Ο σ. Μarcelo Rivera, πρώην πρόεδρος της FEUE (Φοιτητική Ομοσπονδία Ισημερινού, αντίστοιχο της δικής μας ΕΦΕΕ) και μέλος του MPD, βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές της κυβέρνησης του Ραφαέλ Κορρέα στον Ισημερινό. H φυλάκιση του σ. Μarcelo Rivera αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τρανταχτό παράδειγμα της ποινικοποίησης των λαϊκών αγώνων στον Ισημερινό.
(συνέχεια απ’ το φύλο του Οκτώβρη 2011)
2. Η μαύρη μακριά νύχτα της τριπλής φασιστικής ΚΑΤΟΧΗΣ
α. Ο εθνοπροδοτικός ρόλος της ΞΕΝΟΔΟΥΛΗΣ αστικής τάξης
Όταν εκδηλώθηκε η επίθεση (5 Απρίλη 1941) των χιτλερικών στρατευμάτων της ιμπεριαλιστικής ναζι-φασιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας οι φασίστες φιλοχιτλερικοί στρατηγοί της μοναρχοφασιστικής διχτατορίας του Μεταξά ετοίμαζαν, με εντολή της, στα παρασκήνια την παράδοση της χώρας στους γερμανούς επιδρομείς, ενώ λίγο αργότερα υπέγραψαν μαζί τους τη συνθηκολόγηση–παράδοση της χώρας στους κατακτητές, διαπράττοντας έτσι τη χειρότερη στην ιστορία της χώρας προδοσία και τη μεγαλύτερη που θα μπορούσε να διαπραχθεί, μ’ αποτέλεσμα να κατακτηθεί η Ελλάδα στις 28 Απρίλη του 1941. Αυτή ήταν η ΠΡΩΤΗ μεγάλη ΠΡΟΔΟΣΙΑ της ντόπιας ΞΕΝΟΔΟΥΛΗΣ αστικής τάξης.
Οι φασίστες προδότες της μεταξικής κυβέρνησης δεν διέπραξαν μόνο αυτό το μεγάλο έγκλημα αλλά προχώρησαν και σε ένα άλλο εξίσου μεγάλο έγκλημα: παρέδωσαν στους γερμανούς ναζι-φασίστες κατακτητές όλους τους Αντιφασίστες και Κομμουνιστές που είχαν στα χέρια τους (κλεισμένους χρόνια στα εξοντωτικά μπουντρούμια) μεταξύ των οποίων και το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη, γραμματέα του ΚΚΕ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, που μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου της Γερμανίας, στερώντας έτσι τον περήφανο και ανυπότακτο αντιφασίστα λαό μας απ’ την πολιτική του ηγεσία με άμεση αλλά και απώτερη επιδίωξη να εμποδιστεί και καθυστερήσει, ακόμα και να ματαιωθεί, αν ήταν δυνατό, η οργάνωση της πολιτικής και ένοπλης πάλης του κατά των βάρβαρων κατακτητών και η απελευθέρωση της πατρίδας.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ μεγάλη ΠΡΟΔΟΣΙΑ της αστικής τάξης ήταν όταν, μετά την κατάληψη της χώρας, αυτή στη συνέχεια μπήκε, με «πρωτοπορία» τους μοναρχοφασίστες, ναζι-φασίστες και ολόκληρο το συρφετό των ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ υπερ«πατριωτών», στην υπηρεσία των στρατευμάτων της τριπλής γερμανο-ιταλο-βουλγάρικης φασιστικής ΚΑΤΟΧΗΣ, μαζί και ο ανώτερος κλήρος, με ελάχιστες εξαιρέσεις (Κοζάνης Ιωακείμ, Ηλείας Αντώνιος, κλπ.) για να σημειώσει δικαιολογημένα και πολύ ορθά ο παλιός κομμουνιστής Βασίλης Μπουφίδης: «ανώτερος κλήρος και βιομήχανοι, αγκαλιασμένοι συνεργάτες των καταχτητών και προδότες της Πατρίδας» (Β.Κ.Μπουφίδης: «Το Οδοιπορικό του Βασίλη», σελ.109, Αθήνα 2006).
Η κυρίαρχη αντιδραστική αστική τάξη στο σύνολό της, την ΠΙΟ κρίσιμη περίοδο για το ΛΑΟ και τον ΤΟΠΟ, πρόδωσε τα εθνικά συμφέροντα επειδή: πρώτο, συνθηκολόγησε, αφήνοντας τους γερμανούς κατακτητές να καταλάβουν τη χώρα, δεύτερο, μετά την κατάληψή της, μπήκε άμεσα-έμμεσα στην υπηρεσία τους, εξοπλίστηκε από αυτούς και συνεργάστηκε μαζί τους, πολεμώντας ταυτόχρονα χέρι-χέρι με τους κατακτητές το λαό μας, αποδεικνύοντας-επαναβεβαιώνοντας, για άλλη μια φορά, όπως πάντα στην ιστορία της, τον ΞΕΝΟΔΟΥΛΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ της (και ας ισχυρίζονται σήμερα το αντίθετο οι λακέδες του ντόπιου κεφαλαίου της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαϊληδων, προσπαθώντας να ξεπλύνουν την αστική τάξη απ’ το πηχτό βούρκο των ΠΡΟΔΟΣΙΩΝ και να συγκαλύψουν-εξωραϊσουν τον ξενόδουλο χαρακτήρα της, με πιο πρόσφατη περίπτωση εκείνη του τροτσκιστή Μαϊλη με την αντιδραστική-αντικομμουνιστική επίθεσή του σε ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ: επειδή η αστική τάξη «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της», «Ρ»7-8/1/2012, σελ. 13).
Τις μόνες «περγαμηνές» που έχει να επιδείξει από εκείνη τη σκοτεινή περίοδο της Κατοχής η ΞΕΝΟΔΟΥΛΗ αστική τάξη είναι οι απανωτές ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ και τα αμέτρητα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ σε βάρος του λαού και της χώρας με τους: Τσολάκογλου-Λογοθετόπουλο-Ράλλη (τρείς δωσίλογες κυβερνήσεις συγκροτημένες απ’ τους κατακτητές), τάγματα Ασφαλείας (Δ.Παπαδόγγονας, κλπ.), Χίτες (Γ.Γρίβας), ΠΑΟ-ΠΑΝ-ΙΤ-ΕΔΕΜ-ΕΕΕ-ΕΕΣ (Αντών Τσαούς, Μιχαλ Αγάς, Κισά-Μπατζάκ, Πούλος, Μαντουβάς, Ντερτιλής, Δάγκουλας, Βήχος, Κολάτας, κλπ., τα κατάπτυστα προδοτικά σύμφωνα Παπαδόγγονα-Ιταλών 20/7/43 (Ντόριο Ντομένικο), Αντών Τσαούς-Σιράκοφ, Οχτώβρης 1944), τη συνεργασία του φασίστα Ζέρβα-ΕΔΕΣ με τον Ιταλό φρούραρχο της Άρτας και τους γερμανούς κατακτητές (βλ. βιβλία Γ.Μαλτέζου (Τζουμερκιώτη), Π.Ενεπεκίδη, Β.Μαθιόπουλου, Αν.Κέδρου, κλπ., ντοκιμαντέρ Φώτου Λαμπρινού). Και παρόλα αυτά ΚΑΙ τα δυο κόμματα της προδοτικής χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας (Φλωράκης-Κύρκος)«Κ»ΚΕ-ΣΥΝ αναγνώρισαν, μαζί με την κυβέρνηση του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ (η ΝΔ, μ’ επικεφαλής το φασίστα Αβέρωφ, ήταν κατά της αναγνώρισης της Αντίστασης και αποχώρησε απ’ τη Βουλή) τους συνεργάτες των κατακτητών ΕΔΕΣ-Ζέρβα ως «αντιστασιακή» Οργάνωση, διαστρεβλώνοντας ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ την ιστορική Αλήθεια και συνάμα προδίνοντας, πέραν των άλλων προδοσιών, και την ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣΙΤΙΚΗ Αντίσταση ως μοναδικά ιστορικά υπαρκτή Αντίσταση κατά της τριπλής γερμανο-ιταλο-βουλγάρικης φασιστικής ΚΑΤΟΧΗΣ, δηλητηριάζοντας με χοντροειδή ψεύδη και μυθεύματα τις νεότερες γενιές του τόπου.
Σ’ αντίθεση με τα ψεύδη και τις διαστρεβλώσεις των αστικών κομμάτων, μοναρχοφασιστικής ΝΔ-μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ, κλπ. και των σοσιαλδημοκρατικών «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ, παρά την κυριαρχία του δεξιού οπορτουνισμού στην ηγεσία τον καιρό της Κατοχής, μας δίνει την πραγματική εικόνα της δράσης του ΕΔΕΣ, σ’ εκείνη την ιστορική περίοδο, με επικεφαλής το φασίστα μαυραγορίτη, χαρτοπαίχτη και μεθύστακα Ζέρβα. Σε άρθρο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΛΗΝΟΥ (μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ) μεταξύ άλλων αναφέρεται: «μα το τραγικότερο φαινόμενο του ξεπεσμού της αντίδρασης το παρουσιάζουν οι δήθεν «δημοκρατικές» και «σοσιαλιστικές» Οργανώσεις, όπως ο ΕΔΕΣ και τα παλιά δήθεν «δημοκρατικά» κόμματα. ΟΙ ηγέτες του ΕΔΕΣ, οι Βουλπιώτηδες, οι Παπαγεωργίου, οι Σταματόπουλοι και από την άλλη μεριά ο Ζέρβας έδειξαν την αληθινή της όψη, έγιναν ένα με τους Ράλληδες, τους Ταβουλάρηδες και με τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τον παλιό και αφοσιωμένο κατάσκοπό τους, τον αρχιπεμπτοφαλαγγίτη Βουλπιώτη για να παρασύρει τους αξιωματικούς του ΕΔΕΣ και να τους κάνουν όργανά τους. Και το πέτυχαν. Από τις τάξεις του ΕΔΕΣ βγήκαν οι δολοφόνοι του λαού οι Αλεξόπουλοι, οι Μπουραντάδες, οι Χατζηλουκάδες, οι Λάμποι, μέσα στον ΕΔΕΣ οργανώνονται διαβούλια και παίρνονται αποφάσεις για ομαδικές συλλήψεις και ομαδικές δολοφονίες των οπαδών του ΕΑΜ, και οι οπαδοί του ΕΔΕΣ στις επαρχίες και στην ελεύθερη Ελλάδα γίνονται κατάσκοποι της Γκεστάπο και οδηγούν τα γερμανικά στρατιωτικά αποσπάσματα από κρυφά μονοπάτια για να χτυπούν τους αντάρτες και να καίνε τα χωριά. Και τέλος με τον αρχηγό του ΕΔΕΣ το Ζέρβα οργανώθηκε η ταυτόχρονη επίθεση των Γερμανών στην Αττική, στη Βοιωτία, στο Ελικώνα, στον Παρνασσό, στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο και στην Πελοπόννησο, για να βάλουνε στη μέση καταχτητές και Έλληνες ε θ ν ο π ρ ο δ ό τ ε ς (υπογρ. «Α») τον ΕΛΑΣ και να συντρίψουν το Ελληνικό Αντάρτικο Κίνημα»(Δ.Γληνός: «Η κρίσιμη ώρα», «ΚΟΜΕΠ» Νο 19/Νοέμβρης 1943, σελ. 19-20). «Ο ΕΔΕΣ του Ζέρβα, όπως και ο ΕΔΕΣ του Ταβουλάρη-Βουλπιώτη της Αθήνας, είναι μισθοφορική π έ μ π τ η φ ά λ α γ γ α (υπογρ. «Α») των Γερμανών. Μα ταυτόχρονα ο Ζέρβας κήρυξε τον εαυτό του και για «εθνικό» στρατό του Παπανδρέου. Κι’ ο Παπανδρέου, που διαλύει τον αντιφασιστικό στρατό της Αιγύπτου, έχει επίσημο «εθνικό» στρατό τους μισθοφόρους του Ζέρβα και ανεπίσημο «εθνικό» στρατό τους μισθοφόρους των Γερμανών Λαμπο-Ντερτιλήδες» («ΚΟΜΕΠ» /Ιούλης 1944, σελ. 10-11). Και: «για να χτυπήσει το εθνικοαπελευθεροτικό λαϊκό κίνημα στο διάστημα της κατοχής η ηγεσία του ΕΔΕΣ σ υ ν ε ρ γ ά σ τ η κ ε (υπογρ. «Α») με τους καταχτητές, τους ταγματαλήτες, τα σώματα της γερμανόδουλης Ασφάλειας, επεχείρησε να εξαπολύσει επανειλημμένα τον εμφύλιο πόλεμο» («ΚΟΜΕΠ» /Νο 31-32/Οχτώβρης-Νοέμβρης 1944, σελ. 31). Ας δοθεί τέλος σύντομα ο λόγος στο Γ.Τζουμερκιώτη, που ήταν πολύ καλός, αν όχι ο καλύτερος γνώστης των συνεργασιών του φασίστα Ζέρβα με τους ιταλο-γερμανούς στην περιοχή της Άρτας και όλης της Ηπείρου: «η «αντίσταση» του Ζέρβα είχε όλα τα στοιχεία της κ ρ υ φ ή ς σ υ ν ε ρ γ α σ ί α ς (υπογρ. «Α») με τους καταχτητές και κοινό σκοπό τη συντριβή της Εαμικής Αντίστασης, που ήταν η μοναδική αγνή Λαϊκή Αντίσταση» (Γεράσιμος Μαλτέζος (Τζουμερκιώτης): « Ε.Α.Μ. – Ε.Λ.Α.Σ.», σελ. 37, Βόλος 1987) (Οι νεότεροι κομμουνιστές και αντιφασίστες πρέπει να μελετήσουν τόσο κείμενα του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ που αναφέρονται στο ρόλο του ΕΔΕΣ-Ζέρβα όσο και τις Αναμνήσεις αγωνιστών αλλά και επιπλέον βιβλία-έρευνες γερμανικών Αρχείων).
ΟΛΟΥΣ τους συνεργάτες των κατακτητών τους τίμησε το μοναρχοφασιστικό κράτος της δωσιλογικής ΔΕΞΙΑΣ. Πολλούς απ’ αυτούς τους τίμησε το κράτος της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς ακόμα και στη «μεταπολίτευση» όπως «ο «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν ξέχασε να τιμήσει με άγαλμα τον μεγάλο ταγματασφαλίτη Κισά-Μπατζάκ της Μακεδονίας στις 9 Μάη του 1976» (Β.Κ.Μπουφίδης: «Το Οδοιπορικό του Βασίλη», σελ.125, Αθήνα 2006), ενώ οι απόγονοι των Ταγματασφαλιτών, που βρέθηκαν-βρίσκονται στις γραμμές της μοναρχοφασιστικής ΝΔ, ακόμα και στον 21ο αιώνα, είναι περήφανοι για την εθνοπροδοτική, εγκληματική και δολοφονική δράση των ταγμάτων Ασφαλείας, όπως ο Α.Παπαδόγγονας (βουλευτής ΝΔ), «γιος του χιτλερικού Συνταγματάρχη Παπαδόγγονα, βουλευτής σήμερα, όταν ρωτήθηκε τι γνώμη έχει για τη δράση του πατέρα του, απάντησε σαν άξιος διάδοχός του: «σεμνύνομαι για το εθνικό έργο του πατέρα»!» (Β.Κ.Μπουφίδης: «Το Οδοιπορικό του Βασίλη», σελ.125, Αθήνα 2006), ο δε πρώην αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός της χώρας Γ.Ράλλης δικαιολογεί το δοσίλογο εθνοπροδότη πατέρα του Ιωάννη Ράλλη και μάλιστα εν έτει 2004 δηλ. τον 21ο αιώνα: «κοιτάζοντας προς τα πίσω, πιστεύω πως χάρη στη στάση του πατέρα μου δεν καταλήξαμε σαν τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο ή την Αλβανία του Χότζα. Τότε όμως, δυο και τρεις φορές τη νύχτα, φώναζαν έξω απ’ το σπίτι μας «Ράλλη-προδότη-θάνατος!». Σαν να τ’ ακούω ακόμα…» (Έκδοση «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, Νο 139 (11/7/2004), σελ. 25). Και τέλος, πάρα πολλοί άλλοι μεταξύ των οποίων και ο υπερεθνικιστής και επικίνδυνος τυχοδιώκτης, φασιστοειδές Αντ. Σαμαράς (νυν αρχηγός της ΝΔ) είναι γνωστός υμνητής-θαυμαστής και υπερασπιστής των ταγμάτων Ασφαλείας, που έτρεχε πάντα, ακόμα και το 1982, και μάλιστα την ίδια μέρα που αναγνωρίστηκε επίσημα η εθνική Αντίσταση (παρά τις όποιες αντιρρήσεις για τον τρόπο που έγινε, κλπ.) στην «Πηγάδα του Μελιγαλά» για να τιμήσει την «εθνική δράση»(!) των «ένδοξων προγόνων»(!) του δηλ. των εθνοπροδοτικών εγκληματικών ταγμάτων Ασφαλείας που στο πλευρό των χιτλερικών κατοχικών στρατευμάτων πολέμησαν το λαό: «από κοντά και η Ν.Δ., που βλέπει το μνημόσυνο του 1982 ως τη δέουσα απάντηση στην επίσημη αναγνώριση της εαμικής Αντίστασης. Ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει π.χ. με ειδικό δελτίο τύπου την έλευσή του «για να παραστεί στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές» («Ελευθερία» 18/9/82).»(« Ελευθεροτυπία», ΙΟΣ, 11/9/2005).
