Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2019

Ιστορικό Γράμμα Νίκου Ζαχαριάδη - μαχητικό πανεθνικό-πατριωτικό εγερτήριο σάλπισμα κατά των φασιστών επιδρομέων

ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.

Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ

Οι 4 προτάσεις του σ. Ζαχαριάδη

Μαζί με το «ανοιχτό γράμμα» ο σ. Ζαχαριάδης έστειλε στο Μεταξά σημείωμα, που περιελάμβανε
προτάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, σε μια βάση για κοινή, λαϊκή-πατριωτική-εθνική πάλη
κατά της φασιστικής επιδρομής. Ο Μεταξάς φυσικά δεν απάντησε, γιατί δεν έκανε λαϊκό-εθνικό
πόλεμο, μα πλουτοκρατικό-δυναστικό-ξενοκίνητο. Οι τέσσερις προτάσεις-όροι είναι οι εξής:
1) Το ΚΚΕ αναλαμβάνει τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος» να την κρατήσει ως το τέλος
του πολέμου.
2) η Κυβέρνηση δίνει γενική αμνηστία.
3) Ξαναβγαίνει ο «Ριζοσπάστης».
4) Όποιος, μέλος του ΚΚΕ, διαφωνήσει με τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος», θα
διαγραφεί από το ΚΚΕ.

autopic1785
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Η επίθεση τα τελευταία χρόνια των χρουστσοφικών-τροτσκιστών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ στην επαναστατική μαρξιστική γραμμή του 1ου Γράμματος του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – σύμφωνα με τον τελευταίο (4ο) όρο – θα οδηγούσε τους σημερινούς οπορτουνιστές ηγέτες οπωσδήποτε σε ΔΙΑΓΡΑΦΗ και εκτός του τότε επαναστατικού ΚΚΕ, όπως και εκτός ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

28 Οχτώβρη 1940 - Ποιος πραγματικά είπε το "ΟΧΙ"
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

Ισημερινός: Σημαντική νίκη με τον εντεκαήμερο λαϊκό ξεσηκωμό

Οι λαοί του Εκουαδόρ κατήγαγαν μια σημαντική νίκη με τον εντεκαήμερο λαϊκό ξεσηκωμό. Υποχρεώσαμε σε υποχώρηση την κυβέρνηση που, με την εξαπόλυση μιας βάρβαρης καταστολής και ενθαρρυμένη από τη στήριξη όλης της δεξιάς και του ιμπεριαλισμού, νόμισε πως θα μπορούσε να επιβάλει ένα πακέτο νεοφιλελεύθερων οικονομικών μέτρων. Ο Μορένο επέμενε ότι δεν θα κάνει βήμα πίσω και όμως ανακαλεί το διάταγμα 883 (σ.μετ.: που καταργούσε τις επιδοτήσεις στα καύσιμα), εκπονώντας νέο στη θέση του.

Τα αποτελέσματα αυτού του αγώνα ήταν εφικτά χάρη στο μέγεθος της διαμαρτυρίας, τη μαχητικότητά της και την ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΡΑΣΗΣ των λαϊκών δυνάμεων. Παλέψαμε μαζί ιθαγενικό κίνημα, εργαζόμενοι, νεολαία, γυναίκες, δάσκαλοι, κάτοικοι παραγκουπόλεων, μικρέμποροι, αγρότες… Όλος ο λαός ξεσηκώθηκε. Θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τη μαχητικότητα, την τόλμη της νεολαίας που διαδραμάτισε ρόλο δύναμης κρούσης σε αυτές τις μάχες, και τη δράση της ιθαγενούς γυναίκας που, για άλλη μια φορά, δείχνει το θάρρος της.

Οι δυνάμεις μας έπαιξαν το ρόλο τους σε αυτό τον αγώνα. Κατάφεραμε και τις τοποθετήσαμε κατάλληλα, ανακτήσαμε δυνάμεις, αναδείξαμε ηγέτες. Σε αυτό τον αγώνα συμμετείχαν το Κόμμα μας, η Λαϊκή Ενότητα και άλλες αριστερές οργανώσεις.

Η Πανεθνική Απεργία, που είχε ανακοινωθεί και προωθούταν μήνες τώρα, αποτέλεσε ένα σημαντικό σημείο αυτές τις μέρες. Είχαμε έναν σοβαρό ρόλο στην καθοδήγηση της δράσης του Ενωτικού Μετώπου Εργαζομένων (FUT).

Ηττήθηκε η κυβέρνηση, ηττήθηκε η δεξιά, ηττήθηκε – σε αυτό το σημείο – η πολιτική του ΔΝΤ.

Η εικόνα της κυβέρνησης έχει σημαντικά τρωθεί, οι μπροστάρηδες εκ μέρους της σε αυτή την κρίση, ο Χαρίν (σ.μετ.: Υπουργός Άμυνας) και η Ρόμο (σ.μετ.: Υπουργός Εσωτερικών), αμφισβητούνται ανοιχτά. Πρέπει να συνεχίσουμε να απαιτούμε την άμεση παραίτησή τους και να πλήττουμε την εικόνα του Αντιπροέδρου και του Υπουργού Οικονομίας, να αποκαλύπτουμε τη βάρβαρη καταστολή από πλευράς αστυνομίας και στρατού.

Αμφισβητείται, για άλλη μια φορά, η Εθνοσυνέλευση.

Οι αγωνιζόμενοι λαοί αμφισβήτησαν και ξεπέρασαν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, την απαγόρευση κυκλοφορίας, την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ της αστικής τάξης.

Οι επιδιώξεις του Κορρεϊσμού δεν υλοποιήθηκαν, παρά τις μεγάλες προσπάθειές του. Οι πραξικοπηματικές του απόπειρες ηττήθηκαν. Η εικόνα του Κορρεϊσμού από αυτό τον αγώνα έχει πληγεί.

Είναι απαραίτητο να αναδείξουμε στο λαό την καταλυτική σημασία που είχε η ενότητα και ο αγώνας για την κατάκτηση αυτής της νίκης.

Αυτές οι μέρες θέτουν το λαϊκό κίνημα σε μια νέα ιδεολογική και πολιτική κατάσταση. Υπάρχουν καλύτεροι όροι για την ανάπτυξή του. Εμείς πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθειες για την ενίσχυση των δυνάμεών μας.

Πρέπει να αξιολογήσουμε στις οργανώσεις μας και τις μαζικές οργανώσεις, τα συνδικάτα, τους συνδέσμους, τις κοινότητες, τους συνεταιρισμούς κλπ, τι ήταν αυτός ο αγώνας και να ορίσουμε νέες δράσεις. Οι Λαϊκές Συνελεύσεις που δημιουργήθηκαν αυτές τις μέρες πρέπει να διατηρηθούν για να κάνουν απολογισμό για τις δράσεις και να τις κάνουμε φορείς συζήτησης προτάσεων και καθορισμού μελλοντικών δράσεων.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε στη διεθνή αλληλεγγύη, τα μηνύματα και τις δράσεις που αναπτύχθηκαν σε διάφορες χώρες.

Κεντρική Επιτροπή του ΜΛΚΚ Εκουαδόρ

13 Οκτώβρη 2019

Αναδημοσίευση της μετάφρασης από τον ΠΡΟΛΟΓΟ
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»: προεκλογική έξαρση του αντιδραστικού αστικού εθνικισμού

kanelli-xristodoulos
Α. Η Λ.ΚΑΝΕΛΛΗ στις εθνικιστικές επάλξεις καλοκαιριάτικα, συνεχίζοντας
τις υπερ-«πατριωτικές» της «μελωδίες»

Ακόμα καλά-καλά δεν είχε στεγνώσει στις στήλες του «Ριζοσπάστη» το δηλητηριώδες καθημερινό μελάνι του πιο ακραίου επιθετικού αντιδραστικού αστικού ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ για τον ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟ «αλυτρωτισμό-εθνικισμό»(!) της ΔΙΜΕΡΟΥΣ «Συμφωνίας των Πρεσπών» που ΤΑΧΑ «συντηρεί τα σπέρματα του αλυτρωτισμού» («Ρ» 13/12/2018, σελ. 6) και η ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ αποφάσισε να δώσει συνέχεια στον κατήφορο του αντιδραστικού αστικού εθνικισμού, «βουτώντας» βαθύτερα – φαίνεται «για λίγη δροσιά» το κατακαλόκαιρο(!) – στα αποπνικτικά νερά του ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ ΒΟΥΡΚΟΥ.

Έτσι, παραμονές των εκλογών (μόλις μια βδομάδα πριν) επέλεξε να ανεβάσει στην ταράτσα του πανύψηλου «ΠΥΡΓΟΥ» του ΠΕΡΙΣΣΟΥ το Κυριακάτικο «χωνί» του «Ριζοσπάστη» δηλ. τη νεο-«ορθόδοξη» θρησκόληπτη ακραία εθνικίστρια-ρατσίστρια τουρκοφάγα Λ.ΚΑΝΕΛΛΗ για να συνεχίσει τις παλιές γνώριμες «μελωδίες» του αντιδραστικού αστικού εθνικισμού, η οποία ασυγκράτητη μπήκε αμέσως στον «πειρασμό», απευθυνόμενη στους αντισταλινικούς-αντιζαχαριαδικούς χρουστσοφικούς ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ «συντρόφους» της: «αναρωτιέμαι σύντροφοι πόσο δύσκολο είναι να αποτιμηθεί η ψήφος στο ΚΚΕ εκτός των άλλων και ως βαθιά και ειλικρινά πατριωτική» («Ρ» 29-30 Ιούνη 2019, σελ. 6) και αφού ωρυόμενη ούρλιαξε αρκετές φορές γοερά – ΚΑΙ μάλιστα σε «ειρηνική περίοδο»(!) – «πατρίδα»(!), «πατρίδα»(!)… a la KARL KAUTSKY σε εμπόλεμη όμως περίοδο, κατέληξε «θριαμβευτικά» (!) : «η ψήφος στο ΚΚΕ είναι ψήφος στο λαό και στην πατρίδα του για να ζήσει» (στο ίδιο).

Δεν αποτελούν καθόλου έκπληξη για τους επαναστάτες κομμουνιστές μαρξιστές δηλ. λενινιστές-σταλινιστές μα ούτε και για τους συνεπείς Αντιφασίστες οι αντιδραστικές ακραίες εθνικιστικές υπερ-«πατριωτικές» «μελωδίες» της θρησκόληπτης θεούσας Λ.ΚΑΝΕΛΛΗ.

Ας απαριθμηθούν μόνο κάποια ελάχιστα απ’ το «λαμπρό»(=αντιδραστικό) παρελθόν αλλά και το ανάλογο παρόν της για πληροφόρηση των νεότερων, ήταν:

Α1) στα νιάτα της φιλο-Χουντική, και στη συνέχεια,

Α2) μια «φανταχτερή δημοσιογραφίνα που πολλά χρόνια υπηρέτησε με φλογερό πάθος τη Δεξιά και την αντίδραση» (ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη» προπολεμικά),

Α3) θήτευσε στο εθνικιστικο-φασιστικό «Δίκτυο 21»,

Α4) «πέρασε» στο «Κ»ΚΕ, εγκαινιάζοντας στον Κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» τη διαβόητη στήλη με το χαρακτηριστικό ακραίο εθνικιστικό τίτλο «Πατριδογνωμόνιο», δίπλα στο «χάρτη της Ελλάδας» - έμβλημα δανεισμένο απ’ την εφημερίδα «ΧΩΡΑ» του ομοϊδεάτη της ακραίου εθνικιστή, φασιστοειδές Γ.ΤΡΑΓΚΑ, πρωτοπόρο στην προβολή των ναζι-φασιστικών αποβρασμάτων της «Χρυσής Αυγής»,

Α5) υπήρξε προστατευόμενη του ΧΟΥΝΤΟ-Χριστόδουλου και είχε στενότατες σχέσεις μαζί του, όσο αυτός ζούσε («ορφάνεψε» όμως πολύ νωρίς), ο οποίος επειδή «διάβαζε» κατά τη διάρκεια της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας δεν «γνώριζε»(!) ΟΥΤΕ για βασανισμούς ούτε για δολοφονίες, ενώ η ίδια στήριξε δραστήρια τη δράση και τις γνωστές απάτες της ΜΚΟ «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ», δηλώνοντας όταν επισκέφτηκε το ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ (14/1/2005): «όταν ξέρεις ποιος δίνει χρήματα, ποιος τα χειρίζεται, τι αγοράζει και που τα πηγαίνει – γιατί θα πάνε και σε συγκεκριμένους φορείς με συγκεκριμένα αποδεικτικά – με κάνει να αισθάνομαι λίγο καλύτερα και ως χριστιανός και ως φιλάνθρωπος και ως πολίτης και ως βουλευτής» (!!!),

Α6) τάχθηκε ΚΑΤΑ της κατάργησης του θρησκεύματος από τις ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ, στήριξε τις φασιστικές συγκεντρώσεις, τις λεγόμενες «λαοσυνάξεις» του ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ και συμμετείχε σε αυτές, ενώ «αλώνιζε» μέρα-νύχτα τα κανάλια ουρλιάζοντας ασυνάρτητα, συνοδευόμενη απ’ το «Ριζοσπάστη» που κλαψούριζε καθημερινά για το «διχασμό του λαού»(!), μ’ αποτέλεσμα ο μεγαλοαστός πολιτικός ΣΗΜΙΤΗΣ να τους βγει απ τα αριστερά ΚΑΤΑΡΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ («η χώρα δεν αντέχει ανάλογο «διχασμό» με εκείνο που προκάλεσε η απόφαση της κυβέρνησης Σημίτη για τις ταυτότητες», «Ρ» 7/9/2006, σελ. 31),

Α7) στήριξε την προκλητική εθνικιστική-σοβινιστική, ρατσιστική και φασιστική του δράση κατά την περίοδο της θητείας του στον «Αρχιεπισκοπικό θρόνο», αλλά και τις ακραίες σκοταδιστικές θρησκευτικές του απόψεις.

