Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

R.T.Miller: Πρόλογος στην Έκθεση στα δικαστικά Πρακτικά της Υπόθεσης του «Αντι – Σοβιετικού Τροτσκιστικού Κέντρου»

Πρόλογος του R.T. Miller, ανταποκριτή της Daily Herald, στην αγγλική ανατύπωση με τίτλο The Moscow trial (January, 1937), and two speeches / by J. Stalin (εκδ. της Αγγλο-Ρωσικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, Λονδίνο, 1937) της αρχικής αγγλικής έκδοσης της Έκθεσης στα δικαστικά Πρακτικά της Υπόθεσης του «Αντι – Σοβιετικού Τροτσκιστικού Κέντρου», Μόσχα 1937, έκδοση του Λαϊκoύ Κομισαριάτου Δικαιοσύνης της ΕΣΣΔ

Πλήρης τίτλος της αρχικής έκδοσης: Report of court proceedings in the case of the anti-soviet Trotskyite centre, heard before the Military collegium of the Supreme court of the U. S. S. R., Moscow, January 23-30, 1937, in re: Y. L. Pyatakov, K. B. Radek, G. Y. Sokolnikov, L. P. Serebryakov, N. I. Muralov, Y. A. Livshitz, Y. N. Drobnis, M. S. Boguslavsky, I. A. Knyazev, S. A. Rataichak, B. O. Norkin, A. A. Shestov, M. S. Stroilov, Y. D. Turok, I. Y. Hrasche, G. E. Pushin, V. V. Arnold, accused of treason against the country, espionage acts of diversion, wrecking activities and the preparation of terrorist acts, i. e., of crimes covered by articles 58(1a), 58(8), 58(9) and 58(11) of the Criminal code of the R. S. F. S. R. Verbatim report [1937]

Το συγκεκριμένο κείμενο αφορά την δεύτερη (23-30 Γενάρη 1937) από τις 3 μεγάλες επαναστατικές δίκες που διεξήχθησαν στην Σοβ. Ένωση.

Το 1936 κυκλοφόρησε η Έκθεση για τα δικαστική Πρακτικά της Υπόθεσης του «Τροτσκιστο-ζηνοβιεβικού τρομοκρατικού Κέντρου» (19-24 Αυγούστου 1936) και τo 1938 κυκλοφόρησε η Έκθεση για τα δικαστικά Πρακτικά της Υπόθεσης του «Αντι – Σοβιετικού Μπλοκ των Δεξιών και Τροτσκιστών» (2-13 Μαρτίου 1938).

 Όλες οι εκθέσεις και τα πρακτικά των Δικών μεταφράστηκαν απευθείας στα Αγγλικά  από το Λαϊκό Κομισαριάτο Δικαιοσύνης της ΕΣΣΔ και κυκλοφόρησαν και στο εξωτερικό.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Του R.T. Miller

Μια δεύτερη μεγάλη πολιτική δίκη έγινε και τελείωσε μέσα σε 6 μήνες στη Μόσχα. Ακόμα μια φορά ακούσαμε τις ομολογίες πρώην επαναστατών για την αντεπανάσταση και τη συγκλονιστικότερη πορεία εγκλημάτων, δολιοφθορών και αντικυβερνητικής συνωμοσίας των σύγχρονων χρόνων.

Τώρα, αντί του Ζινόβιεφ που σχεδίαζε τη δολοφονία του Στάλιν, έχουμε τον Ράντεκ, διάσημο κομμουνιστή εκπρόσωπο τύπου επί είκοσι χρόνια, που σχεδίαζε με την βοήθεια των Νάζι «την επιστροφή της Ρωσίας στον καπιταλισμό».

Όπως και να έχει,  για έναν αυτόπτη μάρτυρα που παρακολούθησε την δίκη του Ζινόβιεφ και που έζησε στη Σοβιετική Ένωση από το 1934, αποδεικνύονταν ότι αυτή η υπόθεση ήταν το αντίθετο από απίστευτη καθώς ξεδιπλώνονταν ώρα με την ώρα και μέρα με τη μέρα.
Είναι βέβαιο ότι το ξέσπασμα μαζικής αγανάκτησης και οργής που προκάλεσε η δίκη ήταν τόσο σημαντικό και γνήσιο όσο η δίκη η ίδια. Πιθανόν τίποτα μετά το θάνατο του Λένιν δεν προκάλεσε τόσο καθολική δημόσια συγκίνηση στη Ρωσία. Ο μέσος πολίτης ένοιωσε ο ίδιος προσωπικά απειλούμενος και θιγμένος από τον Ράντεκ και τον Πιατάκοφ – και ήθελε αντίστοιχη εκδίκηση. Κανένας που γνωρίζει τους Ρώσους και μίλησε μαζί τους, ακόμα και περιστασιακά, την τελευταία βδομάδα του Γενάρη δεν μπορούσε να αμφιβάλει για αυτό.

Για μέρες δεν υπήρχε άλλο θέμα συζήτησης, δεν υπήρχε σπίτι, καφέ, ξενοδοχείο, αίθουσα αναμονής ή τραμ που να μην συζητιόνταν τα 17 ονόματα του κατηγορητηρίου, δεν υπήρχε εφημερίδα χωρίς αναφορά στις καταθέσεις.

Ωστόσο, το συναίσθημα απουσίαζε από την αίθουσα του δικαστηρίου και η διεξαγωγή της δίκης ήταν παραδειγματική. Οι διαδικασίες διαρκούσαν 8 ή 9 εξουθενωτικές ώρες. Αλλά ο Βισίνσκι δεν έχασε ποτέ την ψυχραιμία του ούτε δυσκολεύτηκε να διεξάγει αυτή την εντυπωσιακή Δίκη. Ο Δικαστής Ούλριχ, με δυο συνεργάτες - δικαστές, άκουγε τις καταθέσεις ήρεμα και σπάνια διέκοπτε. Οι κρατούμενοι έδειχναν υγιείς, καλοταϊσμένοι, καλοντυμένοι και όχι τρομοκρατημένοι. Κατέθεταν με αυτοπεποίθηση – ακόμα και με θρασύτητα όπως ο Ράντεκ. Ανάμεσα στον Εισαγγελέα και το εδώλιο των κατηγορουμένων κάθονταν τρεις συνήγοροι υπεράσπισης – οι  Knyazev, Pushin και Arnold – και τρεις ειδικοί τεχνικοί που επιβεβαίωσαν κάποιες περιπτώσεις δολιοφθορών.

Μόνο όταν επιδοκίμασαν το αίτημα του Βισίνσκι για θανατικές ποινές, ή όταν χαμογελούσαν σε κάποιους σαρκασμούς στη διάρκεια των καταθέσεων, έδειχναν κάποιο συναίσθημα οι 150 ακροατές της δίκης. Η παρουσία 30 ή περισσότερων εκπροσώπων του τύπου και μερικών Πρεσβευτών προσέφεραν στους κατηγορούμενους το καλύτερο ελεύθερο βήμα για να ζητήσουν βοήθεια ή να επιτεθούν ενάντια στον Στάλιν. Αλλά μόνο ο Ράντεκ, σταθερά στραμμένος προς το δημοσιογραφικό διάζωμα, προσπάθησε μερικές φορές να διακόψει τον Βισίνσκι ή να κάνει έναν ανεπαίσθητο υπαινιγμό με αποδέκτες τους ξένους. 

«Γιατί δεν μου κάνετε τις σωστές ερωτήσεις;» είπε απότομα ο Ράντεκ όταν ο Εισαγγελέας του έκανε κριτική για τις ασαφείς απαντήσεις του. Μια άλλη φορά ο Ράντεκ δήλωσε άγνοια του Σοβιετικού Ποινικού Κωδικά, ωθώντας τον Βισίνσκι να παρατηρήσει: «Θα τον μάθετε πολύ καλά  μέχρι τέλος αυτής της δίκης», και κρυφογελώντας ο Ράντεκ  είπε: «Δεν θα μάθω τίποτα» - ένα αστείο τόσο ειλικρινές, εκείνη τη στιγμή, όσο και μακάβριο.  

Όσο ο Βισίνσκι εξέταζε τον ένα κατηγορούμενο μετά τον άλλο, τα σχετιζόμενα στοιχεία, από τα πραγματικά κίνητρα της αντιπολίτευσης στην πολιτική του Στάλιν μέχρι και την τελευταία ληστεία τράπεζας και δολιοφθορά τρένου, απόκτησαν οργανική δομή, της οποίας ήταν δύσκολο να αμφισβητηθεί η συλλογική γνησιότητά της. Δύσκολα οι εξυπνότεροι ντετέκτιβ στον κόσμο και οι πιο πετυχημένοι συγγραφείς μυστηρίων θα μπορούσαν να φανταστούν τέτοια υπόθεση. Ο κύριος Dudley Collard, ο Άγγλος ποινικολόγος και ένας διακεκριμένος διεθνώς δικηγόρος, και οι δυο παρόντες στη δίκη, την θεώρησαν απόλυτα έγκυρη από νομικής άποψης. Σημαντικές καταθέσεις επιβεβαιώθηκαν από έγγραφα ή δηλώσεις μαρτύρων, φυλακισμένων ή ειδικών. Ένα παράδειγμα του βαθμού επιβεβαίωσης που απαιτούνταν από τον Βισίνσκι ήταν η σύγκριση της προσωπικής ατζέντας του Στρόϊλοφ με τον τηλεφωνικό κατάλογο του Ντόρτμουντ στη Γερμανία, για να αποδείξει ότι ο Στρόϊλοφ γνώριζε έναν συγκεκριμένο Γερμανό. Έλειπε αναπόφευκτα συγκεκριμένη τεκμηρίωση – κυρίως της αλληλογραφίας Ράντεκ – Τρότσκι. Είναι αδύνατο ένας συνωμότης με την  30ετη πείρα του Ράντεκ να άφηνε τέτοια χαρτιά χωρίς να τα καταστρέψει. Ο Ράντεκ, όμως, περιέγραψε αυτά τα γράμματα και ο «αγγελιοφόρος» παραδέχτηκε ότι του τα μετέφερε.

Οι κατηγορούμενοι κατέθεταν πάντοτε ελεύθερα και επιτρέπονταν να διακόπτει ο ένας τον άλλον για να επιβεβαιώσει ή διαψεύσει κατάθεση. Ο τρόπος τους ήταν, χωρίς εξαίρεση, ανθρώπων που περιέγραφαν γεγονότα. Όποιος είδε τους κατηγορούμενους είναι δύσκολο να πιστέψει, ότι ερμήνευαν από πριν καθορισμένους ρόλους. Μιλούσαν τρία τέταρτα της ώρας και ο Βισίνσκι παρενέβαινε μόνο για να ξεκαθαρίσει ασάφειες και να αποτρέψει παραλείψεις.

Κάθε φυλακισμένος είχε όλο το δικαίωμα να πει την «τελευταία του λέξη», μετά την ομιλία του Εισαγγελέα και δεν υπήρχε περιορισμός στη διάρκεια  ή το περιεχόμενό της (εκτός από τα κρατικά μυστικά και τις ξένες κυβερνήσεις). Αυτή ήταν η ευκαιρία να απευθυνθούν στην παγκόσμια κοινή γνώμη, να υπερασπίσουν την θέση τους, να ξεσκεπάσουν την καταπίεση. Αλλά δεν το έκανε κανένας. Ήρεμα και με λίγα λόγια και χωρίς συναισθηματισμούς οι Ζινοβιεφικοί παραδέχτηκαν την ενοχή τους και αφέθηκαν στο κρίση του Δικαστηρίου.