Οι παραπάνω πρόσφατες δηλώσεις των Α.Παπαδόγονα (βουλευτής-υπουργός ΝΔ) και Γ.Ράλλη (αρχηγός ΝΔ και πρωθυπουργός) τους κατατάσσουν στους «Ταγματασφαλίτες» του 21ο αιώνα μαζί με δυο άλλους, υπεραντιδραστικούς «καθηγητάκους» που παριστάνουν τους «ιστορικούς, τον αμερικανοθρεμένο-αμερικανοσιτιζόμενο Στ.Καλύβα και τον Ν.Μαραντζίδη (Α.Π.Θ.) – αποτελούν την πρώτη τετράδα των «Ταγματασφαλιτών» του 21ου αιώνα – που πρωτοστατούν στην «αποκατάσταση» των εθνοπροδοτικών ταγμάτων Ασφαλείας, οι οποίοι αν και δεν είναι ιστορικοί αυτοδιαφημίζονται ως «σπουδαίοι ιστορικοί» - «συγγράφοντας» χαμηλοτάτου επιπέδου προπαγανδιστικά «πονήματα», που δεν έχουν καμία σχέση με επιστημονική ιστορική έρευνα και την ιστορική Αλήθεια και χαρακτηρίζονται από χοντροειδή ψεύδη και προπαγανδιστικά μυθεύματα, ακραίας και προκλητικής μορφής διαστρεβλώσεις ιστορικών γεγονότων, ενώ ταυτόχρονα προδίδουν πρωτόγνωρη και χοντροειδή άγνοια των ιστορικών γεγονότων (θυμίζουν επίπεδο πολύ χαμηλότερο εκείνου του «ρασοφόρου»-θεολόγου Γιανναρά που έγινε καθηγητής «φιλοσοφίας» στο Πάντειο χωρίς σπουδές φιλοσοφίας αντί να υποβάλλει υποψηφιότητα σε καμιά θεολογική σχολή).
β. Το ΚΚΕ οργανωτής και καθοδηγητής της πάλης του λαού κατά των κατακτητών και η μεγάλη εποποιϊα της ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣΙΤΙΚΗΣ Αντίστασης
Το Πρώτο και τα επόμενα γράμματα του γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ καθόρισαν σωστά τη γραμμή του Κόμματος όχι μόνο στις παραμονές και κατά τη διάρκεια του πολέμου αλλά και για την οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης και του λαού, μετά την κατάληψη της χώρας απ’ τα χιτλερικά στρατεύματα, κατά των φασιστών κατακτητών. «Η γραμμή όμως αυτή δεν εφαρμόζεται σωστά, διαστρεβλώνεται συνειδητά απ’ τον προβοκάτορα Γ.Σιάντο και γίνονται βασικά, θεμελιακά λάθη» («ΒΟΗΘΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ» ΣΕΛ. 199, εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, Ιούνης 1952) (δε θα γίνει εδώ αναφορά σ’ αυτά).
Το ΚΚΕ ανασυγκροτώντας τις κομματικές του Οργανώσεις προχωρεί στις 27 Σεπτέμβρη 1941 στην ίδρυση, μαζί με άλλα κόμματα και λαϊκές Οργανώσεις εργαζομένων, του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ), που «αναδείχτηκε στη μοναδική απελευθερωτική Οργάνωση στην Ελλάδα. Αργότερα ιδρύθηκαν και οι άλλες εθνικοαπελευθερωτικές Οργανώσεις ΕΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΛΑΝ-ΟΠΛΑ-ΕΠΟΝ» («ΒΟΗΘΗΜΑ», σελ. 199), ενώ το Φλεβάρη του ΄42 άρχισε η ένοπλη οργανωμένη δράση του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού(ΕΛΑΣ), εγκαινιάζοντας μια νέα σελίδα στην ιστορία του τόπου: εκείνη της Λαϊκής Επανάστασης που τα τρία βασικά της χαρακτηριστικά (κινητήριες δυνάμεις, χαρακτήρας, απελευθέρωση) έδωσε με συμπυκνωμένο τρόπο ο Ν.ΖΑΧΡΙΑΔΗΣ στην Εισήγησή του στην 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (Ιούνης 1945), υπογραμμίζοντας πως «χωρίς κανένα δισταγμό μπορούμε να πούμε ότι ο ένοπλος οργανωμένος αγώνας για την εθνική απελευθέρωση αποτέλεσε την αρχή της λαϊκής επανάστασης στην Ελλάδα για την πραγματοποίηση του αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού».
Κάτω απ’ την καθοδήγηση του ΚΚΕ οι αντιστασιακές οργανώσεις αγκάλιασαν ολόκληρη τη χώρα και τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Το μεν ΕΑΜ τον Αύγουστο του 1944 είχε συγκεντρώσει στις γραμμές του πάνω από 1.500.000 λαού, ο δε ΕΛΑΣ έφτασε τις 70.000 τακτικό στρατό και μαζί με τον εφεδρικό έφτανε τις 140.000. Η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ) τη στιγμή της απελευθέρωσης ξεπερνούσε τις 600.000 μέλη.
Σύσσωμος ο λαός έδωσε πρωτόγνωρα παραδείγματα ανδρείας και μαζικού ηρωϊσμού, ενώ ο ΕΛΑΣ πολέμησε σκληρά και έδωσε άπειρες μάχες κατά των γερμανο-ιταλο-βουλγαρικών φασιστικών στρατευμάτων κατοχής και κατά των ντόπιων προδοτών συνεργατών τους απελευθερώνοντας την πατρίδα μας απ’ τους βάρβαρους φασίστες κατακτητές, γράφοντας έτσι λαμπρές σελίδες δόξας και δημιουργώντας τη μεγάλη εποποιϊα της ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣΙΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, συμβάλλοντας συνάμα έτσι και στην απελευθέρωση όλων των ευρωπαϊκών λαών απ’ τη μπότα του χιτλεροφασισμού και των συμμάχων του – απελευθέρωση στην οποία, πέραν των άλλων λαών, συνέβαλλε αποφασιστικά και τα μέγιστα ο ηρωικός Κόκκινος Στρατός της σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης κάτω απ’ τη σοφή καθοδήγηση του μεγαλοφυούς Στρατηλάτη ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.
Στις 12 Οχτώβρη του ΄44 απελευθερώθηκε η αδούλωτη Αθήνα ύστερα από 1264 μέρες σκλαβιάς και στα μέσα Οχτώβρη εκατοντάδες χιλιάδες λαού γιορτάζουν την απελευθέρωση, ενώ σε λίγες μέρες απελευθερώνεται ολόκληρη η χώρα από τον ΕΛΑΣ και έτσι δεν υπήρξε ανάγκη εισόδου του Κόκκινου Στρατού στο ελληνικό έδαφος (δε θα γίνει αναφορά στα ψεύδη των προπαγανδιστών της αστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης και των διάφορων οπορτουνιστών ούτε στα μυθεύματα περί δήθεν «χωρισμού των χωρών» απ’ τους Τσώρτσιλ-Στάλιν, «Γιάλτας», «ευθυνών Στάλιν», «Κόκκινο Στρατό» κλπ., κλπ. που δεν έχουν βέβαια απολύτως καμιά σχέση με την ιστορική Αλήθεια, όμως παραπλανούν ακόμα και καλοπροαίρετους, γι’ αυτό δεν είναι περιττή η αντίκρουση-ανασκευή τους, που για λόγους χώρου δεν μπορεί να γίνει σ’ αυτό σημείωμα).
γ. Οι ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ συμφωνίες Λιβάνου-Γκαζέρτας-Βάρκιζας – ο ηρωϊκός Δεκέμβρης του ΄44 και ο προδοτικός ρόλος του πράκτορα των Άγγλων Γ.Σιάντου
Η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ, με επικεφαλής το Γ.Σιάντο, στην κατοχή συγκροτούνταν από δυο μόνιμα κυρίαρχα στοιχεία καθ όλη τη διάρκεια του αγώνα που αποτελούσαν και τα δυο ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα:
πρώτο, την κυριαρχία του ΔΕΞΙΟΥ οπορτουνισμού στην ηγετική καθοδηγητική ομάδα Σιάντου-Ιωαννίδη που εκφράστηκε, πέρα από σειρά άλλα λάθη, πρωταρχικά στην εγκατάλειψη του δεύτερου σκέλους του ιστορικού Πρώτου Γράμματος του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ δηλ. την εγκατάλειψη του τελικού στρατηγικού ΣΚΟΠΟΥ του αγώνα: «έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικό παλλαϊκό πολιτισμό», δηλ. την «απελευθέρωση της χώρας και απαλλαγή της από κάθε ξενική εξάρτηση, λαϊκή δημοκρατία, που ανοίγει το δρόμο για το σοσιαλισμό», μ’ αποτέλεσμα την παράδοση της ΕΞΟΥΣΙΑΣ στην ΞΕΝΟΔΟΥΛΗ αντιδραστική αστική τάξη και την ΠΡΟΔΟΣΙΑ του εργατικού κομμουνιστικού και λαϊκού κινήματος, την προδοσία της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης, και υποταγή του στην ντόπια μοναρχοφασιστική αντίδραση και τον αγγλικό ιμπεριαλισμό,
δεύτερο, την κυριαρχία στην ηγετική ομάδα των Σιάντου-Ιωαννίδη μιας μόνιμα φιλο-αγγλικής πολιτικής γραμμής και στάσης, μιας γραμμής στην υπηρεσία του αγγλικού ιμπεριαλισμού, που εκφράστηκε στις ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ συμφωνίες Λιβάνου-Γκαζέρτας-Βάρκιζας, που άνοιξαν το δρόμο στην άφιξη-εισβολή των αγγλικών ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, έθεσαν τον ΕΛΑΣ κάτω απ’ τις διαταγές (υποταγή αρχικά στο αγγλικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, κλπ.) και τελικά τον αφόπλισαν με την οριστική-τελική προδοσία της Βάρκιζας παράδοσης των ΟΠΛΩΝ – ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ συμφωνίες που αποτέλεσαν σατανικό πέρασμα-εφαρμογή της γραμμής του αγγλικού ιμπεριαλισμού στο κομμουνιστικό και λαϊκό κίνημα της χώρας που προώθησε συνειδητά ο προβοκάτορας και πράκτορας των Άγγλων Γ.Σιάντος με τη στήριξη του δεξιού οπορτουνιστή Γ.Ιωαννίδη, κλπ., γεγονός που εκφράζεται καθαρά και μάλιστα πολύ νωρίς: στην Εισήγηση του Σιάντου στη δεύτερη πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (Δεκέμβρης 1942).
Οι συμφωνίες ΛΙΒΑΝΟΥ (20/5/1944–ΓΚΑΖΕΡΤΑΣ (26/9/1944)–ΒΑΡΚΙΖΑΣ (12/2/1945) δεν ήταν απλά «λάθη», όπως ισχυρίστηκαν στο παρελθόν και ισχυρίζονται ακόμα και σήμερα οι προδότες δεξιοί οπορτουνιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, αλλά μεγάλες ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ και έτσι τις είδαν-θεώρησαν – και πολύ σωστά – όχι μόνο οι κομμουνιστές και αντιφασίστες, οι αγωνιστές των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αλλά και ολόκληρος ο αντιφασίστας ελληνικός λαός. Την πρώτη και κύρια ευθύνη γι’ αυτές τις προδοτικές συμφωνίες φέρει το δίδυμο Σιάντου-Ιωαννίδη και δευτερευόντως εκείνοι που με εντολή τους τις υπόγραψαν (Ρούσος-Ζεύγος-Παρτσαλίδης) και η ηγεσία του ΕΛΑΣ Άρης-Σαράφης. Έχει σπουδαία διδακτική σημασία για τους νεότερους κομμουνιστές να γίνει γνωστή μια ιστορική απάντηση στον Παρτσαλίδη, όπως την κατέγραψε ο Δ.Βλαντάς: εκείνη του ανυπότακτου επαναστάτη κομμουνιστή, αδιάλλακτου και μαχητικού πολέμιου του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, σταλινικού-ζαχαριαδικού Γιώργη ΛΥΡΑ σε μια συνέλευση μελών του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι για την ανάλυση των αποφάσεων της παρασυναγωγής της «6ης Ολομέλειας» του «Κ»ΚΕ(Μάρτης του ΄56): «εσύ μας πρόδωσες και τώρα θέλεις να είσαι ηγέτης μας. Υπήρξαν αστοί πολιτικοί και στρατιωτικοί παράγοντες, που μετά από την αποτυχία τους αυτοχτόνησαν. Εσύ δεν έχεις τον ανδρισμό ούτε να αυτοκτονήσεις;» (Δ.Βλαντάς: «1950-1967, τραγωδία του ΚΚΕ» τέταρτος τόμος, σελ.111, Αθήνα, Ιούνης 1976)*.
Θεωρείται βέβαιο, ότι ο ηγέτης του αγγλικού ιμπεριαλισμού Τσώρτσιλ είχε αποφασίσει τη συντριβή του ελληνικού κομμουνιστικού και λαϊκού κινήματος (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ) από τότε που ήταν πλέον φανερή η αποτυχία ανάπτυξης-μαζικοποίησης του ΕΔΕΣ του συνεργάτη των ιταλο-γερμανών κατακτητών φασίστα Ζέρβα, κάτι που είχε δηλώσει και αργότερα απευθυνόμενος στους πολιτικούς της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης: «περιμένω οπωσδήποτε μια σύγκρουση με το ΕΑΜ και δεν πρέπει να την αποφύγουμε».
Ακριβώς αυτή τη σύγκρουση προετοίμασαν μεθοδικά πριν το Δεκέμβρη του ΄44, οι αστοί πολιτικοί με επικεφαλής τον Γ.Παπανδρέου και ο Σιάντος, εφαρμόζοντας κατά γράμμα και οι δυο τις εντολές των άγγλων ιμπεριαλιστών αφεντικών τους αλλά και επιπλέον διαθέτοντας και συγκεκριμένο επιτελικό πολιτικο-στρατιωτικό σχέδιο με δυο σκέλη: πρώτο, οπωσδήποτε σύγκρουση το Δεκέμβρη, δεύτερο, διασφάλισης σίγουρης ΗΤΤΑΣ του ΕΛΑΣ στην Αθήνα και νίκης των αγγλικών στρατευμάτων-Ταγματασφαλιτών συνεργατών των κατακτητών. Η στρατιωτική ΗΤΤΑ του ΕΛΑΣ Αθήνας ήταν η ΠΡΩΤΗ και εντελώς απαραίτητη ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ για να ανοίξει ο ΔΡΟΜΟΣ στη ΒΑΡΚΙΖΑ, για να πάει το κίνημα στην άνευ όρων συνθηκολόγηση δηλ. στην ΠΡΟΔΟΣΙΑ με την παράδοση τον ΟΠΛΩΝ του ΕΛΑΣ.
Αυτή ακριβώς τη γραμμή υποταγής στους άγγλους ιμπεριαλιστές προώθησε και αυτό το συγκεκριμένο σχέδιό τους εφάρμοσε στην πράξη ως γραμμή του ΚΚΕ ο Γ.Σιάντος. Γι’ αυτό και πήρε ο ΙΔΙΟΣ προσωπικά δυο σπουδαίες-καίριες, και προς όφελος των άγγλων ιμπεριαλιστών, αποφάσεις αυτή την κρισιμότατη για το λαϊκό κίνημα στιγμή: πρώτο, αποφάσισε ΜΟΝΟΣ του τη στιγμή της σύγκρουσης του Δεκέμβρη, σύμφωνα και με μαρτυρία του Ιωαννίδη, σε κρίση «ειλικρίνειας», στη «Γ΄ συνδιάσκεψη (1950)»: «όταν ο Σιάντος π.χ. πήρε μόνος την απόφαση ν’ αρχίσει τον ένοπλο αγώνα το Δεκέμβρη του 1944, χωρίς να ρωτήσει το ΠΓ, εμείς τι κάναμε;» («3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, 10-14/10/1950», σελ. 215, εκδόσεις «Γλάρος», Αθήνα 1988), δεύτερο, φρόντισε-αποφάσισε – για να είναι σίγουρη η ΗΤΤΑ του ΕΛΑΣ Αθήνας και η νίκη των αγγλικών στρατευμάτων – να πάρει μέρος στην ένοπλη σύγκρουση ΜΟΝΟ ο ΕΛΑΣ Αθήνας και ΟΧΙ ολόκληρος ο ΕΛΑΣ με τη στρατιωτική του ηγεσία ΑΡΗ-ΣΑΡΑΦΗ, τους οποίους έστειλε σκόπιμα-συνειδητά «βόλτα» στην Ήπειρο, τρίτο, επέτρεψε στα αγγλικά στρατεύματα από άλλα μέρη της Ελλάδας να περάσουν ανενόχλητα για να πάρουν μέρος στις μάχες κατά του ΕΛΑΣ σε Αθήνα-Πειραιά, τέταρτο, μετά το Δεκέμβρη η ΗΤΤΑ του ΕΛΑΣ Αθήνας σκόπιμα προβλήθηκε-παρουσιάστηκε εκ μέρους της προδοτικής ηγεσίας Σιάντου ως ΗΤΤΑ του ΕΛΑΣ πανελλαδικά – με προφανή στόχο να συρθεί το κίνημα στην ΠΡΟΔΟΣΙΑ της Βαρκιζας, όπως και έγινε – χοντροειδέστατο ΨΕΥΔΟΣ, γιατί ο ΕΛΑΣ πανελλαδικά, εκτός εκείνου της Αθήνας, ΔΕΝ ΕΙΧΕ ηττηθεί – μια ψευδέστατη αλλά ευρέως διαδεδομένη εκδοχή που αφελώς προβάλλεται και στις «Αναμνήσεις» διαφόρων αγωνιστών.
