Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΜΛ ΚΚ Ισημερινού: Το άκυρο στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών – ένας επιφανειακός ριζοσπαστισμός


Η τέχνη της επαναστατικής πολιτικής έγκειται στην ικανότητα να κατανοούμε με απόλυτη αντικειμενικότητα την πραγματικότητα που υπάρχει σε μια συγκεκριμένη στιγμή στην κοινωνία και, μπροστά σε αυτή, να καθορίζουμε μία ορθή στάση – σύμφωνη με τις ιδεολογικόπολιτικές αρχές – η οποία να συμβάλλει στην υλοποίηση των στρατηγικών στόχων, δηλαδή, στην περίπτωσή μας, στην κατάκτηση της εξουσίας από πλευράς της εργατικής τάξης για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Με τη μια ή την άλλη διατύπωση, ανάμεσα σε όσους θεωρούν εαυτόν αριστερό σίγουρα υπάρχει συμφωνία με την παραπάνω πρόταση. Ωστόσο, κατά την υλοποίησή της, παρουσιάζονται δυσκολίες, γιατί σε διάφορες περιστάσεις ο βολονταρισμός και ο υποκειμενισμός επικρατούν της αντικειμενικής ανάλυσης. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει στις τάξεις κάποιων αριστερών και δημοκρατικών διανοούμενων, οι οποίοι επιδιώκουν να επαναλάβουν την πολιτική στάση που το λαϊκό κίνημα και οι αριστερές οργανώσεις υιοθέτησαν σε προηγούμενες εκλογές, παρότι λάμβαναν χώρα σε διαφορετική συγκυρία.

Με μια επιφανειακή στάση ταξικής ανεξαρτησίας καλούν σε άκυρη ψήφο, γιατί “δεν είναι δυνατό να δώσουμε ψήφο σε έναν τραπεζίτη”. Αν δει κανείς τυπικά το πολιτικό σκηνικό της χώρας, δηλαδή χωρίς να λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, τον συσχετισμό των υπαρχουσών δυνάμεων και τη δυνατότητα της πρόκλησης μίας αλλαγής σε αυτόν, που με κάποιο τρόπο να δημιουργεί καλύτερες συνθήκες για δράση και αγώνα· τις ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές συνθήκες στις οποίες βρίσκεται το λαϊκό κίνημα· τις αντιθέσεις στους κόλπους της κυρίαρχης τάξης· την κατάσταση πνευμάτων των μαζών οι οποίες επιδιώκουν μια αλλαγή στη χώρα, τότε είναι εξηγήσιμο το ότι καταλήγουν σε ένα τέτοιο συμπέρασμα, επιφανειακά ριζοσπαστικό, όμως εσφαλμένο.

Η άκυρη ψήφος είναι ένα από τα χαρτιά με τα οποία παίζει ο Κορρεϊσμός. Αν δεν του είναι εφικτό να αποσπάσει την ψήφο του εκλογικού σώματος, επιδιώκει αυτή, τουλάχιστον, να μην πάει στον αντίπαλό του, για τον οποίο αναπτύσει έναν πολιτικό λόγο δήθεν αντιολιγαρχικό.

Το σημερινό πολιτικό σκηνικό της χώρας είναι τέτοιο που η απόφαση για φραγμό στο δρόμο του Κορρεϊσμού μέσω της ψήφισης του Λάσσο ανταποκρίνεται πλήρως στις πολιτικές ανάγκες του εργατικού και λαϊκού κινήματος και στην πραγματική δυνατότητα της πρόκλησης μιας αλλαγής στο συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, από την οποία να μπορεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα να επωφεληθεί για να προχωρήσει τη διαδικασία ανασύνθεσης των δυνάμεών του, ώστε να συνεχίσει τον αγώνα για τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Είναι μία ψήφος αναγκαστική, όμως αναγκαία.

Το κύριο άρθρο της εβδομαδιαίας εφημερίδας Εn Marcha, οργάνου του Μαρξιστικού – Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ, φύλλο 1763,15-21 Μάρτη 2017.

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com


Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Απ’ τις ογκώδεις μαχητικές διαδηλώσεις υπεράσπισης του Στάλιν στη Γεωργία: Σουχούμι και Μπατούμι

Σελίδες απ’ την επαναστατική πάλη των λαών της ΕΣΣΔ ενάντια στους προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές

 5-9 Μάρτη 1956: Σουχούμι και Μπατούμι

Τα γεγονότα στο Σουχούμι, την πρωτεύουσα της αυτόνομης δημοκρατίας της Αμπχαζίας εντός της Γεωργίας, αποτελούν μία αντανάκλαση των γεγονότων στη Γεωργία αν και έλαβαν μία λιγότερο επιθετική μορφή. Ωστόσο, και εδώ έχουμε έμμεσες αποδείξεις συντονισμού σε εθνικό επίπεδο αυθόρμητων αντιδράσεων και κινητοποιήσεων. Κατά τη διάρκεια του πρωινού της 5ης Μαρτίου 1956. Γεωργιανοί μαθητές κραδαίνοντας λάβαρα ξεκίνησαν να συγκεντρώνονται στο κεντρικό πάρκο του Σουχούμι κοντά στο μνημείο του Στάλιν, η προσέλευση κόσμου συνεχίστηκε μέχρι τις 9 Μαρτίου.

Καθημερινά κάποιος από τη συνάντηση έφερνε 20 με 30 λίτρα κρασιού από ένα τοπικό εστιατόριο στο πάρκο και τα έχυναν στο μνημείο σε ένα είδος τελετής. Καθημερινά το πλήθος γύρω από το μνημείο άρχισε να αυξάνει φτάνοντας το ύψος των 2.000 ατόμων. Ήταν μια συνεχής κατάσταση από ομιλίες και αναγνώσεις ποιημάτων κατά τη διάρκεια του βραδινού της 6ης Μαρτίου οι αρχές διέταξαν μια ρωσίδα που εργάζονταν σε ένα ανθοπωλείο να αφαιρέσει τα λουλούδια και τα στεφάνια τα οποία ήταν τοποθετημένα στο μνημείο του Στάλιν. Το πλήθος όμως επιτέθηκε στη γυναίκα και μόνο τελικά η επέμβαση αστυνομικών στο πάρκο κατάφερε να την απομακρύνει από κείνο το σημείο και μετά οι συμμετέχοντες στη συγκέντρωση έβαλαν τη δικιά τους περιφρούρηση στο μνημείο. Στις 8 Μαρτίου οι συμμετέχοντες έστησαν προβολείς και με στόχο να προστατευτούν από τη βροχή έστησαν και 2 σκηνές. Μαθητές, φοιτητές και ενήλικες έκαναν βάρδιες μέχρι αργά το βράδυ.

Στις 9 Μαρτίου στις 1:00 στο Σουχούμι όπως επίσης σε ολόκληρη την Γεωργία οι αρχές οργάνωσαν επίσημη συγκέντρωση. Αλλά όπως και στην Τιφλίδα, το συγκεντρωμένο πλήθος αρνήθηκε να διαλυθεί με τη λήξη της τελετής και οι ομιλίες συνεχίστηκαν. Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων αποσπάστηκε από το πλήθος και σταματούσε τα αυτοκίνητα λέγοντας τους οδηγούς να κορνάρουν. Αυτοί που αρνούνταν χτυπήθηκαν. [...]

Στην πόλη του Μπατούμι, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας, η κατάσταση παρέμενε ήρεμη. Στις 5 Μαρτίου έγινε μια μάλλον ειρηνική διαδήλωση γύρω από άγαλμα του Στάλιν, όπως σε ολόκληρη τη Γεωργία εκείνη τη μέρα, κυρίως από μαθητές και νεολαία. Στις 9 Μαρτίου στις 1:00 το μεσημέρι η τελετή μνήμης που οργανώθηκε από τις αρχές συνεχίστηκε και μετά την επίσημη λήξη της σχεδόν μέχρι τα μεσάνυχτα όπου το πλήθος διαλύθηκε.

Vladimir Kozlov (μετάφραση στην αγγλική MacKinnon, Elaine McClarnand, 2002. Επανέκδοση: 2015), Mass Uprisings in the USSR: Protest and Rebellion in the Post-Stalin Years, σελ. 131–132
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! 25η Διεθνής Κατασκήνωση Αντιφασιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Νεολαίας

Τιμή: 3 ευρώ
Στις 10 Αυγούστου, του 2016, ολοκληρώθηκε η 25η Διεθνής Κατασκήνωση της Αντιφασιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Νεολαίας (CIJAA), η οποία ξεκίνησε στις 3 Αυγούστου στον Άγιο Δομίνικο, της Δομινικανής Δημοκρατίας, με το σύνθημα: Για την αλληλεγγύη, την ειρήνη και την ελευθερία, στην οποία  εκατοντάδες νέοι, δημοκρατικοί, προοδευτικοί, οικολόγοι, αριστεροί, φεμινίστριες, αντιφασίστες, αντιιμπεριαλιστές και επαναστάτες συναντηθήκαμε για να αναλύσουμε τις πραγματικότητες των  λαών του Πουέρτο Ρίκο, του Εκουαδόρ, της Αϊτής, των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά, της Κολομβίας, της Αγγλίας, της Βενεζουέλας, της Τουρκίας, της Γερμανίας, της Βραζιλίας, του Μεξικού.

Οι αποφάσεις της Διεθνούς Κατασκήνωσης μαζί με τις εκθέσεις των εθνικών αντιπροσωπειών συμπεριλαμβάνονται σ' αυτή την έκδοση ώστε να μπορεί ο κάθε νέος και η κάθε νέα να αποκτήσει μια εικόνα για τους προβληματισμούς και τα ζητήματα που κυριαρχούν.

Οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατασκήνωσης αντικατοπτρίζουν τα κοινά προβλήματα που έχουμε οι νέοι άνθρωποι στον κόσμο:  ανεργία, εκμετάλλευση,  έλλειψη πρόσβασης στην εκπαίδευση, διακρίσεις και  ποινικοποίηση, μεταξύ άλλων, στα οποία  το καπιταλιστικό σύστημα μας βάζει σε μόνιμη βάση ,ίδια όπως άλλους κοινωνικούς τομείς του καθενός από τους λαούς μας.

 ***

Παραγγελίες μπορούν να γίνονται μέσω email στη διεύθυνση anasintaxi@yahoo.com. Η παράδοση γίνεται με αντικαταβολή (+ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ).

Παρακαλούμε στο email να περιλαμβάνεται όνομα, επώνυμο, διεύθυνση (με ταχ. κώδικα) και, αν είναι δυνατόν, και ένα τηλέφωνο για συνεννόηση.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΜΛ ΚΚ Ισημερινού: Να συνεχίσουμε τον αγώνα για το τέλος του Κορρεϊσμού, αυτή τη φορά στο εκλογικό πεδίο

Αναμφισβήτητα, τα αποτελέσματα των εκλογών της ερχόμενης 2ας Απρίλη θα δώσουν αρκετή τροφή για συζητήσεις που θα διαρκέσουν πολύ καιρό. Ειδικά αν ο Κορρεϊσμός εκδιωχτεί από την εξουσία, κάτι που θα σημαίνει έτσι το τέλος ενός σχεδίου το οποίο γεννήθηκε ως μια προοδευτική και δημοκρατική πολιτική και τελείωσε καθιστάμενο μια αυταρχική κυβέρνηση, η οποία έχει παραδοθεί στο διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και εκπροσωπεί ένα τμήμα της αστικής τάξης το οποίο, για δικούς του λόγους, έδωσε ώθηση σε μια διαδικασία καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού και εντατικοποίησης των επιπέδων εκμετάλλευσης των εργαζομένων.
Και θα έχουμε πολλά να λέμε, επίσης, για την πολιτική απόφαση που διάφορες κοινωνικές οργανώσεις, αριστερά κόμματα και κινήματα έλαβαν, η οποία μπορεί να συνοψιστεί με αυτά τα λόγια: συνέχιση του αγώνα για να τελειώνουμε με τον Κορρεϊσμό, αυτή τη φορά στο εκλογικό επίπεδο, ψηφίζοντας ενάντια στο δίδυμο Μορένο – Γκλας.

Στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, η ψήφος για να βάλουμε ένα τέλος στον Κορρεϊσμό σημαίνει πως πρέπει να το κάνουμε υπέρ του Γκιγιέρμο Λάσσο. Είναι μία ψήφος αναγκαστική, υποχρεωτική από τις περιστάσεις, καθώς, το πολιτικό σενάριο σήμερα παρουσιάζεται με τον ακόλουθο τρόπο: αν ψηφίζουμε κατά του Κορρεϊσμού ή υπέρ του. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ακόμα και η άκυρη ψήφος, η οποία επιφανειακά θα σήμαινε απόρριψη και των δύο υποψηφίων, σε αυτή την περίσταση ευνοεί τον Κορρεϊσμό λόγω του τρόπου με τον οποίο οι ψήφοι κατανεμήθηκαν στον πρώτο γύρο και στo ανώτατο όριο αύξησης της κυβερνητικής υποψηφιότητας.

