Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

29η συνάντηση ανταρτών του ΔΣΕ στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας

Από παλιότερη παρέμβαση της Κίνησης

Την Κυριακή 2 Ιούλη θα πραγματοποιηθεί στο Άγιο Νικόλαο Νάουσας η 29η Πανελλήνια Συνάντηση των ανταρτών του ΔΣΕ. 

Στη συνάντηση συμμετέχει και παρεμβαίνει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΣΧΟΛΙΟ 2ο – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Το πρώτο «Σχόλιο– Καταγγελία» («ΑΝ», Νο 433, σελ.2, 1-39 Απρίλη 2017) περιορίστηκε μόνο να καταγγείλει, ότι ο περί «αποβρασμάτων»(!) χαρακτηρισμός όταν «χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει «Αντιφασίστες» γενικά, ακόμα και τους πιο νέους, που έχουν ελάχιστη ιστορική διαδρομή, μα πολύ περισσότερο όταν χρησιμοποιείται σε βάρος των χιλιάδων βετεράνων Αντιφασιστών των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και ειδικότερα σε βετεράνους επαναστάτες κομμουνιστές Σταλινικούς-Ζαχαριαδικούς αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, που κουβαλάν στην πλάτη τους έναν 10χρονο ένοπλο αγώνα(1940-1949), τότε είναι ολοφάνερο ότι βρίσκεται κανείς μπροστά στα γνώριμα «παρδαλά κουτάβια»: προβοκάτορες χαφιέδες της Ασφάλειας σε διατεταγμένη υπηρεσία με ειδική αποστολή την υπονόμευση, διασυρμό, διαστρέβλωση, κατασυκοφάντηση και καταστροφή του μεγάλου επαναστατικού κύρους και της ισχυρής επαναστατικής ακτινοβολίας των επαναστατών κομμουνιστών Σταλινικών-Ζαχαριαδικών».
Απέφυγε σκόπιμα να κατονομάσει συγκεκριμένα το «χώρο» προέλευσης παρόλο που αυτός ήταν γνωστός, κι’ αυτό επειδή έπρεπε να υπάρχουν στα «χέρια μας» καταρχήν ορισμένες εξακριβωμένες πληροφορίες και προπαντός μια δεύτερη επιβεβαίωση που ευτυχώς δεν άργησε ναρθεί, αφού φρόντισαν οι ίδιοι να το πράξουν στην νέα αλητο-ασφαλίτικη γκεμπελίστικη συκοφαντική επίθεση – «απάντησή» τους (17/5/2017): επαναλαμβάνοντας σ’ αυτή, προφανώς εντελώς συνειδητά, και μάλιστα για δεύτερη φορά, τα ίδια γκεμπελίστικα χονδροειδή ψεύδη αλλά και τον αλητο-ασφαλίτικο χαρακτηρισμό περί «αποβρασμάτων»(!) σε βάρος των βετεράνων κομμουνιστών σταλινικών-ζαχαριαδικών, ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, εμπλουτισμένο επιπλέον με αλητο-κουτσαβάκικα χαζο-«νταηλίκια» παλιότερων εποχών («τρίβουμε στη μούρη», κλπ.), μα πρωτίστως σημαία φρασεολογίας και συμπεριφοράς των διαφόρων Ναζι-φασιστών «Κασιδιάρηδων» της δολοφονικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής», με την υπογραφή, για δεύτερη φορά: «’Έλληνες Σταλινικοί-Χοτζικοί» (!!!)
Και αυτή η νέα ασφαλίτικη γκεμπελίστικου χαρακτήρα συκοφαντική-λασπολογική επίθεση αλλά και η αλήτικη γλώσσα περί «αποβρασμάτων»(!) ως χαρακτηρισμός για τους βετεράνους κομμουνιστές σταλινικούς-ζαχαριαδικούς αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ δεν αποπνέει μόνο βαριά μπόχα καταγώγιων της Ασφάλειας αλλά επιπλέον αποτελεί ακραίας μορφής χυδαίου αντικομμουνισμού και συνάμα μια αλητήρια Ναζι-φασιστική «Χρυσαυγήτικη» συμπεριφορά και στάση. Μια άθλια συκοφαντική επίθεση κρυμμένη πίσω απ’ το κατάμαυρο πηχτό αλητο-ασφαλίτικο σκοτάδι της ανωνυμίας και των ψευδωνύμων. Το σκοτάδι της ανωνυμίας αποτελεί όμως διάτρητη «ασπίδα προστασίας» τους.
Επιπλέον ακάθεκτοι στο ρόλο των προβοκατόρων χαφιέδων της Ασφάλειας χαρακτηρίζουν με περισσό ασφαλίτικο θράσος τους βετεράνους κομμουνιστές «προδότες»(!), νομίζοντας αφελώς πως αυτές οι τρισάθλιες γκεμπελίστικες συκοφαντίες μπορούν να γίνουν πιστευτές. Αυτά τα άκαπνα βουτυρόπαιδα, γεννημένα και μεγαλωμένα στα μαλακά κρεβάτια και τα ζεστά σεντόνια της αντιδραστικής μπουρζουαζίας, μα πρωτίστως μεταμφιεσμένα σήμερα σε «κομμουνιστές»(και μάλιστα «Σταλινικούς-Χοτζικούς»!) και σε διατεταγμένη υπηρεσία με ειδική αποστολή (δηλ. με την παρακάτω «τριπλή αποστολή») τολμάνε και εκστομίζουν τέτοιες βαρύτατες ασφαλίτικες αθλιότητες-λάσπες σε βάρος των μπαρουτοκαπνισμένων βετεράνων κομμουνιστών σταλινικών-ζαχαριαδικών, ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ μ’ ένα 10χρονο ένοπλο αγώνα στην πλάτη τους, οι οποίοι, μεταξύ άλλων, απελευθέρωσαν τη χώρα απ’ τους φασίστες κατακτητές, ενώ αγωνίζονται 10ετίες και συνεχίζουν και σήμερα των αγώνα κατά του ρεβιζιονισμού. Μάλιστα τους εγκαλούν με αλητο-ασφαλίτικο θράσος, πως ΤΑΧΑ οι ίδιοι οι αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ είναι εκείνοι που «καπηλεύονται»(!) τον ΔΙΚΟ τους ένοπλο 10χρονο αγώνα και όχι τα σημερινά άκαπνα νήπια, που τότε δεν είχαν γεννηθεί ακόμα (=συσσωρευμένη «ευφυέστατη» επαρχιώτικη χαζο- κουτοπονηριά χιλιετιών). Στην πραγματικότητα πρόκειται για αντικομμουνιστές «πολιτικούς» απατεωνίσκους ολκής δηλ. αντισταλινικούς-αντιχοτζικούς (όπως θα καταδειχθεί στο τέλος σε λίγες σειρές).
Μετά από αυτά, εμείς οι παλιοί ακόμα εν ζωή επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικοί-ζαχαριαδικοί, αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ αλλά και οι νεότεροι σύντροφοί μας της σταλινικής-ζαχαριαδικής «ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» ΔΕΝ έχουμε καμιά απολύτως αμφιβολία, ότι οι «Έλληνες Σταλινικοί-Χοτζικοί» είναι ένα ασφαλίτικο χαφιέδικο «μαγαζί»: μια προβοκατόρικη χαφιέδικη ασφαλίτικη σφηκοφωλιά που λειτουργεί ως Παράρτημα της ελληνικής Ασφάλειας – ανάλογη εκείνης (σ’ άλλες συνθήκες βέβαια) του αρχιχαφιέ Μανιαδάκη με τη διαβόητη «προσωρινή διοίκηση» και το νέο «κομμουνιστικό κόμμα» που ξεσκέπασε και κατήγγειλε ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, καταγγελία που οδήγησε σε αποτυχία την προσπάθεια του Μανιαδάκη – με τριπλή ΑΠΟΣΤΟΛΗ: πρώτο, την προώθηση της χαφιέδικης «επιχείρησης» κατασυκοφάντησης των επαναστατικών παραδόσεων των ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ σταλινικών-ζαχαριαδικών και της μαχητικής πάλης δεκαετιών κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (και όλων των παραλλαγών του σύγχρονου ρεβιζιονισμού), αλλά και της σημερινής πάλης, δεύτερο, τον αποπροσανατολισμό και τη διάσπαση τόσο του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος όσο και του ευρύτερου αντιφασιστικού προς όφελος της τροτσκιστικής-χρουστσοφικής αντισταλινικής κατεύθυνσης, τρίτο, τη συλλογή πληροφοριών από τη δράση όχι μόνο των συντρόφων μας αλλά όλων των αντιφασιστικών Οργανώσεων, με ένα εντελώς πρόσφατο (δεν είναι το μόνο) χαρακτηριστικό χειροπιαστό κρούσμα χαφιέδικης δράσης.
Νεότεροι σύντροφοι μας πληροφόρησαν, ότι κάποιοι φερόμενοι ως ύποπτοι διασύνδεσης με την ασφαλίτικη χαφιέδικη σφηκοφωλιά «’Ελληνες Σταλινικοί-Χοτζικοί» (!), που χαρακτήρισαν, ως γνωστόν, την εκδήλωση της 7ης Μάη στην πλατεία Συντάγματος προς τιμή της μεγάλης Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών, «προκλητική φασιστική φιέστα» (17/5/2017) (γνωρίζοντας ότι η Ρωσική Πρεσβεία οργάνωσε ξεχωριστή εκδήλωση στις 9 Μάη) συμμετείχαν και παραβρέθηκαν σ’ αυτή τη «φασιστική»(!) κατ’ αυτούς εκδήλωση, και μάλιστα έμειναν ως το τέλος. Το ερώτημα που πλανάται είναι: για πιο λόγο άραγε; Προφανώς για να συγκεντρώσουν πληροφορίες ποιοί απ’ τους συντρόφους μας, αλλά και ποιοί άλλοι αντιφασίστες συμμετείχαν στην εκδήλωση για να τις παραδώσουν στην Ελληνική Ασφάλεια, αν όχι παραπέρα. Ή μήπως παραβρέθηκαν για να «περάσουν» την ώρα τους «ρεμβάζοντας», ικανοποιώντας συνάμα τη χαφιέδικη «περιέργειά» τους;
Εύλογα μπορεί να διερωτηθεί κανείς, γιατί δεν υπάρχει εκτενής αναφορά στις αντιμαρξιστικές πολιτικο-ιδεολογικές τους απόψεις: επειδή οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. σταλινικοί-ζαχαριαδικοί τηρούν απαρέγκλιτα, αυστηρά και με συνέπεια τη γνωστή σημαντική Αρχή: ΚΑΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ-ΔΙΑΛΟΓΟΣ: ούτε με προβοκάτορες και χαφιέδες ασφαλίτες, ούτε με φασίστες και Ναζι-φασίστες, ούτε με άθλιους γκεμπελίσκους συκοφάντες-λασπολόγους – ΜΟΝΟ τους ξεσκεπάζουν και τους καταγγέλλουν (για σκεφθείτε να άνοιγε ο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ «διάλογο» με τους χαφιέδες και τους ασφαλίτες).
Η χαφιέδικη ασφαλίτικη περίπτωση «Έλληνες Σταλινικοί-Χοτζικοί»(!) κλείνει με αυτή την καταγγελία για πληροφόρηση της αντιφασιστικής-κομμουνιστικής νεολαίας ώστε αυτή να μην «πέσει»-γίνει ανυποψίαστο θύμα τους, όπως συνέβηκε πολλές φορές στο παρελθόν σε διάφορες χώρες όπου οι Ασφάλειες και οι μυστικές Υπηρεσίες της αντιδραστικής αστικής τάξης πίσω από «ελκυστικές» ονομασίες σκάρωσαν ακόμα ολόκληρα κόμματα, όπως στην περίπτωση της ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ*(περίπτωση που επανήλθε πρόσφατα πάλι στη δημοσιότητα, βλέπε παρακάτω).
Τέλος, μια επιπλέον πληροφορία για την αντιφασιστική-κομμουνιστική νεολαία για την ιδεολογικο-πολιτική κατεύθυνση του ασφαλίτικου «μαγαζιού» «Έλληνες Σταλινικοί-Χοτζικοί» που συνδέεται με κάποια στα «χαρτιά» μα πρωτίστως αντιμαρξιστική τροτσκιστο-χρουστσοφική «Κομιντέρν»(!) που κάποιο απ’ τα ηγετικά της στελέχη, ωρυόμενος, γράφει σχιζοφρενικά: «Ζήτω η Κομιντέρν των Λένιν και Στάλιν! Κάτω η προδοσία του VII Συνεδρίου και του προδότη Dimitrov, ενώ, κατά τ’ άλλα, τελειώνει-κλείνει το αντιμαρξιστικό τρισάθλιο «κήρυγμά» του προβοκατόρικα με απόσπασμα του συντρόφου ENVER HOXHA από το 8ο Συνέδριο του ΚΕΑ.
Μα όταν κάποιος χαρακτηρίζει προδοσία το VII Συνέδριο (1935) και προδότη το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη GEORGI DIMITROV, τότε, κατά πρώτο, θεωρεί προφανώς προδοτική και την Γ΄ΚΔ αλλά και όλα τα ΚΚ (μαζί και το παλιό ΚΚΕ) των χωρών του κόσμου που τη συγκροτούσαν και συνάμα εκφράζει τις πασίγνωστες τροτσκιστικές, κλπ. απόψεις-θέσεις που βρέθηκαν, κατά τη διάρκεια το Β΄Παγκόσμιου αντιφασιστικού πολέμου, ΑΜΕΣΑ στην υπηρεσία του υπεραντιδραστικού ιμπεριαλιστικού επιθετικού φασιστικού στρατιωτικού Άξονα ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΡΩΜΗ-ΤΟΚΙΟ δηλ. ήταν (και είναι) απόψεις σαφέστατα φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ. Επιπλέον, κατά δεύτερο, θεωρεί, εμμέσως πλην σαφώς, προδότες και τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ που καθοδήγησε την Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή και τον ENVER HOXHA που εφάρμοσε και υπεράσπισε τη γραμμή του VII Συνεδρίου και θεωρούσε το GEORGI DIMITROV δάσκαλό του για τον οποίο ζητωκραύγαζε στη Σόφια: «Ζήτω ο μεγάλος ηγέτη σας Γκέργκι Δημητρώφ!» και σημείωνε γι’ αυτόν το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη και ήρωα της Λειψίας σ’ εκείνη τη συνάντηση: «Δάκρυσαν τα μάτια μου από τη συγκίνηση που έφτασα αυτή τη μέρα να με στείλει εδώ το Κόμμα και ο λαός να συναντηθώ μ’ αυτόν το μεγάλο δάσκαλο της προλεταριακής επανάστασης και που, σαν πιστός μαθητής του, στο παράδειγμά του, από τα διδάγματα και τις συμβουλές του, έμαθα πώς να στέκομαι και να αγωνίζομαι ενάντια στους φασίστες καταχτητές, ενάντια στους εχθρούς του λαού και τους ταξικούς εχθρούς για την απελευθέρωση της πατρίδας μου, για την ίδρυση και σφυρηλάτηση του Κόμματός μου, για το σοσιαλισμό και το κομμουνισμό»( ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΙΑ: ΟΙ ΤΙΤΟΪΚΟΙ, Ιστορικές σημειώσεις, σελ. 254, εκδ. «ΠΟΡΕΙΑ», ΑΘΗΝΑ 1983).
Το να επικαλείται-χρησιμοποιεί κανείς κάποιους ως επωνυμία κατεύθυνσης (ΣΤΑΛΙΝ-ΧΟΤΖΑ) και ταυτόχρονα να τους θεωρεί προδότες (DIMITROV-STALIN-HOXHA), αυτό αποτελεί ΜΟΝΑΔΙΚΗ ιστορική σχιζοφρενική «πρωτοτυπία» όλων των εποχών (δεν είναι γνωστό κανένα άλλο παράδειγμα-περίπτωση στην ως τώρα ιστορία της ανθρωπότητας).
Κλείνοντας, ας επαναληφθεί απ το προηγούμενο σχόλιο: «Ο ασφαλίτικος βόρβορος ΔΕΝ μπορεί να πλήξει το μεγάλο επαναστατικό κύρος και την ισχυρή επαναστατική ακτινοβολία των επαναστατικών ταξικών ένοπλων αγώνων των δεκάδων χιλιάδων βετεράνων Αντιφασιστών και των επαναστατών κομμουνιστών Σταλινικών-Ζαχαριαδικών, ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, μελών και οπαδών του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ μ’ επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, με τους λιγοστούς ακόμα εν ζωή απ’ τους οποίους οι νεότεροι είναι γύρω στα 85, ενώ οι μεγαλύτεροι έχουν ξεπεράσει τα 90 να δρουν ακόμα και να καθοδηγούν και ΣΗΜΕΡΑ την Σταλινική-Ζαχαριαδική «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55».
***
Επειδή υπάρχουν πληροφορίες απ’ τον ευρύτερο αντιφασιστικό χώρο και διαδίδονται διάφορες φήμες, ενώ πλανώνται υποψίες (βάσιμες ή μη) ότι προέρχονται απ’ τις «γραμμές» μας, για να «ξεκαθαρίσει το τοπίο» κάνουμε γνωστό στην αντιφασιστική-κομμουνιστική νεολαία ότι πριν μια και πλέον 10ετία,βρέθηκαν για μικρό χρονικό διάστημα, επί προεδρίας του βετεράνου κομμουνιστή ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, «κοντά» στην «ΚΙΝΗΣΗ» (όχι βέβαια ως μέλη μα ούτε καν ως υποψήφιοι προσχώρησης) σε μια τριάδα νεολαίων, δυο «εγγονάκια» μας (εννοείται ηλικιακά), που όμως αποδείχθηκαν αδιόρθωτοι παλιοχαρακτήρες με αλήτικες και προκλητικές συμπεριφορές. Ήταν δε τόσο ακραία προκλητική η στάση τους που σειρά παλιοί σύντροφοί μας αλλά και νεότεροι διαμαρτύρονταν για την υπομονετική ανοχή μας.
Έτσι η τότε Πολιτική Επιτροπή (αποτελούμενη στη συντριπτική της πλειοψηφία από αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και από ελάχιστους νεότερους συντρόφους) αποφάσισε να τους απομακρύνει-εκδιώξει απ’ τη νεολαιίστικη ομάδα για: 1) το στραπατσάρισμα της συγκεκριμένης νεολαιίστικης τριάδας με τις αντικομμουνιστικές απόψεις τους που άρχιζαν απ΄τις παραδοσιακές αστικές, τις σοσιαλδημοκρατικές-χρουστσοφικές, τροτσκιστικές, μαοϊκές, αναρχικές, κλπ. και έφταναν ως τις εθνικιστικές-σοβινιστικές και την υπεράσπιση του φασιστικού OUΤΣΕΚΑ (Κόσσοβο), 2) την πλήρη έλλειψη σεβασμού απέναντι στους βετεράνους κομμουνιστές Σταλινικούς-Ζαχαριαδικούς και τους αγώνες τους, αναιδέστατη συμπεριφορά ελεεινής μορφής και μικροαστικά χαζο-κουτσομπολιά, 3) την αλήτικη στάση τους και τις ανάλογες ενέργειες που έκθεταν-δυσφημούσαν την «ΚΙΝΗΣΗ», 4) τα μόνιμα και αμέτρητα χοντροειδή ψεύδη, την παροιμιώδη ασυνέπεια και δειλία, 5) την αρπαγή βιβλίων, έχοντας την απαίτηση να τα πληρώνει η Οργάνωση, 6) την αρπαγή-κλοπή βιβλίων απ’ τη μικρή βιβλιοθήκη που ακόμα δεν έχουν επιστρέψει και παρακρατούν.
Προς το παρόν δεν δίνονται στη δημοσιότητα τα ονόματά τους (ούτε τα αρχικά) ώστε να μην αδικηθεί κανένας βεβιασμένα. Όμως για να «ξεκαθαρίσει το τοπίο» ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ και οι ΔΥΟ να τοποθετηθούν δημόσια με τα ονοματεπώνυμά τους, διαχωρίζοντας τη θέση τους απ’ τη προβοκατόρικη χαφιέδικη ασφαλίτικη σφηκοφωλιά: «’Ελληνες Σταλινικοί-Χοτζικοί» και καταγγέλλοντας το ρόλο τους.
***
*ΟΛΛΑΝΔΙΑ: «Στις Κάτω Χώρες το 2004 αποκαλύφθηκε η μάλλον πιο ακραία υπονόμευση Αριστερού σκηνικού: Frits Hoekstra – υπεύθυνος στη δεκαετία του 1970 και 1980 για την αντικατασκοπία στην Binnenlandse Veiligheitsdienst (BVD) – παρουσίασε τότε ανοιχτά, πως η Μυστική Υπηρεσία των Κάτω Χωρών δημιούργησε ένα ολόκληρο Μαοϊκό Κόμμα. Τρία ηγετικά στελέχη του Marxistisch-Leninistische Partij Nederland (MLPN) εργάζονταν για την BVD, οι υπόλοιποι σχεδόν 20 σύντροφοι δεν ήταν πληροφορημένοι. Η ηγεσία συγκάλυπτε-απέκρυπτε απ’ τη δημοσιότητα και απ’ τα ίδια της τα μέλη, που ήταν οργανωμένα σε παράνομες Οργανώσεις βάσης του MLPN, το μέγεθος και τις δραστηριότητές της. Είχε εκατοντάδες μέλη – με τέτοια νούμερα καυχιόταν ο κομματικός ηγέτης Chris Petersen ακόμα και στην Κίνα. 25 φορές ταξίδεψε ο άνθρωπος, που το πραγματικό του όνομα ήταν Pieter Bouve, στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, από όπου δεν έφερνε μόνο πληροφορίες άλλα και χρήματα για την κομματική εφημερίδα. Το ΚΚ Κίνας χρηματοδοτούσε χωρίς να το ξέρει το Όργανο ενός Κόμματος, που είχε σχεδιαστεί από Δυτικές Μυστικές Υπηρεσίες» («Die Zeit», Νο 15, 6. April 2017, σελ.17).
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Ανασύνταξη 434Β (Μάης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Η δήλωση του Κρίστιαν Ρακόφσκυ, που αποκηρύσσει τον αντεπαναστατικό τροτσκισμό

Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο του Βούλγαρου τροτσκιστή Κρίστιαν Ρακόφσκυ δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη 21-27/4/1934 σε συνέχειες. Ο τίτλος είναι του “Ρ”. Πρόκειται για μετάφραση κειμένου που δημοσιευτηκε στη Πράβδα τον Απρίλη του 1934.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21/5/34 - 27/5/34

Όπως γράψαμε και σε προηγούμενα φύλλα μας ο Κ. Ρακόφσκυ ο υπαρχηγός του διεθνούς τροτσκισμού, αναγνώρισε την αντεπαναστατικότητα της γραμμής του Τρότσκι και αποκήρυξε τον τροτσκισμό με δήλωσή του προς την Κ.Ε. του Μπολσεβίκικου Κόμματος της Σ.Ε. Από σήμερα αρχίζουμε τη δημοσίευση ολόκληρης της δήλωσης αυτής που πρέπει να τη διαβάσουν όλοι οι εργάτες και προ παντός όσοι παρασύρονται ακόμα από την αντεπαναστατικό τροτσκισμό.
«Με το γράμμα μου αυτό απευθύνομαι σε σας με την παράκληση να με ξαναεγγράψετε πάλι μέλος του Κόμματος. Στο τηλεγράφημα μου από 17 Φλεβάρη 1934 δήλωσα με τη γενική γραμμή του Κόμματος, πως πειθαρχώ πλέρια και χωρίς επιφυλάξεις στις αποφάσεις των συνεδρίων του κόμματος και υποτάσσομαι στην πειθαρχία του. Με το τωρινό μου γράμμα παρακαλώ να θεωρήσετε πώς καμία διαφωνία δεν με χωρίζει πια από το Κόμμα, πως συμφωνώ πλέρια και απόλυτα με τη γενική γραμμή και πως διέκοψα για πάντα κάθε σχέση με τον αντεπαναστατικό τροτσκισμό.
Η επιστροφή μου στις κομματικές λενινιστικές θέσεις δεν είναι ξαφνική και τυχαία. Η συναίσθηση των μεγάλων μου λαθών είναι αποτέλεσμα της πείρας που έβγαλα από την παραμονή μου στις γραμμές της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης αποτέλεσμα των ριζικών μεταβολών που έγιναν μέσα στη χώρα την περίοδο αυτή και απόδειξαν την ορθότητα της γραμμής του Κόμματος, τέλος είναι αποτέλεσμα της σημερινής μεταβολής που επήλθε στη διεθνή κατάσταση. Στο τηλεγράφημα μου τόνισα το ρόλο που έπαιξε στην αναθεώρηση της διαγωγής μου η αδιάκοπη ανάπτυξη της διεθνούς αντίδρασης, που στρέφεται σε τελευταία ανάλυση ενάντια στις κατακτήσεις της Οκτωβριανής Επανάστασης και ενάντια στη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση στην Ε.Σ.Σ.Δ. Σαν ένας από κείνους που πήραν μέρος στην πάλη που έκανε το Κόμμα και η εργατική τάξη για την κατάκτηση και στερέωση της σοβιετικής εξουσίας δεν μπόρεσα να μείνω ξένος στο συναγερμό, που έγινε σχετικά με τα γεγονότα της Άπω Ανατολής. Στην πραγματικότητα βρισκόμασταν και βρισκόμαστε ακόμα και τώρα όχι μπροστά σε ένα συνηθισμένο περιστατικό από κείνα που είναι γεμάτη η ιστορία των εξωτερικών μας σχέσεων, μα μπροστά σε μία καινούργια κατ’ αρχήν διαφορετική διεθνή κατάσταση, που εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους. Και τα γεγονότα που διαδραματίζονται από ένα χρόνο τώρα στην Κεντρική Ευρώπη, κι ένα τους ματωμένο επεισόδιο διαδραματίστηκε πριν λίγο καιρό στην Αυστρία είναι ακριβώς πάλι φαινόμενα καινούργιου τύπου. Δείχνουν την ασυνήθιστη όξυνση των ταξικών και εθνικών αντιθέσεων μέσα στο φόντο της οξύτατης κρίσης που περνάει ο καπιταλισμός που σαπίζει. Όλα μαρτυράνε πως μπήκαμε στον πρόλογο καινούργιου κύκλου πολέμων και επαναστάσεων, που πολλές φορές πρότεινε ο Λένιν όταν πια το ζήτημα της νίκης του σοσιαλισμού μπαίνει άμεσα σε μία σειρά καπιταλιστικές χώρες και η χώρα μας αναπόφευκτα θα υποβληθεί σε τεράστιες δοκιμασίες. Στις αρχές κιόλας της ύπαρξης της η σοβιετική εξουσία νικηφόρα αντιμετώπισε τις προσπάθειες του καπιταλιστικού συνασπισμού να παλινορθώσει το καθεστώς των τσιφλικάδων και καπιταλιστών στο έδαφος της άλλοτε ρωσικής αυτοκρατορίας. Με την ίδια μεγάλη επιτυχία θα αποκρούσει τώρα ανάλογες απόπειρες όταν – και κυρίως ύστερα από την πραγματοποίηση του πρώτου πεντάχρονου- ενισχύθηκε αμέτρητα η αμυντική ικανότητα του προλεταριακού κράτους. Η ανάπτυξη της οικονομικής πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης της Σ.Ε. όπως και η ανάπτυξη του επαναστατικού της κύρους ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες όλου του κόσμου και ειδικού της βάρους στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις –χάρις στην ειρηνική και ταυτόχρονα αποφασιστική πολιτική της σοβιετικής κυβέρνησης, όλα αυτά αυξάνουν τις προϋποθέσεις για την ειρήνη γενικά και για τη χώρα μας ιδιαίτερα. Ωστόσο όμως όσο πιο πολύ οξύνεται η πάλη για πηγές πρώτων υλών, για αγορές, για εδάφη, για αποικιοποίηση, όσο περισσότερο μεγαλώνει από την άλλη μεριά η επαναστατικοποίηση των μαζών, τόσο περισσότερο ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί να βρει διέξοδο από τις αντιθέσεις που τον κατατρώγουν με τον εκφασισμό των κρατών και με τους εξωτερικούς πολέμους. Μαζί με την ανάπτυξη των εξοπλισμών, με το δυνάμωμα της σοβινιστικής συκοφαντίας, με την ανάπτυξη των άγριων καταπιέσεων ενάντια στο εργατικό κίνημα, τα τυχοδιωκτικά και μιλιταριστικά στοιχεία που τα υποστηρίζουν οι μεγιστάνες της μεγάλης βιομηχανίας αποκτάνε επιρροή και εξουσία. Στο βάθεμα των αντιθέσεων αυτών επιδρά η αντίθεση ανάμεσα στην σοσιαλιστική σχεδιασμένη οικονομία με την αδιάκοπη βελτίωση που φέρνει στην κατάσταση των εργαζομένων και στον αναρχικό καπιταλισμό με την φτώχεια και την ανεργία του. Η νικηφόρα ανάπτυξη της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης της ΕΣΣΔ προσελκύει ολοένα και περισσότερο την συμπάθεια και την ελπίδα του παγκόσμιου προλεταριάτου, δυναμώνοντας ταυτόχρονα το φθόνο και το μίσος του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια προπαγάνδιση του πολέμου ενάντια στην ΕΣΣΔ –ενός πολέμου ‘’προληπτικού’’ για να προληφθεί η διάδοση του κομμουνισμού και του κατακτητικού πολέμου, με σκοπό να της αποσπάσουν τη μία είτε την άλλη περιφέρεια. Μπροστά στα μάτια μας, στην Άπω Ανατολή, δημιουργούνται προπύργια για να αναπτύξουν κατόπι τις πολεμικές ενέργειες τους ενάντια στη Σ.Ε.. Συχνά στις εφημερίδες δημοσιεύονται ειδήσεις για προσπάθειες να υπογράφουν διπλωματικές συμφωνίες με σκοπό να απομονωθεί διεθνώς η χώρα μας. Ο φασισμός που κατακτάει καινούργια εδάφη, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα ενιαίο ιδεολογικό μέτωπο ενάντια στην ΕΣΣΔ πίσω από τους εθνικούς ανταγωνισμούς. Όλη η χώρα υποστηρίζει την ειρηνική πολιτική της κυβέρνησης μας, χαιρετίζει κάθε βήμα της για την ενίσχυση των διπλωματικών και εμπορικών σχέσεων με τα αστικά κράτη. Εμείς όμως- οι μαρξιστές- καταλαβαίνουμε ακριβώς ότι στην καπιταλιστική κοινωνία, στο ιμπεριαλιστικό στάδιο της ανάπτυξης της κυρίως, η ειρήνη είναι μονάχα μια ανάπαυλα και ο πόλεμος είναι η φυσική της κατάσταση. Ξέρουμε επίσης πώς τέτοιες εγγυήσεις για την ειρήνη, όπως είναι τα σύμφωνα για φιλικές , γειτονικές και για ουδετερότητα, ακόμα και τα πραγματικά σύμφωνα συμμαχίας μετατρέπονται σε ορισμένες στιγμές σε κουρελόχαρτα. Κάτω από την επίδραση των διεθνών γεγονότων ωρίμασε στη συνείδηση μου, η ιδέα πως οφείλω να ξαναελέγξω προσεκτικά τη βάση των διαφωνιών μου με το Κόμμα και συναισθανόμενος τα λάθη μου να επιδιώξω την επιστροφή στις γραμμές των αγωνιστών για την πραγματοποίηση των καθηκόντων που η ιστορία έθεσε στο κόμμα των Μπολσεβίκων –κομμουνιστών. Αυτό είναι υποχρέωση κάθε αντιπολιτευόμενου, άλλοτε μέλους του κόμματος που δεν έπαυσε να θεωρεί τον εαυτό του συνδεδεμένο με την ιδεολογία του κόμματός του. Κι αυτό είναι δυό φορές δική μου υποχρέωση. Σε πολλούς συντρόφους είναι πιθανόν γνωστό πώς ήρθα στο Κόμμα ύστερα από δεκάδες χρόνια που έπαιρνα ενεργό μέρος στη ζωή του εργατικού σοσιαλιστικού κινήματος των άλλων χωρών. Θα πρόδινα το διεθνικό μου παρελθόν, αν θα εξακολουθούσα στη σημερινή κατάσταση με τη δράση μου και με το παράδειγμα μου να φέρνω διάλυση στις γραμμές του επαναστατικού κομμουνιστικού στρατού. Από πολύ καιρό είχα ταλαντεύσεις για την ορθότητα των απόψεων της αντιπολίτευσης. Πο απόψεις για το πεντάχρονο, που επεξεργάστηκαν όλες οι αντιπολιτεύσεις , ήτανε όπως είναι γνωστό πολύ απαισιόδοξες και ηττοπαθείς. Προλέγανε την αποτυχία της γενικής γραμμής του κόμματος. Η πραγματικότητα όμως διέψευσε πέρα για πέρα τις απόψεις αυτές.
Αντί για ήττες το Κόμμα υπερνίκησε τις δυσκολίες, κατήγαγε τη μία νίκη ύστερα από την άλλη. Κάθε καινούργια όμως επιτυχία, ιδιαίτερα στην σοσιαλιστική αγροτική οικονομία, που ήταν η δοκιμαστική λίθος όλου του πεντάχρονου αφαιρούσε από τα πόδια της αντιπολίτευσης κάθε θεωρητική και πρακτική βάση. Καθένας από μας, που δεν τυφλώθηκε από το φραξιονιστικό πάθος, πρέπει να αναγνωρίσει την πλέρια νίκη της γενικής γραμμής. Τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους. Κι όσο περισσότερο εξελίσσονται τα γεγονότα, τόσο πιο εξόφθαλμη γίνεται η βαθειά πολιτική διορατικότητα που έδειξε η καθοδήγηση του κόμματος με επικεφαλής τον σ. Στάλιν. Πιο ανάγλυφα φαίνεται αυτή στη διεθνή κατάσταση. Πρέπει να πούμε χωρίς περιστροφές πώς ύστερα από την επιτυχημένη πραγματοποίηση του πεντάχρονου άλλαξε ριζικά η παγκόσμια στρατηγική θέση της Σ.