Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Προκλητικότατη βεβήλωση αντιφασιστικού μνημείου από ναζι-φασίστες της «Χρυσής Αυγής» - Επαίσχυντη η στάση ΑΝΟΧΗΣ του «Κ»ΚΕ

Προκλητικότατη βεβήλωση αντιφασιστικού μνημείου

Από ναζι-φασίστες της «Χρυσής Αυγής» - Επαίσχυντη η στάση ΑΝΟΧΗΣ του «Κ»ΚΕ

Στις 14 Σεπτέμβρη του 2013 - ελάχιστες μέρες πριν την δολοφονία του νεολαίου ήρωα του λαού μας, γενναίου αντιφασίστα Παύλου Φύσσα - το μνημείο των 114 εκτελεσμένων τον Σεπτέμβρη του 1944 αντιφασιστών και κομμουνιστών απ' τους Γερμανούς και ντόπιους συνεργάτες τους, με διαταγή του γνωστού Γερμανού εγκληματία Σούμπερτ, βεβηλώθηκε με την συμμετοχή στην εκδήλωση και την κατάθεση στεφάνου σε αυτό με τον πλέον προκλητικότατο τρόπο απ' τα χιτλερικά αποβράσματα της ναζι-φασιστικής «Χρυσής Αυγής» (30μελής φασιστικός συρφετός) με επικεφαλής τον βουλευτή Αντώνη Γρέγο.

Τα ναζιστικά-χιτλερικά αποβράσματα δεν περιορίστηκαν μόνο στην συμμετοχή και στην κατάθεση στεφάνου, αλλά χαιρέτησαν επιπλέον και με το γνωστό χιτλερικό χαιρετισμό (φωτογραφία από «Έθνος» 26/9/2013, σελ. 21), προκαλώντας τους συμμετέχοντες στην εκδήλωση αντιφασίστες. Κι αυτή η προκλητική βεβήλωση έλαβε χώρα με την ΑΝΟΧΗ όλων των συμμετεχόντων αντιφασιστών, μαζί και με την παρουσία των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών του «Κ»ΚΕ που «παρεβρέθηκε συγκροτημένα με το πανό τους στο χώρο της εκδήλωσης και η βουλευτής του κόμματος Ελένη Γερασιμίδου κατέθεσε στεφάνι εκ μέρους του «Κ»ΚΕ» («Ρ», 17/9/2013, σελ. 15).

Δεν προκαλεί καθόλου εντύπωση στους αντιφασίστες και κομμουνιστές τόσο η συμμετοχή του «Κ»ΚΕ όσο και η επαίσχυντη στάση ΑΝΟΧΗΣ απέναντι στα χιτλερικά αποβράσματα της εγκληματικής ναζι-φασιστικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής», ενός αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, του οποίου η ηγεσία έχει κρατήσει και κρατάει μια επαίσχυντη - συμβιβαστική στάση ανοχής - νομιμοποίησης ΑΝΤΙ να μην συμμετάσχει μαζί τους σε μια τέτοια προκλητική φιέστα ή τουλάχιστον αν συμμετέχει να εκδιώξει και τσακίσει τους προκλητικούς ναζί, με το «Ριζοσπάστη» να αποκρύπτει συνειδητά το όνομα του δημάρχου και σε ποιο κόμμα ανήκει, κάνοντας λόγο γενικά για «δημοτική αρχή» και «ανοχή της πλειοψηφίας στον Δήμο» χωρίς να πληροφορεί τους αναγνώστες του από ποια πολιτικά κόμματα αυτή αποτελείται.

Και μετά από αυτή την επαίσχυντη στάση ΑΝΟΧΗΣ - ΣΥΝΕΝΟΧΗΣ η «Κ.Ο. Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ» έχει το οπορτουνιστικό θράσος σε ανακοίνωσή της, κατόπιν εορτής, να αναφέρει πως τάχα «τη «Χρυσή Αυγή» μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνο το οργανωμένο εργατο-λαϊκό κίνημα και όχι τα θολά, αταξικά μέτωπα» («Ρ», 17/9/2013, σελ. 15), τη στιγμή που το ίδιο το «Κ»ΚΕ όχι μόνο δεν έχει κανένα αντιφασιστικό - αντιναζιστικό μέτωπο πάλης, αλλά ακολουθεί και μια συμφιλιωτική στάση ΑΝΟΧΗΣ απέναντι στους ναζι-φασίστες της «Χρυσής Αυγής», ΛΑΟΣ κλπ, όπως δείχνει η υποδοχή των ναζι-φασιστών στην «ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ» («Ρ», 21/2/2012, σελ. 32), απ' το ελεγχόμενο από το ΠΑΜΕ προεδρείο του σωματείου (πρόεδρος το ηγετικό στέλεχος του ΠΑΜΕ Σιφωνιός), η συμμετοχή των Λ. Κανέλλη («Κ»ΚΕ) - Ρ. Δούρου (ΣΥΡΙΖΑ) στη γνωστή συζήτηση με το χιτλερικό απόβρασμα Κασιδιάρη ή ακόμα όταν η ηγεσία του «Κ»ΚΕ στέλνει την βουλευτή του Λ. Κανέλλη ως ομιλήτρια το 2006 στην παρουσίαση - προβολή και προπαγάνδιση - υπεράσπιση των υπεραντιδραστικών απόψεων του ναζι-φασίστα ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ (φωτογραφία παρουσίασης 2006: Μπαλτάκος, Σαμαράς, Κανέλλη, Πρετεντέρης, Αλευράς, Λυκουρέζος) και όταν εντελώς πρόσφατα ο «Ριζοσπάστης» (22/3/2014, σελ. 9) μετατρέπεται σε άθλιο φερέφωνο των απόψεων Μπαλτάκου, επαναλαμβάνοντας και προπαγανδίζοντας τις αντιδραστικές του δηλώσεις πως δηλ. πως τάχα ο Μπαλτάκος είναι απλά και μόνο «αντικομμουνιστής», ενώ η δήλωσή του: «είμαι αντικομμουνιστής, έτσι γεννήθηκα, έτσι θα πεθάνω» (21/3/2014, «Βήμα 99,5») δεν είναι μόνο «αντικομμουνιστική», αλλά πρωτίστως ναζιφασιστική: ακριβώς επειδή αυτή η δήλωση αποδίδει - όπως έπρατταν και οι χιτλερικοί ναζι-φασίστες - τις όποιες ιδεολογικοπολιτικές απόψεις σε βιολογικούς παράγοντες λαών, κοινωνικών τάξεων και «ανθρώπων» ή αλλιώς τις εγγράφει στο DNA των διαφόρων λαών.

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΙΑΠΩΝΙΑ: Στρατιωτική δράση πλέον και εκτός συνόρων

Σε μια περίοδο οξύτατου ανταγωνισμού μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε διεθνές επίπεδο και έντονης όξυνσης των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων σε διάφορα μέρη του πλανήτη και 70 σχεδόν χρόνια από την στρατιωτική ήττα της Ιαπωνίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ιαπωνικός ιμπεριαλισμός επιλέγει και αποφασίζει, για πρώτη φορά, να προχωρήσει στην κατάργηση όλων των εμποδίων και στο άνοιγμα του δρόμου για την αποστολή στρατευμάτων και έξω απ' τα σύνορα της χώρας.

Έτσι την 1η Ιούλη το Υπουργικό συμβούλιο της Ιαπωνίας, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες διαφόρων χωρών (Κίνας, κλπ.), ενέκρινε σχέδιο αναθεώρησης του Συντάγματος ώστε να αρθούν όλα τα εμπόδια για την αποστολή στρατευμάτων εκτός των συνόρων της χώρας και τη στρατιωτική δράση σε άλλες χώρες.

Η Ιαπωνία είναι η τελευταία χώρα του φασιστικού Άξονα (Βερολίνο-Ρώμη-Τόκιο) που δεν επιτρέπονταν να στέλνει στρατεύματα εκτός των συνόρων της, ενώ η Ιταλία στέλνει εδώ και δεκαετίες μέσω του ΝΑΤΟ στρατεύματα σε άλλες χώρες, η δε Γερμανία έστειλε για πρώτη φορά πριν 15 χρόνια στην Γιουγκοσλαβία.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Συνεχίζεται το ξεπούλημα «των πάντων» - Νέα μέτρα εξαθλίωσης των πλατιών λαϊκών μαζών

Η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα, θέτει τους βασικούς προσανατολισμούς και τις τακτικές των ιμπεριαλιστικών κέντρων στην χώρα μας, στην αμέσως επόμενη περίοδο.

Ανάμεσα σε πολλές κατευθύνσεις που δίνει με την έκθεση του το ΔΝΤ, μεταξύ άλλων υπογραμμίζει πως «είναι ευπρόσδεκτη μια εντατικοποίηση των προσπαθειών για την απελευθέρωση της αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών. Είναι αναγκαία περαιτέρω μέτρα για την απομάκρυνση των ρυθμιστικών εμποδίων στον ανταγωνισμό σε τομείς-κλειδιά και στη μεταρρύθμιση της έκδοσης αδειών για επενδύσεις. Οι αρχές έχουν δεσμευτεί στην αναζωογόνηση των προσπαθειών για τη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας και τη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος».

Γίνεται σαφές πως τα ιμπεριαλιστικά κέντρα (όπως επιβεβαιώθηκε και στο πρόσφατο eurogroup) αλλά και με παρεμβάσεις ευρωζωνικών παραγόντων, είναι αποφασισμένα να κινηθούν δραστήρια και ταχύτατα για την πλήρη εφαρμογή του ιμπεριαλιστικού σχεδίου, σε αγαστή συνεργεία με την ντόπια ξεπουλημένη αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό της. Η κατάθεση του νομοσχεδίου για το κατεπείγον ξεπούλημα της ΔΕΗ (και της λεγόμενης μικρής ΔΕΗ), το «φούσκωμα» του χαρτοφυλακίου του ΤΑΙΠΕΔ με όγκο δημόσιας περιουσίας προς «εκχώρηση» - ιδιωτικοποίηση - ξεπούλημα που σημειώθηκε την αμέσως προηγούμενη περίοδο, η διεθνής συνάντηση στελεχών της πετρελαϊκής βιομηχανίας που οργάνωσε η εγχώρια κυβέρνηση και το υπουργείο ενέργειας στο Λονδίνο σχετικά με την «εκμετάλλευση - αξιοποίηση» εκ μέρους των πολυεθνικών 20 θαλασσίων πετρελαϊκών οικοπέδων (Ιονίου - Πελοποννήσου - Κρήτης) αποτελούν σημαντικά στοιχεία της επιτάχυνσης και της σκληρής εφαρμογής του ιμπεριαλιστικού σχεδίου, ασφαλώς σε συνδυασμό με σειρά άλλων εξελισσόμενων κινήσεων και πολιτικών.

Η επιστράτευση των εργαζομένων της ΔΕΗ, για να μπλοκαριστεί η απεργιακή τους κινητοποίηση ενάντια στο ξεπούλημα, αποτέλεσε μια ακόμα ενέργεια στο δρόμο της φασιστικοποίησης και του έξαλλου αυταρχισμού της κυβέρνησης Σαμαρά. Επιβεβαιώνεται ότι ο αυταρχισμός και η καταστολή αποτελούν κεντρική τους επιλογή απέναντι στο εργατικό λαϊκό κίνημα.

Η έλευση του κλιμακίου της Τρόικα και οι συζητήσεις με την κυβέρνηση, δρομολόγησαν σειρά «προαπαιτούμενων» μέτρων, στην βάση του ιμπεριαλιστικού σχεδίου, τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, τις απολύσεις 7000 περίπου εργαζομένων του Δημόσιου τομέα, την αντεργατική κυριακάτικη λειτουργία καταστημάτων, τα ζητήματα των ομαδικών απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, τον νέο νόμο για τις απεργίες, την μείωση των επικουρικών συντάξεων και άλλα μέτρα που θα πλήξουν παραπέρα τα ήδη πολύ χαμηλά εισοδήματα συνταξιούχων και εργαζομένων κλπ, γενικότερα οικονομικά θέματα, που όπως επίσημα ανακοινώθηκε, θα αποτελέσουν αντικείμενο πρακτικής εφαρμογής - υλοποίησης τον Σεπτέμβρη, με την επιστροφή της Τρόικα και την έναρξη του κύκλου της φθινοπωρινής ιμπεριαλιστικής επιθεώρησης.

Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης Σαμαρά, με την τοποθέτηση του «έμπειρου» σημιτικού ευρωζωνικού παράγοντα Γκίκα Χαρδούβελη στο υπουργείο οικονομικών και την παράλληλη μετακίνηση - τοποθέτηση Στουρνάρα στην διεύθυνση της Τράπεζας Ελλάδος, αποτελεί συνδυαστική και «εγγυητική» κίνηση στο πλαίσιο της πιστής εφαρμογής του ιμπεριαλιστικού σχεδίου, με προτροπή και απαίτηση των διεθνών κέντρων που επιδοκίμασαν με έκδηλη ικανοποίηση.

Στο πλαίσιο της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης που διαμορφώνεται και βρίσκεται σε εξέλιξη, το ντόπιο αστικό σύστημα επιχειρεί σειρά πολιτικών κινήσεων  (επιστράτευση - αξιοποίηση πολιτικών εφεδρειών και ενίσχυση νέων σχημάτων π.χ. Ποτάμι κλπ) με ξεκάθαρο στόχο την διαμόρφωση μιας «πολιτικής ομπρέλας» στήριξης των επιλογών και πολιτικών του.

Ολοένα και περισσότερο γίνεται αντιληπτή ανάμεσα στον εξαθλιωμένο λαό και στο λαϊκό εργατικό κίνημα η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε δύο πολιτικές και προοπτικές για τον λαό και την χώρα. Η μία πολιτική στηρίζει το σύστημα εθνικής εξάρτησης και λαϊκής εξόντωσης και τελικά υποβοηθά και στηρίζει το ιμπεριαλιστικό σχέδιο, τις μεθοδεύσεις και της επιλογές της ντόπιας ξεπουλημένης αστικής τάξης. Πρόκειται για την σημερινή κυρίαρχη πολιτική που εκφράζεται πολιτικά με διάφορες παραλλαγές (εκτός και εντός του λαϊκού κινήματος) και ενισχύει - εξωραΐζει - συσκοτίζει την φύση και την βάση των κεντρικών προβλημάτων της χώρας, ενισχύοντας την ΕΕ - ΟΝΕ και την ευρωζωνική κατεύθυνση και υποταγή, όπως και την Νατοϊκή επικυριαρχία. Είναι η πολιτική και οι πολιτικές δυνάμεις συνολικά που λειτουργούν στο πλαίσιο του συστήματος εξάρτησης, υποστηρίζοντας ανοιχτά η υποβοηθώντας με αποπροσανατολιστικές - παρελκυστικές - αντιεπιστημονικές θεωρίες το σύστημα αυτό και την προοπτική του. Η άλλη πολιτική, ριζικά διαφορετική, λαϊκοδημοκρατική επαναστατική πολιτική, χαράζει τον δρόμο της σύγκρουσης με την ξεπουλημένη αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό και το δεκανίκι του, τον φασισμό, χαράζει τον δρόμο της λαϊκής εργατικής εξουσίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Στη Τουρκία θα διεξαχθεί το 24ο Αντιιμπεριαλιστικό-Αντιφασιστικό Κάμπινγκ Νεολαίας το 2014

Από όλες τις γωνιές του κόσμου
Μιλώντας διαφορετικές γλώσσες, καταλαβαίνουμε ό ένας τον άλλο.
Πράσινα κλαδιά του παγκόσμιου δέντρου:
Είμαστε αυτοί που αποκαλούμαστε νεολαία!
Ναζίμ Χικμέτ

Το 24ο Διεθνές Κάμπινγκ Αντιφασιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Νεολαίας θα διεξαχθεί στην Τουρκία 2-10 Αυγούστου 2014.

Το Κάμπινγκ διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια. Το 20ο κάμπινγκ είχε διεξαχθεί στη Δανία το 2006, το 21ο στη Βραζιλία το 2008, το 22ο στην Τουρκία το 2010, το 23ο στο Καράκας της Βενεζουέλας το 2014.