Β. Ο αντιδραστικός ΑΣΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

Ο αντιδραστικός ΑΣΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ είναι πολύ παλιότερος από εκείνον της Λ.ΚΑΝΕΛΛΗ. Πρωτοεμφανίστηκε στις γραμμές της διορισμένης δεξιάς οπορτουνιστικής προδοτικής ηγεσίας το Μάρτη του 1956, στο νέο αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου «Κ»ΚΕ (1956) που ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ το επαναστατικό λενινιστικό-σταλινικό ΚΚΕ μ’ επικεφαλής το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, μετά την επίσημη οριστική ανοιχτή ΔΙΑΛΥΣΗ του, στη Χρουστσοφική παρασυναγωγή της διαβόητης «6ης πλατιάς Ολομέλειας». Εμφανίστηκε:

Β1. με την ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ στάση απέναντι στους Σλαβομακεδόνες αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και τη Σλαβομακεδόνικη μειονότητα – εθνικισμός που

Β2. πέρασε σε νέα φάση με τη ΔΙΠΛΗ, εθνικιστικού χαρακτήρα, ΠΡΟΔΟΣΙΑ δηλ.: α. την ΑΠΟΔΟΧΗ απαγόρευσης της ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ των Σλαβομακεδόνων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, β. την ΑΡΝΗΣΗ αναγνώρισης ύπαρξης Σλαβομακεδόνικης μειονότητας (Χ.ΦΛΩΡΑΚΗΣ: «για το ΚΚΕ μακεδονική μειονότητα δεν υπάρχει», «Ρ» 16/9/1988, σελ.3), με τη Συμφωνία, κατά τη διάρκεια της φασιστικής δικτατορίας, της ηγεσίας του αποστάτη σοσιαλδημοκράτη ΦΛΩΡΑΚΗ του «Κ»ΚΕ με τους αντιδραστικούς πολιτικούς ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ-ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ (=εκφραστές των πιο ακραίων εθνικιστικών κύκλων της χώρας), όπως «αποκάλυψε-ομολογεί ανοιχτά (για πρώτη φορά το 1995) ο ΚΩΝ/ΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ στον Πρόλογό του στο βιβλίο του Θ.ΣΚΥΛΑΚΑΚΗ: «Στο όνομα της Μακεδονίας», σελ. 3-4, Αθήνα 1995. Συμφωνία που ΔΕΝ διαψεύστηκε από ΚΑΝΕΝΑΝ (ΦΛΩΡΑΚΗ-«Κ»ΚΕ) μα ΟΥΤΕ θα μπορούσε να διαψευστεί, αφού ΚΑΙ οι ΔΥΟ παραπάνω ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ υλοποιήθηκαν στην ΠΡΑΞΗ κατά τη διάρκεια της «μεταπολίτευσης»: η μεν α) με την «Κοινή Απόφαση υπουργών Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης», Αθήνα 29.12.1982, Αρθ. Πρωτ. 106841 (ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ-ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΗ), η οποία ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ την επιστροφή των περήφανων και γενναίων ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ στον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και για τον οποίο έχυσαν ποτάμια αίμα, επειδή «δεν είναι Έλληνες στο γένος»(!), η δε β) με την ανοιχτή επαίσχυντη ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ Δήλωση του αποστάτη σοσιαλδημοκράτη, λακέ της αντιδραστικής αστικής τάξης, Χ.ΦΛΩΡΑΚΗ: «για το ΚΚΕ μακεδονική μειονότητα δεν υπάρχει» («Ρ» 16/9/1988, σελ.3) με την οποία κηρύσσεται ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ η ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ μειονότητα. (βλέπε «Πρόλογο» Κ.ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ σε Θ.ΣΚΥΛΑΚΑΚΗ: «Στο όνομα της Μακεδονίας», σελ. 3-4, Αθήνα 1995 και Αποσπάσματα «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 446 Ιούνη-Ιούλη-Αύγούστου 2018, σελ. 2) – μ’ αυτή του τη δήλωση ο αποστάτης Χ.ΦΛΩΡΑΚΗΣ αναδεικνύεται ΕΠΙΠΛΕΟΝ στο πιο θλιβερό, αδίστακτο και κυνικότατο σοβαροφανές ενεργούμενο των πιο ακραίων εθνικιστικών-σοβινιστικών κύκλων της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης.

Ας προσεχθεί ιδιαίτερα, ότι η Δήλωση ΦΛΩΡΑΚΗ για «ανυπαρξία»(!) της Σλαβομακεδόνικης μειονότητας (1988) έγινε 7 χρόνια νωρίτερα από την ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ (1995) - δήλωση που έγινε κατ’ εντολή των ακραίων εθνικιστικών κύκλων και αποτελεί επανάληψη του ψευδέστατου και εντελώς ατεκμηρίωτου ισχυρισμού του ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ότι «τέτοια μειονότητα, μετά το 1950, είναι πράγματι βέβαιο ότι δεν υπάρχει στη χώρα μας» (Θ.ΣΚΥΛΑΚΑΚΗ: «Στο όνομα της Μακεδονίας», σελ. 3, Αθήνα 1995)» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 451, Γενάρη 2019).

Β3. ο αστικός ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ εκφράζεται και στα σύμβολα του Χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ με την τοποθέτηση στα κεντρικά γραφεία του πολυώροφου μεγάρου του ΠΕΡΙΣΣΟΥ ΔΥΟ Σημαιών: δίπλα στην κόκκινη Σημαία με σφυροδρέπανο (που εκφράζει τα επαναστατικά κομμουνιστικά Κόμματα, ενώ τα ρεφορμιστικά Χρουστσοφικά τη χρησιμοποιούν για εξαπάτηση των εργαζομένων) κυματίζει και η Ελληνική Σημαία, λες και ο Περισσός ΔΕΝ βρίσκεται στην Αθήνα-Ελλάδα – ο συνδυασμός και των δυο εκφράζει τον αντιδραστικό αστικό ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ στις γραμμές του «Κ»ΚΕ,

Β4. ισχυροποίηση του αστικού εθνικισμού εκφράζει ΚΑΙ η αποδοχή της τοποθέτησης στον Κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» απ’ την ακραία εθνικίστρια θεούσα Λ.ΚΑΝΕΛΛΗ του επαίσχυντου υπερ«πατριωτικού»(!) «Πατριδογνωμόνιου», δίπλα στο «χάρτη της Ελλάδας», λες και τις άλλες μέρες ο ρεφορμιστικός «Ριζοσπάστης» ΔΕΝ είναι «πατριωτική» εφημερίδα.

Β5. Στήριξαν τις ακραίες εθνικιστικές-σοβινιστικές απόψεις του αντιδραστικού Ιερατείου για το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού και συμπαρατάχθηκαν με την Αντίδραση απαιτώντας να αποσυρθεί, με τον «Ελεύθερο Τύπο» (28/3/2007) να προβάλλει περιχαρής πρωτοσέλιδα την ΚΟΙΝΗ θέση «απόσυρσης» των «Κ»ΚΕ-ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: «διμέτωπος για την Ιστορία, Ιερά Σύνοδος και ΚΚΕ ζητούν να αποσυρθεί το βιβλίο», και όταν αυτό αποσύρθηκε απ’ την αντιδραστική κυβέρνηση ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία πανηγύριζε μαζί με το ντόπιο μεσαιωνικό Ιερατείο και την εθνικιστική φασιστική αντίδραση και αισθάνονταν δικαιωμένη που ικανοποιήθηκε το αίτημά της («Ρ» 26/9/2007, σελ. 3).

Β6. Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ εκφράστηκε και στην περίπτωση που το φέρετρο του αποστάτη σοσιαλδημοκράτη Φλωράκη σκεπάστηκε με ΔΥΟ Σημαίες: κόκκινη-ελληνική (ανεξάρτητα απ’ το αν ήταν επιθυμία του ή όχι), λες και ΔΕΝ ήταν Έλληνας, σ’ αντίθεση μ’ εκείνη του Πορτογάλου Χρουστσοφικού ΑΛΒΑΡΟ ΚΟΥΝΙΑΛ που το φέρετρό του ήταν σκεπασμένο ΜΟΝΟ με την κόκκινη Σημαία (παρά τη δημαγωγική ρεφορμιστική απάτη).

Β7. Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ εκφράζεται μόνιμα και στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής απέναντι στις γειτονικές χώρες: Τουρκία, Αλβανία, Βουλγαρία, κλπ., και τελευταία με ιδιαίτερη σφοδρότητα απέναντι στην πΓΔΜακεδονίας και το λαό της.

Β8. Επειδή στην περίπτωση της εξομάλυνσης των σχέσεων Ελλάδας-πΓΔΜακεδονίας, μ’ αφορμή την ιστορική «Συμφωνία των Πρεσπών», ο αστικός ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ πήρε ακρότατη επιθετική μορφή σε βάρος της γειτονικής χώρας και του λαού της ας δοθεί εδώ ένα παλιότερο απόσπασμα («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 451, Γενάρη 2019), σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα με υπότιτλο:
«Συμφωνία των Πρεσπών»: εθνικιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ: «θαρραλέα» μαχητική ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ της πιο ακραίας αστικής εθνικιστικής Αντίδρασης και Εμπροσθοφυλακή της

1. Η ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ηγεσία του «Κ»ΚΕ, μ’ αφορμή τη «Συμφωνία των Πρεσπών» συγκρότησε ΚΟΙΝΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ επιθετικό αντιδραστικό μέτωπο κατά του ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΥ «αλυτρωτισμού-εθνικισμού»(!) της πΓΔΜακεδονίας μ’ όλες τις αντιδραστικές εθνικιστικές δυνάμεις: απ’ τις Ναζι-φασιστικές της «Χρυσής Αυγής», φασιστική ΝΔ, φασιστοειδές ΚΑΜΜΕΝΟ, κλπ. ως τους εθνικιστές των άλλων μεγαλοαστικών κομμάτων και την εκκλησιαστική Αντίδραση στη βάση της ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ-ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΗΣ της «Συμφωνίας των Πρεσπών»

2. Όμως το «Κ»ΚΕ ξεπέρασε απ’ τα δεξιά όλες τις ακραίες εθνικιστικές δυνάμεις και αναδείχθηκε όχι μόνο σε «θαρραλέα» μαχητική ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ της πιο ακραίας αστικής εθνικιστικής Αντίδρασης αλλά και σε Εμπροσθοφυλακή της, επειδή όλα τα κόμματα ΔΕΝ έκαναν ξεχωριστές κομματικές εθνικιστικές συγκεντρώσεις: συμμετείχαν μόνο στις εθνικιστικές φασιστικές συγκεντρώσεις υπό την αιγίδα των διαφόρων εθνικιστικών φασιστικών συλλόγων «Μακεδονομάχων». ΜΟΝΟ το «Κ»ΚΕ έκανε ΞΕΧΩΡΙΣΤΕΣ εθνικιστικές συγκεντρώσεις σε διάφορες πόλεις κατά του ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΥ «αλυτρωτισμού-εθνικισμού»(!) της πΓΔΜακεδονίας και του λαού της.

3. ΚΑΝΕΝΑ εθνικιστικό κόμμα ΔΕΝ τύπωσε αφίσες για τη «Συμφωνία των Πρεσπών». Το έπραξε ΜΟΝΟ το «Κ»ΚΕ.

4. ΚΑΝΕΝΑ εθνικιστικό κόμμα ΔΕΝ κόλλησε αφίσες. ΜΟΝΟ το «Κ»ΚΕ γέμισε τους δρόμους των διαφόρων πόλεων, ξεκινώντας απ’ την ολοσέλιδη αφίσα που κάλυπτε ολόκληρη την πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη»: «ΟΧΙ: στη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ , στα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, στον αλυτρωτισμό και τον εθνικισμό» και στο τέλος, μετά το επιθετικό εθνικιστικό ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ, σε μικρότερο μέγεθος έρχεται η πικάντικη εύγευστη σάλτσα «ΝΑΙ: στη φιλία-αλληλεγγύη και κοινή πάλη των λαών»
Χαρακτηριστικό είναι ότι πουθενά στις αφίσες ΔΕΝ υπάρχει σύνθημα κατά του ΝΤΟΠΙΟΥ «αλυτρωτισμού-εθνικισμού» αλλά ΜΟΝΟ κατά του ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΥ «αλυτρωτισμού-εθνικισμού»(!) της πΓΔΜακεδονίας.

5. Έφτασε δε στο σημείο να κρεμάσει(!) στην «ΑΚΡΟΠΟΛΗ» αφίσες-πανό στα ελληνικά-αγγλικά με το ίδιο περιεχόμενο. Φαίνεται πως η ηγεσία του «Κ»ΚΕ είχε «πληροφορίες» ότι τα ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ της πΓΔΜακεδονίας βρίσκονταν καθοδόν να καταλάβουν «Ακρόπολη-Παρθενώνα». Αν είχε κρεμάσει τα «πανό» στη «Βεργίνα» ή στο «Λευκό Πύργο» ίσως αποκτούσαν μεγαλύτερη «πειστικότητα»(!)»

Την ακραία εθνικιστική στάση-θέση ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ-ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΗΣ της «Συμφωνίας των Πρεσπών» η ηγεσία του «Κ»ΚΕ προσπάθησε ανεπιτυχώς να συγκαλύψει-αποκρύψει απ’ την εργατική τάξη και το λαό μ’ έναν εντελώς διάτρητο ψευτο- «αντιιμπεριαλιστικό» μανδύα (περί ΝΑΤΟ,ΕΕ, κλπ.) που δεν είναι παπά ένας ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ για το λαό μασκαρεμένος αντιδραστικός αστικός ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ. Βέβαια οι σοσιαλδημοκράτες ΖΑΕΦ-ΤΣΙΠΡΑΣ-ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΔΕΝ είναι και δεν μπορεί να είναι, ως Σοσιαλδημοκράτες, «αντιιμπεριαλιστές» (περισσότερα: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 450, Δεκέμβρη 2018).
Κλείνοντας, ας δοθεί ακόμα μια φορά η επαναστατική γραμμή του ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ. Σε πλήρη αντιπαράθεση απέναντι στον έξαλλο αντιδραστικό αστικό ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ της ντόπιας εθνικιστικής αντίδρασης και του ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ «Κ»ΚΕ, οι αντιιμπεριαλιστικές-αντιεθνικιστικές και επαναστατικές δυνάμεις πρέπει να κινηθούν και να δράσουν στην εντελώς ΑΝΤΙΘΕΤΗ κατεύθυνση: στην ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ μιας Πολιτικής φιλίας και καλής γειτονίας απέναντι στους γειτονικούς λαούς αλλά ΚΑΙ εξομάλυνσης των εκκρεμοτήτων με τις γειτονικές χώρες, Πολιτική Αλληλεγγύης και ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ – μοναδικά και αποτελεσματικά ΟΠΛΑ πάλης κατά του αντιδραστικού αστικού ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ και του Ιμπεριαλισμού.