Ο Δικαστής Ούλριχ συγκάλεσε την τελευταία συνεδρίαση στις 3 το πρωί στις 30 Ιανουαρίου για να διαβαστεί η ετυμηγορία. Διαβάστηκε μέσα σε απόλυτη σιωπή, χωρίς καμιά αναταραχή στο ακροατήριο. Από όλους τους κρατούμενους, μόνο ο Ράντεκ έδειξε κάποιο σημάδι συναισθήματος, όταν το βλοσυρό του πρόσωπο ξαφνικά έγινε ανέκφραστο στο άκουσμα των νέων ότι δεν καταδικάστηκε σε θάνατο. (σ.τ.μ. Ο Ράντεκ καταδικάστηκε σε 10 χρόνια καταναγκαστική εργασία) Και η δίκη τελείωσε.

Αν και κανένας από τους κατηγορούμενους δεν ήθελε την θανατική ποινή, όπως δήλωσε ο Τρότσκι, ομολόγησαν. Γιατί;

Τους δόθηκε κάποιο μυστήριο «φάρμακο για να μιλήσουν» ή βασανίστηκαν; Είναι αδύνατο να πιστέψεις κάτι τέτοιο. Ο οξυδερκής Ράντεκ, ο εριστικός Μουράλοφ, ο με αυτοπεποίθηση γκάνγκστερ Σέστοφ – δεν ήταν σίγουρα άνθρωποι υπό την επήρεια φαρμάκων ούτε άνθρωποι που είχαν υποστεί βασανιστήρια.

Ζήτησαν μυστική διαβεβαίωση για επιείκεια  με αντάλλαγμα την ομολογία τους;  Μόνο ο Ράντεκ, για παράδειγμα, επιτρέπονταν να γνωρίζει την τύχη του πολύ πριν την εκτέλεση του Ζηνόβιεφ. Και αν ακόμα κάποια Μακιαβελική εξουσία τους υποσχέθηκε πράγματι τέτοια επιείκεια προϊόν εμπορικού παζαριού, είναι πολύ δύσκολο να σκεφτούμε ότι ο Σολόλνικοφ ή ο Πιατάκοφ θα παγιδεύονταν από μια τέτοια ολοφάνερη απάτη. Η ομολογία πάρθηκε, γιατί να τηρηθεί η υπόσχεση;  

Ομολόγησαν επειδή τους ανάγκασε η συλλογή στοιχείων από το κράτος. Δεν υπάρχει καμιά άλλη εξήγηση που να ταιριάζει με τα γεγονότα. 

Ο Ράντεκ τα είπε όλα με την διάσημη φράση του: «Εγώ βασάνισα τους ανακριτές μου για δέκα βδομάδες. Δεν με βασάνισαν εκείνοι.»  Ούτε όταν προδόθηκε  ανέλπιστα,  από τους άλλους δεν είπε την αλήθεια. Αναμφίβολα η συνωμοσία αποκαλύφθηκε από την συσσώρευση ομολογιών λιγότερο σημαντικών και λιγότερο πεισματάρικων συνενόχων – όπως ο Άρνολντ ή ο μάρτυρας Μπέρμαν, για παράδειγμα – των οποίων οι αλλεπάλληλες ομολογίες ξεσκέπασαν αυτούς που ήταν ανώτεροι στην ιεραρχία. Πολλά από αυτά τα μικρότερης σημασίας άτομα πρέπει να συνελήφθησαν στη διάρκεια της εκκαθάρισης των Τροτσκιστών που έγινε μετά την δίκη του Ζηνόβιεφ. Και η πιθανότητα είναι ότι άλλοι φοβήθηκαν και εθελοντικά  κατέθεσαν ενάντια στους συγκατηγορούμενούς τους. 

Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της Ρώσικης ποινικής δικονομίας φωτίζει επίσης το ζήτημα των ομολογιών – γίνεται πληρέστατη εξέταση των κατηγορούμενων πριν να φτάσει η υπόθεση στο δικαστήριο. Το πιο κοινό και περίοπτο χαρακτηριστικό της Βρετανικής ή της Αμερικάνικης δίκης, εξέταση σε αντιπαράθεση και η απόκτηση στοιχείων, γίνονται εδώ – όπως στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες – πριν να ξεκινήσει η δικαστική διαδικασία. Οι υποθέσεις συνήθως δεν δικάζονται χωρίς ή μέχρι ο Εισαγγελέας να αποκτήσει αρκετά στοιχειά για να καταστήσει λογικά σίγουρη την καταδίκη. Έτσι συμβαίνουν οι καταπληκτικά ειλικρινείς και πλήρεις «ομολογίες» ενοχής στη αίθουσα του δικαστηρίου. Οι περισσότερες από τις καταθέσεις του δικαστηρίου βρίσκονται ήδη σε δωδεκάδες τόμους προκαταρκτικής εξέτασης στο γραφείο του Εισαγγελέα. Αλλά ενώ μετά ομολογία ενοχής το Εθιμικό Αγγλικό Δίκαιο απαιτεί μόνο μια σύντομη δήλωση από τον φυλακισμένο πριν την εκτέλεση της ποινής, στην Ρωσία ο Εισαγγελέας πρέπει να τεκμηριώσει όλη το σκεπτικό του στο δικαστήριο.  

Πως άνθρωποι σαν τον Πιατάκοφ, τον Σοκόλνικοφ και τον Ράντεκ πάλεψαν λυσσαλέα ενάντια σε μια επαναστατική κυβέρνηση που βοήθησαν να δημιουργηθεί; Μόνο η πλούσια ιστορία του Κομμουνιστικού κινήματος, με τις συχνές, αδιάλλακτες διαφωνίες σε όλα τα σημαντικά ζητήματα θεωρίας και πράξης, μπορεί τελικά να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα.  Ο Πιατάκοφ, ο Σοκόλνικοφ και ο Ράντεκ, για παράδειγμα, σε διάφορες στιγμές ήταν οπορτουνιστές – και ενάντια στον Λένιν – πολύ πριν αυτή την πάλη ενάντια στην πολιτική του Στάλιν. Άρα αυτό που αποκαλύφθηκε στην αίθουσα του δικαστηρίου, είχε βαθιές ρίζες στο παρελθόν, χωρίς το οποίο η αυτή η υπόθεση είναι ουσιαστικά ατελής.

Σε σχέση με αυτό, η πιο σημαντική πλευρά της δίκης ήταν η βαθμιαία εμφάνιση της θεωρίας του Τρότσκι ότι «ο Σοσιαλισμός δεν μπορεί να οικοδομηθεί σε μια χώρα» σαν ο πραγματική ένοχος και κυρίως κατηγορούμενος. Κάτω από το ικανό χέρι του Βισίνσκι, αυτή η άποψη αναδείχθηκε στις πλήρεις διαστάσεις της παράλληλα με την εικόνα της καταστροφής και του εγκλήματος.

Στη βάση της συμφωνίας με τη θέση του Τρότσκι, οι Πιατακοφικοί πίστεψαν ότι ο Στάλιν οδηγούσε καλπάζοντας τη Ρωσία και το Σοσιαλισμό, στην καταστροφή. Γι' αυτό το λόγο, αλλά και με προσωπικά κίνητρα, επιδίωκαν να τον σταματήσουν με κάθε μέσο.

Ήταν παράξενο που δέχθηκαν οποιοδήποτε σύμμαχο ενάντια στην ΕΣΣΔ - ακόμα και τον Χίτλερ; Ο Pilsudski ήταν σοσιαλιστής όταν στρατολογήθηκε να βοηθήσει τον Αυτοκράτορα Franz Josef ενάντια στην Τσαρική εξουσία στην Πολωνία, η βασιλική Γαλλία βοήθησε την επαναστατημένη Αμερική ενάντια στην Αγγλία. Και, με τα γεγονότα στην Ισπανία μπροστά μας, δεν υπάρχει κάτι νέο στην εικόνα των Χιτλερικών δυνάμεων, εκτός από τα σύνορά τους, που ενώνονται με οποιαδήποτε αντισοσιαλιστικά ή αντικυβερνητικά στοιχεία υπάρχουν.

Τέτοια στοιχεία όμως στην Σοβιετική Ένωση περιορίζονταν σε μια μικρή, δυσαρεστημένη μειοψηφία. Δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι οι υψηλές πολιτικές μηχανορραφίες του «Παράλληλου Κέντρου» είχαν οποιαδήποτε σχέση με αυτά που ήθελε ο λαός. Όλα τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο.

Οι μάζες του λαού στην Σοβιετική Ρωσία βλέπουν την χώρα τους κυρίως σαν μια που: (1) κανένας δεν μπορεί να πλουτίσει μέσω της δουλειάς κάποιου άλλου ή να έχει στην κατοχή του πηγή πλούτου, (2) είναι εξασφαλισμένη η προοπτική της ευημερίας και η απουσία της ανεργίας εάν συνεχιστεί η σημερινή επέκταση της παραγωγής, που φαίνεται να είναι λογική προσδοκία. Η ηγεσία του Στάλιν και η πολιτική της ταυτίζεται με αυτά τα επιτεύγματα, με τα εργοστάσια των Πεντάχρονων Πλάνων και με τις 250000 κολεκτιβιστικές αγροτικές επιχειρήσεις, που έγιναν κατορθωτά μόνο με αγώνα και κόπους. Η απειλή ενάντια στην πολιτική του Στάλιν είναι απειλή ενάντια σε αυτό, την λευτεριά τους, την ασφάλειά τους και το μέλλον τους. Και το «Παράλληλο Κέντρο» απείλησε τον Στάλιν.
Έτσι τα κατανόησε αυτά η συντριπτική πλειοψηφία των κοινών Σοβιετικών ανθρώπων, που δεν μπορούσε, κατά συνέπεια, να δώσει την ευκαιρία ή να προσελκυσθεί από τις μηχανορραφίες της ομάδας του Πιατάκοφ.

---
Κείμενα για τις Επαναστατικές Δίκες 1936-1938 που έχουν δημοσιευτεί στην «Ανασύνταξη»

- Σοσιαλισμός – ταξική πάλη στη Σοβιετική Ένωση (1936-1953): Β. Επαναστατικές Δίκες της δεκαετίας του ΄30 – συνέχιση και όξυνση της ταξικής πάλης (Ανασύνταξη 282, 15-30/9/2008, περιέχει πλήθος στοιχείων ανάμεσά τους και μεταφράσεις από τα Joseph E. Davies: «Als USA-Botschafter in Moskau,», Steinberg Verlag Zuerich 1943, Otto Bauer: Grundsaetzliches zu den Hinrichtungen in Moskau, στο: «DerKampf», 10/1936, Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Για τη φιλοσοφία και τον μαρξισμό» κ.α.)

