγίας Μαρίνας»-Ηλιούπολης. Παραβρέθηκε αντιπροσωπία της Οργάνωσης απ’ τους συντρόφους, Λευτέρη Βρυωνάκη, Κώστα Νάτσικα, Τάσο Μπάλλο και το νεαρό σύντροφο Δ.

Το σύντροφο Γιάννη Γκαβέλα αποχαιρέτησε από  μέρος της Οργάνωσης ο σ. Τ.Μπάλλος:

«Αγαπημένε  και ακριβέ μας σύντροφε Γιάννη,

Τούτη τη σκληρή, βουβή  και δύσκολη ώρα  και σε κλίμα βαριάς θλίψης και απέραντης  οδύνης μαζευτήκαμε  εδώ τα παιδιά σου, οι συγγενείς, φίλοι  και σύντροφοι  να σε αποχαιρετήσουμε  και να τιμήσουμε  τη μεγάλη και πλούσια  επαναστατική σου  προσφορά στους αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού μας αλλά και στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της χώρας απ’ τις γραμμές των ΟΚΝΕ-ΚΚΕ, μ’ επικεφαλής οδηγητή το μεγάλο κομμουνιστή μπολσεβίκο ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη.

Να  τιμήσουμε τη φλογερή  νεανική σου δράση μέσα απ’ τις γραμμές της ΟΚΝΕ, εκείνη την ενθουσιώδη φλόγα και νεανική καρδιά που σε συνόδεψαν μόνιμα σ’ ολόκληρη την μετέπειτα πολιτική δράση και ως τα βαθιά γηρατειά.

Να  τιμήσουνε τον  πολεμιστή του  αλβανικού μετώπου  κατά των φασιστικών ορδών του Μουσολίνι, το μαχητή που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ακολουθώντας το εγερτήριο σάλπισμα του ιστορικού γράμματος του Νίκου Ζαχαριάδη.

Να  τιμήσουμε τον  περήφανο αγωνιστή της  ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣΙΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ που αγωνίστηκε με το όπλο στο χέρι πολεμώντας για την  απελευθέρωση της χώρας τους ιταλο-γερμανούς φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους εθνοπροδότες συνεργάτες τους.

Να  τιμήσουμε τον  επαναστάτη κομμουνιστή  αντάρτη του ΔΣΕ  που πολέμησε τους αγγλο-αμερικάνους  ιμπεριαλιστές και  τους ντόπιους μοναρχοφασίστες  και αναδείχθηκε σε ταγματάρχη του ΔΣΕ, αξιωματικό Πληροφοριών, το μαχητή που πήρε μέρος στις μεγάλες μάχες του Γράμμου (1948-49) και παρασημοφορήθηκε αλλά και σε πολλές άλλες όπως Γρεβενά, Δερβένι-Κόνιτσας, Αρένα-Φλάμπουρο-Πόλε, 3 αυγά, Γύφτισα-Πουλιάνα, Κάντσικο-Ταμπούρι-Θεοτόκο-Στράτσανη, κλπ. (όπως προκύπτει απ’ το «Ατομικό Βιβλιάριο Αξιωματικού» του ΔΣΕ). 

Να  τιμήσουμε τον  επαναστάτη κομμουνιστή  που μαχητικά αντιτάχθηκε  στην επέμβαση των  χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών  στο ΚΚΕ και  καταπολέμησε δραστήρια  το προδοτικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που κράτησε ψηλά τη σημαία του ηρωικού μας Κόμματος, που κράτησε ψηλά την κόκκινη σημαία της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Ο σύντροφος Γιάννης  Γκαβέλας,  μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία των κομμουνιστών της Τασκέντης (πάνω από 95%) υπεράσπισε την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη αλλά και τους Στάλιν-Ζαχαριάδη απ’ τις συκοφαντικές επιθέσεις των χρουστσοφικών προδοτών.

Στις  μετά το 55-56 δεκαετίες βάδισε σταθερά και αταλάντευτα τον επαναστατικό δρόμο, μαζί με τη συντρόφισσα της ζωής και της πάλης, παρά τις παντοειδείς διώξεις των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων).

Αυτόν τον αγώνα συνέχισε και όταν επέστρεψε  στην πατρίδα μέσα απ’ τις γραμμές των σταλινιστών-ζαχαριαδικών.

Ο Γιάννης Γκαβέλας πάλεψε δραστήρια  για τη συσπείρωση των επαναστατών  κομμουνιστών σταλινικών-ζαχαριαδικών αρχικά στην «Κίνηση  για ενιαίο ΚΚΕ» και  αργότερα στην «Κίνηση  για Ανασύνταξη του  ΚΚΕ 1918-55».

Ο σύντροφός μας Γιάννης, με την πλούσια επαναστατική του δράση, σαν επαναστάτης διακρίνονταν για τη μαχητικότητα, την αδιαλλαξία και τη συνέπεια στην υπεράσπιση των επαναστατικών Αρχών.

Ο θάνατός του αποτελεί μεγάλη απώλεια για  την «Κίνηση» αλλά και για το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της χώρας.