Ε.. Για να καταλάβουμε αυτό αρκεί να αναφέρουμε πόσο υπολόγιζε ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός στα σχέδιά του επέμβασης, την τεχνική καθυστέρηση της οικονομίας μας, τους κουλάκους που ονειροπολούσαν την καπιταλιστική παλινόρθωση και το αγροτικό ιδιόκτητο στοιχείο γενικά. Ο παγκόσμιος Ιμπεριαλισμός εκμεταλλευόμενος τον μικρό ιδιοκτήτη, το όνειρό του για τη σταθεροποίηση της ατομικής ιδιοκτησίας στη γη, την τάση του για ελεύθερο εσωτερικό και εξωτερικό εμπόριο υπολόγιζε να αποσπάσει τη βασική μάζα της αγροτιάς από το προλεταριάτο και να επιτύχει ευκολότερα την ανατροπή της σοβιετικής εξουσίας. Το κόζι αυτό το έχασε. Το πεντάχρονο άλλαξε ριζικά την τεχνική και οικονομική διάρθρωση της χώρας, καθώς και το συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων. Η ΕΣΣΔ από χώρα αγροτική έγινε χώρα βιομηχανική με μεγάλη τεχνική. Η γιγάντια ανάπτυξη της βιομηχανίας μεταφορών, εμπορίου κλπ, αύξησε το ειδικό βάρος του προλεταριάτου γενικά, ιδιαίτερα του βιομηχανικού , πλαταίνοντας έτσι την υλική και ταξική βάση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Το πεντάχρονο εξαλείφοντας τους κουλάκους σαν τάξη στέρησε τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό από τη βάση εκείνη που πάνω της υπολόγιζε να οργανώσει την εξέγερση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού για να πραγματοποιήσει τα σχέδια επέμβασής του. Το πεντάχρονο με το να εξαλείψει και να εξαλείφει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στη μικρή ιδιωτική αγροτική οικονομία και στη σοσιαλιστική βιομηχανία, με το να μετατρέπει την αγροτική εργασία σε μια ιδιομορφία της βιομηχανικής εργασίας πάω στη βάση του συμπαγούς κολεκτιβισμού, με την προοδευτική χρησιμοποίηση μηχανών, δυνάμωσε τη συμμαχία ανάμεσα στις δύο βασικές δυνάμεις της σοβιετικής εξουσίας. Το πεντάχρονο με το να εξαλείψει την ανεργία στην πόλη και να προφυλάσσει την αγροτιά από την άγρια κρίση που στο εξωτερικό καταδικάζει στην καταστροφή εκατοντάδες εκατομμύρια αγροτικού πληθυσμού, του εξασφάλισε μια εύπορη και πολιτισμένη ζωή. Το πεντάχρονο επιβεβαίωσε στην πράξη πως μονάχα στην σοσιαλιστική οικονομία υπάρχει διέξοδος από το χάος της καπιταλιστικής οικονομίας, που φορτώνει στην ανθρωπότητα την εκμετάλλευση, την ανεργία, την πείνα, την αμάθεια, δουλεία και αιματηρούς πολέμους που επαναλαμβάνονται με την κανονικότητα των νόμων της φύσης. Το αιώνιο όνειρο των εργαζομένων από καιρό που υπάρχει η εκμετάλλευση, η καταπίεση και η πάλη των τάξεων, η εξάλειψη της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, η μετατροπή της σε κοινωνική ιδιοκτησία των ίδιων των εργαζομένων και η εξάλειψη των τάξεων, γίνονται το συγκεκριμένο και καθημερινό πρακτικό καθήκον του μεγαλύτερου κράτους του κόσμου. Πώς συνέβηκε, ώστε το Κόμμα να χρειαστεί να διεξάγει πάλη όχι μονάχα ενάντια στις εχθρικές αστικές και μικροαστικές τάξεις, μα κι ενάντια σε διάφορες παρεκκλίσεις μέσα στις ίδιες του τις γραμμές ιδιαίτερα ενάντια στην τροτσκιστική φράξια? Ποιος υπολογισμός και ποια λάθη έκαναν εμάς, που θεωρούσαμε τον εαυτό μας κομμουνιστή, άλλοτε μέλη του Κόμματος, να βρεθούμε στο στρατόπεδο των αντιπάλων της γενικής γραμμής του κόμματος? Η ερώτηση αυτή αφορά ιδιαίτερα εμένα που συνέχιζα την αντιπολιτευτική μου πάλη και ύστερα ακόμα από το διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στο 15ο και 16ο συνέδριο όπου η ζηνοβιεφικο-τροτσκιστική αντιπολίτευση τσακίστηκε ολότελα και η πλειοψηφία από τους οπαδούς της αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους. Η αντιπολίτευση όπου εγώ ανήκα, πέρασε δύο στάδια στον ιδεολογικό της εκφυλισμό. Πριν το πεντάχρονο παρουσιάστηκε με αριστερά συνθήματα, στο διάστημα του πεντάχρονου όμως φάνηκε πώς κάτω από τα αριστερά αυτά συνθήματα κρύβονταν η δεξιά ουσία, αν και στα λόγια με κάθε τρόπο ξεχωρίζονταν από τους δεξιούς. Στο ντοκουμέντο που είναι γνωστό με το όνομα ‘’πλατφόρμα των δεκατριών’’ από όπου σήμερα εγώ δημόσια σβήνω την υπογραφή μου, κατηγορούσαμε την καθοδήγηση του κόμματος για το ότι ανέχεται τους κουλάκους και νεπμαν. Και ύστερα από το XV συνέδριο και XVI Συνδιάσκεψη του Κόμματος, ακόμα εξακολουθούσαμε να διαβεβαιώνουμε πώς η καθοδήγηση θα βρεί διέξοδο από τις αποτυχίες που περιμέναμε, σε μία υπερδεξιά πολιτική. Στην πραγματικότητα όμως φάνηκε πώς μια τέτοια αλλαγή έγινε στην τροτσκιστική αντιπολίτευση και πώς το κόμμα είχε πέρα για πέρα δίκιο που χαρακτήριζε τις κατηγορίες της αντιπολίτευσης σαν συκοφαντίες ενάντια στην κομματική καθοδήγηση και ενάντια στο ίδιο το κόμμα. Βρισκόμενοι ακόμα στις γραμμές του Π.Κ.Κ. (μπ) διαμαρτυρόμασταν όταν το κόμμα αρνούνταν να δεχθεί το ουτοπιστικό και μικροαστικό μας πρόγραμμα στο αγροτικό ζήτημα. Ενώ κάθε απόπειρα για να πραγματοποιηθεί το πρόγραμμα αυτό θα είχε καταστρεπτικά αποτελέσματα. Ενώ το Κόμμα προσπαθούσε να εξαλείψει τα υπολείμματα του στρατιωτικού κομμουνισμού, τελείωνε την ανόρθωση της λαϊκής οικονομίας, μαζί και της αγροτικής και συγκέντρωνε στα χέρια του κράτους τα απαραίτητα μέσα για την επιτυχημένη επίθεση ενάντια στα υπολείμματα του καπιταλισμού στην πόλη και το χωριό, τα μέτρα που προτείναμε εμείς, θα προκαλούσαν, αν εφαρμοζότανε, μονάχα οικονομικό και πολιτικό χάος. Θα αναφέρω μόνο την πρόταση της αντιπολίτευσης για αναγκαστικό δάνειο 500 εκατ. Πούτια σιτηρά από την εύπορη μερίδα των αγροτών. Στις τοτινές συνθήκες του χωριού ένα τέτοιο δάνειο, εκτός από το ότι ήτανε απραγματοποίητο, θα είχε και συνέπεια την ελάττωση ακόμα πιο πολύ της καλλιεργούμενης έκτασης. Αυτό θα έφερνε την ελάττωση της βάσης πρώτων υλών για τη βιομηχανία και την υπόσκαψη της εσωτερικής της αγοράς, την ελάττωση της εξαγωγής, με μια λέξη, την παραβίαση της ισορροπίας όλου του οικονομικού συστήματος. Δεν θα είναι λιγότερο θλιβερές οι πολιτικές συνέπειες της πρότασης αυτής. Θα προέκυπτε αδυνάτισμα της συμμαχίας του προλεταριάτου με τη βασική μάζα της αγροτιάς, που τα μέτρα μας, ένα μέρος μας, τους μεσαίους αγρότες, το έριχναν στην αγκαλιά των κουλάκων. Σε ανάλογα αποτελέσματα θα οδηγούσε και το άλλο σύνθημα της αντιπολίτευσης, οργάνωση συλλόγων φτωχολογιάς, όμοιων με τις παλιές επιτροπές φτωχών αγροτών στη Ρ. Σ.Δ. που δημιουργήθηκαν κάτω από ολότελα αλλιώτικες ιστορικές συνθήκες. Όταν το κόμμα άρχισε την ανοικοδόμηση της μεγάλης αγροτικής οικονομίας, αφού ανάπτυξε μια εντατική εκβιομηχάνιση της χώρας και με το σκοπό αυτό πέρασε στην επίθεση ενάντια στα καπιταλιστικά στοιχεία του χωριού και την εξάλειψη των κουλάκων σαν τάξης πάνω στη βάση του συμπαγούς κολεκτιβισμού, η τροτσκιστική αντιπολίτευση φοβήθηκε την όξυνση της ταξικής πάλης και χτύπησε τη γενική γραμμή του κόμματος. Η διαγωγή της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης, εξεταζόμενη αναδρομικά δείχνει πώς αντικειμενικά εξέφραζε την αντίσταση των μικροαστικών στοιχείων ενάντια στο σοσιαλισμό. Αυτό μπορούμε να πούμε σήμερα σαν αδιαφιλονίκητο ιστορικό γεγονός. Με τη στάση αυτή απέδειξε πώς δεν καταλαβαίνει τη λενινιστική θέση για το ρόλο του προλεταριάτου, σαν καθοδηγητή της αγροτιάς στη μετατροπή της μικρής αγροτικής οικονομίας, δηλαδή δεν καταλαβαίνει την ουσία της δικτατορίας του προλεταριάτου σε μια αγροτική χώρα όπως ήταν πριν λίγα χρόνια ακόμη η Σοβιετική Δημοκρατία. Το βασικό θεωρητικό λάθος της ζηνοβιεφικό-τροτσκιστικής αντιπολίτευσης, πού ήτανε και η αχίλλειος πτέρνα της, ήτανε η θέση της ότι είναι αδύνατη η ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μία χώρα. Η θέση αυτή έπαιξε τον πιο αρνητικό ρόλο σε όλη την ιδεολογία της αντιπολίτευσης και πριν και μετά το XV συνέδριο. Σήμερα, ύστερα από την πείρα του πρώτου πεντάχρονου, η θεωρία αυτή στην πράξη ανατράπηκε τελειωτικά, αφού είχε ανατραπεί και θεωρητικά, ειδικά από τον σ. Στάλιν. Τώρα είναι δύσκολο να καταλάβουμε πώς εμείς, που ξέραμε τον νόμο της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού, που τόνισε ο Λένιν και που συμμεριζόμασταν τη θέση του Κόμματος για το ότι το προλεταριάτο μπορεί να καταλάβει την εξουσία σε μία χωριστά χώρα, όπως έγινε στη Ρωσία, και αφού εγκαθιδρύσει εκεί τη δικτατορία του, να αρχίσει την οργάνωση της σοσιαλιστικής παραγωγής, μπορέσαμε να βάλουμε στο δρόμο της παρά πέρα ανάπτυξης τεχνικούς θεωρητικούς φραγμούς. Την αντιλενινιστική αυτή θεωρία μπορούμε να την εξετάσουμε πάλι σήμερα αναδρομικά, για να καθορίσουμε την προέλευση του λογικού λάθους της αντιπολίτευσης. Όσο για μένα προσωπικά, εγώ αντιλήφθηκα και ένιωσα πώς πάνω στη διαφορά αυτή εμείς- οι οπαδοί της αντιπολίτευσης- κάναμε ένα χοντρότατο μεθοδολογικό λάθος. Ποτέ μας δεν αναρωτηθήκαμε τι πρέπει να καταλαβαίνουμε με τη λέξη σοσιαλισμός. Αντικαθιστώντας τη σοσιαλιστική κοινωνία όπου ακόμα υπάρχει κρατική εξουσία, με την κομμουνιστική, όπου αυτή νεκρώνεται, δηλώναμε θριαμβευτικά πώς η ύπαρξη μιας τέτοιας κοινωνίας είναι αδύνατη μέσα στις συνθήκες του καπιταλιστικού περιβάλλοντος. Ενώ στα κομματικά ντοκουμέντα και κυρίως στα έργα του σ. Στάλιν, το ζήτημα αυτό τέθηκε ευθύς εξ αρχής και καθορίστηκε επιστημονικά. Με την ύπαρξη της προλεταριακής δικτατορίας, με τη σωστή πολιτική γραμμή της προλεταριακής πρωτοπορίας και με την επαναστατική της αποφασιστικότητα, η ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μία μόνο χώρα είναι ένα πρακτικό καθήκον, δηλαδή καθήκον που εξαρτάται από το σύνολο των οικονομικών, πολιτικών, εκπολιτιστικών κλπ συνθηκών. Επί πλέον ο σ. Στάλιν τόνιζε πώς έχουμε υπόψη μας ότι πρόκειται βέβαια, όχι για ένα μικροσκοπικό κράτος όπως το τέως Μαυροβούνιο, μα για τέτοιο κράτος που έχει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για αυτοτελή ύπαρξη και ανάπτυξη. Αν πάρουμε για την Ε.Σ.Σ.