Georgi Dimitrow: «Ο Στάλιν και το διεθνές προλεταριάτο»

Georgi Dimitrow - 65 χρόνια από το θάνατό του

dimitrov-stalin

Στην φωτογραφία (3.3.1934) φαίνονται από αριστερά προς τα δεξιά: Knorin, Molotow, Popow, Kuibyschew, Tanew, Ordschonikidse, Dimitrow, Stalin, Woroschilow, Manuilskij, Kaganowitsch

Είναι παρμένη από: BRAUNBUCH II, DIMITROFF CONTRA GOERING, PARIS 1934, ED. DUCARREFOUR

Τιμώντας τη μνήμη του Georgi Dimitrow αναδημοσιεύουμε το τελευταίο τμήμα από άρθρο του αφιερωμένο στα 60 χρόνια από τη γέννηση του Ι.Β. Στάλιν με τίτλο «Ο Στάλιν και το διεθνές προλεταριάτο» (Δεκέμβρης 1939):

«Οι σοσιαλδημοκράτες λακέδες μας αποκαλούν συχνά «σταλινιστές» και πιστεύουν, ότι μ’ αυτό προσβάλλουν τους κομμουνιστές. Όμως εμείς οι κομμουνιστές είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτόν τον χαρακτηρισμό, όπως είμαστε υπερήφανοι και για τον χαρακτηρισμό «λενινιστές». Για τον προλετάριο επαναστάτη δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να είναι ένας αληθινός λενινιστής, ένας αληθινός σταλινιστής, από το να είναι ως το τέλος πιστός οπαδός του Λένιν και του Στάλιν. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία για έναν κομμουνιστή από το να αγωνίζεται κάτω από την καθοδήγηση του μεγάλου Στάλιν για το θρίαμβο της δίκαιης υπόθεσης του προλεταριάτου.

Δε μπορεί ο καθένας να είναι σταλινιστής. Ο τιμητικός χαρακτηρισμός ενός λενινιστή-σταλινιστή πρέπει να αποχτιέται με μπολσεβίκικη πάλη, με μπολσεβίκικη σταθερότητα, με αφοσίωση μέχρι αυταπάρνηση για την υπόθεση της εργατικής τάξης. Η λενινιστική-σταλινική φρουρά των αγωνιστών του προλεταριάτου, που αποτελεί το χρυσό απόθεμα του εργατικού κινήματος του κόσμου, μεγαλώνει από μέρα σε μέρα, διευρύνει τις γραμμές της και βρίσκεται σε άνοδο σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Μόνο αυτοί οι αγωνιστές, και όχι οι αξιοπεριφρόνητοι σοσιαλδημοκράτες λεκέδες του ιμπεριαλισμού, εκφράζουν τα συμφέροντα και τις ανάγκες της εργατικής τάξης και αυτή η ένδοξη φρουρά των αγωνιστών θα οδηγήσει το διεθνές προλεταριάτο με τη σημαία των Μάρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν στη νίκη πάνω στις δυνάμεις του παλιού κόσμου.

Οι μπολσεβίκοι όμως γνωρίζουν, ότι η νίκη δεν έρχεται ποτέ μόνη της, ότι θα πρέπει να προετοιμαστεί και να κερδηθεί. Κοντά στον Στάλιν να διδασκόμαστε τον δημιουργικό μαρξισμό, κοντά στον Στάλιν να διδασκόμαστε την οικοδόμηση του μπολσεβίκικου κόμματος, κοντά στον Στάλιν να μαθαίνουμε πως δυναμώνει κανείς κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες τη σύνδεση με τις μάζες, κοντά στον Στάλιν να μαθαίνουμε να διεξάγουμε την πάλη ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό, κοντά στον Στάλιν να διδασκόμαστε την επαναστατική τόλμη και τον επαναστατικό ρεαλισμό, κοντά στον Στάλιν να διδασκόμαστε να είμαστε άφοβοι στην πάλη και ανελέητοι ενάντια στον ταξικό εχθρό, κοντά στον Στάλιν να μαθαίνουμε πως με αλύγιστη θέληση ξεπερνάει κανείς όλες τις δυσκολίες και νικά τον εχθρό, κοντά στον Στάλιν να μαθαίνουμε να είμαστε ως το τέλος πιστοί στην υπόθεση του προλεταριακού διεθνισμού. Αυτά είναι η πιο σπουδαία προϋπόθεση για την προετοιμασία και την κατάκτηση της νίκης της εργατικής τάξης» (Georgi Dimitrow, Aus Reden und Schriften, σελ. 89-90, Stern-Verlag, Wien 1950)

Σημειώσεις «Ανασύνταξης»:

1) Το άρθρο του Dimitrow «Ο Στάλιν και το διεθνές προλεταριάτο» δεν έχει σκόπιμα συμπεριληφθεί στην τρίτομη έκδοση έργων του Dimitrow του Dietz Verlag Berlin - DDR, 1956 και πιθανόν σ' όλες τις εκδόσεις των τότε ρεβιζιονιστικών καπιταλιστικών χωρών.

2) Τα έργα του Dimitrow έχουν υποστεί φασιστική ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ απ' τις ηγετικές προδοτικές χρουτσωφικές κλίκες αυτών των χωρών και απ' τα χρουτσωφικά ρεβιζιονιστικά κόμματα της Δύσης που συμφωνούσαν με αυτή τη φασιστική λογοκρισία - εκφράζοντας έτσι όλα μαζί το ταξικό τους μίσος απέναντι στον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ αλλά και απέναντι στο GEORGI DIMITROW - και στα ως σήμερα δεν την έχουν ποτέ καταγγείλει, συμπεριλαμβανομένων σ' αυτές και τις εκάστοτε ηγεσίες του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ.

3) Ας περιοριστούμε ενδεικτικά σε τρεις μόνο περιπτώσεις φασιστικής ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ από τις δεκάδες:

α) «Και όλα αυτά πρέπει να τα κάνουμε, γιατί μόνο μ' αυτό τον τρόπο θα είναι ικανή η εργατική τάξη, επικεφαλής όλων των εργαζόμενων, συνενωμένη σε μια επαναστατική μαζική στρατιά καθοδηγούμενη από την Κομμουνιστική Διεθνή, με έναν τόσο μεγάλο, σοφό τιμονιέρη όπως ο αρχηγός μας σύντροφος Στάλιν, να εκπληρώσει σίγουρα την ιστορική της αποστολή – να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης το φασισμό και μαζί με αυτόν τον καπιταλισμό!». (G. DIMITROW: Arbeiterklasse gegen Faschismus, σελ. 88, Prometheus Verlag, Strassburg, 1935). Στις ελληνικές εκδόσεις (ΑΡΙΩΝ, Αθήνα 1973 και ΠΟΡΕΙΑ 1975) η μετάφραση έχει γίνει από το Dietz Verlag, Berlin-DDR 1958 η οποία είχε ήδη υποστεί φασιστική λογοκρισία. Έχει απαλειφθεί η φράση: «με έναν τόσο μεγάλο, σοφό τιμονιέρη όπως ο αρχηγός μας σύντροφος Στάλιν».

β) «Η εργατική τάξη έχει μια ισχυρή οργανωμένη πρωτοπορία, την Κομμουνιστική Διεθνή. Αυτή έχει τον δοκιμασμένο και αναγνωρισμένο, μεγάλο και σοφό ηγέτη Στάλιν» (G. DIMITROW: Arbeiterklasse gegen Faschismus, σελ. 124, Prometheus Verlag, Strassburg, 1935). Στις ελληνικές εκδόσεις (ΑΡΙΩΝ, Αθήνα 1973, σελ. 157 και ΠΟΡΕΙΑ 1975, σελ. 157) έχει απαλειφθεί η φράση: «Αυτή έχει τον δοκιμασμένο και αναγνωρισμένο, μεγάλο και σοφό ηγέτη Στάλιν» και λίγο παρακάτω στην ίδια σελίδα το όνομα του Στάλιν έχει διαγραφεί από τους κλασικούς.

γ) «Είμαι πραγματικά ένας ενθουσιώδης οπαδός και θαυμαστής του σοβιετορούσικου Κομμουνιστικού Κόμματος, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει την πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γης, και με επικεφαλής τον Μεγάλο μας ηγέτη Στάλιν οικοδομεί τόσο ηρωικά και με επιτυχία το σοσιαλισμό» («Η Δίκη για τον εμπρησμό του Ράϊχσταγκ, Ντοκουμέντα, Γράμματα, Σημειώσεις (Γερμανικά)», σελ. 57, εκδοτικό για ξενόγλωσση λογοτεχνία Μόσχα 1942). Στην ελληνική έκδοση («Νέοι Χρόνοι», Αθήνα 1967, σελ. 74) που η μετάφρασή της έχει γίνει από το Dietz Verlag, Berlin-DDR 1961 έχει επίσης υποστεί φασιστική λογοκρισία και απαλειφθεί η φράση: «με επικεφαλής τον Μεγάλο μας ηγέτη Στάλιν».

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

Georgi Dimitrow: Το ενιαίο μέτωπο της Εργατικής Τάξης ενάντια στο Φασισμό (μέρος Β’)

Georgi Dimitrow

Η επίθεση του Φασισμού και τα καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς στον αγώνα για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στο Φασισμό

ΙΙ
dimitrofΤο ενιαίο μέτωπο της Εργατικής Τάξης ενάντια στο Φασισμό

συνέχεια από το φ. 395Β (1-28/2/2014)

Ο αγώνας για την ενότητα των συνδικάτων

Σύντροφοι! Η πραγματοποίηση της ενότητας των συνδικάτων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, πρέπει να αποτελέσει την σπουδαιότερη φάση για την εμπέδωση του Ενιαίου Μετώπου.

Όπως είναι γνωστό, η διασπαστική ταχτική των ρεφορμιστών ηγετών εφαρμόστηκε με ιδιαίτερη οξύτητα μέσα στα συνδικάτα. Αυτό είναι ευκολονόητο. Πάνω σ' αυτό το έδαφος, η πολιτική της συνεργασίας με την αστική τάξη βρήκε την πραχτική της ολοκλήρωση μέσα ακριβώς στα εργοστάσια, σε βάρος των ζωτικών συμφερόντων των εργατικών μαζών. Αυτό προκάλεσε φυσικά οξεία κριτική και αντίσταση των επαναστατών εργατών, με πρωτοπορία τους κομμουνιστές, ενάντια στην πρακτική αυτή. Γι' αυτό, ο σκληρός αγώνας ανάμεσα στον κομμουνισμό και το ρεφορμισμό διαδραματίστηκε σε συνδικαλιστικό επίπεδο.

Όσο πιο δύσκολη και πολύπλοκη γινόταν η θέση του καπιταλισμού, τόσο πιο αντιδραστική ήταν η πολιτική των ηγετών των συνδικάτων του Άμστερνταμ, τόσο πιο επιθετικά ήταν τα μέτρα που έπαιρναν ενάντια σε όλα τα αντίθετα στοιχεία μέσα στα συνδικάτα. Ούτε καν η εγκαθίδρυση της φασιστικής διχτατορίας στη Γερμανία και η οξυμένη επίθεση του κεφαλαίου δεν παράλυσε την επίθεση αυτή. Δεν είναι χαρακτηριστικό, ότι μόνο το 1933 στην Αγγλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Σουηδία στάλθηκαν υβριστικοί εγκύκλιοι, που ζητούσαν τον αποκλεισμό των κομμουνιστών και επαναστατών εργατών από τα συνδικάτα;

Στην Αγγλία, το 1933, εμφανίστηκε μια εγκύκλιος, που απαγόρευε στις τοπικές συνδικαλιστικές ομάδες την είσοδο στις αντιπολεμικές και άλλες επαναστατικές οργανώσεις. Ήταν ο προάγγελος της περίφημης «Μαύρης Εγκυκλίου» του Γενικού Συμβουλίου των συνδικάτων, που κηρύχνει «παράνομο» κάθε συνδικαλιστικό καρτέλ, που δέχεται αντιπροσώπους που «με τον ένα ή άλλο τρόπο συνδέονται με κομμουνιστικές οργανώσεις». Και τι να πει κανείς για την ηγεσία των γερμανικών συνδικάτων, που εφάρμοσε ανήκουστα μέτρα ενάντια στα επαναστατικά στοιχεία μέσα στα συνδικάτα!

Η ταχτική μας όμως δεν πρέπει να ξεκινάει από τη στάση μεμονωμένων ηγετών των συνδικάτων του Άμστερνταμ, όσο μεγάλες κι αν είναι οι δυσκολίες που η στάση αυτή δημιουργεί για την ταξική πάλη, αλλά πρώτ' απ' όλα από το γεγονός, πού βρίσκονται οι εργατικές μάζες. Και εδώ πρέπει να δηλώσουμε καθαρά: Η δουλειά μέσα στα συνδικάτα είναι το φλέγον ζήτημα όλων των κομμουνιστικών κομμάτων. Πρέπει να κάνουμε μια πραγματική μεταστροφή στη δουλειά μας στα συνδικάτα και να θέσουμε σαν κεντρικό ζήτημα, τον αγώνα για την ενότητα των συνδικάτων.

Ο σύντροφος Στάλιν μας έλεγε ήδη εδώ και δέκα χρόνια:

«Πού έγκειται η δύναμη της σοσιαλδημοκρατίας στη Δύση; Στο γεγονός ότι στηρίζεται στα συνδικάτα;

Πού έγκειται η αδυναμία των κομμουνιστών μας στη Δύση;

Στο γεγονός ότι δεν έχουν πετύχει στενή σύνδεση με τα συνδικάτα και ότι ορισμένα στοιχεία δε θέλουν καν να πετύχουν στενή σύνδεση με τα συνδικάτα.

Γι' αυτό, το κύριο καθήκον των κομμουνιστικών κομμάτων της Δύσης στην τωρινή περίοδο είναι, να αναπτύξουν και να διεξάγουν ως το τέλος την καμπάνια για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, να βάλουν σε όλους ανεξαίρετα τους κομμουνιστές το καθήκον, να μπουν στα συνδικάτα, να κάνουν εκεί συστηματική υπομονετική δουλειά για το συμφέρον της ενότητας της εργατικής τάξης ενάντια στο κεφάλαιο και να πετύχουν έτσι, ώστε να μπορούν τα κομμουνιστικά κόμματα να στηρίζονται στα συνδικάτα» (Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ «Προβλήματα Λενινισμού» και τ. 7, σελ. 115-116).

Εκπληρώθηκε η οδηγία αυτή του συντρόφου Στάλιν; Όχι σύντροφοι, δεν εκπληρώθηκε.

Πολλοί σύντροφοι αγνόησαν την ορμή των εργατών να μπουν στα συνδικάτα και μπροστά στις δυσκολίες που έχει η δουλειά μέσα στα συνδικάτα του Άμστερνταμ, προτίμησαν να αποφύγουν το πολύπλοκο αυτό καθήκον. Μιλούσαν ασταμάτητα για την οργανωτική κρίση των συνδικάτων του Άμστερνταμ, για τη φυγή των εργατών από τα συνδικάτα και παράβλεπαν, ότι μετά από μιαν ορισμένη υποχώρηση στην αρχή της οικονομικής κρίσης, τα συνδικάτα άρχισαν πάλι να μεγαλώνουν. Η ιδιομορφία του συνδικαλιστικού κινήματος έγκειται ακριβώς στο γεγονός, ότι η επίθεση της αστικής τάξης ενάντια στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, οι προσπάθειες να ευθυγραμμιστούν τα συνδικάτα σε μια σειρά χώρες (Πολωνία, Ουγγαρία, κλπ.), η κατάργηση των κοινωνικών ασφαλίσεων, η καταλήστεψη των μισθών, ανάγκασαν τους εργάτες να συμπηχτούν ακόμη πιο στενά γύρω από τα συνδικάτα, παρόλο που οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες δεν αντιστάθηκαν ενάντια στις επιθέσεις. Γιατί οι εργάτες θέλαν και θέλουν να βλέπουν τα συνδικάτα σαν τον αγωνιστικό υπερασπιστή των καυτών ταξικών συμφερόντων τους. Αυτό εξηγεί το γεγονός, γιατί η πλειοψηφία των συνδικάτων του Άμστερνταμ - στη Γαλλία, Τσεχοσλοβακία, Βέλγιο, Σουηδία, Ολλανδία, Ελβετία κλπ. - αύξησαν τα τελευταία χρόνια τον αριθμό των μελών τους. Και ο αμερικάνικος Σύνδεσμος Συνδικάτων αύξησε τα τελευταία δυο χρόνια σημαντικά των αριθμών των μελών του.