Σχετικά με το τρίτο σημείο ας δοθεί μια πρόσφατη μαρτυρία του Θόδωρου Καλλίνου-Αμάρμπεη (καπετάνιος του ΕΛΑΣ της 16ης μεραρχίας Θεσσαλίας και της 13ης μεραρχίας Ρούμελης): «πήγα στη Μάνδρα να υποδεχθώ το 52 Σύνταγμα και τη Μοίρα Πυροβολικού. Έφτασε στη Μάνδρα το βρετανικό Σύνταγμα από τη Θεσσαλονίκη. Το σταματήσαμε και πήραμε διάταξη να το αφοπλίσουμε. Τηλεφώνησα στο Σιάντο: «έφτασε στη Μάνδρα βρετανικό Σύνταγμα από τη Θεσσαλονίκη. Θα το αφοπλίσουμε». Απάντησε: «ν α τ ο α φ ή σ ε τ ε ν α π ε ρ ά σ ε ι»(υπογρ. «Α»). Ξανατηλεφωνώ: «Αύριο αυτό το Σύνταγμα θα μας πολεμάει στην Αθήνα». Απάντησε: «ν α τ ο α φ ή σ ε τ ε ν α π ε ρ ά σ ε ι»(υπογρ. «Α»). («ΕΛΛΑΔΑ», Νο 150, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2008, σελ. 1).
Βέβαια «η ηρωική εξέγερση του λαού της Αθήνας και του Πειραιά θα μείνει σα μία από τις πιο λαμπρές σελίδες της πάλης για τη λευτεριά», όμως ο αγώνας του Δεκέμβρη ήταν συνειδητά πολιτικά και στρατιωτικά απροετοίμαστος για να καταλήξει οπωσδήποτε και με μαθηματική ακρίβεια σε ΗΤΤΑ του ΕΛΑΣ, γιατί αλλιώς ΔΕ μπορούσε να ανοίξει ο δρόμος για την ΠΡΟΔΟΣΙΑ της Βάρκιζας. Συμπληρωματικά: «το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ανέχθηκε κατά τρόπο απαράδεχτο και ακατανόητο τη μονοπωλιακή διαχείριση του Δεκέμβρη από το Γ.Σιάντο. Ο Γ.Σιάντος κατάργησε αυθαίρετα χωρίς να ρωτήσει κανέναν, το γενικό αρχηγείο του ΕΛΑΣ και ίδρυσε την ΚΕ του ΕΛΑΣ, όπου έκανε αυτό που ήθελε. Χαραχτηριστικό είναι ότι ο Γ.Σιάντος με προσωπική διαταγή του στις 17 του Δεκέμβρη 1944, άφησε και μπήκε περνώντας μέσα από τη διάταξή μας στη Γκάζα, έξω από την Αθήνα, ανενόχλητο, ένα σύνταγμα άγγλων, που μπήκε έτσι στην Αθήνα και πήρε μέρος στις μάχες ενάντια στα τμήματά μας που πάλαιβαν ηρωικά. Στο ίδιο διάστημα και απ’ τη Θεσσαλονίκη φεύγαν ανενόχλητα αγγλικά στρατεύματα για την Αθήνα, ενώ οι κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ δεν παίρναν μέρος στη μάχη κατά των άγγλων. Αυτά όλα μόνο σαν π ρ ο δ ο σ ί α (υπογρ. «Α») μπορούν να χαραχτηριστούν. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ έμενε ξένο και αμέτοχο απ’ όλα αυτά, που ούτε κατοπινά τα συζήτησε, ούτε τα καταδίκασε, όπως δεν συζήτησε ούτε καταδίκασε την άλλη π ρ ο δ ο σ ί α (υπογρ. «Α»), τη συμφωνία της Γκαζέρτας» (Ν.ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: «ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΛΗΣ» (προς τη Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ), σελ. 16-17, εκδ. της ΚΕ του ΚΚΕ, 1950).
Ευθύνες για τις απανωτές ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ συμφωνίες φέρει και η στρατιωτική ηγεσία. Η ηγεσία του ΕΛΑΣ ΑΡΗΣ-ΣΑΡΑΦΗΣ μετά την ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ συμφωνία της Βάρκιζας όταν το κίνημα βρέθηκε-βρίσκονταν πια στην «κόψη του ξυραφιού» και μπροστά σε ολοφάνερη, σίγουρη, πλήρη και ολοσχερή καταστροφή, η ηγεσία του ΕΛΑΣ ΑΡΗΣ-ΣΑΡΑΦΗΣ το λιγότερο που έπρεπε τότε να πράξουν ήταν να ΑΡΝΗΘΟΥΝ την υπογραφή της «Ημερήσιας διαταγής» ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ του ΕΛΑΣ και ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ των ΟΠΛΩΝ στη ντόπια μοναρχοφασιστική αντίδραση και τους άγγλους ιμπεριαλιστές. Ολόκληρη η «Ημερήσια διαταγή» βρίσκεται δημοσιευμένη στο τέλος του βιβλίου του Σ.ΣΑΡΑΦΗ: «Ο ΕΛΑΣ» και αρχίζει ως εξής «Ημερήσια διαταγή, Γενικού αρχηγείου του ΕΛΑΣ της 16 Φλεβάρη 1945, Αξιωματικοί, καπεταναίοι και αντάρτες του ΕΛΑΣ και ΕΛΑΝ. Ύστερα από τη συμφωνία που υπογράφηκε στις 12 του μηνός ο ένοπλος αγώνας του ΕΛΑΣ τελειώνει και ο ΕΛΑΣ αποστρατεύεται …». Στο τέλος του κειμένου φέρει τις υπογραφές: Στέφανος Σαράφης – Άρης Βελουχιώτης (Στέφανος Σαράφη: «Ο ΕΛΑΣ», σελ. 562-563, εκδόσεις «Σύγχρονο βιβλίο», Αθήνα 1964).
Υπήρχε άραγε άλλος δρόμος; Ασφαλώς και υπήρχε. Το ΚΚΕ έπρεπε να ακολουθήσει έναν άλλο διαμετρικά αντίθετο δρόμο απ’ τον προδοτικό δρόμο που ακολούθησε: δηλαδή το δρόμο της απόκρουσης κάθε απόπειρας ανάμειξης του αγγλικού ιμπεριαλισμού στα εσωτερικά της χώρας, όπως έπραξε το νεαρό ΚΚ Αλβανίας, μ’ επικεφαλής τον Ενβέρ Χότζα, κόμμα μιας πολύ μικρότερης χώρας για την οποία δεν ενδιαφέρονταν λιγότερο οι άγγλοι ιμπεριαλιστές να την καθυποτάξουν.
Πέρα απ’ τις απανωτές ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ συμφωνίες για τις οποίες ο Σιάντος έπρεπε να συλληφθεί και να παραπεμφθεί σε δίκη απ’ το λαϊκό κίνημα, να καταδικαστεί και τουφεκιστεί, και ΜΟΝΟ η στάση του στην περίπτωση του «Δεκέμβρη του ΄44» είναι από μόνη της υπεραρκετή και η καλύτερη απόδειξη που δείχνει ότι ήταν προβοκάτορας και πράκτορας των άγγλων ιμπεριαλιστών, όπως ορθότατα χαρακτηρίστηκε (μετά από συγκέντρωση στοιχείων για την προδοτική του δράση) απ’ το ΚΚΕ επί ηγεσίας ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ για να έρθει αργότερα η σοσιαλδημοκρατική προδοτική κλίκα των Κολιγιανο-Παρτσαλιδο-Φλωράκηδων κλπ. να τον «αποκαταστήσει» και να βαφτίσει τις ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ απλά «λάθη», «υποχωρήσεις», «συμβιβασμούς», κλπ., κλπ. (βλέπε ανάμεσα στ’ άλλα απ’ τα πιο πρόσφατα «Δεκέμβρης 1944», «Ρ» 4/12/2011, «Συμφωνία της Βάρκιζας» «Ρ» 19/2/2012, «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ», Β΄ τόμος, 1949-1968, κλπ.).
*Αυτή την περήφανη και πολύ θαρραλέα επαναστατική στάση του αλύγιστου κομμουνιστή Γιώργη ΛΥΡΑ δεν μπόρεσαν να του τη συγχωρέσουν οι γυμνοσάλιαγκες της φασιστικής κλίκας των Χρουστσοφ-Μπρεζνιεφ, Κολιγιάννης-Παρτσαλίδης, και τον εξόντωσαν, δίνοντας εντολή στους Ρουμάνους Χρουστοφικούς να τον αποβάλλουν απ’ το Πανεπιστήμιο-Σχολή Ιστορίας, στην οποία είχε γραφτεί όταν επέστρεψε από την Ελλάδα στο Βουκουρέστι μετά το 1954 από τη σκληρή παρανομία, άρρωστος και φυματικός, να του στερήσουν το δικαίωμα δουλειάς και να τον κλείσουν φυλακή στα φασιστικά μπουντρούμια των Ρουμάνων χρουστσοφικών. Εκεί βασανίστηκε τόσο πολύ άγρια που αργότερα αναγκάστηκαν να τον βγάλουν ετοιμοθάνατο (20 μέρες πριν) για να μη πεθάνει στη φυλακή, μεταφέροντάς τον σε Νοσοκομείο του Ιασίου Ρουμανίας, φρουρούμενο πάντα από αστυνομικό που δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον επισκεφθεί, αφήνοντας εκεί την τελευταία του πνοή στα τέλη του 1959.
Το 23ο Διεθνές Κάμπινγκ Αντιφασιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Νεολαίας θα διεξαχθεί στο Καράκας της Βενεζουέλας.
Περισσότερες πληροφορίες σύντομα.
Το 20ο κάμπινγκ είχε διεξαχθεί στη Δανία το 2006, το 21ο στη Βραζιλία το 2008, το 22ο στην Τουρκία το 2010.
Διαβάστε επίσης:
«ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ»
Νά τι γράφανε οι εφημερίδες της Κατοχής για τους αρχηγούς των Ταγμάτων Ασφαλείας
- Πέμπτη, 27 Ιουλίου 1944. Η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»:
Ο αρχηγός εθελοντικών δυνάμεων Πελοποννήσου Συνταγματάρχης κ. Παπαδόγκωνας προς τον Φύρερ
Βερολίνον, 26.
Καθ' ά μεταδίδεται εξ Αθηνών ο αρχηγός των ελληνικών εθελοντικών σχηματισμών της Πελοποννήσου συνταγματάρχης Παπαδόγκωνας, απηύθυνε προς τον Φύρερ επί τη διασώσει του το ακόλουθον τηλεγράφημα:
«Οι 5.000 αξιωματικοί και άνδρες των ελληνικών εθελοντικών τμημάτων της Πελοποννήσου με το μεγαλύτερον μέρος του πληθυσμού της Πελοποννήσου όπισθεν αυτών, εκφράζουν την βαθυτάτην αγανάκτησίν των δια την εναντίον σας απόπειραν, σχεδιασθείσαν και επιχειρηθείσαν υπό υποκειμένων, τα οποία δεν ήθελον να αναγνωρίσουν την αναγκαιότητα του αγώνος κατά του κομμουνισμού και των πλουτοκρατών συνεργατών του. Εκφράζουν την χαράν των δια την θαυμαστήν διάσωσίν σας και κλίνουν με ευγνωμοσύνην το γόνυ ενώπιον του Παντοδυνάμου Θεού, όστις ήπλωσε προστατευτικήν χείρα επάνω από την ζωήν σας, δια να σας διαφύλαξη εις το γερμανικόν έθνος και εις την εν τω αγώνι κατά της κομμουνιστικής πανώλους ηνωμένην Ευρώπην.
Δια τους Έλληνας εθελοντάς της Πελοποννήσου, η ένδειξις αυτή είναι μία παρόρμησις, όπως συνεχίσουν δι' όλων των δυνάμεων μέχρις εσχάτων τον αγώνα κατά των μπολσεβικικών ορδών έν Ελλάδι.
Από της ιεράς γης της αρχαίας Σπάρτης, εκ της οποίας προήλθεν η δράξ των ηρώων του Λεωνίδου, ή οποία έσωσε τον ευρωπαϊκόν πολιτισμόν, υψούται η προσευχή μας: «Κύριε, διαφύλαττε τον Φύρερ».
- Κυριακή 13 Αυγούστου 1944:
Ο Φύρερ εκφράζει τάς ευχαριστίας του προς τον κ. Παπαδόγκωναν και τους εθελοντάς του.
Επίσης και ο Υπουργός Εσωτερικών του Ράιχ Χίμλερ
Ο Φύρερ έδωσε διαταγήν όπως ανακοινώσουν προς τον Διοικητήν των εθελοντικών τμημάτων Πελοποννήσου Συνταγματάρχην κ. Παπαδόγκωναν ότι εχάρη εγκαρδίως διά τα επ' ευκαιρία της διασώσεως του αποσταλέντα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα των εν τη Πελοποννήσω κατά του Μπολσεβικισμού μαχόμενων εθελοντών. Ο Φύρερ διαβιβάζει τας θερμάς του ευχαριστίας και τους χαιρετισμούς του εις όλους τους εθελοντάς.
Εξ άλλου και ο αρχηγός των Σ.Σ. και υπουργός των Εσωτερικών του Ράιχ Χίμλερ έδωσεν εντολήν όπως διαβιβασθούν προς τον Συνταγματαρχών κ. Παπαδόγκωναν και αι ιδικαί του ευχαριστίαι.
Τά συγχαρητήρια του Εθελοντικού Ελληνικού Στράτου προς τον Αδόλφον Χίτλερ
Πρός τόν Άδόλφον Χίτλερ - Φύρερ της Γερμανίας.
Ημείς οι Έλληνες, οι οποίοι μετά των εντίμων και ανδρείων Γερμανών στρατιωτών αγωνιζόμεθα εντός του εδάφους της αιωνίας ημών πατρίδος, υμνούμεν και δοξάζομεν τον προστάτην ημών και φιλεύσπλαχνον Θεόν, ο οποίος έσωσεν υμάς τον μέγαν Φύρερ της Γερμανίας και ολοκλήρου της Ευρώπης από τους όνυχας των κακών και πονηρών δαιμόνων, οι οποίοι ηθέλησαν να σας δολοφονήσουν. Επί τη ευκαιρία της διασώσεως σας εκφράζομεν προς υμάς τα αδελφικά μας αισθήματα.
Οι αρχηγοί του ΕΕΣ
Κισά-Μπατζάκ (Κυριάκος Παπαδόπουλος)
Μιχαήλ Αγάς (Μιχαήλ Παπαδόπουλος)
- Εφημερίδα «Νέα Ευρώπη» Θεσσαλονίκης, 25-7-1944:
Η δράσις του ΕΕΣ
Από πολλού χρόνου σκοπός του Εθνικού Ελληνικού Στρατού μας υπήρξεν η εκκαθάρισις του ορεινού συγκροτήματος του Βερμίου, επί του οποίου ήσαν εγκατεστημέναι πλείσται κομμουνιστικαί συμμορίαι και εκτελεστικά αποσπάσματα του ΕΛΑΣ και ΕΑΜ, τα οποία τμήματα εκείθεν εξορμούντα προσέβαλλον εκάστοτε τα χωρία τα ευρισκόμενα γύρωθεν του Βερμίου. Κατόπιν των ανωτέρω απεφασίσθη όπως, τη συμπράξει του γερμανικού στρατού, ενεργηθή επιχείρησις κατά των συμμοριών αυτών.
Την 22αν Απριλίου ε.έ. τμήματα γερμανικού στρατού των Ες-Ες μετά τμημάτων του ΕΕΣ, μεθοδικώς ενεργήσαντα, κατώρθωσαν να σχηματίσουν κλοιόν πέριξ του ορεινού όγκου του Βερμίου.
- Εφημερίδα «Πατρίς» Κοζάνης, 21-5-1944:
Την 8ην Μαΐου ε.έ. διερχόμενος ο αρχηγός (σ.σ. Μιχάλης Παπαδόπουλος) εκ Βεροίας μετά του στρατού και του επιτελείου του, εστάθμευσεν εις την πόλιν αυτήν και ωμίλησεν εις ογκωδεστάτην συγκέντρωσιν. Πλαισιούμενος ο αρχηγός μας από τον σεβασμιώτατον Μητροπολίτη Βεροίας, τον αρχηγόν των γερμανικών δυνάμεων των Ες-Ες και απείρων εθνικών παραγόντων, ωμίλησεν εμπρός εις μίαν ανθρωποθάλασσαν Βεροιωτών δηλώσας το φως της αλήθειας...
«Το Οδοιπορικό του Βασίλη», Βασίλης Κ. Μπουφίδης, Αθήνα 2006, σελ. 124-126
Γνωρίζοντας ότι το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν είχε ποτέ τόσο πολύ πλούτο από την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας, […]
Εμείς, η νεολαία, σπουδαστές, μαθητές ή αδήλωτοι εργαζόμενοι, επισφαλής, άνεργοι ... συγκεντρωθήκαμε στις 26 Φεβρουαρίου 2012, είμαστε αφοσιωμένοι στον αγώνα για την επανάσταση από τη σύσταση της UJR, μια οργάνωση νεολαίας λαϊκή, επαναστατική και διεθνιστική, που συνδέονται με την PCOF. […]
Καλούμε για να ενωθούν μαζί μας όλους τους νέους που επαναστατούν εναντίον αυτού του συστήματος και είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των νέων ανθρώπων.