Σύντροφε  Γιάννη σ’ αποχαιρετούμε, χωρίς να σε ξεχάσουμε, και ας είναι ελαφρό το χώμα που σε λίγο θα σε σκεπάσει.

Η νέα Κυβέρνηση του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ – διαχείριση μιας οικονομίας σε επιτήρηση και συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής

Η ταξική κατεύθυνση της νέας κυβέρνησης του  μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ, ήταν γνωστή πριν τις «προγραμματικές της δηλώσεις», πολύ πριν την έναρξη της πλήρους λειτουργίας της. Σημειολογικά από την ίδια τη σύνθεσή της , η παρουσία του Πάγκαλου στη θέση του «πρωθυπουργού εσωτερικού», είχε ασφαλώς κάποια ειδική σημασία.

Η συγκεκριμένη κυβέρνηση ήρθε, σαν αυτή που καλείται να διαχειριστεί τη συνεχιζόμενη και εντεινόμενη επιτήρηση από την ιμπεριαλιστική ΕΕ, που θα προσπαθήσει να «περάσει» όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα όλα τα αντιλαικά μέτρα που συνεχίζουν να έρχονται κατά ριπές, έχοντας όχι μόνο τη κλασσική «περίοδο χάριτος» του αστικού πολιτικού συστήματος για τις «νέες» κυβερνητικές πλειοψηφίες, αλλά κύρια εκμεταλευόμενη, πως διαδέχεται τη μοναρχοφασιστική ΝΔ, μια κυβέρνηση ωμής βίας, πλήρους φασιστικοποίησης, συνεχών μαφιόζικων σκανδάλων, φτώχειας και οικονομικού γκρεμίσματος της όποιας παραγωγικής υποδομής σαν αποτέλεσμα μιας τυφλής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, μίγματος κοινωνικής αναλγησίας και ανικανότητας, που πρόλαβε να γκρεμίσει τα πάντα, πριν τη διεθνή  καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής.

Το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ ήρθε «να κάνει τη δουλειά», χωρίς αντίπαλο από τα δεξιά, αφου η μοναρχοφασιστική ΝΔ για πολύ ακόμη καιρό μετά τη συντριβή της, θα ταλανίζεται από τα υπαρξιακά της προβλήματα. Και βέβαια είναι κυβέρνηση ενός κόμματος που πάντα και στο παρελθόν «τάχει καταφέρει καλά» με την επίσημη ρεβιζιονιστική-σοσιαλδημοκρατική αριστερά, που όντας και η ίδια μεταρυθμιστική και (ομολογημένα η ανομολόγητα) φορέας του αστικού κυβερνητισμού, δεν μπορεί εύκολα και συχνά καθόλου, να αποφεύγει το ρόλο της πολιτικής «ουράς» του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ.

Το  ΠΑΣΟΚ ήρθε για  να διαχειριστεί στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και με σχετικά αφανή ακόμη αλλά υπαρκτή, την παρουσία του ΔΝΤ, το οικονομικό «γκρέμισμα» της εξαρτημένης κεφαλαιοκρατικής Ελλάδας που με αποκορύφωση τη διεθνή καπιταλιστική κρίση, έφτασε σε επίπεδα τριπλασιασμού μέσα σ΄ένα χρόνο του ελλείματος, που έφτασε στο 12,5%, που οδηγείται σε συνεχή μη ελεγχόμενο τοκογλυφικό δανεισμό (μετά τις διαρκείς πτώσεις της «πιστοληπτικής της ικανότητας» που εντοπίζουν οι ιμπεριαλιστικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί) για να καλύψει ανάγκες μήνα (αδυναμία πληρωμής  όλων των συντάξεων και «δώρου Χριστουγέννων» για το Δημόσιο), βαθιάς ύφεσης και συνεχούς παραγωγικής πτώσης και αποβιομηχάνισης, με την ανεργία για πρώτη φορά να ομολογείται πως είναι πάνω από το 15%, με το επίπεδο όσων είναι κάτω απ΄το το ψεύτικο αστικού υπολογισμού «όριο φτώχειας», να φτάνει πια κοντά στο 30%, με τους υπερδανεισμένους εργαζόμενους να είναι πια επίσημα ένας στους πέντε, σε πλήρη αδυναμία να ανταποκριθούν στις ληστρικές πληρωμές των τοκογλυφικών απαιτήσεων των Τραπεζών.