- Alexander Bittelman: Η δίκη των Ζινόβιεφ-Κάμενεφ (Ανασύνταξη 375B, Σεπτέμβρης 2012, από: «Κομμουνιστής» (όργανο του ΚΚ ΗΠΑ) , τόμος 15, νούμερο 9 (Σεπτέμβρης 1936), σελίδες 813-815)

- D. N. Pritt: Η δίκη του Ζινόβιεφ (London: Gollancz, 1936) (Ανασύνταξη σε 4 συνέχειες: αρ.φυλ. 388, 391, 396Β, 401, 2013-2014)

- Andrey Vyshinsky: Ανακεφαλαίωση της υπόθεσης προδοσίας («Σοβιετική Ρωσία Σήμερα», Απρίλης 1938, τόμος 7, Νο. 2) (Ανασύνταξη σε 3 συνέχειες: αρ.φυλ. 392Β, 393Β, 394Β, 2013-2014)

- Άντριου Ρόθσταϊν : ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ (1936-1938)* (Ανασύνταξη, 394Β, Γενάρης 2014. Αναδ. από το βιβλίο του Άντριου Ρόθσταϊν : «Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης - Η ιστορία μιας εποχής», Λονδίνο 1950, σελ.276-279 από την ελληνική μετάφραση)

- Ο φιλόσοφος ERNST BLOCH για τις Επαναστατικές Δίκες της Μόσχας (Ανασύνταξη 414Β, Σεπτέμβρης 2015)
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Η αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Απόφαση του Προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κ.Δ. στις 15 Μάη 1943, που εγκρίθηκε από όλα τα Κόμματα-μέλη, για την αυτοδιάλυση της Διεθνούς:

Ο ιστορικός ρόλος της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που ιδρύθηκε το 1919 ως αποτέλεσμα της πολιτικής κατάρρευσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των παλιών, προπολεμικών εργατικών κομμάτων, συνίστατο στο ότι υπεράσπισε τα διδάγματα του μαρξισμού από τον εκχυδαϊσμό και την διαστρέβλωσή τους από τα οπορτουνιστικά στοιχεία του εργατικού κινήματος, συνέβαλε στην προώθηση της συσπείρωσης σε μια σειρά χώρες της πρωτοπορίας των προοδευτικών εργατών στα αληθινά εργατικά κόμματα, τα βοήθησε να κινητοποιούν τις μάζες των εργαζομένων για την υπεράσπιση των οικονομικών και πολιτικών τους συμφερόντων, στην πάλη ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο που αυτός προετοίμαζε, στην υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης ως το κύριο οχυρό ενάντια στο φασισμό. Η Κομμουνιστική Διεθνής έγκαιρα αποκάλυψε την αληθινή σημασία του «Συμφώνου κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς», ως όπλου που χρησιμοποιήθηκε απ’ τους χιτλερικούς για την προετοιμασία του πολέμου. Ακούραστα αποκάλυπτε πολύ πριν τον πόλεμο την ποταπή υπονομευτική δουλειά που έκαναν στα ξένα κράτη οι χιτλερικοί, που την καμουφλάριζαν με τις κραυγές τους για δήθεν ανάμιξη της Κομμουνιστικής Διεθνούς στις εσωτερικές υποθέσεις αυτών των κρατών.
Ήδη πολύ πριν τον πόλεμο γινόταν όλο και πιο φανερό πως, στο μέτρο της αυξανόμενης περιπλοκής τόσο των εσωτερικών όσο και των διεθνών συνθηκών των διαφόρων χωρών, η εκπλήρωση των καθηκόντων του εργατικού κινήματος κάθε ξεχωριστής χώρας με τις δυνάμεις οποιουδήποτε διεθνούς κέντρου θα προσέκρουε σε ανυπέρβλητα εμπόδια. 
Αυτή η διαφορά των ιστορικών δρόμων ανάπτυξης των μεμονωμένων χωρών του κόσμου, ο διαφορετικός χαρακτήρας και μάλιστα η αντιφατικότητα της κοινωνικής τους δομής, η διαφορά στο επίπεδο και το ρυθμό της οικονομικής και πολιτικής τους ανάπτυξης, η διαφορά, τελικά, του επιπέδου συνείδησης και οργάνωσης των εργατών, προσδιορίζουν και τα διαφορετικά καθήκοντα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη των διαφόρων χωρών. Η όλη πορεία των γεγονότων κατά το περασμένο τέταρτο του αιώνα και η συσσωρευμένη από την Κομμουνιστική Διεθνή πείρα έδειξαν με πειστικότητα, ότι η οργανωτική μορφή της ένωσης των εργατών που επέλεξε το Πρώτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ενώ ανταποκρινόταν στις ανάγκες της αρχικής περιόδου αναγέννησης του εργατικού κινήματος, ολοένα και περισσότερο ξεπερνιόταν με την ανάπτυξη αυτού του κινήματος και την αυξανόμενη περιπλοκή των καθηκόντων στις μεμονωμένες χώρες, μάλιστα έγινε ακόμα και τροχοπέδη για την παραπέρα ισχυροποίηση των εθνικών εργατικών κομμάτων.
Ο παγκόσμιος πόλεμος που εξαπέλυσαν οι χιτλερικοί όξυνε ακόμα περισσότερο τις διαφορές στην κατάσταση των μεμονωμένων χωρών, χαράζοντας μια βαθιά διαχωριστική γραμμή μεταξύ εκείνων των χωρών που έγιναν φορείς της χιτλερικής τυραννίας, και εκείνων των λαών που αγαπούν την ελευθερία και συσπειρώθηκαν σε μια ισχυρή Αντιχιτλερική συμμαχία. Ενώ στις χώρες του Χιτλερικού μπλοκ το θεμελιώδες καθήκον των εργατών, των εργαζομένων και όλων των τίμιων ανθρώπων συνίσταται στην με κάθε τρόπο συμβολή στην ήττα αυτού του μπλοκ, με την υπονόμευση από τα μέσα της Χιτλερικής στρατιωτικής μηχανής, να δράσουν στην κατεύθυνση της ανατροπής των κυβερνήσεων που ευθύνονται για τον πόλεμο – στις χώρες της Αντιχιτλερική συμμαχία το ιερό καθήκον των πλατιών λαϊκών μαζών, και πρώτα απ’ όλα των πρωτοπόρων εργατών, συνίσταται στην με κάθε τρόπο υποστήριξη όλων των στρατιωτικών προσπαθειών των κυβερνήσεων αυτών των χωρών με στόχο την ταχύτατη συντριβή του Χιτλερικού μπλοκ και την εξασφάλιση της συνεργασίας των εθνών στην βάση της ισοτιμίας μεταξύ τους. Μαζί μ’ αυτό δεν πρέπει επίσης να αφήσουμε να μας διαφύγει το γεγονός, ότι και οι μεμονωμένες χώρες που συμπαρατάσσονται με την Αντιχιτλερική συμμαχία έχουν και τα δικά τους ιδιαίτερα καθήκοντα. Έτσι, για παράδειγμα, στις κατεχόμενες από τους Χιτλερικούς χώρες που στερήθηκαν την κρατική τους ανεξαρτησία, το θεμελιώδες καθήκον των πρωτοπόρων εργατών και των πλατιών λαϊκών μαζών συνίσταται στην ανάπτυξη της ένοπλης πάλης, ώστε αυτή να μετεξελιχθεί σε εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο εναντίον της χιτλερικής Γερμανίας. Ταυτόχρονα, ο απελευθερωτικός πόλεμος των λαών που αγαπούν την ελευθερία εναντίον της Χιτλερικής τυραννίας κινητοποίησαν ευρύτατες λαϊκές μάζες, που συσπειρώνονται ανεξάρτητα από την κομματική τους τοποθέτηση ή θρησκεία τους στις γραμμές μιας ισχυρής Αντιχιτλερικής συμμαχίας, έδειξε με ακόμα πιο οφθαλμοφανή τρόπο, ότι η πανεθνική έξαρση και κινητοποίηση των μαζών για την σε συντομότατο χρονικό διάστημα νίκη κατά του εχθρού μπορούν καλύτερα απ’ όλα και πιο αποδοτικά να πραγματοποιηθούν από την πρωτοπορία του εργατικού κινήματος κάθε ξεχωριστής χώρας στα πλαίσια του δικού της κράτους.
Ήδη το 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το 1935, παίρνοντας υπόψη τις αλλαγές που συνέβηκαν τόσο στην διεθνή κατάσταση όσο και στο εργατικό κίνημα, απαίτησε μεγαλύτερη ευελιξία και αυτοτέλεια των Τμημάτων της στο έργο εκπλήρωσης των καθηκόντων που αντιμετώπιζαν, υπογράμμισε την αναγκαιότητα η Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς κατά την επίλυση όλων των ζητημάτων του εργατικού κινήματος «να ξεκινά από τις συγκεκριμένες συνθήκες και τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και να αποφεύγει, ως κανόνα, την άμεση ανάμιξη στις εσω-οργανωτικές υποθέσεις των κομμουνιστικών κομμάτων».
Από τις ίδιες αντιλήψεις καθοδηγήθηκε η Κομμουνιστική Διεθνής όταν έλαβε γνώση και ενέκρινε την απόφαση του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ το Νοέμβρη 1940 να αποχωρήσει από τις γραμμές της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Οι κομμουνιστές, καθοδηγούμενοι από τα διδάγματα των θεμελιωτών του μαρξισμού-λενινισμού, δεν υπήρξαν ποτέ οπαδοί της διατήρησης ξεπερασμένων οργανωτικών μορφών,· πάντοτε υπέτασσαν τις μορφές Οργάνωσης του εργατικού κινήματος και τις μέθοδες λειτουργίας αυτής της Οργάνωσης στα θεμελιώδη πολιτικά συμφέροντα του εργατικού κινήματος στο σύνολό του, στις ιδιαιτερότητες της δεδομένης συγκεκριμένης ιστορικής κατάστασης και σ’ εκείνα τα καθήκοντα, που άμεσα απορρέουν από αυτή την κατάσταση. Θυμούνται το παράδειγμα του μεγάλου Μαρξ, ο οποίος συσπείρωσε τους πρωτοπόρους εργάτες στις γραμμές της Διεθνούς Ένωσης Εργατών και, αφού η 1η Διεθνής θέτοντας τα θεμέλια για την ανάπτυξη εργατικών κομμάτων στις χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής είχε εκπληρώσει το ιστορικό της καθήκον, πραγματοποίησε, ως αποτέλεσμα της ωρίμανσης της αναγκαιότητας ίδρυσης μαζικών εθνικών εργατικών κομμάτων, την διάλυση της 1ης Διεθνούς, εφόσον αυτή η μορφή Οργάνωσης δεν ανταποκρινόταν σ’ αυτήν την αναγκαιότητα.
Με αφετηρία τις παραπάνω αντιλήψεις, παίρνοντας υπόψη την άνοδο και πολιτική ωριμότητα των Κομμουνιστικών Κομμάτων και των ηγετικών τους στελεχών στις ξεχωριστές χώρες αλλά και έχοντας επίσης υπόψη ότι κατά τη διάρκεια του τωρινού πολέμου μια σειρά τμήματα ανακίνησαν ζήτημα διάλυσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς ως καθοδηγητικού κέντρου του διεθνούς εργατικού κινήματος, το Προεδρείο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς – επειδή σε συνθήκες παγκοσμίου πολέμου δεν έχει τη δυνατότητα να συγκαλέσει συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς – επιτρέπει στον εαυτό της να θέσει προς επικύρωση στα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς την ακόλουθη πρόταση:
Η Κομμουνιστική Διεθνής, ως καθοδηγητικό κέντρο του διεθνούς εργατικού κινήματος, να διαλυθεί, αποδεσμεύοντας τα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το Καταστατικό και τις Αποφάσεις των Συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Το Προεδρείο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς καλεί όλους τους οπαδούς της Κομμουνιστικής Διεθνούς να επικεντρώσουν τις δυνάμεις τους στην με κάθε τρόπο υποστήριξη και ενεργή συμμετοχή στον απελευθερωτικό πόλεμο των λαών και κρατών της Αντιχιτλερικής συμμαχίας, για την ταχύτατη συντριβή του θανάσιμου εχθρού των εργαζομένων — του γερμανικού φασισμού, των συμμάχων και υποτελών του.
(Το παραπάνω κείμενο πάρθηκε από: «Die Welt», Nr. 21, 1943, σελ. 627/628)

Τα μέλη του Προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς: 

ΓΚΟΤΒΑΛΝΤ, ΝΤΙΜΙΤΡΟΦ, ΖΝΤΑΝΟΦ, ΚΟΛΑΡΟΦ, ΚΟΠΛΕΝΙΝΓΚ, ΚΟΥΟΥΣΙΝΕΝ, ΜΑΝΟΥΪΛΣΚΙ, ΜΑΡΤΙ, ΠΙΚ, ΤΟΡΕΖ, ΦΛΟΡΙΝ, ΕΡΚΟΛΙ.