Αν οι γερμανοί σύντροφοι είχαν κατανοήσει καλύτερα το καθήκον της δουλειάς στα συνδικάτα, για το οποίο τους μιλούσε επανειλημμένα ο σύντροφος Τέλμαν, θα είχαμε σίγουρα μια πιο ευνοϊκή κατάσταση στα συνδικάτα, απ' ό,τι είχαμε τον καιρό που εγκαθιδρύθηκε η φασιστική διχτατορία. Στα τέλη του 1932, μόνο 10% των κομματικών μελών ήταν στα ελεύθερα συνδικάτα, παρόλο που μετά το 6ο Συνέδριο της Κομιντέρν, οι κομμουνιστές βρέθηκαν επικεφαλής μιας σειράς απεργιών. Στον τύπο, οι σύντροφοι έγραφαν, ότι είναι αναγκαίο να αφιερώσουμε το 90% των δυνάμεών μας στη δουλειά στα συνδικάτα. Αλλά στην πράξη συγκεντρώθηκε το παν στην Επαναστατική Συνδικαλιστική Αντιπολίτευση, που στην ουσία αποσκοπούσε στην αντικατάσταση των συνδικάτων. Και μετά την κατάληψη της εξουσίας από το Χίτλερ; Σε διάστημα δυο χρόνων, πολλοί σύντροφοι αρνούνταν επίμονα και συστηματικά να δεχτούν το σωστό σύνθημα της πάλης για την επανοικοδόμηση των ελεύθερων συνδικάτων.

Θα μπορούσα να φέρω παρόμοια παραδείγματα από όλες σχεδόν τις άλλες καπιταλιστικές χώρες.

Έχουμε όμως κιόλας και τον πρώτο σοβαρό ενεργό φρουρό στον αγώνα για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος στις ευρωπαϊκές χώρες. Εννοώ τη μικρή Αυστρία, όπου με πρωτοβουλία του Κομμουνιστικού Κόμματος δημιουργήθηκε η βάση για ένα παράνομο συνδικαλιστικό κίνημα. Μετά τους αγώνες του Φλεβάρη, οι σοσιαλδημοκράτες με επικεφαλής τον Όττο Μπάουερ έριξαν το σύνθημα: «Τα ελεύθερα συνδικάτα μπορούν να επανοικοδομηθούν μόνον ύστερα από την ανατροπή του φασισμού». Αντίθετα οι κομμουνιστές άρχισαν τη δουλειά για το ξαναχτίσιμο των συνδικάτων. Κάθε φάση αυτής της δουλειάς ήταν ένα κομμάτι του ζωντανού Ενιαίου Μετώπου του αυστριακού προλεταριάτου. Το πετυχημένο ξαναχτίσιμο των ελεύθερων συνδικάτων στην παρανομία, ήταν μια σοβαρή ήττα του φασισμού. Οι σοσιαλδημοκράτες βρίσκονταν μπροστά σε δίλημμα. Ένα τμήμα τους προσπαθούσε να διεξάγει διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση. Ένα άλλο τμήμα τους δημιούργησε μπροστά στις επιτυχίες μας δικά του παράνομα παράλληλα συνδικάτα. Αλλά μόνο ένας δρόμος υπήρχε: Ή συνθηκολόγηση μπροστά στο φασισμό ή κοινός αγώνας ενάντια στο φασισμό για την ενότητα των συνδικάτων. Κάτω από την πίεση των μαζών, η ταλαντευόμενη ηγεσία των δημιουργημένων από τους πρώην συνδικαλιστές ηγέτες παράλληλων συνδικάτων, αποφάσισε τη συνένωση. Η βάση αυτής της συνένωσης είναι ο αδιάλλαχτος αγώνας ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και το φασισμό και η εγγύηση της δημοκρατίας μέσα στα συνδικάτα. Χαιρετίζουμε το γεγονός της συνένωσης των συνδικάτων, που είναι η πρώτη αυτού του είδους μετά από την τυπική διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος ύστερα από τον πόλεμο, και γι' αυτό έχει διεθνή σημασία.

Το Ενιαίο Μέτωπο στη Γαλλία αποτέλεσε χωρίς αμφιβολία μιαν ισχυρή ώθηση για την πραγματοποίηση της ενότητας των συνδικάτων. Οι ηγέτες της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών εμπόδιζαν και εμποδίζουν με κάθε τρόπο την πραγματοποίηση της ενότητας, αντιπαραθέτοντας στο κύριο ζήτημα, στο ζήτημα της ταξικής πολιτικής των συνδικάτων, ζητήματα μικρότερης, δευτερεύουσας ή τυπικής σημασίας. Μια αναμφισβήτητη επιτυχία της πάλης για την ενότητα των συνδικάτων αποτέλεσε η δημιουργία Ενιαίων Συνδέσμων σε τοπική κλίμακα, που, όπως συνέβηκε με τους σιδηροδρομικούς, αγκάλιαζαν σχεδόν τα δύο τρίτα της μάζας των μελών και των δύο συνδικάτων.

Είμαστε αποφασιστικά υπέρ της αποκατάστασης της ενότητας των συνδικάτων σε κάθε χώρα και σε διεθνή κλίμακα, είμαστε υπέρ ενός ενιαίου συνδικάτου σε κάθε κλάδο παραγωγής, είμαστε υπέρ ενός ενιαίου Συνεδρίου Συνδικάτων σε κάθε χώρα, είμαστε υπέρ των ενιαίων διεθνών Ενώσεων Συνδικάτων κατά κλάδους παραγωγής, είμαστε υπέρ μιας ενιαίας Συνδικαλιστικής Διεθνούς πάνω στη βάση της ταξικής πάλης, είμαστε υπέρ των ενιαίων ταξικών συνδικάτων, σαν το σπουδαιότερο προπύργιο της εργατικής τάξης ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και το φασισμό. Και για τη συνένωση των συνδικάτων βάζουμε αποκλειστικά έναν όρο: Αγώνας ενάντια στο κεφάλαιο, αγώνας ενάντια στο φασισμό, εσωσυνδικαλιστική δημοκρατία.

Ο καιρός δεν περιμένει. Για μας, το ζήτημα της ενότητας του συνδικαλιστικού κινήματος, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, είναι ζήτημα της μεγάλης υπόθεσης της συνένωσης της τάξης μας σε ισχυρές ενιαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις ενάντια στον ταξικό εχθρό.

Χαιρετίζουμε την πρόταση που έγινε την παραμονή της Πρωτομαγιάς αυτού του χρόνου από την Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνή προς τη Διεθνή του Άμστερνταμ, να συζητήσουν από κοινού τις προϋποθέσεις, τις μέθοδες και τους τρόπους της συνένωσης του διεθνούς συνδικαλιστικού κινήματος. Οι ηγέτες της Διεθνούς του Άμστερνταμ αρνήθηκαν την πρόταση με το τετριμμένο επιχείρημα, ότι η ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος είναι δυνατή μόνο μέσα στις γραμμές της Διεθνούς του Άμστερνταμ, που, παρεμπιπτόντως, αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από συνδικαλιστικές οργανώσεις ενός μέρους των ευρωπαϊκών χωρών.

Αλλά οι κομμουνιστές που δουλεύουν μέσα στα συνδικάτα, πρέπει να συνεχίσουν ακούραστοι τον αγώνα για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος. Είναι καθήκον των Κόκκινων Συνδικάτων και της Κ.Σ.Δ., να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, για να έρθει όσο το δυνατό πιο γρήγορα η ώρα του κοινού αγώνα όλων των συνδικάτων ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και το φασισμό, για να επέλθει η ενότητα του εργατικού κινήματος παρόλη την επίμονη αντίσταση των αντιδραστικών ηγετών της Συνδικαλιστικής Διεθνούς του Άμστερνταμ. Τα Κόκκινα Συνδικάτα και η Κ.Σ.Δ. Πρέπει να έχουν σ' αυτό την ολόπλευρη υποστήριξή μας.

Προτείνουμε: Στις χώρες, όπου υπάρχουν μικρά κόκκινα συνδικάτα, αυτά θα πρέπει να δουλεύουν για τη είσοδό τους στους μεγάλους ρεφορμιστικούς συνδέσμους και να απαιτούν ταυτόχρονα το δικαίωμα για ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων και για επάνοδο των αποκλεισμένων. Στις χώρες, όπου υπάρχουν τόσο μεγάλα συνδικάτα, όσο και μεγάλα ρεφορμιστικά συνδικάτα, προτείνουμε σύγκληση ενωτικών συνεδρίων πάνω στη βάση ενός προγράμματος αγώνα ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και της εγγύησης της συνδικαλιστικής δημοκρατίας.

Πρέπει να τονίσουμε ιδιαίτερα, ότι ένας κομμουνιστής εργάτης, ένας επαναστάτης εργάτης που δεν είναι μέλος του μαζικού συνδικάτου του κλάδου του, που δεν αγωνίζεται για τη μετατροπή του ρεφορμιστικού συνδικάτου σε πραγματικό ταξικό συνδικάτο, που δεν παλεύει για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, πάνω στη βάση της ταξικής πάλης, ένας τέτοιος κομμουνιστής εργάτης, ένας τέτοιος επαναστάτης εργάτης δεν εκπληρώνει το πρώτο προλεταριακό καθήκον του.

Το Ενιαίο Μέτωπο και η νεολαία

Σύντροφοι! Τόνισα ήδη τη σημασία που είχε ο προσεταιρισμός της νεολαίας στις φασιστικές οργανώσεις για τη νίκη του φασισμού. Όταν μιλάμε για τη νεολαία, πρέπει να δηλώνουμε καθαρά: Παραμελήσαμε το καθήκον μας να τραβήξουμε τις μάζες της εργαζόμενης νεολαίας ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου, ενάντια στο φασισμό και τον κίνδυνο πολέμου. Παραμελήσαμε το καθήκον αυτό σε μια σειρά χώρες. Υποτιμήσαμε την τεράστια σημασία της νεολαίας για τον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Δε λάβαμε υπόψη μας πάντα τα ιδιαίτερα οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά συμφέροντα της νεολαίας. Δε δώσαμε καν την απαραίτητη προσοχή στην επαναστατική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας.

Ο φασισμός τα εκμεταλλεύτηκε όλα αυτά με μεγάλη μαεστρία, και σε μερικές χώρες, και κυρίως στη Γερμανία οδήγησε μεγάλα τμήματα της νεολαίας σ' ένα δρόμο ενάντια στο προλεταριάτο. Πρέπει να αναλογιστούμε, ότι ο φασισμός δεν παγιδεύει τη νεολαία μόνο με το στρατιωτικό ρομαντισμό. Μερικούς τους ταΐζει και τους ντύνει στους στρατιωτικούς σχηματισμούς του, σ' άλλους δίνει δουλειά. Ιδρύει μάλιστα και τους λεγόμενους συνδέσμους πολιτισμού για τη νεολαία και με τον τρόπο αυτό αποσκοπεί να τους ποτίσει με την πίστη, ότι είναι πραγματικά πρόθυμος και σε θέση, να δώσει ψωμί και ρούχα στη μάζα της εργαζόμενης νεολαίας, να την αφήσει να σπουδάσει και να της βρει δουλειά.

Οι κομμουνιστικοί σύνδεσμοι νεολαίας σε μια σειρά καπιταλιστικές χώρες εξακολουθούν να είναι κυρίως σεχταριστικές οργανώσεις αποσπασμένες από τις μάζες. Η κύρια αδυναμία τους έγκειται στο γεγονός, ότι προσπαθούν ακόμη να αντιγράφουν τα κομμουνιστικά κόμματα και τους τρόπους και μέθοδες δουλειάς τους. Ξεχνούν, ότι ο κομμουνιστικός σύνδεσμος νεολαίας δεν είναι το κομμουνιστικό κόμμα της νεολαίας. Δεν παίρνουν αρκετά υπόψη τους το γεγονός, ότι ο ΚΣΝ είναι μια οργάνωση με ειδικά καθήκοντα. Οι μέθοδες και οι τρόποι δουλειάς του, της διαπαιδαγώγησης, της πάλης πρέπει να προσαρμόζονται στο συγκεκριμένο επίπεδο και τις απαιτήσεις της νεολαίας.

Οι σύντροφοι από τις γραμμές της κομμουνιστικής νεολαίας έδωσαν στον αγώνα ενάντια στις φασιστικές βιαιότητες και την αστική αντίδραση αλησμόνητα παραδείγματα ηρωισμού. Τους λείπει όμως ακόμη η ικανότητα, να αγωνίζονται συγκεκριμένα και επίμονα για να αποσπάσουν τις μάζες της νεολαίας από την επιρροή του εχθρού. Αυτό φαίνεται από τη μέχρι τα σήμερα προβαλλόμενη αντίσταση ενάντια στη δουλειά μέσα στις φασιστικές οργανώσεις και από το όχι πάντα σωστό πλησίασμα της σοσιαλιστικής και της άλλης μη κομμουνιστικής νεολαίας.

Για όλα αυτά ευθύνονται φυσικά σε μεγάλο βαθμό και τα κομμουνιστικά κόμματα, που πρέπει να καθοδηγούν και να βοηθάνε τον Κομμουνιστικό Σύνδεσμο Νεολαίας στη δουλειά του. Το πρόβλημα της νεολαίας δεν είναι μόνο πρόβλημα του Κομμουνιστικού Συνδέσμου Νεολαίας. Είναι πρόβλημα ολόκληρου του κομμουνιστικού κινήματος. Στο πεδίο της πάλης για τη νεολαία, τα κομμουνιστικά κόμματα και οι οργανώσεις της νεολαίας πρέπει να κάνουν μια πραγματική, αποφασιστική μεταστροφή. Το κύριο καθήκον του κομμουνιστικού νεολαιίστικου κινήματος στις καπιταλιστικές χώρες, είναι να τραβήξει θαρραλέα το δρόμο της δημιουργίας του Ενιαίου Μετώπου, το δρόμο της οργάνωσης και συνένωσης της εργαζόμενης νέας γενιάς. Το πόσο τεράστια απήχηση πάνω στο επαναστατικό νεολαιίστικο κίνημα έχουν και αυτά τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, το δείχνουν τα πρόσφατα παραδείγματα της Γαλλίας και των Ενωμένων Πολιτειών. Πριν ακόμη να αρχίσει καλά - καλά στις χώρες αυτές η δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου, είχαν κιόλας σημειωθεί σημαντικές επιτυχίες. Σε σχέση με αυτό, αξίζει να σημειώσουμε την επιτυχή πρωτοβουλία των αντιφασιστικών και αντιπολεμικών επιτροπών του Παρισιού για διεθνή συνεργασία όλων των μη φασιστικών οργανώσεων νεολαίας.

Αυτή η νέα επιτυχής ανάπτυξη του κινήματος του Ενιαίου Μετώπου της νεολαίας δείχνει ακόμη, ότι οι μορφές του Ενιαίου Μετώπου της νεολαίας δεν πρέπει να εφαρμόζονται σχηματικά, ούτε να είναι οπωσδήποτε πιστή αντιγραφή της πραχτικής των κομμουνιστικών κομμάτων. Οι κομμουνιστικοί σύνδεσμοι νεολαίας πρέπει με κάθε τρόπο να επιδιώκουν τη συνένωση των δυνάμεων όλων των μη φασιστικών μαζικών οργανώσεων της νεολαίας, ως τη δημιουργία διαφόρων κοινών οργανώσεων για την πάλη ενάντια στο φασισμό, ενάντια στην ανήκουστη έλλειψη δικαιωμάτων και τη στρατιωτικοποίηση της νεολαίας: για τα οικονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα της νέας γενιάς· να επιδιώκουν να κερδίσουν τη νεολαία, όπου κι αν αυτή βρίσκεται - στα εργοστάσια, στα στρατόπεδα εργασίας, στα γραφεία ευρέσεως εργασίας, στους στρατώνες και στο ναυτικό, στα σχολεία ή στις διάφορες αθλητικές, πολιτιστικές και άλλες οργανώσεις - για το αντιφασιστικό μέτωπο.

Παράλληλα με την οικοδόμηση και εμπέδωση του Κομμουνιστικού Συνδέσμου Νεολαίας, οι σύντροφοι από τις γραμμές της κομμουνιστικής νεολαίας πρέπει να επιδιώκουν τη δημιουργία αντιφασιστικών ενώσεων των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών συνδέσμων νεολαίας πάνω στη βάση του προγράμματος της ταξικής πάλης.