UJR. πρώτο Συνέδριο
Φεβρουάριος 2012
Δημοσιεύτηκε στη La Forge, τ. 527 Μάρτης 2012
Οι δυνάστες του Ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας
Ο «Ρωσσοαγγλογάλλος» είναι ένα σατυρικό ποίημα με διαλόγους, το οποίο γράφτηκε και κυκλοφόρησε από άγνωστο συγγραφέα την προεπαναστατική περίοδο στην τουρκοκρατούμενη τότε Ελλάδα. Στη συνέχεια, μετά την επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση, το ποίημα καταχωνιάστηκε και «χάθηκε».
«Χάθηκε» γιατί μέσα από αυτό, πέρα από τον τούρκο καταχτητή, φαινόταν ξεκάθαρα τα στηρίγματά του και ο ρόλος των ξενών μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Φαινόταν ξεκάθαρα ο ρόλος του ντόπιου θρησκευτικού «ιερατείου», των φαναριωτών και των κοτζαμπάσηδων ως δυνάστες του λαού της τουρκοκρατούμενης τότε χώρας αλλά και μετά.
Στο διάλογο που υπάρχει στο ποίημα, συμμετέχουν τρεις εκπρόσωποι των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, Ρωσία, Αγγλία, Γαλλία, με την «Ελλάδα», ένα «μητροπολίτη», ένα φαναριώτη «πρίγκιπα», έναν Έλληνα «πραγματευτή» και έναν «κοτζάμπαση» άρχοντα της υπόδουλης τότε χώρας.
«Είναι βέβαιο πως το έργο αυτό με τη λεπτή ειρωνεία προς τους ξένους και ντόπιους τυράννους και δυνάστες του υπόδουλου Γένους, έχει γραφτεί από συγγραφέα που γνωρίζει σε βάθος την πραγματικότητα. Φαίνεται ξεκάθαρα πως προέρχεται ο ίδιος ο συγγραφέας από το λαό, αφού τόσο καλά τον εκφράζει. Όμως γνωρίζει και το ρόλο τόσο των «Μεγάλων Δυνάμεων» όσο και του ντόπιου θρησκευτικού «Ιερατείου» και «αρχοντολογιού», γεγονός που αποδεικνύει βαθιά γνώση της πραγματικότητας. Ο «Ρωσσοαγγλογάλλος» γραμμένος σε γλώσσα προσιτή και κατανοητή, προσπάθησε με απλές εικόνες, ίσως χωρίς λεπτότητα που δεν είναι άλλωστε διόλου απαραίτητη, να δώσει πραγματικές διαστάσεις στους έξης παράγοντες:
στο «φιλικό» ενδιαφέρον των «Μεγάλων» προστάτιδων Δυνάμεων για την Ελλάδα, και
στο ρόλο των ντόπιων πολιτικο-οικονομικο-θρησκευτικών ηγεμόνων.
Ας αναλογιστούμε πως την εποχή αυτή είχε πια ωριμάσει ο Μεγάλος Ξεσηκωμός στις ψυχές των υπόδουλων Ελλήνων. Γνήσιο συνεπώς πατριωτικό καθήκον ήταν να γνωρίζει ο φιλότιμος, ρομαντικός, ιδεολόγος και προπαντός εύπιστος Ελληνικός λαός της αγροτιάς, ποιους - εκτός των τούρκων τυράννων - έχει ν' αντιμετωπίσει στον απελευθερωτικό του Αγώνα.
Το ποίημα αυτό καταχωνιάστηκε μεταπελευθερωτικά ως τις μέρες μας. Η ερμηνεία είναι φανερή: Στέκεται σαν «προτροπή», σαν «υπόδειξη», σαν «συμβουλή», σαν «ενημέρωση», σαν «αποκάλυψη» και στις μέρες μας. Αρκεί να αλλάξουν (ή να συμπληρωθούν) μερικά ονόματα στους πρωταγωνιστές του και το κείμενο έχει απόλυτη επικαιρότητα».
Βλ. σελ. 13-14, Απόστολος Παναγιαννόπουλος, «Ρωσσοαγγλογάλλος», εκδ. Ρέκος, Θεσ/νίκη 1981
Παράλληλα αξίζει να σημειωθεί ότι από την ίδια εργασία και από τις σελίδες 19-29 αναδημοσιεύεται το ποίημα «Ρωσσοαγγλογάλλος» και οι σημειώσεις των παραπομπών.
(Λαϊκή Ποιητική Σάτιρα 'Ανωνύμου "Ελληνα)
«Ρώσσος, Άγγλος και Γάλλος1 κάμνοντες την περιήγησιν
της Ελλάδος, και βλέποντες την αθλίαν της κατάστασιν, ηρώτησαν κατ' αρχάς ένα Γκραικόν φιλέλληνα διά να μάθουν την αιτίαν2, μετ’ αυτόν ένα μητροπολίτην3, είτα ένα βλάχμπεην4, έπειτα ένα πραγματευτήν5, και ένα προεστώταβ.
Τέλος απαντούν την Ελλάδα7 αυτήν.
ΞΕΝΟΣ
Ειπέ μας, ω φιλέλληνα, πως, φέρτε την σκλαβίαν, και την απαρηγόρητον των Τούρκων τυραννίαν;
πως τες ξυλιές και υβρισμούς και σιδηροδεσμίαν,
παίδων, παρθένων, γυναικών, ανήκουστον φθορίαν;
Πως δε τον καθημερινόν των συγγενών σας φόνον,
τον αδικον, αναίτιον, και χωρίς τινα πόνον;
δεν είσθ’ εσείς απόγονοι εκείνων των Ελλήνων,
των ελευθέρων, των σοφών και των φιλοπατρίδων,
και πως εκείνοι απέθνησκον διά την ελευθερίαν
και τώρα εσείς υπόκεισθε εις τέτοιαν τυραννίαν;
Και ποιον γένος ως εσείς εστάθη φωτισμένον,
εις την σοφίαν, δύναμιν, κ’ εις όλα ξακουσμένον;
Πως νυν εκαταστήσατε την φωτεινήν Ελλάδα!
Βαβαί9! ως ένα σκέλεθρον, ως σκοτεινήν λαμπάδα!
Ομίλει, φίλτατε Γραικέ, ειπέ μας την αιτίαν:
μή κρύπτεις τίποτις, ημών λύε την απορίαν.
Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝΟΣ10
Ρωσσ - αγγλο - γάλλοι,
Ελλάς, και όχι άλλη
ήτον, ως λέτε, τόσον μεγάλη.
Νυν δε αθλία
και αναξία
αφ' ου άρχισεν η αμαθία.
Όσ’ ημπορούσι
να την ξυπνούσι,
ουτ’ εις το χείρον την οδηγούσι.
Αυτή στενάζει,
τα τέκνα κράζει,
στο να προκόπτουν όλα προστάζει.
Και τότε ελπίζει
ότι κερδίζει
ευρείν, όπου 'χει νυν την φλογίζει.
Μα όστις τολμήσει
να την ξυπνήση
πάγει στον άδην χωρίς τινα κρίσιν.
……………….
Όθεν βαλθήτε,
μην αμελήτε
κι από τους πρώτους, βεβαιωθήτε.
ΓΑΛΛΟΣ
Ιδού, ας ερωτήσωμεν τούτον τον πολυγένην·
Μητροπολίτης φαίνεται, κάμνει τον Δημοσθένην.
Σ' αυτόν θέλει γνωρίσωμεν τον ζήλον της Γραικίας, αν είναι φιλελεύθερος ή φίλος τυραννίας.
Χαίρε Πανιερώτατε και γένος της Γραικίας,
πως υποφέρεις τον ζυγόν της Τούρκων τυραννίας; Γιατί εκαταντήσετε την φωτεινήν Ελλάδα
αθλίαν, κακορρίζικην και ως σβηστήν λαμπάδα;
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Να έχετε τέκνα, την ευχήν μου
κι ακούσατε την απόκρισίν μου.
Εγώ τον ζυγόν δεν τον γνωρίζω11
ούτε ξεύρω να τον νομίζω.
Τρώγω, πίνω, ψάλλω με ευθυμίαν,
δεν υποφέρω ποτέ τυραννίαν.
Τότε υποφέρω αδημονίαν,
όστις με βλάψει στην επαρχίαν.
Αυτή του Τούρκου η τυραννία
σ’ εμέ είναι ζωή μακαρία.
Αφού το ράσο τούτο φόρησα
πλέον τινά ζυγόν δεν γνώρισα.
Δύο ποθώ, ναι μα τες εικόνες:
άσπρα12 πολλά και καλές κοκόνες13.
Περί δε της Ελλάδος, που λέτε,
δεν με μέλει κι αν τυραγνιέται.
Μ’ αν βαστάζη χωρίς να στενάζη,
όλες τις άμαρτίες εβγάζει.
Ημείς πάντα τους ξομολογούμεν
και ψυχικά τους νουθετούμεν
πίστιν να έχουν στον βασιλέα14
και σέβας εις τον αρχιερέα∙
στον Τούρκον τ' άσπρα να μη λυπούνται,
τότε γάρ την ψυχήν ωφελούνται.
Και αρχιερέων παρρησίες15
και παπάδων πολλές λειτουργίες.
Ο πνευματικός τους διορίζει
πως πρέπει καθείς να δευτερίζη.
Αυτοί άρχισαν να παρακούσι
κι όλοι λευθερίαν φρονούσι.
Διά τούτο κι' ημείς συμφωνούμεν,
ομού με Τούρκους, τους βαρβαρούμεν16. έπειδή όλοι μας το θωρούμεν
πως θέλει λείψει ο,τι βαστούμεν.
Χριστός, μας λέγουν, θέλει λευθερίην
ημείς δ’ έχομεν το δεσμείν και λύειν.
Με θλίβει η μικρή επαρχία,
ελπίζω σ’ άλλην, πλέον πλούσια.
Έχω πασάδες, και τους ελτζήδες17,
και είναι σίγουρες έλπιδες.
Και οι κοκόνες είναι μέγα θαύμα,
ευκολύνουν γάρ το κάθε πράγμα.
Φθάνει γούν η τόση απολογία,
ιδού γυνή φέρει παρρησία.
ΞΕΝΟΣ
Ω δυστυχία των Γραικών, γένος πεπλανημένον,
πόσα κακά υποφέρετε εκ των ιερωμένων !
ΡΩΣΣΟΣ
Και τι καλά εκάναμεν ημείς εις την Ρωσσίαν:
όλους τους επροστάξαμεν να ζούν στην μοναξίαν.
ΑΓΓΛΟΣ
Ημείς αποφασίσαμεν του Πάπα κάθε χρόνον
το είδωλον να καίωμεν χωρίς κανένα πόνον.
ΓΑΛΛΟΣ
Μα ημείς τον έγκρεμνισαμεν και άπ’ αυτόν τον θρόνον και παίγνιον τον δείξαμεν στον κόσμον και όχι Κρόνον18.
ΡΩΣΣΟΣ
Ιδού ένας πως έρχεται, μα ποιός τονε γνωρίζει;
Φορεί σαμουροκάλπακον9 και αγάλια βηματίζει:
Με δόξαν φέρεται πολλήν και το φοντέ μεγάλο.
Πρίγκιψ Βλαχίας φαίνεται, βέβαια και δεν σφάλλω.
Νέος αυθέντης έγινε και πάει στην Βλαχία,
για να γυμνώοη τον λαόν χωρίς φιλανθρωπία.
ΑΓΓΛΟΣ
Ας πάμε, ας τον ξετάξωμεν να δούμεν τι φωνάζει,
αν τυραννία χαίρεται ή πατρίδαν αγαπάει.
Σε χαιρετούμεν, ηγεμών, με το προσήκον σέβας,
Ελλάδος γόνε άριστε, κοινών δε και της Εύας.
Σοι συγχαιρόμεθα πολλά την νέαν αυθεντίαν
μακρόβιον και ελεύθερον εις όλην την Γκραικίαν,
ήτις στενάζει, κόπτεται, έχασε την πνοή της,
και τα πολλά τα βάσανα έπαυσαν την ζωήν της.
Τας χείρας της εξάπλωσε σε σας τους απογόνους,
ως δυνάμενοι πάντοτε να σβήσετε τους πόνους.
Ποτέ δεν το έλπίζομεν πως θέλει αμεληθήτε,
αλλά με τόλμην τους εχθρούς θέλει εκδικηθήτε.
ΠΡΙΓΚΙΨ
Αντιχαίρετε, ω ξένοι,
άλλ’ η ευχή κάτω μένει.
Ταυτα γάρ που σεις μου λέτε,
φλόγα στην καρδιά μου φέρτε.
Της Ελλάδος η λευθερία
εις εμέ είναι πτωχεία.
Τότε η παρούσα δόξα
σβύει, φέρει τόσα τόξα.
Πρέπει εγώ, εξ εναντίας,
ως πιστός πάσης Τουρκίας,
την Ελλάδα ν’ αφανίζω
και τους Τούρκους να ρανίζω.
Ετσι ημπορώ να ζήσω,
όταν τους Γραικούς εκδύσω.
Φίλοι, η ελευθερία
είν’ κοινή συγκοινωνία:
πλούσιος, πτωχός και πένης
φαίνετ’ άλλος Δημοσθένης.
Εις αυτήν όλοι προστάζουν,
σοφοί, δίκαιοι, ετάζουν∙
πλην η δόξα η δική μου
τέρπει μόνον την ψυχήν μου.
Έχοντάς της υπό χείρα,
με τρομάσσει κάθε χείρα.
Κι αν ο Τούρκος μας δικάζει,
κι ως αρνιά όλους μας σφάζει,
πάλι εμείς τον εντρυφούμεν,
πάλ’ εμείς τον αγαπούμεν.
Βρήκαμεν το γιατρικόν μας,
φεύγομεν τον θάνατόν μας,
όταν τους Γραικούς γυμνούμεν
και τα άσπρα τους μαδούμεν.
Ποτίζομεν και την αυλήν,
φυλάττομεν και την ζωήν.
Οι προπάτορές μας πρώτα
δεν ελάβαν έτοια φώτα·
ζούσαν πλιό ταπεινωμένοι
κ’ εις το γένος πλιό δοσμένοι.
Εις έτούτο το βραβείον
να μας ζή το ιερατείον.
..................................
Φίλοι, συγχωρήσατέ μοι,
θέλει πάγω στο χαρέμι.
Είδα μπήκ’ ένας Δεσπότης,
που ν' της δόμνας20 χρυσοδότης
φέρει, βέβαια, σολδία21,
να λάβη άλλην επαρχία.
Υγιαίνετε ομάδι,
φίλοι μου ρωσσαγγλογάλλoi
ΞΕΝΟΣ
Ιδού τούτος ο σοβαρός κι όλος ανησυχίας,
βέβαια θλίψις τον κρατεί της Τούρκων τυραννίας·
συλλογισμένος περπατεί και μυστικά μιλάει·
μήπως του γένους του κακά προς ένα τα μετράει;
ΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗΣ
Εγώ για την Γραικίαν δεν είχα στοχασμόν,
μ’ όλον οπού φέρει ζυγόν τυραννικόν·
αλλά πάντα προσμένω από την Μπαρμπαριά
καράβια φορτωμένα, και από την Φραγκιά.
Είν’ μέρες δεν τα βλέπω για να αναπαυθώ.
Γιά τούτο συλλογούμαι χωρίς να κοιμηθώ.
................................................
Εγώ άσπρα δανείζω εις όσους αγρικώ
ότι έχω να τα λάβω με κέρδος αρκετό·
μα όταν εγνωρίζω πως δεν τα αβγατώ,
τότε βαθειά τα θάπτω, κι’ ουδέ τα μαρτυρώ.
Είναι τινές δε πάλιν όπου πολλά πετούν
εις γένος και σχολεία για να τους εξυπνούν·
Αλλ' ούτοι είν’ ολίγοι, τα άσπρα των δεν αρκούν
διά να απολαύσουν εκείνο π’ αγαπούν.
Ημείς το πλείστον μέρος εκ των πραγματευτών,
θέλομεν πάντα άσπρα, κι ας έχομεν ζυγόν·
τα πλούτη μας ευφραίνουν και μας παρηγορούν,
κι’ ούδέποτε των Τούρκων τα βάρη μας ’νοχλούν.
ΞΕΝΟΣ
Τέλος ημείς δεν βρίσκομεν κανένα φιλοπάτριν,
καθένα τον ακούομεν πρόθυμον Τουρκολάτρην.
.........................................
Ας πλησιάσωμεν κοντά, να ιδούμεν και τι λέγει
εκείνος ο υπέροφρυς οπού κινεί το χέρι·
φαίνεται όλος σοβαρός, και όλος εις φροντίδες·
αυτούς οι Τούρκοι συνηθούν να λέν' κοτζαμπασήδες.
Γειά σου, χαρά σου, προεστέ, γιατί είσαι συγχισμένος;
και τις σε κακοποίησε και στέκεις λυπημένος;
ΚΟΤΖΑΜΠΑΣΗΣ
Αχ το γένος μου πολλά με κατατρέχει,
μοι λέγει, τάχα, πως τ' άρπαξα τα έχει·
εγώ εστάθην τρείς χρόνους στην αξίαν,
κι ως ήθελα εβάσταξα την επαρχίαν·
έδειχνα εις όλους πως είμαι ευεργέτης,
ουδείς δ’ ετόλμα να φανή ως προσέτης22.
Εάν πολλ' άσπρα τους άρπαξα βιαίως,
πάλιν στους Τούρκους τα ’δωσα διά χρέος.
....................................................