Με αυτά τα οικονομικά - και όχι απλά δημοσιονομικά  δεδομένα - η ιμπεριαλιστική ΕΕ που  εν πολλοίς τα δημιούργησε με την  κατοχική της επιβολή στις πολιτικές  που εφαρμόστηκαν, επιβάλει μια ακόμη  πενταετία επιτήρησης και η κυβέρνηση  έρχεται να την περάσει με «λογάκια». Τάζει ανάξια λόγου ψίχουλα πτωχοκομείου - και αυτά με ασαφείς προϋποθέσεις - ενώ ήδη παραδέχεται πως θα επιβληθεί άμεσα η εξίσωση του χρόνου συνταξιοδότησης των γυναικών που θα δουλεύουν μέχρι τα 65, δεν υπόσχεται καν στήριξη της ήδη εξαθλιωμένης εργατικής αγοραστικής δύναμης, αλλά αντίθετα εξαγγέλει σαφέστατα αύξηση των λαικών έμμεσων φόρων που επιδεινώνουν την κατάσταση, δεν προγραμματίζει καμμία πολιτική ανάσχεσης της ανεργίας αλλά δίνει αντίθετα σαφή δείγματα γραφής για την τραγική της εξάπλωση, τόσο με τη συνέχιση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας όσο και με τις τάχατες εκκαθαριστικές πολιτικές του «λιγότερου κράτους», πιστή στη νεοφιλελεύθερη στην ουσία της πολιτική της αντιμετώπισης των δημοσιονομικών ζητημάτων, με μέτρα «νεκροταφείου» όπου η επιδείνωση αποφεύγεται τάχα, με την «εξοικονόμηση», όπου εξοικονόμηση σημαίνει, τη συνεχιζόμενη εξαθλίωση της εργατικής τάξης και των φτωχών λαικών στρωμάτων πόλης και χωριού.

Η μόνη προσπάθεια είναι η επικοινωνιακή  πολιτική της κυβέρνησης, που με όχημα τη σοσιαλδημοκρατική δημαγωγία προσπαθεί να πείσει πως «παλεύει» στα πλαίσια της ΕΕ για την εφαρμογή των τάχατες φιλολαικών της μέτρων που έχουν προβληθεί προεκλογικά. Και εδώ χρειάζεται και να μιλήσει κανείς πως με εκτροχιασμένη οικονομία, δεν χρειάζεται πάλη για να πάρεις στοιχειώδη μέτρα ανακούφισης αν θέλεις ,αφού «οι ιμπεριαλιστικές ποινές» είναι δεδομένες (βλέπε νέα επιτήρηση). Εδώ η όποια αστική κυβέρνηση μπορεί να δειχτεί με ημίμετρα , «τζάμπα μάγκας και ανυπάκουος στην ΕΕ», κατά τα «επαναστατικά»-ρεφορμιστικά όνειρα της θλιβερής Παπαρήγα.

Αλλά  ας δούμε τα δήθεν μέτρα ανακούφισης  των λαϊκών στρωμάτων. Το ΠΑΣΟΚ εξαγγέλει  «επίδομα φτώχειας» σε δυο δόσεις(!) που δεν θα ξεπεράσει κατά μέσο όρο τα 700 ευρώ το χρόνο και που θα δοθεί σε απόλυτα εξαθλιωμένα νοικοκυριά, με κριτήρια ακόμη και το μονογονεικό της οικογένειας, ή τις αναπηρίες μελών της. Εδώ ας σημειωθεί ότι παρόμοιο επίδομα-αίσχους, έδωσε πέρσι η κυβέρνηση της ΝΔ. Αυτό παλεύει το ΠΑΣΟΚ με τον παιδονόμο Αλμούνια. Το επόμενο μέτρο της δήθεν ανακούφισης για αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό (ούτε 2%), στο Δημόσιο που πάντα αποτελεί μπούσουλα και για τον ιδιωτικό τομέα, «παλεύεται σκληρά», αλλά χωρίς πάλη αρχίζει άμεσα η εφαρμογή των περικοπών θέσεων εργασίας , της δραστικής μείωσης των υπερωριών που σημειωτέον είναι μέρος του μισθού που το κεφαλαιοκρατικό κράτος προτιμά να μην ενσωματώνει, επί δεκαετίες.

Στη σωστή  κατάργηση των stage η κυβέρνηση διαπράτει διπλό έγκλημα. Πρώτον απολύει τους όντως παράνομα προσληφθένες και πολιτικά όμηρους της ΝΔ που προσλήφτηκαν μετά τη προκήρυξη των εκλογών, χωρίς να τους δώσει ούτε τα δεδουλευμένα, σύμφωνα με εισήγηση του προκλητικού Πάγκαλου. Η απόφαση είναι κίνηση ταξικής αναλγησίας, παράνομη και ενδεικτική της κυβερνητικής στάσης. Αντί να εγκαλέσει και ποινικά όσους από την προηγούμενη κυβέρνηση παρανόμησαν, χτυπάει τα θύματά της, των 350 ευρώ ανασφάλιστης εργασίας το μήνα, χωρίς πληρωμή δεδουλευνένων από το ίδιο το Δημόσιο. Πρόκειται για δώρο στη μοναρχοφασιστική ΝΔ, να της δώσει ρόλο προστάτη αντί να την εγκαλέσει για τις ανομίες της. Αυτή η απόφαση που πιθανόν θα αποσυρθεί γιατί είναι και παράνομη, αλλά θα μείνει στο ΠΑΣΟΚ το στίγμα του αίσχους, «η εξυγίανση» του κράτους να ξεκινήσει, από την κλοπή 150-200 δεδουλευμένων ευρώ ανά φτωχό παιδί, που ο μπαμπάς του ήταν νεοδημοκράτης(!) Πως όμως, αυτές οι θέσεις της ντροπής καθώς και αυτές των όμηρων συμβασιούχων, θα καλυφθούν από μόνιμο (?) προσωπικό συμβάσεων έργου? Εδώ το αίσχος είναι: διώχνω, δεν δεσμεύομαι πόσους και πότε θα πάρω.,αλλά σίγουρα και αυτοί, θα είναι με επίσης επισφαλή σχέση εργασίας (όχι αορίστου χρόνου).