Το Ενιαίο Μέτωπο για τις γυναίκες

Σύντροφοι! Η δουλειά μέσα στις εργαζόμενες γυναίκες, τις εργάτριες, τις άνεργες γυναίκες, τις αγρότισσες και τις νοικοκυρές, δεν υποτιμήθηκε λιγότερο από τη δουλειά μέσα στη νεολαία. Αν ο φασισμός παίρνει από τη νεολαία περισσότερα από ό,τι παίρνει από τους άλλους, τη γυναίκα την υποδουλώνει ανελέητα και κοινωνικά, ποντάροντας στα πιο βαθειά μητρικά αισθήματα, στα αισθήματα της νοικοκυράς, της εργάτριας που δεν έχει οικογένεια και σιγουριά για το αύριο. Ο φασισμός, που εμφανίζεται με το προσωπείο του ευεργέτη, πετάει στις πεινασμένες οικογένειες ένα θλιβερό ξεροκόμματο και προσπαθεί έτσι να πνίξει τα πικρά συναισθήματα, που γεννιούνται ιδιαίτερα στις εργαζόμενες γυναίκες εξαιτίας της ανήκουστης υποδούλωσης που τους φέρνει ο φασισμός. Πετάει τις εργάτριες έξω από τα εργοστάσια. Στέλνει με τη βία άπορα κορίτσια στην ύπαιθρο και τα παραδίνει σαν απλήρωτους εργάτες στους πλούσιους αγρότες και μεγαλοχτηματίες. Υπόσχεται στη γυναίκα ένα ευτυχισμένο σπιτικό, αλλά από την άλλη μεριά την σπρώχνει όσο κανένα άλλο καπιταλιστικό καθεστώς στο δρόμο της πορνείας.

Οι κομμουνιστές, και πριν απ' όλα οι κομμουνίστριες, πρέπει να θυμούνται, ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχής αγώνας ενάντια στο φασισμό και ενάντια στον πόλεμο, αν δε συμμετέχουν στον αγώνα αυτό οι πλατειές μάζες των γυναικών. Αυτοί όμως δεν πετυχαίνεται μόνο με την προπαγάνδα. Παίρνοντας υπόψη μας κάθε συγκεκριμένη κατάσταση, πρέπει να βρούμε τη δυνατότητα να κινητοποιήσουμε τις μάζες των εργαζόμενων γυναικών για τα ζωτικά τους συμφέροντα και τα αιτήματά τους, στον αγώνα για αιτήματα ενάντια στην ακρίβεια, για αύξηση των μισθών σύμφωνα με την αρχή «ίδιος μισθός για ίδια εργασία», ενάντια στις μαζικές απολύσεις, ενάντια σε κάθε μορφή της στέρησης των δικαιωμάτων και της φασιστικής υποδούλωσης της γυναίκας.

Στην προσπάθειά μας να ενταχτούν οι εργαζόμενες γυναίκες στο επαναστατικό κίνημα, δεν πρέπει να μας τρομάζει το γεγονός να δημιουργούμε ιδιαίτερες οργανώσεις γυναικών, όπου αυτό είναι αναγκαίο. Συχνά, η προκατάληψη ότι είναι αναγκαίο για το συμφέρον της πάλης ενάντια στην «αυτονομία του γυναικείου κινήματος» να διαλύσουμε τις οργανώσεις των γυναικών των καπιταλιστικών χωρών, που είναι κάτω από την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, προξένησε μεγάλη ζημιά.

Πρέπει να ανακαλύψουμε τις πιο απλές, τις πιο ελαστικές μορφές για τη δημιουργία επαφών και αγωνιστικής συνεργασίας των επαναστατικών, σοσιαλδημοκρατικών και προοδευτικών αντιφασιστικών και αντιπολεμικών οργανώσεων των γυναικών. Πρέπει με κάθε τρόπο να πετύχουμε, να αγωνιστούν οι εργάτριες και οι εργαζόμενες γυναίκες χέρι με χέρι με τα ταξικά αδέρφια τους στο Ενιαίο Μέτωπο της εργατικής τάξης και στο αντιφασιστικό Λαϊκό Μέτωπο.

** Το δεύτερο μέρος της εισήγησης του Δημητρώφ στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (2/8/1935). Είναι παρμένο από τις εκδόσεις ΠΟΡΕΙΑ 1975 και η σύγκριση έγινε με το γερμανικό πρωτότυπο G. DIMITROW: Arbeiterklasse gegen Faschismus, Prometheus Verlag, Strassburg, 1935

****

Georgi Dimitrow: Η επίθεση του Φασισμού και τα καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς στον αγώνα για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στο Φασισμό

Georgi Dimitrow: Η επίθεση του Φασισμού και τα καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς στον αγώνα για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στο Φασισμό (μέρος Β’)

Georgi Dimitrow: Το Ενιαίο Μέτωπο της εργατικής τάξης ενάντια στο φασισμό (Το δεύτερο μέρος της εισήγησης του Δημητρώφ στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (2/8/1935) με θέμα «Η εργατική τάξη ενάντια στο φασισμό». Σε επόμενο φυλλό θα δημοσιευτεί και το πρώτο μέρος της εισήγησης.)

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 399Β (1-30/6/2014)

201406b

- Δεκάδες χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων σχεδιάζει η κυβέρνηση

- ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ 9 ΙΟΥΛΗ

- Georgi Dimitrow: Η επίθεση του Φασισμού και τα καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς στον αγώνα για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στο Φασισμό (μέρος Β’)

- Συνάντηση ανταρτών του ΔΣΕ στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας

- Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 συμμετέχει στο 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (4-6/7/2014, Στρατόπεδο Παύλου Μελά)

- Το Κόμμα Εργασίας του Ιράν (Τουφάν) και η μαρξιστική - λενινιστική οργάνωση του Τουφάν - Rahe Ayandeh ενώθηκαν

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 399 (1-30/6/2014)

201406

Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις και συνεχίζει να ξεπουλά τη δημόσια περιουσία

Πρωτοφανής σε βαρβαρότητα επίθεση των ΜΑΤ στις καθαρίστριες με εντολή της κυβέρνησης

Νέα σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (μέρος Β’)

Ιμπεριαλιστές και συνεργοί: Κάτω τα βρώμικα χέρια σας από την εγγύς και τη μέση ανατολή!

Δεκάδες χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων σχεδιάζει η κυβέρνηση

Δεκάδες χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων σχεδιάζει η κυβέρνηση

Ενιαίος πανεργατικός ανυποχώρητος αγώνας υπεράσπισης των κατακτήσεων του ελληνικού λαού - ΕΞΩ η Ελλάδα από ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ

Πριν ακόμα μπούμε στην προεκλογική περίοδο των διπλών εκλογών του Μάη είχαμε επισημάνει ότι τα βασικά ζητήματα που έμπαιναν στο επίκεντρο της πάλης για το λαϊκό και το εργατικό κίνημα ήταν πρώτο, το ζήτημα της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και η πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς ως άμεσο ταχτικό αίτημα του λαού μας και δεύτερο, το ζήτημα των εργασιακών σχέσεων με κυριότερη αιχμή την πάλη ενάντια στις απολύσεις - διαθεσιμότητες.

Αναλύοντας τα στοιχεία που υπάρχουν είναι σαφές ότι η επίθεση της κυβέρνησης στο κομμάτι των εργασιακών κατακτήσεων εντείνεται και μετά τις Ευρωεκλογές όχι μόνο δεν ανέκοψαν αυτή την πορεία αλλά αντίθετα παίρνουν μέτρα για την επιτάχυνσή της.

Σύμφωνα με στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας οι απολύσεις από το χώρο του Δημοσίου έχουν φτάσει τις 8.000:
-2.500 από την ΕΡΤ
-1.000 περιπτώσεις μέσω πειθαρχικών συμβουλίων ή για λόγους υγείας
-1.500 σχολικοί φύλακες
-2.500 ιατροί του πρώην ΕΟΠΥΥ που δεν αποδέχθηκαν την αποκλειστική απασχόληση
-200 περίπου δημοτικοί αστυνομικοί.

Επίσης, υπάρχουν οι απολυμένες καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ και των ΔΟΥ, οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί των ΕΠΑΛ, οι διοικητικοί των Πανεπιστημίων, οι δημοτικοί υπάλληλοι και πολλοί άλλοι κλάδοι.

Όπως επισήμανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης (20.6.2014), ο συνολικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων έχει μειωθεί κατά 250.000 άτομα.

Ωστόσο οι απαιτήσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων δε σταματούν εδώ καθώς μέχρι το τέλος του 2014 θα πρέπει να γίνουν 7000 επιπλέον απολύσεις.

Ο προγραμματισμός των απολύσεων μέχρι το τέλος του έτους περιλαμβάνει:
-500 απολύσεις από τους διοικητικούς των πανεπιστημίων
-2000 απολύσεις από τις υπόλοιπες ειδικότητες σε διαθεσιμότητα
-1000 απολύσεις από τον περιορισμό του προσωπικού σε εταιρείες και οργανισμούς, κυρίως των υπουργείων Μεταφορών και Αγροτικής Ανάπτυξης.

Σ' αυτό το διαμορφωμένο κλίμα ξεσπάνε εργατικοί αγώνες, έστω και αποσπασματικοί. Πρέπει να επισημανθεί η ηρωική προσπάθεια που σηκώνουν κάποιοι κλάδοι εργαζομένων ενάντια στις απολύσεις με πρωτοστάτες τις καθαρίστριες οι οποίες έκαναν καθημερινές διαμαρτυρίες έξω από το Υπουργείο Οικονομικών, ανέπτυξαν πολύμορφους αγώνες και πάλεψαν μέσα σε κλίμα αλληλεγγύης και ταξικής ενότητας.

Η κυβέρνηση απάντησε με βίαιες επιθέσεις από ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ οι οποίες επιτέθηκαν στις καθαρίστριες με γκλομπ και χημικά προκαλώντας τραυματισμούς. Η κυβέρνηση ξεδίπλωσε όλο το ταξικό μίσος της αστικής τάξης με την αίτηση αναίρεσης που κατέθεσε το ΥΠ.ΟΙΚ. στον Άρειο Πάγο ενάντια στην απόφαση που είχε πάρει το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο έκρινε παράνομη την απομάκρυνση των καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ και των ΔΟΥ και παράλληλα διέτασσε την επαναπρόσληψή τους.

Ο Άρειος Πάγος έκανε δεκτή την αίτηση αναίρεσης του υπουργείου Οικονομικών (12.6.2014) και στη συνέχεια τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στις καθαρίστριες (η κυβερνητική ΝΕΡΙΤ έκανε λόγω για "καθαρίστριες κινήθηκαν εναντίον των ΜΑΤ" φτάνοντας στο ανώτατο επίπεδο ξεπεσμού).

Αγώνα για την επαναπρόσληψή τους κάνουν επίσης και οι σχολικοί φύλακες, οι οποίοι πέτυχαν, προσωρινές έστω, επαναπροσλήψεις σε μια σειρά δήμους (Ξάνθη, Κατερίνη, κ.α.) μέσω προσφυγών.

Αντίστοιχες αποφάσεις υπάρχουν και για άλλους κλάδους ενώ η ΑΔΕΔΥ έχει προκηρύξει απεργία για τις 9 Ιουλίου.

Το επόμενο διάστημα πρέπει οι εργαζόμενοι να μπουν με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στον αγώνα υπεράσπισης των κατακτήσεων τους, με σημείο αιχμής τον αγώνα ενάντια στις απολύσεις - διαθεσιμότητες. Χρειάζεται ενιαίος πανεργατικός ανυποχώρητος μαζικός αγώνας με απεργίες και διαδηλώσεις ώστε να ανατραπεί το αντιδραστικό αντεργατικό πλαίσιο που επιβάλλουν κυβέρνηση - ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις και συνεχίζει να ξεπουλά τη δημόσια περιουσία

Ενιαίος πανεργατικός αγώνας ενάντια σε απολύσεις - φτώχια - ανεργία - εξαθλίωση

Το εκλογικό αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών του Μάη δεν ανέκοψε καθόλου τις κυβερνητικές κινήσεις για απολύσεις και νέα ακόμα πιο δυσβάσταχτα μέτρα ενάντια στο λαό και την εργατική τάξη. Αντίθετα η κυβέρνηση με τον ανασχηματισμό που έκανε, ο οποίος σηματοδοτεί ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και βαθαίνει ακόμα περισσότερο την κοινή συμφωνία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, προχωρεί σε ακόμα μεγαλύτερη επιτάχυνση του ιμπεριαλιστικού σχεδίου για την Ελλάδα με σχεδιασμούς για μαζικότερες απολύσεις και για ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας μέσω του ΤΑΙΠΕΔ.

Σχεδόν 5.000 δημοτικοί υπάλληλοι χαρακτηρίστηκαν «πλεονάζον προσωπικό» ενώ σύμφωνα με δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη ο συνολικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων έχει μειωθεί κατά 250.000 άτομα μέσα σε λίγα χρόνια!

Αρνητική εξέλιξη έχουμε και στον ιδιωτικό τομέα αφού «την πρώτη έγκριση ομαδικών απολύσεων με τη νέα σύνθεση και τον αναβαθμισμένο ρόλο του έλαβε χθες το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας, κατά τη διάρκεια πολύωρης συνεδρίασης στο υπουργείο Εργασίας επί της Σταδίου. Με ψήφους τέσσερις υπέρ και τρεις κατά, το ΑΣΕ ενέκρινε την απόλυση 45 εργαζομένων –έγκριση που εμπίπτει στη διαδικασία περί ομαδικών απολύσεων– από την εταιρεία Χαλυβουργία Ελλάδος, συμφερόντων Μάνεση.» («Καθημερινή», 12.6.2014).

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με δημοσίευμα, στο «Βήμα της Κυριακής» (22.6.2014), η Τρόικα και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, θέτουν προς την κυβέρνηση ζητήματα για αλλαγές στο ενιαίο μισθολόγιο του δημοσίου, με μεγάλες περικοπές στους μισθούς των ανέκαθεν χαμηλόμισθων και - εδώ και καιρό - εξοντωμένων εργαζομένων, που αποτελούν την μεγάλη μάζα του ελληνικού λαού: «Η κατεύθυνση είναι σαφής: οι μισθοί των υπαλλήλων υποχρεωτικής εκπαίδευσης (του Γυμνασίου) και αυτών που έχουν τελειώσει μόνο το Λύκειο να υποχωρήσουν στα επίπεδα των αμοιβών του ιδιωτικού τομέα.» («Βήμα», 22.6.2014).

Η κατάσταση για την εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία θα χειροτερεύσει αισθητά παραπέρα με βάση τα νέα πολύ μεγαλύτερα ελλείμματα και με την εφαρμογή των προαποφασισμένων μέτρων και όσα αναμένεται να ακολουθήσουν.

H κυβέρνηση προωθεί με την διαδικασία του κατεπείγοντος την ψήφιση στη Βουλή των έξι προαπαιτούμενων μέτρων που αφορούν την πρώτη από τις δύο δόσεις των 2 δισ. ευρώ. Η ψήφιση του νομοσχεδίου αναμένεται για την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου. Ενώ προωθεί την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ με ξεχωριστό νομοσχέδιο. Πρόκειται για ένα ακόμα βήμα ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού λαού, ένα ακόμα βήμα ξεπουλήματος - παραχώρησης δημοσίου πλούτου και δημοσίων αγαθών στα ιδιωτικά συμφέροντα, ένα ακόμα βήμα περεταίρω εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας και βαθέματος της εξάρτησης.

Από την πλευρά του ο εκπρόσωπος του γερμανικού ιμπεριαλισμού Σόιμπλε με τελευταία δήλωσή (24.06.2014) του απαίτησε τη συνέχιση της «αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας» δηλ. την πολιτική της άγριας λιτότητας.

Η σημερινή καταστροφική οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικο-πολιτιστική κατάσταση της χώρας με οδυνηρά τραγικές συνέπειες για την εργατική τάξη και το λαό – πέραν των προερχόμενων απ’ τη λειτουργία του ντόπιου καπιταλισμού πολλαπλών προβλημάτων – αναδεικνύει το πρόβλημα της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ (οικονομική-πολιτική-στρατιωτική) σε υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα της χώρας και θέτει εκ νέου το ζήτημα της απαλλαγής της απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΞΑΡΤΗΣΗ, ειδικότερα την ΕΞΟΔΟ-ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ της από ΕΕ-ΟΝΕ-ΕΥΡΩ και καθιστά το αντιιμπεριαλιστικό σύνθημα-θέση «ΕΞΩ η Ελλάδα απ’ την ΕΕ» επίκαιρο, θέτοντάς το ταυτόχρονα στο κέντρο της πολιτικής δράσης και ως άμεσο στόχο της πάλης της εργατικής τάξης και του λαού. Κι αυτό τόσο εξαιτίας της παραπέρα οικονομικής υποδούλωσης της χώρας και της έντασης της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης όσο και της φασιστικοποίησης των πολιτικών σχέσεων Ελλάδας-ΕΕ. Ταυτόχρονα χρειάζεται ΕΝΙΑΙΟΣ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ενάντια σε απολύσεις - φτώχια - ανεργία - εξαθλίωση. Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, σε αντίθεση με τα ψευτο-αριστερά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, θέτει στο κέντρο της πάλης αυτά τα ζητήματα και παλεύει προς αυτή την κατεύθυνση.