Οι αντιιμπεριαλιστές και σε πρώτη γραμμή οι επαναστάτες μαρξιστές κομμουνιστές, ακολουθώντας το ΛΕΝΙΝ, αντιπαρέθεταν πάντοτε και αντιπαραθέτουν και ΤΩΡΑ στον αντιδραστικό αστικό ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ τον Προλεταριακό Διεθνισμό: «ο μαρξισμός προβάλλει στη θέση του κάθε Εθνικισμού το Διεθνισμό» (ΛΕΝΙΝ: τομ. 24, σελ 121, Αθήνα 1981), δηλ. τον Προλεταριακό Διεθνισμό και την Πολιτική φιλίας και Αλληλεγγύης απέναντι στους λαούς και προπαντός στους λαούς των γειτονικών χωρών, επειδή, σημειώνει αλλού ο ΛΕΝΙΝ: «ο αστικός Εθνικισμός και ο Προλεταριακός Διεθνισμός – αυτά είναι δυο συνθήματα ανειρήνευτα εχθρικά, που αντιστοιχούν στα δυο μεγάλα ταξικά στρατόπεδα όλου του καπιταλιστικού κόσμου» (ΛΕΝΙΝ: τομ. 24, σελ 122, Αθήνα 1981), εφιστώντας συνάμα την προσοχή των κομμουνιστών: «Ο μαρξισμός είναι ανειρήνευτος απέναντι στον αστικό Εθνικισμό, ακόμα και στον πιο «δίκαιο», «καθαρούτσικο», ραφιναρισμένο και πολιτισμένο» (ΛΕΝΙΝ: τομ. 24, σελ 130, Αθήνα 1981).

Σ’ άλλο σημείο τονίζει: «το Κεφάλαιο είναι δύναμη διεθνής. Για να νικηθεί, χρειάζεται η διεθνής ένωση των εργατών, η διεθνής αδελφοσύνη τους. Είμαστε εχθροί του εθνικού μίσους, της εθνικής διχόνοιας, της εθνικής απομόνωσης. Είμαστε διεθνιστές» (LENIN: Ausgewählte Werke, Bd.II, s. 640, Verlag für fremdsprachige Literatur, Moskau 1947), για να συστήσει με τη μέγιστη δυνατή σαφήνεια: «όποιος θέλει να υπηρετήσει το προλεταριάτο, οφείλει να αγωνίζεται για την ενότητα των εργατών όλων των εθνών, οφείλει να αγωνίζεται χωρίς λιποψυχία και σταθερά ενάντια στον αστικό εθνικισμό, πρώτα-πρώτα ενάντια στο «δικό» του εθνικισμό και ύστερα ενάντια στον εθνικισμό του εξωτερικού» (διαφορετική απόδοση από εκείνη που υπάρχει στο: ΛΕΝΙΝ: τομ. 24, σελ 121, Αθήνα 1981).

Ο αντιδραστικός αστικός ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ δηλητηριάζει τους λαούς των Βαλκανίων και ταυτόχρονα την ελληνική εργατική τάξη και το λαό μας: «ο επιθετικός αστικός εθνικισμός που αποκτηνώνει, αποβλακώνει και διαιρεί τους εργάτες, για να τους σέρνει στο άρμα της μπουρζουαζίας – να πιο είναι το γεγονός της σύγχρονης πραγματικότητας» (ΛΕΝΙΝ: τομ. 24, σελ 121, Αθήνα 1981).  
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019

ΝΔ: «Νόμος και τάξη» - αστυνομοκρατία – φασιστικοποίηση – θρησκευτικός σκοταδισμός – ιδιωτικοποιήσεις


Τα αντιδραστικά «παιδία παίζει» - χασκογελώντας: αυτογελοιοποίηση
ενός ανίκανου Πρωθυπουργού στο αποκορύφωμα της

Ο νεαρός Μητσοτάκης ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τις μόνες «ικανότητες» που επέδειξε την περασμένη 4ετία ήταν δυο: εκείνη ενός ακραίου «πολιτικού»(!) αλητο-κουτσαβακισμού και εκείνη της διαρκούς καθημερινής επανάληψης «εκλογές»(!), «εκλογές»(!)… , χωρίς καν να αντιλαμβάνεται ότι αυτοδιασύρονταν και αυτογελοιοποιούνταν.

Μόλις έγινε πρωθυπουργός – «σωτήρας» υποτίθεται της κατεστραμμένης ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ οικονομίας της χώρας απ’ το κλασικής ανικανότητας δίδυμο των ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ-ΣΑΜΑΡΑ, το 2009, (ο δεύτερος φανατικός υμνητής και υπερασπιστής των προδοτικών Ταγμάτων Ασφαλείας) – αφού «έπαιξε» μερικές μέρες, χαϊδεύοντας(!) περιχαρής την «πρωθυπουργική» ταμπέλα (διπλανή φωτογραφία), αποφάσισε να «σοβαρευτεί» πρώτα στα ζητήματα Εξωτερικής Πολιτικής, προχωρώντας στη «μεγάλης σπουδαιότητας»(!) διπλωματική πολιτική πράξη ολκής: την αναγνώριση του ανύπαρκτου «αυτοδιορισμένου»(!!!) προέδρου της Βενεζουέλας και πράκτορα της CIA, πληρωμένο απ’ τις ΗΠΑ Χουάν Γκουαϊδό, διασύροντας και γελοιοποιώντας τη χώρα μας, μα πρωτίστως επιβεβαιώνοντας το μέγεθος της αντιδραστικότητας της Κυβέρνησής του αλλά και τον από γεννησιμιού ξενόδουλου-εθελόδουλου χαρακτήρα της αντιδραστικής φασιστικής Δεξιάς – της ΝΔ συνέχεια της μοναρχοφασιστικής ΕΡΕ – κατεξοχήν κόμματος της υποταγμένης στον ιμπεριαλισμό ξενόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης του τόπου, που έχουν κατ’ επανάληψη προδώσει, πέρα απ’ τη συνεργασία της με τους φασίστες κατακτητές, τα εθνικά συμφέροντα της χώρας με κορυφαίο το Κυπριακό, απ’ το διαβόητο «εθνάρχη»(!) φασίστα Κ.ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ (συνεργάτη των γερμανών κατακτητών, μαζί με τους ΝΤΙΝΟ ΤΣΑΛΔΑΡΗ αρχηγό του Λαϊκού Κόμματος, τον καθηγητή ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟ, κλπ.) που έζησε το 1960 τις «ευτυχέστερες μέρες της ζωής του»: «επανέρχομαι εκ του ταξιδίου μου ικανοποιημένος και υπερήφανος. Η ημέρα αυτή ανήκει εις τας ευτυχεστέρας της ζωής μου και θα αποτελέσει σταθμόν εις την ιστορία της Κύπρου» δηλ. «πανευτυχής» για την προδοσία της ΚΥΠΡΟΥ. Ακολούθησε αργότερα η δεύτερη ΠΡΟΔΟΣΙΑ απ’ τους φασίστες Συνταγματάρχες, που κι’ αυτοί «βγήκαν» μέσα απ’ τα σπλάχνα της φασιστικής Δεξιάς.

Και μιας που βρισκόμαστε στα ζητήματα της Εξωτερικής Πολιτικής, αυτό που αναμένεται απ’ την αντιδραστική κυβέρνηση Κ.ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, είναι η ακόμα μεγαλύτερη εθελοντική σφιχτότερη πρόσδεση της χώρας στο άρμα των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών και ΕΕ, ενώ όσον αφορά τους πρόσφυγες θα κινηθεί στην ακροδεξιά κατεύθυνση των ΣΑΛΒΙΝΙ-ΟΡΜΠΑΝ και των άλλων χωρών του Βίζεγκραντ.

Για τα ζητήματα της Παιδείας, διόρισε υπουργό μια υπεραντιδραστική θρησκόληπτη, γελοία και ανίκανη φιγούρα, τη Ν. ΚΕΡΑΝΕΩΣ, η οποία επέβαλλε τον πιο ακραίο θρησκευτικό σκοταδισμό στα Σχολεία ως διαπαιδαγώγηση των μαθητών, θυμίζοντας τις «ένδοξες» μέρες του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια»(!) της μοναρχοφασιστικής ΕΡΕ, καταργώντας ταυτόχρονα προκλητικά, με φασιστικό νόμο, το Πανεπιστημιακό ΑΣΥΛΟ.

Η φασιστική κατάργηση του Πανεπιστημιακού ΑΣΥΛΟΥ αποτελεί το πρώτο μεγάλο βήμα στην κατεύθυνση του βαθέματος της ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ της κοινωνικής ζωής σε ακραίο βαθμό, συμπληρωμένη με τα διάφορα μέτρα περί «Νόμου και τάξης», την ολόπλευρη Αστυνομοκρατία και την ισχυροποίηση της με την υπαγωγή των φυλακών στην Αστυνομία, τις αστυνομικές επιθέσεις στα Εξάρχεια και αλλού, κλπ., κλπ.

Στον οικονομικό τομέα προωθεί και υλοποιεί μια ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική ιδιωτικοποιήσεων και ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας στους ιδιώτες καπιταλιστές (ΕΛΠΕ, ΔΕΗ, ΔΕΠΑ,ΔΕΔΔΗΕ, αεροδρόμια, λιμάνια, κλπ.), ενώ επαναφέρει για «καλύτερη λειτουργία» τους καταστροφείς της οικονομίας της χώρας, το 2009, τύπου ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, κλπ. Προωθεί το ολοκληρωτικό ξεπούλημα του πλούτου της χώρας στους ιμπεριαλιστές δανειστές, ενώ αναμένεται προώθηση σκληρότερων αντεργατικών και αντικοινωνικών μέτρων, ισχυρότερη ανακατανομή προς όφελος του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου και προώθηση σκληρής επίθεσης του κεφαλαίου σε βάρος της εργατικής τάξης και των πλατιών εργαζομένων λαϊκών μαζών.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2019

Ιταλία: Η κρίση του κυβερνητικού Συνασπισμού


ΙΤΑΛΙΑ
Η κρίση του κυβερνητικού Συνασπισμού

Ο υπεραντιδραστικός ηγέτης του κόμματος της LEGA, υπουργός των Εσωτερικών Σαλβίνι, προκάλεσε τον Αύγουστο κυβερνητική κρίση. Ως πρόσχημα χρησιμοποίησε την διεξαγωγή ψηφοφορίας στη Βουλή για το προσχέδιο ΤAV (ανώτατο όριο ταχύτητας τρένων), όπου το Κίνημα των 5-Αστέρων (5SM) που ακόμα έχει την πλειοψηφία στην Κυβέρνηση, ψήφισε ενάντια στη LEGA, για να διατηρήσει το προσωπικό του κύρος, εξαιτίας των διαρκών αποτυχιών του.

Η κρίση είχε ήδη από καιρό προαναγγελθεί. Εδώ και 14 μήνες οι σχέσεις μεταξύ των δυο ποπουλιστικών κομμάτων της κυβέρνησης των 5-Αστερων-LEGA χαρακτηρίζονταν από διαρκείς πολεμικές, φαγωμάρες, συγκρούσεις, προσβολές, ίντριγκες και καρφώματα.

Στις διαμάχες για το TAV, για τη «διαφοροποιημένη περιφερειακή αυτονομία», για τον ενιαίο φόρο, για την εκλογή του Πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκδηλώθηκε η ξεκάθαρα έντονη αντίθεση μεταξύ των διαφόρων παρατάξεων της μπουρζουαζίας και των μικροαστών στη βόρεια και νότια Ιταλία, δυο διχασμένες περιφέρειες.

Μετά τις Ευρωεκλογές που εκδηλώθηκε η αντιστροφή μεταξύ 5SM και LEGA, κυριαρχούσε γενικά η αναμονή ότι ο Salvini με την πρώτη καλύτερη ευκαιρία θα άφηνε να σπάσει ο κόμπος.

Οι «συναλλαγές» μεταξύ LEGA και Ρωσίας – ένα story διαφθοράς, στο οποίο είναι αναμεμειγμένοι συνεργάτες του Salvini – συνέβαλε στην επιτάχυνση της κρίσης.

Όμως ουσιαστικά διαλύθηκε η κυβερνητική πλειοψηφία εξαιτίας των εσωτερικών αντιθέσεων τους. Η «κιτρινο-πράσινη» συμμαχία στην πραγματικότητα δεν αποκαταστάθηκε ποτέ. Ήταν μόνο μια ιδιωτική συμμαχία χωρίς αντικείμενο πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι.

Ο Salvini τίναξε στον αέρα την κυβέρνηση φοβούμενος να μην τον καταστήσουν υπεύθυνο για τον επικίνδυνα απειλητικό Προϋπολογισμό. Μόνο έτσι μπορεί να συνεχίσει κατά τον εκλογικό αγώνα την κοινωνική δημαγωγία, το σοβινισμό, την ξενοφοβία, τα επιζήμια ψεύδη του για να αποσπάσει την έγκριση των πιο φτωχών προς όφελος των πλουσίων.

Σύντομα θα γνωρίζουμε, αν το φθινόπωρο θα έχουμε νέες πρόωρες εκλογές. Αυτές θα ήταν ιδιαίτερες εκλογές: ένα είδος Δημοψηφίσματος για μια απεριόριστη κυβερνητική εξουσία του Salvini, αφού ο ίδιος βρίσκεται στην υπηρεσία των πιο αντιδραστικών και πιο πολεμόχαρων τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου, που απαιτεί μια αυταρχική κυβέρνηση.