Θέλω τους κάμω τις είμαι να γνωρίσουν,
μικροί, μεγάλοι για να με προσκυνήσουν·
κοινώς γαρ άλλοι λέγουν για να με ψήσουν,
κι άλλοι φωνάζουν κάλλιο να με φουρκίσουν.
Αυτό, φίλοι μου, το παράπονον έχω,
και εις τους Τούρκους διά τούτο προστρέχω.
ΓΑΛΛΟΣ
Ουαί σοι, τάλαινα Ελλάς, τι σ’ έμελλε να πάθης,
από τυράννους και εχθρούς ω πως εκατεστάθης!
Ξένοι σ’ ακούν, στενάζουσι και συνθρηνούν μαζί σου,
και τα δικά σου τα παιδιά αυξαίνουν την πληγήν σου!
ΑΓΓΛΟΣ
Οστις τα πάντα θαυμαστά έργα της ερευνήσει,
και τώρα δε να την ιδή, και πως να μη γαβγίση;
Αυτή όλους μας φώτισε με τα συγγράμματά της
κι' ημείς πάντα μιμούμεθα τέκνα τα παλαιά της.
ΡΩΣΣΟΣ
Πολλά θαυμάζω κι απορώ τους Έλληνας τους πρώτους
εις την σοφίαν.... και εις όλους των τους τρόπους·
εάν ημείς δεν βρίσκαμεν 'π' εκείνων ερμηνείας,
αλοίμονον, δεν φθάναμεν εις τόσας ευτυχίας.
(φεύγουν και εις την στράταν συναπαντούν την Ελλάδα.)
ΑΓΓΛΟΣ
Ρώσσε, και Γάλλε, βλέπετε εκείνην την γυναίκα;
Άραγε τι να έπαθεν η δυστυχής η Γραίκα;
Ξυπόλυτη, κι ακτένιστη, και όλη πληγωμένη,
και μέσα εις τα δάκρυα είναι βεβυθισμένη.
Aς πλησιάσωμεν κοντά να ίδωμεν τι έχει
και κάθε ένας από μας την βοηθεί ως θέλει.
ΓΑΛΛΟΣ
Βαβαί! Τι λύπη, τι φθορά είν’ εις τούτο το σώμα! ,
Τέτοιες πληγές, τέτοιες σπαθιές εγώ δεν είδ’ ακόμα.
Τα αίματά της έγιναν μια φοβερά πλημμύρα.
Ώ δυστυχής Ελλήνισσα, πως σ’ εύρε τέτοια μοίρα!
Και ποια άλλη ως εσέ βαστούσ’ αυτούς τους πόνους,
να μή πεθάνη παρευθύς, μα να ‘χη ακόμη τόνους!
ΡΩΣΣΟΣ
Ουαί! Το στήθος της κτυπά και τα μαλλιά μαδίζει
και μετ’ αυτά τα δάκρυα και τας πληγάς σφογγίζει.
Κοιτάξετε τους πόδας της που ν’ αλυσοδεμένοι
και οι μαστοί της παντελώς είν’ καταξηραμένοι.
Γυνή μεγάλη φαίνεται, γεμάτ’ από σοφίαν,
και σώμα έχει ηρωϊκόν και φυσιογνωμίαν.
Για στοχασθήτε, φίλοι μου, Τούρκου την τυραννίδα,
ποσο σκληρώς εσπάραξε ταύτην την Ελληνίδα.
ΑΓΓΛΟΣ
Ας την ρωτήσωμεν, λοιπόν, να μας ειπή τα πάθη.
ΡΩΣΣΟΣ
Καλόν είναι να μάθωμεν το πράγμα πως έστάθη.
ΓΑΛΛΟΣ
Αυτό κ’ εγώ πολλά ποθώ,
κ' είμαι περίεργος να διώ.
ΑΓΓΛΟΣ
Χαίρε, κυρία Ελληνίς· γιατ’ είσαι δεδεμένη;
ποιος σε κατεξέσχισεν; γιατ’ είσαι πληγωμένη;
Εξήγησέ μας φανερά τα τόσα βάσανά σου,
και κάμε μας, παρακαλώ, γνωστόν και τ’ όνομά σου.
ΕΛΛΑΣ
Το όνομά μου ειν’ Ελλάς, κοινώς δε και Γραικία,
η πριν λαμπρά και δυνατή, τώρα δε παναθλία.
Σεις δ’, ω ξένοι, τίνες εστέ, και πως ήλθετε ώδε;
τις η πατρίς και γένος σας; ίσως παρηγορούμαι.
.......................................................... ΞΕΝΟΣ
Μητροπολίτην εύρομεν, και Μπέη της Βλαχίας,
πραγματευτήν, και προεστόν, φίλους της τυραννίας.
ΕΛΛΑΣ (τώ Ρώσσω)
Εάν καλούς ’γνωρίζετε αυτούς τους καλογήρους,
κι από τους άρχοντας πολλούς, ωσάν αυτούς όμοιους,
ποτέ δεν τους εστέλνετε να ζούν στο μοναστήρι,
ούτε τους άρχοντας αυτούς ομοίως στο Σιμπήρι.
(τώ Γάλλω)
Μα κ’ έσύ, Γάλλε, θαυμάζεις;
Φαίνεται μοι πως με παίζεις.
Αν εσείς αυτών την δόξα,
δεν γκρεμίζατε με τόξα,
κι αν δεν στούνταν γκιλλουτίνα,
σεις εχάνεσθε άπ’ την πείνα23.
(τώ Άγγλω)
Εάν εσείς τον Πάπαν γνωρίζετε καλόν,
γιατί τον κάθε χρόνον τον καίετε πλαστόν;24
Λοιπόν μην απορείτε πως είναι οπαδοί,
καθένας το γνωρίζει και μέσα τον πονεί.
Τας πληγάς και τραύματά μου
που μου δίδουν τα παιδιά μου,
ίσως έχουν και αιτίαν
ότι γίνονται με βίαν.
Πως δε να αλησμονήσω
και παντού να μή κηρύσσω
ότι είστ' εσείς αιτία
όπου φέρω γω μυρία;
Βλέπετε τούτας τα πληγάς που έχω στο κεφάλι,
και άλλας πάνω στην καρδιά, μία κοντά στην άλλη,
όλας ’πό σας τας έλαβα χωρίς φιλανθρωπίαν.
Σεις με την ευεργέτιν σας δείξατ’ αχαριστίαν.
Τρεις μάχες Ρώσσος κήρυξεν ενάντιον Τουρκίας25.
Τα τέκνα μου εσύναξεν από πολλάς οικίας·
εγγράφως τα υπέσχετο για να τα λευθερώση,
μα ο σκοπός του απέβλεπε σκληρά να τα σκλαβώση.
Δεν έφθασε που σφάγηοαν τόσ’ Ελληνες μαζί του,
αλλ’ έσβησε κι άλλους πολλούς ησύχους το σπαθί του.
Άρχισε και η Γαλλία
να κηρύττη λευθερία·26 έφθασε στά σύνορά μου
κ’ ηύξησε τα βάσανά μου.
Ύβριζε την τυραννία,
μα διψούσε για σολδία.
Η Ρωσσια κ’ η Αγγλία,
βλέποντές τους στην Τουρκία,
ετρεξαν να τους διώξουν
για να μή με λευθερώσουν27.
Τρέχει η μία πληρωμένη
και η άλλη κομπασμένη, τους Αγαρηνούς να σώσουν και εμέ να θανατώσουν.
Δεν είσθε σεις που ’λάβετε τόσα μεγάλα φώτα
από τας βίβλους των σοφών, που 'ταν παιδιά μου πρώτα; Kαι αν εσείς δεν είχετε κείνων τα ερμηνείας,
ακόμη ήθελ’ εβρίσκεστε δούλοι της αμαθίας.
Και πάλιν αν με βγάζετε από την τυραννίαν,
ευθύς αι μούσες άσουσι νέαν φιλοσοφίαν·
και τότε σείς μανθάνετε πολλά, που δεν νοείτε,
από τα τέκνα μου αυτά που τώρα τυραννείτε.
Μα που φιλανθρωπία;
Λείπει από σας φιλία
Τρέχει η κακία.
Λόγω φωνείτε
πως με πονείτε,
έργο δε τον αφανισμόν μου ποθείτε.
Ώ της απανθρωπίας
κι αχαριστίας
και της υμών άκρας απονίας!
------------
1.Η επιλογή των Ρώσων, Άγγλων και Γάλλων άπ' τις Ευρωπαϊκές Δυνάμεις εκείνης της εποχής δεν είναι τυχαία. Είναι αυτές οι Δυνάμεις, με τη σειρά που αναφέρονται, που είχαν έντονη επιρροή στα τέλη του 18ου και αρχές του 19ου αιώνα στο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
2.Ο ποιητής ειρωνεύεται σαφώς τους Ξένους «περιηγητές» με το να παριστάνει αυτούς ανίδεους του τι γίνεται στην Ελλάδα.
3.το πρόσωπο αντιπροσωπεύει φυσικά το κατεστημένο «ιερατείο».
4.Βλάχμπεης=Μπέης, Βεοβόδας της Μολδοβλαχίας. Φαναριώτης ήγεμόνας - «πρίγκιπας».
5.Εννοεί το «μεγαλέμπορο», τον πλούσιο «άρχοντα». Από μιά περίοδο και πέρα οι έννοιες: «πλούσιος» και «άρχοντας» ταυτίζονταν στην υπόδουλη αλλά και στη μεταπελευθερωτική Ελλάδα.
6.προεστός=κοινοτικός άρχοντας, Κοτζαμπάσης.
7.Η προσωποποίηση της Ελλάδας ήταν συνηθισμένη στα κείμενα της εποχής.
8.Ένας από τους τρεις. Εφόσον δεν κατονομάζεται, φαίνεται πως απηχεί και τις απόψεις των άλλων δύο Ξένων.
9.Βαβαί = επιφώνημα, πώ! πώ!
10.«Φιλέλληνας γκραικός» είναι ο Ελληνικός λαός
11.δηλαδή την τουρκική σκλαβιά.
12.άσπρα = λεφτά
13.κοκόνα=όμορφη γυναίκα, κυρία της αριστοκρατίας.
14.εννοεί το Σουλτάνο Τούρκο.
15.παρρησία = απολαβή
16.βαρβαρώ=καταπιέζω.
17.ελτζής=πρεσβευτής (τουρκικά).
18.προφανώς ο «Γάλλος» μιλάει για την εποχή της εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας στα παπικά κράτη (1798).
19.Οι Ελληνες Οσποδάροι πρίγκιπες της Μολδοβλαχίας φορούσαν κυλινδρικό σκούφο κίτρινο με μαύρη βάση ή καλπάκι.
20.δόμνα=το όνομα της συζύγου των Οσποδάρων ηγεμόνων της Μολδοβλαχίας.
21.σολδίο=χρυσό νόμισμα των Βυζαντινών. Αργότερα ήταν νόμισμα πολλών Ευρωπαϊκών χωρών.
22.Πιθανά είναι λάθος και εννοεί «προπέτης» (=αυθάδης)
23.εννοεί τη Γαλλική Επανάσταση και τις εκτελέσεις των αντιδραστικών
24.υπάρχει έθιμο στην Αγγλία που συμβολίζει την καύση στην πυρά του παπιστή Guy Fowkes (1605).
25.Οι Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι.
26.Εννοεί την κατάληψη προφανώς της Επτανήσου από τους Γάλλους το 1797
27.Ρωσική (1800) και Αγγλική (1809) κατοχή της Επτανήσου (Σημ. υπάρχουν επιφυλάξεις αν εννοεί την Αγγλική κατοχή της Επτανήσου το 1809).
Του Θεοδώρου Παρλαπάνου
Το να γράφεις βιβλίο για την Αντίσταση ενός λαού και με τόσους μάρτυρες αφού εσύ δεν υπήρχες εκείνη την εποχή είναι σοβαρό έργο, το να είναι απαλλαγμένο αυτό το σύγγραμμα από σοβαρές ανεπάρκειες είναι ακόμα σοβαρότερο έργο.
Εμείς μια και ζήσαμε αυτά τα γεγονότα υπεύθυνα, καλόπιστα θα προσπαθήσουμε ευμενώς να τα σχολιάσουμε, αυτό είναι αναγκαίο όχι μόνο για τις ανεπάρκειες αλλά και γιατί αυτή η εποχή της αντίστασης δέχτηκε πολλά κτυπήματα από τους ιθύνοντες στις μετέπειτα εξελίξεις, α) Δεν φαίνεται ποιος πρωτοστάτησε στο να οργανώσει, να καθοδηγήσει και να οδηγήσει αυτό το λαό στον αγώνα, αφού γνωρίζουμε πως βασιλιάδες, κυβερνήσεις, αρχηγοί κομμάτων και γενικά οι ιθύνοντες αυτού του τόπου λιποτάκτησαν, συνθηκολόγησαν με τον κατακτητή ή κάθισαν στα αυγά τους κηρύσσοντας την ηττοπάθεια, την αδράνεια και το συμβιβασμό, γεγονός που με σιγουριά οδηγούσε τη χώρα μας σε ένα απέραντο νεκροταφείο και ένα απέραντο πορνείο. Γυρίζοντας από το μέτωπο της Αλβανίας και μέσα στην γενική σύγχυση και απογοήτευση που επικρατούσε μια χούφτα άνθρωποι πήραν την πρωτοβουλία και ανοίχτηκαν οι αποθήκες των εγγλέζων στον Τύρναβο, τις οποίες άδειασε ο λαός. Στο φάρο της προόδου, κάτεργο Ακροναυπλίας, είχαμε και ένδεκα Τυρναβίτες έγκλειστους της 4ης Αυγούστου που παραδόθηκαν στους Γερμανούς, πήραμε επαφή και οδηγίες για την οργάνωση του κόμματος και του λαού γενικά, γιατί υπήρχαν τρεις Κεντρικές Επιτροπές του KKE, μια του Μανιαδάκη για σύγχυση και αποπροσανατολισμό, τους στείλαμε τρεις αποστολές με τρόφιμα στην Αθήνα και άνθρωπο που τα έκανε δεματάκια για τον καθένα, οργανώσαμε κομματικά τον Τύρναβο και δέκα πέντε χωριά, βοηθήσαμε την οργάνωση Περιφερειακών Επιτροπών του KKE Λάρισας και Βόλου. Βγάζαμε Δελτίο για την κατάσταση στα μέτωπα κρατώντας τον κόσμο σε συνεχή επιφυλακή για ότι δει. Έτσι μας βρήκε η ίδρυση του ΕΑΜ με τα επακόλουθα. Αυτά που γίνονταν στον Τύρναβο παρακαλώ τους αναγνώστες να τα γενικεύσουν σε όλη την Ελλάδα.
Αυτή η δραστηριότητα ανησύχησε τους Ιταλούς και με τη βοήθεια καλοθελητών άρχισαν οι έρευνες, συλλήψεις και λοιπά, πράγμα που μας ανάγκασε να βγούμε έξω από τον Τύρναβο μέχρι που μας δόθηκε εντολή να κάνουμε την πρώτη ομάδα ανταρτών στον Όλυμπο, Μάης 1942 με τους καταδιωκόμενους της περιοχής, την εντολή και τις οδηγίες τις πήραμε από το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του KKE Γαμβέτα. β) Όπως ξέρουμε ένας στρατός για να εκπληρώσει την αποστολή του έχει ανάγκη από γερά μετόπισθεν για να επουλώνει τις πληγές από άψυχο και έμψυχο υλικό, μεγαλύτερη είναι η ανάγκη στα αντάρτικα κινήματα και ιδιαίτερα το δικό μας που δεν υπήρχε μέτωπο, γιατί η χώρα μας βρίσκονταν σε τριπλή και ολοκληρωτική κατοχή για αυτό η υπεύθυνα οργανωμένη συμπαράσταση του λαού ήταν τόσο αναγκαία όσο η γη για τον Ανταίο. Έτσι το KKE στην αρχή και στη συνέχεια το ΕΑΜ απάλλαξαν το λαό από την ηττοπάθεια, το συμβιβασμό και τη μιζέρια που κηρύττουν οι λιποτάχτες των αστικών κομμάτων, η ηγεσία του κλήρου και μια σειρά στρατοκράτες (σφάξε με αγά να αγιάσω).
Τονώθηκε και δυνάμωσε το ηθικό, καλλιεργήθηκε πνεύμα αλληλεγγύης με κορύφωμα την αισιοδοξία, αγωνιστικότητα και άσβεστος μίσος για τους ξένους δυνάστες, όλα αυτά ενίσχυαν το δυνάμωμα του αντάρτικου στα βουνά και στις πόλεις γιατί με άψυχο και έμψυχο υλικό από την υπεύθυνα αστείρευτη πηγή του λαού.
Εδώ επειδή ο συγγραφέας διανθίζει τις αδυναμίες του αντάρτικου στα πρώτα βήματα πρέπει να πούμε πως οι πρωτοπόροι ήταν εργατόπαιδα και αγροτόπαιδα, πως όχι μόνο σχολές δεν τελειώσανε αλλά πολλοί ήταν και αγράμματοι και ότι μάθανε το χρωστάνε στο αίμα στα βουνά της Αλβανίας και συνέχεια στα βουνά της Ελλάδας.
γ) Όσο στον τίτλο του βιβλίου άλλο τόσο και στο περιεχόμενο γίνεται προσπάθεια θεοποίησης του Άρη μάλιστα πολλάκις γράφεται «Αν δεν υπήρχε ο Άρης αντάρτικο δεν γίνονταν». Έτσι ο συγγραφέας πετυχαίνει με ένα σπάρο δύο τρυγόνια: μειώνει το ρόλο του υπεύθυνα οργανωμένου λαού από το KKE, στην αρχή και το ΕΑΜ στη συνέχεια, και χαντακώνει τον Άρη που τον παρουσιάζει σαν καπετάν ένα με τα βιλαέτια του, ξεκομμένο από το λαό και το κόμμα.