Ιμπεριαλιστές και συνεργοί: Κάτω τα βρώμικα χέρια σας από την εγγύς και τη μέση ανατολή!

Οι εχθροπραξίες στην εγγύς και τη μέση Ανατολή δεν σταμάτησαν ποτέ από την περίοδο της κατάληψης του Ιράκ και του Αφγανιστάν από τις ΗΠΑ. Τώρα είναι μια τρομοκρατική οργάνωση που φέρει το όνομα «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία» (ISIS), η οποία αρχίζει να επεκτείνεται στη Φαλούτζα. Αυτή η οργάνωση, η οποία προκάλεσε τη φυγή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων προς τη Μοσούλη και κατακρεούργησε αναρίθμητους ανθρώπους, κατέλαβε το γενικό προξενείο της Τουρκίας και συνέλαβε τους εκεί απασχολούμενους ως ομήρους. Η ISIS σήμερα βρίσκεται μπροστά από τις πύλες του Κιρκούκ και απειλεί τη Βαγδάτη.

Η ISIS είναι μια οργάνωση παρόμοια με την αλ-Κάιντα και την ελ-Νούσρα, η οποία είχε χρησιμοποιηθεί από τις ΗΠΑ ως συνεργός τους για να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Ασάντ στη Συρία. Ενισχύθηκε τόσο οικονομικά όσο και στρατιωτικά από τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και την Τουρκία. Ισχυροποιημένη τον τελευταίο καιρό διέπραξε τρομοκρατικά χτυπήματα στην Κουρδική περιοχή Ρογιάβα στη βόρεια Συρία.

Ήδη εδώ και πολύ καιρό οι ιμπεριαλιστές προσπάθησαν να μοιράσουν εκ νέου την εγγύς Ανατολή για να μπορέσουν να εφαρμόσουν την ιμπεριαλιστική τους πολιτική και να θέσουν υπό την κυριαρχία τους τα πετρελαϊκά αποθέματα της περιοχής. Για να το πετύχουν δοκίμασαν όλες τις μεθόδους ώστε να υποκινήσουν τον ανταγωνισμό και την εχθρότητα μεταξύ των διαφόρων κοινοτήτων και εθνών που ζουν στη περιοχή. Απέναντι στη Συρία το Ιράν και την Χεζμπολάχ στον Λίβανο, που από τους ιμπεριαλιστές χαρακτηρίζεται ως «σιιτικός άξονας του κακού», έγινε απόπειρα συγκρότησης της «σουνιτικής σταυροφορίας» αποτελούμενης από την Τουρκία και τα κράτη του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένης και της Σαουδικής Αραβίας, ώστε να χρησιμοποιηθεί ως βάση για βίαιη σύγκρουση μεταξύ των κοινοτήτων στην περιοχή. Στο Ιράκ η πολιτική της κυβέρνησης Μαλίκι, η οποία δεν επιτρέπει στις άλλες κοινότητες το δικαίωμα ύπαρξης, δεν μπορεί μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ να επιβληθεί στην κατεστραμμένη χώρα.

Η ISIS εξοπλίστηκε από την Τουρκία με πολλά καμιόνια φορτωμένα πολεμικό υλικό και είχε ντεφάκτο τη στήριξη ως σύμμαχός της για να ανοίξει το δρόμο προς τη Συρία. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής η οποία συνίσταται στο να βαθύνει τις διαφορές μεταξύ των κοινοτήτων και να τις μετατρέψει σε μια αλληλοεχθρότητα. Αυτή αναπτύχθηκε θαυμάσια με την αντιδραστική πολιτική του ιμπεριαλισμού και την βοήθεια από την κυβέρνηση της Τουρκίας.

Το Ιράκ βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια τριχοτόμηση μεταξύ σουνιτών, σιιτών και κούρδων. Όμως το πρόβλημα μεταβλήθηκε από πλευράς ποιότητας από ένα απλά εσωτερικό πρόβλημα του Ιράκ σε ένα γενικευμένο πρόβλημα. Έχει μεταβληθεί σε ένα πρόβλημα όλης της εγγύς Ανατολής και σε μια υπόθεση στη οποία οι υπερδυνάμεις αναπόφευκτα βρίσκονται σε αντιπαράθεση για ένα νέο μοίρασμα των σφαιρών επιρροής τους στη περιοχή.

Μετά την επίθεση της ISIS στο προξενείο της Τουρκίας στη Μοσούλη, κατά την οποία όλοι οι παρόντες σύρθηκαν ως όμηροι, η ανακοίνωση του υφυπουργού εξωτερικών της Τουρκίας, που δήλωσε ότι οι τελευταίοι «δεν είναι όμηροι», αποκάλυψε άθελα του την ύπαρξη των διατηρούμενων σχέσεων της Τουρκικής κυβέρνησης με αυτήν την τρομοκρατική ομάδα. Οι δηλώσεις σύμφωνα με τις οποίες η Τουρκική Μυστική Υπηρεσία (ΜΙΤ) είχε συγκεντρώσει πληροφορίες γι’ αυτή την επίθεση στο Τούρκικο προξενείο δείχνουν, ότι υπάρχει μια μυστική συμφωνία της κυβέρνησης με αυτή τη τρομοκρατική και εγκληματική οργάνωση.

Η Τουρκική κυβέρνηση φέρει μεγάλη ευθύνη για την διαρκώς χαοτική κατάσταση στο Ιράκ, η οποία αναπόφευκτα θα συμπαρασύρει ολόκληρη την περιοχή. Μηχανορράφησε σε όλα τα γειτονικά κράτη πίσω από τις πλάτες τους, για να γίνει μια περιφερειακή δύναμη. Έτσι έγινε ο τύραννος όλων των παράκτιων κρατών, ο οποίος στρέφει τον έναν λαό ενάντια στον άλλον, απειλεί διαρκώς τους αλεβίτες πολίτες στη Τουρκία και έκανε τα πάντα για να υποδαυλίσει τον πόλεμο με τη Συρία. Η ιμπεριαλιστική πολιτική στο Ιράκ προετοιμάζει το δρόμο για έναν νέο πόλεμο, όμως σήμερα η πιο σπουδαία απαίτηση των λαών της περιοχής είναι η ειρήνη και η δημοκρατία. Αυτό όμως δεν θα είναι ποτέ ο σκοπός των ΗΠΑ, της Τουρκίας και των άλλων συμμάχων τους, των αντιδραστικών κρατών.

Σήμερα ο όρος για μια αληθινή ειρήνη είναι η κοινή εγκαθίδρυση της δημοκρατίας από τους λαούς, για να μπορούν οι ίδιοι να κυβερνηθούν και να μπορέσουν να εκδιώξουν τους καταπιεστές δικτάτορες μαζί με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Μια νέα κατάσταση, που θα οικοδομηθεί σε μια πραγματική φιλία και θα εγγυάται την αδερφοσύνη μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων θα μπορούσε να είναι η διέξοδος που θα διαφύλασσε τους λαούς απ’ την αυτοκαταστροφή απέναντι σε μια επιβαλλόμενη από τις ΗΠΑ κατάσταση που αποβλέπει στο χάος.

Κάτω ο ιμπεριαλισμός!
Ζήτω η φιλία των λαών!

Ιούνης 2014

Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO)


Πρωτοφανής σε βαρβαρότητα επίθεση των ΜΑΤ στις καθαρίστριες με εντολή της κυβέρνησης

ka8aristries

Οι καθαρίστριες συνεχίζουν τον μαχητικό τους αγώνα διεκδικώντας την επαναπρόσληψή τους. Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αντ’ αυτού, απάντησε με βίαιες επιθέσεις από ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ οι οποίες επιτέθηκαν στις καθαρίστριες με γκλομπ και χημικά προκαλώντας τραυματισμούς. Η κυβέρνηση ξεδίπλωσε όλο το ταξικό μίσος της αστικής τάξης με την αίτηση αναίρεσης που κατέθεσε το ΥΠ.ΟΙΚ. στον Άρειο Πάγο ενάντια στην απόφαση που είχε πάρει το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο έκρινε παράνομη την απομάκρυνση των καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ και των ΔΟΥ και παράλληλα διέτασσε την επαναπρόσληψή τους.

Ο Άρειος Πάγος έκανε δεκτή την αίτηση αναίρεσης του υπουργείου Οικονομικών (12.6.2014) και στη συνέχεια τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στις καθαρίστριες (η κυβερνητική ΝΕΡΙΤ έκανε λόγω για "καθαρίστριες κινήθηκαν εναντίον των ΜΑΤ" φτάνοντας στο ανώτατο επίπεδο ξεπεσμού).

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: κοινός εχθρός του ΕΝΙΑΙΟΥ Προλεταριάτου

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ - 2014

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: κοινός εχθρός του ΕΝΙΑΙΟΥ Προλεταριάτου

Έλληνες-ξένοι εργάτες ΕΝΩΜΕΝΟΙ

ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ-ΝΕΟΛΑΙΟΙ:

Τσακίστε τα δολοφονικά πογκρόμ των φασιστών και  ναζι-φασιστών «Χρυσής Αυγής»-ΛΑΟΣ κατά των ξένων εργατών

Καταπολεμείστε μαχητικά: ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ – ΡΑΤΣΙΣΜΟ – ΦΑΣΙΣΜΟ – ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΜΟ  

Μια ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ – ΕΝΑ  χοντρό ΨΕΜΜΑ: «Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές» – «αυξάνουν» την ΑΝΕΡΓΙΑ

«Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές» «αυξάνουν» την ανεργία! Να το ΠΡΩΤΟ, ανάμεσα σε πολλά άλλα, και πολύ μεγάλο ΨΕΜΜΑ, γιατί οι ξένοι εργάτες ΟΥΤΕ τις δουλειές «παίρνουν» ΟΥΤΕ την ΑΝΕΡΓΙΑ αυξάνουν: το ντόπιο ΚΕΦΑΛΑΙΟ είναι εκείνο που «παίρνει τις δουλειές» δηλ. καταστρέφει «ΘΕΣΕΙΣ εργασίας» με το κλείσιμο των επιχειρήσεων. Ο ντόπιος καπιταλισμός γεννάει την ΑΝΕΡΓΙΑ, η οποία είναι ένας μόνιμος και αναπόφευκτος συνοδοιπόρος του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος και μια μεγάλη μάστιγα για την εργατική τάξη και τους λαούς όλων των χωρών.

Η σημερινή ΜΑΖΙΚΗ ΑΝΕΡΓΙΑ στην Ελλάδα πηγάζει: 1) απ’ τους αντικειμενικούς οικονομικούς νόμους ύπαρξης, λειτουργίας και ανάπτυξης του καπιταλισμού, αλλά και τις ιδιομορφίες του ντόπιου καπιταλισμού, 2) απ’ τον ανταγωνισμό των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που οδηγεί πολλές απ’ αυτές στη χρεοκοπία και την αναπόφευκτη αύξηση της ανεργίας, 3) απ’ τη βαθιά οικονομική κυκλική καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής, 4) απ’ το κλείσιμο επιχειρήσεων για κερδοσκοπικούς λόγους (δάνεια, κλπ) ή τη μεταφορά τους σε άλλες χώρες με φθηνά εργατικά χέρια που και τα δυο «παράγουν» ανεργία, 5) απ’ την εξάρτηση της χώρας απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΕ (ιδιαίτερα σε βιομηχανία-γεωργία), 6) απ’ τη σημερινή πλήρη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας που χρονολογείται απ’ το 2006 και ανοιχτά από το 2009.

Τέλος, η εφαρμοζόμενη ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική οξύνει το φαινόμενο της μαζικής ανεργίας και συμβάλλει στην παραπέρα αύξησή της. 

Επομένως, αποκλειστικά και ΜΟΝΟ το ντόπιο ΚΕΦΑΛΑΙΟ (αλλά και το ξένο) είναι εκείνο που «παίρνει» τις δουλειές από τους ντόπιους και ξένους εργάτες: εκείνο είναι που καταστρέφει εκατοντάδες χιλιάδες ΘΕΣΕΙΣ εργασίας με το κλείσιμο των επιχειρήσεων, αυξάνοντας έτσι τη μαζική ΑΝΕΡΓΙΑ με πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους.

Εκτός των προαναφερόμενων παραγόντων, ο τελευταίος 6ος παράγοντας είναι ο σημαντικότερος που προκαλεί την τωρινή αλματώδη αύξηση της μαζικής ΑΝΕΡΓΙΑΣ δηλ. η πλήρης ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας που χρονολογείται απ’ το 2006 και ανοιχτά από το 2009, χρόνο για τον οποίο ο αναπληρωτής καθηγητής Δημόσιας Οικονομικής του Παντείου Πανεπιστημίου Ν.Καραβίτης επισημαίνει: «το οικονομικό πλήγμα Καραμανλή φαίνεται καθαρά, αν απλώς παρατηρήσουμε ότι το 2009 οι δαπάνες χωρίς τόκους είχαν αυξηθεί, 5,5 του ΑΕΠ (χωρίς να υπολογίζουμε τα διάφορα χρέη), ενώ τα έσοδα από 39,1% του ΑΕΠ το 2003 έπεσαν στο 36,9% το 2009. Με άλλα λόγια, οι δαπάνες αυξήθηκαν 40 δισ. και τα έσοδα 20 δισ. Αυτό είναι φανερό σημάδι κάκιστης δημοσιονομικής πολιτικής», ενώ ακόμα και η δεξιά μεγαλοαστική εφημερίδα «Καθημερινή» χαρακτηρίζει «την 6ετία 2004-2009» Καραμανλή «μοιραία 6ετία» («Καθημερινή», 25/3/2012, σελ.2 «Οικονομία»).

Στις 27 Ιούνη 2012, στις εκθέσεις «Κομισιόν-ΟΟΣΑ» σημειώνονταν για την Ελλάδα ότι «400.000 θέσεις εργασίας χάθηκαν το πρώτο τρίμηνο» του 2012, πορεία που συνεχίζεται με τους ίδιους ρυθμούς ως τα σήμερα, ενώ στη Νεολαία η ανεργία έχει ξεπεράσει το 65%.

Σ’ αντίθεση με τα χοντροκομμένα ΨΕΜΑΤΑ όλων των αντιδραστικών, οι μετανάστες προλετάριοι με την εργασία τους σε σειρά τομείς της οικονομίας (γεωργία, βιομηχανία, βιοτεχνία, κλπ.) συμβάλουν στην αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, ενώ ως πάμφθηνη εργατική δύναμη υποβάλλονται στην πιο βάρβαρη εκμετάλλευση και καταπίεση και συμβάλλουν στη γιγαντιαία αύξηση των κερδών των ντόπιων μαφιόζων καπιταλιστών, οι οποίοι μόνο στις ελβετικές τράπεζες «έβγαλαν» 600.000.000 000 Ευρώ δηλ. ποσό διπλάσιο απ’ το εξωτερικό χρέος της χώρας.

Ένα άλλο μέρος τους εργάζεται στην καθαριότητα και στην περιποίηση ηλικιωμένων και αρρώστων (χωρίς ένσημα, ασφάλιση, κλπ.). Σημαντική είναι η συμβολή των εργαζομένων μεταναστών και στο Ασφαλιστικό.

Για τους λεγόμενους «παράνομους μετανάστες» την ευθύνη φέρουν οι ιμπεριαλιστικές χώρες με τους πολέμους που δολοφονούν και ξεριζώνουν τους λαούς αλλά και οι ελληνικές κυβερνήσεις και πρώτα και κύρια η ιμπεριαλιστική ΕΕ.

Και στην περίπτωση της υπαρκτής εγκληματικότητας, η διαβόητη «εγκληματικότητα των ξένων» δεν κατέχει τα πρωτεία, αλλά, σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, έχει δευτερεύουσα θέση απέναντι σ’ εκείνη των Ελλήνων.