Όσοι βλέπουν αυτή την απόφαση με επιφανειακό τρόπο, βλέπουν μόνο το συμπληρωματικό στοιχείο (ψήφος υπέρ του Λάσσο) και όχι το ουσιαστικό (να βάλουμε τέλος στον Κορρεϊσμό). Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι κοινωνικές οργανώσεις, τα κινήματα και τα κόμματα της αριστεράς βάδισαν στο δρόμο της λαϊκής αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση γιατί αυτή μπήκε σε μια διαδικασία δεξιοποίησης, η οποία την έφτασε στην κατάσταση να είναι ένα από τα πιο αυταρχικά καθεστώτα των τελευταίων ετών, κάτι το οποίο προξένησε τη μεγαλύτερη ζημιά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, για να μην πάμε την ανάλυσή μας ακόμα πιο πίσω χρονικά.

Καμία από τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του παρελθόντος δεν θέσπιε μια εργατική νομοθεσία τόσο αντεργατική όπως έκανε η σημερινή, ούτε συνολικά πέτυχε μια τόσο σοβαρή ιδεολογικό-πολιτική επίδραση στο λαϊκό κίνημα (στη βάση της καταστολής και της εξαπάτησης), όπως σήμερα, επιτρέποντας στην αστική τάξη να πετύχει την “κυβερνησιμότητα” που τόσο προσέμενε, η οποία δεν είναι άλλο παρά ένα περιβάλλον στο οποίο τα λαϊκά αιτήματα καθηλώνονται ενώ οι κυρίαρχες τάξεις αυξάνουν τον πλούτο τους αυξάνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Αρκεί να δούμε τα επίσημα στατιστικά στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν ότι κατά τη διάρκεια αυτών των “επαναστατικών” χρόνων μεγάλωσαν τα έσοδα των τραπεζιτών και των μεγάλων επιχειρηματιών γενικά όπως και τα επίπεδα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Εξαιτίας αυτού, στην πορεία του αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση προέκυψε και γιγαντώθηκε το σύνθημα “Κάτω ο Κορρέα, Κάτω!”, το οποίο φώναξαν εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών του Εκουαδόρ στους δρόμους. Ως συνέπεια του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων στην κοινωνία του Εκουαδόρ και τη σημερινή συγκυρία της εκλογικής διαδικασίας, ο μόνος τρόπος για να πετύχουμε αυτό το στόχο σήμερα είναι μέσω της κάλπης. Θα πρέπει να αφήσουμε να χαθεί η ευκαιρία; Έχασε την ισχύ του το σύνθημα “Κάτω Κορρέα, Κάτω!”;

Η πολιτική του να βάλουμε φραγμό στον Κορρεϊσμό σημαίνει μια ορθή αξιοποίηση των ενδοαστικών αντιθέσεων, εκφράζει μια ορθή εκτίμηση και εντοπισμό του ποιος σε μια συγκεκριμένη στιγμή είναι ο κύριος εχθρός των εργαζομένων και του λαού και ενάντια σε ποιον πρέπει να συγκεντρώσουμε όλες τις δυνάμεις για να τον νικήσουμε, χωρίς να σταματήσουμε να βλέπουμε ότι δεν πρόκειται για το μοναδικό εχθρό και ότι, μετά την ήττα του, η μάχη θα συνεχιστεί ενα΄ντια σε άλλες δυνάμεις που στην πορεία της ταξικής πάλης θα καταστούν κύριος εχθρός. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο Λάσσο αποδίδεται στάτους εκπροσώπου των συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού: όπως οι υποψήφιοι της AP ( σ. parapoda: Συμμαχίας “Χώρα” του Κορρέα), αποτελούν την προσωποποίηση των εκπροσώπων της αστικής τάξης ως τάξης, ωστόσο – εξαιτίας της τεράστιας κοινωνικής πίεσης που υπάρχει στη χώρα – είναι υποχρεωτικό να διαλύσουμε το αυταρχικό εποικοδόμημα που έχτισε ο Κορρεϊσμός, και οι χαραμαδες δημοκρατίας που θα ανοίξουν από αυτή τη νίκη μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν από το λαϊκό κίνημα για την πολιτική του ανάκαμψη και ανάπτυξη.

Ας δούμε τη συμπεριφορά του κινήματος των μαζών και των δυνάμεων της αριστεράς σε άλλες περιστάσεις, όπως ήταν για παράδειγμα τα ξεσπάσματα ενάντια στους Μπουκάραμ, Μάχουαντ ή Γκουτιέρες. Σε κανένα από αυτά τα επεισόδια δεν είχε το λαϊκό κίνημα επαρκή δύναμη ώστε να εγκαθιδρύσει μια κυβερνηση που να εκπροσωπεί τους εργαζομένους, και ήταν προβλέψιμο ότι η έξοδος από την πολιτική κρίση που προκαλούταν από τον αγώνα των μαζών θα διευθετούταν μέσω από τα θεσμικά κανάλια, όπως και πράγματι συνέβη, προκαλώντας την αντικατάσταση του ενός αστού από έναν άλλον της ίδιας τάξης στην κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν, εξαιτίας αυτού, το λαϊκό κίνημα πρέπει να εγκαταλείψει την πάλη για να ανατρέψει αυτές τις κυβερνήσεις. Όχι. Σίγουρα όχι. Ήταν βασική για την ανάπτυξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος η επίτευξη αυτών των νικών, έστω και εν γνώσει του ότι οι υλικές συνθήκες ζωής δεν θα άλλαζαν και η πάλη θα έπρεπε να συνεχιστεί σε νέες συνθήκες ενάντια σε άλλη κυβέρνηση η οποία, ούτως ή άλλως, εκπροσωπούσε τα ίδια συμφέροντα που εκπροσωπούσε και η ανατραπείσα.
Από άποψη μορφής, η πάλη του λαού ώστε σήμερα να βάλει ένα τέλος στην αντιλαϊκή κυβέρνηση της “επανάστασης των πολιτών” δεν είναι παρόμοια με αυτές που προαναφέρθηκαν, όμως στην ουσία της είναι. Ο θρίαμβος του Κορρεϊσμού στις κάλπες θα σήμαινε μια σοβαρή πολιτική ήττα για τα λαϊκά στρώματα που όλα αυτά τα χρόνια είχαν παλέψει ενάντια στον αυταρχισμό και υπέρ της δημοκρατίας, ενάντια στην ποινικοποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας, ενάντια στη διαφθορά και στην παράδοση της χώρας στο ξένο κεφάλαιο· η πολιτική επίδραση στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα θα ήταν μεγάλη και, έχουμε ήδη την εμπειρία όλων αυτών των ετών με τον Κορρέα στην εξουσία.

Το αντίθετο, δηλαδή, η ήττα του διδύμου Μορένο – Γκλας ενθαρρύνει όσους με διάφορες μορφές συγκρούστηκαν με την κυβέρνηση και πάλεψαν για να της βάλον ένα τέλος. Επομένως, όχι μόνο είναι σωστό αλλά επίσης και απαραίτητο να αρνηθούμε την ψήφο προς τον Κορρεϊσμό και, ταυτόχρονα, να προετοιμαστούμε για νέες μάζες, σε διαφορετικές συνθήκες, ενάντια σε μια νέα κυβέρνηση η οποία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα αιτήματα των εργαζομένων και των λαών. 
 
 Άρθρο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του ΜΛΚΚ Εκουαδόρ En Marcha, φύλλο 7 Μάρτη http://www.pcmle.org/EM/spip.php?article8018

Μετάφραση: parapoda. wordpress.com
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ισχύει η «σαρία»

Όταν στην Ελλάδα ισχύει η «σαρία», οι ευρωπαίοι/ες θα πρέπει να  πάψουν να μιλούν για τον «πολιτικό πολιτισμό της Ευρώπης», τα δικαιώματα των γυναικών και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό.

Σε όλη την ελληνική επικράτεια οι περιουσιακές, προσωπικές σχέσεις των συζύγων, η λύση του γάμου διέπονται από τον Αστικό Κώδικα και τις διατάξεις του οικογενειακού δικαίου ανεξάρτητα από τη θρησκεία, το δόγμα, το τυπικό του γάμου (πολιτικός ή θρησκευτικός).

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, ισχύει «ο ιερός μουσουλμανικός νόμος» στις ελληνίδες και στους έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης.

Το αναχρονιστικό αυτό καθεστώς έχει επισημανθεί από Διεθνείς Οργανισμούς (Ο.Η.Ε.- έκθεση 2000 για την Ανθρώπινη Εξέλιξη…), από έγκυρους νομικούς έχει τονιστεί η αντισυνταγματικότητα αυτής της ρύθμισης, κοινωνικοί και γυναικείοι φορείς (φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις) επισημαίνουν την καταστρατήγηση της αρχής της ισονομίας και της ισοπολιτείας, καταγγέλλουν τη χειραγώγηση των γυναικών, την αναχαίτιση της προσωπικής και κοινωνικής ανάπτυξής των γυναικών ενός γεωγραφικού διαμερίσματος της Ελλάδας.

Αυτό το ιδιότυπο και ιδιόρρυθμο καθεστώς στηρίζεται σε κακή ερμηνεία της Συνθήκης της Λωζάνης για τους κατοίκους των περιοχών που προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα το 1913, ενώ από το 1926 στην Τουρκία ο Κεμάλ Ατατούρκ εισήγαγε τον ελβετικό αστικό κώδικα, ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα.

Μουσουλμάνοι υπάρχουν σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, οι ελληνίδες και οι έλληνες μουσουλμάνοι που υπόκειται στην εξουσία του διορισμένου Μουφτή είναι μόνο αυτοί που κατοικούν στην Θράκη.

Στα Βαλκάνια μόνο στην Ελλάδα ο Μουφτής (ο ερμηνευτής του ισλαμικού δικαίου) έχει θρησκευτικές και δικαστικές αρμοδιότητες.

Ο διαχωρισμός του κράτους από τη θρησκεία και η εφαρμογή αστικού δικαίου για τις προσωπικές, κληρονομικές σχέσεις των συζύγων, τη λύση του γάμου, την επιμέλεια των παιδιών κ.λ.π. έχει γίνει σε πολλές ισλαμικές χώρες εδώ και χρόνια. Τουρκία 1926, Ιορδανία 1951, Συρία 1953, Τυνησία 1956 …

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ισχύει η «σαρία» !!!

Καλούμε τις γυναίκες του ευρωκοινοβουλίου, τις γυναίκες του φεμινιστικού και γυναικείου κινήματος να αγωνιστούμε όλες μαζί για να εφαρμοστούν στην πράξη οι αρχές της ισοπολιτείας, της ισονομίας.

Να αγωνιστούμε ενάντια στο σεξισμό, για την ανατροπή όλων των συνθηκών που χειραγωγούν τις γυναίκες και τους στερούν το αυτονόητο δικαίωμα της αξιοπρέπειάς τους και της ανάπτυξής τους.  

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών
Κέντρο Έρευνας Γυναικείων Θεμάτων (κ.ε.γυ.θε.)
Τελέσιλλα, Ελληνικό Φεμινιστικό Δίκτυο
Ινστιτουτο Ισότητας
DIDF-Kadin Komüsyonu ( Γερμανία)
DAY-MER Kadin Komisyon ( Αγγλία)
Gazi Osman Pasa Kadin Kultur Ve Dayanisma Dernegi (Tουρκία)
Balikesir Kadin Kultur Evi (Tουρκία)
BEKEV (Τουρκία)
Bundesverband der Migrantinnen in Deutschland e.V ( Γερμανία )
Shoqjate e Grave Vlonjate (Αλβανία)

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών
Ασκληπιου 109 – Αθήνα 11472
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Ισημερινός: Απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου της Λαϊκής Ενότητας: Στο δεύτερο γύρο: “Κάτω ο Κορρέα! Κάτω!”

Απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου της Λαϊκής Ενότητας 

Στο δεύτερο γύρο: “Κάτω ο Κορρέα! Κάτω!”