Το περιεχόμενο στο βιβλίο είναι ρηχό και δεν έχει βάθος, μπορεί να ενθουσιάζει αφελείς και απλοϊκούς που δεν έζησαν τα γεγονότα, όπως ο συγγραφέας που γεννήθηκε το 1947, ζει πλουσιοπάροχα και ότι γράφει από την πολυτελή βίλα του στο Καρπενήσι το γράφει από πληροφορίες του ενός και του άλλου, με εξασφαλισμένη την εκλαΐκευση από το χαλκείο του MEGA. Παρουσιάζοντας τον Άρη καπετάν ένα, απομονώνοντας το αντάρτικο από το λαό
και προπαντός κρύβοντας τον πρωτοποριακό ρόλο του ΚΚΕ, ούτε λίγο ούτε πολύ ο Άρης ζωγραφίζεται αντικομματικός αφού τα βάζει με την ηγεσία και τα κομματικά στελέχη, μάλιστα σχολιάζοντας και τα καλαμπούρια του γιατί όχι και αντικομουνιστής.
Ο Κλάρας που εξελίχθηκε σε πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ όχι τυχαία μυήθηκε στο κόμμα από τον πατριώτη του Τάκη Φίτσιο μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ήταν μαζί του μέχρι τα τελευταία του όπως δείχνουν όλες οι φωτογραφίες, αγάπησε, γαλουχήθηκε και ταύτισε τον χαρακτήρα του μέσα στις φουρτούνες που πέρασε το ΚΚΕ, έλεγε τη γνώμη του και πάλευε με πείσμα για να εκπληρώνει ριψοκίνδυνες αποστολές. Τον θυμάμαι στις φυλακές της Αίγινας το 1934 συντάχτη της εφημερίδας τοίχου που δεν χάριζε κανέναν για να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από τις ανθρώπινες αδυναμίες και πάντα έλεγε μακριά από γλείφτες και κόλακες , όταν το 1935 ήρθε στον Άϊ Στράτη ο Τάκης Φίτσιος και του ανέφερα για τον Κλάρα μου είπε «είναι ο καλύτερός μου φίλος και πάντα παλικαρίσια εκπληρώνει αποστολές, αψηφώντας κάθε κίνδυνο». Πολλά μπορούν να αναφερθούν για τον Άρη, όμως υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε το βασικό, το κύριο που είναι το αντάρτικο στην χώρα μας όπως και σε άλλες χώρες που το δημιούργησαν δύο βασικές προϋποθέσεις: α) οι αντικειμενικές συνθήκες μέσα στις μάζες του λαού, από την δυσαρέσκειά του που πήγαζε από τα εγκλήματα των κατοχικών δυνάμεων, β) Ο υποκειμενικός παράγοντας, το ΚΚΕ μπροστάρης με άλλα μικρότερα κόμματα και οργανώσεις που σωστά χειρίστηκαν αυτές τις συνθήκες οργανώνοντας, καθοδηγώντας και οδηγώντας το λαό στην πάλη για το διώξιμο των κατακτητών, άλλωστε αυτές είναι και οι προϋποθέσεις που δημιουργούν την ιστορία των λαών και όχι οι προσωπικότητες που ο ρόλος τους είναι απλά βοηθητικός.
Στο βιβλίο δεν φαίνεται η επίδραση στα γεγονότα της Ελλάδας από την έκβαση των επιχειρήσεων στα μέτωπα του πολέμου. Ο Στάλιν το 1942 μιλώντας για την επέτειο της Οκτωβριανής επανάστασης προοπτικά δήλωσε: Τρεις μήνες ακόμα, ίσως έξι το πολύ, ένα χρόνο και η χιτλερική Γερμανία θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος των ιδίων της εγκλημάτων. Αυτή η προοπτική στηρίζονταν σε τρεις προϋποθέσεις:
1) Στα κτυπήματα του Κόκκινου στρατού.
2) Στα κτυπήματα των Εθνικοαπελευθερωτικών Κινημάτων.
3) Στην με συνέπεια τήρηση των συμφωνηθέντων από τους συμμάχους.
Όσον αφορά τον Κόκκινο στρατό κράτησε τους γερμανούς στα φρούρια της Επανάστασης Μόσχας, Λένινγκραντ και Στάλιγκραντ, θάβοντας το μύθο για το αήττητο του Γερμανικού Στρατού και αλλάζοντας τη ροή του πολέμου.
Το κίνημα των λαών ιδιαίτερα των κατεχομένων λίγο πολύ εκπληρώνουν το χρέος τους, η τρίτη προϋπόθεση που άνοιξαν το δεύτερο μέτωπο, όταν ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε το Βερολίνο είναι η βασική αιτία που ο πόλεμος κράτησε ως το Μάη του 1945. Όπως ήταν φυσικό με τα κτυπήματα του Κόκκινου Στρατού και ιδιαίτερα του Στάλιγκραντ και την συνθηκολόγηση των Ιταλών όσοι ήταν κουμπωμένοι στην Ελλάδα πετάχτηκαν σαν μανιτάρια και κατά εκατοντάδες κατατάσσονταν στον ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα οι αξιωματικοί του παλιού στρατού και κατά χιλιάδες προσχωρούσαν στο ΕΑΜ. δ) Θετικό στο βιβλίο είναι η κριτική στην Αγγλική αποστολή και τον ρόλο τους στην Ελλάδα και γίνεται για δύο λόγους, γιατί αλλάξανε τα αφεντικά, σηκώνοντας τα χέρια το 1947 «οικειοθελώς» οι Άγγλοι μας παρέδωσαν στους Αμερικάνους που δεν αναφέρονται καθόλου και ακόμη για να ενισχυθεί ο Άρης σαν καπετάν ένας με τους άτακτους εφόσον απεχθάνονταν όχι μόνο τους Άγγλους αλλά και κάθε ξένο.
Εμείς εδώ συμπληρωματικά θα σχολιάσουμε τη δήλωση του Ουάλας, πολιτικό πράκτορα του Τσώρτσιλ που τον έστειλε στην Ελλάδα μη έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στους στρατιωτικούς, γιατί κάτω από την πίεση των γεγονότων λέγανε και καμιά αλήθεια.
Ύστερα από παραμονή δυο εβδομάδων στην Ελλάδα, ο Ουάλας ανέφερε στον Τσώρτσιλ: «Οι Έλληνες είναι ένας λαός αδιόρθωτος, άχρηστος χωρίς μέλλον και δεν είναι σε θέση να σωθούν από τον ίδιο τους τον εαυτό και ούτε το αξίζουν». Την ίδια εποχή, ο μεγάλος «φιλέλλην», στο Γεώργιο Παπανδρέου, Τσώρτσιλ δήλωνε: Τους Έλληνες θα τους εξοντώσουμε και θα τους σκορπίσουμε σε όλο τον πλανήτη και θα εγκαταστήσουμε κάφρους, διότι εμάς μας χρειάζεται η Ελλάδα και όχι οι Έλληνες.
Ευκαιριακά αναφέρουμε τις προθέσεις του καινούργιου αφέντη του γερμανοεβραίου Κίσινγκερ για τους Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου και Σημίτη είναι μεγάλος φιλέλλην, καμαρώστε τον. Σε ότι αφορά την Ελλάδα η κυνική ομολογία του διαβόητου Κίσινγκερ το 1985 σε τελετή βράβευσής του στην Ουάσιγκτον είναι χαρακτηριστική «ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και για αυτό πρέπει να τον και πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες, τότε ίσως συνετιστεί, εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά αποθέματα ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μην παρενοχλεί στην Μέση Ανατολή, Ανατολική Μεσόγειο, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή, μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας για την πολιτική των ΗΠΑ». Της ίδιας σχολής είναι και ο προκλητικός Μπέρνς, πρεσβευτής των ΗΠΑ για αυτό τον καμαρώνουν οι κυβερνήτες. Και όλα αυτά που λένε για την Ελλάδα έχουν άμεση σχέση με όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη, παράδειγμα η γλώσσα μας απλώνει τις ρίζες της λίγο πολύ σε όλες τις γλώσσες των Ευρωπαϊκών κρατών, να λοιπόν πως εξηγείται η καραμέλα της παγκοσμιοποίησης που χαλκεύτηκε στο Χάρβαρτ των ΗΠΑ και δείχνει τα καταχθόνια σχέδια της υπερδύναμης.
Να σημειώσουμε εδώ πως στο βιβλίο όλως περίεργα δεν αναφέρεται ο κοινωνικός άθλος με την καθολική οργάνωση του λαού από το ΕΑΜ όπως η ΕΠΟΝ που προετοίμαζε τους νέους για το παρόν και το μέλλον, την εθνική αλληλεγγύη που σφυρηλατούσε πνεύμα σεβασμού, αγάπης και αλληλεγγύης, την τοπική αυτοδιοίκηση που έλυνε όλα τα προβλήματα με την συμμετοχή του λαού, την λαϊκή δικαιοσύνη που με την κοινωνική λειτουργία της έβαλε τέρμα στην κλεψιά, την αδικία και το έγκλημα, την ίση μεταχείριση της γυναίκας και τα καλλιτεχνικά που δίνανε ζωή, χαρά και αισιοδοξία, έτσι που ζωντάνευαν και ατσαλώνονταν οι κοινωνικές αξίες στο λαό.
Κλείνοντας τον σχολιασμό μας του βιβλίου με τις πεντακόσιες περίπου σελίδες και επειδή δεν αναφέρεται ο ρόλος του ΓΓ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη από τα μπουντρούμια της Κέρκυρας αυτή την εποχή, θα αναφέρουμε το γράμμα που έστειλε στο κόμμα και την κυβέρνηση του πράκτορα των γερμανών Μεταξά, που μεταξύ άλλων έγραφε. Τασσόμαστε υπέρ του πολέμου ενάντια στους εισβολείς φασίστες και καλούμε τον Ελληνικό λαό να μετατρέψει τις πόλεις, τα χωριά, σπίτια και καλύβες σε ταμπούρια με έπαθλο από αυτόν τον αγώνα μιας Ελλάδας της δουλειάς, της λευτεριάς απαλλαγμένης από κάθε ξενική και ντόπια εκμετάλλευση. Αυτό το σάλπισμα για τους κομμουνιστές και για το λαό ήταν η πυξίδα, ο μπούσουλας στον αγώνα μας για να νικήσουμε στα βουνά της Αλβανίας και να γραφτεί το έπος της Εθνικής μας Αντίστασης.
Γενικό συμπέρασμα στην παραμυθένια πραμάτεια που περικλείνει το συναρπαστικό σε πολυτέλεια βιβλίο του Χαριτόπουλου είναι: Διασκορπισμένα μέλη χωρίς ραχοκοκαλιά.
“ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ”, φύλλο 35, 15-31 Μάρτη 1998
Δεν μπορεί να υπάρχει πραγματικά άνθρωπος να αμφισβητήσει αυτή την αλήθεια. Μαρξισμός-λενινισμός-σταλινισμός στην Ελλάδα είναι συνδεδεμένος με το όνομα, με τη δουλειά του Ζαχαριάδη. Αυτή είναι η αλήθεια.
Ομιλία Γ. Ιωαννίδη, 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ 10-14/10/1950 (Εκδόσεις Γλάρος 1988. σελ. 217)
Ο «πατατο-σοσιαλισμος» της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας
«Πατάτες Νευροκοπίου» και οι λυγερόκορμες μπαλαρίνες των μεγαλεμπόρων κερδοσκόπων ρεφορμιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ
Θα ήταν ανάξιες σχολιασμού οι φαιδρές Ανακοινώσεις των ρεφορμιστών ηγετών του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, οι ουρανομήκεις κοτσάνες που περιέρχονται σ’ αυτές και οι γελοιότητες των σχολιαστών αστών δημοσιογραφίσκων του ¨Ριζοσπάστη» για τις «πατάτες Νευροκοπίου» που μόνο τρανταχτά γέλια προκαλούν, αν πίσω απ’ όλα αυτά δεν κρυβόταν μια αντιδραστική πολιτική στάση υπεράσπισης συγκεκριμένων ταξικών συμφερόντων.
Η πρώτη φαιδρότητα εγκαινιάστηκε την 1η Μάρτη πρωϊ-πρωϊ απ’ την Παπαρήγα σε συνέντευξή της στην εκπομπή (1/3/2012) «πρωινή ενημέρωση» της ΝΕΤ με την ασύλληπτου μεγέθους κοτσάνα ότι «το πείραμα… των πατατοπαραγωγών του Νευροκοπίου» πηγαίνει τη χώρα πολύ προς τα πίσω και προειδοποιεί πως «δεν μπορούμε να πάμε 1000 και 2000 χρόνια πίσω»(!), γιατί έτσι, λέει, φοβάται πως θα καταστραφεί η «μεγαλοφυούς» έμπνευσης «αριστουργηματική» εικόνα-χυλός της σημερινής μικρό-«ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας των Παπαρηγο-Γκοντικο-Μαϊληδων, και ότι «το πείραμα… των πατατοπαραγωγών» και το «παράδειγμα … δείχνει τη μεγάλη σημασία του πανεθνικού σχεδιασμού, τη συγκέντρωση δηλαδή» («Ρ» 2/3/2012,σελ.6), δίνοντας έτσι το πρώτο εν σπέρματι στοιχείο του «πατατοσοσιαλισμού» της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας.
Την άλλη μέρα 2 Μάρτη, κάποιος άλλος σοσιαλδημοκράτης ονόματι Κώστας Δέτσικας κατά πρώτο «διδάσκει» τους αγρότες πως «οι πρωτοβουλίες για τις φτηνές πατάτες δεν βοηθούν την ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής»(!) και κατά δεύτερο δίνει ολοκληρωμένη πλέον αντίληψη του «πατατοσοσιαλισμού» σύμφωνα με την οποία «η αγροτική παραγωγή μπορεί να οργανωθεί μέσα από τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς, τις καθετοποιημένες κρατικές αγροτικές επιχειρήσεις, τον κεντρικό σχεδιασμό», κι’ αυτό θα υλοποιηθεί «στο πλαίσιο της εργατικής, λαϊκής εξουσίας και λαϊκής οικονομίας» («Ρ»2/3/2012, σελ.4), δηλαδή στη γνωστή ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατική πολιτική απάτη που τάχα μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω των εκλογών και με τη βοήθεια του αστικού κράτους, για να ακολουθήσει αργότερα την ίδια μέρα «Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ» με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο «Επιχείρηση εξαπάτησης του λαού με το «κίνημα της πατάτας»» («Ρ»3/3/2012, σελ.20), δηλαδή καταγγέλλουν στο λαό την ενέργεια διάθεσης της πατάτας – ας προσεχθεί πως δεν καταγγέλλουν τους μεγαλέμπορους κερδοσκόπους – απ’ τους ίδιους τους παραγωγούς στους εργαζόμενους-καταναλωτές σε τιμές κατά τα 2/3 χαμηλότερες από εκείνες των μεγαλεμπόρων, κι αυτό αποτελεί τάχα – άκουσον-ακουσον –«επιχείρηση εξαπάτησης του λαού» (!), στην οποία επιπλέον αναφέρεται ότι το «κίνημα της φθηνής πατάτας» σημαίνει «αποπροσανατολισμό των μικρών φτωχών αγροτών παραγωγών» («Ρ»3/3/2012, σελ.20), ενώ στην ίδια σελίδα του «Ριζοσπάστη» δημοσιεύεται σχόλιο με τίτλο «Εντυπωσιοθηρία και αποπροσανατολισμός» στο οποίο γίνεται λόγος πως «εντυπωσιοθηρικά χρησιμοποιείται το θέμα της απευθείας διάθεσης πατάτας από τους παραγωγούς στους καταναλωτές σε διάφορες περιοχές της χώρας» και ότι «η όλη κατάσταση προσφέρεται για επικοινωνιακή εκμετάλλευση και αποπροσανατολισμό» και «συμβουλεύει» τους αγρότες-εργάτες καταναλωτές – λες και δεν το ξέρουν – ότι «οι πρωτοβουλίες των εθελοντών της πατάτας ή και άλλων προϊόντων δε θα λύσει το όλο πρόβλημα ούτε στους αγρότες, ούτε στους καταναλωτές-λαϊκά στρώματα» («Ρ»3/3/2012, σελ.20).
Αλήθεια τι πραγματικά κρύβεται πίσω απ’ αυτές τις επανωτές αντιδραστικές πολιτικές τοποθετήσεις και δηλώσεις-καταγγελίες των σοσιαλδημοκρατών του «Κ»ΚΕ; Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι πίσω απ’ αυτές κρύβεται η σύγκρουση των αγροτών πατατοπαραγωγών – μεγαλεμπόρων ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ, στην οποία οι ρεφορμιστές ηγέτες στρέφονται ανοιχτά κατά των πατατοπαραγωγών και παίρνουν το μέρος των μεγαλεμπόρων ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ, υπερασπίζοντας τα ταξικά τους συμφέροντα. Και δεν υπερασπίζονται μόνο τα γενικά ταξικά συμφέροντα των μεγαλεμπόρων αλλά και την ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ, τη διατήρηση της ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑΣ που οργιάζει καθημερινά προκλητικά μπροστά στα μάτια των εξαθλιωμένων πλατιών λαϊκών μαζών.