Το πολύ ατελές και εντελώς «ακρωτηριασμένο» – ως προς τη «λύση» ορισμένων προβλημάτων των προλετάριων μεταναστών – μεταναστευτικό νομοσχέδιο του 2010, δεν ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα: «το νομοσχέδιο υπερψήφισαν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το καταψήφισαν η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ» («Ρ»11/3/2010) και το «Κ»ΚΕ δήλωσε «παρών»(!!!) δηλ. το νομοσχέδιο ψηφίστηκε ΜΟΝΟ απ’ τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι  η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν  ψήφισε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο για το «μεταναστευτικό» όχι επειδή αυτό ήταν «ατελές και ελλιπές», ανολοκλήρωτο και εντελώς «κουτσουρεμένο» αλλά αντίθετα επειδή και αυτό το πολύ ατελές και εντελώς «κουτσουρεμένο» νομοσχέδιο δημιουργούσε τάχα «θέμα μειονότητας και για τους μετανάστες» («Ρ» 9/2/2010, σελ.15), ή αλλιώς εξαιτίας του κινδύνου «δημιουργίας και ανακίνησης μειονοτικών και εθνικιστικών ζητημάτων μέχρι και την αλλαγή συνόρων» («Ρ» 7/3/2010, σελ. 7), δηλ. για το φόβο μιας δήθεν μελλοντικής αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας(!), και όχι επειδή δεν «έλυνε» τα προβλήματα τα μεταναστών, όπως ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ τώρα ισχυρίζεται («ΚΟΜΕΠ» 3/2012, σελ. 66, «Ρ» 5/3/2013, σελ. 24, κ.α.)

Οι τρομοκρατικές δολοφονικές επιθέσεις των φασιστών και των ναζι-φασιστών «Χρυσής Αυγής»-ΛΑΟΣ εναντίον των μεταναστών εργαζομένων και αντιφασιστών παρόλο που είχαν πάρει πρωτοφανείς και εκρηκτικές διαστάσεις με πολλές εκατοντάδες επιθέσεις και 3 δολοφονίες δε παίρνονταν κανένα μέτρο από την αντιδραστική κυβέρνηση Σαμαρά που κάλυπτε και στήριζε τη δολοφονική δράση των Ναζι-φασιστών της «Χρυσής Αυγής» - δολοφονική δράση που κορυφώθηκε με την εν ψυχρώ άνανδρη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ήρωα αντιφασίστα ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ (18/9/2013). Πάρθηκαν τα γνωστά μέτρα κάτω απ' την ισχυρή πίεση των εκπροσώπων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ ενόψει ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ απ’ την Ελλάδα με τη δήλωση του Χάνες Σβόμποντα: «αν η ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Α.Σαμαράς δεν μπορέσουν να σταματήσουν την γεμάτη μίσος συμπεριφορά της Χρυσής Αυγής και άλλων φασιστικών ομάδων, θα είναι μια απαράδεκτη προεδρία της ΕΕ» (18.09.2013), όμως τα κόμματα της Βουλής κωλυσιεργούν μόνιμα την επίσπευση των διώξεων των υπαρκτών εγκλημάτων των Ναζι-φασιστικών «Ταγμάτων Εφόδου».

Ασυνεπή και ταλαντευόμενη στάση, πέραν των παραδοσιακών αστικών κομμάτων, κρατούν και τα κόμματα της ντόπιας χρουτσωφικής σοσιαλδημοκρατίας, ΣΥΡΙΖΑ και «Κ»ΚΕ, το οποίο εκτός των άλλων έστειλε ακόμα και τη βουλευτή του εθνικίστρια Λ. Κανέλλη ως ομιλήτρια προβολής ναζιφασιστικού βιβλίου του ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ το Δεκέμβρη του 2006 (Εφ. Συν. 25-26.05.2013, σελ. 13) ενώ, τελευταία χαρακτήριζε το Μπαλτάκο μόνο ως «αντικομμουνιστή» και όχι ως ναζιφασίστα που στην πραγματικότητα είναι. Σήμερα ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ είναι: να προχωρήσουν και επιταχυνθούν οι διώξεις και να τιμωρηθούν ΟΛΑ τα υπαρκτά ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ της δολοφονικής εγκληματικής Ναζι-φασιστικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής».

Οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές πρέπει, μαζί με όλους τους αντιφασίστες, να αγωνιστούν για τη συγκρότηση ενός πλατιού Αντιφασιστικού Μετώπου αλλά και για την ταξική ΕΝΟΤΗΤΑ του προλεταριάτου: ΝΤΌΠΙΩΝ ΚΑΙ ΞΕΝΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, σφυρηλατώντας την αλληλεγγύη και την ΕΝΟΤΗΤΑ στην κοινή πάλη για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, την πάλη  ενάντια στη φασιστικοποίηση, το ρατσισμό και τον εθνικισμό, το φασισμό και ναζι-φασισμό όσο και στην πάλη για την προλεταριακή επανάσταση.

Οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές πρέπει, μαζί με όλους τους αντιφασίστες, να αγωνιστούν για τη συγκρότηση ενός πλατιού Αντιφασιστικού Μετώπου αλλά και για την ταξική ΕΝΟΤΗΤΑ του προλεταριάτου: ΝΤΌΠΙΩΝ ΚΑΙ ΞΕΝΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, σφυρηλατώντας την αλληλεγγύη και την ΕΝΟΤΗΤΑ στην κοινή πάλη για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, την πάλη  ενάντια στη φασιστικοποίηση, το ρατσισμό και τον εθνικισμό, το φασισμό και ναζι-φασισμό όσο και στην πάλη για την προλεταριακή επανάσταση.

Ιούλης 2014

Κίνηση για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ (1918-55)
Τ.Θ. 3689, 102 10 Αθήνα. Τηλ. 2108621543, email: anasintaxi@yahoo.com

http://anasintaxi.awardspace.comhttp://anasintaxi.blogspot.com

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Georgi Dimitrow: Η επίθεση του Φασισμού και τα καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς στον αγώνα για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στο Φασισμό (μέρος Β’)

συνέχεια από το προηγούμενο

Είναι αναπόφευχτη η νίκη του φασισμού;

Γιατί και με ποιο τρόπο μπόρεσε να νικήσει ο φασισμός;

Ο φασισμός είναι ο χειρότερος εχθρός της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων. Ο φασισμός είναι ο εχθρός, που στρέ­φεται ενάντια στα εννιά δέκατα του γερμανικού λαού, τα εννιά δέ­κατα του αυστριακού λαού, τα εννιά δέκατα των άλλων λαών των φασιστικών χωρών. Πως, με ποιόν τρόπο κατόρθωσε να νικήσει αυτός ο φοβερός εχθρός;

Ο φασισμός μπόρεσε να έρθει στην εξουσία πριν απ’ όλα, επειδή ή εργατική τάξη ήταν διασπασμένη εξαι­τίας της πολιτικής της συνεργασίας με την αστική τάξη, που ακο­λουθούσαν οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας και επειδή, απέναντι στην αστική τάξη, ήταν πολιτικά και οργανωτικά αφοπλισμένη. Τα κομμουνιστικά κόμματα, πάλι, δεν ήταν αρκετά δυνατά, για να κινητοποιήσουν τις μάζες χωρίς τη σοσιαλδημοκρα­τία ή και ενάντια της και να τις οδηγήσουν σε αποφασιστική μάχη ενάντια στο φασισμό.

Πράγματι! Ας σκεφτούν σοβαρά τα εκατομμύρια των σοσιαλδημοκρατών εργατών, που τώρα υποφέρουν μαζί με τα αδέρφια τους τους κομμουνιστές κάτω από την τρομοκρατία της φασιστικής βαρβαρότητας: αν το αυστριακό και γερμανικό προλεταριάτο, στα 1918 που ξέσπασε η επανάσταση στη Γερμανία και την Αυστρία, δεν είχε ακολουθήσει τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία των Όττο Μπάουερ, Φρίντριχ Άντλερ και Ρένερ στην Αυστρία, των Έμπερτ και Σάιντεμαν στη Γερμανία, αλλά είχε πάρει το δρόμο των ρώσων μπολσεβίκων, το δρόμο των Λένιν και Στάλιν*, τώρα δε θα υπήρχε φασισμός ούτε στην Αυστρία, ούτε στη Γερμανία, ούτε στην Ιταλία, ούτε στην Ουγγαρία, ούτε στην Πολωνία, ούτε στα Βαλκάνια. Όχι η αστική τάξη, αλλά η εργατική θα ήταν εδώ και καιρό κύριος της κατάστασης στην Ευρώπη.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την αυστριακή σοσιαλδημοκρα­τία. Η επανάσταση του 1918 την οδήγησε στο μεσουράνημα. Είχε τη δύναμη στα χέρια της, κατείχε γερές θέσεις στο στρατό και την κρατική μηχανή. Αν στηριζόταν σ' αυτές τις θέσεις, θα μπο­ρούσε να καταστρέψει το φασισμό στη γέννησή του. Όμως αυτή παράδωσε τις καταχτήσεις της εργατικής τάξης τη μια με­τά την άλλη. Επέτρεψε στην αστική τάξη να στεριώσει τη δύ­ναμη της, να καταργήσει το Σύνταγμα, να εκκαθαρίσει την κρατι­κή μηχανή, το στρατό και την αστυνομία από τα στελέχη της σοσιαλδημοκρατίας και να πάρει μέσα από τα χέρια των εργατών τα όπλα. Επέτρεψε στους φασίστες ληστές, να δολοφονούν ατιμώρη­τα σοσιαλδημοκράτες εργάτες, αποδέχτηκε τους όρους του συμφώ­νου του Χύττεμπεργκ, που άνοιξε στα φασιστικά στοιχεία την είσ­οδο στις επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας σφήνωσαν στα μυαλά των εργατών το πρόγραμμα του Λιντς, στο οποίο γίνονταν λόγος για δυνατότητα χρήσης βίας ενάντια στην αστική τάξη και την εγκαθίδρυση προλεταριακής διχτατορίας, και τους διαβεβαίωναν, ότι το Κόμμα θα απαντούσε με γενική απεργία και ένοπλο αγώνα, σε περίπτωση που οι κυρίαρχες τάξεις χρησιμοποιούσαν βία ενάντια στην εργατική τάξη, λες και ολόκληρη η πο­λιτική προετοιμασίας της επιδρομής του φασισμού ενάντια στην εργατική τάξη δεν ήταν μια και μόνη αλυσίδα βίαιων πράξεων που καλύπτονταν με συνταγματικό μανδύα; Ακόμη και την παραμονή, άλλα και κατά τη διάρκεια των αγώνων του Φλεβάρη, η ηγεσία της αυστριακής σοσιαλδημοκρατίας άφησε την ηρωική Αμυντική Συμμαχία ν' αγωνίζεται απομονωμένη από τις πλατειές μάζες και οδήγησε το αυστριακό προλεταριάτο στην ήττα.

Μήπως ήταν στη Γερμανία αναπόφευχτη η νίκη του φασισμού;

Όχι, η γερμανική εργατική τάξη μπορούσε να την εμποδίσει.

Αλλά για να το καταφέρει αυτό, έπρεπε να δημιουργήσει το αντιφασιστικό προλεταριακό ενιαίο μέτωπο, έπρεπε να αναγκάσει τους ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας, να σταματήσουν την εκστρατεία ενάντια στους κομμουνιστές και να αποδεχτούν τις επα­νειλημμένες προτάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος για ενότητα δράσης ενάντια στο φασισμό.

Όταν εκδηλώθηκε η επίθεση του φασισμού και άρχισαν να περιορίζονται σταδιακά οι δημοκρατικές ελευθερίες από την πλευρά της αστικής τάξης, δεν έπρεπε να μείνει ευχαριστημένη από τα όμορφα ψηφίσματα της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά έπρεπε να απαν­τήσει με μαζικούς αγώνες, που θα ματαίωναν την πραγματοποίη­ση των φασιστικών σχεδίων της γερμανικής αστικής τάξης.

Δεν έπρεπε να επιτρέψει από την κυβέρνηση Μπράουν - Σέβερινγκ την απαγόρεψη του Κόκκινου Μετώπου, αλλά έπρεπε να δημιουργήσει αγωνιστικούς δεσμούς ανάμεσα στο Κόκκινο Μέτω­πο και τους κοντά ένα εκατομμύριο σιδηροδρομικούς, ώστε να αναγκαστούν οι Μπράουν και Σέβερινγκ να οπλίσουν και τη μια και την άλλη οργάνωση και να συντρίψουν τις φασιστικές συμμορίες.

Έπρεπε να υποχρεώσει τους ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας που βρίσκονταν επικεφαλής της κυβέρνησης στην Πρωσία, να πά­ρουν μέτρα αντίστασης ενάντια στο φασισμό, να συλλάβουν τους ηγέτες των φασιστών, να απαγορέψουν τον τύπο τους, να κατάσχουν τα υλικά τους μέσα, καθώς και τις περιουσίες των καπιταλιστών, που υποστήριζαν οικονομικά τις φασιστικές κινήσεις, να διαλύσουν τις φασιστικές οργανώσεις, να τις αφοπλίσουν, κλπ.

Ακόμη, έπρεπε να επιβάλει την αποκατάσταση όλων των κοινωνικών παροχών και τη γενίκευση τους, την άρση πληρωμής των χρεών και τη χορήγηση βοήθειας, κατά τις εποχές κρίσης, στους καταστραμμένους αγρότες και μάλιστα από τη φορολογία των τραπεζών και των τραστ, ώστε να εξασφάλιζε την υποστήριξη της εργαζόμενης αγροτιάς. Αυτό όμως δεν έγινε και ο φταίχτης είναι η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, γι' αυτό και μπόρεσε να νικήσει ο φασισμός.

Ήταν οπωσδήποτε αναπόφευχτος ο θρίαμβος της αστικής τά­ξης και της αριστοκρατίας στην Ισπανία, σε μια χώρα, που οι δυνάμεις της προλεταριακής επανάστασης είναι τόσο στενά δεμένες με τον πόλεμο των αγροτών;

Οι ισπανοί σοσιαλιστές βρίσκονταν από τις πρώτες ήμερες της επανάστασης στην κυβέρνηση. Πραγματοποίησαν αγωνιστικούς δεσμούς ανάμεσα στις εργατικές οργανώσεις όλων των πολιτικών κατευθύνσεων, συμπεριλαμβανομένων των κομμουνιστών και των αναρχικών; Συσπείρωσαν την εργατική τάξη σε μιαν ενιαία συνδικαλιστική ορ­γάνωση; Απαίτησαν την κατάσχεση όλων των χτημάτων των γαιοχτημόνων, της εκκλησίας και των μοναστηριών σε όφελος των α­γροτών, ώστε να τους κερδίσουν για την επανάσταση; Έκαναν καμιά προσπάθεια ν' αγωνιστούν για την αυτοδιάθεση των Καταλάνων, των Βάσκων ή για την απελευθέρωση του Μαρόκου; Εκκα­θάρισαν το στρατό από τα μοναρχικά και τα φασιστικά στοιχεία; Προετοίμασαν το πέρασμα του στρατού με το μέρος των εργατών και αγροτών; Διέλυσαν την πολιτική φρουρά, το δήμιο όλων των λαϊ­κών κινημάτων, που τόσο τη μισούσε ο λαός; Χτύπησαν το φασι­στικό κόμμα του Τζίλ Ρόμπλες και την εξουσία της καθολικής εκκλησίας; Όχι, δεν έκαναν τίποτα απ' αυτά. Αντίθετα, απόρριψαν την πρόταση των κομμουνιστών για την αποκατάσταση ενότη­τας δράσης ενάντια στην επίθεση της αστικό - φεουδαρχικής αντί­δρασης και του φασισμού. Πέτυχαν την ψήφιση εκλογικών νόμων, που έδωσαν τη δυνατότητα στην αντίδραση να κερδίσει την πλειο­ψηφία στα Cortes (Βουλή), νόμων που καταδικάζουν το λαϊκό κίνημα, που με βάση αυτούς δικάζονται τώρα οι ηρωικοί ανθρακωρύχοι της Αστουρίας. Επέτρεψαν, να πυροβολούνται αγρότες, που αγωνίζον­ταν για γη, από την πολιτική φρουρά.

Κι έτσι, η σοσιαλδημοκρατία, αποδιοργανώνοντας και διασπώντας τις γραμμές της εργατικής τάξης, προετοίμασε το δρόμο για την εξουσία στο φασισμό και στη Γερμανία και στην Αυστρία και στην Ισπανία.