Μια κυβέρνηση, που θα στηρίζεται σε μια πλατιά κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία θα πάρει αμέσως μέτρα προς όφελος των κερδών, για παραπέρα επέκταση του ρατσιστικού αστυνομικού κράτους, που ο Salvini έχει αρχίσει να οικοδομεί με τον περιορισμό των δικαιωμάτων ελευθερίας μέσω των διαφόρων «διαταγμάτων ασφάλειας», που πρόσδεσαν την Ιταλία στην πολεμική μηχανή του Τραμπ.

Ο σκοτεινός ηγέτης της LEGA έχει σήμερα την ευκαιρία να το πράξει, επειδή διευκολύνεται από την ανικανότητα και την συνυπευθυνότητα των 5SM καθώς και από τις εσωτερικές διαμάχες του φιλελευθερου-ρεφορμιστικού Δημοκρατικού Κόμματος. Τα τελευταία δυο κόμματα συγκαλύπτουν τον ταξικό χαρακτήρα της LEGA. Δε θέλουν να κινητοποιηθεί η εργατική τάξη ενάντια στον αντιδραστικό κίνδυνο.

Μπροστά σ’ αυτά τα δεδομένα – αν υλοποιηθεί αυτό το ειδικό Δημοψήφισμα για την εξουσιοδότηση του Salvini – οι εργάτες, οι άνεργοι, η υποαπασχολούμενη νεολαία, οι καταπιεσμένες γυναίκες, οι χαμηλοσυνταξιούχοι θα δώσουν τη δική τους απάντηση και θα φράξουν το δρόμο στο αντιδραστικό σχέδιο Salvin, όπως αρνήθηκαν, πριν 3 χρόνια, το αντιδραστικό σχέδιο του Renzi.

Είναι άλλωστε επίσης δυνατό η φιλο-ΕΕ-παράταξη της μπουρζουαζίας, με τη βοήθεια του Mazzarella, προέδρου της Δημοκρατίας, και των ηγετών της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, να εγκαθιδρύσουν με επιτυχία μια «θεσμική κυβέρνηση», για να συνεχιστεί παραπέρα η πολιτική λιτότητας, με τη δικαιολογία, να αποφύγουν μια δραστική αύξηση του ΦΠΑ– με συνέπεια να ανοίξει ο δρόμος για μια διάδοχη Δεξιά κυβέρνηση.

Τους επόμενους μήνες θα ανεβεί παραπέρα το πολιτικό θερμόμετρο, ενώ αναπόφευκτα θα δυσκολευθεί παραπέρα η κατάσταση της οικονομίας της Ιταλίας, όταν ήδη τώρα εκατοντάδες επιχειρήσεις βρίσκονται σε κρίση.

Η μεγάλη αποτυχία του ιταλικού ιμπεριαλισμού θα πιέσει τη νέα κυβέρνηση, όποια κι’ αν είναι, για νέα σκληρά μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες, οι οποίες από την πλευρά τους πρέπει να ξανακερδίσουν την πρωτοβουλία με απεργίες και με περιφερειακές και πανιταλικές διαδηλώσεις.

Στον αγώνα της η εργατική τάξη ενάντια στα παλιά και νέα κόμματα της μπουρζουαζίας πρέπει να ξανακερδίσει την ανεξαρτησία της να υπερασπίσει τα συμφέροντά της αμέσως όπως επίσης και στο μέλλον να κινητοποιηθεί ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου, ενάντια στην πολιτική αντίδραση και ενάντια στον κίνδυνο του πολέμου.

Η μοναδική πραγματική δύναμή μας είναι η ενότητα της τάξης. Η μοναδική διέξοδος από αυτή την κατάσταση είναι ο αγώνας για μια πραγματική κυβέρνηση των εργατριών και εργατών.

13. Αυγούστου 2019
Α.Rossi, εκδότης της «Scintilla»
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2019

« Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ τους ΝΑΖΙ»


6 χρόνια απ’ την άνανδρη θρασύδειλη άγρια στυγερή δολοφονία του ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ απ’ τα χιτλερικά αποβράσματα της δολοφονικής Ναζι-φασιστικής Οργάνωσης «Χρυσή Αυγή»

Μ’ αφορμή τα 6 χρόνια απ’ τη στυγερή δολοφονία του ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ και την κρίση της Ναζι-φασιστικής αυτής Οργάνωσης που δεν εκπροσωπείται πλέον στην τωρινή Βουλή – παρά την κάποια πτώση των ποσοστών της, μεγάλο μέρος πήγε στη φασιστική ΝΔ, δυναμώνοντας ακόμα περισσότερο τη Ναζι-φασιστική πτέρυγά της και ένα άλλο ψήφησε τη Ναζι-φασιστική Ελληνική Λύση του ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΥ – αλλά και τις δημαγωγικές αναφορές των αστικών κομμάτων (μεγαλοαστικών και ρεφορμιστικών), σχετικά με αυτό το καίριας σημασίας ζήτημα, είναι απαραίτητο να επαναπροβληθεί η ως τώρα πραγματική τους στάση απέναντι στην εγκληματική δολοφονική συμμορία.

Είναι απολύτως ψευδής, ο παραπλανητικός ισχυρισμός-μύθος, ότι ο Α. ΣΑΜΑΡΑΣ είχε τάχα την πρωτοβουλία και την πολιτική βούληση να διωχθεί η εγκληματική δολοφονική Ναζι-φασιστική Χιτλερική «Χρυσή Αυγή», γιατί οι ΣΑΜΑΡΑΣ-ΔΕΝΔΙΑΣ κρατούσαν στα «συρτάρια» τους 32 τουλάχιστον δικογραφίες, επειδή ακριβώς, προφανώς, ΔΕΝ ήθελαν μα ΟΥΤΕ είχαν την πολιτική βούληση να πάρουν μέτρα κατά της «Χρυσής Αυγής».

Πολιτική βούληση «απόκτησε» το φασιστοειδές Α. ΣΑΜΑΡΑΣ μόνο μετά την πανελλαδική κατακραυγή για την εν ψυχρώ δολοφονία του νεαρού Αντιφασίστα, ήρωα του λαού μας, ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ απ’ το εγκληματικό, χιτλερικό απόβρασμα Γ. ΡΟΥΠΑΚΙΑ, στέλεχος της «Χρυσής Αυγής», και ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ μετά από τις ισχυρότατες πιέσεις των αφεντικών του, πρώτα και κύρια απ’ τους εκπροσώπους της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, ενόψει της ελληνικής προεδρίας το 2014, με πρώτη τις σαφείς δηλώσεις του ΧΑΝΕΣ ΣΒΟΜΠΟΝΤΑ, προέδρου της Σοσιαλιστικής-Σοσιαλδημοκρατικής ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο, ο οποίος καταδίκασε την ίδια μέρα τη δολοφονία του ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ για να σημειώσει σαφέστατα, προειδοποιώντας τόσο την ελληνική κυβέρνηση όσο και τον φασίστα πρωθυπουργό Α. ΣΑΜΑΡΑ, ασκώντας τους ευθέως ισχυρότατη πίεση για άμεση λήψη μέτρων κατά της «Χρυσής Αυγής»: «αν η ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς δεν μπορέσουν να σταματήσουν την γεμάτη μίσος συμπεριφορά της Χρυσής Αυγής και άλλων φασιστικών ομάδων, θα είναι μια απαράδεκτη προεδρία της ΕΕ» (δήλωση 18/9/2013). Πέραν των πιέσεων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, πιέσεις ασκήθηκαν τότε και απ’ τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ για δικούς τους συγκυριακούς λόγους, και προπαντός από το Ισραήλ ενόψει του πρωθυπουργικού ταξιδιού εκεί.

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.

Αλλά και μετά το ΣΑΜΑΡΑ ο νέος αρχηγός του φασιστικού κόμματος της ΝΔ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ σε δηλώσεις του (26/6/2017) στο «POLITICO», ειδησεογραφικό «Πορτάλ» των Βρυξελλών, μεταξύ άλλων, είπε: «είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που έχει εσωτερική τρομοκρατία, προερχόμενη απ’ την άκρα αριστερά. Η βία προέρχεται αποκλειστικά από την αριστερά τα τελευταία χρόνια», ενώ για τη Ναζι-φασιστική «Χρυσή Αυγή» σημείωσε: «πως αυτή είναι σαν να μην υπάρχει σήμερα».

Οι προκλητικότατες αυτές φιλο-«Χρυσαυγήτικες» δηλώσεις του Κ. Μητσοτάκη δείχνουν και επιβεβαιώνουν ακόμα μια φορά ότι το κόμμα της ΝΔ και η Ναζι-φασιστική «Χρυσή Αυγή» αποτελούν ΜΟΝΙΜΑ «συγκοινωνούντα δοχεία», που το ένα τροφοδοτεί το άλλο, ενώ τα μεταξύ τους όρια σε πολλά ζητήματα είναι δυσδιάκριτα έως ανύπαρκτα (ρατσισμός, εθνικισμός, κλπ.).

Πολλά Ναζι-φασιστικά στελέχη, γνωστά-άγνωστα, βρίσκονταν ήδη από παλιά στη ΝΔ και άλλα προσχώρησαν τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα επί προεδρίας του φασίστα Α.ΣΑΜΑΡΑ (υμνητή και υπερασπιστή των Ταγμάτων Ασφαλείας) προερχόμενα απ’ το Ναζι-φασιστικό ΛΑΟΣ του ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ, όπως ΚΥΡΤΣΟΣ, ΒΟΡΙΔΗΣ, ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ, ΠΛΕΥΡΗΣ, ΤΖΑΒΕΛΑ, κλπ.), μερικά έγιναν υπουργοί, αλλά και κάποια από εκείνα που ήταν ήδη στη ΝΔ θεωρούν τη «Χρυσή Αυγή» «αδελφό κόμμα» (όπως ο χουντικός Ναζι-φασίστας ΨΩΜΙΑΔΗΣ: «έλληνας δεν γίνεσαι, γεννιέσαι» και «η Νέα Δημοκρατία και η Χρυσή Αυγή είναι αδελφά κόμματα» («ΒΗΜΑ» 29/9/2013, σελ. Α12), ΜΠΑΛΤΑΚΟΣ με τα περί «αρχαίας Σπάρτης», «Κρυπτείας», κλπ., ο οποίος ΚΑΙ όταν ακόμα ήταν στενό συνεργάτης του ΣΑΜΑΡΑ και γραμματέας της Κυβέρνησής του δήλωνε: «απευκταίο, αλλά όχι απίθανο το ενδεχόμενο να υποχρεωθεί η ΝΔ να κυβερνήσει με τη συνεργασία της χρυσής Αυγής», και πολλοί άλλοι), ενώ ο Ναζι-φασίστας Α.ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ αναβαθμίστηκε επί προεδρίας ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ σε αντιπρόεδρο της ΝΔ, δυναμώνοντας έτσι παραπέρα την ήδη ΙΣΧΥΡΗ Ναζι-φασιστική πτέρυγά της.

Δεν είναι μόνο οι δηλώσεις ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ που «ξεπλένουν» και τροφοδοτούν τη «Χρυσή Αυγή» αλλά και οι στάσεις των άλλων μεγαλο-αστικών (ΚΙΝΑΛ, κλπ.) και ρεφορμιστικών κομμάτων της Χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ), όπως δείχνει η ως τώρα ΑΣΥΝΕΠΗΣ αντιφασιστική τους στάση, και τα οποία επιπλέον εξαιτίας της κατάστασης και κατεύθυνσής τους ΔΕΝ έχουν ουσιαστικά ΚΑΝΕΝΑ συνεπές και σταθερό ΜΕΤΩΠΟ κατά της φασιστικοποίησης, φασισμού-Ναζι-φασισμού-ρατσισμού-εθνικισμού-σοβινισμού γενικά, μα ΟΥΤΕ και απέναντι στα Ναζι-φασιστικά χιτλερικά εγκληματικά αποβράσματα της «Χρυσής Αυγής» το μόνο που ξέρουν να κάνουν «άριστα» είναι να αυτοδιαφημίζονται ως δήθεν «συνεπείς αγωνιστές»(!) κατά της «Χρυσής Αυγής», δημαγωγώντας, παραπλανώντας τις πλατιές λαϊκές μάζες και διασπώντας παραπέρα τον ανοργάνωτο, πολυκομματιασμένο αντιφασιστικό χώρο.

Ας αναφερθούν μόνο ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις που εκφράζουν και καταδεικνύουν την ασυνεπή αντιφασιστική τους στάση:

1) Συζητήσεις στην Τηλεόραση των ΚΑΝΕΛΛΗ(«Κ»ΚΕ)-ΔΟΥΡΟΥ(ΣΥΡΙΖΑ) με το θρασύδειλο ναζιστικό απόβρασμα ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ, (οι αντιφασίστες πολεμούν μαχητικά τους Ναζι-φασίστες, δεν «διαλέγονται» ούτε συζητούν μαζί τους).

2) Υποδοχή (20/2/2012) των Ναζι-φασιστών στελεχών της «Χρυσής Αυγής» απ’ τους ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ (πρόεδρος Σωματείου ΣΙΦΩΝΙΟΣ, ηγετικός στέλεχος του ΠΑΜΕ) στη «ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ» («Ρ» 21/2/2012,σελ.32), «μετά βαΐων και κλάδων» ως δήθεν «συμπαραστάτες»(!) της απεργίας των εργαζομένων ΑΝΤΙ να τους εκδιώξουν.

3) Η ακραίας προκλητικότητας βέβηλη πράξη κατάθεσης στεφάνου(14/9/2013) εκ μέρους αντιπροσωπίας της «Χρυσής Αυγής» σε μνημείο εκτελεσθέντων αντιφασιστών και κομμουνιστών απ’ τους γερμανούς φασίστες κατακτητές στα Γιαννιτσά το Σεπτέμβρη του 1944, παρόντων πολλών αντιφασιστών μεταξύ των οποίων και πολλών μελών και οπαδών του «Κ»ΚΕ, που ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ και ΑΝΕΧΘΗΚΑΝ αυτή την αδιανόητη βεβήλωση ΑΝΤΙ να ΕΚΔΙΩΞΟΥΝ-ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ τα θρασύδειλα ναζι-φασιστικά αποβράσματα, κρατώντας έτσι μια επαίσχυντη στάση ανοχής, («Ρ» 17/9/2013, σελ.15 και «ΕΘΝΟΣ» 26/9/2013, σελ.21), με αποκορύφωμα τις ταλαντεύσεις των Χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών για την άρση ασυλίας των βουλευτών της «Χρυσής Αυγής» για να ερευνηθεί αν ενέχονται σε εγκληματικές πράξεις – κι’ αυτό παρά την άγρια τρομοκρατία και δολοφονική δράση και τις 4 ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ – ως και την περίπτωση της χρηματοδότησής της απ’ τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλ. απ’ τους φόρους του λαού κλπ., κλπ.