Με την παρούσα απόφαση συντάσσονται οι ακόλουθοι αντιπρόσωποι Κομμουνιστικών Κομμάτων: 

ΜΠΙΑΝΚΟ (Ιταλία), ΝΤΟΛΟΡΕΣ ΙΜΠΑΡΟΥΡΙ (Ισπανία), ΛΕΧΤΙΝΕΝ (Φιλανδία), ΠΑΟΥΚΕΡ (Ρουμανία), ΡΑΚΟΣΙ (Ουγγαρία).

[Χειρόγραφο τμήμα]

Μόσχα, 15 Μαΐου 1943

Γκ. Ντιμιτρόφ [ΓΓ ΕΕΚΔ]
Β. Πικ [Γερμανικό Τμήμα]
Α. Μαρτί [Γαλλικό Τμήμα]
Γκότβαλντ [Τσεχοσλοβακικό Τμήμα]
Ντολόρες Ιμπαρούρι [Ισπανικό Τμήμα]
Κόπλενινγκ [Αυστριακό Τμήμα]
Τορέζ [Γαλλικό Τμήμα]
Ντ. Μανουΐλσκι [Σοβιετικό Τμήμα]
Ράκοσι [Ουγγρικό Τμήμα]
Β. Π. Κολάροφ [Βουλγαρικό Τμήμα]
Λέχτινεν [Ψευδώνυμο του Ο. Β. Κούουσινεν, Φιλανδικό Τμήμα]
Β. Μπιάνκο [Ιταλικό Τμήμα]
Έρκολι [Ψευδώνυμο του Παλμίρο Τολιάτι, Ιταλικό Τμήμα]
Άνα Πάουκερ [Ρουμανικό Τμήμα]
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Εκλογές ΕΙΝΑΠ: Εκλογές και συγκρότηση προεδρείου

Στις 10 Μάρτη πραγματοποιήθηκαν εκλογές των νοσοκομειακών γιατρών της Αθήνας και του Πειραιά (ΕΙΝΑΠ) για την ανάδειξη νέου Δ.Σ. και αντιπροσώπων στο 9ο συνέδριο της ΟΕΝΓΕ (Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας). (8-10/4/2016). 

Σύμφωνα με τον «Ριζοσπάστη»: «Για το ΔΣ της ΕΙΝΑΠ , η ΔΗΠΑΚ έλαβε 691 ψήφους, 3 έδρες και ποσοστό 19,44% (από 576 ψήφους, 2 έδρες και 13,45%), ενώ για τους αντιπροσώπους στο συνέδριο της ΟΕΝΓΕ έλαβε 772 ψήφους και ποσοστό 21,44%, εκλέγοντας 21 αντιπροσώπους (από 606 ψήφους, 13,81% και 16 αντιπροσώπους). [...] Η ΔΗΚΝΙ έλαβε 1.025 ψήφους (28,83%) και 4 έδρες (από 1.295 και 5 έδρες), το ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ έλαβε 709 ψήφους (19,94%) και 3 έδρες (από 925 και 3 έδρες), το ΜΕΤΩΠΟ έλαβε 448 ψήφους (12,6%) και 2 έδρες (από 672 και 2 έδρες), οι ΙΑΤΡΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ έλαβαν 253 ψήφους (7,12%) και 1 έδρα, η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ έλαβε 190 ψήφους (5,34%) και 1 έδρα (από 157 και 1 έδρα), ενώ η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ έλαβε 239 ψήφους (6,72%) και 1 έδρα, ενώ το 2013 δεν είχε συμμετάσχει στις εκλογές.» («Ρ», 16/3/2016, σελ. 14)
Η συμμετοχή στην ΕΙΝΑΠ μειώθηκε περίπου 15% από τις εκλογές του 2013, κυρίως λόγω των συνταξιοδοτήσεων. Σημαντική πρώτη είχε το ΜΕΤΩΠΟ (ΣΥΡΙΖΑ) το οποίο έχασε το 1/3 των ψήφων του και η κοινή παράταξη Ιατροί Μπροστά (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) το οποίο έχασε τα 2/3 της δύναμής του. Πρώτη αναδείκτηκε η ΔΗΚΝΙ (ΝΔ).
Σύμφωνα με ανακοίνωση  που εξέδωσε το ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ (στηρίχτηκε από ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ) (11/5/2016):

«Με σύμπραξη των παρατάξεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ΔΗΠΑΚ-ΠΑΜΕ, ΑΙΚ («Ανεξάρτητη» Ιατρική Κίνηση) , η ΕΙΝΑΠ κατά πλειοψηφία εξέλεξε προεδρείο με πρόεδρο πάλι την Μ. Παγώνη (ΝΔ). [...]Η σύμπραξη όμως της ΔΗΠΑΚ-ΠΑΜΕ με αυτούς στο προεδρείο (για πρώτη φορά μετά από 6 χρόνια) αποτελεί ΑΡΝΗΤΙΚΗ εξέλιξη: υπενθυμίζουμε πως την προηγούμενη φορά (2013) η ΔΗΠΑΚ – ΠΑΜΕ επέμενε μεν πάλι στην θέση για «αναλογικό αντιπροσωπευτικό προεδρείο», όμως λόγω μη συμφωνίας όλων των παρατάξεων η ΔΗΠΑΚ – ΠΑΜΕ τότε ΔΕΝ είχε ψηφίσει την ΝΔ για πρόεδρο (είχε ψηφίσει λευκό σε όλες τις ψηφοφορίες για όλες τις θέσεις) και ΔΕΝ είχε μπει στο προεδρείο.  Και επέλεξε να «μπει» τώρα, που το συνδικαλιστικό μπλοκ ΝΔ–ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ είναι ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ (4+2+1 = 7 έδρες στις 15) στο ΔΣ της ΕΙΝΑΠ και που η παράταξη της κ. Παγώνη έχει 4 έδρες αντί για 5 που είχε την προηγούμενη φορά … Όσον αφορά το προεδρείο λοιπόν, η μειοψηφία έγινε πλειοψηφία και η προεδρία «χαρίστηκε» πάλι στην Μ. Παγώνη (ΝΔ) με την σύμπραξη και της ΔΗΠΑΚ-ΠΑΜΕ, όποιο «σκεπτικό» και να προβάλλεται για να δικαιολογηθεί αυτή η σύμπραξη.
Εκτός από την πολιτική ουσία της στήριξης στο συνδικαλιστικό μπλοκ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, η στάση αυτή από ΔΗΠΑΚ-ΠΑΜΕ και ΑΙΚ είναι επίσης προβληματική για τη στήριξη στο πρόσωπο της Ματίνας Παγώνη, η οποία έχει καταγγελθεί για άσκηση δίωξης ενάντια στους ίδιους τους ειδικευόμενους της κλινικής της ως Συντονίστρια Διευθύντρια, επειδή ασκούσαν το νόμιμο δικαίωμά τους στην επίσχεση εργασίας.

Οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και οι κοινοβουλευτικές συμπράξεις, τα υπόγεια παζάρια των ηγεσιών είναι, ούτως ή άλλως, συνηθισμένο φαινόμενο στην ΕΙΝΑΠ τις τελευταίες δεκαετίες.
Αυτή η στάση της ηγεσίας του ΠΑΜΕ (που καλύπτεται πίσω από τη θέση περί “αναλογικών προεδρείων”) είναι συνέπεια της αντίληψής της γενικότερα για το μαζικό, συνδικαλιστικό κίνημα.»

Σε απάντησή της η ΔΗΠΑΚ (ΠΑΜΕ) αναφέρει ότι: «Η παράταξη "Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή" πρότεινε τη δημιουργία "αντιμνημονιακού" προεδρείου, απευθύνοντας κάλεσμα στη ΔΗΠΑΚ, την ΑΙΚ και την ΑΙΣ αθροίζοντας ανομοιογενείς δυνάμεις.» («Ρ», 13/5/2016, σελ. 17)
Όμως, η «απάντηση» της ΔΗΠΑΚ Γιατρών (ΠΑΜΕ), παρά τις φλυαρίες, υπεκφεύγει και δεν διαψεύδει το πραγματικό γεγονός ότι η ΔΗΠΑΚ ΥΠΕΡψήφισε ΝΔημοκράτισσα για πρόεδρο.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

ΕΚΤΑΚΤΟ: Ο ΣΥΡΙΖΑ προωθεί μία ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ Ενισχυμένη Αναλογική