Σύντροφοι! Ο φασισμός νίκησε ακόμη επειδή το προλεταρι­άτο ήταν απομονωμένο από τους φυσικούς του συμμάχους. Ο φα­σισμός νίκησε επειδή μπόρεσε να παρασύρει τις πλατειές μάζες της αγροτιάς, χάρη στο γεγονός, ότι η σοσιαλδημοκρατία ακολουθούσε στο όνομα της εργατικής τάξης εχθρική στην ουσία πολιτική απέναντι στους αγρότες. Ο αγρότης είδε να περνούν από την εξουσία μια σειρά σοσιαλδημοκρατικές κυ­βερνήσεις. Οι κυβερνήσεις αυτές αντιπροσώπευαν στα μάτια του την εξουσία της εργατικής τάξης, όμως καμιά απ' αυτές δεν έβαλε τέλος στα βάσανα των αγροτών, καμιά απ' αυτές δεν έδωσε γη στους αγρότες. Στη Γερμανία η σοσιαλδημοκρατία δεν έθιξε κα­θόλου τους μεγαλοχτηματίες. Αντίθετα, πήρε μέτρα ενάντια στις απεργίες των εργατών γης. Το αποτέλεσμα ήταν οι αγρότες να εγκαταλείψουν τα ρεφορμιστικά συνδικάτα προτού να έρθει ο Χί­τλερ στην εξουσία και οι περισσότεροι να προσχωρήσουν στην οργά­νωση «Ατσάλινα Κράνη» και στους Εθνικοσοσιαλιστές.

Ο φασισμός νίκησε ακόμη, γιατί κατάφερε να εισχωρήσει στις γραμμές της νεολαίας, τη στιγμή που η σοσιαλδημοκρατία α­πόδιωχνε την εργαζόμενη νεολαία από την ταξική πάλη. Όμως και το επαναστατικό προλεταριάτο δεν ανάπτυξε την απαραίτητη διαπαιδαγωγική δουλειά στη νεολαία και δεν έδωσε αρκετή προσ­οχή στην πάλη για τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και αιτήματά της. Ο φασισμός πόνταρε στη χαρακτηριστικά μεγάλη επαναστατικότητα της νεολαίας για αγωνιστική δραστηριότητα και κατάφερε να τραβήξει ένα σημαντικό μέρος στις γραμμές του. Η νέα γενιά δεν έχει δοκιμάσει τη φρίκη του πολέμου. Νοιώθει πάνω στις πλάτες της όλο το βάρος της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας και της κατάπτωσης της αστικής δημοκρατίας. Ένα σημαντικό μέρος της νεολαίας, που δεν έβλεπε καμιά προοπτική για το μέλλον, ήταν ιδιαίτερα ευπρόσβλητο στη φασιστική δημαγωγία που του ζωγράφι­ζε ένα δελεαστικό μέλλον για την περίπτωση που θα νικούσε ο φασισμός.

Και μ' αυτή την ευκαιρία δεν μπορούμε να παραλείψουμε και μια σειρά λάθη των Κομμουνιστικών Κομμάτων, λάθη που εμπόδισαν τον αγώνα μας ενάντια στο φασισμό. Στις γραμμές μας υποτιμήθηκε με απαράδεχτο τρόπο ο κίνδυνος του φασισμού, πράγ­μα που μέχρι σήμερα δεν έχει εξαφανιστεί από παντού. Στα κόμμα­τα μας υπήρχαν προηγούμενα απόψεις, όπως «Η Γερμανία δεν είναι Ιταλία», με την έννοια, πως ο φασισμός μπόρεσε βέβαια να νι­κήσει στην Ιταλία, αλλά στην Γερμανία, χώρα βιομηχανικά και πο­λιτιστικά αναπτυγμένη και μ' ένα εργατικό κίνημα με παράδοση σαράντα χρόνων, ο φασισμός είναι κάτι αδύνατο και η νίκη του αποκλείεται. Σήμερα, πάλι, μπορεί ν' ακούσει κανείς την άποψη, ότι ο φασισμός δε βρίσκει έδαφος στις χώρες της «κλασσικής» αστι­κής δημοκρατίας. Τέτοιες απόψεις μπόρεσαν και μπορούν να οδη­γήσουν σε άμβλυνση της επαγρύπνησης απέναντι στο φασιστικό κίνδυνο και να δυσκολευτεί η κινητοποίηση του προλεταριάτου σε αγώνα ενάντια στο φασισμό.

Μπορεί κανείς να αναφέρει και άλλες περιπτώσεις, που οι κομμουνιστές αιφνιδιάστηκαν, όταν οι φασίστες κατέλαβαν την εξουσία, θυμηθείτε τη Βουλγαρία, όπου η ηγεσία του Κόμματος μας πήρε, σχετικά με την κατάληψη της εξουσίας στις 9 Ιούνη του 1923, μια «ουδέτερη», αλλά στην ουσία οπορτουνιστική θέση. Θυμηθεί­τε την Πολωνία, όπου η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, μην εχτιμώντας σωστά τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, δεν μπόρεσε να δει το φασιστικό χαραχτήρα του πραξικοπήματος του Πιλσούντσκι το Μάη του 1926 και έγινε ουραγός των γε­γονότων, θυμηθείτε τη Φιλανδία, όπου το Κόμμα μας, ξεκινώντας από τη λαθεμένη άποψη, ότι η φασιστικοποίηση θα είναι πολύ αργή, παράβλεψε τις προετοιμασίες των ηγετικών ομάδων της α­στικής τάξης για φασιστική κατάληψη της εξουσίας, πράγμα που αιφνιδίασε κόμμα και εργατική τάξη.

Όταν ο έθνικοσοσιαλισμός ήταν κιόλας στη Γερμανία ένα απειλητικό μαζικό κίνημα, υπήρχαν σύντροφοι, όπως ο Χάινς Νόιμαν, που γι' αυτούς η κυβέρνηση Μπρύννινγκ ήταν κιόλας μια κυβέρνηση της φασιστικής διχτατορίας, και δήλωναν αλαζονικά: «Ώσπου να έρθει το "Γ' Ράιχ" του Χίτλερ στην εξουσία, θα είναι κιόλας νεκρό, κι εμείς θα έχουμε εγκαθιδρύσει μια νικηφόρα εργατική εξουσία».

Στη Γερμανία, οι σύντροφοι μας για ένα μεγάλο διάστημα δεν έλαβαν αρκετά υπόψη τους το πληγωμένο εθνικό αίσθημα και την οργή των μαζών ενάντια στη συνθήκη των Βερσαλλιών. Αντιμετώπι­σαν περιφρονητικά τις ταλαντεύσεις της αγροτιάς και των μικροαστι­κών στρωμάτων. Με μεγάλη καθυστέρηση εμφάνισαν το πρόγραμμα για κοινωνική και εθνική απελευθέρωση. Αλλά και στη συνέχεια δεν είχαν κατανοήσει, πως έπρεπε να το προσαρμόσουν στις συγκεκριμέ­νες ανάγκες και στο επίπεδο των μαζών, δεν ήξεραν καν, πως να το εκλαϊκέψουν.

Σε σειρά χώρες η ανάγκη ανάπτυξης μαζικού αγώνα ενάντια στο φασισμό, αντικαταστάθηκε από μια στείρα θεωρητικολογία για το χαραχτήρα του φασισμού «γενικά» και από τη σεχταριστική στενοκεφαλιά σε σχέση με τη θέση και τη λύση των επίκαιρων πολιτικών καθηκόντων του Κόμματος.

Σύντροφοι! Αναφερόμαστε στις αιτίες, που οδήγησαν στη νί­κη του φασισμού, καταγγέλλουμε την ιστορική ευθύνη της σοσιαλδημοκρατίας για την ήττα της εργατικής τάξης, σημειώνουμε και τα δικά μας λάθη στον αγώνα ενάντια στο φασισμό, όχι για το λόγο ότι μας αρέσει να σκαλίζουμε το παρελθόν. Δεν είμαστε ιστορικοί του γραφείου, που ζουν μακριά από τη ζωή. Είμαστε αγωνιστές της εργατικής τάξης, που έχουν υποχρέωση να απαντήσουν στο ερώτημα, που βασανίζει εκατομμύρια εργάτες: Μπορεί να εμποδιστεί η νίκη του φασισμού και με τι τρόπο; Ναι, σύντρο­φοι, μπορεί να μπει φραγμός στο δρόμο του φασισμού. Είναι πέρα για πέρα δυνατό. Αυτό εξαρτιέται από μας τους ίδιους, από τους εργάτες, τους αγρότες, από όλους τους εργαζόμενους!

Κατ' αρχήν, για να αποτραπεί η νίκη του φασισμού εξαρτιέται πριν απ' όλα από την αγωνιστική δραστηρι­ότητα της ίδιας της εργατικής τάξης, από τη συσπείρωση των δυ­νάμεων της σε ενιαία δύναμη, που ν' αγωνίζεται ενάντια στην επί­θεση του κεφαλαίου και του φασισμού. Το προλεταριάτο, αν πετύ­χει την αγωνιστική του ενότητα, θα μπορούσε να παραλύσει την επιρροή του φασισμού πάνω στην αγροτιά, πάνω στα μικροαστικά στρώματα της πόλης και πάνω στη νεολαία, θα μπορούσε ένα μέρος τους να ουδετεροποιήσει και ένα μέρος τους να κερδίσει.

Δεύτερο, εξαρτιέται από την ύπαρξη ενός δυνατού επαναστατικού κόμματος, που να καθοδηγεί σωστά τον αγώνα των εργαζομένων ενάντια στο φασισμό. Ένα κόμμα, που καλεί συστηματικά τους εργάτες σε υποχώρηση μπροστά στο φασισμό και επιτρέπει στη φασιστική αστική τάξη να δυναμώνει τις θέσεις της, ένα τέτοιο κόμμα οδηγεί αναγκαστικά τους εργάτες στην ήττα.

Τρίτο, εξαρτιέται από τη σωστή πολιτική της εργατι­κής τάξης απέναντι στην αγροτιά και τις μάζες των μικροαστών στις πόλεις. Αυτές τις μάζες πρέπει να τις πάρουμε όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Τις αμφιβολίες και τις ταλαντεύσεις τους θα τις ξεπεράσουν μόνο στην πορεία του αγώνα. Μόνον όταν αντιμετωπίσουμε υπομονετικά τις ταλαντεύσεις τους, μόνον όταν το προλεταριάτο υποστηρίξει πολιτικά αυτές τις μάζες, θα μπορέσουν αυτές να φτάσουν σ' ένα ψηλότερο επίπεδο επαναστατικής συνείδη­σης και δραστηριότητας.

Τέταρτο, εξαρτιέται από την επαναστατική επαγρύπνη­ση και την έγκαιρη δράση του προλεταριάτου. Δεν επιτρέπεται να αιφνιδιαστούμε από το φασισμό. Δεν πρέπει να αφήσουμε σ' αυτόν την πρωτοβουλία. Πρέπει να του καταφέρουμε αποφασιστικά χτυπή­ματα προτού προλάβει να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του. Δεν επι­τρέπεται να τον αφήνουμε να δυναμώνει τις θέσεις του. Όπου κι αν αυτός εμφανίζεται, πρέπει να τον παρακολουθούμε βήμα προς βήμα και να προβάλλουμε αντίσταση. Δεν πρέπει να του επιτρέπουμε να καταχτά καινούργιες θέσεις, έτσι όπως μας το δι­δάσκουν οι πετυχημένες προσπάθειες του γαλλικού προλεταριάτου.

Αυτές είναι οι σπουδαιότερες προϋποθέσεις για να εμποδίσουμε το ξάπλωμα του φασισμού και το ανέβασμά του στην εξουσία.

 

Ο φασισμός είναι μια κτηνώδης, αλλά όχι σταθερή ε­ξουσία

Η φασιστική διχτατορία της αστικής τάξης είναι μια κτηνώδης, αλλά όχι σταθερή εξουσία.

Ποιες είναι οι κύριες αίτιες, που κάνουν τη φασιστική διχτα­τορία μιαν ασταθή εξουσία;

Ο φασισμός, που αποφάσισε να εξαλείψει τις διαφωνίες και τις αντιθέσεις στο στρατόπεδο της αστικής τάξης, οξύνει ακόμα περισσότερο αυτές τις αντιθέσεις. Ο φασισμός, στην προσπάθειά του να εγκαθιδρύσει το πολιτικό του μονοπώλιο, παραμερίζει βίαια τα άλλα πολιτικά κόμματα. Όμως η ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήματος, η ύπαρξη των διαφόρων τάξεων και η όξυνση των ταξικών αντιθέσεων, αναγκαστικά συγκλονίζουν καί ανατινάζουν το πολιτικό μονοπώλιο του φασισμού. Δεν είναι το ίδιο στη Σοβιετική χώρα, όπου πραγματοποιείται η διχτατορία του προλεταριά­του με ενα κόμμα, γιατί αυτό το Κόμμα ανταποκρίνεται στα συμφέ­ροντα εκατομμυρίων εργαζομένων και στηρίζεται όλο και περισ­σότερο στην οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας. Σε μια φασιστική χώρα δεν μπορεί να κρατήσει για πολύν καιρό το μονοπώλιο του φασιστικού κόμματος, γιατί δεν είναι σε θέση να εξαλείψει τις τάξεις και τις ταξικές διαφορές. Καταργεί τη νόμιμη ύπαρξη των αστικών κομμάτων, αλλά μια σειρά από αυτά τα κόμματα εξακολουθούν να υπάρχουν παράνομα. Το Κομ­μουνιστικό Κόμμα προχωράει μπροστά και σε παράνομες κατα­στάσεις, ατσαλώνεται και καθοδηγεί τον αγώνα του προλεταριάτου ενάντια στη φασιστική διχτατορία. Μ' αυτόν τον τρόπο γκρεμί­ζεται υποχρεωτικά το πολιτικό μονοπώλιο του φασισμού από τα χτυπήματα των ταξικών αντιθέσεων.

Η φασιστική διχτατορία είναι, ακόμα, ασταθής, για το λόγο ότι το χάσμα ανάμεσα στην αντικαπιταλιστική δημαγωγία του φα­σισμού και στην πολιτική ληστρικού πλουτισμού της μονοπωλιακής αστικής τάξης, διευκολύνει το ξεσκέπασμα της ταξικής ουσίας του φασισμού και οδηγεί στον κλονισμό και το στένεμα της κοινωνικής του βάσης.

Έξαλλου, η νίκη του φασισμού προκαλεί το βαθύ μίσος και την οργή των μαζών, ευνοεί την επαναστατικοποίησή τους και δίνει μια μεγάλη ώθηση στο ενιαίο μέτωπο του προλεταριάτου ενάντια στο φασισμό.

Με την πολιτική της οικονομικής αυτάρκειας και τη διάθεση του μεγαλύτερου μέρους του εθνικού εισοδήματος για την προετοιμασία πόλεμου, ο φασισμός υπονομεύει ολόκληρη την οικονομία της χώρας και οξύνει τον οικονομικό πόλεμο ανάμεσα στα καπιταλιστι­κά κράτη. Στις διαφωνίες, που ξεσπούν μέσα στην αστική τάξη, δίνει χαραχτήρα σκληρών και όχι σπάνια αιματηρών συγκρούσεων, πράγμα που καταστρέφει την πίστη του λαού για τη σταθερότητα της φασιστικής εξουσίας. Ένα καθεστώς, που δολοφονεί τους ί­διους του τους οπαδούς, όπως έγινε τον περασμένο χρόνο στις 30 του Ιούνη στη Γερμανία, μια φασιστική εξουσία που ενάντιά της αγωνίζεται ένοπλα μια άλλη μερίδα της αστικής τάξης (το εθνικοσοσιαλιστικό πραξικόπημα στην Αυστρία, η δυναμική εμφάνιση μεμονωμένων φασιστικών ομάδων ενάντια στη φασιστική κυβέρνη­ση στην Πολωνία, Βουλγαρία, Φιλανδία και άλλες χώρες), μια τέτοια εξουσία δεν μπορεί να κρατήσει για πολύν καιρό το κύρος της στις πλατειές μικροαστικές μάζες.

Η εργατική τάξη πρέπει να ξέρει να εκμεταλλεύεται τις αν­τιθέσεις και διαφωνίες μέσα στο στρατόπεδο της αστικής τάξης, αλλά δεν πρέπει να έχει την αυταπάτη, ότι ο φασισμός θα πέσει από μόνος του. Ο φασισμός δε θα καταρρεύσει αυτόματα. Μόνο η επαναστατική δραστηριότητα της εργατι­κής τάξης θα βοηθήσει, ώστε οι διαμάχες, που αναπόφευχτα γεν­νιούνται μέσα στο στρατόπεδο της αστικής τάξης, να χρησιμέψουν για την υπονόμευση και πτώση της φασιστικής διχτατορίας. Με την εξάλειψη των υπολειμμάτων της αστικής δημοκρατίας, με την ανάδειξη της ανοιχτής βίας σε κυβερνητικό σύστημα, ο φασισμός εξαφανίζει τις δημοκρατικές αυταπάτες και το κύρος της νομιμότητας στις μάζες των εργαζομένων. Αυτό συμβαίνει κυρίως σε χώρες, όπως για παράδειγμα στην Αυστρία και Ισπανία, όπου οι εργάτες αγωνίστηκαν με το όπλο στο χέρι ενάντια στο φασισμό. Στην Αυστρία, ο ηρωικός αγώνας της Αμυντικής Συμμαχίας και των κομμουνιστών κλόνισε, παρά την ήττα, τη σταθερότητα της φασιστικής διχτατορίας. Στην Ι­σπανία η αστική τάξη δε μπόρεσε να βάλει φασιστικό φίμωτρο στους εργαζόμενους. Ο ένοπλος αγώνας στην Αυστρία και Ισπα­νία οδήγησε στην κατανόηση της αναγκαιότητας της επαναστατικής ταξικής πάλης από όλο και πιο πλατειές μάζες.