Δεύτερο ερώτημα : Τα σιχαμερά stage γιατί δεν   καταργούνται και στον ιδιωτικό τομέα κατά δήλωση της ίδιας της κυβέρνησης? Μα, για τον ίδιο λόγο που το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ σπεύδει να καθησυχάσει τους καπιταλιστές πως θα ελέγξει απλά την εφαρμογή του νόμου της ντροπής Ν.2956, για την «ενοικίαση εργαζομένων». Τόσο απλά!

Η πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας μέσω των «ιδιωτικοποιήσεων»  είναι  ξεκάθαρη και κορυφώνεται με μέτρα καταστολής και ξεπουλήματος  κόντρα στις φυσιολογικές αντιδράσεις της εργατικής τάξης, που ξεκίνησαν από το λιμάνι του Πειραιά και τη Ζώνη του Σκαραμαγκά. Η κυβέρνηση «επαναδιαπραγματεύεται» με τη  Cosco και με πρόσχημα την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας χαρίζει και τον προβλήτα 1, όπως απαιτούσαν οι Κινέζοι.

Στο Σκαραμαγκά, αντιμέτωπη με τους εκβιασμούς των  ναυπηγοεπισκευαστικών κονσόρτσιουμ με επικεφαλής τα γερμανικά μονοπώλια, οι τάχατες διορθωτικές κινήσεις «σωτηρίας» που κάνει η κυβέρνηση, είναι η ακόμη  πιο «αποικιακή προσφορά» στα πολυεθνικά μονοπώλια. Ας σημειωθεί εδώ, πως όλο και πιο έντονα ακούγεται στο λιμάνι, πως αν οι γερμανοί φύγουν οριστικά , θα έρθει.............η Cosco!

Η κυβέρνηση  είχε κάνει σημαία στην προεκλογική  περίοδο, την τάχατες προστασία των δανειοληπτών και την υπαγωγή τους στη λύση της «ατομικής πτώχευσης» που πρώτες οι ΗΠΑ έχουν θεσπίσει νομοθετικά. Τώρα που η κουρτίνα της ασάφειας έχει φύγει, γίνεται καθαρό ότι πρόκειται για ρύθμιση που αφορά ελάχιστους από όσους είναι «πνιγμένοι», στην ουσία είναι απλή διαδικασία διακανονισμού με την Τράπεζα και στην απόλυτη δικαιοδοσία της τι θα κάνει και με ποιο τρόπο, και τέλος η ατομική πτώχευση όταν και για όποιους τελικά εφαρμοστεί, δεν προστατεύει ούτε καν την πρώτη κατοικία, ενώ είναι ανά πάσα στιγμή ανακλήσιμη και με μόνο βέβαιο την υπαγωγή του «πτωχευμένου» σε διαρκή οικονομική καραντίνα, με ανοιχτή πάντα την απειλή εκποίησης των όποιων περιουσιακών στοιχείων, εμφανιστούν στη συνεχή διαδικασία εξέτασης-επανεξέτασης των οικονομικών του δεδομένων.

Αυτά, για  ένα θέμα που πια πνίγει, τουλάχιστον 1000000 εργαζόμενους, που ξέρουν καλά τι σημαίνει, «διακανονισμός με Τράπεζες». (Η ύπαρξη νόμου εδω και 2 χρόνια, για την «απαγόρευση» άμεσης διενέργειας  πλειστηριασμών, αγνοήθηκε από τις  Τράπεζες γιατί ακριβώς ήταν έτσι ηθελημένα φτιαγμένος, ώστε να «προσβάλλεται»  εύκολα στην εφαρμογή του)

Στο θέμα της καταστολής και των τσαλαπατημένων αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων, η  κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον  εκλεκτό των αγγλο-αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών Χρυσοχοίδη, αντιπαρατάσσει τα παλιομοδίτικα μέτρα εκφασισμού (βλέπε Καρατζαφέρειοι νόμοι για την «κουκούλα»), με πιο σύνθετο πρόσωπο που όμως έμπραχτα και από την πρώτη στιγμή εντείνει την «κατάσταση πολιορκίας» στις γειτονιές, χτυπάει τα άβατα των Εξαρχείων και όχι της Σωκράτους η της Φωκίωνος με τους Χρυσαυγίτες, χτυπάει την πρώτη διαδήλωση εργατών με χημικά, επιτίθεται βάρβαρα ενάντια σε μετανάστες στη Μυτιλήνη, κηρύττει τη μηδενική ανοχή (στο κίνημα προφανώς) και παρουσίαζει ακόμη και τις κομματικές αλλαγές των επικεφαλής των κατασταλτικών δυνάμεων, σαν δημοκρατικά βήματα. Ακόμη ο καλά προπονημένος Χρυσοχοίδης, θεωρεί απαραίτητη την παραμονή των καμερών παρακολούθησης που ο ίδιος εγκαινίασε, και των κάθε λογής παρακολουθήσεων επίσης, τώρα μάλιστα, που προαναγγέλει πως θα «αποτελειώσει» την τρομοκρατία(!). Καλά όλα αυτά, για να «ψιλομπερδεύουν» εναλλάξ Παπαρήγα και Τσίπρα, αλλά η ανάλγητη κατασταλτική εικόνα φωνάζει εξ αρχής κι  από μακριά και απαιτεί ετοιμότητα και πλατύ αγώνα ενάντια στον εκφασισμό και την καταστολή.