4) Οι βουλευτές του «Κ»ΚΕ ψηφίζουν «παρών» (!!!) στο θέμα της ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ της «Χρυσής Αυγής» δηλ. τάχθηκαν ΥΠΕΡ της συνέχισης της χρηματοδότησης από τους φόρους του λαού αυτής της Ναζι-φασιστικής δολοφονικής τρομοκρατικής συμμορίας, με τους δημοσιογράφους Ι.ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟ και Μ.ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ του «ΜΕΓΑ Σαββατοκύριακο» να ρωτούν δικαιολογημένα τον ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ: «Μας παραξένεψε πολύ γιατί το ΚΚΕ ψήφισε «παρών» στο θέμα της χρηματοδότησης της ΧΑ. Οι αποκαλύψεις ήταν καταιγιστικές και για τη δράση της και εσείς το ζήσατε κιόλας, το λέω με την έννοια ότι είχατε μεγάλη δύναμη σε λαϊκές συνοικίες και ουσιαστικά τα ποσοστά σας πέσανε και ο κόσμος πήγε στη ΧΑ», με τον ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ αμήχανο να «απαντά» με σαθρά και γελοία «επιχειρήματα», προσπαθώντας ανεπιτυχώς να «δικαιολογήσει» αυτή την επαίσχυντη, αντιδραστική, φιλοΧρυσαυγήτικη», προδοτική στάση τους (Συνέντευξη ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ στην εκπομπή «ΜΕΓΑ Σαββατοκύριακο» «Ρ»22/10/2013, σελ.2), σ’ αυτό το καίριας σημασίας ζήτημα.

5) Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με μπροστάρη τον εθνικιστή ΒΙΤΣΑ, με πρόσχημα την «Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εσωτερικών Υποθέσεων», τρέχουν, το πρώτο 10ήμερο του Δεκέμβρη 2016, στο ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ, μαζί με τον ακραίο θρησκόληπτο εθνικιστή φασίστα ΚΑΜΜΕΝΟ και βουλευτές του, βουλευτές της Ένωσης Κεντρώων και τα Χιτλερικά αποβράσματα της «Χρυσής Αυγής» (ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ, ΠΑΠΠΑΣ, κλπ.).

6) Συμμετοχή, το Δεκέμβρη του 2006, της νεο-«ορθόδοξης»(!) ακραίας εθνικίστριας-ρατσίστριας Λ.ΚΑΝΕΛΛΗ («Κ»ΚΕ) ως ομιλήτριας στην παρουσίαση-προβολή και προπαγάνδιση-υπεράσπιση των υπεραντιδραστικών απόψεων περί «αρχαίας Σπάρτης», «Κρυπτείας», κλπ. του Ναζι-φασίστα ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ, ποζάροντας μαζί του πανευτυχής, χασκογελώντας ταυτόχρονα με το φασίστα ΣΑΜΑΡΑ και τον ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ.

Είναι όμως πασίγνωστο, ότι η αρχαία Σπάρτη προβλήθηκε ως «υπόδειγμα κράτους» απ' τους χιτλερικούς Ναζι-φασίστες και ο ΧΙΤΛΕΡ σε λόγο του, το 1929, χαρακτήριζε τη Σπάρτη ως «το πιο καθαρό ρατσιστικό κράτος της ιστορίας» (ERNST NOLTE: Der Faschismus in seiner Epoche, σελ. 500, Muenchen 1965), μα και απ’ τους διάφορους Ναζι-φασίστες ιστορικούς και θεωρητικούς (H.BERVE 1937, κλπ., R.W.DARRE 1929, κλπ., H.F.GUENTHER 1929, κλπ., H.FUNKE 1929, κλπ., κλπ. κλπ.). Επίσης οι Ναζι-φασίστες ιστορικοί ακόμα γοητεύονταν και προπαγάνδιζαν το διαβόητο θεσμό της «Κρυπτείας», μεταξύ άλλων, και ο Ναζι-φασίστας γερμανός ιστορικός HELMUT BERVE: «SPARTA», 1937, σελ. 40-41, τα μέλη της οποίας είχαν ως αποστολή να ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ τους «ΕΙΛΩΤΕΣ» και τους αιχμαλώτους – πρακτική, που βρίσκεται σε στενή και ευθεία σύνδεση με τη δολοφονική δράση των Χιτλερικών SS και των «Ταγμάτων Εφόδου» της Ναζι-φασιστικής «Χρυσής Αυγής».

Αλλά δεν είναι μόνο αυτές οι περιπτώσεις που «ξεπλένουν» τη Ναζι-φασιστική «Χρυσή Αυγή», αλλά και οι εθνικιστικές-ρατσιστικές απόψεις στις ηγεσίες των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων – κυρίως στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ – που τροφοδοτούν μόνιμα τις φασιστικές και Ναζι-φασιστικές Οργανώσεις.

Στην ίδια κατεύθυνση λειτουργούσε και η παλιότερη εκτίμηση του «Κ»ΚΕ για τη «Χ.Α.» ως κόμμα μόνο του κεφαλαίου, αποσιωπώντας το Ναζι-φασιστικό χαρακτήρα της, όπως και ο χαρακτηρισμός του ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ μόνο ως «αντικομμουνιστή»(!) όπως ισχυρίζεται η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ («Ρ» 22/3/2014, σελ. 9), συγκαλύπτοντας έτσι και εξωραΐζοντας τις Ναζι-φασιστικές του απόψεις, αλλά και η μόνιμη άρνηση αναγνώρισης της ΥΠΑΡΞΗΣ Ναζι-φασιστικής πτέρυγας στη ΝΔ εκ μέρους της Χρουστσοφικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

Αυτές οι περιπτώσεις, πέραν του γενικότερου ιδεολογικο-πολιτικού αφοπλισμού και αποπροσανατολισμού της εργατικής τάξης και του λαού, επιβεβαιώνουν με τον πιο χειροπιαστό τρόπο την ΑΣΥΝΕΠΗ αντιφασιστική στάση της ντόπιας Χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος, ας σημειωθεί ακόμα μια φορά, ότι εξαιτίας αυτής της κατάστασης ΔΕΝ υπάρχει οργανωμένο Αντιφασιστικό κίνημα.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

Συνέντευξη της ΜΑΓΔΑ ΦΥΣΣΑ στη δημοσιογράφο Άντα Ψαρρά («Εφ.Συντακτών» 17/9/2019)

Τον Παύλο τον έχουμε γνωρίσει μέχρι στιγμής ως τον νέο άνθρωπο που στάθηκε όρθιος μπροστά στους μαχαιροβγάλτες οπαδούς εκείνων που αιματοκύλισαν τον κόσμο, τον ξέρουμε από τα αντιφασιστικά τραγούδια του, τον ξέρουμε από τις αφίσες-σύμβολο με το πρόσωπό του. 

Τι λέει η μητέρα του γι’ αυτόν;

Ο Παύλος ήταν όλα αυτά που λες, ήταν παιδί με αξίες και ιδανικά που τα κράτησε μέχρι και την τελευταία του στιγμή.

Μέσα στη δίκη οι χρυσαυγίτες και οι δικηγόροι τους προσπάθησαν να αμφισβητήσουν την ταυτότητα του Παύλου, παρότι οι στίχοι των τραγουδιών του μιλούν από μόνοι τους, όπως και ο συγκλονιστικός τρόπος που έδειξε τον δολοφόνο, αν και μαχαιρωμένος στην καρδιά.

Για μένα που είμαι μάνα του ο Παύλος είχε όλες τις χάρες, τα είχε όλα. Ηταν ένα παιδί με μεγάλη ενέργεια και με πολύ νεύρο, αλλά κι αυτά ήταν για μένα χάρες. Δεν με δυσκόλεψε ποτέ σαν έφηβος. Πέρναγε κι αυτός όπως όλα τα παιδιά τις φάσεις της εφηβείας, αλλά χωρίς συγκρούσεις. Εκανε αυτό που ήθελε να κάνει χωρίς να δημιουργεί εντάσεις.

Τι άλλα πάθη, τι άλλα ενδιαφέροντα είχε εκτός από τη μουσική;