Την υπεράσπιση των συμφερόντων των μεγαλεμπόρων ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ εκ μέρους της ηγεσίας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ την είδαν ευτυχώς οι αγρότες και ορθά την κατήγγειλαν, γι’ αυτό και η ρεφορμιστές ηγέτες επιχείρησαν ανεπιτυχώς μια γελοία αναδίπλωση. Το γεγονός αυτό καθιστά περιττά οποιαδήποτε άλλα σχόλια.
Στο 21% έφτασε το ποσοστό ανεργίας τον Δεκέμβριο του 2011, έναντι 14,8% τον Δεκέμβριο του 2010 και 20,9% το Νοέμβριο του 2011. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, το σύνολο των απασχολουμένων κατά τον Οκτώβριο του 2011 εκτιμάται ότι μειώθηκε στα 3.899.319 άτομα.
Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.033.507 άτομα.
Με βάση τα τελευταία στοιχεία, για το σύνολο του 2011 η ανεργία έκλεισε στο 17,3%.
Οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 334.445 άτομα σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2010 (μείωση 7,9%) και κατά 1.950 άτομα σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2011 (μείωση 0,05%).
Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 299.862 άτομα σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2010 (αύξηση 40,9%) και κατά 3.920 άτομα σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2011 (αύξηση 0,38%). Οι οικονομικά μη ενεργοί, δηλαδή τα άτομα που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία, αυξήθηκαν κατά 71.414 άτομα σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2010 (αύξηση 1,6%) και κατά 905 άτομα σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2011 (αύξηση 0,02%).
Ηλικιακά, η ανεργία πλήττει κυρίως τους νέους σε ηλικία 15- 24 ετών (51% τον Δεκέμβριο 2011 από 39% τον Δεκέμβριο 2010).
Ακολουθούν, τα άτομα 25- 34 ετών (28,7% από 21%), 35- 44 ετών (17,9% από 12,2%) και 45- 54 ετών (15,8% από 10,1%). Εξάλλου, είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και στις ηλικίες 55- 64 ετών το ποσοστό της ανεργίας είναι πλέον διψήφιο (10,1% από 7,1% τον Δεκέμβριο 2010).
Στις γυναίκες ανήλθε σε 25,3% (από 18,7% τον Δεκέμβριο 2010) και στους άνδρες σε 17,7% (από 11,9%).
ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
****************************
Στο δρόμο της αντιφασιστικής–αντιιμπεριαλιστικής πάλης: ΕΞΩ η Ελλάδα, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΕ (ΟΝΕ-ΕΥΡΩ)
****************************
Κόντρα στη στρατηγική ΕΠΙΛΟΓΗ του κεφαλαίου: ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας σε ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ
Στα τέλη της δεκαετίας του΄50 – αρχές δεκαετίας του ΄60 για τους κομμουνιστές και τους αντιφασίστες-αντιιμπεριαλιστές ήταν σαφής η κατεύθυνση και το περιεχόμενο της πάλης, που αφορούσε στη σχέση Ελλάδας-ΕΟΚ, συμπυκνωμένης τότε στο αντιιμπεριαλιστικό σύνθημα-θέση: «ΟΧΙ στη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ» και αργότερα, μετά την ένταξή της σ’ αυτή, στη θέση: «ΕΞΩ η Ελλάδα απ’ την ΕΟΚ-ΕΕ». ΣΗΜΕΡΑ, παρά τις ανυπολόγιστες, μεγάλες αρνητικές συνέπειες της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, οδυνηρότατες για την εργατική τάξη, το λαό και τον τόπο σ’ όλους τους τομείς, αυτό δεν είναι καθόλου ξεκαθαρισμένο. Αντίθετα επικρατεί πλήρης σύγχυση εξαιτίας της παραπλανητικής δημαγωγικής προπαγάνδας της ξενόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης και των εθελόδουλων πολιτικών της κομμάτων: ΟΛΩΝ των αστικών κομμάτων, μεγαλοαστικών (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ κλπ.) KAI σοσιαλδημοκρατικών («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ κλπ.), που διακρίνονται-διακρίθηκαν για πρωτοφανή ξενοδουλία, όπως έδειξε η πρόσφατη (αρχές Νοέμβρη 2011) ακραία εθελόδουλη στάση αποδοχής-έγκρισης και δημόσιας επικρότησης της ωμής προκλητικότατης επέμβασης των ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ στα εσωτερικά της χώρας αλλά και η θλιβερή κατάντια των 299 (πλην Κουράκη) ασπόνδυλων ΟΛΩΝ των κομμάτων του σημερινού αστικού κοινοβουλίου, με μοναδική εξαίρεση την περίπτωση της ομιλίας στη Βουλή (11/11/2011) του Τ.Κουράκη (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ) – επαίσχυντη και τρισάθλια πολιτική υποτέλειας της πιο ακραίας μορφής απέναντι στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και εξευτελιστική για το λαό μας στάση που προσδιορίστηκε-προσδιορίζεται αποκλειστικά απ’ τα ταξικά συμφέροντα του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου και της ΞΕΝΟΔΟΥΛΗΣ αστικής τάξης.
Εξαιτίας της μεγάλης σπουδαιότητας για τη χώρα μας του ζητήματος αυτού δηλ. της αντιδραστικής φασιστικής στάσης των εκπροσώπων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ απέναντι στην Ελλάδα αλλά και της προκλητικά ντροπιαστικής και ακραία προσβλητικής για τις περήφανες αντιφασιστικές-αντιιμπεριαλιστικές παραδόσεις του λαού μας στάσης των 299 «βολεμένων», επιβάλλεται να δοθεί εκ νέου το σχετικό απόσπασμα της ομιλίας του Τ.Κουράκη στη δημοσιότητα: «ζήσαμε την Ευρωπαϊκή Ένωση να ασκεί έναν εκβιασμό με ένα ταπεινωτικό τελεσίγραφο που δείχνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση από οικονομική ηγεμονία ολοένα μεταβάλλεται και σε πολιτική ηγεμονία. Είναι σίγουρο ότι οι κυρίαρχοι κύκλοι υπαγόρευσαν τη θέλησή τους απευθυνόμενοι κατά την άποψή τους σε υποτελείς και υποτακτικούς. Η στάση των Μέρκελ-Σαρκοζί συνιστά θεσμική εκτροπή και με τον τρόπο τους θέλουν να καθυποτάξουν τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γνωρίζετε ότι σήμερα που συζητά το ελληνικό Κοινοβούλιο το θέμα αυτό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από το Βερολίνο εκβιάζουν ότι εάν τα δυο κόμματα δεν τα βρουν, με τον τρόπο που υπαγορεύουν, θα υπάρξουν χιλιάδες δεινά για τη χώρα μας. Μπροστά σ’ αυτόν τον εκβιασμό ο Πρωθυπουργός της χώρας υποχώρησε, υπακούοντας στις επιταγές τους και την υποχώρηση αυτή χειροκρότησε όλο το πολιτικό κατεστημένο και τα διάφορα κέντρα» (απ’ την ομιλία στη Βουλή 11/11/2011).
Όμως, αν αυτή είναι σήμερα η κατάσταση στο χώρο των αντιφασιστικών-αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, η στρατηγική ΕΠΙΛΟΓΗ του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου ήταν και στο παρελθόν είναι και τώρα σαφέστατη: τότε στρατηγική του επιλογή ήταν η σύνδεση-ένταξη της χώρας σε ΕΟΚ-ΕΕ, ΣΗΜΕΡΑ στρατηγική του επιλογή είναι η ΠΑΡΑΜΟΝΗ της Ελλάδας στο «λάκκο των λεόντων» των ισχυρών μονοπωλίων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, προφανώς και σε ΟΝΕ-ΕΥΡΩ, κάτι που παραδέχονται ανοιχτά – πέραν της κυβέρνησης και των μεγαλοαστικών κομμάτων, που την υπερασπίζονται δημόσια και αταλάντευτα, αποφασιστικά και με συνέπεια – και ορισμένοι ρεφορμιστές (συζήτηση στην ημερίδα της «Πρωτοβουλίας κατά του ΕΥΡΩ και της ΕΕ» (8-10-2011) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο), όπως ο οικονομολόγος Γιάννης Τόλιος: «η παραμονή στο ΕΥΡΩ πάση θυσία είναι σήμερα το σύνθημα της άρχουσας τάξης» («ΠΡΙΝ»,16-10-20111,σελ.19), η μόνη που, παρόλα αυτά, «δεν το ξέρει» είναι η σοσιαλδημοκράτισσα Α.Παπαρήγα, η οποία αφού κάποια νύχτα ονειρεύτηκε, με τη βοήθεια του «παντοδύναμου» της συντρόφισσάς της Λ.Κανέλλη, ξημερώνοντας ένα πρωί αγουροξυπνημένη «διηγήθηκε», με ύφος παραγερασμένης στις «αμαρτίες»-προδοσίες και τις ανόητες επαρχιώτικες κουτοπονηριές της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, πως τάχα και κάποιοι αστοί θέλουν την «επιστροφή στη δραχμή» (!) ή αλλιώς: «την έξοδο από την ΕΕ μπορεί συγκυριακά να την επιθυμούν και μερίδες του ντόπιου κεφαλαίου» («Ρ»15/12/2010,σελ.6) – δήλωση που προφανώς ως στόχο είχε να αποκρύψει την πραγματική τωρινή στρατηγική επιλογή του ντόπιου κεφαλαίου και βέβαια να στηρίξει με καμουφλαρισμένο τρόπο την επιλογή της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας σε ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ.
Η κυβέρνηση και ΟΛΑ τα πολιτικά κόμματα αμφισβήτησαν-αμφισβητούν, ακόμα και σήμερα, την εντελώς εξόφθαλμη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, παρουσιάζοντάς την όχι ως υπαρκτό αντικειμενικό γεγονός αλλά ως «επιχείρηση «τρομοκρατίας»», ως «στημένο κόλπο» και «φόβητρο»(«Ρ» 13/12/2009,σελ.14) ή ακόμα στη συνέχεια, κατά Παπαρήγα, ως «σκιάχτρο της χρεοκοπίας» («Ρ»23/4/2010, σελ. 6) και κατά Τσίπρα ως «ωραίο παραμύθι με το δράκο της χρεοκοπίας» («Ελ/τυπία» 14/3/2010) (εδώ το μέγεθος της γελοιότητας των προδοτών χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ δεν γνωρίζει όρια). Τα τελευταία χρόνια, ακόμα και μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης υπερπαραγωγής που όξυνε στο έπακρο το σύνολο των προβλημάτων της χρεοκοπημένης (ορατής τουλάχιστον απ’ το 2006) ντόπιας καπιταλιστικής οικονομίας , ΟΛΑ τα κόμματα και η κυβέρνηση, παρόλο που γνωρίζουν ότι μέρος τουλάχιστον των προβλημάτων της χώρας είναι, άμεσα-έμμεσα ΚΑΙ αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ απ’ τα ισχυρά μονοπώλια της ΕΕ, ενώ και εκείνα που δεν είναι, οξύνθηκαν ακριβώς εξαιτίας της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, υπερασπίζονται την ΤΩΡΙΝΗ στρατηγική επιλογή του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου: δηλ. την ΠΑΡΑΜΟΝΗ της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστική ΕΕ-ΟΝΕ-ΕΥΡΩ. Αυτό ισχύει ΚΑΙ για τα δυο χρουστσοφικά σοσιαλδημοκρατικά αστικά κόμματα: ο μεν ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοιχτά υπέρ της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας σε ΕΕ-ΟΝΕ-ΕΥΡΩ, το δε «Κ»ΚΕ που εδώ και χρόνια έχει, παρά τη δημαγωγία, κι’ αυτό εγκαταλείψει οριστικά την αντιιμπεριαλιστική θέση-σύνθημα: «έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ» και δεν διεξάγει καμιά πάλη, υποχρεώθηκε τελευταία, λόγω των οξύτατων προβλημάτων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου που απαιτεί δημόσια και κατηγορηματική στήριξη απ’ όλους τους υπηρέτες του, να δηλώσει, για να αποκλειστεί κάθε παρανόηση, αρχικά δειλά-δειλά πως η «αποδέσμευση» της Ελλάδας, αυτή τη στιγμή, απ’ την ΕΕ «από μόνη της δεν είναι λύση» («Ρ» 5/3/2010, σελ. 10), ενώ στη συνέχεια η Α.Παπαρήγα ως φερέφωνο των ταξικών συμφερόντων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου και σε πλήρη ευθυγράμμιση με την ΤΩΡΙΝΗ στρατηγική του επιλογή διακήρυξε: «λύση έξω από το ΕΥΡΩ και Δραχμή στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική» («Ρ» 31/5/2011, σελ.6). Και σ’ ένα πολύ πιο πρόσφατο σχόλιο ο «Ριζοσπάστης» απαντώντας στο Χρ. Πρωτόπαπα του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ τον κατηγορεί για «διαστρέβλωση» επειδή παρουσίασε ως σημερινή θέση του «Κ»ΚΕ την επιστροφή στη δραχμή και την έξοδο απ’ την ΕΕ: «χρεώνοντας στο ΚΚΕ ότι «θέλει τη δραχμή και την έξοδο από την ΕΕ»» και επαναλαμβάνει «πως θέση του Κόμματος είναι αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους» («Ρ» 13/2/2012, σελ.18) (και σ’ αυτό το σχόλιο του «Ρ» επαναβεβαιώνεται ότι το «Κ»ΚΕ μιλάει μόνο για «αποδέσμευση (καθόλου δεν σημαίνει «ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ» απ’ την ΕΕ) που ΔΕΝ θα πραγματοποιηθεί ΣΗΜΕΡΑ, αλλά κάποτε, και στο μακρινό μέλλον δηλ. όταν «φτάσει η ώρα» της ρεφορμιστικής σοσιαλδημοκρατικής απάτης της «λαϊκής εξουσίας-λαϊκής οικονομίας»).
Δεν είναι μόνο οι νεότερες αλλά και όλες οι παλιότερες τοποθετήσεις της Παπαρήγα κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, όπως π.χ. σε συνέντευξη στη ΝΕΤ, πριν περίπου μια δεκαετία, σε ερώτηση δημοσιογράφο της εκπομπής «Πρώτη Γραμμή»: «άρα παλεύετε για την αλλαγή της Ευρώπης, δε ζητάτε να βγει η χώρα μας από την ΕΕ;» απάντησε: «αναμφισβήτητα, όσο ο συσχετισμός δύναμης είναι αυτός που είναι, παλεύουμε και από μέσα» ονειρευόμενη μια «Ευρώπη του σοσιαλισμού» για «να πετάξει το μπαλάκι» στη συνέχεια στο λαό: «εμείς θεωρούμε ότι αν ο λαός θελήσει να βγει από την ΕΕ πρέπει να το επιδιώξει» («Ρ» 6/12/2003, σελ.8).
Την ύπαρξη της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας απ’ τα ισχυρά μονοπώλια της ΕΕ (σε πρώτη γραμμή Γερμανίας-Γαλλίας) δεν αμφισβητούν μόνο τα μεγαλοαστικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, μοναρχοφασιστική ΝΔ, ναζι-φασιστικό ΛΑΟΣ, κλπ.) που διαδίδουν τα γνωστά περί «ισότιμης» δήθεν συμμετοχής της Ελλάδας σε ΕΟΚ-ΕΕ, περί μη «εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων», κλπ. μυθεύματα, και επομένως κατ’ αυτούς δεν υπάρχει περιορισμός κυριαρχικών δικαιωμάτων ούτε πρόβλημα «εθνικής ανεξαρτησίας» για την Ελλάδα με την ένταξη της σε ΕΟΚ-ΕΕ, αλλά και οι ρεφορμιστές ηγέτες του αστικού σοσιαλδημοκρατικού χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, που φτάνουν στο πλέον ακρότατο σημείο υπεράσπισης του ξενόδουλου χαρακτήρα της κυρίαρχης αστικής τάξης και της πολιτικής της υποτέλειας, ισχυριζόμενοι ότι το «ζήτημα της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και της εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της ΕΕ» είναι όχι μόνο ανύπαρκτο αλλά καταγγέλλεται επιπλέον ως «αστική προπαγάνδα» («Ρ»29-30/10/2011, σελ.12): δηλ. με άλλα λόγια ισχυρίζονται-επαναλαμβάνουν αυτό ακριβώς που είχε υποστηρίξει ο υπεραντιδραστικός «εθνάρχης» Κων/νος Καραμανλής, ο οποίος είχε το θράσος, κατά τη διάρκεια της τελετής υπογραφής της συμφωνίας ένταξης, να μιλήσει ακόμα και για «κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας» (!) της Ελλάδας σε ΕΟΚ-ΕΕ δηλαδή για «κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας» της χώρας μέσα στο «λάκκο των λεόντων» των ισχυρών ευρωπαϊκών μονοπωλίων.
Και αφού, κατά Καραμανλή, «η εθνική ανεξαρτησία της χώρας κατοχυρώνεται» τάχα στα πλαίσια της ΕΕ, βγήκε, αργοπορημένα κάπως αλλά «δικαιολογημένα»(!) (=έχοντας τώρα και τη διαβεβαίωση Καραμανλή), στη Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ η σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα διακηρύσσοντας ευθέως: «ο όρος «εθνική ανεξαρτησία» δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες» («Ρ» 1/2/2005, σελ. 15), κηρύσσοντας έτσι ανύπαρκτο το πρόβλημα της «εθνικής ανεξαρτησίας» και περιττή και «ξεπερασμένη» την αντιιμπεριαλιστική πάλη για «εθνική ανεξαρτησία».