1. Στις 19 Φλεβάρη, ο λαός του Εκουαδόρ ψήφισε κατά πλειοψηφία υπέρ της αλλαγής, απορρίπτοντας τον απολυταρχισμό, την οικονομική κρίση και τη διαφθορά. Η ψήφος στην Εθνική Συμφωνία για την Αλλαγή αποτελεί τμήμα της θέλησης του λαού ο οποίος στους δρόμους και στις κάλπες είπε όχι στη συνέχεια αυτής της κατάστασης.

2.Στις 2 Απρίλη, στο δεύτερο γύρο, οι πολίτες του Εκουαδόρ αντιμετωπίζουμε ένα δίλημμα, ένα πραγματικό δημοψήφισμα, πρέπει να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσει να βρίσκεται στην εξουσία ο Κορρεϊσμός, αν θα συνεχίσει ή όχι αυτό το απολυταρχικό καθεστώς το οποίο επί 10 χρόνια δίωκε τους δασκάλους, τους αυτόχθονες, τους εργαζόμενους, τους περιβαλλοντιστές, ένα καθεστώς το οποίο έστειλε στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες, το οποίο στέρησε την πρόσβαση στο πανεπιστήμιο στη νεολαία. Μία κυβέρνηση η οποία υποθήκευσε την εθνική κυριαρχία, η οποία παρέδωσε τις κύριες πηγές πετρελαίου σε ξένες επιχειρήσεις, η οποία χρέωσε τη χώρα με όρους βλαπτικούς προς το εθνικό συμφέρον. Μία κυβέρνηση την οποία θα θυμόμαστε ως την πιο διεφθαρμένη στην ιστορία.

3.Σε αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία, η Λαϊκή Ενότητα παίρνει θέση στο πλευρό του λαού, για να αντιμετωπίσει και να νικήσει τον κύριο εχθρό της Πατρίδας και της Δημοκρατίας. Υιοθετούμε το σύνθημα “Κάτω ο Κορρέα! Κάτω!”, για να βάλουμε ένα τέλος σε αυτό το καταστροφικό πολιτικό σχέδιο. Εδώ δεν χωρούν ημίμετρα, το λευκό ή το άκυρο δεν είναι επιλογή, καθώς ευνοεί, στην τελική, το Λένιν Μορένο. Στις σημερινές συνθήκες, για να ηττηθεί ο Κορρεϊσμός χρειάζεται να ψηφιστεί ο Γκιγιέρμο Λάσσο.

4.Αυτή είναι μία ψήφος για να φύγει ο Κορρεϊσμός και δεν σημαίνει επ’ ουδενί προσχώρηση στην προγραμματική πρόταση του Γκιγιέρμο Λάσσο.

5.Από την πρώτη κιόλας μέρα της νέας κυβέρνησης, η Λαϊκή Ενότητα μαζί με το λαό θα κινητοποιηθεί για να απαιτήσει:
-Έρευνα και τιμωρία όλων των διεφθαρμένων.
-Τερματισμό στην ποινικοποίηση των κοινωνικών αγωνιστών
-Άμεση σύγκληση μίας Λαϊκής Διαβούλευσης και Συντακτικής Συνέλευσης για να διαλυθεί το εποικοδόμημα του απολυταρχισμού και να τσακιστεί η διαφθορά.
-Αποκατάσταση της νομικής προσωπικότητας της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών (UNE) και την επιστροφή των κονδυλίων για την ανεργία (Fondos de Cesantia), άνοιγμα των σχολείων που έκλεισαν.
-Ελεύθερη πρόσβαση της νεολαίας στα πανεπιστήμια.
-Μορατόριουμ στην εξορυκτική και πετρελαϊκή βιομηχανία, υπεράσπιση των πηγών ύδρευσης.
-Σεβασμό στον πολυεθνοτικό χαρακτήρα της χώρας και τα συλλογικά δικαιώματα.
-Πλήρη ισχύ στις πολιτικές ελευθερίες, όπως την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και της έκφρασης.
-Ανάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, της νεολαίας, των δασκάλων, των γυναικών
-Υπεράσπιση της αυτονομίας της κοινωνικής ασφάλισης και επιστροφή των κονδυλίων της, σεβασμό στην Αγροτική Κοινωνική Ασφάλιση
-Πλήρη κυριαρχία, η οποία προϋποθέτει τον έλεγχο στα συμβόλαια που συνάφθηκαν στην πετρελαϊκή και εξορυκτική βιομηχανία, όπως και το εξωτερικό χρέος, κατά τα 10 τελευταία χρόνια.
5.Ευχαριστούμε τους συμπατριώτες που ψήφισαν τον Πάκο Μονκάγιο και τις λίστες της Εθνικής Συμφωνίας για την Αλλαγή, όπως και τις λίστες “2” της Λαϊκής Ενότητας. Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε και να παλεύουμε για ένα καλύτερο Εκουαδόρ, θα βρισκόμαστε στους δρόμους και τις πλατείες, χέρι – χέρι με το λαό μας.
Geovanni Atarihuana
Πανεθνικός Επικεφαλής
Mery Zamora
Πρώτη Αναπληρώτρια
Sebastián Cevallos
Δεύτερος αναπληρωτής
Ángel Orna
Γραμματέας

Μετάφραση: https://parapoda.wordpress.com/
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Friedrich Engels: Ομιλία στον τάφο του ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ

54karl_marx
Στις 14 του Μάρτη το απόγευμα, στις τρεις παρά τέταρτο έπαψε να σκέφτεται ο μεγαλύτερος σύγχρονος στοχαστής. Μόλις τον είχαμε αφήσει μονάχο του δυό λεπτά και τον βρήκαμε όταν ξαναμπήκαμε στο δωμάτιό του ήσυχα αποκοιμισμένο στην πολυθρόνα του – αλλά για πάντα. 

Είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε τι έχασε το μαχητικό ευρωπαϊκό και αμερικάνικο προλεταριάτο, τι έχασε η ιστορική επιστήμη με το θάνατο αυτού του ανθρώπου. Πολύ γρήγορα θα γίνει αισθητό το κενό που δημιούργησε ο θάνατος αυτού του γίγαντα.

Όπως ο Δαρβίνος ανακάλυψε το νόμο εξέλιξης της οργανικής φύσης, έτσι ο Μαρξ ανακάλυψε το νόμο εξέλιξης της ανθρώπινης ιστορίας: το σκεπασμένο ίσαμε τώρα με ιδεολογικά επιστρώματα απλό γεγονός, ότι οι άνθρωποι, πριν απ’ όλα, πρέπει να τρώνε, να πίνουν, να έχουν κατοικία και να ντύνονται προτού αρχίσουν να ασχολούνται με την πολιτική, την επιστήμη, την τέχνη, τη θρησκεία κλπ. Ότι επομένως η παραγωγή των άμεσων υλικών μέσων συντήρησης και κατά συνέπεια η κάθε φορά βαθμίδα της οικονομικής ανάπτυξης ενός λαού, η μιας χρονικής περιόδου, αποτελεί τη βάση, απ’ όπου εξελίχθηκαν οι κρατικοί θεσμοί, οι αντιλήψεις για το δίκαιο, την τέχνη, ακόμα και οι θρησκευτικές παραστάσεις των ανθρώπων αυτής της εποχής, τη βάση απ’ όπου επομένως πρέπει να εξηγηθούν και όχι αντίθετα – όπως συνέβαινε ίσαμε τώρα.

Μα αυτό δεν είναι όλο. Ο Μαρξ ανακάλυψε επίσης τον ειδικό νόμο κίνησης του σημερινού κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και της αστικής κοινωνίας που προέρχονταν απ’ αυτόν. Με την ανακάλυψη της υπεραξίας, φωτίστηκαν με μιας όλα, ενώ όλες οι προηγούμενες έρευνες, τόσο των αστών οικονομολόγων, όσο και των σοσιαλιστών κριτικών είχαν πλανηθεί στο σκοτάδι. 

Δυό τέτιες ανακαλύψεις θα ήταν αρκετές για μια ζωή, και θα ήταν ευτυχής εκείνος που θα αξιωνόταν να κάνει έστω και μια τέτια ανακάλυψη. Ο Μαρξ όμως έκανε πρωτότυπες ανακαλύψεις σε κάθε τομέα που ερεύνησε – ακόμα και στα μαθηματικά – και τέτιοι τομείς υπήρξαν πάρα πολλοί και δεν υπάρχει ούτε ένας μέσα σ’ αυτούς που να τον ερεύνησε μόνον επιφανειακά. Τέτιος ήταν ο άνθρωπος της επιστήμης. Αυτό όμως δεν ήταν το βασικό στο έργο του. Η επιστήμη ήταν για τον Μαρξ μια ιστορία κινητήρια, επαναστατική δύναμη. Όσο μεγάλη χαρά κι αν αισθανόταν για κάθε νέα ανακάλυψη σε οποιαδήποτε θεωρητική επιστήμη, που δε μπορούσε ίσως να προβλεφθεί ακόμα καθόλου η πρακτική της εφαρμογή – αισθανόταν μια εντελώς αλλιώτικη χαρά όταν επρόκειτο για μια ανακάλυψη που επιδρούσε αμέσως επαναστατικά στη βιομηχανία και γενικά στην ιστορική εξέλιξη. Έτσι παρακολούθησε επισταμένα την πορεία των ανακαλύψεων στον τομέα του ηλεκτρισμού και τελευταία τις ανακαλύψεις του Μαρκ Ντεπρέ.

Γιατί ο Μαρξ ήταν προπάντων επαναστάτης. Ο πραγματικός σκοπός της ζωής του ήταν να βοηθήσει με έναν οποιοδήποτε τρόπο στην ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας και των κρατικών θεσμών που έχει δημιουργήσει, να πάρει μέρος στην απελευθέρωση του σύγχρονου προλεταριάτου, που αυτός του έδωσε για πρώτη φορά τη συνείδηση της θέσης του και των αναγκών του, τη συνείδηση των όρων της χειραφέτησής του. Ο αγώνας ήταν το στοιχείο του. Και αγωνίστηκε με πάθος, με επιμονή, με επιτυχία, όσο λίγοι. Η πρώτη «Εφημερίδα του Ρήνου» 1842, το παρισινό «Φόρβερτς» 1844, «Η Γερμανική εφημερίδα των Βρυξελλών» 1847, «Η Νέα εφημερίδα του Ρήνου» 1848-49, «Το Βήμα της Νέας Υόρκης» από το 1852 έως το 1861 – και χώρια ένα πλήθος από μαχητικά βιβλιαράκια, δουλειά σε συλλόγους στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες και στο Λονδίνο, έως ότου ήρθε τελικά σαν στεφάνωμα του συνόλου, η μεγάλη «Διεθνής των Εργατών» - αληθινά ένα ακόμα αποτέλεσμα, που γι’ αυτό μπορούσε να περηφανεύεται ο δημιουργός του – κι αν ακόμα δεν είχε κάνει τίποτε άλλο. 

Να γιατί είχαν μισήσει και συκοφαντήσει τον Μάρξ περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο της εποχής του. Τον απέλαυναν κυβερνήσεις απολυταρχικές και δημοκρατικές. Αστοί, συντηρητικοί και δημοκράτες των άκρων συναγωνίζονταν αναμεταξύ τους ποιος θα τον δυσφημήσει περισσότερο. Όλα αυτά τα παραμέριζε σα να ήταν ιστός αράχνης, δεν τους έδινε σημασία και δεν απαντούσε παρά μόνο σε μεγάλη ανάγκη.

Και πέθανε τιμημένος, αγαπημένος, τον κλάψανε εκατομμύρια επαναστάτες συνεργάτες του, που κατοικούν σ’ όλη την Ευρώπη και την Αμερική, από τα ορυχεία της Σιβηρίας έως την Καλιφόρνια. Και τολμώ να πω: μπορεί να είχε πολλούς αντιπάλους, όμως δύσκολο είναι να πούμε πως είχε έστω και έναν προσωπικό εχθρό.

Το όνομά του και το έργο του θα ζήσουν στους αιώνες!