Η μουσική ήταν το μεγαλύτερο πάθος του. Αυτό που ζούσε έντονα και που λάτρευε ήταν τα καλοκαίρια στη Σαλαμίνα. Κάθε Σαββατοκύριακο ήταν εκεί που ζούσε την παιδικότητά του με τους φίλους του, τα μπάνια του, τα ξενύχτια του, τις μουσικές στην παραλία, τα παιχνίδια. Ηταν ένα χαρούμενο, αισιόδοξο παιδί και λίγες φορές τον έβλεπες συννεφιασμένο. Ομως όλα αυτά που έβλεπε γύρω του τον προβλημάτιζαν.
Είστε αυτό που λέμε μια πολιτικοποιημένη οικογένεια;
Πολιτικοποιημένη ίσως, κομματικοποιημένη δεν ήμασταν ποτέ. Είμαστε μια δημοκρατική οικογένεια, αλλά όταν είσαι γονιός, όλα αυτά είναι κάπως δύσκολα. Ο Παύλος πέρασε από όλα τα ρεύματα και τις Οργανώσεις – όχι βέβαια της Δεξιάς – αλλά ποτέ δεν έγινε μέλος, δεν εντάχθηκε πουθενά. Μάθαινε πράγματα πηγαίνοντας δίπλα σε κινήματα, πλησίασε κάποτε και το ΚΚΕ. Πήγαινε, άκουγε, έβλεπε, αλλά κάτι στη συνέχεια δεν του άρεσε κι έφευγε. Δεν χώρεσε πουθενά.
Στο σχολείο πώς ήταν;
Πάντα πειραχτήρι αλλά ψυχούλα. Εκανε ό,τι κάνει ένα ζωηρό παιδί γεμάτο ζωή. Δεν ήταν ούτε άριστος ούτε και κακός μαθητής. Αντιδρούσε σε όσα δεν του άρεσαν. Διάβαζε όμως από μικρός ατέλειωτες ώρες βιβλία, διάβαζε ό,τι έβρισκε. Θυμάμαι που είχε κρατήσει μικρός στη βιβλιοθήκη του τη «Φανέλα με το Νούμερο 9». Διάβαζε αργότερα πιο σοβαρά βιβλία και έψαχνε να βρει εκεί όσα τον απασχολούσαν. Μπορεί να νευρίαζε, όμως την επόμενη στιγμή το ξεχνούσε. Ήμασταν μια οικογένεια που προσπαθούσαμε να τα λύνουμε όλα χωρίς θυμό, χωρίς εντάσεις.
Ακόμα και το δέσιμο της οικογένειάς σας θέλησαν να το αμφισβητήσουν μέσα στη δίκη.
Αδιαφορώ για όλα αυτά. Το τι είμαστε εμείς το ξέρουμε, μόνο εμείς, και ίσως τελικά αν δεν ήμασταν τόσο δεμένοι, τώρα να ήταν λιγότερος ο πόνος. Κανείς δεν μας ήξερε για να μπορεί να πει οτιδήποτε. Το θέμα είναι ότι εμείς χάσαμε τον Παύλο από χέρια φασιστών που μέχρι τότε πιστεύαμε ότι αυτό το είχαν σβήσει ήδη οι παππούδες μας, ότι είχε φύγει. Και ξαφνικά χάνεις το παιδί σου από τους ναζιστές αυτής της χώρας, από τη χειρότερη μορφή του φασισμού που υπάρχει.
Σας δίνει κάτι, έστω μια παρηγοριά, ότι τελικά «χάρη» στον Παύλο και όχι σε όσους (κυρίως μετανάστες) πριν από αυτόν δολοφονήθηκαν ή κακοποιήθηκαν άρχισε να ξετυλίγεται αυτό το εφιαλτικό κουβάρι;
Μαζί με όλη την κοινωνία τού χρωστάμε κι εμείς η οικογένειά του γι’ αυτό. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μπορεί να σε παρηγορήσει τίποτα από όλα αυτά. Αντίθετα, σε οργίζει περισσότερο το ερώτημα γιατί έπρεπε να γίνει και αυτό για να ξετυλιχτεί το κουβάρι. Δεν με παρηγορεί, με θυμώνει περισσότερο. Κι εδώ θα σου πω ότι μπορεί στη θέση του Παύλου να ήταν ένα άλλο παιδί που δεν θα άντεχε αυτά τα τέσσερα λεπτά που άντεξε ο Παύλος. Μπορεί να μην είχε τη δύναμη να αντέξει και να υποδείξει τον δολοφόνο του και να προλάβει να έρθει το περιπολικό και να τον συλλάβει. Ήταν όλα προγραμματισμένα ώστε να φυγαδευτεί. Στην αρχή έλεγαν ότι τσακώθηκαν για το ποδόσφαιρο. Μέχρι και τώρα το λένε στο δικαστήριο. Καμιά συμπλοκή δεν έγινε. Έφυγε το τάγμα με οδηγίες και πήγαν εκεί μόνο για να σκοτώσουν.
Δεν θέλω να ηρωοποιήσω τον Παύλο στον κόσμο. Για μένα είναι το παιδί μου, ο ήρωάς μου, αλλά νομίζω ότι αν ήταν ένα άλλο παιδί κι έπεφτε κάτω αμέσως, δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα σήμερα, δεν θα γινόταν αυτή η δίκη. Μέχρι και σήμερα θα μιλούσαν για ξεκαθάρισμα λογαριασμών!
Δεν μπορώ να συλλάβω τι νιώσατε όταν συνέβη αυτό, όπως και κάθε γονιός που χάνει το παιδί του, πολύ περισσότερο όταν δεν ήταν ένα ατύχημα, ένα τροχαίο, μια αρρώστια. Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια πώς αισθανθήκατε για τους δολοφόνους;
Στο πρώτο άκουσμα ότι ο Παύλος έφυγε κι εγώ δεν θα ξαναδώ ποτέ το παιδί μου, το πρώτο που έπρεπε να διαχειριστώ ήταν το πώς θα ζήσω χωρίς τον Παύλο. Τι ήθελα να κάνω και τι έπρεπε να κάνω, δηλαδή, να συνεχίζω να ζω, έχοντας άλλο ένα παιδί και εγγόνι. Δεν σκεφτόμουν καθόλου. Προσπαθούσα να μπορέσω να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα τον ξαναδώ, δεν θα ξανανοίξω την πόρτα, δεν θα ακούσω το κλειδί.
Το μυαλό μου για μεγάλο διάστημα δεν με άφηνε καν να σκεφτώ τον δολοφόνο, τους δολοφόνους, το πώς έγινε. Μόνο ότι δεν θα τον ξαναδώ και θα πρέπει να ζήσω χωρίς αυτόν. Πολύ αργότερα μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ τι έχει γίνει, ποιοι τον σκότωσαν, ποιος τον δολοφόνησε, ποιος τον μαχαίρωσε. Είχε ξεκινήσει το δικαστήριο όταν εγώ είδα το βίντεο. Μέχρι τότε δεν είχα δει τίποτα, δεν παρακολουθούσα, δεν διάβαζα, είχα άρνηση. Επρεπε να συγκεντρωθώ μόνο στην ιδέα ότι δεν θα τον ξανάβλεπα και πώς θα τα καταφέρω. Δεν ήθελα να τα καταφέρω, ήθελα να φύγω.
Τώρα για μένα είναι πολύ χειρότερα τα αισθήματά μου. Τώρα τους μισώ. Τώρα θα ήθελα πολύ να τους δω να υποφέρουν, δεν θα ήθελα να πεθάνουν, θέλω να υποφέρουν.
Το ότι αυτή τη στιγμή τούς έδιωξαν από το Κοινοβούλιο, ότι δικάζονται ως εγκληματίες σε μια πολύ σοβαρή δίκη, μετράει για σας;
Είναι το αποτέλεσμα του αγώνα που όλοι έχουμε κάνει, κι εγώ μέσα σε αυτόν, για να δικαιωθεί η κοινωνία, όχι εμείς. Για να μπορέσει αυτή η κοινωνία που δεν τους θέλει, που έχει υποφέρει από αυτούς, να τους δει να ξεκουμπίζονται από αυτή τη χώρα. Αυτό όμως δεν είναι για μας, εμείς δικαίωση δεν θα βρούμε ποτέ, κακά τα ψέματα. Κι αν μιλήσουμε για δικαιοσύνη, δεν υπάρχει δικαιοσύνη, νομοθεσίες υπάρχουν, μόνο νόμοι.
Ποιος περιμένει να βρει δικαιοσύνη όταν φτάνει να χάσει με αυτόν τον τρόπο το παιδί του; Υπάρχει κάτι που μπορεί να φέρει τον Παύλο πίσω;
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που έχασαν ή παρέλαβαν πληγωμένα παιδιά από τους ίδιους μαχαιροβγάλτες και δεν είδαν ούτε ένα δικαστήριο, δεν είδαν τίποτα. Εσείς έχετε τουλάχιστον τη δυνατότητα, παλεύοντας, επιμένοντας και περιμένοντας την καταδίκη, να δείτε έμπρακτα το αποτέλεσμα του αγώνα που έκαναν τόσοι πολλοί άνθρωποι δίπλα σας. Να δείξουν το αληθινό πρόσωπο αυτών των ανθρώπων.
Είναι σημαντικό ό,τι έχει γίνει, ότι καταφέραμε να μην μπουν στη Βουλή, κι αυτό δεν είναι βέβαια δικό μου κατόρθωμα, είναι κατόρθωμα όλων όσοι αγωνιστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς δεν μπορεί να το πάρει αυτό επάνω του, κανένα κόμμα. Αυτό είναι καθαρά κάτι που έκανε ο κόσμος και η δίκη. Εξάλλου, είδαμε το πόσο εύκολα συγκαλύφθηκε από όλα τα μέσα, ούτε καν αναφέρονταν τόσο καιρό στη δίκη, δεν την παρακολουθούσαν. Αρα αυτοί δεν έχουν κανένα δικαίωμα να λένε ότι «βγάλαμε» τη Χρυσή Αυγή από τη Βουλή. Τη βγάλαμε όλοι εμείς που στηρίξαμε τη δίκη και γνωρίσαμε ακριβώς την αλήθεια και το ποια είναι στ’ αλήθεια αυτή η εγκληματική οργάνωση.
Σίγουρα την επόμενη μέρα που δεν μπήκαν στη Βουλή, μέσα στο σκοτάδι είδαμε μια αχτίδα. Ότι κάτι έρχεται, όχι για μένα, αλλά για όλα τα παιδιά που είναι εκεί έξω. Ότι σε όλα αυτά τα παιδιά που με φωνάζουν «μάνα» με κάνει να νιώθω ότι έχω κάτι να τους αφήσω, να τους αφήσουμε. Ότι να, κάτι καταφέραμε κι ότι αύριο θα καταδικαστούν. Αισθάνομαι ότι το δικαστήριο έχει ανταπόκριση, ότι είναι αντικειμενική και δίκαιη η έδρα. Κι ας κάνουν αυτοί ό,τι μπορούν για να τους κοροϊδέψουν.
Είναι όμως μεγάλος πόνος για μένα να πηγαίνω στη δίκη, δεν είναι εύκολο, όμως δεν θέλω να νιώσει κανένα παιδί ότι είναι μόνο του εκεί. Όταν εγώ ζητάω από τον κόσμο να είναι εκεί, γιατί τους αφορά όλους, δεν θέλω να είναι μόνοι τους. Ακόμα και οι δικηγόροι δεν θέλω να είναι μόνοι τους. Όχι βέβαια ότι τους παρέχω καμιά προστασία, αλλά θέλω να νιώθουν την παρουσία μου, ότι είμαι κι εγώ εδώ και μαζί με σας το περνάω όλο αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι και για τους ίδιους είναι μεγάλο το κόστος και η ταλαιπωρία και, το χειρότερο, δεν έχουν τη στήριξη που θα έπρεπε. Πρώτα-πρώτα θα έπρεπε μετά από τόσα χρόνια σε μια τέτοια δίκη να έχουν μια οικονομική στήριξη. Ασχολούνται ώρες ατελείωτες. Γι’ αυτό είμαι εκεί. Ξεκινήσαμε με τρεις ομάδες δικηγόρων, τρία διαφορετικά μέρη, και τώρα έχουμε γίνει ένα όλοι. Κι αυτό είναι τόσο σημαντικό. Με τους δημοσιογράφους που έχουν φάει τη ζωή τους σε αυτό το θέμα έχουμε γίνει μια οικογένεια.
Δεν τόλμησε πάντως κανένα κόμμα να εκμεταλλευτεί την υπόθεση της δίκης της Χρυσής Αυγής και τη δολοφονία του Παύλου.
Κανένας, κανένας δεν το έκανε, ίσως ούτε καν προσπάθησε. Το σεβάστηκαν όλοι. Μπορεί να είναι μια πολιτική δολοφονία, αλλά κανείς, ακόμα κι αν ήθελε, δεν το εκμεταλλεύτηκε. Η αλήθεια είναι ότι αυτό ισχύει. Βέβαια, πολλοί απλά αδιαφόρησαν…
Την παρακολούθηση δύο φορές της δίκης από τη σύντροφο του τέως πρωθυπουργού κάποιοι προσπάθησαν να την αναδείξουν ως προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης.
Ήταν απλά μια ανθρώπινη κίνηση. Αντίθετα, κάποιοι άλλοι όχι απλά δεν ήρθαν ποτέ στη δίκη, αλλά δεν έδειξαν το ενδιαφέρον που έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον τον πρώτο καιρό. Είχε γίνει μια πολιτική δολοφονία, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να μην απαξιώνουν το γεγονός; Δεν είχα την απαίτηση όταν έγινε αυτό να με συλλυπηθεί ο πρωθυπουργός της χώρας ή κάποιος άλλος, αλλά θα ήθελα να είχαν αντιδράσει άμεσα για τη γρήγορη και απρόσκοπτη διεξαγωγή της δίκης, παρέχοντας τη δημοσιότητα που έπρεπε. Χάρη σε εθελοντές μαζεύτηκε το υλικό για να ενημερωθεί ο κόσμος.
Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας κάποιες δικές σας εικόνες από τον Παύλο;
Δεν μπορώ να μοιραστώ αυτό που έζησα με το παιδί μου, όταν άνοιγε η πόρτα κι άκουγα το «μάνα, πού είσαι» ή όταν, δυο μέτρα παλικάρι, χωνόταν στον λαιμό μου. Τουλάχιστον χόρτασε πριν φύγει αγάπη και φροντίδα, δεν είχε παράπονα. Για μας όμως σταμάτησαν όλα. Δεν μπορώ ακόμα να μαγειρέψω τα αγαπημένα του φαγητά. Στα εγγόνια μου δεν μιλάω, το έχω αφήσει αυτό στην κόρη μου, που ξέρει πιο καλά πώς και πότε πρέπει να τους μιλήσει. Ξέρουν ότι ο Παύλος δεν θα γυρίσει από το μεγάλο ταξίδι. Η μεγάλη μου εγγονή, που τον είχε γνωρίσει, μερικές φορές θυμώνει μαζί του όταν κλαίω και του φωνάζει να γυρίσει.
Δεν αντέχω να πηγαίνω συχνά στο κοιμητήριο, έχω άρνηση, πηγαίνω όμως συνέχεια στο μνημείο. Είναι τόσα πολλά που έζησα με το παιδί μου που δεν μπορώ να ξεχωρίσω τίποτα. Από την ώρα που κράτησα τον Παύλο μωρό στην αγκαλιά μου μέχρι την τελευταία στιγμή τα έχω όλα μέσα μου. Ακόμα κι όταν μεγάλος πια έμενε με τις κοπελιές του, τους φίλους του, κάθε μέρα έκανε μια βόλτα από το σπίτι.
Όλα τα παιδιά που ήταν μαζί του εκείνο το βράδυ, μαζί και η Χρύσα, σημαδεύτηκαν για πάντα. Όμως δεν είναι το ίδιο με το να περιμένεις κάθε βράδυ να ακούσεις το κλειδί στην πόρτα. Δεν το λέω εγωιστικά, αλλά είναι νέα παιδιά και υποχρεωτικά θα συνεχίσουν τη ζωή τους. Όμως τόσα παιδιά -κι όχι μόνο όσα έζησαν τον εφιάλτη- με γνώρισαν από τότε και ήρθαν κοντά μου. Δεν θέλω να είμαι αχάριστη. Έχασα τον Παύλο κι απέκτησα τόσα παιδιά, κι όταν περπατάω στον δρόμο κι ακούω να με φωνάζουν «μάνα» και να με πιάνουν από τον ώμο, αυτό είναι για μένα συγκλονιστικό.



Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

Από τους WAGNER-NIETZSCHE-HEIDEGGER κατευθείαν στο HITLER


Ιδεολογικο-πολιτικοί ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού
Από τους WAGNER-NIETZSCHE-HEIDEGGER κατευθείαν στο HITLER

Η συνέχιση της ενασχόλησης – μετά τον αντιδραστικό Γερμανικό Ρομαντισμό («Α» Νο 385 Απρίλης 2013) – με τα αντιδραστικά ιδεολογικο-πολιτικά ρεύματα που αποτέλεσαν τους ΠΡΟΔΡΟΜΟΥΣ του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού επιβάλλεται και ΣΗΜΕΡΑ για δυο λόγους: έναν επίκαιρο πολιτικό που συνδέεται με την άνοδο, τις τελευταίες δεκαετίες, των εθνικιστικών-ρατσιστικών-αντισημιτικών-φασιστικών και Ναζι-φασιστικών δυνάμεων που αναφέρονται στους προδρόμους του Ναζι-φασισμού και αντλούν «επιχειρήματα απ’ αυτά τα υπεραντιδραστικά πλέον εξαιτίας του ΠΟΛΕΜΟΥ προδρομικά ρεύματα και έναν ιστορικό, φαινομενικά ανεπίκαιρο λόγο που σχετίζεται με προβλήματα που συνδέονται με το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η άνοδος και η επικράτηση του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού στη Γερμανία, αλλά και η εξαπόλυση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας έθεσε αμέσως από τότε επιτακτικά: ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ τη συντριβή του Ναζι-φασισμού στο στρατιωτικό τομέα και επιπλέον, συμπληρωματικά, την πλήρη ολοκλήρωση της συντριβής του ΚΑΙ στον ιδεολογικο-πολιτικό τομέα: δηλ. την ανασκευή και κονιορτοποίηση των ιδεολογικο-πολιτικών απόψεων του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού και των συγγενικών τους απόψεων που συνδέονταν άμεσα με το πρόβλημα των ιδεολογικο-πολιτικών ΠΡΟΔΡΟΜΩΝ του.