Η παραπλανητική «άποψη»-αερολογία των μεγαλοαστών πολιτικών και των ηγετών του «Κ»ΚΕ πως τάχα δεν έχει υπάρξει εκχώρηση «εθνικής κυριαρχίας» με την ένταξη της Ελλάδας σε ΕΟΚ-ΕΕ αποτελεί χονδροειδέστατη διαστρέβλωση και πλήρη ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ της πραγματικότητας που έχει ως στόχο τη συγκάλυψη του ξενόδουλου χαρακτήρα της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης, την απόκρυψη από την εργατική τάξη και το λαό της ξενοδουλίας και την πολιτική της πιο ακραίας υποτέλειας αλλά και τη δικαιολόγηση των προδοσιών της, πράγμα που ομολόγησε ανοιχτά και ο σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ.Μαϊλης που λάβρος και ασυγκράτητος ξέσπασε πρόσφατα επιτιθέμενος σε ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ, ενώ αγανακτισμένος και οργισμένος έκφρασε την κατηγορηματική ΑΝΤΙΘΕΣΗ της ρεφορμιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στο ότι η αστική τάξη στο παρελθόν «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της»(«Ρ»7-8/1/2012, σελ.13). Αυτή η «άποψη» των μεγαλοαστών πολιτικών και των ρεφορμιστών ηγετών του «Κ»ΚΕ δεν διαψεύδεται μόνο απ’ τη συγκεκριμένη αντικειμενική πραγματικότητα των σχέσεων Ελλάδας-ΕΕ (σ’ όλα τα επίπεδα) και τη στάση της αστικής τάξης σ’ αυτές όλων των περασμένων δεκαετιών και προπαντός τη ΣΗΜΕΡΙΝΗ – βεβαίως και των δυο αιώνων ιστορικής πορείας της καπιταλιστικής Ελλάδας – αλλά και εντελώς πρόσφατα από ένα απ’ τα πιο αδίσταχτα «αφεντικά» των μεγαλοαστών πολιτικών-ηγετών του «Κ»ΚΕ, το Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε, ο οποίος με την ωμή «ειλικρίνεια» ενός αδίστακτου εκπροσώπου του γερμανικού ιμπεριαλισμού με δήλωσή του όχι μόνο διαψεύδει αλλά και συνάμα μένει κατάπληκτος (:«δεν πιστεύω ότι άλλες χώρες θα δέχονταν κάτι τέτοιο») για το μέγεθος της εθελοδουλίας που επέδειξαν η ξενόδουλη αστική τάξη και ΟΛΑ τα κόμματά της (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-«Κ»ΚΕ-ΣΥΝ- κλπ.): «Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΣΚΛΗΡΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ ΣΤΕΝΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ. ΕΚΧΩΡΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ. ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΘΑ ΔΕΧΟΝΤΑΝ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ» («Αυγή» 6/11/2011, σελ. 63).
Επιπλέον τα τελευταία χρόνια οι ρεφορμιστές ηγέτες του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ δεν έχουν μόνο εγκαταλείψει την αντιιμπεριαλιστική πάλη για την απαλλαγή της χώρας απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΞΑΡΤΗΣΗ και για «εθνική ανεξαρτησία» αλλά έχουν σηκώσει και τη σημαία της μικρο-«ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας που τάχα συμμετέχει «ισότιμα»(!), δίπλα σε Γερμανία-Γαλλία, στην ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση – μια εντελώς ατεκμηρίωτη «άποψη»(= πλήρης απουσία ανάλυσης-δημιούργημα αχαλίνωτης φαντασίας) που δεν αποτελεί μόνο υιοθέτηση εκ μέρους των ηγετών του «Κ»ΚΕ και επαναπροβολής της πασίγνωστης, φανταστικού χαρακτήρα, τροτσκιστικής επινόησης αλλά είναι συνάμα και το ψευδώνυμο της γνωστής «περίφημης» αλλά ανύπαρκτης «ισχυρής Ελλάδας» του Κ.Σημίτη (ο πρώτος που εγκαινίασε τον αντεπαναστατικό τροτσκισμό στο ρεφορμιστικό αστικό «Κ»ΚΕ ήταν ο αρχιαποστάτης και δολοφόνος του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ προδότης σοσιαλδημοκράτης Χ. Φλωράκης, ο οποίος στην ομιλία του, το 1991, για τα 74χρονα της Οχτωβριανής Επανάστασης αμφισβήτησε-απέρριψε ανοιχτά τη λενινιστική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης – πετώντας στα σκουπίδια ως άχρηστη και «ξεπερασμένη» την ανάλυση του ΛΕΝΙΝ και το Νόμο της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική περίοδο – διακηρύσσοντας τροτσκιστικά διερωτώμενος: «μήπως πρέπει να επιστρέψουμε στην πρόβλεψη του Μαρξ, πως για να νικήσει η σοσιαλιστική επανάσταση πρέπει να γίνει σ’ όλες τις χώρες ή τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης ταυτόχρονα;» (ο πονηρός «βλαχοδήμαρχος» μιλάει για «ΜΑΡΞ», εννοώντας προφανώς τον αντεπαναστάτη εθνοπροδότη «ΤΡΟΤΣΚΙ»), ενώ συνάμα απέφυγε σκόπιμα να χαρακτηρίσει τη σημερινή εποχή «ιμπεριαλιστική», μιλώντας για «εποχή της έντονης διεθνοποίησης και βαθιάς αλληλεξάρτησης του κόσμου» δηλ. για χώρες «ιμπεριαλιστικές» (ΟΛΕΣ) με «βαθιά αλληλεξάρτηση» μεταξύ τους, απορρίπτοντας τη μαρξιστική διάκριση: «ιμπεριαλιστικών» χωρών -«εξαρτημένων» απ’ αυτές αδύνατων καπιταλιστικών χωρών, που οι μεταξύ τους σχέσεις δεν είναι σχέσεις «αλληλεξάρτησης» αλλά σχέσεις ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ – ΥΠΟΤΑΓΗΣ).
Η σημερινή καταστροφική οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικο-πολιτιστική κατάσταση της χώρας με οδυνηρά τραγικές συνέπειες για το λαό – πέραν των προερχόμενων απ’ τη λειτουργία του ντόπιου καπιταλισμού πολλαπλών προβλημάτων – αναδεικνύει το πρόβλημα της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ (οικονομική-πολιτική-στρατιωτική) σε υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα της χώρας και θέτει εκ νέου το ζήτημα της απαλλαγής της απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΞΑΡΤΗΣΗ, ειδικότερα την ΕΞΟΔΟ-ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ της από ΕΕ-ΟΝΕ-ΕΥΡΩ και καθιστά το αντιιμπεριαλιστικό σύνθημα-θέση «ΕΞΩ η Ελλάδα απ’ την ΕΕ» επίκαιρο, θέτοντάς το ταυτόχρονα στο κέντρο της πολιτικής δράσης και ως άμεσο στόχο της πάλης της εργατικής τάξης και του λαού. Κι αυτό τόσο εξαιτίας της παραπέρα οικονομικής υποδούλωσης της χώρας και της έντασης της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης όσο και της φασιστικοποίησης των πολιτικών σχέσεων Ελλάδας-ΕΕ με την πρόσφατη απαγόρευση κάθε δημοψηφίσματος, την εκπαραθύρωση της εκλεγμένης κυβέρνησης, τον απευθείας διορισμό νέας κυβέρνησης , την απαγόρευση των εκλογών και τον καθορισμό ημερομηνίας διεξαγωγής τους όταν και όποτε κρίνουν τα μεγάλα «αφεντικά» της ΕΕ, κλπ., κλπ.
Τρία είναι τα κύρια και μεταξύ τους στενά αλληλοσυνδεόμενα ζητήματα που θέτουν στο κέντρο της πάλης της εργατικής τάξης-αγροτιάς και ολόκληρου του ελληνικού λαού την ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ της Ελλάδας, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, από ιμπεριαλιστική ΕΕ-ΟΝΕ-ΕΥΡΩ:
Α. Οικονομικό πρόβλημα: πρώτο, η παραπέρα ασφυκτικότερη οικονομική εξάρτηση απ’ το διεθνές κεφάλαιο, ειδικότερα απ’ τα μονοπώλια της ΕΕ, και τα υποδουλωτικά δάνεια που οδηγούν σε μεγαλύτερη υποδούλωση με την αύξηση του εξωτερικού χρέους, δεύτερο, η ένταση και το παραπέρα δυνάμωμα της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης της Ελλάδας, τρίτο, η σημερινή, και μελλοντικά πολύ χειρότερη λεηλασία του πλούτου της χώρας, τέταρτο, ο καθορισμός της οικονομικής πολιτικής κατευθείαν απ’ τα μονοπώλια της ΕΕ και απ’ την «τρόϊκα»: ΔΝΤ-Κομισιόν-ΕΚΤ, πέμπτο, η μόνιμη οικονομική επιτήρηση-«εποπτεία» εκ μέρους της ΕΕ, έκτο, ο διεθνής οικονομικός έλεγχος.
Β. Πολιτικό πρόβλημα: η πρωτοφανής ωμή προκλητική πολιτική ΑΝΑΜΕΙΞΗ στα εσωτερικά της χώρας που εκφράζει μια σαφή αντιδημοκρατική φασιστική στάση των ηγετών της ΕΕ, ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ, απέναντι σε μια χώρα-μέλος της ΕΕ συνιστά φασιστικοποίηση των σχέσεων ΕΕ-Ελλάδας με: 1) την απαγόρευση του προταθέντος απ’ την κυβέρνηση Δημοψηφίσματος και κάθε δημοψηφίσματος σε μια χώρα-μέλος της ΕΕ, 2) την εκπαραθύρωση μιας εκλεγμένης κυβέρνησης, που τους υπηρέτησε με το παραπάνω, 3) την απευθείας, χωρίς εκλογές, συγκρότηση νέας κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Λ.Παπαδήμο, 4) τη συμμετοχή σ’ αυτή όχι μόνο του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ και της μοναρχοφασιστικής ΝΔ αλλά και την ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ συμμετοχή και για πρώτη φορά, μετά το β’ παγκόσμιο πόλεμο και τη ΧΟΥΝΤΑ, ενός ανοιχτά ναζι-φασιστικού κόμματος, του ΛΑΟΣ που συνιστά φασιστικοποίηση και σε κυβερνητικό επίπεδο (χωρίς την παραμικρή αντίδραση απ’ τη λεγόμενη «δημοκρατική» Ευρώπη μα πρωτίστως απ’ τα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου ούτε δυστυχώς απ’ τις εξωκοινοβουλευτικές Οργανώσεις, γεγονός που εκφράζει μια πολύ επικίνδυνη άμβλυνση της αντιφασιστικής συνείδησης), 5) την απαγόρευση εκλογών για το πρώτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη που ζητούσαν επιτακτικά ΟΛΑ τα αστικά κόμματα, μεγαλοαστικά (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ κλπ.) και σοσιαλδημοκρατικά («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ κλπ.).
Γ. Κατάσταση της εργατικής τάξης-λαού: σχετικά με τις πρωτοφανείς και εξοντωτικές επιθέσεις στο βιοτικό επίπεδο αλλά και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των πλατιών εργαζομένων μαζών, ολόκληρου του ελληνικού λαού, αυτές δεν προέρχονται μόνο απ’ το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο αλλά ΚΑΙ από το ξένο κεφάλαιο με εκπροσώπους τους υπαλληλίσκους της τρόϊκας: ΔΝΤ-Κομισιόν-ΕΚΤ, οι συνολικές επιθέσεις δεν περιορίζονται μόνο σε κείνες του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου αλλά έρχονται κατ’ ευθείαν ΚΑΙ από τις Βρυξέλλες δηλ. απ’ τα μεγάλα μονοπώλια της ΕΕ και το διεθνές κεφάλαιο (ΔΝΤ). Επομένως, ΣΗΜΕΡΑ – πέρα απ’ τον αγώνα κατά του εθνικισμού-ρατσισμού και φασιστικοποίησης-φασισμού – η πάλη για την απόκρουση όλων αυτών των επιθέσεων και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων-ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε συνδικαλιστικά και οικονομικά αιτήματα, πρέπει να είναι συνάμα ΚΑΙ πάλη κατά του ξένου κεφαλαίου δηλ. να είναι στενά συνδεδεμένη με την αντιιμπεριαλιστική πάλη και πιο συγκεκριμένα: την ΠΑΛΗ για την, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ της Ελλάδας από ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ, αφού μέρος των προβλημάτων δημιουργήθηκαν-δημιουργούνται ΚΑΙ απ’ την ΕΞΑΡΤΗΣΗ αλλά και οι επιθέσεις προέρχονται άμεσα (προφανώς μαζί με εκείνες του ντόπιου κεφαλαίου) απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ.
Ο περιορισμός της πάλης της εργατικής τάξης, όπως προβάλλεται απ’ τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, κλπ.) αλλά και τις εξωκοινοβουλευτικές Αριστερές Οργανώσεις (ΚΟΕ-ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΚΚΕμ-λ-Μ-ΛΚΚΕ, κλπ.), μόνο σε συνδικαλιστικά και οικονομικά αιτήματα, έστω και με «αιχμή αιτήματα πάλης για ανατροπή του μνημονίου υποδούλωσης της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ» («Λαϊκός Δρόμος», 3/7/2010, σελ.13), είναι ολωσδιόλου λαθεμένος επειδή καταρχήν καταδικάζει σε αμυντική στάση, αδρανοποιεί και παραλύει τον αγώνα της εργατικής τάξης, δεύτερο – και σπουδαιότερο – αποσυνδέει, αυτή την αναγκαία και ζωτικής σημασίας πάλη της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση των ταξικών της συμφερόντων απ’ την πάλη κατά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης απ’ την ΕΕ – ΕΞΑΡΤΗΣΗ που έχει προκαλέσει άμεσα σειρά απ’ τα σημερινά προβλήματα της οικονομίας της χώρας, τα οποία χωρίς την πάλη κατά της ΕΕ δεν είναι δυνατόν να συνειδητοποιηθούν στον απαιτούμενο βαθμό απ’ τους εργαζόμενους και το λαό παρά τη χρεοκοπία των συνδεόμενων με την ΕΕ μύθων, τρίτο, κινείται σαφώς στα πλαίσια και ευθυγραμμίζεται πλήρως με την ΤΩΡΙΝΗ στρατηγική ΕΠΙΛΟΓΗ του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου: την ΠΑΡΑΜΟΝΗ της Ελλάδας σε ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ.
«Σ΄ αντίθεση με την κυβέρνηση και ΟΛΑ τα πολιτικά κόμματα και Οργανώσεις, οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. λενινιστές-σταλινιστές της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» προτείνουν ως περιεχόμενο της πάλης της εργατικής τάξης και του λαού, γι’ αυτή την περίοδο, την άμεση, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ της Ελλάδας απ’ την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση (μαζί και από ΟΝΕ-ΕΥΡΩ) που εκφράζεται στη θέση-σύνθημα: μονομερής στάση πληρωμών ολόκληρου του χρέους – έξω η Ελλάδα από ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ – πρόταση που δεν απευθύνεται ούτε σε κυβερνήσεις ούτε σε πολιτικά κόμματα-Οργανώσεις, αλλά στο προλεταριάτο-αγροτιά, και πρώτα απ’ όλα στη νεολαία, όλους τους εργαζόμενους και ολόκληρο τον ελληνικό λαό και στις μαζικές τους Οργανώσεις (συνδικάτα, αγροτικούς συλλόγους, φοιτητικό-μαθητικό κίνημα, κλπ.). Σχετικά με το δυσθεώρητο χρέος δεν πρέπει να αναγνωριστεί και να πληρωθεί απ’ την εργατική τάξη και το λαό, γιατί πρώτο δεν είναι δημιούργημά τους, αλλά της αντιδραστικής αστικής τάξης, και δεύτερο, στο μεγάλο μέρος του είναι προϊόν των κερδοσκοπικών τοκογλυφικών επιτοκίων.
Είναι η μόνη πρόταση σε πλήρη αντίθεση και ευθέως σε ρήξη με τη σημερινή στρατηγική επιλογή του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου: ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της Ελλάδας σε ΟΝΕ-ΕΥΡΩ-ΕΕ, σε μια κατάλληλη στιγμή και ευνοϊκή, εσωτερικά και ευρωπαϊκά, κατάσταση, μια πρόταση και υπερώριμο αίτημα για προώθηση όταν έχουν χρεοκοπήσει και χρεοκοπούν καθημερινά, μπροστά στα οργισμένα βλέμματα του ελληνικού λαού, οι μύθοι της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο ντόπιος καπιταλισμός, η μόνη πρόταση που εκφράζει τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα, και το σπουδαιότερο, συμβάλλει στην ανάπτυξη της αντιιμπεριαλιστικής συνείδησης των πλατιών λαϊκών μαζών και είναι κατάλληλη να προκαλέσει την ανάπτυξη ενός μεγάλου, πλατιού, γιγαντιαίου αντιιμπεριαλιστικού κινήματος – ακριβώς αυτό τρέμει το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο αλλά και τα μονοπώλια της ΕΕ – απαραίτητου για την αλλαγή του αναγκαίου και απαιτούμενου συσχετισμού δυνάμεων για την προετοιμασία της οριστικής μελλοντικά απαλλαγής της χώρας απ’ τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, με ανοιχτό το δρόμο της επαναστατικής προοπτικής, σε συνδυασμό με τη ζύμωση ανάλογων επαναστατικών συνθημάτων σε κάθε φάση της πάλης, στην κατεύθυνση της αντιιμπεριαλιστικής-προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 329, 1-15 Σεπτέμβρη 2010, σελ.4).