Δ. το κριτήριο αυτό τότε ο καθένας πρέπει να αναγνωρίσει πώς η Ένωση μας ανήκει στα κράτη εκείνα που παρουσιάζουν πιο ευνοϊκούς όρους για την ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού. Η αντιπολίτευση με το να αρνείται κατ’ αρχήν τη δυνατότητα αυτή παρέλυε ή τουλάχιστον εμπόδιζε την προέλαση του Κόμματος και του προλεταριάτου προς τον σοσιαλισμό, που ήτανε στην πραγματικότητα ο πραγματικός ρόλος της πλειοψηφίας, που την καταπολεμούσε. Η αντιπολίτευση έπαιρνε τα δήθεν επιχειρήματά της ενάντια στη γενική γραμμή του Κόμματος όχι μονάχα από θεωρίες όπως η παραπάνω, που τον αφηρημένο τους χαρακτήρα τον αναγνώριζε έστω και συγκεκαλυμμένα, μα και από τις αναπόφευκτες δυσκολίες που παρουσιάζονται στη σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας γενικά και ιδιαίτερα της αγροτικής οικονομίας. Η λύση ενός τέτοιου πολύ μεγάλου προβλήματος, που σαν αυτό καμία πολιτική οργάνωση δεν ανέλαβε ποτέ, ήταν αναπόφευκτο να προσκρούσει στην αντίσταση του εύπορου τμήματος στο χωριό, στους νέπμαν, στην πόλη και ακόμα και στην μερική δυσκινησία αυτού του ίδιου κρατικού μηχανισμού. Τα καινούργια καθήκοντα, η έλλειψη της απαιτούμενης πείρας προκαλούσαν, φυσικά, ταλαντεύσεις και λάθη στους διαφόρους τομείς όσον αφορά την επιλογή των συγκεκριμένων ανάλογων μεθόδων και μορφών, πράγμα που με τη σειρά του έφερνε προσωρινά ρήγματα κι εμπόδια. Η πλέρια εισχώρηση της σοσιαλιστικής σχεδιασμένης βάσης σε όλη τη λαϊκή οικονομία είναι έργο που μπορεί να εκπληρωθεί μονάχα μέσα σε μια σειρά χρόνια. Η τροτσκιστική αντιπολίτευση εκμεταλλευόμενη τις δυσκολίες, την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, τη δυσαναλογία που παρουσιάζονταν σε ορισμένους κλάδους οικονομίας, τις δυσκολίες στον επισιτισμό των εργατών κλπ, προέλεγε την αποτυχία της γενικής γραμμής του Κόμματος. Τα οικονομικά αποτελέσματα του 1933 και κυρίως στο χωριό τσακίσανε της ηττοπαθείς αυταπάτες της αντιπολίτευσης. Τα αποτελέσματα αυτά αποδείξανε πως οι δυσκολίες δεν είναι συμφυείς με τη γενική γραμμή του κόμματος, μα προέρχονταν αντίθετα από το γεγονός, ότι η γραμμή αυτή δεν εφαρμοζότανε σωστά και αποφασιστικά. Άρκεσε να εφαρμοστούν με μπολσεβίκικη αυστηρότητα και αποφασιστικότητα οι εντολές της Ολομέλειας του Γενάρη 1933 για να αλλάξει ριζικά η εικόνα στον τομέα, των κολχόζ, σοβχόζ και των ιδιωτών αγροτών. Η χώρα δεν εξασφαλίστηκε και τώρα από την επανάληψη των λαθών μονάχα όμως οι μικροαστοί οπορτουνιστές, χωρίς να αναφέρω τους φανερούς εχθρούς της Σ.Ε., μπορούν να φαντάζονται πώς θα επιστρέψουν στην ιδιωτική οικονομία στο χωριό. Για κάθε κομμουνιστή είναι ξεκάθαρο πώς η διέξοδος από τις δυσκολίες και τις αντιθέσεις που μπορούν να ξεπροβάλουν στον τομέα των κολχόζ και γενικά στη σοσιαλιστική οικονομία, βρίσκεται στην τελειοποίηση των μορφών δουλειάς και την εισχώρηση των σοσιαλιστικών σχέσεων σε αυτή, καθώς επίσης και στην εξύψωση της παραγωγικότητας της δουλειάς, στην αποκατάσταση μιας συγκεκριμένης πρακτικής καθοδήγησης, στην καλύτερη οργάνωση του ελέγχου και του υπολογισμού. Ο ρεβιζιονισμός, όπου η αντιπολίτευση υπότασσε τις αρχές του λενινισμού δε μπόρεσε να μη θίξει ένα τέτοιο σοβαρό ζήτημα του κράτους και της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αυτό έγινε κυρίως στη δεύτερη περίοδο της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης δηλαδή ύστερα από τον αποκλεισμό της από το κόμμα. Το πεντάχρονο σχέδιο με τη σαφή λενινιστική διατύπωση των βασικών ζητημάτων της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης, με καθήκοντα, που προκαλούσαν θαυμασμό για την επαναστατική τους τολμηρότητα, στέρησε από την τροτσκιστική αντιπολίτευση, όπως τόνισα ήδη, κάθε, έστω και φαινομενική θεωρητική βάση. Για να συγκρατηθεί η αντιπολίτευση από την τελειωτική καταστροφή έπρεπε να αναζητήσει καινούργια επιχειρήματα ενάντια στη γενική γραμμή του Κόμματος, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό όχι το οικονομικό μα το πολιτικό μέρος της πλατφόρμας της αντιπολίτευσης. Πρέπει να αναγνωρίσω πώς ένα ορισμένο σημαντικό μέρος της ευθύνης για την προσπάθεια της ευθύνης για την προσπάθεια να αναδιοργανωθεί το ιδεολογικό μέτωπο της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης ενάντια στο Κόμμα πέφτει σε μένα. Πρέπει να αναγνωρίσω πώς η απόπειρά μου να υποβάλλω δήθεν σε μαρξιστικο-λενινιστική κριτική τις σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις που διαμορφώθηκαν στη χώρα μας, καθώς και τις κρατικές μας μορφές, υπογραμμίσανε για πολλοστή φορά την μικροαστική ιδεολογίας της αντιπολίτευσης. Στην πλατφόρμα της ζηνοβιεφικο-τροτσκιστική αντιπολίτευση αρνούνταν στην ουσία τον προλεταριακό χαρακτήρα του κράτους μας όπως υπογραμμίζει στις αποφάσεις του XV Συνεδρίου αρνούνταν το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της κρατικής βιομηχανίας. Η αντιπολίτευση κριτικάροντας τις γραφειοκρατικές διαστρεβλώσεις του μηχανισμού μας ξεχνούσε τότε ακόμα, πώς ο μηχανισμός αυτός παρά τις διαστρεβλώσεις του είναι, όπως το διαβεβαίωσε η πείρα του πεντάχρονου ένα ανώτερο μέσο διακυβέρνησης σε σύγκριση με την αστική δημοκρατία. Την ιδεολογική εκείνη γραμμή που ενίσχυσα εγώ ακόμα περισσότερο με το να μένω στις γραμμές της αντιπολίτευσης έφερνε άμεσα, από τη μια μεριά στο βούρκο του αναρχισμού, που αρνείται την ανάγκη της κρατικής εξουσίας για την μετατροπή της αστικής κοινωνίας σε κομμουνιστική και από την άλλη μεριά έφερνε στο μενσεβικισμό που αρνείται στην πράξη την προλεταριακή δικτατορία, που την αντικαθιστά με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η πείρα του πεντάχρονου επιβεβαίωσε για ακόμα μια φορά πώς το προλεταριάτο μπορεί να καταπολεμήσει τα υπολείμματα των εκμεταλλευτικών τάξεων μονάχα αφού οργανωθεί σαν κυρίαρχη τάξη, συγκεντρώνει στα χέρια του όλα τα μέσα επίδρασης και πίεσης της κρατικής εξουσίας. Στη στάση που κρατήσαμε απέναντι στα μέτρα που πήρε ενάντιά μας η Κ.Ε. και ύστερα το 15ο συνέδριο, για να διαφυλάξει τη μονολιθικότητά του και την πειθαρχία του κόμματος, επιδρούσε πριν από όλα το υποκείμενο αίσθημα των προβεβλημένων. Θεωρούσαμε τις οργανωτικές αρχές του λενινισμού σωστές εφόσον η αιχμή τους δεν στρεφότανε ενάντια στα ιδεολογικά μας λάθη, στον μικροαστικό μας ατομισμό και την διασπαστική προσπάθεια για να νομιμοποιήσουμε μέσα στο κόμμα την ύπαρξη των φραξιών. Αν η αντιπολίτευση μπόρεσε να διατηρήσει μερικές αυταπάτες ακόμα για την γραμμή της στο ζήτημα του εσωκομματικού καθεστώτος, η πείρα του πεντάχρονου τις σάρωσε τελειωτικά. Το κόμμα δεν θα ήτανε σε θέση να εκπληρώσει το μεγαλειώδη καθήκον της ριζικής αναδιοργάνωσης στην οικονομία της χώρας, αν δεν αντιμετώπιζε με μπολσεβίκικη αδιαλλαξία κάθε μικροαστική παρέκκλιση και ταλάντευση, αν δεν τις διασκόρπιζε αποφασιστικά κι αν ταυτόχρονα η Κ.Ε. δεν παρακολουθούσε κατά πόσο τηρείται η επαναστατική, αυστηρή <σχεδόν στρατιωτική>. Όπως έλεγε ο Λένιν πειθαρχία, που απαιτείται από κάθε μπολσεβίκο- κομμουνιστή για την εκτέλεση των αποφάσεων του συνεδρίου και των άλλων κομματικών οργάνων. Ο σ. Στάλιν ήτανε η ενσάρκωση αυτή ακριβώς της μπολσεβίκικης ιδεολογικής αδιαλλαξίας, της οργανωτικής πειθαρχίας, της ενότητας λόγων και έργων. Ενάντια στις αρχές αυτές στρέφονταν στην ουσία η επίθεση της αντιπολίτευσης, όταν επιτίθονταν ενάντια πια στο πρόσωπο του σ. Στάλιν. Εγώ, ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της αντιπολίτευσης δηλώνω σήμερα, εκείνα που θεωρούσαμε ελλείψεις στην καθοδήγηση του σ. Στάλιν είναι ακριβώς τα πλεονεκτήματά της. Μαζί με όλο το κόμμα και την εργατική τάξη επαναλαμβάνω, η χώρα των Σοβιέτ μπόρεσε να ανταποκριθεί στα δυσκολότερα καθήκοντα της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης μονάχα επειδή είχε ένα καθοδηγητή, την πολιτική οξυδέρκεια και τη γερή θέληση του σ. Στάλιν. Στην περίοδο που ήμουνα έξω από το Κόμμα, η τροτσκιστική φράξια, όπου ανήκα, κατρακυλούσε ολοένα και πιο πέρα, πέρα στον αντιλενινιστικό δρόμο. Από μικροαστική παρέκκλιση μέσα στο Κ.Κ., παίρνοντας τον κατήφορο της προσαρμογής και του οπορτουνισμού, μετατράπηκε σε ιδιομορφία της σοσιαλδημοκρατίας και τέλος κατέληξε στην πραγματικότητα στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης. Η συναίσθηση της θλιβερής αυτής αλήθειας με έσπρωχνε ολοένα και περισσότερο στο πώς να βρω διέξοδο από την κατάσταση αυτή. Μια τέτοια διέξοδος μπορούσε να είναι μονάχα η ανοιχτή και σαφής αναγνώριση των λαθών μου. Αποτείνομαι στους άλλοτε ομοϊδεάτες μου, που συνεχίζετε να ασπάζεσθε τις τροτσκιστικές απόψεις, και σας καλώ να ακολουθήσετε το παράδειγμά μου. Η προσεκτική εξέτασή της ριζικής αλλαγής που συντελέστηκε στην εσωτερική και εξωτερική κατάσταση πρέπει να πείσει τον καθένα σας, που θεωρεί τον εαυτό του μπολσεβίκο, πώς είναι απαραίτητο ένα τέτοιο βήμα. Η τίμια αναγνώριση αυτού είναι η άμεση υποχρέωση κάθε μπολσεβίκου. Σε πολλούς είναι γνωστή η παλιά προσωπική φιλία που με συνέδεε με τον Λ. Τρότσκι. Ήμουνα οπαδός του όχι μονάχα στην περίοδο των τελευταίων χρόνων μα και στην περίοδο της συνδικαλιστικής συζήτησης, όπου εκδηλώσαμε πώς δεν καταλαβαίνουμε την ανάγκη να εγκαταλείψουμε τον πολεμικό κομμουνισμό. Τώρα οι δόμοι μας με τον Λ. Τρότσκι χωρίστηκαν πάρα πολύ. Σήμερα που συντελείται η συγκέντρωση όλων των κοινωνικών τάξεων και δυνάμεων, όταν ο κόσμος όλο και πιο ξεκάθαρα χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα και στο κέντρο του επαναστατικού στρατοπέδου βρίσκεται η Κ.Δ. και το Κόμμα των Κομμουνιστών-Μπολσεβίκων της ΕΣΣΔ, είναι μάταιη κάθε προσπάθεια να κρατηθεί κανείς στο μέσο. Εφτά σχεδόν χρόνια καταπολέμησα τη γενική γραμμή, την καταπολέμησα άγρια, αυταπατώμενος πώς οι απόψεις μου ήτανε σωστές. Τώρα καταλαβαίνω το λάθος μου. Σήμερα αποτείνομαι στην Κ.Ε. με την παράκληση να μου δώσει τη δυνατότητα να πάρω τη θέση μου στις γραμμές εκείνων που με απεριόριστη αφοσίωση υπερασπίζουν την πολιτική του Κόμματος από όλους τους αντιπάλους της οσοιδήποτε και αν είναι και κάτω από τη σημαία της εξυπηρετούν την υπόθεση του διεθνούς προλεταριάτου».

ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΡΑΚΟΦΣΚΥ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21/5/34 - 27/5/34
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 434Β (Μάης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Ανασύνταξη 433Β (Απρίλης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 433Β (Απρίλης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στο 20ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας

Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 θα συμμετάσχει στο 20ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας που θα διεξαχθεί 30 Ιουνίου -1|2 Ιουλίου στο Πάρκο Γουδή.

Σας καλούμε να έρθετε να γνωριστούμε και να συζητήσουμε για το μεταναστευτικό, τη σημερινή κατάσταση στη χώρας μας αλλά και διεθνώς, να ανταλλάξουμε απόψεις και να δράσουμε από κοινού.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στο 20ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 θα συμμετάσχει στο 20ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης που θα διεξαχθεί 23-24-25 Ιούνη στο Κήπο Εποχών στη Νεά Παραλία.
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Σεμινάριο: 100χρονα της Οχτωβριανής Επανάστασης - Η σημασία της στο σήμερα

Σεμινάριο με τίτλο „100 Jahre Oktoberrevolution – ihre Bedeutung für heute!“ (100χρονα της Οχτωβριανής Επανάστασης - Η σημασία της στο σήμερα) διοργανώνεται 9-11 Ιουνίου στο Τίμπιγκεν της Γερμανίας από την μαρξιστική-λενινιστική οργάνωση Arbeit Zukunft. Επίτιμος προσκεκλημένος ο Αμερικάνος καθηγητής Grover Furr, συγγραφέας του βιβλίου «Τα χρουτσωφικά ψεύδη».


 Στο σεμινάριο θα συμμετάσχει και αντιπροσωπεία της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Ανασύνταξη 434 (Μάης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 434 (Μάης 2017)

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΕΣΣΔ (ΑΡΙΘ. 370-22 ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ 1945)

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΕΣΣΔ
ΑΡΙΘ. 370-22 ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ 1945


Για τον πανηγυρισμό της νίκης κατά της Γερμανίας στο μεγάλο πόλεμο για την Πατρίδα, ορίζω για τις 24 του Ιούνη 1945, στη Μόσχα, στην Κόκκινη πλατεία, παρέλαση των στρατευμάτων του ενεργού στρατού, του πολεμικού ναυτικού και της φρουράς της Μόσχας, την Παρέλαση της Νίκης.

Στην παρέλαση να πάρουν μέρος: μικτά συντάγματα των μετώπων, μικτό σύνταγμα του λαϊκού επιτροπάτου Άμυνας, μικτό σύνταγμα του πολεμικού ναυτικού, οι στρατιωτικές ακαδημίες, τα στρατιωτικά σχολεία και τα στρατεύματα της φρουράς της Μόσχας.

Η παρέλαση της νίκης θα γίνει μπροστά στον αντικαταστάτη μου στρατάρχη της Σοβιετικής Ένωσης Ζούκωφ.

Το γενικό πρόσταγμα στην παρέλαση της νίκης θα το έχει ο στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης Ροκοσόβσκι.

Τη γενική διεύθυνση της οργάνωσης της παρέλασης την αναθέτω στο διοικητή των στρατευμάτων της στρατιωτικής περιοχής της Μόσχα και φρούραρχο Μόσχας στρατηγό Αρτέμιεφ.

Ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων δυνάμεων
Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης

Ι. ΣΤΑΛΙΝ
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Οικολογία και σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ των Λένιν και Στάλιν

Υπάρχουν λογικά θεωρητικά επιχειρήματα και απτές αποδείξεις σε πρακτικό επίπεδο που αποδεικνύουν το απολύτως αβάσιμο μιας ευρέως διαδεδομένης φήμης, σύμφωνα με την οποία οι Λένιν, Στάλιν, και μαζί με αυτούς το κόμμα που πραγματοποίησε την επαναστατική ρήξη του κόκκινου Οκτώβρη, δεν ήταν ευαίσθητοι στο οικολογικό ζήτημα.

Αλήθεια είναι το ακριβώς αντίθετο. Σε μια εποχή όπου, στην καπιταλιστική Δύση, δεν υπήρχε κάποια προσοχή, ούτε καν τυπική, στα θέματα περιβάλλοντος, η χώρα των Σοβιέτ κατάφερε να πραγματοποιήσει μια χωρίς προηγούμενο παραγωγική ανάπτυξη σε στενή σύνδεση με την απόδοση αξίας στη φύση, παρά τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που είχαν να κάνουν τόσο με τον εμφύλιο πόλεμο όσο και, μετέπειτα, με τη δεύτερη παγκόσμια σύγκρουση.1

Η συμβολή του Λένιν και του Στάλιν ήταν καθοριστική για την ανάπτυξη της οικολογικής έρευνας και πειραματισμού και στην έναρξη μιας προσεκτικής διαχείρισης των φυσικών πόρων.

Μετά την έκδοση του διατάγματος «για τη γη», αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Λένιν ανέθεσε στον Ποντιαπόλσκι, που ηγείτο του Επιτροπάτου του Λαού για την Παιδεία στο Αστραχάν, να δημιουργήσει μια προστατευόμενη ζώνη στην περιοχή του Βόλγα, κάτι που πραγματοποιήθηκε στις 11 Απρίλη 1919.