Δεν έχουν περάσει παρά μερικές ημέρες από την τοποθέτηση της «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ» στο θέμα που άνοιξε η κυβέρνηση σχετικά με τον εκλογικό νόμο, όμως η κρισιμότητα του ζητήματος για τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα μας αναγκάζει να επανέλθουμε με μία εκτενέστερη και ακόμα πιο ουσιώδη ανάλυση. Όπως είχαμε αναφέρει («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ»,φ. 422, Μάης 2016), τους αμέσως επόμενους μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να αλλάξει τον εκλογικό νόμο. Οι δηλώσεις του Υπ. Εσωτερικών Π. Κουρουμπλή στο τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ στις 16/05/2016, αρχικά, έδωσαν μία πολύ καλή εικόνα προς τα που ΔΕΝ θα κινηθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: «αν πάμε σε ένα τέτοιο (σσ. εκλογικό σύστημα Απλής Αναλογικής) δεν θα κυβερνηθεί η χώρα ποτέ».
Όλα τα ΜΜΕ της χώρας και όλες οι πολιτικές δυνάμεις επικεντρώθηκαν πρώτον, στην ύπαρξηbonus στο 1ο σε ψήφους κόμμα ή στο πόσες έδρες θα περιλαμβάνει αυτό και δεύτερον, στο όριο εισόδου στη βουλή. Ακόμα και Υπουργοί της κυβέρνησης όπως ο  Υπ. Εργασίας, Γ. Κατρούγκαλος (Συνταγματολόγος), που δήλωσε: «Είμαι από θέση αρχής υπέρ της απλής, άδολης, ανόθευτης αναλογικής. Η πρόταση όμως που παρουσίασε ο Υπουργός Εσωτερικών πρέπει επίσης να εξεταστεί σοβαρά, διότι είναι αντικείμενο συστηματικής επεξεργασίας και προϊόν πολιτικής ευθύνης και προβληματισμού.» και λίγο παρακάτω «Πολλές παρόμοιες τομές, με κατεξοχήν παράδειγμα το σπάσιμο μεγάλων περιφερειών που ευνοούν τις πολιτικές βαρωνίες και το πελατειακό σύστημα, περιέχει η πρόταση του Παναγιώτη Κουρουμπλή. Είναι προφανές ότι τις υποστηρίζω ολόψυχα.»(16/06/2016, news247.gr) ή του Προέδρου της Βουλής Ν. Βούτση που με αφορμή τις δηλώσεις Κουρουμπλή επικεντρώθηκε στο όριο εισόδου: «Είμαστε υπέρ της εφαρμογής της πλήρους αναλογικής (;) με διατήρηση όμως του ορίου εισόδου, χωρίς μπόνους» (12/06/2016, Ρ/Σ «ΑΘΗΝΑ 9.84»).
Ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζοντας ότι η συζήτηση τα τελευταία 15 χρόνια κινείται γύρω μόνο από αυτούς τους δύο σημαντικούς άξονες (μιας και εκεί γίνονται μικροαλλαγές), επικέντρωσε εκεί την στρατηγική του, προσπαθώντας να ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΕΙ και να αποκρύψει τι ακριβώς σχεδιάζει για τον εκλογικό νόμο. Συγκεκριμένα χρησιμοποιώντας ως «τυράκι» τη μείωση (ή ακόμα και τη κατάργηση) του bonus στο 1ο κόμμα (πολλά στελέχη του υποστηρίζουν ένα μικρότερο bonus από το τωρινό), αποκρύπτει τη φάκα ενός συστήματος ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ενισχυμένης αναλογικής που θα εξαφανίσει τα μικρότερα κόμματα και θα οδηγήσει σε ολιγοκομματικές βουλές (τριών ή τεσσάρων κομμάτων), προς όφελος βέβαια των δύο μεγαλυτέρων.
Στις δηλώσεις του ο Υπ. Εσωτερικών Π. Κουρουμπλής χρησιμοποιώντας ένα από τα πολλά παράδοξα του τωρινού νόμου, όπου οι έδρες (λόγω του bonus στο 1ο κόμμα) μοιράζονται ανισομερώς σε πολλές εκλογικές περιφέρειες, υποστήριξε πρώτον, την εισαγωγή της Απλής Αναλογικής ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ και δεύτερον, το σπάσιμο των μεγάλων περιφερειών σε μικρότερες - με λιγότερες έδρες (16/05/2016, τ.σ. ΣΚΑΪ). Κι αν το δεύτερο ήταν αίτημα δεκαετιών για την Αριστερά, η χρονική στιγμή που γίνεται η πρόταση, σε συνδυασμό με το πρώτο σκέλος αυτής είναι καταστροφική για τα μικρότερα κόμματα. Κι αυτό γιατί αν κάθε περιφέρεια έχει το πολύ 3-4 έδρες τότε αυτές με Απλή Αναλογική ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ θα μοιράζονται ΜΟΝΟ μεταξύ των μεγαλύτερων κομμάτων.

Οι σχετικές δηλώσεις του Υπ. Εσωτερικών Π. Κουρουμπλή στο 5:10

Γι' αυτό και ο αντιπρόεδρος της ΝΔ ναζι-φασίστας Α. Γεωργιάδης σε δηλώσεις του ανέφερε: «ο κ. Κουρουμπλής, ο αρμόδιος υπουργός, είχε πει σε τηλεοπτική εκπομπή ότι κατά τη γνώμη του, αν γίνει απλή αναλογική η Ελλάδα δεν θα ξανακυβερνηθεί ποτέ. Οφείλω να σας πω ότι συμφωνώ.» (Ρ/Σ «RealFM 97,8» 6/6/2016) και απέφυγε να σχολιάσει την υπόλοιπη πρόταση Κουρουμπλή διότι ευνοεί ξεκάθαρα τα δύο μεγαλύτερα κόμματα διαιωνίζοντας ένα αντιδημοκρατικό σύστημα εκλογών.
Για να γίνει ακόμα πιο σαφές ας θεωρήσουμε μία περιφέρεια με 3 έδρες (τόσες έχουν πολλές εκλογικές περιφέρειες - το σπάσιμο της Β' Αθηνών θα οδηγήσει στη δημιουργία κι άλλων παρόμοιων) οι οποίες μοιράζονται με Απλή Αναλογική, ένα όριο εισόδου 3% και bonus στο 1ο κόμμα 20 εδρών. Τότε στην συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια θα μοιραστούν οι έδρες μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων (σε κάποιες μεγαλύτερες περιφέρειες ίσως πάρουν κάποια έδρα το 3ο ή 4ο κόμμα).
Συνολικά λοιπόν με σύστημα Απλής Αναλογικής στις περιφέρειες, bonus 20 εδρών στο 1ο κόμμα και όριο εισόδου στη βουλή 3% τα εκλογικά αποτελέσματα του Σεπτέμβρη 2015 θα διαμορφωθούν ως εξής:

Στην ουσία οι αλλαγές αυτές σημαίνουν ένα πράγμα. Αντικατάσταση του αντιδημοκρατικού bonus των 50 εδρών που ισχύει τώρα και που έθιγε κυρίως το 2ο σε εκλογική δύναμη κόμμα, με ένα μικρότερο από αυτό, που σε συνδυασμό με την Απλή Αναλογική ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ ενισχύουν το 2ο κόμμα σε βάρος των μικρότερων κομμάτων. Όλα τα παραπάνω μας οδηγούν σε μια εκτίμηση που φαίνεται να μην απέχει πολύ από την αλήθεια: Ο εκλογικός νόμος κόβεται και ράβεται (δηλ. είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης) μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, ανεξάρτητα αν η ΝΔ ψηφίσει υπέρ αυτού ή όχι, μιας και η αντιπολίτευση που ασκεί ευνοεί το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ.
Αλήθεια πως ένας συνταγματολόγος της εμπειρίας του κ. Κατρούγκαλου «απέτυχε» να δει τις αντιδραστικές - οπισθοδρομικές αλλαγές της πρότασης Κουρουμπλή που κινούνται στην κατεύθυνση ενός συστήματος παρόμοιου με το Αμερικάνικο μοντέλο;
Γιατί κανένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή μέλος της κυβέρνησης δεν αντιτάχθηκε στις προτάσεις Κουρουμπλή για Απλή Αναλογική ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ;
Στην κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Απλή Αναλογική ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Και δεν έχει καμία σχέση με «σύστημα Απλής Αναλογικής», ούτε με «Απλή Απλή Αναλογική» κλπ. Γιατί η υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς επιτυγχάνεται καλύτερα, όταν οι αστικές κυβερνήσεις είναι αδύναμες και απαιτούν ευρεία συναίνεση των αστικών κομμάτων για να σταθούν.
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

ΜΕΞΙΚΟ:Σφαγή στην Nochixtlán Οaxaca

Όχι, δεν είναι το Αφγανιστάν : είναι η Οαχάκα. 
Όχι, δεν είναι το 1968: είναι το 2016
Σφαγή στην Nochixtlán Οaxaca
8 νεκροί, πάνω από 100 τραυματίες, 22 συλληφθέντες και δεκάδες εξαφανισθέντες είναι ο απολογισμός μέχρι αυτή τη στιγμή από την βίαιη καταστολή της δικτατορίας του Peña Nieto Nuño, που χρησιμοποίησε την ομοσπονδιακή αστυνομία για να πυροβολήσει τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους ανθρώπους στην Σφαγή στην τόσο συχνά ηρωική Οαχάκα, με πιστόλια τύπου Beretta 9 χιλιοστών , και τουφέκια Galil κτασκευασμένα στο Ισραήλ, με πυρομαχικά 7, 62 διαμετρήματος του ΝΑΤΟ,...
Να σταματήσει η σφαγή ...




Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ JUAN JOSE ORTEGA - ΝΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Το μεξικανικό κράτος ξεκίνησε μια απροκάλυπτη επίθεση ενάντια στους οργανωμένους εκπαιδευτικούς σε όλη τη χώρα και στο Εθνικό Συντονιστικό Εργαζομένων στην Εκπαίδευση (CNTE), τα μέλη του οποίου είχαν σφοδρή αντίθεση με την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση. Ωστόσο, η απάντηση σε αυτή την επίθεση ήταν η έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια ενάντια σε όλες αυτές τις πραξικοπηματικές ενέργειες και υποστήριξαν ανοιχτά τους εκπαιδευτικούς. Αυτό συνέβη στην Τσιάπας και Οαχάκα.
Σήμερα, ξεκίνησε μια νέα κλιμάκωση ενάντια στο CNTE, ιδιαίτερα τώρα με τη σύλληψη του Juan Jose Ortega Madrigal, Γενικού Γραμματέα του 18ου τομέα του SNTE-CNTE. Αντί να πάρει μέτρα για να αποκαταστήσει ένα διάλογο με τους δημοκρατικούς καθηγητές, ο Enrique Peña Nieto και ο λοχίας του, Aurelio Nuño, επέλεξαν την καταστολή κατά των μελών της CNTE
Η λαϊκή υποστήριξη για το CNTE (Εθνικό Συντονιστικό Εκπαίδευσης Εργαζομένων) αντανακλάται στην τοποθέτηση εκατοντάδων εθνικών οργανώσεων, διανοούμενων, διπλωματών. διεθνών οργανισμών που ζητούν την άμεση έναρξη διαλόγου από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση με τους δασκάλους, με επικεφαλής τον CNTE.
Από κάθε μέρος όπου αναπτύσσεται ο καθημερινός αγώνας κατά της επιβολής της ολιγαρχίας και των λακέδων της, υψώνουμε μαχητή γροθιά και καταδικάζουμε τη σύλληψη του Juan Jose Ortega Madrigal, καλώντας όλους τους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν στον αγώνα μαζί με τη μεγάλη λαϊκή υποστήριξη που θα οδηγήσει στην αντίσταση και στην επίθεση με την προοπτική της οικοδόμησης μίας πολιτικής γενικής απεργίας για να νικήσουμε την τρέχουσα πολιτική του καθεστώτος, τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις τους και να ανατρέψουμε τα σχέδιά τους μια για πάντα.
Ενότητα όλου του λαού για την προλεταριακή χειραφέτηση
Επαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο





Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ελβετία ακύρωσε το αίτημα ένταξης στην ΕΕ

Η Άνω Βουλή της Ελβετίας υπερψήφισε στις 15/6 την ακύρωση της ισχύος του αιτήματος για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που ίσχυε από το 1992.

27 μέλη της Άνω Βουλής υπερψήφισαν την ακύρωση της μακροχρόνιας αίτησης, έναντι μόλις 13 γερουσιαστών που τάχθηκαν κατά, ενώ δύο απείχαν.
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

2η Συνδιάσκεψη του Επαναστατικού Λαϊκού Μετώπου του Μεξικού

19, Ιουνίου, 2016

Σήμερα , στην  Tijuana, Baja California αρχίζουν οι εργασίες της Δεύτερης Συνδιάσκεψης του Επαναστατικού Λαϊκού Μετώπου του Μεξικού.