Λόγος που εκφωνήθηκε από τον Φρίντριχ Ένγκελς αγγλικά στο νεκροταφείο του Χάϊγκεϊτ στις 18 του Μάρτη 1883.
Δημοσιεύτηκε στα γερμανικά στο «Σοσιαλδημοκράτη» της 22 του Μάρτη 1883

Σύμφωνα με το «Σοσιαλδημοκράτη»

Από Εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, αρ.φύλ. 365 (1-15/03/2012)
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Η νίκη της μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης και η επιτυχής οικοδόμηση του σοσιαλισμού

Η νίκη της μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης και η επιτυχής οικοδόμηση του σοσιαλισμού -

Η πρώτη-σημαντικότερη ιστορική επαλήθευση και επιβεβαίωση της ορθότητας της επιστημονικής κοσμοθεωρίας του Μαρξ

Αναδημοσίευση από Ανασύνταξη,  αρ. φύλ. 263 1-15 Δεκέμβρη 2007

Στις 7 του Νοέμβρη συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, το μεγαλύτερο γεγονός του 20ου αιώνα, από τον επαναστατικό ξεσηκωμό των εργατών, αγροτών και στρατιωτών και την εγκαθίδρυση του πρώτου προλεταριακού κράτους στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Η νικηφόρα έκβαση της Προλεταριακής Επανάστασης στη Ρωσία άνοιξε μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας και αποτέλεσε την πρώτη ιστορική επαλήθευση και επιβεβαίωση της ορθότητας της επιστημονικής κοσμοθεωρίας του Μαρξ σε τρία βασικά ζητήματα:
Πρώτο , σχετικά με την ιστορική αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Ότι «η ταξική πάλη οδηγεί σε τελευταία ανάλυση στην κομμουνιστική Επανάσταση» (Μαρξ). Η ιστορική αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της προλεταριακής επανάστασης έχουν τη ρίζα τους στις αντικειμενικές νομοτέλειες ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και στη σύγκρουσή τους με τις ξεπερασμένες παραγωγικές σχέσεις του τελευταίου ανταγωνιστικού οικονομικο-κοινωνικού σχηματισμού, του καπιταλισμού. Όπως έγραφε ο Μαρξ: «ακριβώς όπως ο καπιταλισμός διαδέχτηκε τη φεουδαρχία, έτσι και ο Σοσιαλισμός θα διαδεχθεί αναπόφευκτα τον καπιταλισμό».
Δεύτερο , σχετικά με την πρακτική εφαρμογή του επιστημονικού σοσιαλισμού που από τους αστούς ιδεολόγους θεωρούνταν ουτοπία και ανεφάρμοστος. Ως τη νίκη της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης ο σοσιαλισμός ήταν μια επιστημονική θεωρία που δεν είχε δοκιμαστεί-εφαρμοστεί στην πράξη. Με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση των Λένιν-Στάλιν αποδεικνύεται για πρώτη φορά ότι ο σοσιαλισμός δεν αποτελεί μόνο επιστημονική θεωρία αλλά είναι και ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα που μπορεί να εφαρμοστεί και που ταυτόχρονα υπερέχει του καπιταλιστικού συστήματος.
Με αυτό τον τρόπο διαψεύδονται οι ισχυρισμοί των αστών ιδεολόγων και οικονομολόγων ότι η σοσιαλιστική οικονομία είναι τάχα μια «ανορθολογική» οικονομία (εννοώντας μ’ αυτό την απουσία ύπαρξης και κυριαρχίας της ατομικής ιδιοκτησίας, της αγοράς και του ανταγωνισμού) και επομένως δεν μπορεί να νικήσει και να υπάρξει (N.G. Pierson, L.v. Mises, M. Weber, A. Weber, κλπ.).
Τρίτο , σχετικά με το ότι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού είναι δυνατή μόνο στη βάση της αυστηρής τήρησης και εφαρμογής των Αρχών του επαναστατικού μαρξισμού. Η μη σωστή διεξαγωγή της ταξικής πάλης κατά των αντεπαναστατικών και εχθρικών προς το σοσιαλισμό δυνάμεων μετά τη δολοφονία του Στάλιν οδήγησε στη νίκη και επικράτηση της χρουστσωφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης.
Η νίκη της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης επιβεβαίωσε επίσης όλες τις θέσεις της λενινιστικής-σταλινικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης :
Πρώτο , επιβεβαίωσε ότι το επαναστατικό προλεταριάτο, η κυριότερη και αποφασιστική δύναμη της επανάστασης, σε στενή συμμαχία με τη φτωχή αγροτιά είναι η ηγετική δύναμη της Προλεταριακής Επανάστασης.
Δεύτερο , επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα ύπαρξης επαναστατικού κόμματος εξοπλισμένου με την κοσμοθεωρία των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν ως οργανωτή και καθοδηγητή της επανάστασης που δεν μοιράζεται την ηγεσία της επανάστασης με άλλα κόμματα.
Τρίτο , επιβεβαίωσε ότι ο δρόμος της βίαιης ένοπλης επανάστασης είναι ο μόνος δρόμος για την ανατροπή του καπιταλισμού.
Τέταρτο , επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής ως απαραίτητου όρου και προϋπόθεσης για την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, «που θα την καθοδηγεί μόνο ένα κόμμα, το κόμμα των κομμουνιστών, που δεν θα μοιράζεται και δεν θα πρέπει να μοιράζεται την καθοδήγηση μ’ άλλα κόμματα» (Στάλιν).
Πέμπτο , επιβεβαίωσε ότι η Διχτατορία του Προλεταριάτου είναι απαραίτητη για ολόκληρη την μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.
Τα συνταρακτικά γεγονότα του Οχτώβρη του 1917, κατά τις «10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο», δεν ήρθαν ως κεραυνός εν αιθρία.Έπειτα από τρία χρόνια εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ρωσία βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση. Ο ρωσικός στρατός, άθλια εφοδιασμένος και κάτω από μια ανίκανη ηγεσία είχε, κυριολεκτικά,κομματιαστεί από τους Γερμανούς. Το σάπιο τσαρικό καθεστώς συγκλονίστηκε συθέμελα και τελικά έπεσε. Το Φλεβάρη, απηυδισμένοι στρατιώτες ξεχύθηκαν κατά χιλιάδες από το μέτωπο στις πόλεις όπου μαζί με τους εργάτες εξανάγκασαν τον τσάρο Νικόλαο το Β΄ σε παραίτηση. Σχηματίστηκε μια Προσωρινή Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αλεξάντερ Κερένσκυ. Η πτώση, όμως, της απολυταρχίας σηματοδότησε μόνο την αρχή της επανάστασης.
Η Προσωρινή Κυβέρνηση δεν έδωσε σημασία στο σύνθημα «Ειρήνη, Ψωμί, Γη» που δονούσε τη μεγάλη χώρα και έκφραζε τις άμεσες ανάγκες και τους μακροχρόνιους πόθους των εκατομμυρίων απόκληρων και πεινασμένων Ρώσων. Το γεγονός αυτό έφερε σε δύσκολη θέση τους Μενσεβίκους και τους Εσέρους, τα κόμματα που συμμετείχαν στη Προσωρινή Κυβέρνηση διότι την ίδια στιγμή αποτελούσαν τις ηγετικές δυνάμεις στα Σοβιέτ, τα εκλεγμένα όργανα των επαναστατημένων εργατών, αγροτών και στρατιωτών. Την ίδια ώρα, η επιρροή των Μπολσεβίκων στα Σοβιέτ, και γενικά στους εργάτες, αύξανε συνεχώς. Σε αντίθεση με τα αστικά και τα σοσιαλιστικά κόμματα, οι Μπολσεβίκοι παρέμεναν προσηλωμένοι στα ανεκπλήρωτα καθήκοντα της επανάστασης του Φλεβάρη. Κάτι περισσότερο: σε μια περίοδο που η Προσωρινή Κυβέρνηση και η αντίδραση προσπαθούσαν να βρουν διάφορα προσχήματα για να ματαιώσουν τη σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης, οι Μπολσεβίκοι, προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, τάχθηκαν υπέρ της μεταβίβασης όλης της εξουσίας στα Σοβιέτ.
Το Σεπτέμβρη του 1917 τα πράγματα έφτασαν σε κρίση.Ο Κερένσκυ, ερχόμενος σε ρήξη με το γενικό αίσθημα, σχημάτισε κυβέρνηση συμπεριλαμβάνοντας εκπροσώπους των εκμεταλλευτριών τάξεων. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, οι Εσέροι και οι Μενσεβίκοι έχασαν, για πάντα, την εμπιστοσύνη του λαού. Σχεδόν ταυτόχρονα, εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα υπό την ηγεσία του τσαρικού στρατηγού Κορνίλοφ με σκοπό την κατάπνιξη της επανάστασης. Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος των Μπολσεβίκων κάλεσε τους εργάτες, τους στρατιώτες και τους ναύτες να υπερασπιστούν την επανάσταση τους. Όλα αυτά τα γεγονότα έφεραν το ζήτημα της ένοπλης εξέγερσης στο προσκήνιο. Κατόπιν εντολής του Λένιν, σχηματίστηκε ένα Κομματικό Κέντρο με επικεφαλής τον Στάλιν για να καθοδηγήσει την εξέγερση.
Μέχρι το πρωί της 7ης Νοέμβρη (25 Οχτώβρη με το Παλιό Ημερολόγιο), το τηλεφωνικό κέντρο, το τηλεγραφείο, ο ραδιοφωνικός σταθμός, οι γέφυρες πάνω από το Νέβα, ο σιδηροδρομικός σταθμός είχαν πέσει στα χέρια του επαναστατημένου προλεταριάτου. Η έδρα της Προσωρινής Κυβέρνησης, τα Χειμερινά Ανάκτορα, είχαν επίσης καταληφθεί. Το σύνθημα για την έφοδο δόθηκε με μια ομοβροντία του καταδρομικού Αβρόρα. Η εξέγερση στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Στις 10 π.μ. η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή εξέδωσε την ιστορική διακήρυξη του Λένιν προς τους πολίτες της Ρωσίας όπου ανακοινώθηκε η πτώση της Προσωρινής Κυβέρνησης και η μεταβίβαση της κρατικής εξουσίας στα Σοβιέτ. Το ίδιο βράδυ, το Δεύτερο Πανρωσσικό Συνέδριο των Σοβιέτ άνοιξε πανηγυρικά την αυλαία του στο Σμόλνυ. Εκεί, ανακηρύχτηκε και επίσημα η μεταβίβαση όλης της εξουσίας, κεντρικής και τοπικής, στα Σοβιέτ.
Χάρη στον ηρωισμό, την αφοσίωση και αυταπάρνηση των πιο πρωτοπόρων εργατικών μαζών και τη μαχητική καθοδήγηση των Μπολσεβίκων, η φλόγα της Οχτωβριανής Επανάστασης απλώθηκε μέσα σχεδόν σ’ ένα μήνα σ’ όλες τις περιοχές της κεντρικής Ρωσίας. Στη Μόσχα, στο Νόβγοροντ, και αλλού ανατράπηκε-συντρίφτηκε το αστικοκαπιταλιστικό κράτος και εγκαθιδρύθηκε η νέα προλεταριακή εξουσία
Ο μεγάλος επαναστάτης στοχαστής Λένιν εφαρμόζοντας δημιουργικά και αναπτύσσοντας παραπέρα τη θεωρία του μαρξισμού στις συνθήκες του καιρού του, φώτισε το δρόμο προς την Οχτωβριανή Επανάσταση η οποία εξάλειψε τα φεουδαρχικά υπολείμματα, απελευθέρωσε δεκάδες λαούς από τα δεσμά του κτηνώδους τσαρικού καθεστώτος, κοινωνικοποίησε τα μέσα παραγωγής και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και εγκαθίδρυσε την εργατο-αγροτική εξουσία. Η Οχτωβριανή Επανάσταση, το πιο σημαντικό γεγονός του 20ου αιώνα, άλλαξε το ρου της ανθρώπινης ιστορίας. Για πρώτη φορά, απ’ τη χαραυγή του πολιτισμού, το πανάρχαιο όνειρο των εκμεταλλευόμενων εργαζόμενων μαζών έγινε πραγματικότητα: καταργήθηκε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και κάτι περισσότερο: οι καταπιεζόμενες μάζες έγιναν για πρώτη φορά αφέντες της γης και της μοίρας τους.