Το Μάη του 1920, με ένα διάταγμα που έφερε την υπογραφή του Λένιν, δημιουργήθηκε στην περιφέρεια του Μιάς ο πρώτος εθνικός δρυμός της επαναστατικής Ρωσίας: ακολούθως, με ένα άλλο διάταγμα του Λένιν στις 16 Σεπτέμβρη 1921, ανατέθηκε στο Επιτροπάτο για την Παιδεία η αρμοδιότητα για τα ζητήματα τα σχετικά με την προστασία της Φύσης και τη θέσπιση εθνικών δρυμών στο σοβιετικό έδαφος: τέτοιοι δρυμοί (ζαποβέντνικ, στα ρώσικα), έμελλε να αποτελέσουν μεταξύ των πρώτων προστατευόμενων ζωνών στην ιστορία της ανθρωπότητας, στις οποίες επιβαλλόταν μια πλήρης απαγόρευση κυνηγιού, ψαρέματος και κάθε άλλης δραστηριότητας η οποία θα μπορούσε να διαταράξει το περιβάλλον.2

Η σοσιαλιστική παραγωγή, διαρθρωμένη σύμφωνα με τις οδηγίες των 5ετών σχεδίων, εμπεριείχε μια δράση ευρισκόμενη σε απόλυτη αντίθεση με κάθε μορφή ερημοποίησης, και επίσης, εμπεριείχε το σχεδιασμό μιας οικολογικής πολιτικής με σκοπό την αναδάσωση. 50 χρόνια πριν γίνουμε μάρτυρες της τρελής καπιταλιστικής καταστροφής των δασών του Αμαζονίου, η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν έθετε στην ημερήσια διάταξη μια ευφυή πολιτική αναδάσωσης και ορθολογικής χρήσης των φυσικών πόρων 3.

Υπό την ηγεσία του Στάλιν, οι σοβιετικοί οικολόγοι είχαν μια εξαιρετικά σημαντική συνεισφορά στις μελέτες για το περιβάλλον: ο Βερναντσκι δημοσίευσε το 1926 τα κείμενά του, όπου αναδεικνυόταν η σύγχρονη αντίληψη για τη βιόσφαιρα. Ο Στανκίνσκι, στις αρχές της δεκαετίας του ’30, πρότεινε μια ριζοσπαστικά καινοτόμα ερμηνεία των οικολογικών συστημάτων, βασισμένη στα τροφικά επίπεδα και τις ενεργειακές ροές, ως ένα στοιχείο που συνέδεε τα έμβια όντα και το περικείμενο περιβάλλον, προηγούμενος κατά πάνω από 10 χρόνια του μοντέλου του οικοσυστήματος, που διατύπωσε πιο μετά ο αμερικανός Λίντεμαν. Ο Gause, πάντοτε τη δεκαετία του ’30, ανέδειξε την αρχή του ανταγωνιστικού αποκλεισμού, συμβάλλοντας στο να προοδεύσουν αποφασιστικά οι μελέτες της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας.

Το 1931 άρχισε την έκδοσή του το πρώτο σοβιετικό περιοδικό που εξειδικευόταν στη μελέτη του περιβάλλοντος, το «Περιοδικό Οικολογίας και Βιοκοινωνίας» (Ζουρνάλ Ιεκόλογκίι ι Μπιοτσιενολογκίι). Ο πρώτος του διευθυντής, ο Κασκάροφ, έγραψε ένα ιστορικής αξίας κείμενο, με τίτλο «Περιβάλλον και Κοινότητα» (Σρέντα ι Σοομπστσιένστβο), που μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες, και που έμελλε να αποτελέσει αναντικατάστατο σημείο αναφοράς στις μελέτες τις σχετικές με το περιβάλλον.

Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στις «Οδηγίες του 19ου συνεδρίου του κόμματος για το 5ο 5ετές πλάνο ανάπτυξης της ΕΣΣΔ για την περίοδο 1951-55», οριζόταν η «εξασφάλιση μιας περαιτέρω ανάπτυξης των εργασιών για τη δεντροφύτευση και τη δημιουργία από αυτή δασικών προστατευόμενων ζωνών στις περιοχές της στέπας και της δασόφυτης στέπας, η εφαρμογή αγροτεχνικών μεθόδων για το αντιπάλεμα της διάβρωσης του εδάφους και ακόμα και την αναδάσωση των αμμωδών περιοχών, η δημιουργία δασών οικονομικής σημασίας, ζωνών πρασίνου γύρω από τις πόλεις και τα βιομηχανικά κέντρα, κατά μήκος των όχθων των ποταμών, των καναλιών και των λεκανών. Κατά τη διάρκεια της 5ετίας, να φυτευτούν τουλάχιστον 2,5 εκατομύρια εκτάρια δασικών ζωνών προστασίας από τα κολχόζ και τα σοβχόζ και να φυτευτούν και να σπαρούν 2,5 εκατομμύρια εκτάρια δημοσίων δασών».4

Ωστόσο, η στενόμυαλη χρουσωφική (και μετα-χρουσωφική) γραφειοκρατία, σηματοδότησε το τέλος της σοσιαλιστικής διαχείρισης των παραγωγικών προτσές, εγκαθιδρύωντας μια τρελή αντίληψη περί βιομηχανικής ανάπτυξης, στερούμενη προσοχής στα περιβαλλοντικά θέματα, με συνέπεια την καταστροφή παρθένων εδαφών, την καταστροφή του οικοσυστήματος της λίμνης Βαϊκάλης, τη μόλυνση της θάλασσας της Αράλης, μέχρι και την καταστροφή του Τσερνομπίλ που σηματοδότησε το τραγικό τέλος μιας σειράς δεκαετιών ρεβιζιονιστικής πολιτικής που δεν είχε τίποτε το κοινό, όπως είδαμε, με την περίοδο των Λένιν και Στάλιν.

1. Σε ένα ντοκουμέντο του Κεντρικού Πανρωσικού Συμβουλίου των Συνδικάτων, τον Απρίλη του 1919 διαβάζει κανείς: «Για την προστασία των πηγών των πόρων μας πρέπει να δρούμε σύμφωνα με τους επιστημονικο-τεχνικούς όρους. Για παράδειγμα, αναφορικά με την απόδοση των δασών μας, πρέπει να προσέχουμε ώστε η δασική βιομηχανία να δρα ορθά. Αναφορικά με το πετρέλαιο, πρέπει να εξοπλιστούμε για την πρόληψη από τις σπατάλες. Είναι απαραίτητο, εν κατακλείδι, να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε τους επιστημονικο-τεχνικούς νόμους και ένα κριτήριο ορθολογικής εκμετάλλευσης» (το κείμενο δημοσιεύτηκε από τον D.R. Weiner Models of Nature, Ecology, Conservation and Cultural Revolution in Soviet Russia, Indiana University Press, 1988, σ.23, σημείωση 24).

2. Ο Λένιν υπέγραψε 94 διατάγματα σχετικά με την προστασία της φύσης και την χρησιμοποίησή της. Με δική του πρωτοβουλία, μεταξύ άλλων, εγκρίθηκαν ο «Θεμελιώδης Νόμος για τα Δάση», «Για την προστασία των ψαριών και των Ζώων της Αρκτικής Παγωμένης Θάλασσας και της Λευκής Θάλασσας», «Για την προστασία των φυσικών μνημείων, των πάρκων και των κήπων».

3.Το 1929 το 1ο πανρωσικό συνέδριο για τη διατήρηση της Φύσης παρενέβη στη συζήτηση για τη σχέση ανθρώπου- περιβάλλοντος σε μια σοσιαλιστική κοινωνία: «Η φύση και ο ρυθμός της οικονομικής ανάπτυξης μπορούν σωστά να οριστούν μόνο μετά από μια λεπτομερή μελέτη του περιβάλλοντος και μια αξιολόγηση των παραγωγικών του ικανοτήτων για τη διατήρηση, την ανάπτυξη και τον εμπλουτισμό του» (βλ. Τhe Greening of Marxism, επιμέλειαTed Benton, Guilford Press, ΝέαΥόρκη- Λονδίνο, 1996, σ.124)

4.Το 19ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ, Edizioni di Cultura Sociale, Ρώμη, 1952, σ. 95

Teoria & Prassi, τ.15, Φλεβάρης 2006
 Μετάφραση: Indymedia
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Για την συμμαχία των εργαζομένων και των ανέργων

Για την  συμμαχία των εργαζομένων και των ανέργων σε κάθε κλάδο εργασίας, την ενιαία δράση στο μέτωπο της ανεργίας και εργασίας και την συντονισμένη προσπάθεια διεκδικητικών αγώνων.

Η ενωμένη ταξική πάλη των ανέργων μαζί με τους εργαζόμενους ανά κλάδο εργασίας είναι ένα θέμα ύψιστης σημασίας, καθώς τα αφεντικά προωθούν την ανακύκλωση της ανεργίας με κύριο στόχο την ανάπτυξη ενός εχθρικού κλίματος ανάμεσα σε ήδη εργαζόμενους και ανέργους, όπου οι άνεργοι συνεχώς χρησιμοποιούνται σαν φόβητρο ενάντια στους εργαζόμενους, οι οποίοι από την μεριά τους φοβούνται για την οικονομική τους κατάσταση. Χαρακτηριστικό της επιτυχίας αυτής της τακτικής είναι η ανυπαρξία συνεργασίας εργαζομένων - ανέργων εδώ και χρόνια, που διαιωνίζεται μέσα από την μη αποδοχή των ανέργων στα συνδικάτα, με αποτέλεσμα ο συνδικαλισμός σε αυτά να διακόπτεται και να ξανά ξεκινά μαζί με την εργασία.

Ποιές είναι όμως οι συνθήκες που επικρατούν ανάμεσα στους ανέργους; Είναι τόσο πολύ διαφορετικοί εκείνοι από τους ήδη εργαζόμενους; Στ' αλήθεια η ανεργία είναι ένα θέμα με το οποίο λίγοι ασχολήθηκαν και ακόμα λιγότεροι μπήκαν σε κάποια πορεία χαρτογράφησης της κατάστασης της στην σημερινή εποχή. Το χειρότερο όλων αυτών όμως, δεν είναι ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν έχουν κάποιο σχέδιο επ' αυτού, αλλά ότι τα ίδια τα συνδικάτα ενώ μιλούν στο όνομα των εργατών, δεν προτείνουν κανένα μέτρο υπέρ των ανέργων του κλάδου τους. Τέτοιες λογικές επανεμφανίζονται με νέο τρόπο και διαφορετικούς σκοπούς τώρα που επιχειρείται κλιμάκωση της επίθεσης στα δικαιώματα τόσο των εργατών όσο και των ανέργων. Είναι πράγματι λίγες οι φορές όπου εκείνοι που υπερασπίζονται τα κοινωνικά δικαιώματα οργάνωσαν κάποια συγκεκριμένη πρωτοβουλία ή φορέα για τους εργαζόμενους και τους ίδιους τους ανέργους.

Στο εργασιακό τοπίο η κατάσταση χειροτερεύει καθώς εντατικοποιούνται οι ελαστικές συνθήκες εργασίας, οι μισθοί πείνας γίνονται κανόνας και η υπερεκμετάλλευση των εργατών οξύνεται. Οι άνεργοι στο όνομα της καταπολέμησης της ανεργίας, μετατρέπονται σε ένα δούρειο ίππο, διάλυσης των δικαιωμάτων των ήδη εργαζομένων, καθώς αυτοί εισάγονται στην αγορά εργασίας ως ωφελούμενοι, σε καθεστώς εξαίρεσης από το εργατικό δίκαιο και με χαμηλότερους από τις συλλογικές συμβάσεις μισθούς.

Στην περίπτωση των ανέργων, ο ΟΑΕΔ επεξεργάζεται τον τρόπο με τον οποίο να μπορεί να φέρνει σε πέρας αποτελεσματικότερα για τους καπιταλιστές τα προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας. Το Ποινολόγιο Ανεργίας που προσπαθεί να εφαρμόσει είναι ένας μηχανισμός που στόχο έχει να μειώσει πλασματικά το πλήθος των ανέργων, αποκλείοντάς τους από τα μητρώα και τα όποια επιδόματα. Σύμφωνα με αυτό, οι άνεργοι θα υποβάλλονται σε συνεχείς ελέγχους για το αν ψάχνουν δουλειά ή αν έχουν κάποιον λόγο που δεν αποδέχονται τις προτάσεις εργασίας προς αυτούς. Στόχος είναι η ενοχοποίησή τους, η εμπέδωση της απώλειας των δικαιωμάτων τους, και η αναγκαστική αποδοχή θέσεων μισοεργασίας-μισοανεργίας. Έτσι προωθείται ένας φαύλος κύκλος μισοεργασίας-μισοανεργίας, όπου εργαζόμενος-άνεργος καλείται να είναι και ευγνώμων σε όσα του παρέχονται, καθότι ολόκληρη στρατιά ανέργων αναμένει να τον αντικαταστήσει. Έτσι, ο ΟΑΕΔ είναι ουσιαστικά τώρα πια από την μία όψη ένας οργανισμός παροχής απάνθρωπων επιδομάτων υπό προϋποθέσεις κι από την άλλη όψη ένα γραφείο εύρεσης εργασίας με λειτουργίες που ωφελούν επιχειρήσεις που μόνο σκοπό τους έχουν να εκμεταλλεύονται τους ανέργους σε βάρος των εργαζομένων τους.