Ειδικά  για τα θέματα ασύλου το «μοντέρνο» ΠΑΣΟΚ  απέναντι στους φασιστικούς  χουλιγανισμούς της  ΝΔ, λέει απλά την  αλήθεια που οι ρεβιζιονιστές προσπαθούν να κρύψουν απ’  το κίνημα: με τις υπάρχουσες ρυθμίσεις το πανεπιστημιακό  άσυλο είναι ήδη «καταργημένο» και χρειάζεται απλή εφαρμογή του νόμου. Για τους ίδιους λόγους, το άσυλο για το κίνημα θα προστατεύεται στην πράξη, μόνο με πλατύ, αγωνιστικό, αποφασιστικό αγώνα, όλης της εκπαιδευτικής κοινότητας και όχι μόνον, αφου είναι κατάχτηση ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Μπροστά σε όλα αυτά και με αναφορές από  τις ομιλίες τους στη Βουλή  για τις πριγραμματικές δηλώσεις οι επικεφαλής των ρεβιζιονιστικών-σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στάθηκαν αμήχανοι και απολογητικοί, χωρίς καμία ουσιαστική αναφορά  στα συγκεκριμένα και βέβαια χωρίς άξονες αγώνα.

Η Παπαρήγα είπε πως οι ελπίδες απ το ΠΑΣΟΚ  είναι αναιμικές και το «Κ»ΚΕ  θ’ «αντιπαλέψει» γενικά και αόριστα- χωρίς να αναφερθεί σε κανένα συγκεκριμένο σημείο πάλης - την απλά συντηρητική  πολιτική του ΠΑΣΟΚ που άλλωστε είναι η ίδια με της ΝΔ (δεν ξεχνιούνται «οι παλιές αγάπες»: απλά συντηρητική η ΝΔ).

«H κ. Παπαρήγα έκανε λόγο για αναιμικές ελπίδες και απαιτήσεις, που καλλιέργησε προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ και εμφανίζει τώρα στις προγραμματικές του δηλώσεις.

«Απέναντι σε αναιμικές απαιτήσεις και ελπίδες μπορεί να χειριστεί καλά και το εμπόριο του φόβου και της ελπίδας», είπε, επιρρίπτοντας ταυτόχρονα ευθύνες και στη ΝΔ, επειδή «ενίσχυσε προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ με το να το κατηγορεί για παροχολογία»...................... «Εμείς θα σας παλέψουμε, όπως κάναμε και με τη ΝΔ, που ακολούθησε μια συντηρητική πολιτική. Σημασία, όμως, δεν έχει να σας παλεψουμε εμείς από τη Βουλή, αλλά να βρείτε το μάστορα σας από το λαό», ανέφερε χαρακτηριστικά κλείνοντας την ομιλία της η γγ του ΚΚΕ» (ΠΗΓΗ-ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ)

Ο Τσίπρας σε μια ομιλία παλιού ΣΥΝ και «Κ»ΚΕ ΕΣΩΤ. κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι ουσιαστικά δεν τηρεί την «αριστερή στροφή του»  που διακήρυξε προεκλογικά και η κριτική του ήταν «για αοριστίες και μισόλογα» της κυβέρνησης,  ίσως σαν απότοκο των εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑ

«Και, ως κυβέρνηση, κάνατε στροφή 180 μοιρών», υποστήριξε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και κάλεσε την κυβέρνηση «να ξεκαθαρίσει τη θέση της».

Όπως είπε, «πρέπει το ΠΑΣΟΚ να αποδείξει ότι δεν ακολουθεί την πεπατημένη, προεκλογικά να βγάζει φλας αριστερά και μετεκλογικά να στρίβει δεξιά».......................

Σχολιάζοντας τις οικονομικές κατευθύνσεις της νέας κυβέρνησης, ανέφερε ότι δεν «ικανοποιούν ούτε στο ελάχιστο», ενώ έκανε λόγο για «αοριστίες και μισόλογα»..................... Κατηγόρησε δε, τον πρωθυπουργό ότι ήταν ελάχιστα σαφής για το ασφαλιστικό, ενώ χαρακτήρισε αμφίσημη την τοποθέτηση του για το περιβάλλον και την πράσινη ανάπτυξη» (ΠΗΓΗ-ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ).

Οι μαρξιστές-λενινιστές-σταλινιστές με αναφορά στο κίνημα, στην εργατική τάξη και τη νεολαία, δεμεύονται για τα αγωνιστούν συγκεκριμένα και αποφασιστικά  στα πλαίσια όσων είχαν αναφέρει και προεκλογικά:

Για την αγωνιστική απάντηση μέσα από μαζικούς αγώνες, με αιχμή  τα πρωτοβάθμια σωματεία και το δυνάμωμά τους, σε συμμαχία με τη φτωχή αγροτιά, τους μετανάστες αδελφούς μας, την αγωνιζόμενη νεολαία, ενάντια στη φτώχεια και την εξαθλίωση, την πείνα, την ανεργία, τον εκφασισμό, τα πογκρόμ, το χτύπημα των εργατικών καταχτήσεων, το παραπέρα ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την επίθεση στη δημόσια παιδεία και το άσυλο, την καταστροφή του περιβάλλοντος, την εμπλοκή σε πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς.