Χαιρετίζουμε τις εργασίες και είμαστε έτοιμοι για τις αποφάσεις που θα προέρχονται από αυτή την προσπάθεια, που σίγουρα θα ενισχύσει το Επαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο (FPR) του Μεξικού.
Διαβάστε Περισσότερα »

Φοιτητικές Εκλογές: Χρειάζεται πάλη για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Στις 18 Μάη 2016 πραγματοποιήθηκαν οι φετινές φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές σε όλες τις σχολές της χώρας, ύστερα από απόφαση του «απερχόμενου ΚΣ της ΕΦΕΕ» που παίρνει αποφάσεις με βάση τους συσχετισμούς που διαμορφώθηκαν 20 χρόνια πριν. (Το τελευταίο Πανσπουδαστικό συνέδριο της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδας (ΕΦΕΕ) πραγματοποιήθηκε το 1995).

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έγιναν με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση.  Σε αυτές τις φοιτητικές εκλογές ενισχύθηκαν φαινόμενα στο φοιτητικό χώρο τα οποία διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια και τα οποία τείνουν να αποκτήσουν, αν δεν το έχουν ήδη κάνει, μόνιμα χαρακτηριστικά: Πρώτον, η ακόμα μεγαλύτερη αποχή (ήταν ήδη μεγάλη όλα τα προηγούμενα χρόνια). Είναι χαρακτηριστικό ότι η πτώση της συμμετοχής σε σχέση με τη προηγούμενη χρονιά υπολογίζεται περίπου 10-15%. Στα αποτελέσματα που ανάρτησαν το ΜΑΣ («Κ»ΚΕ) και η νΚΑ (νεολαία του ΝΑΡ) στο διαδίκτυο εμφανίζεται να έχουν ψηφίσουν λιγότεροι από 60.000 φοιτητές των ΑΕΙ. Σύμφωνα με το «Βήμα» η συμμετοχή κυμάνθηκε στο 50%. («Βήμα», 18/5/2016).  Δεύτερο, η ανυπαρξία εκλογοαπολογιστικών γενικών συνελεύσεων πριν από τις εκλογές. Από τα στοιχεία που έχουμε από όλη την Ελλάδα δεν φαίνεται να πραγματοποιήθηκε εκλογοαπολογιστική συνέλευση σε κανένα σύλλογο.

Σε αυτά τα φαινόμενα έρχεται να προστεθεί η ακύρωση των φοιτητικών εκλογών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μετά από επεισόδια που έγιναν στο χώρο του Πανεπιστημίου. Περιορισμένα επεισόδια έγιναν και στα κτήρια της Νομικής και του Χημείου του Πανεπιστημίου Αθηνών («Βήμα», 18/5/2016).

Έντονες υπήρξαν και οι πολιτικές ανακατατάξεις. Σε μεγάλο βαθμό το φοιτητικό προοδευτικό κίνημα πληρώνει τη γραμμή του πολιτικού και ιδεολογικού προσανατολισμού που του δίνουν οι αστικές αντιδραστικές και ρεφορμιστικές παρατάξεις, τον κοινοβουλευτικό μεσσιανισμό που δυνάμωσε στις γραμμές του τα τελευταία 2-3 χρόνια μέχρι να ανεβεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες εντάθηκαν.

Η αντιδραστική  παράταξη της ΔΑΠ τα προηγούμενα χρόνια πρωτοστάτησε την κατάργηση του Παν. Ασύλου, στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, υπήρξε επίσημος συνομιλητής των αστικών κυβερνήσεων και παραδοσιακά καλλιέργησε ρατσιστικές, εθνικιστικές αντιλήψεις στους φοιτητές και ταυτόχρονα επιδόθηκε σε αντιδημοκρατικές και αυταρχικές ενέργειες. Είναι ξεκάθαρο ότι στο εσωτερικό της υπάρχουν και δρουν φασιστικές ομάδες. Η ΔΑΠ φέτος διασπάστηκε. Η ομάδα Παπαμιμίκου, κάνοντας εσωκομματική αντιπολίτευση, και ως αντίδραση στη διάλυση της ΟΝΝΕΔ από την Κ. Μητσοτάκη, κατέγραψε ξεχωριστά ψηφοδέλτια σε περίπου 100 σχολές. Στα αρνητικά είναι ότι το άθροισμα των δυο παρατάξεων της ΝΔ πλησίασε ή ξεπέρασε πανελλαδικά το 40%.

Οι εκπρόσωποι της ΑΡΕΝ, πρώην παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, πρωταγωνίστησαν κυριολεκτικά το προηγούμενο διάστημα στο να προτάσσουν τον κοινοβουλευτικό δρόμο ως λύση στα προβλήματα της νεολαίας. Η ΑΡΕΝ ουσιαστικά διαλύθηκε λίγα χρόνια μετά τη συγκρότησή της. Η διάδοχη παράταξη, το Bloco έλαβε περίπου 0,8% το οποίο αντιστοιχεί σε λιγότερες από 600 ψήφους στα ΑΕΙ. Είναι ουσιαστικά πρώτη φορά τα τελευταία 30 χρόνια όπου κυβερνών κόμμα βρίσκεται χωρίς φοιτητική παράταξη να το στηρίζει. Είναι επίσης, η πρώτη φορά όπου μαζικό σχήμα με αναφορές στην αριστερά βρίσκεται χωρίς συνδικαλιστικό εκφραστή στα Πανεπιστήμια.

Η ΠΚΣ (παράταξη της ρεφορμιστικής «Κ»ΝΕ)  παρέμεινε τρίτη δύναμη έχοντας στασιμότητα στα ποσοστά της και νέα μείωση στον απόλυτο αριθμό ψήφων που κατέγραψε. Η ΠΚΣ δεν έχει καμία αυτοτελή παρουσία στα Πανεπιστήμια αλλά αντίθετα εκφράζεται μέσω του ΜΑΣ (Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών) το οποίο, σε πολλές περιπτώσεις, στο προηγούμενο διάστημα προσπάθησε να διασπάσει τους φοιτητικούς συλλόγους και να δημιουργήσει νέους.

Σε πολλές σχολές πραγματοποιήθηκε καιροσκοπική ένωση των ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ η οποία είναι έκφραση σε επίπεδο σπουδάζουσας της πρόσφατης κοινής συμπόρευσης των ρεφορμιστών ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ. Το συνολικό εγχείρημα είχε μικρή πτώση σε ποσοστά από το άθροισμα των δυνάμεων που την απαρτίζουν και ξεκάθαρη μείωση σε ψήφους. Στο εσωτερικό των ΕΑΑΚ συνυπάρχουν τροτσκιστικές και νεοτροτσικιστικές αντιλήψεις με πλήθος άλλων αντιδραστικών αναθεωρητικών ρευμάτων.

Η κατάσταση που διαμορφώνεται δείχνει και το μέγεθος της δυσκολίας που υπάρχει για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος αλλά και πόσο επιταχτικό είναι να γίνει αυτό.

Το φοιτητικό κίνημα δέχθηκε ισχυρό πλήγμα στη δομή του. Το προηγούμενο διάστημα, υπήρξαν ανακατατάξεις στη σύνθεση της σπουδάζουσας νεολαίας και ταυτόχρονα θεσμοθετήθηκαν από την αστική τάξη εργαλεία που να εμποδίζουν παραδοσιακές μορφές πάλης του φοιτητικού κινήματος. Για παράδειγμα, οι διαγραφές φοιτητών, η περαιτέρω εντατικοποίηση των σπουδών, η διάλυση των κοινωνικών παροχών, η αύξηση της ανεργίας στους νέους έχει περιορίσει σε ένα βαθμό το πλήθος του ενεργού φοιτητικού σώματος. Την ίδια ώρα όμως εκφράζονται πλέον πιο ανοιχτά οι ταξικές διαφορές μέσα στον φοιτητικό κόσμο. Μπορεί οι μορφές πάλης όπως η κατάληψη να περιορίζονται από την ένταση της αυταρχικότητας (στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο μηνύθηκαν φοιτητές, στο Φυσικό Ηράκλειου φοιτητές πήγαν στα δικαστήρια, κλπ.) αλλά ταυτόχρονα ωριμάζουν οι αντικειμενικές συνθήκες για να εμφανιστούν νέες μορφές οργάνωσης, για να διεκδικήσει η πλειοψηφία των φοιτητών τα δικαιώματά της, για να παίξει η σπουδάζουσα νεολαία ενεργό ρόλο στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, πρωταρχικά στο χώρο της νεολαίας αλλά και γενικότερα.

Καθήκον όλων των νέων κομμουνιστών – σπουδαστών είναι να παλέψουν για να ξαναζωντανέψουν οι διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων και να γυρίσουν την πλάτη στις παρατάξεις που τους διασπούν (καλώντας κάθε μια δικιά της συνέλευση) ή εκφυλίζουν τις Γενικές Συνελεύσεις και τις συλλογικές διαδικασίες. Πρέπει να παλέψουν οργανωμένα για ΕΝΙΑΙΕΣ Γενικές Συνελεύσεις των Φοιτητικών Συλλόγων και να διασφαλίσουν την δημοκρατική τους λειτουργία, αντιπαλεύοντας ταυτόχρονα τις φασιστικές αντιλήψεις που προωθούνται στη νεολαία. Μέσα από αυτή τη δράση αλλά και μέσα από την ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση με αστικές και ρεφορμιστικές αντιλήψεις σε όλο το φάσμα των ιδεολογικών και πολιτικών ζητημάτων μπορεί να ανασυνταχθεί το νεολαιίστικο κίνημα στη βάση των δικών του αναγκών και διεκδικήσεων, να συμπορευθεί με την εργατική τάξη και το λαό για μια νικηφόρα πορεία.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

29ο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ)

Αποτυπώθηκε απομαζικοποίηση των εργατικών σωματείων κάτω από την κυριαρχία του κυβερνητικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού

Στις 22-23 Μάη πραγματοποιήθηκε το 29ο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ), το οποίο είναι το μεγαλύτερο εργατικό κέντρο της χώρας. Από το Συνέδριο προέκυψε νέα διοίκηση και οι αντιπρόσωποι για τη ΓΣΕΕ.
Σύμφωνα με το «Ριζοσπάστη»: «Πρώτη δύναμη αναδείχθηκε και πάλι η Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία (ΔΑΣ). Συγκεκριμένα, στις εκλογές ψήφισαν 1.161 αντιπρόσωποι (από 1.423 το 2013), ενώ τα έγκυρα ψηφοδέλτια ήταν 1.148 (από 1.415).
Η ΔΑΣ έλαβε 315 ψήφους (από 393) και εξέλεξε 9 έδρες στο ΔΣ, όσες δηλαδή είχε και στο προηγούμενο. Η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση», η νέα παράταξη που προέκυψε από τη συνένωση του ΜΕΤΑ (δυνάμεις ΣΥΡΙΖΑ – ΛΑΕ) και τμήμα του ΕΜΕΙΣ, υπό τον Ν. Φωτόπουλο, συγκέντρωσε 269 ψήφους (από 216) και εξέλεξε 7 έδρες (από 5).
Η ΠΑΣΚΕ πήρε 198 ψήφους (από 221) και 5 έδρες (από 5). Η ΔΑΚΕ 125 ψήφους (από 156) και 3 έδρες (από 3). Η «Νέα Πορεία», παράταξη που αποτελεί διάσπαση της ΔΑΚΕ, έλαβε 92 ψήφους (από 187) και οι έδρες της μειώθηκαν σε 3 (από 4). Η παράταξη ΕΜΕΙΣ πήρε 68 ψήφους (από 160) και 2 έδρες (από 3) ενώ η Αγωνιστική Ταξική Ενότητα, η οποία στηρίζεται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συγκέντρωσε 52 ψήφους (από 71) και 2 έδρες (από 2).
Τέλος, 17 ψήφους έλαβε η παράταξη «Ρεσάλτο στη Γαλέρα» και 12 ψήφους πήρε η «Αυτόνομη Ριζοσπαστική Παρέμβαση Εργαζομένων», παρατάξεις που στηρίζονται από διαφορετικά τμήματα του ΜΕΤΑ, χωρίς να εκλέγουν έδρα στη διοίκηση του ΕΚΑ.
Όσον αφορά τις εκλογές για αντιπροσώπους στη ΓΣΕΕ, τα έγκυρα ψηφοδέλτια καταμετρήθηκαν σε 216 (από 244 το 2013). Η ΔΑΣ συγκέντρωσε 51 ψήφους (από 53) εκλέγοντας 4 (από 5) αντιπροσώπους. Η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση» και η ΠΑΣΚΕ εξέλεξαν από 3 αντιπροσώπους (από 4 που είχαν και οι δύο). Η ΔΑΚΕ εξέλεξε 2 αντιπροσώπους (από 2), η «Νέα Πορεία» 1 αντιπρόσωπο (από 3), το ΕΜΕΙΣ 3 (από 2) και 1 αντιπρόσωπο η «Αγωνιστική Ταξική Ενότητα» (δεν είχε εκλέξει αντιπρόσωπο στο προηγούμενο συνέδριο)». («Ρ», 31/05/2016).
Στα αποτελέσματα αποτυπώνεται σαφής μείωση της συμμετοχής των εργαζομένων στις αρχαιρεσίες των σωματείων της Αθήνας αλλά και γενικότερα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ψήφισαν 262 λιγότεροι αντιπρόσωποι. Επειδή το μέτρο ήταν 1/75 αυτό αντιστοιχεί σε πάνω από 26.000 λιγότερα μέλη σωματείων στις αρχαιρεσίες των πρωτοβάθμιων σωματείων! Θυμίζουμε, ότι στο πρόσφατο 36ο συνέδριο της ΓΣΕΕ εκφράστηκε μείωση της τάξης των 53.000 φυσικών μελών στο δυναμικό το σωματείων. Θυμίζουμε και τη συνεχή καθοδική πορεία του οικοδομικού κινήματος την οποία έχουμε περιγράψει αναλυτικά σε προηγούμενα φύλλα της «Ανασύνταξης».
Είναι χαρακτηριστικό ότι το Συνέδριο του ΕΚΑ ξεκίνησε Κυριακή, τη μέρα που ψηφιζόταν το νέο αντεργατικό πολυνομοσχέδιο από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ωστόσο αυτό όχι μόνο δεν αποτυπώθηκε σε κάποια δράση του ΕΚΑ αλλά αντίθετα το Συνέδριο διεξήχθη σχεδόν σε άδεια αίθουσα.
Ένα ακόμα στοιχείο είναι ο αποκλεισμός του ενιαίου Σωματείου Εργαζομένων VΟDAFONE–WIND–VICTUS με την αιτιολογία ότι το καταστατικό του προβλέπει επιστολικές ψήφους υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Κάτι που είναι καταστατική πρόβλεψη και άλλων σωματείων που ήδη μετέχουν στο ΕΚΑ και το πλήθος των επιστολικών ψήφων δεν αρκούσε για την εκλογή ούτε ενός επιπλέον αντιπροσώπου.
Όσον αφορά τις δυνάμεις αυτές καθεαυτές, είναι ξεκάθαρο ότι το ΠΑΜΕ, παρά τις τυμπανοκρουσίες, έχασε 20% των ψήφων του σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο του 2013 (78 λιγότερες ψήφοι αντιπροσώπων) δείχνοντας τα όρια της ρεφορμιστικής γραμμής που ακολουθεί.
Ταυτόχρονα, είναι ξεκάθαρο ότι διαμορφώνεται μια συμμαχία ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ-μέρος του ΣΥΡΙΖΑ με ασαφή ακόμα χαρακτηριστικά όπου δεν είναι καν ξεκάθαρο σε ποιο βαθμό διαφοροποιείται από την κυβερνητική πολιτική, πέρα από το επίπεδο επιμέρους χειρισμών.
Είναι σαφές ότι κάτω από την επίδραση και την κυριαρχία του ρεφορμισμού και του αστικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού τα σωματεία θα απομαζικοποιούνται και ταυτόχρονα δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν ως εργαλεία προώθησης των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης.
Για τους κομμουνιστές είναι βασικό καθήκον η ενεργή συμμετοχή στα συνδικάτα. Όπως γράφει ο Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ: «Που έγκειται η αδυναμία των κομμουνιστικών μας κομμάτων στη Δύση; Στο γεγονός ότι δεν έχουν πετύχει στενή σύνδεση με τα συνδικάτα και ότι ορισμένα στοιχεία δε θέλουν καν να πετύχουν στενή σύνδεση με τα συνδικάτα. Γι’ αυτό, το κύριο καθήκον των κομμουνιστικών κομμάτων της Δύσης στην τωρινή περίοδο είναι, να αναπτύξουν και να διεξάγουν ως το τέλος την καμπάνια για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, να βάλουν σε όλους ανεξαίρετα τους κομμουνιστές το καθήκον, να μπουν στα συνδικάτα, να κάνουν εκεί συστηματική υπομονετική δουλειά για το συμφέρον της ενότητας της εργατικής τάξης ενάντια στο κεφάλαιο και να πετύχουν έτσι, ώστε να μπορούν τα κομμουνιστικά κόμματα να στηρίζονται στα συνδικάτα» (Ι.Β. Στάλιν: Άπαντα ,τόμος 7, σελ. 115-116, εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, 1953).
Σε αυτές τις συνθήκες είναι αναγκαίο να δουλέψουμε συστηματικά. Να στήσουμε σωματεία εκεί που δεν υπάρχουν. Να δουλέψουμε για σωματεία ενωτικά με ταυτόχρονη απόκρουση της γραμμής της ταξικής συνεργασίας των αστικών (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ-κλπ) και ρεφορμιστικών ηγεσιών και παρατάξεων (ΠΑΜΕ-ΜΕΤΑ-Α.Π.-κλπ) που ακολουθούν μόνιμη γραμμή διάσπασης της εργατικής τάξης. Παλεύουμε και διεκδικούμε «τη δυνατότητα δημιουργίας επιχειρησιακών σωματείων παντού κόντρα στα παιχνίδια «των 21 μελών», να ανοίξουν ισότιμα τις πόρτες στα ταξικά αδέλφια μας, τους μετανάστες, να εντάξουν στα κλαδικά ή ομοιοεπαγγελματικά σωματεία τους άνεργους με βάση την ειδικότητά τους στον ΟΑΕΔ χωρίς άλλους όρους [...], να δημιουργηθεί κλίμα ελκυστικό στη νεολαία για συμμετοχή της, με ζωντανές επιτροπές των ενδιαφερόντων της και κύρια χωρίς την ηλικιακή ρατσιστική συμπεριφορά του πατερναλισμού, που κι ο ίδιος ο Λένιν κατακεραύνωνε μιλώντας για την αντιμετώπιση της «νέας εργατικής βάρδιας», κοντολογίς να αγωνιστούμε καθαρά και με απόλυτη προσήλωση για την ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ». («Η κατάσταση του Συνδικαλιστικού Κινήματος και τα καθήκοντα των Κομμουνιστών», εκδόσεις Ανασύνταξης, 2009)
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Μαξίμ Γκόρκι (1868-1936)

Με το Στάλιν, μεταξύ 1931-1932
 Φέτος συμπληρώνονται 80 χρόνια από το θάνατο του επαναστάτη συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι (18 Ιούνη 1936).
Με το Στάλιν, μεταξύ 1931-1932
Από την κηδεία του Γκόρκι (1936)

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρώτη Συνδιάσκεψη των Γυναικών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής [ΦΩΤΟ]










Αναμνηστική πλακέτα της 1η συνάντησης των γυναικών παραδίδεται στο μνημείο των αδελφών Mirabal.



Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Πρώτη Συνδιάσκεψη των Γυναικών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής

Αγιος Δομίνικος, Δομινικανή Δημοκρατία, 24-27 Σεπτεμβρίου, 2015

Στη Δομινικανή Δημοκρατία, γενέτειρα των αδελφών Mirabal, μια χώρα γνωστή για την υπέροχη φύση της και την ζεστασιά των ανθρώπων της, εμείς οι γυναίκες από την Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Χιλή, την Κολομβία, την Δομινικανή Δημοκρατία, το Εκουαδόρ, το  Ελ Σαλβαδόρ, την  Αϊτή, τη Βολιβία το Μεξικό, τη Μαρτινίκα την Γουατεμάλα την Δομίνικα την Παραγουάη, το Περού, την Τουρκία το Πουέρτο Ρίκο και τη Βενεζουέλα αποφασίσαμε να συναντηθούμε, έχοντας  το σύνθημα:
"Οι γυναίκες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής είναι Παρούσες στη Μάχη για την Χειραφέτηση μας, μαζί με τους Λαούς Μας, για την Απελευθέρωση".

Με τεράστιο ενθουσιασμό, εμείς οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, εργάτριες, αγρότισσες, φοιτήτριες, εκπαιδευτικοί, επαγγελματίες, διανοούμενες, καλλιτέχνες, άνεργες, οικιακές βοηθοί, νοικοκυρές, συνταξιούχες, αυτοαπασχολούμενες, αυτόχθονες και μαύρες γυναίκες, που  συμμετείχαμε εξασφαλίζοντας μόνες μας τα οικονομικά μας, από   διάφορες δραστηριότητες που  αναπτύξαμε  σε κάθε χώρα για να έχουμε την ευκαιρία να ταξιδέψουμε για τη Συνδιάσκεψη και να δείξουμε ότι εμείς γυναίκες της βάσης  μπορούμε να πετύχουμε σπουδαία πράγματα, χωρίς να καταφεύγουμε σε χρηματοδότηση από τις κυβερνήσεις, τις ΜΚΟ, ή ξένα  ιδρύματα από τις ιμπεριαλιστικές χώρες.

Η πρώτη δραστηριότητα ήταν να επισκεφθούμε το μουσείο των αδελφών Mirabal και να αποτίνουμε φόρο τιμής σε αυτές, επισημαίνοντας ότι οι δολοφονίες τους ήταν μέρος της καταστολής του αγώνα του Δομινικανού λαού ενάντια στη δικτατορία του Trujillo. Σε συνάντησή  με την Minue Tabares Mirabal,  κόρη της Minerva, οι γυναίκες επιβεβαίωσαν τις δεσμεύσεις τους να είναι αποφασιστικό τμήμα των αγώνων για την απελευθέρωση των λαών τους.

Από τον καιρό του αγώνα για την ανεξαρτησία από την αποικιοκρατία, εμείς οι γυναίκες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής έχουμε συμμετάσχει ενεργά στην ιστορική εξέλιξη των λαών μας. Σε όλες τις δραστηριότητες που έλαβαν χώρα το παράδειγμα της Μicaela Bastidas, της Juana Azurduy, της Manuela Saenz, της Maria Trirnidad Sanchez και χιλιάδων άλλων ανώνυμων αγωνιστριών, τις οποίες τιμούμε με την παρούσα πρόσκληση είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.
Κατά τον 20ο αιώνα, συνεχίζουμε στα χνάρια των επαναστατριών γυναικών, όπως η Κλάρα Τσέτκιν, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, των γυναικών μαρτύρων του εργοστασίου Triangle Shirtwaist στις ΗΠΑ, προς τιμήν του οποίου η 8 του Μάρτη καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα της των Εργαζομένων Γυναικών και αργότερα, στον 20ο αιώνα, αποδίδουμε επίσης φόρο τιμής και  ακολουθούμε το παράδειγμα των γυναικών μαρτύρων, όπως η Olga Benario,η Lolita Lebron, η Azucena Villaflor, Rosita Paredes και πολλές άλλες, που έδωσαν τη ζωή τους  για τα δικαιώματα των γυναικών και των λαών.