Όμως πριν την έναρξη του πολέμου, εντονότερα κατά τη διάρκειά του, αλλά ιδιαίτερα μετά τη λήξη του, τέθηκε με μεγάλη οξύτητα το καθήκον μιας εκ νέου επανεκτίμησης των προδρομικών ρευμάτων, με αυστηρότερα μαρξιστικά κριτήρια, υπό το νέο «φως», ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΑ: υπό το κατάμαυρο πηχτό σκότος της αιματηρής εμπειρίας των τεράστιων καταστροφών και των απίστευτων θηριωδιών του Ναζι-φασισμού κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Έτσι, το συνταρακτικότατο γεγονός του ΠΟΛΕΜΟΥ και ο τρομακτικός αυτός όλεθρος με την ακρότατη καταστροφική βαρβαρότητα για τους λαούς και τον Πολιτισμό, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, υποχρέωσαν πολλούς, όχι μόνο επαναστάτες μαρξιστές, αλλά και Αντιφασίστες διανοούμενους, συγγραφείς και καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και τον THOMAS MANN, να αναθεωρήσει και εγκαταλείψει την παλιότερη εντελώς λαθεμένη φιλική του στάση – όπως αυτή εκφράζεται στο «Betrachtungen eines Unpolitischen» (Frankfurt am Main 1974) – απέναντι στον αντιδραστικό Γερμανικό Ρομαντισμό αλλά και τους WAGNER-NIETZSCHE, διαπιστώνοντας ορθά και ευστοχότατα σ’ ένα γράμμα του (6.12.1949) για την περίπτωση του WAGNER, μεταξύ άλλων: «υπάρχει πολύς “Χίτλερ” στο Wagner» (Thomas Mann: «Wagner in unserer Zeit», σελ. 168, Frankfurt am Main 1995), (μετά τον Πόλεμο αρνήθηκε να επιστρέψει στη Γερμανία και επέλεξε να κατοικήσει στην Ελβετία, πεθαίνοντας στις 12 Αυγούστου 1955 στο Kilchberg κοντά στη Ζυρίχη).

Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
πλήρης συντριβή του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού και των συμμάχων του στο στρατιωτικό τομέα – ανολοκλήρωτη η συντριβή του στον ιδεολογικο-πολιτικό τομέα

Τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα μέλη-τμήματα της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ) των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ ανέλυσαν το φαινόμενο του ΦΑΣΙΣΜΟΥ επανειλημμένα, πριν τον Πόλεμο, καταδεικνύοντας ότι είναι προϊόν του καπιταλισμού της ιμπεριαλιστικής περιόδου, ενώ στη 13η Ολομέλεια (Νοέμβρης 1933) της Εκτελεστικής Επιτροπής (ΕΕ) της ΚΔ δόθηκε ο μαρξιστικός ορισμός του ΦΑΣΙΣΜΟΥ: «ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική διχτατορία των πιο αντιδραστικών, σοβινιστικών και ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου» που επαναλαμβάνεται και στο 7ο συνέδριο της ΚΔ (Μόσχα 25.7.-20.8.1935), ενώ αποκαλύπτεται ταυτόχρονα ο ταξικός χαρακτήρας του φασισμού και υπογραμμίζεται ότι «η αντιδραστικότερη μορφή φασισμού είναι ο γερμανικός φασισμός».

Σημαντικό ζήτημα προς λύση για την επιτυχή διεξαγωγή του αγώνα κατά του Χιτλερο-φασισμού και τη συντριβή του ήταν στη συνέχεια ο προσδιορισμός του χαρακτήρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος ΔΕΝ ήταν «ιμπεριαλιστικός» – όπως ο Α΄ που ήταν ιμπεριαλιστικός και από τις ΔΥΟ πλευρές δηλ. και τα δυο μέρη των Συνασπισμών που πήραν μέρος σ’ αυτόν – από τις ΔΥΟ πλευρές δηλ. και απ’ την πλευρά της Σοσιαλιστικής-Κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης, όπως ισχυρίζονταν ο αντεπαναστάτης και συνεργάτης των Χιτλερικών Λ.ΤΡΟΤΣΚΙ και η σημερινή τροτσκιστική ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ. Ιμπεριαλιστικός ήταν ο Πόλεμος ΜΟΝΟ από την πλευρά της Χιτλερικής Ναζι-φασιστικής Γερμανίας και των συμμάχων της. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε μεν ως «ιμπεριαλιστικός», μετατράπηκε όμως σε «αντιφασιστικό»–«απελευθετωτικό».

Ακριβώς σ΄αυτή τη βάση πραγματοποιήθηκε η συγκρότηση της προσωρινής αντι-Χιτλερικής συμμαχίας που τελικά οδήγησε στη στρατιωτική συντριβή των Ναζι-φασιστικών Χιτλερικών στρατευμάτων με την αποφασιστική-καθοριστική ΣΥΜΒΟΛΗ του επαναστατικού Κόκκινου Στρατού της Σοσιαλιστικής-Κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης μ’ επικεφαλής το μεγάλο λαμπρό Στρατηλάτη ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ: «Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα πήρε από την πρώτη μέρα χαρακτήρα πολέμου αντιφασιστικού, απελευθερωτικού, που ένας από τους σκοπούς του ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δε μπορούσε παρά να δυναμώσει – και πραγματικά δυνάμωσε – τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου» (Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ: Λόγος στους εκλογείς μου, σελ. 9-10, Αθήνα 1946).

Μετά την πλήρη στρατιωτική συντριβή των Χιτλερικών στρατευμάτων τέθηκε επιτακτικά το καθήκον της ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ της Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ με τη συντριβή των Ναζι-φασιστκών απόψεων ΚΑΙ στον ιδεολογικο-πολιτικό τομέα: δηλ. μια τεκμηριωμένη ολόπλευρη αντίκρουση-ανασκευή, από μαρξιστική σκοπιά, ΟΛΩΝ των αντιδραστικών απόψεων – υπεραντιδραστικών πλέον, όπως προαναφέρθηκε, εξαιτίας ΑΚΡΙΒΩΣ της εμπειρίας των τεράστιων καταστροφών της κόλασης του ΠΟΛΕΜΟΥ – που είχαν αναπτυχθεί και εξαπλωθεί πλατιά στην ιμπεριαλιστική περιόδο του γερμανικού καπιταλισμού – απόψεις που συνάμα όμως αποτελούσαν ΣΥΝΕΧΕΙΑ των παλιότερων αντιδραστικών απόψεων, μαζί και των προδρομικών ρευμάτων του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού, προϊόν της ιδιόμορφης οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής ανάπτυξης παλιότερων ιστορικών περιόδων αυτής της χώρας.

Παρόλο που στη Σοβιετική Ένωση και στις νεαρές τότε Λαϊκές σοσιαλιστικές Δημοκρατίες αλλά και στα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα είχε αρχίσει μια συστηματική πολεμική, από μαρξιστική σκοπιά, για το ολοκληρωτικό ξεσκέπασμα των αντιδραστικών απόψεων στους διάφορους τομείς (φιλοσοφία, πολιτική οικονομία, κοινωνιολογία, ιστορία, λογοτεχνία, κλπ.), η σημαντικότατη και αναγκαία αυτή προσπάθεια ΑΝΑΚΟΠΗΚΕ λίγο αργότερα, το 1953, αμέσως μετά τη βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση και την επικράτηση της ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής αντεπανάστασης (ύστερα απ’ το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ), ενώ στις καπιταλιστικές ιμπεριαλιστικές χώρες ξεκίνησε προγραμματισμένα και συστηματικά, απ’ τα πρώτα κιόλας χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου, η διαβόητη «αποναζιστικοποίηση» των WAGNER-NIETZSCHE, κλπ. για να καταστήσει τις υπεραντιδραστικές τους απόψεις εκ νέου ελκυστικές στη νεολαία και τις πλατιές λαϊκές μάζες, παρά την αιματηρότατη σφαγή τους στον πρόσφατο Πόλεμο.

Έτσι, σε αυτά τα πλαίσια του πισωδρομικού προς τον καπιταλισμό προτσές, εμφανίζεται στη Σοβιετική Ένωση, μετά το θάνατο του ΣΤΑΛΙΝ, ένα προκλητικότατο άρθρο-υμνολογία στον R. WAGNER, που έρχεται από τη χρουστσοφική Μόσχα – τη νέα πρωτεύουσα της αντεπανάστασης – γραμμένο από έναν «θεωρητικό» της μουσικής ονόματι W.KONEN: «Richard Wagner (“Sowjetskaja Musyka”, Νο 10-1553, «Die Presse der Sowjetunion» Νο 130-1953, s. 1593-1596, Berlin-DDR, δημοσιευμένο αργότερα σε κακή μετάφραση στην «Επιθεώρηση Τέχνης», 4/1955 σελ. 291-299) δηλ. στον πιο ακραίο εθνικιστή-ρατσιστή, έξαλλο και φανατικό αντισημίτη – ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ που κορυφώνεται, στην περίπτωσή του, στη, σχεδόν εντελώς άγνωστη, σχιζοφρενική επινόηση της «Selbstvernichtung»(= «αυτοεξολόθρευσης») των Εβραίων (R. WAGNER: Die Kunst und die Revolution, das Judentum in der Musik, was ist Deutsch? (Hrsg.) Tibor Kneif, s. 77, München 1975, και Zweite Fassung: Das Judentum in der Musik, s. 12 προς το τέλος, Leipzig 1869, με μεγάλη διάδοση την περίοδο του Γ’Reich).

Ακολουθεί τον ίδιο χρόνο και ένα άλλο στη DDR γραμμένο απ’ το HANS MAYER: Richard Wagners geistige Entwicklung, (“Sinn und Form”, Heft 3-4/1953. S. 111-162, Berlin-DDR). Το άρθρο αυτό και οι μετέπειτα θέσεις του Hans Mayer υποχρέωσαν τον άριστο γνώστη-ερευνητή του Βαγνερικού έργου HARTMUT ZELINSKY να χαρακτηρίσει τον Hans Mayer (και τον E.Bloch) «νέους πατέρες της εκκλησίας του Bayreuth» (“Musik-KonzepteNo 25, Richard Wagner Parsifal, S. 114, München 1982).

Βέβαια, το συγκεκριμένο άρθρο-υμνολογία δεν μπορουσε να μην τύχει, δικαιολογημένα, της ευμενέστατης υποδοχής απ’ τη μεταπολεμική Βαγνερική αντίδραση του Bayreuth, καλώντας τον HANS MAYER στο Bayreuth, όπως ο ίδιος, δεκαετίες αργότερα, αποκαλύπτει-ομολογεί δημόσια, μάλλον για πρώτη φορά, στον επίλογο βιβλίου του: «η δημοσίευση οδήγησε σε γνωριμία του συγγραφέα με τον Wieland Wagner, που είχε διαβάσει τη μελέτη και κάλεσε το συγγραφέα να μεταβεί στο Bayreuth και να γράφει τα προγραμματικά τετράδια για τα νεο-ιδρυμένα Φεστιβάλ» (Hans Mayer: Richard Wagner, Mitwelt und Nachwelt, S. 442. Stuttgart/Zürich 1978). Θλιβερή κατάντια του πάλαι ποτέ αντιπάλου του αντισημιτισμού που «ξέχασε», ότι το Μάη του 1946 χαρακτήριζε, στον πρόλογο της επανέκδοσης της μελέτης του FRANZ MEHRING:Die Lessing-Legende”, τη μουσική διδασκαλία του WAGNER και των Βαγνερικών παρακμιακή, η οποία ξεπήδησε-αναπτύχτηκε απ’ την αντιδραστική φιλοσοφία του SCHOPENHAUER (FRANZ MEHRING, “Die Lessing-Legende”,S.11, Mundus Verlag AG, Basel 1946).

Και στα δυο άρθρα των MAYER-KONEN, πέραν της σκόπιμης αποσιώπησης του επιθετικότατου, ακραίας βαρβαρότητας, αντισημιτικού άρθρου “Das Judentum in der Musik” 1850 (= «ο Ιουδαϊσμός στη Μουσική»), ο επιθετικός εθνικισμός-παγγερμανισμός-επεκτατισμός του WAGNER βαφτίζεται «εθνική κουλτούρα του Γερμανικού λαού»(!), ενώ απουσιάζει παντελώς η περίοδος του Χιτλερικού Γ’ Ράϊχ, κατά την οποία προβλήθηκε κατά κόρον και σε πλατιά κλίμακα το αντιδραστικό Έργο του WAGNER, για να προετοιμάσει κατάλληλα το έδαφος και σύρει μαζικά τη γερμανική νεολαία στον καταστροφικό Πόλεμο.

Και τα δυο αντιμαρξιστικά άρθρα-ύμνοι στον υπεραντιδραστικό Richard Wagner συνιστούν εγκατάλειψη της αντιφασιστικής στάσης-θέσης (αργότερα, μετά το 1953, στην Ανατολική Γερμανία (DDR) του παλινορθωμένου καπιταλισμού των ULBRICHT-HONECKER, αποκαταστάθηκαν: ο Γερμανικός Ρομαντισμός, οι Wagner-Nietzsche-George-Novalis, κλπ.).

Τα αντιμαρξιστικά άρθρα-ύμνοι στο Richard Wagner δημοσιεύονται παρόλο που ήταν γνωστό ότι:

1) Ο KARL MARX απέρριπτε κατηγορηματικά το έργο του WAGNER, ενώ ταυτόχρονα μιλούσε περιφρονητικά για «τρελλοφιέστες του κρατικού μουσικάντη», και αλλού τον χαρακτηρίζει: «νεογερμανό-Πρώσσο Ραϊχς-μουσικάντη» (Κ.MARX/F.ENGELS: Werke Band 34, S. 23 και 193, Berlin-DDR 1966).

2) Ο μεγάλος προοδευτικός, επηρεασμένος απ’ τον LUDWIG FEUERBACH, ποιητής-μυθιστοριογράφος Ελβετός GOTFRIED KELLER (1818-1890) που γνώρισε το Wagner από κοντά στη Ζυρίχη, κράτησε πάντα απόσταση από αυτόν και τον κύκλο του και επιπλέον σ’ ένα γράμμα του (30.4.1857) στον FERDINAND FREILIGRATH (1810-1876) τον χαρακτηρίζει «Friseur und Charlatan» (= «κουρέα και τσαρλατάνο») (E.M.HANKE: Mitteilungen der Gotfried Keller Gesellschaft Zürich 2014, S. 6-27.

3) Ο THOMAS MANN σημείωνε σε γράμμα του (6.12.1949), όπως προαναφέρθηκε: «υπάρχει πολύς “Χίτλερ” στο Wagner» και το 1940: «βρίσκω το Ναζιστικό στοιχείο όχι μόνο στην αμφισβητούμενη «Λογοτεχνία» του Wagner, αλλά και στη «Μουσική» του και στο επίσης αμφισβητούμενο έργο του» (“Musik-Konzepte” 5, Richard Wagner, Wie antisemitisch darf ein Künstler sein?, S. 32, Juli 1978).