Για την  ενότητα όλων των πραγματικών  κομμουνιστών, νέων και παλιών συντρόφων, για να ανασυνταχθεί το επαναστατικό κόμμα  της εργατικής  τάξης, για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955.

ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΩΡΙΜΟ- ΤΑ ΤΑΞΙΚΑ ΜΑΣ ΑΔΕΛΦΙΑ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΙΣΟΤΙΜΑ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Ο ερευνητής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ Αποστόλης Καψάλης τόνισε, δε, ότι «μετανάστευση και μισθωτή εργασία» είναι αλληλένδετες έννοιες και χαρακτήρισε «ύποπτο» το διαχωρισμό τους τόσο στα ευρωπαϊκά νομοθετικά κείμενα όσο και στις διευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Όπως είπε, αντί η μετανάστευση να υπάγεται στη διεύθυνση Απασχόλησης, έχει υπαχθεί στη διεύθυνση Δικαιοσύνης και Ασφάλειας.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

 
Κάθε μέρα, σ’ ολόκληρη την ιμπεριαλιστική ΕΕ αλλά και παγκόσμια και μη κομμουνιστές –αντιφασίστες επιστήμονες, παραδέχονται το αυτονόητο: Παντού, όπου κι αν βρίσκονται μετανάστες, είναι κομμάτι του προλεταριάτου της χώρας που ζουν. Οι προσπάθειες να χαρακτηριστούν από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τα κατά περίπτωση τσιράκια τους στις κεφαλαιοκρατικές χώρες, σαν κάτι ξεχωριστό απ’ την εργατική τάξη, δεν ‘’πατάει’’ ούτε στη κοινή λογική. Για πόσο καιρό ακόμη τα ρεφορμιστικά συνδικάτα και οι ρεβιζιονιστές προδότες θα είναι συνένοχοι αυτού του αίσχους? Και για πόσο καιρό οι πρωτοπόροι αντιφασίστες εργάτες δεν θα πράττουν καθημερινά και παντού, το αυτονόητο χρέος τους? Τα ταξικά μας αδέρφια, με και ‘’χωρίς χαρτιά’’ ισότιμα στα σωματεία, ΤΩΡΑ.

Αφαίρεσαν το άγαλμα του Λένιν από το πάρκο των Βετεράνων στο Taldy-Qorghan (Καζακστάν)

Τα ξημερώματα στις 27 Οχτώβρη αφαιρέθηκε από το πάρκο των Βετεράνων στην πόλη  Taldy-Qorghan του Καζακστάν από 30 τόνων άγαλμα του Λένιν.

Είναι μια ακόμα πράξη στην αφαίρεση κομμουνιστών συμβόλων στις πρώην Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες τις οποίες ξεκίνησαν οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές και συνεχίζει η αστική τάξη.

ΤΟ ΔΕΞΙΟ «Κ»ΚΕ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ!

Στο «Ριζοσπάστη» της Τετάρτης 23 Σεπτέμβρη (2009) στο  κεντρικό μονόστηλο της πρώτης σελίδας, σ’ αυτό που αποκαλείται το «μονόστηλο του Κουτσούμπα» και δίνει  την καθημερινή γραμμή της εφημερίδας, διαβάζουμε τα εξής αποκαλυπτικά: «Σε διατεταγμένη υπηρεσία από το ΠΑΣΟΚ ο δημοσιογράφος Δούκας της ΝΕΤ. Θυμήθηκε τον Στάλιν και τα οικονομικά του κόμματος για να στριμώξει τον εκπρόσωπο ………….και όλα αυτά για να αποπροσανατολίσουν από τους νεόπλουτους του ΠΑΣΟΚ και τις βρωμιές του Τσουκάτου».

Αποκαλυπτικό! Το «Κ»ΚΕ θεωρεί και ομολογεί ότι  τα οικονομικά του και η αναφορά-«σύνδεσή»  του με τον μεγάλο Στάλιν (!) είναι  για την πασοκτσίδικη προπαγάνδα, το αντίβαρο για να καλύψει τις  πολλαπλές του βρωμιές σαν  μεγαλοαστικό κόμμα ή σαν «σοσιαλδημοκρατικό», όπως το χαρακτηρίζουν οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ για να το εξωραΐσουν (=αντιμαρξιστική εκτίμηση).

Κοντολογίς, ντρέπονται για τα οικονομικά τους και τη «σύνδεσή» τους με τον Στάλιν.