Ταυτόχρονα το επίδομα ανεργίας μετατρέπεται σε επίδομα εργασίας (αντικαθιστώντας τον μισθό), με το πρώτο πρόγραμμα τέτοιου τύπου να υλοποιείται αυτήν την στιγμή. Σε αυτό συμμετέχουν ήδη επιχειρήσεις όπου η κάθε μία θα επιδοτείται για να εργάζεται ένας άνεργος σε αυτήν, μία κίνηση που δίνει ξεκάθαρο προβάδισμα απέναντι στον ανταγωνισμό στις επιχειρήσεις που έχουν σαν κανόνα τις ελαστικές σχέσεις εργασίας ή την εκ περιτροπής εργασία. Αποτέλεσμα όλου αυτού είναι να μειώνονται διαρκώς οι μισθοί, λόγω πρώτον της ανασφάλειας των εργαζομένων, αλλά και δεύτερον της έλλειψης συνδικαλισμού.

Όσον αφορά στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στην «κοινωφελή εργασία», οι βελτιώσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά ψίχουλα προκειμένου να καλύπτονται κάποιες αυτονόητες ανάγκες των εργαζομένων που θα δουλέψουν σε αυτά. Με τις όποιες αλλαγές, γίνεται προσπάθεια να εξωραϊστεί η εξαθλίωση που υλοποιήθηκε σε όλα τα προηγούμενα προγράμματα, προκειμένου το μοντέλο της κοινωφελούς εργασίας να γενικευτεί και να μονιμοποιηθεί. Μετατρέπουν τους άνεργους σε φτηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό για ψίχουλα, ενώ ταυτόχρονα χρεώνουν τους ίδιους και τις μελλοντικές γενιές με χρέη σε διεθνείς ιμπεριαλιστικούς Οργανισμούς, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν επιχειρήσεις, να μετατρέψουν τους ανέργους σε ζωντανό εφιάλτη των εργαζομένων. Όλα τα παραπάνω, αναδεικνύουν πόσο αναγκαία είναι η πάλη του αιτήματος της μετατροπής όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας σε πλήρεις και σταθερές με όλα τα εργασιακά δικαιώματα.

Τέλος η κυβέρνηση βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς. Στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης βρίσκεται η απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων και η θεσμοθέτηση νέων μορφών ελαστικής εργασίας. Η αναθεώρηση του ποσοστού απολύσεων στις μεγάλες μονάδες, νέες ελαστικές εργασιακές σχέσεις, και νέα προγράμματα μερικής και εκ περιτροπής εργασίας, με στόχο να μοιραστεί η ανεργία και η φτώχεια σε όλο και πιο πολλούς. Μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, αμεταβλητότητα μισθών, απελευθέρωση ατομικών συμβάσεων εργασίας, επέκταση νέων μορφών εργασίας, άρση συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, με στόχο την δημιουργία ενός εργαζόμενου πλήρως υπάκουου στον κάθε καπιταλιστή. Ενδεικτικές είναι οι περιπτώσεις εργατικής εκμετάλλευσης όπου οι εργάτες πρέπει να υπογράψουν εξευτελιστικές συμβάσεις εργασίας, να πειθαρχήσουν σε τρομακτικά παράλογες εργοδοτικές απαιτήσεις, είτε να θέσουν ακόμα και την ίδια τους τη ζωή σε κίνδυνο όπως οι εργαζόμενοι που έχασαν πρόσφατα την ζωή τους στα Everest και στα Mikel. Τα ποτάμια αίματος από ανθρώπινες ζωές εργαζομένων δεν έχουν καμία αξία μπροστά στα βουνά από κέρδη των αφεντικών.

Αυτό που πρέπει να κάνουν οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι είναι μαζί με τα σωματεία, τις εργατικές πρωτοβουλίες και συλλογικότητες ανέργων, να συγκροτήσουν ένα μέτωπο πάλης και δράσης που θα ανακουφίζει τους άνεργους και θα τους βοηθά, θα διεκδικεί εργασία για όλους, αλλά - πάνω από όλα - θα ενισχύσει την ενότητα ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους ανέργους. Ένα μέτωπο μάχης που θα εκκινεί από τα ζητήματα επιβίωσης και θα ολοκληρώνεται σε πολιτικούς στόχους ανατροπής αυτής της εκμετάλλευσης ώστε μαζί να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους πλάι αλλά και μέσα από τα σωματεία τους, έχοντας πάντα υπόψη ότι η ανεργία δεν μπορεί να καταργηθεί στα πλαίσια του καπιταλισμού, γιατί η λύση του προβλήματος προϋποθέτει την κατάργησή του.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Η «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» για τις Δίκες της Μόσχας

Για το BRECHT ένας τροτσκιστής ηθοποιός-σκηνοθέτης, ονόματι Σ.Στρούμπος, γράφει ότι «υποστήριζε πάντα τη σταλινική ΕΣΣΔ, δεν πήρε ποτέ δημόσια θέση ενάντια στις δίκες της Μόσχας και δεν υποστήριξε ηθοποιούς και συνεργάτες του που είτε φυλακίζονταν είτε εκτελούνταν ως τροτσκιστές» («ΜΣ», τ. 15/ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2014, σελ 123), ΧΩΡΙΣ, προφανώς,  να ξέρει (αλλιώς θα το ανάφερε) ότι ο μεγάλος γερμανός ποιητής τοποθετήθηκε δημόσια-γραπτά υπέρ των Δικών της Μόσχας – φαίνεται πως «γνωρίζει τόσο καλά» τη βιβλιογραφία (και τα γραπτά του BRECHT) όσο και ο αγράμματος αρχιλασπολόγος Χ.Κεφαλής, εκδότης της κιτρινοφυλλάδας «ΜΣ» – και κατά των υπονομευτικών και σαμποταριστικών ενεργειών των Τρότσκι-τροτσκιστών σ’ ένα ενδιαφέρον «Κείμενό» του με τίτλο «Για τις Δίκες» (1936-37) και μάλιστα ευθύς εξαρχής με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο, που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά, στο οποίο, ανάμεσα στ’ άλλα γράφει: «όσο για τις δίκες: θάταν ολότελα λαθεμένο να πάρει κανείς θέση ενάντια στη σοβιετική κυβέρνηση, που τις διεξάγει. Γιατί, αυτόματα και σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα, μια τέτοια στάση υποχρεωτικά θα μετατρεπόταν σε αντίθεση ενάντια στο ρώσικο προλεταριάτο, που σήμερα ο παγκόσμιος φασισμός απειλεί με πόλεμο, αντίθεση προς το σοσιαλισμό, που αυτό το προλεταριάτο οικοδομεί. Οι Δίκες, σύμφωνα και με τη γνώμη φανατικών αντιπάλων της ΕΣΣΔ και της σοβιετικής κυβέρνησης, απόδειξαν σαφέστατα την ύπαρξη ενεργών συνομωσιών ενάντια στο καθεστώς, απόδειξαν ότι οι φωλιές αυτές συνωμοτών είχαν  προχωρήσει τόσο σε σαμποταριστικές ενέργειες στο εσωτερικό, όσο και σε διαπραγματεύσεις με φασίστες διπλωμάτες, γύρω από τη στάση των κυβερνήσεών τους απέναντι σε ενδεχόμενη κυβερνητική αλλαγή στην ΕΣΣΔ». (Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Για τη φιλοσοφία και τον μαρξισμό», σελ. 71 και σελ. 75, εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 1977).
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

«ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» - Χ. ΚΕΦΑΛΗΣ (2)