4) O Wagner ήταν, ως γνωστόν, σύμφωνα με τη μαρτυρία του H. RAUSCHNING, το μοναδικό ΙΝΔΑΛΜΑ του Χίτλερ: τον θεωρούσε το μοναδικό «ΠΡΟΔΡΟΜΟ» του Ναζι-φασισμού: «η πιο μεγάλη προφητική μορφή που είχε ο Γερμανικός λαός» (HERMANN RAUSCHNING: Gespräche mit Hitler, S. 215-216, Zürich 1940), (για το αντιδραστικό έργο του Wagner, ο HARTMUT ZELINSKY σε μια συνέντευξή του στον Klaus UmbachSpiegel»)σημειώνει ευστοχότατα: «υπό την κάλυψη ωραίων μουσικών ήχων και δήθεν λυτρωτικών διαλογισμών ανθρώπινης ευτυχίας, ο «Παρσιφαλ» κηρύσσει μια θεληματικά και επιθυμητά καταστροφική ιδεολογία, μια βίαιη κτηνώδη ιδεολογία: ακριβώς αυτό κατανόησε ο Χίτλερ, το εκτίμησε, το αφομοίωσε, υιοθετώντας το» (KLAUS UMBACH (Hrg.): RICHARD WAGNER, S. 49, Reinbek bei Hamburg 1982).

5) Το προαναφερόμενο αντισημιτικό άρθρο του Wagner περιέχει, ίσως για πρώτη φορά, και τη διαβόητη σχιζοφρενική επινόηση της «Selbstvernichtung der Juden» 1850 (= «αυτοεξολόθρευση των Εβραίων»).

Εδώ πρέπει ιδιαίτερα να προσεχθεί, ότι οι προκλητικότατες αυτές ΥΜΝΟΛΟΓΙΕΣ στο Wagner γράφονται σαν να μην είχε τίποτε συμβεί λίγα χρόνια πριν το 1953, δηλ. σαν να μην είχε προηγηθεί ή σαν να μην είχε καν υπάρξει το συνταρακτικότατο γεγονός του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, του πιο αιματηρού πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας: ο Πόλεμος της ιμπεριαλιστικής Χιτλερικής Γερμανίας, με τις θηριωδίες και τα απίστευτα μαζικά εγκλήματα των Ναζί, που ισχυρότατο μερίδιο ΕΥΘΥΝΗΣ για την προετοιμασία του είχαν ΚΑΙ οι αντιδραστικές απόψεις των WAGNER-NIETZSCHE – προφανώς ως ιδεολογικο-πολιτικοί ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ του Ναζι-φασισμού.
Και ακριβώς αυτά τα «θεωρητικά» ακραίας βαρβαρότητας κηρύγματα των WAGNER-NIETZSCHE (εθνικισμός-σοβινισμός-επεκτατισμός-ρατσισμός-αντισημιτισμός, κλπ.) εφάρμοσε στην ΠΡΑΞΗ ο Χιτλερικός Ναζι-φασισμός με τα δολοφονικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη μαζική εξόντωση εκατομμυρίων στα DACHAU-AUSCHWITZ, κλπ., με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και την «τελική λύση» που έχει τη ρίζα της στο μακρινό ιστορικό αντιδραστικό παρελθόν της Γερμανίας και στη διαβόητη «Selbstvernichtung der Juden» (= «αυτοεξολόθρευση των Εβραίων») που περιέχεται στο άρθρο του έξαλλου και ακρότατου αντισημίτη R.WAGNER: Das Judentum in der Musik” (1850 και 1869) (την «έννοια» της «αυτοεξολόθρευσης» την συναντά κανείς και στην πρόσφατη δημοσίευση των «Schwarze Hefte» (= «Μαύρα Τετράδια») του αμετανόητου ως το τέλος Ναζι-φασίστα υπαρξιστή φιλοσόφου MARTIN HEIDEGGER: Anmerkungen I-V (Schwarze Hefte 1942-1948, Band 97, S.20, Frankfurt am Main 2015), συστηματικού διαστρεβλωτή κειμένων και ταλαντούχου λογοκλόπου, επειδή δεν αναφέρει ότι έχει «δανειστεί» την κακόφημη αυτή επινόηση από το Wagner).

Μεγάλο μέρος δυστυχώς της τότε γερμανικής νεολαίας ντοπαρισμένη απ’ τις αντιδραστικές αυτές απόψεις και δηλητηριασμένη απ’ τον αντιδραστικό γερμανικό Ιρασιοναλισμό αλλά και παραπλανημένη από την αντιδραστική Μουσική παρακμής του WAGNER, με τις μεθυστικές, εκστασιακού χαρακτήρα, ιεροτελεστίες, δημιουργίας μιας ασυνήθιστα μεθυστικής ατμόσφαιρας λατρείας, υποκριτικής ψευτοευλάβειας, υπνωτικής κατάνυξης και ερωτισμού, κυριαρχημένες από ακραία μυστικοπάθεια, ρατσισμό και ακραίο κυνισμό, μνησικακία και παθολογική εμπάθεια, θρησκευτικό σκοταδισμό και μυστικισμό, αλλά και απ’ τους αντιδραστικούς παμπάλαιους μύθους-θρύλους της Γερμανίας, εξύμνησης, με πομπώδη τρόπο, της δουλικότητας στους «ισχυρούς με ταυτόχρονη εξύμνηση ιστορικών περιόδων ακραίας αποσύνθεσης των κυρίαρχων τάξεων, συμπληρωμένα και σκεπασμένα μ’ ένα «μεταξωτό» περιτύλιγμα αντιδραστικών ανόητων «θεωριών» (περί «άριας ανώτερης φυλής», «ισχυρής προσωπικότητας», «υπεράνθρωπο» «ανώτερο έθνος», «περιούσιος λαός», κλπ.), που ΟΛΑ μαζί συγκάλυπταν, ενώ ταυτόχρονα τροφοδοτούσαν και προωθούσαν: τον επιθετικό Γιουνκερο-Πρωσσικό μιλιταρισμό, τον ακραίο εθνικισμό-σοβινισμό, την επιθετικότητα-επεκτατικότητα του παγγερμανισμού της Πρωσίας – εμπλουτισμένα μετέπειτα με τη γνωστή αντιδραστικότητα του Γερμανικού ιμπεριαλισμού (= μονοπωλιακό καπιταλισμό) – στρατεύτηκε κατά κοπάδια αιματοκυλώντας τους λαούς της Ευρώπης, μ’ αποτέλεσμα να κατακρεουργηθεί και η ίδια στα αιματηρά πεδία των σκληρών μαχών των STALINGRAD, KRUSK, κλπ. και να θαφτεί κάτω απ’ τα ερείπια του ολοσχερώς κατεστραμμένου STALINGRAD και στη συνέχεια σ’ εκείνα της Δρέσδης και του Βερολίνου, μαζί με το Ζαρατούστρα του NIETZSCHE, τις παρτιτούρες του WAGNER, τα ποιήματα του STEFAN GEORGE, που «οραματίζονταν» το 1921 ένα «Νέο Ραϊχ» και τα Ναζι-φασιστικά λογύδρια του Ναζί φιλοσόφου MARTIN HEIDEGGER (που στα γυλιό τους κουβαλούσαν οι στρατιώτες, P.HÜNERFLD: Im Schatten Heideggers, S. 14, Hamburg 1959), ο οποίος «εκπόρνευσε τη φιλοσοφία» σε ακραίο βαθμό, όπως ευστοχότατα επισημαίνει ο R. Κlibansky: «ποτέ στο παρελθόν η φιλοσοφική σκέψη δεν είχε εκπορνευθεί σε τέτοιο βαθμό» (RAYMOND KLIBANSKY: Erinnerung an ein Jahrhundert, Gespräche mit Georges Leroux. S.93, Frankfurt am Main und Leipzig 2001).

Η Μουσική παρακμής του R.WAGNER – από πλευράς ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ – αποτελεί τη συμπυκνωμένη έκφραση της συσσώρευσης των πιο αντιδραστικών πλευρών των ιδεολογικο-πολιτιτικο-πολιτιστικών απόψεων, ΟΛΩΝ των προηγούμενων αιώνων, που αντιστοιχούσαν στην ιδιόμορφη οικονομικο-κοινωνική- ιστορική ανάπτυξη της Γερμανίας – με τελική κατάληξη και αποκορύφωμα τη βαρβαρότητα του Ναζι-φασισμού της Χιτλερικής ιμπεριαλιστικής Γερμανίας.

Αν στις παραμονές της διαμόρφωσης του Γιουνκερο-καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού της Γερμανίας, η αντιδραστική Μουσική παρακμής του WAGNER «διασκέδαζε» τους βάρβαρους Πρώσσους μεγαλο-Junkers ευγενείς, τους Γερμανούς αυτοκράτορες και τους Βασιλιάδες Φεουδάρχες, υπηρετώντας ταυτόχρονα τα ταξικά τους συμφέροντα, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι εκκωφαντικοί θορυβώδεις μουσικοί ήχοι των καταιγίδων με τις βροντές και αστραπές του WAGNER – προάγγελοι και υποκινητές της επερχόμενης βαρβαρότητας – μετατράπηκαν σε πραγματικές καταιγίδες με τους ισχυρούς κεραυνούς και τις φλόγες των οβίδων των κανονιών και των βομβών των αεροπλάνων των διαφόρων ΚRUPP της ιμπεριαλιστικής Ναζι-φασιστικής Γερμανίας, σκορπώντας τον όλεθρο της μεγάλης καταστροφής σ’ ολόκληρη την Ευρώπη (και όχι μόνο).
Πριν ασκηθεί ξεχωριστή στον καθένα κριτική-πολεμική (θα ακολουθήσει αργότερα) σε μερικές απ’ τις υπεραντιδραστικές απόψεις των τριών (3) ιδεολογικο-πολιτικών ΠΡΟΔΡΟΜΩΝ του Ναζι-φασισμού WAGNER-NIETZSCHE-HEIDEGGER, ώστε να αποκαλυφθεί και καταδειχθεί, έστω και κατ ελάχιστον, το κολοσσιαίο μέγεθος της αντιδραστικότητας των απόψεων τους, ας επισημανθούν από τώρα μερικά κοινά μεταξύ τους σημεία:

Πρώτο, και οι τρεις ήταν γόνοι «ταπεινών» οικογενειών, δηλ. προέρχονταν από φτωχά μικροαστικά στρώματα, ο RICHARD WAGNER (1813-1883) ήταν γιος γραφέα της Αστυνομίας στα δικαστήρια της Λειψίας, ο πατέρας του FRIEDRICH NIETZSCHE (1844-1900) ήταν πάστορας, ο πατέρας του MARTIN HEIDEGGER (1889-1976) ήταν καθολικός νεωκόρος (=καντηλανάφτης) και βαρελάς.

Δεύτερο, και οι τρείς τους εγκατέλειψαν και περιφρόνησαν την ταξική τους καταγωγή, πρόδωσαν τη μικροαστική τάξη τους.

Τρίτο, και οι τρείς έγιναν «γενίτσαροι», όπως θα έλεγε ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΛΗΝΟΣ, των κυρίαρχων αντιδραστικών τάξεων: οι μεν WAGNER-NIETZSCHE των τότε κυρίαρχων Πρώσων ευγενών φεουδαρχών μεγάλο-γαιοκτημόνων (των γνωστών Πρώσων Junkers) και των φεουδαρχών Βασιλιάδων και ΟΧΙ της αδύναμης και υποταγμένης στους Πρώσους Junkers αστικής τάξης (όπως λαθεμένα, ίσως σκοπίμως, υποστηρίζουν οι διάφοροι ρεβιζιονιστές Georg Lukacs, Hans Mayer, κλπ.), με το WAGNER που «φίλησε τις παντόφλες του Πάπα της Ρώμης», όπως έγραφε το Φλεβάρη του 1933 ο ANATOLI LUNATSCHARSKI: «Das Erbe» S.54, Dresden-DDR 1965, αλλά και έτρεξε απ το Triebschen (κοντά στη Luzern) της Ελβετίας στο Μόναχο να φιλήσει τις παγερές ατσαλένιες μπότες του Βαυαρού Μονάρχη φεουδάρχη Ludwig II (1845-1886), ο δε HEIDEGGER «γενίτσαρος» των γερμανών μεγαλο-βιομηχάνων (Krupp, κλπ.), που, εκτός από ιδεολογικο-πολιτικός ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ του Ναζι-φασισμού, υπήρξε ΕΠΙΠΛΕΟΝ και δραστήριος στυλοβάτης του Χιτλερικού φασισμού, μέλος του Ναζι-φασιστικού κόμματος, και για ένα χρονικό διάστημα διορισμένος Πρύτανης απ’ τους Ναζί στο Πανεπιστήμιο του Freiburg in Breisgau.

Τέταρτο, και οι τρεις τους υπήρξαν φανατικοί αντίπαλοι της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, θανάσιμοι εχθροί του Προλεταριάτου και των λαών.

Πέμπτο, και οι τρεις τους υπήρξαν αντιδραστικοί στην εποχή τους και εχθροί της προόδου – και ΣΗΜΕΡΑ υπεραντιδραστικοί – μετά την καταστροφική εμπειρία του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, του αιματηρότερου στην ιστορία της ανθρωπότητας, με γύρω στα 70.000.000 νεκρούς, πέραν των αμέτρητων υλικών καταστροφών.

Έκτο, πέραν των αντιδραστικών ιδεολογικο-πολιτικών τους απόψεων και των όποιων διαφορών τους σε φιλοσοφικό επίπεδο, σ’ αυτές κυριαρχούσε το αντιδραστικό ιδεαλιστικό ρεύμα του ΙΡΑΣΙΟΝΑΛΙΣΜΟΥ.

Έβδομο, και οι τρεις τους εκμεταλλεύτηκαν με αισχρότατο τρόπο τους Εβραίους της εποχής τους, για να ανέλθουν κοινωνικά, να αναρριχηθούν επαγγελματικά και να διαδώσουν τις αντιδραστικές τους απόψεις, για να τους χτυπήσουν στη συνέχεια αλύπητα με τον πλέον βάρβαρο ρατσιστικό τρόπο και με τον ακραίο φανατικό ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ τους.
Διαβάστε Περισσότερα »