Και όσον αφορά τις «επιχειρηματικές»  δραστηριότητες των χρουστσοφικών, δεν είναι η ώρα να αναφερθούμε ούτε στο αίσχος της χρησιμοποίησης του υστερήματος των παλιών αληθινών κομμουνιστών που επί δεκαετίες ενίσχυαν το επαναστατικό ΚΚΕ, για να διαχειρίζεται σήμερα το βιός τους αλλά και να καπηλεύεται τους αγώνες τους , ένα άλλο εχθρικό κόμμα – το σημερινό χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ(΄56) – που ανέτρεψε και ακύρωσε το επαναστατικό ΚΚΕ με πραξικοπήματα, διώξεις και δολοφονίες της ηγεσίας του. Και βέβαια με αυτά τα χρήματα, σαν γνήσια αστικό κόμμα, έφτιαξε μπίζνες με άγρια εκμετάλλευση των εργαζόμενων στις επιχειρήσεις του (= οι εργαζόμενοι δουλεύουν στον ανύπαρκτο «παράδεισο» των 1400 Ευρώ που ισχύει ως αίτημα μόνο για τις άλλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις και όχι για εκείνες του «Κ»ΚΕ που κανένας δεν εμποδίζει την εφαρμογή αυτού του αιτήματος στην πράξη παρά μόνο η ηγεσία του), συμφωνίες με βρώμικους καπιταλιστές, κλπ..

Όμως  οι προδότες χρουστσοφικοί  ομολογούν για  ακόμη μια φορά με την πιο μεγάλη σαφήνεια, ότι θεωρούν  «προβοκατόρικη»  την απόπειρα «σύνδεσής» τους με τον Στάλιν και πως όποιος τους ρωτά για τη θέση τους απέναντί του, το κάνει για να «ρεφάρει» τις αμαρτίες τύπων όπως ο Τσουκάτος.

Έχουν δίκιο οι άνθρωποι! Μετά την τάχατες  «σταλινική αναβάπτισή» τους στο  πρόσφατο 18^ο Συνέδριο, μετά τις βρωμερές βολτούλες τους στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη, στο παραπέντε των εκλογών και για να μη φύγει καμιά ακόμη ψήφος προς το «σύμμαχο ΛΑΟΣ», αποκηρύττουν  με τον πιο απόλυτο τρόπο, κάθε σχέση τους με την επαναστατική θεωρία της εργατικής τάξης και κάθε  ιστορική παρακαταθήκη του επαναστατικού κινήματος.

Ανάλογη ήταν και η στάση της Παπαρήγα καθόλη την προεκλογική περίοδο  αλλά και του «Ριζοσπάστη» κατά τη διάρκεια του 18^ου Συνεδρίου και μετά. Απαντώντας στον ομογάλακτό του χρουστσοφικό αδελφό, τον Αντ.Χρυσοστομίδη της «Αυγής», ο «Ριζοσπάστης», σχετικά με την απόφαση του «Κ»ΚΕ του τελευταίου Συνεδρίου, γράφει για να αποσείσει-προφυλαχθεί απ’ την κατηγορία του «σταλινισμού»: «αν την είχε διαβάσει θα έβρισκε τις απαντήσεις στα υποκριτικά και προβοκατόρικα ερωτήματα που θέτει, όπως για το ποιοί έκαναν την αντεπανάσταση,  όπως για το αν το ΚΚΕ θεωρεί ότι μόνο ο Στάλιν σήκωσε ψηλά τη θεωρία του κομμουνισμού» («Ρ» 31/3/2009, σελ. 5).

Εξαιρετικά  αποκαλυπτικές υπήρξαν και οι απαντήσεις του «Ριζοσπάστη», κατά τη διάρκεια του 18^ου Συνεδρίου και μετά, στον αστικό τύπο και στα σχετικά σχόλια-ισχυρισμούς της «Αυγής»: «επαναλαμβάνει τα γνωστά και φαιδρά περί «παλινόρθωσης του Στάλιν»» («Ρ» 22/2/2009, σελ. 16). Ανάλογα απάντησε ο «Ριζοσπάστης» και στο «Βήμα» που «προσπαθεί να παρουσιάσει το μαύρο – άσπρο, να στοιχειοθετήσει και μιλήσει «για «επισημοποίηση της επιστροφής στο σταλινισμό» και άλλα τέτοια» («Ρ» 22/2/2009, σελ. 16), ενώ το χαρακτηρισμό της «Ελευθεροτυπίας», ότι «το ΚΚΕ επισημοποίησε τη στροφή του προς το σταλινισμό» χαρακτήρισε «φωνασκία» της εφημερίδας («Ρ» 22/2/2009, σελ. 16).

Αλλά  και η Παπαρήγα σε συνέντευξή της  στο «MEGA» (κεντρικό δελτίο ειδήσεων 11/3/2009) σε ερώτηση «τι πάθατε και τον βρήκατε συμπαθητικό στο συνέδριό σας;» τον Ιωσήφ Στάλιν, απάντησε: «αν είχατε διαβάσει όλο το κείμενο των Θέσεων δε θα μου το λέγατε αυτό».

Τουλάχιστον τώρα – ανεξάρτητα προθέσεων –  είναι έντιμοι αντισταλινικοί.

Γνήσιοι εκφραστές  των δεξιότερων απόψεων της νεο-σοσιαλδημοκρατίας, μεαα την υποτιθέμενη «επανάσταση» τους που θα έρθει – ας  μη το ξεχνάμε – χωρίς σκουπίδια από «σπασμένα τζάμια», δηλ. χωρίς επαναστατική βία.