Η Οχτωβριανή Επανάσταση αφύπνισε τα εκατομμύρια των εργαζόμενων μαζών σε όλο τον κόσμο και συντάραξε τα θεμέλια του βάρβαρου καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Βοήθησε τους λαούς των καπιταλιστικών χωρών, πρώτα απ’ όλα της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, να συνειδητοποιήσουν την ματαιότητα του ιμπεριαλιστικού πολέμου που εξυπηρετούσε μόνο τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών κυρίαρχων κύκλων. Στη μια χώρα μετά την άλλη, δημιουργήθηκαν κομμουνιστικά κόμματα τα οποία υιοθετούσαν τις επαναστατικές Αρχές και την τακτική των Μπολσεβίκων. Η ταξική πάλη μεταξύ της αστικής τάξης και του προλεταριάτου οξύνθηκε ακόμα πιο πολύ. Σε κάποιες, μάλιστα, περιπτώσεις όπως στην Ουγγαρία και τη Γερμανία ξέσπασαν σοσιαλιστικές επαναστάσεις που κατέληξαν στην εγκαθίδρυση βραχύχρονων Σοβιετικών Δημοκρατιών. Οι λαοί των χωρών που βρισκόταν κάτω από τον αποικιοκρατικό ζυγό όπως η Κίνα, η Περσία και η Ινδία, ξεσηκώθηκαν επίσης ενάντια στους δυνάστες τους. Το παγκόσμιο αποικιοκρατικό σύστημα εισήλθε σε μια παρατεταμένη περίοδο βαθιάς κρίσης πουέφερε τελικά την κατάρρευσή του μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας: την εποχή της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, την εποχή της μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Οι ρώσοι εργάτες κάνοντας «έφοδο στους ουρανούς» άνοιξαν τον δρόμο για να ακολουθήσουν και τα αδέλφια τους στις άλλες χώρες. Όπως έγραψε, ο Λένιν: «εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Το πόσο θα διαρκέσει και ποιάς χώρας το προλεταριάτο θα το τελειώσει δεν είναι σημαντικό. Το σημαντικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε και η πορεία χαράχθηκε». Η Οχτωβριανή Επανάσταση έφερε τη γέννηση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην παραπέρα ανάπτυξή του: οδήγησε στη δημιουργία της Τρίτης Διεθνούς (1919-1943) η οποία αντικατέστησε την χρεοκοπημένη και προδοτική Δεύτερη Διεθνή. Από τότε και στο εξής η Τρίτη Διεθνής εξελίχθηκε σε μια δύναμη την οποία ο ιμπεριαλισμός υποχρεώθηκε να υπολογίζει σε όλα του τα σχέδια. Έγινε το επιτελείο της Παγκόσμιας Προλεταριακής Επανάστασης. Τα Κομμουνιστικά Κόμματα, ως μέλη της Τρίτης Διεθνούς, επωφελήθηκαν από την πλούσια επαναστατική εμπειρία των Μπολσεβίκων και κατάφεραν να παίξουν καθοδηγητικό ρόλο στην πάλη των εργατών στις χώρες τους.
Ηγέτες, σαν τους Λένιν και Στάλιν,που πραγματοποιούν τέτοιους άθλους γεννιούνται ίσως μια φόρα στα χίλια χρόνια. «Ηγέτες» δεν είναι αυτοί που τους αναγορεύοτν οι κάθε λογής τυχοδιώκτες, εκμεταλλευτές και μαφιόζοι. Ηγέτες είναι αυτοί που έχουν πίστη και αφοσίωση σε ιδανικά τα οποία εκφράζουν τα αληθινά συμφέροντα και τους μύχιους πόθους των, εξαθλιωμένων από την εκμετάλλευση και καταπίεση, μαζών. Ο Λένιν μαζί με τον Στάλιν σύντριψε τα κατάλοιπα των τσαρικών στρατιών και τις ορδές της επέμβασης που στάλθηκαν από τις ιμπεριαλιστικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, στη χώρα των Σοβιέτ προκειμένου να ανατρέψουν την προλεταριακή εξουσία. Μετά το θάνατο του Λένιν, ο Στάλιν ορκίστηκε μπροστά από το φέρετρό του μεγάλου ηγέτη να συνεχίσει το έργο του. Κράτησε τον όρκο του κατά γράμμα μέχρι το τέλος.
Ως ηγέτης του ΚΚΣΕ και των λαών της Σοβιετικής Ένωσης, ο Στάλιν έφερε με επιτυχία σε πέρας την Λενινιστική πολιτική της εκβιομηχάνισης και της κολεκτιβοποίησης με την πραγματοποίηση των πεντάχρονων σχεδίων ξεπερνώντας, απίστευτες δυσκολίες και προβλήματα. Τίποτε όμως απ’ όλα αυτά δεν ήταν δυνατό να επιτευχθεί χωρίς την μονολιθική ενότητα των Μπολσεβίκικου Κόμματος. Ο Στάλιν την διατήρησε όντως ως «κόρη οφθαλμού», συντρίβοντας ιδεολογικά και πολιτικά όλες τις οπορτουνιστικές φράξιες που αντιτίθονταν στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού· τις ομάδες του Τρότσκι, του Ζινόφιεβ, του Κάμενεφ και του Μπουχάριν και όλων εκείνων που αποδείχτηκε ότι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά κοινοί εγκληματίες, δολιοφθορείς, δολοφόνοι, μίσθαρνα όργανα στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού και του φασισμού. Ο Στάλιν οδήγησε το Κόμμα και τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης σε τεράστιες επιτυχίες σ’ όλους τους τομείς: στην οικονομία, στην άμυνα, στην παιδεία, στην υγεία, στο πολιτισμό, στις επιστήμες, στην έρευνα και την τεχνολογία. Σε μια δεκαετία περίπου, η χώρα μεταμορφώθηκε σε οικονομική και στρατιωτική υπερδύναμη. Ο Στάλιν, το ΚΚΣΕ και η Σοβιετική Ένωση έγιναν θρύλος και άστρο ελπίδας και περηφάνιας για όλη την ανθρωπότητα.
Η βιομηχανική και στρατιωτική ισχύς που αποκτήθηκε χάρη στα τρία πρώτα πεντάχρονα επέτρεψε στο σοβιετικό λαό να καταγάγει τον μεγαλύτερο θρίαμβο όλων των αιώνων: τη συντριβή του ναζισμού, του φασισμού στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Συγκριτικά με τους συμμάχους της, η Σοβιετική Ένωση σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος του πολέμου πληρώνοντας βαρύτατο τίμημα γι’ αυτό. Τούτο το ιστορικά επιβεβαιωμένο γεγονός, γίνεται περισσότερο φανερό από το μέγεθος των ανθρωπινών απωλειών – πάνω από 25 εκατομμύρια – καθώς και από την πρωτοφανή έκταση της καταστροφής που υπέστη η Σοβιετική χώρα.
Αμέσως μετά τη Μεγάλη Νίκη, οι ηρωικοί και περήφανοι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης πραγματοποίησαν νέους άθλους εργασίας περατώνοντας την ανοικοδόμηση της τεράστιας πατρίδας τους από το 1945 μέχρι το 1952. Όμως, ο εσωτερικός ταξικός εχθρός, μολονότι νικημένος, δεν είχε τελείως εξαλειφθεί. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου και της ανοικοδόμησης της κατεστραμμένης χώρας, η μαύρη αντίδραση, οι κρυπτο-φασίστες και οι αντεπαναστάτες ρεβιζιονιστές, μέσα από τις μαζικές οργανώσεις και τις γραμμές του ΚΚΣΕ, υπονόμευαν το έργο του Κόμματος και του Σοβιετικού Κράτους χρησιμοποιώντας όλες τις μεθόδους, ακόμα και την τρομοκρατία. Δολοφόνησαν τον Ζντάνοφ και τον Σερμπακόφ το 1948 και τον ίδιο τον Στάλιν το 1953. Γι’ αυτόν το σκοπό, επιστράτευσαν μια ομάδα γιατρών στρατολογημένων από μια μυστική οργάνωση στις ΗΠΑ που αποστολή της ήταν η δολοφονία των ηγετών, διακεκριμένων επιστημόνων και αξιωματούχων από τις Λαϊκές Δημοκρατίες και άλλες προοδευτικές χώρες. Τα θύματα αυτής της σπείρας των γιατρών, που αριθμούσε περί τα 70 μέλη στη Σοβιετική Ένωση, ήταν πολλά. Παρόλο που όλοι τους συνελήφθησαν, αργότερα αθωωθήκαν και αφέθηκαν ελεύθεροι επί Χρουστσόφ εκτός από εννέα που είχαν ήδη εκτελεστεί για το θάνατο του Ζντάνοφ και του Στάλιν.
Μετά τη δολοφονία του Στάλιν και ολόκληρης σειράς άλλων παραγόντων του κόμματος και του κράτους όπως οι Φρούραρχοι Μόσχας και Κρεμλίνου, τα 29 ανώτατα στελέχη της κρατικής Ασφάλειας, πλήθος άλλων στελεχών στις Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, ολόκληρης σειράς ηγετών των Λαϊκών Δημοκρατιών, όπως του Βίλχελμ Πικ από τη Γερμανία, του Κλέμεντ Γκότβαλντ από τη Τσεχοσλοβακία, του Μπόλεσλαβ Μπιερούτ από τη Πολωνία, του Βούλκο Τσερβένκοφ από τη Βουλγαρία, του Ματίας Ράκοσι από τη Ουγγαρία, κλπ. και του Νίκου Ζαχαριάδη του ΚΚΕ.
Πίσω απ’ όλα αυτά τα εγκλήματα βρίσκονταν η αντεπαναστατική ομάδα των Ν. Χρουστσόφ, Α. Μικογιάν, Μ. Σουσλόφ και άλλων που συνωμοτούσαν εναντίον της Σοβιετικής εξουσίας, του σοσιαλισμού και απέβλεπαν στην παλινόρθωση του καπιταλισμού. Το να βγουν ανοιχτά όμως υπέρ αυτών των σκοπών, από το 1953, θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Ήταν υποχρεωμένοι να προχωρήσουν σταδιακά προσέχοντας σε κάθε βήμα τους. Το πιο σημαντικό ήταν να βρουν να χτυπήσουν ένα στόχο που θα εξυπηρετούσε έμμεσα τα μοχθηρά σχέδιά τους. Αυτός ο στόχος δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Στάλιν και το κοσμο-ιστορικής σημασίας έργο του. Καταδικάζοντας το Στάλιν και τα δήθεν «λάθη» και «υπερβολές» του οι κρυπτο-φασίστες ρεβιζιονιστές καταδίκασαν τον επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη που ενσάρκωνε τον ίδιο το θρίαμβο του σοσιαλισμού όχι μόνο στην ΕΣΣΔ αλλά και στο ένα τρίτο του κόσμου.
Το επόμενο βήμα ήταν η επίσημη αναθεώρηση του Μαρξισμού-Λενινισμού που άρχισε με το 20ο Συνέδριο («ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό», κλπ) και συνεχίστηκε με τις αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ («παλλαϊκό κράτος» κλπ). Από αυτή τη στιγμή ο ρεβιζιονισμός κατέλαβε και επίσημα την πολιτική εξουσία, προχώρησε στην εφαρμογή του οικονομικού του προγράμματος. Πρόκειται από μια σειρά από, αρχικά, μεμονωμένα οικονομικά μέτρα (όπως π.χ. η διάλυση των μηχανοτρακτερικών σταθμών και η παραχώρηση του εξοπλισμού τους στα κολχόζ) αμέσως μετά το 20ο Συνέδριο (ταυτόχρονα δηλαδή με την ανατροπή της διχτατορίας του προλεταριάτου) που συνεχίστηκαν με αποκορύφωμα τις διαβόητες μεταρρυθμίσεις Κοσύγκιν, το 1964-65, που όλες μαζί, αυτές οι καπιταλιστικού χαρακτηρα μεταρπυθμίσεις, άνοιξαν το δρόμο στη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού και τελικά οδήγησαν στην πλήρη εξάλειψη του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση στα τέλη της δεκαετίας του ΄60, μετατρέποντάς την, έτσι, από κέντρο της παγκόσμιας επανάστασης σε κέντρο της παγκόσμιας ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης.
Μερικά από τα υπόλοιπα πολιτικά ανοσιουργήματα του Χρουστσόφ είναι και τα εξής :
α) αντικατάσταση με διώξεις όλου του στελεχιακού δυναμικού του ΚΚΣΕ στο 98% (Κοζλόφ: στο βιβλίο του το 1958 Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΣΕ),
β) αντικατάσταση και αποστράτευση όλου του σώματος των επίλεκτων αξιωματικών σε όλες τις βαθμίδες και όπλα των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, αντικατάσταση με αυτόμολους στα χιτλερικά στρατεύματα και πολιτσάι (=ταγματασφαλίτες) κατά 92% (Κοζλόφ),
γ) αντικατάσταση όλου του μηχανισμού σ' όλους τους κλάδους παραγωγής και βαθμίδες, στην παιδεία, στην υγεία, στον πολιτισμό, στα ινστιτούτα έρευνας, κλπ. κατά 94% (Κοζλόφ),
δ) διάλυση του Παγκόσμιου Κινήματος Ειρήνης,
ε) βίαιη επέμβαση και διάλυση, καταστροφή του κομμουνιστικού κινήματος σ' όλο τον κόσμο,
στ) εγκαθίδρυση πολιτικής και συστήματος διαφθοράς, κατάχρησης, εξαγοράς, αχαλίνωτη χρήση αλκοολικών, μέθης, εγκληματικότητα σ' όλες τις κοινωνίες του σοσιαλιστικού μπλοκ,
ζ) δημιουργία καπιταλιστικής προνομιούχας κάστας (νομενκλατούρας) σ' όλους τους τομείς της κοινωνίας, η) διαφθορά της συνείδησης όλων των λαών των σοσιαλιστικών χωρών,
θ) εισαγωγή του κοσμοπολιτισμού και επίδειξη του καπιταλιστικού τρόπου ζωής και κουλτούρας στις σοσιαλιστικές κοινωνίες,
ι) αμαύρωση, χυδαία σπίλωση, εξύβριση και μηδενισμός, και παραχάραξη του έργου και της ιστορίας του ηρωικού ΚΚΣΕ της ηγεσίας του και του σοβιετικού λαού,
κ) βίαιη απόσπαση δηλώσεων μετανοίας (1.000 δηλώσεις την ημέρα στην εφημερίδα "Πράβδα"), στο πρότυπο Μανιαδάκη, από στελέχη και παράγοντες της επιστήμης της παραγωγής, του κόμματος, κλπ, κλπ.
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Ποιον βολεύει η Θεωρία της «Μακροχρόνιας Οικονομικής Στασιμότητας»;

Στις τάξεις των αστών και μικροαστών οικονομολόγων – ακόμα και μερικών «μαρξιστών» – είναι της μόδας η θεωρία της «μακροχρόνιας οικονομικής στασιμότητας» (Secular Stagnation), με την οποία επιδιώκουν να εξηγήσουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο καπιταλισμός, ο οποίος, εννέα χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης δεν καταφέρνει να ανακάμψει και να αναπτυχθεί με βιώσιμους ρυθμούς ανάπτυξης.