Οι χώρες μας, οι οποίες εκτός του ότι συνδέονται με μια κοινή ιστορία, με παρόμοια κοινωνικά, οικονομικά και γλωσσικά χαρακτηριστικά, από το αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και την πάλη ενάντια στην καταπίεση των  τοπικών κυρίαρχων τάξεων , πρέπει να ενωθούν σε αναζήτηση ενός μέλλοντος και προοπτικής  βαθύτερων αλλαγών που θα μας οδηγήσει στην οριστική ανεξαρτησία και χειραφέτηση των γυναικών, μαζί με τους λαούς μας.

Εμείς οι γυναίκες είμαστε  αυτές που πλήττονται περισσότερο από αυτό το άδικο και καταπιεστικό σύστημα. Αγωνιζόμαστε κατά της διπλής εκμετάλλευσης και  καταπίεσης, της βίας λόγω φύλου, κατά των εθνοτικών-πολιτισμικών διακρίσεων, και των διακρίσεων λόγω  ηλικίας: για  σεξουαλική και αναπαραγωγική εκπαίδευση, για το δικαίωμα να γνωρίζουμε και να αποφασίζουμε σχετικά με τα αντισυλληπτικά, για να αποφευχθεί η άμβλωση και νόμιμη άμβλωση για να αποφευχθεί ο θάνατος: να μπεί  τέλος στα διεθνή  δίκτυα διακίνησης που υποδουλώνουν τις γυναίκες , τα κορίτσια και τα αγόρια στην πορνεία και τη διακίνηση ναρκωτικών, τα δίκτυα τα οποία  υπάρχουν με τη συνενοχή των καπιταλιστικών και των πατριαρχικών κρατών  εξασφαλίζοντας με αυτό τον τρόπο τα  ιμπεριαλιστικά τους σχέδια. Αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα στην εργασία, ενάντια σε όλες τις μορφές κακοποίησης στον χώρο εργασίας, για ίση αμοιβή για ίση εργασία: για την επισιτιστική ασφάλεια, για την ποιότητα της εκπαίδευσης και την εξάλειψη του αναλφαβητισμού μεταξύ των γυναικών, για δημόσια και ποιοτική φροντίδα υγείας, εναντίον όλων των μορφών διακρίσεων, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, για την αναγνώριση των αυτοχθόνων εθνοτήτων και λαών: για το δικαίωμα των γυναικών και των εργαζομένων της υπαίθρου  στη γη και  εγγυήσεις για την παραγωγική τους δραστηριότητα: για  κοινωνικές υπηρεσίες για τους γιους και τις κόρες των εργαζομένων γυναικών σε ειδικά κέντρα φροντίδας παιδιών και  νηπιαγωγεία: για τη μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για τις γυναίκες: για την πλήρη αναγνώριση της πολιτικής συμμετοχής των γυναικών: για την πρόσβαση στην εκπαίδευση, τον πολιτισμό, την ψυχαγωγία και τον αθλητισμό για τις νέες γυναίκες, κατά της μάστιγας των ναρκωτικών , της ιμπεριαλιστικής αποξένωσης και  της ελευθερίας της οργάνωσης.

Σε όλες τις δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της Συνδιάσκεψης, στα εργαστήρια και τις συνεδρίες της ολομέλειας, εμείς οι γυναίκες εκφράσαμε την αγανάκτησή  μας για όλες τις μορφές βίας που αντιμετωπίζουμε  στις  χώρες μας. Η ανταλλαγή εμπειριών ήταν η κύρια βάση για τη σύναψη συμφωνιών και  ψηφισμάτων που ενθαρρύνουν τον αγώνα των γυναικών για την κατάκτηση της χειραφέτησης τους και για την οριστική ανεξαρτησία των χωρών μας.

Εμείς καταδικάζουμε τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις παρεμβάσεις που είναι η αιτία της μετανάστευσης, της μαζικής αύξησης των προσφύγων και της δημιουργίας μιας στρατιάς  ανθρώπων που είναι άστεγοι και άνεργοι. Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι  είναι η αιτία της ταλαιπωρίας χιλιάδων γυναικών και των οικογενειών τους.

Στο τέλος αυτής της επιτυχημένης Πρώτης Συνάντησης των Γυναικών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής,  δεσμευτήκαμε να:

Να ενισχύσουμε τους δεσμούς   ενότητας,  φιλίας και  αλληλεγγύης των εργαζομένων γυναικών και  των διαφόρων λαϊκών στρωμάτων.

Να προωθήσουμε από κοινού τρεις ημερομηνίες για όλη την ήπειρο που είναι ιστορικές για τις γυναίκες όλου του κόσμου:

  • 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας ως ημέρα της δέσμευσης των γυναικών για να κερδίσουν την απελευθέρωσή τους.
  • 1 Mάη, Εργατική πρωτομαγιά, ως ημέρα επιβεβαίωσης του χαρακτήρα του αγώνα για την ενότητα και την οργάνωση των εργατών/τριών ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.
  • 25 Νοεμβρίου, Ημέρα κατά της Βίας κατά των Γυναικών, για να επανακτήσουμε την ιστορική σημασία του αγώνα και της θυσίας των αδελφών Mirabal.
Στην παρούσα κατάσταση, δεσμευόμαστε να:

1. Να  ζητήσουμε από την κυβέρνηση του Μεξικού την  άμεση παρουσίαση, ζωντανών των  43 νέων δασκάλων φοιτητών της Ayotzinapa.

2. Την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων - MINUSTAH – (Αποστολή Σταθεροποίησης των Ηνωμένων Εθνών  )
 - από την Αϊτή, ιδίως εκείνων της Αργεντινής, της Βραζιλίας και της Χιλής και να υποστηρίξουμε το δικαίωμα της Αϊτής στην αυτοδιάθεση, ως ανεξάρτητου έθνους.

3. Να καταδικάσουμε και να απορρίψουμε την ποινικοποίηση της κοινωνικής πάλης σε ολόκληρη την ήπειρο και ιδιαίτερα στον Ισημερινό, η οποία έχει συσταθεί από την κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα. Να σταθούμε  αλληλέγγυοι με τους άνδρες και τις γυναίκες των κοινωνικών αγωνιστών που αντιμετωπίζουν δίκες για τη χρήση  του νόμιμου δικαιώματός τους στην  αντίσταση.


Άγιος Δομίνικος
27η Σεπτεμβρίου του 2015
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών: Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ισχύει η «σαρία»




Όταν στην Ελλάδα ισχύει η «σαρία», οι ευρωπαίοι/ες θα πρέπει να  πάψουν να μιλούν για τον «πολιτικό πολιτισμό της Ευρώπης», τα δικαιώματα των γυναικών και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό.
Σε όλη την ελληνική επικράτεια οι περιουσιακές, προσωπικές σχέσεις των συζύγων, η λύση του γάμου διέπονται από τον Αστικό Κώδικα και τις διατάξεις του οικογενειακού δικαίου ανεξάρτητα από τη θρησκεία, το δόγμα, το τυπικό του γάμου (πολιτικός ή θρησκευτικός).
Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, ισχύει «ο ιερός μουσουλμανικός νόμος» στις ελληνίδες και στους έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης.
Το αναχρονιστικό αυτό καθεστώς έχει επισημανθεί από Διεθνείς Οργανισμούς (Ο.Η.Ε.- έκθεση 2000 για την Ανθρώπινη Εξέλιξη…), από έγκυρους νομικούς έχει τονιστεί η αντισυνταγματικότητα αυτής της ρύθμισης, κοινωνικοί και γυναικείοι φορείς (φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις) επισημαίνουν την καταστρατήγηση της αρχής της ισονομίας και της ισοπολιτείας, καταγγέλλουν τη χειραγώγηση των γυναικών, την αναχαίτιση της προσωπικής και κοινωνικής ανάπτυξής των γυναικών ενός γεωγραφικού διαμερίσματος της Ελλάδας.
Αυτό το ιδιότυπο και ιδιόρρυθμο καθεστώς στηρίζεται σε κακή ερμηνεία της Συνθήκης της Λωζάνης για τους κατοίκους των περιοχών που προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα το 1913, ενώ από το 1926 στην Τουρκία ο Κεμάλ Ατατούρκ εισήγαγε τον ελβετικό αστικό κώδικα, ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα.
Μουσουλμάνοι υπάρχουν σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, οι ελληνίδες και οι έλληνες μουσουλμάνοι που υπόκειται στην εξουσία του διορισμένου Μουφτή είναι μόνο αυτοί που κατοικούν στην Θράκη.    
Στα Βαλκάνια μόνο στην Ελλάδα ο Μουφτής (ο ερμηνευτής του ισλαμικού δικαίου) έχει θρησκευτικές και δικαστικές αρμοδιότητες.
Ο διαχωρισμός του κράτους από τη θρησκεία και η εφαρμογή αστικού δικαίου για τις προσωπικές, κληρονομικές σχέσεις των συζύγων, τη λύση του γάμου, την επιμέλεια των παιδιών κ.λ.π. έχει γίνει σε πολλές ισλαμικές χώρες εδώ και χρόνια. Τουρκία 1926, Ιορδανία 1951, Συρία 1953, Τυνησία 1956 …
                  Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ισχύει η «σαρία» !!!
Καλούμε τις γυναίκες του ευρωκοινοβουλίου, τις γυναίκες του φεμινιστικού και γυναικείου κινήματος να αγωνιστούμε όλες μαζί για να εφαρμοστούν στην πράξη οι αρχές της ισοπολιτείας, της ισονομίας.
Να αγωνιστούμε ενάντια στο σεξισμό, για την ανατροπή όλων των συνθηκών που χειραγωγούν τις γυναίκες και τους στερούν το αυτονόητο δικαίωμα της αξιοπρέπειάς τους και της ανάπτυξής τους.  
                                                                                     Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών
                                                                                     Ασκληπιου 109 – Αθήνα 11472
                                                                                          ginaika@otenet.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Ανασύνταξη 422 (Μάης 2016)

Ανασύνταξη 422 (Μάης 2016)
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΝΔΩΡΟΣ

Η ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΚΕ 1918-55 με μεγάλη λύπη και απέραντη θλίψη κάνει γνωστό στα μέλη και τους φίλους της ότι έφυγε πρόωρα από τη ζωή την Πέμπτη του Πάσχα ο πολυγαπαπημένος σύντροφός μας ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΝΔΩΡΟΣ σε ηλικία 65 ετών. Υπήρξε για χρόνια γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης της Αθήνας της Οργάνωσης και μέλος της Πολιτικής Επιτροπής και μέλος της Γραμματείας της Οργάνωσης.

Αποτελεί δυσαναπλήρωτη απώλεια για την Οργανωσή μας για το ελληνικό επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα.
Διαβάστε Περισσότερα »