Παραμένουν άλλα 20 χρόνια «κλειστοί» οι φάκελοι με υπουργική απόφαση, παραμονές εκλογών, της κυβέρνησης Καραμανλή

Πέρα  απ’ το μεγάλο ιστορικό έγκλημα  σε βάρος της ιστορίας του  τόπου και του εργατικού-λαϊκού  κινήματος που διαπράχθηκε με  την καταστροφή των φακέλων το 1989, μ’ εντολή της αντιδραστικής αστικής τάξης και με δράστες την τότε αντιδραστική κυβέρνηση συνεργασίας του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ-«Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, είχε τότε συμφωνηθεί μεταξύ Μητσοτάκη-Φλωράκη-Κύρκου ένα μέρος φακέλων «ιστορικού ενδιαφέροντος» να εξαιρεθούν απ’ την καταστροφή και να παραμείνουν όμως «κλειστοί» για μια 20ετία, λόγω «έντονου δημοσίου συμφέροντος, ημερομηνία που έληγε στις 8 Σεπτέμβρη 2009.

Με την  καταστροφή των φακέλων το ΄89 –  παρά την απόλυτα δικαιολογημένη αντίθεση και σωστή θέση πολλών ιστορικών να μη καταστραφούν ιστορικά ντοκουμέντα – η άρχουσα αντιδραστική τάξη επεδίωξε και πέτυχε την καταστροφή των εξαιρετικής σημασίας αυτών ντοκουμέντων, και έτσι εξαφάνισε την ωμή φασιστική καταπίεση και βαρβαρότητα, τα εγκλήματά της ενός ολόκληρου και πλέον αιώνα σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαϊκού κινήματος της χώρας γενικά, στη βάση των οποίων θα συγγράφονταν η ιστορία του τόπου.

Η καταστροφή των φακέλων απ’ την κυβέρνηση  Μητσοτάκη-Φλωράκη-Κύρκου αποτελεί μία  απ’ τις μεγαλύτερες προδοσίες που διαπράχθηκαν στο δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα απ’ τους ντόπιους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ.

Φέτος στις 8 Σεπτέμβρη 2009 έληγε η απαγορευμένη 20ετία των φακέλων πολιτικών φρονημάτων που δεν είχαν  καταστραφεί και επομένως έπρεπε να ανοιχτούν ώστε να είναι προσβάσιμοι στους ιστορικούς και τους ενδιαφερόμενους.

Όμως  αυτό δεν συνέβη γιατί αρχές Σεπτέμβρη  η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού  κόμματος της ΝΔ αποφάσισε να παραταθεί  η απαγόρευση άλλη μια 20ετία. Έτσι 3 υπουργοί με επικεφαλής τον Παυλόπουλο υπέγραψαν υπουργική απόφαση με βάση την οποία απαγορεύεται η γνωστοποίηση του περιεχομένου των φακέλων για λόγους «δημοσίου συμφέροντος».

Πρόκειται στην πραγματικότητα για μία φασιστική  απόφαση, επειδή απαγορεύει για μία  ακόμα 20ετία: πρώτο, την πρόσβαση των ιστορικών ερευνητών στο περιεχόμενο των φακέλων, και δεύτερο, την πρόσβαση των φακελωμένων στο περιεχόμενο των φακέλων τους.

Ο «Ριζοσπάστης», ως συνήθως, αποσιώπησε εντελώς το σημαντικό  αυτό γεγονός, προφανώς για να μην  εκθέσει τη σύμμαχο του κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Μετονομάστηκε το “Κόμμα Κομμουνιστών της Λευκορωσίας”

Η πλειοψηφία των αντιπροσώπων στο Συνέδριο του “Κόμματος Κομμουνιστών της Λευκορωσίας” (ΚΚΛ) αποφάσισε την μετονομασία του κόμματος σε “Λευκορώσικο κόμμα της Ενωμένης Αριστεράς "Spravedlivy Mir" (Μόνο ειρήνη)”.

Το 85% από τους 158 αντιπροσώπους υπερψήφισαν την ονομασία του πρότεινε ο ηγέτης του ΚΚΛ Syarhey Kalyakin.

Σημειώνουμε ότι το ΚΚΛ έγινε πρόσφατα μέλος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο οποίο μετέχει ο ΣΥΝ αλλά και το ΑΚΕΛ ως παρατηρητής. Θυμίζουμε επίσης ότι στο παρελθόν αντίστοιχες σκέψεις για μετονομασία ώστε να βγει από τον τίτλο του κόμματος κάθε αναφορά στον κομμουνισμό είχε κάνει και το "Κόμμα Κομμουνιστών της Δημ. της Μολδαβίας".

Σχεδιάζεται η κατεδάφιση του Μνημείου το Τέλμαν στο Ζίγκχαλς

Το σημαντικό μνηνείο του προς τιμήν του Γερμανού κομμουνιστή ηγέτη Ενρστ Τέλμαν και της παράνομης διάσκεψης στο Ziegenhals  της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD) πρόκειται να κατεδαφιστεί.

Θα δώσουμε πληροφόρηση σύντομα για τις δράσεις υπεράσπισής του.