Η θεωρία αυτή δεν είναι καινούργια. Την είχε προτείνει ο Άλβιν Χάνσεν, ένας μαθητής του Κέινς, κατά τη δεκαετία του ’30, μετά τη Μεγάλη Ύφεση. Αναβίωσε το 2013 από το Λάρι Σάμερς, πρώην υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ επί Κλίντον. Σύμφωνα με αυτό το γκουρού της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας, ο “πλούσιος κόσμος” υποφέρει από μία κατάσταση παρατεταμένα ελάχιστης ή καθόλου ανάπτυξης εξαιτίας διαφόρων παραγόντων, όπως οι πενιχρές επενδύσεις, η γήρανση του πληθυσμού, οι μεγάλες ανισότητες στη διανομή του εισοδήματος κλπ.

Αναμφίβολα, δεν θα είμαστε εμείς αυτοί που θα αρνηθούμε ότι υπάρχει μία τάση προς στασιμότητα, η οποία εδώ και αρκετά χρόνια εκδηλώνεται ιδίως στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ, εξαιτίας μίας χρόνιας ελλιπούς χρησιμοποίησης των παραγωγικών εγκαταστάσεων, μίας χρόνιας μαζικής ανεργίας, της μείωσης των επενδύσεων σε σταθερό κεφάλαιο κλπ.

Όμως από αυτό, δεν μπορεί επουδενί να συναχθεί και θεμελιωθεί η αντίληψη περί “μακροχρόνιας οικονομικής στασιμότητας”, η οποία, στην πραγματικότητα, χρησιμοποιείται με σκοπό την απόρριψη της μαρξιστικής κριτικής της αστικής οικονομίας.

Οι οικονομολόγοι που ασπάζονται αυτή τη θεωρία περί μακροχρόνιας οικονομικής στασιμότητας, διατυπώνουν την υπόθεση ότι υπάρχει μία φυσιολογική και μόνιμη κατάσταση ύφεσης στην οικονομία του μονοπωλιακού καπιταλισμού, με μία φτωχή ανάπτυξη απροσδιόριστης διάρκειας, και επομένως, όχι μόνο για το άμεσο μέλλον. Με λίγα λόγια, παρουσιάζουν ένα παρατεταμένο γκρι σούρουπο, χωρίς τέλος και χωρίς ανάκαμψη, το οποίο θα διαρκέσει για πάρα πολύ χρόνο.

Μία τέτοια θεωρητική προσέγγιση αποκλείει τη δυνατότητα μιας ορθούς κατανόησης του φαινομένου των καπιταλιστικών κυκλικών κρίσεων και της σχέσης του με τη γενική κρίση του καπιταλισμού. Αυτό επιφέρει μία βαθιά παραποίηση της πραγματικής κατάστασης ου ιμπεριαλιστικού – καπιταλιστικού συστήματος. Η “επαναστατική” θεωρία της μακροχρόνιας οικονομικής στασιμότητας, στην πραγματικότητα, ακυρώνει τις θεμελιώδεις αντιθέσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ιδίως την όλο και πιο οξυνόμενη αντίθεση ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις και τις αστικές σχέσεις παραγωγής, και υποστηρίζει ότι οι παραγωγικές δυνάμεις απλούστατα παύουν σιγά – σιγά να αναπτύσσονται.

Ποια είναι η συνέπεια αυτής της παράλογης θεωρίας στα μυαλά των “αριστερών” υποστηρικτών της; Δεν χρειάζεται να κάνουμε ζύμωση και να παλεύουμε, χρειάζεται μόνο να κάνουμε υπομονή και να περιμένουμε (στις βυζαντινές καλένδες) την πλήρη εξάντληση των δυνάμεων του καπιταλισμού. Ως εκείνη τη στιγμή, η κοινωνική επανάσταση δεν θα έχει ωριμάσει. Όμως, αναμένοντας (ως τάση, επ’ αόριστον) την τελευταία εκείνη ώρα, σύμφωνα με τις … αυθεντίες μας, χρειάζεται να ζητούμε μία αύξηση των δημοσίων επενδύσεων για τη σταθεροποίηση και για να αναζωογονηθούν τα μονοπώλια.

Αυτή η θεωρία, την οποία έχουν ασπαστεί οι εκπρόσωποι του μικροαστικού οπορτουνισμού, αντιλαμβάνεται τη δύση του καπιταλισμού ως μία αργή παρακμή, η οποία μπορεί να διαρκέσει αιώνες, χωρίς να υπάρχει κάποια ανάγκη για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, για την επανάσταση και για το σοσιαλισμό.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια παραλλαγή της παλιάς θεωρίας περί αυτόματης κατάρρευσης του καπιταλισμού, μία θεωρία των ηττοπαθών και των αντιμαρξιστών αποστατών, οι οποίοι δρουν για την επιβίωση ενός θνήσκοντος συστήματος, παραλύοντας το προλεταριάτο και στερώντας του την επιστημονική ταξική συνείδησή του. Η εγκατάλειψη της κριτικής της πολιτικής οικονομίας συνδέεται πάντοτε με την εγκατάλειψη του επαναστατικού πολιτικού αγώνα και της ίδιας της εργατικής τάξης, η οποία έτσι περιορίζεται σε προσάρτημα της αστικής τάξης.

Για τους προλεταρίους επαναστάτες είναι, συνεπώς, απαραίτητο να κάνουν δική τους την πρωτοπόρα θεωρία, το μαρξισμό – λενινισμό, ο οποίος είναι μία καθοδήγηση για δράση, για οργάνωση, για πάλη και διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Scintilla, όργανο της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας (Ιταλία), φ.78, Μάρτης 2017, σελ. 10.

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών: 8 Μάρτη 2017

8 Μάρτη 2017 : η Οικουμενικότητα των Αγώνων, Ελπίδα για ανατροπή της φτώχειας και της εξαθλίωσης, της πατριαρχίας, του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.
8 Μάρτη 2017 : ημέρα Μνήμης, Έγερσης, Αλληλεγγύης και Αγώνα.

Οι «θεσμοί» σε ατέρμονες και άχρηστες συζητήσεις επαναδιατυπώνουν τις ίδιες θέσεις για τα ίδια προβλήματα. Αδυνατούν να χαράξουν πολιτικές, να δρομολογήσουν λύσεις, ν’ αντιμετωπίσουν τους δείκτες  βίας-φτώχειας-εξοστρακισμού των Γυναικών. Χρησιμοποιούν τις Γυναίκες ως προσοδοφόρο επάγγελμα. Όλες οι Γυναίκες στον πλανήτη αμφισβητούν «πολιτικές» χωρίς τις ίδιες, αλλά κυρίως, πολιτικές που δεν στοχεύουν στην ανατροπή του ταξικού και πατριαρχικού  συστήματος που διαιωνίζει τις αιτίες της εκμετάλλευσης και της ανισότητας.
Τα δισεκατομμύρια που ξοδεύονται για την εξάλειψη της φτώχειας, την προστασία κοριτσιών, εξανεμίζονται κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.
Η δημοκρατία και η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο πυρ το εξώτερον.
Η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948 κατάντησε κουρελόχαρτο από τους διαχειριστές.
Για την Ειρήνη και την Ασφάλεια ούτε συζήτηση. Εκατομμύρια θύματα πολέμων, βιασμένες, απελπισμένες Γυναίκες αφήνουν την τελευταία τους πνοή σε θάλασσες και ωκεανούς. Οι συμφωνίες «ειρήνης» είναι ο επόμενος πόλεμος.
Χώρες εξαφανίζονται, αυτόχθονες πληθυσμοί εκατομμυρίων ανθρώπων δολοφονούνται.
Τοξικά απόβλητα, αποψίλωση δασών, μολυσμένα νερά και αέρας, πυρηνικά όπλα, εξάπλωση επιδημιών: αυτό είναι το τίμημα της οικονομικής ανάπτυξης, όπως αυτή καθορίζεται από το διεθνές κεφάλαιο.
Τα περί αναπαραγωγικών δικαιωμάτων, προώθησης των δικαιωμάτων των Γυναικών, αντιμετώπισης εκατομμυρίων λιμοκτονούντων, καταπολέμησης της πείνας, εργασιακών δικαιωμάτων…, με ψέματα επιχειρούν να εξαπατήσουν και να παραπλανήσουν.
Εμάς τις Γυναίκες δεν μπορούν να μας παραπλανήσουν. Ψεύτικες ελπίδες δεν τρέφουμε.
Ζυγιαζόμαστε με την ιστορία, αποκτούμε νέες δυναμικές. Το μέλλον της απελευθέρωσης  είναι ένας πολυεπίπεδος αγώνας. Σε κανένα δεν χαριζόμαστε.
Η δύναμη των αγωνιζομένων Γυναικών είναι η παρουσία μας όπου δει.
Χθες – σήμερα – αύριο.
η Οικουμενικότητα των Αγώνων, Ελπίδα για ανατροπή

8 Μάρτη 2017
Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών
Ασκληπιού 109- Αθήνα

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! Οι Σύγχρονοι Ρεβιζιονιστές στο Δρόμο του Εκφυλισμού σε Σοσιαλδημοκράτες και της Συγχώνευσής τους με την Σοσιαλδημοκρατία

Κυκλοφορεί το άρθρο της εφημερίδας «Ζέρι ι Πόπουλιτ» (όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας) της 7ης Απριλίου του 1964.

Το άρθρο κυκλοφόρησε στη συλλογή: «Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας στη Μάχη Ενάντια στο Σύγχρονο Ρεβιζιονισμό - Ομιλίες και Άρθρα» από το Εκδοτικό Naim Frashëri, Τίρανα, Αλβανία, 1972.

Η μετάφραση έγινε από την Αγγλική Έκδοση των Διαλεκτών Έργων του Ενβέρ Χότζα, τόμος 3, που κυκλοφόρησε με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΕΑ από το Ινστιτούτο Μαρξιστικών-Λενινιστικών Μελετών της ΚΕ του ΚΕΑ από το Εκδοτικό «8 Νοέμβρη», Τίρανα, Αλβανία, 1980, σελ. 518-562.

Όπως αναφέρει ο πρόλογος της Αγγλικής έκδοσης «η περίοδος 1960-1965 έχει περάσει στην ιστορία ως η περίοδος κατά την οποία το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, εκτός από τον αγώνα του ενάντια στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, με επικεφαλής τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ήρθε σε μετωπική αντιπαράθεση με τον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, και έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην ανοιχτή πάλη εναντίον του, αγώνας που οξύνονταν με την πάροδο του χρόνου».

Το άρθρο αυτό, μαζί με τα άλλα του 3ου τόμου, αποτελεί σαφή ένδειξη «αυτής της θαρραλέας πάλης αρχών του ΚΕΑ να αποκαλύψει την αντεπαναστατική, σοβινιστική πολιτική και ιδεολογία της χρουστσοφικής ηγεσίας της Σοβιετικής Ένωσης, και τις αντι-μαρξιστικές απόψεις και πρακτικές του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, ως πρακτορείου της αστικής τάξης στο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα».