Ο Χ. Κεφαλής εκδίδει το τριμηνιαίο «περιοδικό» με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» – πλούσιο και ανθηρό «περιβόλι» αστικών παραδοσιακών και ρεφορμιστικών απόψεων που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το μαρξισμό, αληθινός «σκουπιδότοπος» αντιδραστικών αστικών απόψεων, ένα «έντυπο» που «ραντίζει» τα ανυποψίαστα κεφάλια της νεολαίας με λογής-λογής αντιδραστικά «άχυρα» της αστικής ιδεολογίας και των διαφόρων ρεφορμιστικών παραλλαγών της. Επιπλέον η συστηματική ψευδολογία και η μόνιμη εμετική χυδαιολογία υποβιβάζουν το «έντυπο» σε κιτρινοφυλλάδα πεζοδρομιακού χαρακτήρα.
Ο εκδότης - διευθυντής του, μια εντελώς τυπική και απ’ τις πιο ακραίες περιπτώσεις μικροαστού που φλυαρεί ακατάσχετα επί παντός επιστητού, «κολυμπώντας» λαχανιασμένος σ’ ένα απέραντο πέλαγος άγνοιας και αγραμματοσύνης, συστηματικών διαστρεβλώσεων και χυδαίων, σχιζοφρενικού χαρακτήρα, αντισταλινικών λασπολογιών, προσπαθώντας απεγνωσμένα μα και ανεπιτυχώς να συγκαλύψει τη γύμνια και να υποκαταστήσει τη γνώση με μια άφθαστη και παροιμιώδη λεξιθηρία και λεξιλαγνεία. Αυτοσυστήνεται ως «Χημικός και Συγγραφέας» (με το «συγγραφέας» προσπαθεί να προσδώσει «κύρος» στις μόνιμα ακατάσχετες φλυαρίες, στη χονδροειδή άγνοια θεμάτων -κυρίως φιλοσοφικών-οικονομικών κ.λπ. - τη χυδαία λασπολογία και στις άφθαστες αναρίθμητες σχιζοφρενικές παλάβρες).
Φανατικός οπαδός του αντεπαναστάτη μενσεβίκου Τρότσκι που απ’ το 1ο τεύχος κιόλας οδύρεται, επειδή «ο Τρότσκι δεν ασχολήθηκε σε βάθος με τα θέματα της οικονομίας και δεν παρουσίασε κάποιο κλασικό έργο μαρξιστικής οικονομικής ανάλυσης» («ΜΣ», τ. 1ος , σελ. 24, Ιανουάριος – Απρίλιος 2011) και έτσι αφού ο Τρότσκι δεν έγραψε, «έγραψε» γι’ αυτόν, συμπληρώνοντας το κενό, αργότερα «ο ERNST MANDEL» (προσέξτε σοβαρότητα !!!).
Γοητεύεται, πέραν του αντεπαναστάτη σοσιαλδημοκράτη τροτσκιστή, σαλτιμπάγκου Νικήτα Χρουστσώφ, από διάφορους και πολλούς δεξιούς οπορτουνιστές, μεταξύ των οποίων και απ’ τους ERNST MANDEL («αλλοτρίωση», «ανοιχτός μαρξισμός», άρνηση «απόλυτης εξαθλίωσης», κλπ.) και GEORG LUKACS, που και οι δυο τους γοητεύονται απ’ το γερμανό υπεραντιδραστικό κοινωνιολόγο Ναζι-φασίστα ARNOLD GEHLEN που στο βασικό φιλοσοφικο-ανθρωπολογικό του έργο «Der Mensch» (Berlin1941, σελ. 447-468) υμνεί τον Fuehrer-HITLER και το «oberstes Fuehrungssystem» του εθνικοσοσιαλισμού (σελ. 448): «θέλω να μιλήσω για τα Fuehrungssystemen, μια έκφραση, που βρίσκεται πολύ κοντά στη χρησιμοποιούμενη απ’ τον Alfred Rosenberg έκφραση desZuchtungsbildes», ενώ ταυτόχρονα παριστάνει, εμφανίζεται και ποζάρει καμαρωτά-καμαρωτά ως «γνώστης», και μάλιστα ως «ειδικός» του πολύτομου και ογκώδους έργου του Ούγγρου ρεβιζιονιστή Georg Lukacs, τη στιγμή που εύκολα διαπιστώνεται απ’ τα σχετικά «γραπτά» του ότι το «γνωρίζει» μόνο, και εντελώς, αποσπασματικά (δεν ενδιαφέρει εδώ η ερμηνεία του), και μάλιστα όχι απ’ το πρωτότυπο αλλά από μεταφράσεις.
Διακρίνεται ως ταλαντούχος αντιγραφέας και άφθαστος στην τέχνη της «κακής» και αδέξιας συρραφής απόψεων (κυρίως σε θέματα φιλοσοφικά και οικονομικά, που αγνοεί και καθόλου δεν γνωρίζει αλλά και άλλα), παραθέτοντας σωρηδόν ονόματα διαφόρων διανοητών που όχι μόνο το περιεχόμενο των έργων τους δεν γνωρίζει, πολύ περισσότερο δεν έχει μελετήσει, αλλά ούτε καν τους τίτλους και το χρώμα των εξώφυλλων φαίνεται να γνωρίζει (δεν αποκλείεται όμως να είναι καλός «Χημικός», που εδώ δεν ενδιαφέρει). Το επίπεδο των άρθρων του είναι κατά πολύ χαμηλότερο εκείνου των διαφόρων Καλυβο-Γιανναράδων (π.χ. «εισαγωγή στη φιλοσοφία», κ.λπ.) του τόπου, που όμως τους ξεπερνάει σε διαστρεβλώσεις, ψευδολογία, αντισταλινική χυδαιολογία και λασπολογία κατά πολύ. Βρίζει «τους πάντες και τα πάντα» και π.χ. αποκαλεί, μεταξύ πολλών άλλων, τον Γκ. Αλεξαντρόφ ως «έναν από τους ημιμαθείς σταλινικούς καθηγητές» (!), κ.λπ. – κρίνοντας προφανώς εξ ιδίων τα αλλότρια – αφού ο ίδιος είναι εκείνος που υποφέρει μόνιμα από μια ακραίας και κλασικής μορφής «αυτοπεποίθηση και αυτοικανοποίηση ημιμάθειας».
Η άγνοια σε άπειρες περιπτώσεις δεν γνωρίζει όρια: όταν π.χ. αποδίδει στο GEORGI PLECHANOW τη ρήση «η διαλεκτική είναι η Άλγεβρα της επανάστασης», ενώ και οι πρωτοετείς φοιτητές της φιλοσοφικής που ασχολήθηκαν με το έργο του γνωρίζουν ότι η ρήση αυτή ανήκει στον A.I.HERZEN που όταν αναφέρθηκε στη διαλεκτική του HEGEL σημείωσε ότι «η φιλοσοφία του HEGEL είναι η Άλγεβρα της επανάστασης»( A.I.HERZEN: «Erinnerungen», Bd. I, σελ. 278-279, Basel-Leipzig 1931 και «Ausgewaehlte Philosophische Schriften, σελ. 543, Moskau 1949), επίπεδο άγνοιας ανάλογο εκείνου του φασιστοειδούς Π. Παναγιωτόπουλου που φορτσάτος-φορτσάτος είχε ξεφουρνίσει, πριν κάποια χρόνια απ’ το «βήμα» της Βουλής, την ουρανομήκη κοτσάνα για τις «γάτες του ΜΑΟ»(!), ή ακόμα χειρότερα ο ψευδής ισχυρισμός ότι στο αφιέρωμα για τον GEORGI PLECHANOW «παρουσιάζεται ένα από τα σχετικά άγνωστα κείμενα του Πλεχάνοφ, το δοκίμιό του Για την 60η Επέτειο του Θανάτου του Χέγκελ» - δείγμα πρωτοφανούς έλλειψης πληροφόρησης και χονδροειδής άγνοια της βιβλιογραφίας, και μάλιστα από «συγγραφέα» (!) - αφού το τόσο «άγνωστο» αυτό κείμενο του PLECHANOW έχει, δυο φορές τουλάχιστον, εκδοθεί στα ελληνικά: μια το 1956 Γ.Β.Πλεχάνωφ: «Τα βασικά προβλήματα του μαρξισμού», σελ 128-164, εκδ. «φλόγα», Αθήνα 1956, και μια στη μακαρίτισσα πλέον χρουστσοφική «Επιστημονική Σκέψη».
Δεν έχει κανένα νόημα να απαριθμηθούν παραπέρα τα πολυπληθή «μαργαριτάρια», οι χυδαίες λασπολογίες, και οι άπειρες, πρωτοφανούς και χονδροειδούς άγνοιας, περιπτώσεις του Χ.Κεφαλή, αλλά δεν μπορεί να μη σημειωθεί, ότι έφτασε στο σημείο να γράψει ακόμα και σχετικό «άρθρο» για να ανασκευάσει το έργο του ΣΤΑΛΙΝ: «οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» (1952) («γράφει» (!) φαίνεται για να καλύψει το κενό που άφησε ο E. MANDEL) – ένα «άρθρο»-μνημείο χονδροειδέστατης άγνοιας της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και των οικονομικών θεμάτων γενικότερα – στο οποίο δεν έχει τι να πρωτοθαυμάσει κανείς: την άγνοια, την άφθαστη χυδαιότητα ή τις φαιδρότητες και ανοησίες. Όμως επικαλείται, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, ακόμα και τον «επιφανή Ούγγρο μαρξιστή» LUKACS (όπως γράφει) ή αλλιώς, ακριβέστερα και γελοιωδέστερα, επιστρατεύει έναν «επιφανή μαρξιστή ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟ!» ( που υπάρχει μόνο στα αραχνιασμένα μυαλά του «αρθρογράφου»), τον GEORG LUKACS για να «ανασκευάσει» ένα οικονομικό έργο του Στάλιν δηλ. να προσδώσει «κύρος» στις πρωτοφανείς του αερολογίες και γελοιότητες.
Και ήταν τέτοιου μεγέθους η «τρικυμία εν κρανίω» όταν «έγραφε» που αναφέρει ότι παραθέτει απ’ το ανύπαρκτο βέβαια «Υστερόγραφό του στο δοκίμιο «η πάλη της προόδου και της αντίδρασης σήμερα»», ενώ η παραπομπή είναι απ’ την επιστολή του LUKACS (Βουδαπέστη 8/8/1962) στον Ιταλό ALBERTO CAROCCI (το σχετικό αυτό απόσπασμα του LUKACS είναι απ’ τα χονδροειδή οικονομικά του «μαργαριτάρια» που το χαμηλότατο επίπεδό τους ξαφνιάζει απογοητευτικά και αιφνιδιάζει έντονα, ταυτόχρονα όμως δείχνουν πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει, «μεθυσμένος» απ’ τη νίκη της χρουστσωφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, και ένας διανοητής του αναστήματος του LUKACS) – αντί να αναθέσει την «ανασκευή» του οικονομικού έργου του ΣΤΑΛΙΝ σε κάποιο γνώστη οικονομικών θεμάτων, όπως πχ. το ρεβιζιονιστή οικονομολόγο Γ. Τόλιο, που φιγουράροντας μαζί του στη «συντακτική επιτροπή» του «περιοδικού», αυτοδιασύρεται απ’ τις φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΕΣ ΠΑΛΑΒΡΕΣ, τις άφθαστες και απείρου «κάλλους» χυδαιότητες, λασπολογίες και φαιδρότητες του Χ. Κεφαλή, χάνοντας έτσι κάθε σοβαρότητα.
Ακόμα και αν κάποιος είχε διαβάσει μόνο το πολύ σύντομο αυτοβιογραφικό σημείωμα του LUKACS: MEIN WEG ZU MARX (1933, 6σελιδο μικρού σχήματος στα γερμανικά) θα γνώριζε: πρώτο, ότι δεν υπάρχει «Υστερόγραφο» στο αναφερόμενο απ’ τον φαφλατά Κεφαλή «Δοκίμιο» του LUKACS, αλλά «Υστερόγραφο» υπάρχει μόνο στο «MEIN WEG ZU MARX», και ακόμα, δεύτερο, ότι αυτό λέγεται σαφέστατα και στον τίτλο του «Υστερόγραφου»: «POSTSCRIPTUM 1957 ZU: MEIN WEG ZU MARX». Ο μόνος που δεν το γνωρίζει είναι ο «χημικός, συγγραφέας και αρθρογράφος» Χ.Κεφαλής δηλ. ο «γνώστης» (!!!) του ογκοδέστατου έργου του GEORG LUKACS (η τρίτη νέα ιδιότητα «αρθρογράφος» προστέθηκε απ’ τον ίδιο – ακριβώς σε αυτό το «άρθρο» - ως ένα προφανώς επιπλέον «επιχείρημα» επιτυχούς (!) «ανασκευής» του οικονομικού έργου του ΣΤΑΛΙΝ).
Τέλος, παρουσιάζει το έργο του GEORG LUKACS ως την τελευταία λέξη του «Μαρξισμού» (ακόμα άκουσον-άκουσον και σε οικονομικά ζητήματα με τα οποία ποτέ δεν καταπιάστηκε, αφού δεν ήταν το αντικείμενο των ενασχολήσεών του και επιπλέον διέθετε μόνο ανεπαρκείς ως ελάχιστες οικονομικές γνώσεις), ισχυρισμός που προδίδει άγνοια του έργου του ή παραποίησή του και πλήρη υιοθέτηση των ρεβιζιονιστικών του απόψεων ή και τα τρία μαζί, τη στιγμή που είναι πασίγνωστες οι ιδεαλιστικές επιδράσεις σ’ αυτό των KANT, HEGEL, LASK, RICKERT, SIMMEL, WEBER, ως και τoυ NIKOLAI HARTMANN στο τελευταίο έργο του.
Γι’ αυτό, με την ευκαιρία επιβάλλεται – για ελάχιστη πληροφόρηση της νεολαίας που πρέπει βέβαια να μελετήσει το έργο του αλλά με κριτική ματιά και από μαρξιστική σκοπιά – να σημειωθεί εντελώς σύντομα ότι το πολύτομο και ογκωδέστατο έργο του (φιλοσοφικό, κοινωνιολογικό, αισθητικό-κριτικό, κλπ.) που ανέδειξε τον GEORG LUKACS σε έναν από τους σημαντικότερους διανοητές του 20ου αιώνα, δεν είναι καθόλου απαλλαγμένο από ρεβιζιονιστικές απόψεις.
Ένα απ’ τα πρώτα έργα του, το «Geschichte und Klassenbewusstsein» (Berlin 1923, τελευταία Neuwied/Berlin 1968, σελ. 733), είναι έργο με πολλαπλές ιδεαλιστικές επιδράσεις και έχει τροφοδοτήσει διεθνώς όλες σχεδόν τις διαστρεβλώσεις του μαρξισμού, το «Der junge Hegel» (Zuerich/Wien, 1948, σελ. 720) έχει συμβάλλει τα μέγιστα, μαζί με το έργο του ERNST BLOCH: «Subjekt-Objekt» (1962), στη «Hegelianisierung» του μαρξισμού, για να ακολουθήσει η «Ontologisierung» του μαρξισμού, κλείνοντας την συναρπαστική αντιφατική του πορεία, με το τελευταίο ογκοδέσταστο έργο του «Zur Ontologie des gesellschaftlichen Seins» (1. Halbband 1984, σελ. 692 και 2. Halbband 1986, σελ. 767, Darmstadt/Neuwied), έργο ανοιχτά επηρεασμένο απ’ την «Οντολογία» (έννοια ιδεαλιστική πολλαπλά βεβαρημένη, αλλά και φιλοσοφική κατεύθυνση ξένη προς το μαρξισμό) του NIKOLAI HARTMANN, για την οποία ο πολύ στενός του φίλος αντιφασίστας φιλόσοφος E. BLOCH σε ανάλογο ερώτημα ορθά παρατηρεί για την «Οντολογία», αφού πρώτα επεσήμανε ότι δεν κατανοεί την ξαφνικό έρωτα του LUKACS για τον HARTMANN που έχει γράψει «Οντολογίες», αλλά όμως δεν στράφηκε κατά του HEIDEGGER: «Δεν μπορεί να αναφέρει κανείς μπροστά σε πραγματικούς μαρξιστές, την λέξη Οντολογία, θυμίζει Heidegger, τη Fundamentalontologie, και τώρα ακόμα κι αλλιώς αν χρησιμοποιείται η Οντολογία, προκαλεί αρνητικό κούνημα του κεφαλιού και καυγά» και ότι «η Οντολογία είναι στατική, μη διαλεκτική, δεν μπορεί γενικά να χρησιμοποιηθεί, η Οντολογία, είναι σταθερή και αποτελεί αντίθεση στη Διαλεκτική… έτσι η Οντολογία θα συνεχίζει να χρησιμοποιείται πάντοτε από τους αντιδραστικούς» (Ernst Bloch und Georg Lukacs, Dokumente, Zum 100. Geburtstag, σελ. 317, Lukacs Archivum, Budapest 1984). Η λεγόμενη «μαρξιστική Οντολογία» του Lukacs, αλλά και η «μαρξιστική Ανθρωπολογία» του Bloch παρόλο που προβάλλονται από τους δυο ως «συμπλήρωση»-«ανανέωση» του μαρξισμού (ο Lukacs κάνει λόγο για «αναγκαία ανανέωση του μαρξισμού», σελ. 515: 1. Halbband και για «προσπάθεια ανανέωσης της μαρξιστικής Οντολογίας» 1968: «Die Ontologischen Grundlagen», κλπ.) συνιστούν παραποίηση του μαρξισμού δηλ. μασκαρεμένο ρεβιζιονισμό (=παραλλαγές της αστικής ιδεολογίας), αφού τόσο η Οντολογία όσο και η φιλοσοφική Ανθρωπολογία είναι αστική ιδεολογία, ξένες και οι δυο και ασυμβίβαστες με τον επαναστατικό μαρξισμό.
Ακόμα και το σημαντικότερο και αξιολογότερο φιλοσοφικό του έργο «Die Zerstoerung der Vernunft» (Berlin-DDR 1954, σελ. 692) δεν είναι απαλλαγμένο από ρεβιζιονιστικές απόψεις όταν είναι γνωστό ότι ο Georg Lukacs σ’ αυτό υποκαθιστά την πρωταρχική βασική αντίθεση-πάλη μεταξύ υλισμού-ιδεαλισμού (σελ. 6 και 74) με την πάλη μεταξύ ρασιοναλισμού-ιρασιοναλισμού, που αποτελούν μόνο τμήμα της πρωταρχικής πάλης, υπερτονίζει την πάλη μεταξύ διαλεκτικής-μεταφυσικής σε βάρος του βασικού ζητήματος της φιλοσοφίας μ’ αποτέλεσμα την υποβάθμιση στην καλύτερη περίπτωση και στη χειρότερη την εξάλειψη-άρνηση του βασικού ζητήματος της φιλοσοφίας, κάτι που ανοιχτά ομολογεί-παραδέχεται αργότερα και ο ίδιος ο Georg Lukacs: σ’ αντίθεση με τους Στάλιν-Ζντάνοφ που θεωρούν «ολόκληρη την ιστορία της φιλοσοφίας ως πάλη μεταξύ υλισμού και ιδεαλισμού»… «Die Zerstoerung der Vernunft θέτει μια άλλη αντίθεση στο κέντρο της θεώρησης, δηλ. την πάλη μεταξύ ρασιοναλιστικής και ιρασιοναλιστικής φιλοσοφίας» (Georg Lukacs: Gelebtes Denken, eine Autobiographie im Dialog, σελ. 166 και 141-142, Frankfurt 1981).
Διαβάστε Περισσότερα »