«Το ΚΕΑ επικέντρωσε την πάλη του για την υπεράσπιση των θεμελιωδών αρχών της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας, για τον ηγεμονικό ρόλο της εργατικής τάξης και την πρωτοπορία του κόμματός της στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, σχετικά με τους τρόπους μετάβασης προς το σοσιαλισμό, τη σοσιαλιστική επανάσταση και τη δικτατορία του προλεταριάτου, για τις τάξεις και την ταξική πάλη, για τη λενινιστική ειρηνική συνύπαρξη, κ.α., στην αντιπαράθεση των επαναστατικών απόψεων με τις αντι-μαρξιστικές θέσεις του 20ου Συνεδρίου και του προγράμματος που εγκρίθηκε από το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το οποίο αποτελεί το «εγχειρίδιο» του σύγχρονου αναθεωρητισμού».

Στα ελληνικά το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ανασύνταξη» (όργανο της ΠΕ της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55) σε τρεις συνέχειες, στα φύλλα 418 (Γενάρη 2016), 421 (Απρίλης 2016) και 430 (Γενάρης 2017).

Μάρτης 2017
Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του MATYAS RAKOSI (14.3.1892-5.2.1971) απ την προδοτική αντικομμουνιστική σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΚΑΝΤΑΡ και οι ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ χρουστσο-μπρεζνιεφικοί σοσιαλδημοκράτες του «Ριζοσπάστη»

Rakosi
Φέτος το Φλεβάρη, για πρώτη φορά μετά σχεδόν 60 χρόνια απ’ τη σύλληψη και γκαγκστερική βίαιη απαγωγή του μεγάλου Ούγγρου επαναστάτη σταλινιστή ηγέτη MATYAS RAKOSI απ’ την πατρίδα του και 46 χρόνια απ’ τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του απ’ τη φασιστική συμμορία των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σοσιαλδημοκρατών, «θυμήθηκαν», υποτίθεται, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ να «ενημερώσουν» τους αναγνώστες τους, ισχυριζόμενοι ότι ο RAKOSI πέθανε απλά από φυσικό θάνατο, και μάλιστα στην πατρίδα του, την Ουγγαρία, όπου δήθεν ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του – ξεπερνώντας έτσι, σε ψευδολογίες, κατά πολύ το δάσκαλό τους Joseph Goebels.
Έτσι, λοιπόν, ανερυθρίαστα και με απύθμενο θράσος – χαρακτηριστικό των αντισταλινικών χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών – γκεμπελίσκων «πληροφορούν» τους αναγνώστες απ’ τη στήλη «ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ» της ρεφορμιστικής κιτρινο-φυλλάδας «Ριζοσπάστης»: το «1971 πεθαίνει ο Ούγγρος κομμουνιστής Ματίας Ράκοσι, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Γενικός Γραμματέας των Ούγγρων εργαζομένων (1945-1956) και πρωθυπουργός της Ουγγαρίας (1952-1953)» («Ρ» 5/2/2014, σελ. 2).
Οι επαναστάτες κομμουνιστές καλούνται να αποκαταστήσουν την ιστορική αλήθεια, αποκαλύπτοντας και καταγγέλλοντας αυτά τα χονδροειδέστατα ΨΕΥΔΗ στην εργατική τάξη και στο λαό. Στο «αθώο» αυτό ελεεινογράφημα περιέχονται ΔΥΟ χονδροειδέστατα ΨΕΥΔΗ: πρώτο, ο MATYAS RAKOSI ΔΕΝ πέθανε από φυσικό θάνατο, άλλα εξοντώθηκε-ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ, κάτω από άγνωστες συνθήκες, απ’ την προδοτική σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΚΑΝΤΑΡ, δεύτερο, ΔΕΝ ζούσε ΟΥΤΕ πέθανε στην πατρίδα του την Ουγγαρία, όπως αφήνεται κουτοπόνηρα να εννοηθεί, αλλά στον τόπο της ΕΞΟΡΙΑΣ του στην καπιταλιστική χρουστσο-μπρεζνιεφική Σοβιετική Ένωση (στο Gorky-Novgorad, όπως έγινε γνωστό τα τελευταία χρόνια), μετά 15 χρόνια εξορίας, άγνωστο σε πόσα μέρη της Σοβιετικής Ένωσης.
Αυτό είναι ΜΟΝΟ ένα μέρος της ιστορικής αλήθειας για την τύχη του αγαπημένου ηγέτη της ουγγρικής εργατιάς-αγροτιάς. Γιατί είναι γνωστό στους κομμουνιστές αλλά και στους γκεμπελίσκους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ – ΣΥΝΕΝΟΧΟΥΣ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ των GOTTWALT-BIERUT-RAKOSI-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – ότι η αντικομουνιστική φασιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Μικογιάν, κλπ., επιτέθηκε και ουσιαστικά παραμέρισε την επαναστατική ηγεσία του Ουγγρικού κόμματος, μ’ επικεφαλής τον αδιάλλακτο επαναστάτη κομμουνιστή σταλινιστή MATYAS RAKOSI, ακόμα απ’ την ίδια μέρα της κηδείας του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος στις «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ» του, ενώ τον Ιούνη του 1953 προχώρησε ανοιχτά πλέον, με ωμό και βίαιο τρόπο στον οριστικό παραμερισμό και στην αντικατάσταση της επαναστατικής ηγεσίας, επιβάλλοντας ως πρωθυπουργό τον Imre Nagy (7.6.1896-16.6.1958)και τον Janos Kadar (26.5.1912-6.7.1989) στην ηγεσία, βγάζοντας τον απ’ τη φυλακή – ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ έτσι, βίαια και πραξικοπηματικά τη Λαϊκή Εξουσία στην Ουγγαρία.
4k

Μετά την αυστηρή απομόνωση-σύλληψή του τον απήγαγαν γκανγκστερικά απ’ την πατρίδα του και τον μετέφεραν δια της βίας παράνομα στη Σοβιετική Ένωση στον τόπο ή τόπους εξορίας και το 1971 τον ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ, όπως δολοφόνησαν και τους GOTTWALT-BIERUT-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (όλοι τους Αρχηγοί επαναστατικών κομμάτων και μέλη της Εκτελεστική Επιτροπή της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς):
KLEMENT GOTTWALT (23.11.1896-14.3.1953). Ο GOTTWALT λίγες μέρες μετά την επιστροφή του στην Πράγα απ’ την κηδεία του ΣΤΑΛΙΝ στη Μόσχα πεθαίνει. Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η δολοφονική συμμορία των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Μικογιάν κλπ. τον δηλητηρίασε.
BOLESLAW BIERUT (18.4.1892-12.3.1956). Στη Μόσχα πεθαίνει το 1956 o BIERUT, προφανώς δηλητηριασμένος απ’ τη χρουστσοφική προδοτική συμμορία.
MATYAS RAKOSI (14.3.1892-5.2.1971). Στον τελευταίο τόπο της εξορίας, το Gorky της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, εξοντώνεται-δολοφονείται, κάτω από άγνωστες συνθήκες, ο RAKOSI, μετά 15 χρόνια εξορίας, απ’ την αντικομμουνιστική σοσιαλφασιστική συμμορία των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-KADAR.
ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ (27.4.1903-Αυγουστος 1973). ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ στον τελευταίο τόπο της εξορίας του, Σουργκούτ της Σιβηρίας, απ’ τη σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ, μετά 17 χρόνια εξορίας, τον Αύγουστο του 1973, παραμονές της πολιτικής «αλλαγής» στην Ελλάδα, για να μην επιστρέψει ζωντανός στην πατρίδα του και τους χαλάσει τα προδοτικά σχέδια. Οι σοβιετικοί και έλληνες ρεβιζιονιστές ανακοίνωσαν δυο αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες εκδοχές θανάτου: «από καρδιά» (1973 )και «αυτοκτονία» (1990), και επομένως ΨΕΥΔΕΙΣ εκδοχές, για να αποκρύψουν απ’ την εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό το ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ που διέπραξαν, στερώντας τους τον ικανότατο ΜΕΓΑΛΟ xιλοτραγουδισμένο ηγέτη τους. Ορθότατα σημείωνε ο κομμουνιστής ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗΣ: «Την 1η Αυγούστου 1973 ο χρουστσωφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν το τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές….Ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσωφική ηγεσία αν δεν της το ζήτησε εκείνος για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη. Όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη»( ΝΙΚΑΝΔΡΟΥ ΚΕΠΕΣΗ: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ.45-46, Αθήνα 2006).
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Ανασύνταξη 431 (Φλεβάρης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Τάσος Λειβαδίτης: Το μεγάλο αγκωνάρι (αποσπάσματα)

Ο Στάλιν δεν πέθανε
Όταν οι εργάτες χτίζουν τις μεγάλες γέφυρες για να περάσει το μέλλον
Ο Στάλιν ζει.
Όταν οι κόκκινοι φαντάροι αγρυπνάνε για την πατρίδα τους και την Ειρήνη
Ο Στάλιν ζει.
Όταν μισούμε τον πόλεμο, όταν αντιστεκόμαστε στον πόλεμο
Ο Στάλιν ζει.
Όταν ελπίζουμε, όταν τραγουδάμε, όταν παλεύουμε
Ο Στάλιν ζει.
(...)
Γιατί ο Στάλιν δεν είναι ένας άνθρωπος για να μπορεί να πεθάνει
Ο Στάλιν είναι η ελπίδα και το ψωμί, είναι τ' ατσάλι και η Ειρήνη.
Ο Στάλιν είναι ποτάμι και φράγμα, υψικάμινος και σημαία.
Ο Στάλιν είναι το μεγάλο αγκωνάρι που ακουμπάει ο κόσμος.
Κοιτάχτε τον!
Να ‘τος!
Πελώριος!
Σαν ένα βουνό!
Όπου κι αν γυρίσετε θα δείτε το πλατύ του χέρι να σας γνέφει.
(...)
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Στις 3 Απρίλη θα συνεχιστεί η δίκη του Μάριου Σεϊσίδη

Η δίκη του Μάριου Σεϊσίδη δεν ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 3/3, καθώς η διαδικασία διεκόπη λόγω ωραρίου στο στάδιο της εξέτασης των μαρτύρων υπεράσπισης.

Η συνέχεια της ορίστηκε για τις 3 Απρίλη, στο εφετείο Αθηνών, 1ος όροφος( αίθουσα Δ90Δ),στις 9.00π.μ.
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 431 (Φλεβάρης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

«Ανεξάρτητες αρχές», θεσμός του αστικού κράτους για τη συγκάλυψη και ωραιοποίησή του

Για τη δημιουργία αυταπάτων και ψευδαισθήσεων στους εργαζόμενους

Κατά διαστήματα στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, ανάμεσα στα αστικά, σοσιαλδημοκρατικά και εθνικιστικά-φασιστικά κόμματα της χώρας, εμφανίζονται αντιθέσεις και οξύνσεις σε σχέση με τις αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης και τα τρέχοντα ζητήματα. Αντιθέσεις και οξύνσεις όχι για την επίλυση προβλημάτων των εργαζομένων και γενικότερα του λαού, αλλά για το πώς και ποια θέση των αστικών, σοσιαλδημοκρατικών κ.τ.λ. κομμάτων θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης και των ξένων πολυεθνικών εταιρειών και μονοπωλίων. Αλλά και αντιθέσεις και οξύνσεις ανάμεσα στα αστικά, σοσιαλδημοκρατικά εθνικιστικά-φασιστικά κόμματα για το ποιο κομμάτι της αστικής τάξης ντόπιο και ξένο, που εκπροσωπούν θα ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς, το «μοίρασμα της πίτας», της καπιταλιστικής οικονομίας κτλ. και κατεπέκταση την εισροή ολοένα και περισσοτέρων κερδών από τις οικονομικές επενδύσεις τους.
Φυσικά στα πλαίσια αυτά μεγαλώνει και εντείνεται η επίθεση στους εργαζόμενους, με την αφαίρεση ολοένα και περισσότερων κοινωνικών δικαιωμάτων, με φόρους, με περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, σε συντάξεις, υγεία, παιδεία κ.τ.λ., για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων των τραπεζών, βιομηχάνων, εμπόρων, των πολυεθνικών κ.τ.λ.
Στα δελτία των ειδήσεων στις τηλεοράσεις, στο διαδίκτυο και στις εφημερίδες οι αντιθέσεις και οξύνσεις γίνονται το πρώτο θέμα, με ζητούμενο τη λύση. Οι πληρωμένοι παπαγάλοι της δημοσιογραφίας και οι «πρόθυμοι ηλίθιοι» στο χώρο αυτό, αλλά και οι διάφοροι «αναλυτές» και οι εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων γράφουν και μιλάνε ότι έχουν τη «μαγική λύση».
Απευθύνονται και αναφέρονται στις «ακομμάτιστες», στις «αδέσμευτες» και «ανεξάρτητες» αρχές ή και πιο πέρα στην «αδέσμευτη και ανεξάρτητη δικαιοσύνη», οι οποίες έχουν την λύση, αρκεί να συνεδριάσουν ή να ασχοληθούν με το θέμα για τη λύση του, όμως ο πρόεδρος και τα μέλη των «Ανεξάρτητων Αρχών» διορίζονται από την κυβέρνηση σε συνεννόηση με τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Ο διορισμός τους είναι αποτέλεσμα συζητήσεων αντιθέσεων και συμβιβασμών ανάμεσα στα αστικά, σοσιαλδημοκρατικά, εθνικιστικά-φασιστικά κόμματα.
Τονίζεται και γίνεται είδηση στα ΜΜΕ, ότι οι «αρχές» αυτές είναι «ακομμάτιστες», όταν ο πρόεδρος και τα μέλη διορίζονται από τα κόμματα αυτά, ή είναι και μέλη τους, ότι είναι «αδέσμευτες», μα είναι δεσμευμένες να λειτουργούν με τις νομοθετικές αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης και το αστικό σύνταγμα. Φυσικά το αστικό σύνταγμα, οι ίδιες οι αστικές κυβερνήσεις πολλές φορές το κάνουν κουρελόχαρτο. Είναι δεσμευμένες να λειτουργούν με τις νομοθετικές αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης, οι οποίες «μοιράζουν» ανεργία, φτώχια και εξαθλίωση για τους εργαζόμενους και πλούτη για τις τράπεζες, βιομήχανους, εμπόρους τις πολυεθνικές κ.τ.λ.
Προβάλλονται ως «ανεξάρτητες» αλλά «υπόκεινται στη Δικαστική Λειτουργία, αφού οι αποφάσεις ελέγχονται από αυτή και έπειτα από το ΣτΕ». Φυσικά οι «Ανεξάρτητες αρχές», διοριζόμενες από τις αστικές κυβερνήσεις, λειτουργούν στα πλαίσια του αστικού κράτους, το οποίο είναι η οικονομική και πολιτική οργάνωση της άρχουσας αστικής τάξης για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της. Αλλά και η αστική δικαιοσύνη, η οποία προβάλλεται ως «ανεξάρτητη» δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ταξική δικαιοσύνη δηλ. η θέληση της αστικής τάξης περασμένη μέσα από την μορφή των νόμων για την εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων της, με κυρίαρχο την υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και την διαιώνιση του βάρβαρου εκμεταλλευτικού αντιδραστικού συστήματος του καπιταλισμού. Ενάντια στη θέληση, τα συμφέροντα και την κοινωνική απελευθέρωση των εργαζομένων.
Αλλά και τα μέλη των «Ανεξάρτητων Αρχών», ήταν ή είναι μέλη των αστικών κομμάτων ή υπηρέτησαν ή υπηρετούν θεσμούς του αστικού κράτους, για τη διαφύλαξη του, δικαστικοί, πρώην βουλευτές κτλ. Χαρακτηριστική περίπτωση στο ΕΣΡ προτάθηκε από την ΝΔ και διορίστηκε στις 10/11/2016, πρόεδρος ο Αθ.  Κουτρομάνος, πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ενώ πριν για την ίδια θέση προτάσσονταν από το ΣΥΡΙΖΑ, ο επίσης δεξιός εθνικιστής και πρώην μέλος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, βουλευτής, Βύρων Πολύδωρας και μεταξύ άλλων και υπουργός Δημόσιας Τάξης το 2006-2007 με ΜΑΤ, ξύλο και δακρυγόνα ενάντια στους εργαζόμενους.  
Ο θεσμός των «Ανεξάρτητων Αρχών» εμφανίστηκε το 1809 στην Σουηδία, στη συνέχεια στην Φινλανδία, στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου, στη Γαλλία το 1950, στην Αγγλία και στην Ελλάδα τυπικά από τη δεκαετία του 1980.
Σήμερα στην Ελλάδα λειτουργούνε οι εξής «Ανεξάρτητες αρχές»: Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (Ε.Σ.Ρ.), Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, Συνήγορος του Πολίτη, Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ), Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), ΝΠΔΔ - Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και η Επιτροπή Ανταγωνισμού.
Όλες αυτές οι «Ανεξάρτητες Αρχές» που εμφανίζονται ως «Αρχές», που λειτουργούν δήθεν πάνω από τάξεις και ταξικά συμφέροντα έχουν στην πραγματικότητα σαφή το ταξικό χαρακτήρα που συνίσταται στην υπεράσπιση του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος γενικά και της εξάρτησης και επιπλέον κατά δεύτερον την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της μπουρζουαζίας και κατά τρίτον έχουν ως στόχο την σκέψη και την ταξική συνείδηση των εργαζομένων και της νεολαίας, με σκοπό να κρύψουν τον εκμεταλλευτικό, καταπιεστικό και βάρβαρο χαρακτήρα του κοινωνικού συστήματος του καπιταλισμού, για τις αιτίες και τα αποτελέσματα των κοινωνικών προβλημάτων που ζουν και βιώνουν οι εργαζόμενοι. Προωθούν την αντίληψη ως  «Ανεξάρτητες Αρχές» πέρα από κόμματα, κοινωνικές τάξεις κτλ. ότι μπορούν να λύνουν τα προβλήματα. Θέλουν να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες για το σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων, που γεννεσιουργός αιτία είναι ο καπιταλισμός και μάλιστα σε μια εξαρτημένη χώρα από το διεθνές κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, όπως είναι η Ελλάδα. Θέλουν να ωραιοποιήσουν το σύστημα, δηλώνοντας πως «στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Περνάνε το μήνυμα πως αρκεί να λειτουργούν οι νόμοι, οι θεσμοί και όλα λύνονται. Καλούνε τα αστικά, σοσιαλδημοκρατικά, εθνικιστικά-φασιστικά κόμματα να συμμετέχουν στους θεσμούς. Θεσμούς του αστικού κράτους για την συγκάλυψη και ωραιοποίηση του, για δημιουργία αυταπατών και ψευδαισθήσεων στους εργαζόμενους σχετικά με το ρόλο του αστικού κράτους, τις εκάστοτε κυβερνήσεις του και τα κόμματα που τις υπηρετούν. Κυβερνήσεις που δεν είναι τίποτα άλλο παρά υψηλόμισθοι υπάλληλοι της αστικής τάξης, των πλουσίων. Θεσμούς του αστικού κράτους για τους οποίους, χαρακτηριστικό είναι ότι στη διάσκεψη των προέδρων της βουλής, στις 10/11/2016, για την συγκρότηση του ΕΣΡ  συμμετείχαν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα. 20 βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ, Δημ. Συμπαράταξης και Ποταμιού) ψήφισαν για την συγκρότηση του ΕΣΡ, του προέδρου και των μελών, έναντι 4 βουλευτών που ψήφισαν «παρών» («Κ»ΚΕ, Χ.Α και Ένωση Κεντρώων). Η Ένωση Κεντρώων και η χιτλερική συμμορία της Χ.Α. δηλώνουν και τάσσονται ανοιχτά με το σύστημα. Ανάμεσα τους όμως προβάλει και το «Κ»ΚΕ το οποίο ψήφισε «παρών», το οποίο αυτοπροβάλλεται ως «κόμμα της εργατικής τάξης». Το «παρών» από μόνο του νομιμοποιεί την συγκρότηση του συγκεκριμένου ΕΣΡ, συμβάλλοντας στη δημιουργία αυταπαυτών και ψευδαισθήσεων στους εργαζόμενους, για τον υπερταξικό χαρακτήρα του συγκεκριμένου θεσμού δηλ. ότι δήθεν εξυπηρετεί και τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Η έλλειψη μιας συνεπούς Kομμουνιστικής - Aντιφασιστικής, πλατιάς οργάνωσης «γράφει» στη συνείδηση του λαού μας

Η φασιστικοποίηση της κοινωνίας μας εντείνεται

Μαύρες σελίδες ενός μέρους του λαού που εκφασίζεται ταχύτατα

Μετά το περιστατικό με τους ναζι-φασίστες οπαδούς της εγκληματικής οργάνωσης της Χ.Α., που με επικεφαλής τον - υπόδικο - βουλευτή Γ. Λαγό τραμπούκισαν γονείς και δασκάλους σε Δημοτικό σχολείο στο Πέραμα, υπήρξε συνέχεια. Τις ημέρες που ακολούθησαν στο ίδιο σχολείο οι γονείς 70 μαθητών (σε σύνολο 130 μαθητών του σχολείου) αιτήθηκαν μεταγραφή σε άλλα σχολεία της περιοχής, ενώ ταυτόχρονα, στο νηπιαγωγείο που στεγάζεται στα ίδια κτήρια, γονείς 16 νηπίων (σε σύνολο 30 νηπίων) έπραξαν το ίδιο.
Το Πέραμα, μια περιοχή που θερίζει η ανεργία της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, έχει γίνει έρμαιο των ναζι-φασιστών. Είναι μία ρεαλιστική μικρογραφία της κοινωνίας μας που φασιστικοποιείται ραγδαία. Εκεί βρίσκεται σε εξέλιξη μία πάλη μεταξύ δημοκρατικών - αντιφασιστικών δυνάμεων από τη μία και των ναζι-φασιστικών δυνάμεων από την άλλη. Οι δημοκράτες - αντιφασίστες, ανάμεσά τους και πολλά μέλη των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και άλλων δημοκρατικών οργανώσεων, προδίδονται καθημερινά από τις οπορτουνιστικές ηγεσίες που «κλείνουν το μάτι» στο φασισμό. Οι φιέστες του ΣΥΡΙΖΑ στο Καστελόριζο με τους ναζιστές της Χ.Α.[1], η συγκυβέρνηση με τους αντιδραστικούς εθνικιστές - ρατσιστές των ΑΝΕΛ[2][3], η επιλογή προσώπων όπως του Π. Παυλόπουλου[4], Β. Πολύδωρα και Π. Παραρά[5], η ζωντανή μετάδοση από την ΕΡΤ εκδηλώσεων της Χ.Α.[6], αλλά ακόμα περισσότερο ή παρατεινόμενη - εντεινόμενη λιτότητα οδηγούν εξαθλιωμένα στρώματα της εργατικής τάξης στην αγκαλιά του φασισμού. Παράλληλα, οι θέσεις που αναπτύσσει η οπορτουνιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ για την ιθαγένεια και η στάση συμπαράταξης με ρατσιστικές δυνάμεις ΝΔ - Χ.Α. - ΑΝΕΛ κλπ. (με εξαίρεση τον Κ. Ζουράρι) εντός της Βουλής[7][8][9], στο ζήτημα των θρησκευτικών συμπαρατασσόμενη με την αντιδραστική ηγεσία της εκκλησίας (Ιερώνυμος, Αμβρόσιος, κλπ.), για τον χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου[10][11], σε συνδυασμό με τη διάσπαση της εργατικής τάξης με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις στρώνουν το δρόμο στο φασισμό.
Λίγες μέρες αργότερα, ναζι-φασίστες στη Λάρισα γέμισαν μία ολόκληρη περιοχή (και το γυμνάσιο της περιοχής) ναζιστικά συνθήματα και σβάστικες, τα οποία είχαν ως στόχο κυρίως τα παιδιά των μεταναστών που ξεκινούν τα μαθήματά τους στα σχολεία.
Στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης του φασίστα δημάρχου Α. Γαβότση και των αλλεπάλληλων επιθέσεων και εκδηλώσεων ναζι-φασιστών[12] (με την κάλυψη του Δήμου πολλές φορές), στις 17 Φλεβάρη 15 μέλη της ναζι-φασιστικής «Πατριωτικής Ένωσης Ελλήνων Πολιτών Ωραιοκάστρου» αλυσοδέθηκαν στην είσοδο του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου με στόχο να αποτρέψουν την φοίτηση παιδιών μεταναστών σε αυτό. Τελικά δεν τα κατάφεραν λόγω κυρίως των αντιδράσεων αντιφασιστών και κατά δεύτερο λόγο του σοβαρού κινδύνου να εξελιχθεί το  γεγονός - παρουσία του Γ.Γ. του Υπουργείου Παιδείας - σε φιάσκο.


Διαβάστε Περισσότερα »