Μόνο κάτι απίθανοι Φιλισταίοι και λακέδες της μπουρζουαζίας, όπως ο παλιός θεωρητικός της II Διεθνούς, Καρλ Κάουτσκυ, μπορούν να κατηγορούν τους εργάτες και να υποστηρίζουν, ότι δεν έπρεπε να πάρουν τα όπλα στην Αυστρία και Ισπανία. Πώς θα ήταν τώρα το εργατικό κίνημα στην Αυστρία και Ισπανία, αν η εργατική τάξη αυτών των χωρών δεχότανε να οδηγηθεί απ' τις προδοτικές συμβουλές των Κάουτσκυ; Η εργατική τάξη θα είχε χτυπηθεί μέσα στις ίδιες της τις γραμμές από έναν βαθύ εκφυ­λισμό.

Ο Λένιν λέει:

«Οι λαοί δεν περνάνε άδικα το σχολειό του εμφυλίου πολέμου. Αυτό είναι ένα σκληρό σχολειό, που στο πρόγραμμα του ανήκουν αναπόφευχτα και νίκες της αντεπανάστασης, το μίσος μανιασμένων αντιδραστικών, άγριες πρά­ξεις εκδίκησης από την πλευρά της παλιάς εξουσίας σε βάρος των εξεγερμένων, κλπ. Ωστόσο, μόνο πατενταρισμένοι σχολα­στικοί και αποβλακωμένες μούμιες μπορούν να κλαψουρίζουν, επειδή οι λαοί περνάνε αυτό το σχολειό. Αυτό το σχολειό διδάσκει τις καταπιεζόμενες τάξεις να διεξάγουν τον εμφύλιο πόλεμο, τις διδάσκει να νικούν στην επανάστα­ση, συγκεντρώνει στις μάζες των μοντέρνων σκλάβων εκείνο το μίσος, που τρέφουν αιώνια οι κακομοιριασμένοι, αναίσθη­τοι και ασυνειδητοποιημένοι σκλάβοι, μίσος που, όταν κα­τανοήσουν την ταπείνωση της σκλαβιάς τους, τους οδηγεί στις πιο μεγάλες ιστορικές ηρωικές πράξεις». (Βλ. Β. Ι. ΛΕΝΙΝ «Άπαντα», τόμος 17, σελ. 81)

Η νίκη του φασισμού στη Γερμανία έφερε, όπως είναι γνω­στό, ένα νέο κύμα φασιστικής επίθεσης, που οδήγησε στην Αυστρία στην προβοκάτσια Ντόλλφους, στην Ισπανία σε νέες επιθέσεις της αντεπανάστασης ενάντια στις επαναστατικές καταχτήσεις των μαζών, στην Πολωνία στη φασιστική μεταρρύθμιση του Συντάγμα­τος και που στη Γαλλία ενθάρρυνε το Φλεβάρη του 1934 τα ένο­πλα τμήματα των φασιστών σε προσπάθειες για πραξικόπημα. Ό­μως η νίκη αυτή και η μανία της φασιστικής διχτατορίας προκά­λεσαν σε διεθνές επίπεδο ένα αντικίνημα του προλεταριακού ενιαίου μετώπου ενάντια στο φασισμό. Ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, που ή­ταν το σύνθημα για τη γενική επίθεση του φασισμού ενάντια στην εργατική τάξη, η ληστεία και λεηλασία των συνδικάτων και των άλλων εργατικών οργανώσεων, οι κραυγές πόνου των βασανισμένων αντιφασι­στών που ακούγονται από τα υπόγεια των φασιστικών στρατώνων και από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όλα αυτά δείχνουν ολοκά­θαρα στις μάζες, που οδήγησαν οι αντιδραστικές διασπαστικές ενέργειες των η­γετών της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, που απόρριψαν τις προ­τάσεις των κομμουνιστών για έναν κοινό αγώνα ενάντια στο φασισμό που βρισκόταν σε επίθεση. Ακόμα τις πείθουν για την α­ναγκαιότητα συσπείρωσης όλων των δυνάμεων της εργατικής τάξης για το γκρέμισμα του φασισμού.

Η νίκη του Χίτλερ έδωσε και στη Γαλλία μιαν ισχυρή ώθηση στη δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου της εργατικής τάξης ε­νάντια στο φασισμό. Η νίκη του Χίτλερ δεν προκάλεσε στους ερ­γάτες μόνο φόβο για την τύχη των γερμανών εργατών, δεν άναψε μόνο το μίσος τους ενάντια στους δήμιους των γερμανών ταξικών αδερφών τους, αλλά δυνάμωσε και την αποφασιστικότητα τους, να μην επι­τρέψουν με κανέναν τρόπο να γίνει στη χώρα τους αυτό, που έγινε με την εργατική τάξη της Γερμανίας.

Η μεγάλη ανάγκη για τη δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου σ' όλες τις καπιταλιστικές χώρες δείχνει, ότι τα διδάγματα από τις ήττες δεν έμειναν αναξιοποίητα. Η εργατική τάξη αρχίζει να δρα με καινούργιο τρόπο. Η πρωτοβουλία του Κομ­μουνιστικού Κόμματος για την οργάνωση του ενιαίου Μετώπου και η απεριόριστη αυτοθυσία των κομμουνιστών, των επαναστατών εργατών στον αγώνα ενάντια στο φασισμό, οδήγησαν σε μια πρω­τοφανή αύξηση του κύρους της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ταυτόχρονα αναπτύσσεται και μια βαθειά κρίση στους κόλπους της II Διεθνούς, που, μετά τη χρεωκοπία της γερμανικής σοσιαλδημο­κρατίας, εμφανίστηκε στις μέρες μας πολύ καθαρά και εξαιρετικά οξυμένη.

Οι σοσιαλδημοκράτες εργάτες μπορούν όλο και πιο πολύ να πείθονται από τα ζωντανά γεγονότα, ότι η φασιστική Γερμανία με τις φρικαλεότητες και τη βαρβαρότητα της, είναι σε τελευταία ανάλυση, αποτέλεσμα της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής της συν­εργασίας με την αστική τάξη. Αυτές οι μάζες κατανοούν όλο και περισσότερο, ότι δεν πρέπει να πάρουν ποτέ πια το δρόμο, που ο­δήγησαν το προλεταριάτο οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας. Στις γραμμές της IIης Διεθνούς ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε μια τέτοια ιδεολογική σύγχυση. Στις γραμμές των σοσιαλδημοκρατικών κομ­μάτων συντελείται μια διαφοροποίηση. Στις γραμμές τους διαμορ­φώνονται δύο μεγάλα στρατόπεδα: δίπλα στο στρατόπεδο των αντιδραστικών στοιχείων, που προσπαθεί με κάθε μέσο να διατηρήσει τη συμμαχία με την αστική τάξη και που αντιτίθεται στη δημιουργία Ενιαίου Μετώπου με τους κομμουνιστές, αρχίζει να διαμορφώνεται το στρατόπεδο των επαναστατικών στοιχείων, που βάζει σε αμφισβήτηση την ορθότητα της πολιτικής της συνεργασίας με την αστική τά­ξη, είναι υπέρ της δημιουργίας Ενιαίου Μετώπου με τους κομμου­νιστές και που αρχίζει να αποδέχεται σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό την άποψη της επαναστατικής ταξικής πάλης.

Ο φασισμός, που δημιουργήθηκε σαν συνακόλουθο της φθο­ράς του καπιταλιστικού συστήματος, επιδρά σε τελευταία ανάλυση ως παράγοντας της παραπέρα αποσύνθεσής του. Έτσι, ο φασισμός που έβαλε σα σκοπό του να εξαφανίσει α­πό το πρόσωπο της γης το μαρξισμό και το επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης, που είναι το αποτέλεσμα της διαλεχτικής της ζωής και της ταξικής πάλης, οδηγεί σε μια μεγαλύτερη ανά­πτυξη εκείνων των δυνάμεων, που θα γίνουν οι νεκροθάφτες του, οι νεκροθάφτες του καπιταλισμού.

 

***

* Στην έκδοση DIETZ VERLAG BERLIN - DDR του 1958 το όνομα του ΣΤΑΛΙΝ έχει φασιστικά λογοκριθεί και παραληφθεί από τους χρουτσωφικούς ρεβιζιονιστές.

** Το πρώτο μέρος της εισήγησης του Δημητρώφ στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (2/8/1935). Είναι παρμένο από τις εκδόσεις ΠΟΡΕΙΑ 1975 και η σύγκριση έγινε με το γερμανικό πρωτότυπο G. DIMITROW: Arbeiterklasse gegen Faschismus, Prometheus Verlag, Strassburg, 1935

Νέα σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (μέρος Β’)

Νέα σφοδρότατη απ’ τα ΔΕΞΙΑ επίθεση σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ή τα φιλο-ΧΙΤΛΕΡΙΚΑ Χρουστσοφικά-τροτσκιστικά σοσιαλδημοκρατικά μυθεύματα του Μ.ΜΑΪΛΗ – του πιο ΞΕΤΣΙΠΩΤΟΥ ΛΑΚΕ της ξενόδουλης-εθελόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης που ανέδειξε η ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία απ’ το 1956 ως τα σήμερα

συνέχεια από το φ. 397

4. Γ΄ ΚΔ: βίαιη-ένοπλη Προλεταριακή Επανάσταση - συντριβή αστικού κράτους - Διχτατορία του Προλεταριάτου – 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ: «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας - διατήρηση αστικού κράτους - απόρριψη της Διχτατορίας του Προλεταριάτου

Η επαναστατική γραμμή του διεθνούς προλεταριάτου δηλ. της βίαιης προλεταριακής επανάστασης εκφράστηκε, ως γνωστόν, με σαφήνεια στο πρώτο «Πρόγραμμα» του προλεταριάτου, το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ – Ένγκελς (γράφτηκε το 1847, δημοσιεύθηκε το 1848): «Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη β ί α ι η (υπογρ.«Α») ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος» (Μαρξ/ Ένγκελς: Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος σελ.65-66, 1968), που στη συνέχεια συμπληρώθηκε με δυο ακόμα βασικά ζητήματα: α) την αναγκαιότητα συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, β) την αναγκαιότητα εγκαθίδρυσης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

Αργότερα στο «Πρόγραμμα της Γ’ΚΔ» (1928) – διατυπώθηκε στην ιμπεριαλιστική περίοδο του καπιταλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων αλλά και της νικηφόρας οικοδόμησης του σοσιαλισμού – κομμουνισμού στην Σοβιετική Ένωση – επαναπροβάλλεται η επαναστατική γραμμή του διεθνούς προλεταριάτου και στα τρία (3) βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης – επαναστατικό «Πρόγραμμα», που έγινε αποδεκτό από όλα τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα μέλη-τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, μεταξύ των οποίων και το ΚΚΕ.

Όμως στα μέσα της δεκαετίας του ’50 του 20ου αιώνα η επαναστατική γραμμή της ΚΔ απορρίφθηκε ανοιχτά από την αντεπαναστατική γραμμή του διαβόητου 20ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), και έτσι στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα επιβλήθηκε η ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας. (Παρακάτω γίνεται μόνο μια απλή αντιπαράθεση των δυο γραμμών: της επαναστατικής γραμμής του «Μανιφέστου» και του «Προγράμματος της Γ’ ΚΔ» και της σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του Χρουστσοφικού 20ου συνεδρίου, χωρίς ανάπτυξη των σχετικών θεμάτων).

Α. Επαναστατικό «Πρόγραμμα» της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς (1928). Σ’ αυτό για τα τρία (3) βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης, ανεξάρτητα από το χαρακτήρα της, αναφέρεται σαφέστατα: «Η δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ π α γ κ ό σ μ ι ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ είναι η πιο αναγκαία και αποφασιστική προϋπόθεση για το πέρασμα απ’ την καπιταλιστική παγκόσμια οικονομία στη σοσιαλιστική. […] Η κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο δεν είναι ειρηνική “κατάκτηση” της έτοιμης αστικής κρατικής μηχανής με την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο. Η μπουρζουαζία εφαρμόζει όλα τα μέσα βίας και τρομοκρατίας, για να διασφαλίσει και να ισχυροποιήσει τη ληστρική της ιδιοκτησία και την πολιτική της κυριαρχία. Η μπουρζουαζία, όπως και στα περασμένα χρόνια η φεουδαρχική αριστοκρατία, δεν μπορεί να παραχωρήσει την ιστορική της θέση στη νέα τάξη χωρίς την πιο απεγνωσμένη και την πιο λυσσασμένη πάλη. Γι’ αυτό η βία της μπουρζουαζίας μπορεί να τσακιστεί μόνο με την αποφασιστική εφαρμογή της βίας του προλεταριάτου. Η κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο είναι η βίαιη καταστροφή της αστικής εξουσίας, η σ υ ν τ ρ ι β ή της καπιταλιστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο κλπ) και η α ν τ ι κ α τ ά σ τ α σ ή της με ν έ α όργανα προλεταριακής εξουσίας, που είναι πρώτα απ’ όλα όργανα της κατάπνιξης των εκμεταλλευτών.» (Programm der Kommunistischen Internationale, σελ.35-36, Αμβούργο-Βερολίνο 1928).

Β. Αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956). Σ’ αυτό, πέρα απ’ τη συνολική αναθεώρηση-απόρριψη του Μαρξισμού, για τα τρία (3) βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης, αναφέρεται σαφέστατα – σε πλήρη αντίθεση-απόρριψη της επαναστατικής γραμμής του «Προγράμματος της Γ’ ΚΔ» – αφού δίνονται πρώτα δημόσια πλέον εξετάσεις, διαβεβαιώνοντας τους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές ότι οι χρουστσοφικοί ηγέτες «δεν είναι οπαδοί της βίας πάντα και σε κάθε περίπτωση» (σελ.40) σημειώνεται: «Στις σημερινές συνθήκες η εργατική τάξη, συνενώνοντας γύρω της την εργαζόμενη αγροτιά, τη διανόηση, όλες τις πατριωτικές δυνάμεις […] μπορεί να κατακτήσει σταθερή πλειοψηφία στη βουλή και να τη μετατρέψει από όργανο της αστικής δημοκρατίας σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης. Σ’ αυτή τη περίπτωση ο θεσμός τούτος, ο πατροπαράδοτος για πολλές πολυαναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες μπορεί να γίνει όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενους» (Ν.Σ.Χρουστσιόφ: Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ συνέδριο, σελ.40-42, 1956).

Και οι τρεις (3) αυτές «νέες» θέσεις του 20ου συνεδρίου: 1) «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» ΑΝΤΙ της ένοπλης πάλης ως του μοναδικού δρόμου κατάληψης της εξουσίας από το προλεταριάτο, 2) διατήρηση του αστικού κράτους, που από όργανο της «αστικής δημοκρατίας» μετατρέπεται ΤΑΧΑ, ως δια μαγείας, σε «όργανο λαϊκής θέλησης» ΑΝΤΙ της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, 3) άρνηση της αναγκαιότητας εγκαθίδρυσης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου ΑΝΤΙ της εντελώς υποχρεωτικής – αναγκαίας εγκαθίδρυσής της για την κατάληψη και διατήρηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο αλλά και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ: πρώτο, πλήρη εγκατάλειψη-προδοσία του επαναστατικού μαρξισμού και δεύτερο, ανοιχτό πέρασμα στην πασίγνωστη αντιμαρξιστική ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς προδοτικής παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας της Β’ Διεθνούς.

Ακριβώς αυτή την αντεπαναστατική αντιμαρξιστική ρεφορμιστική γραμμή της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας ακολούθησαν όλες οι εκάστοτε ηγεσίες – και η σημερινή σοσιαλδημοκρατική-τροτσκιστική – του νεοσυγκροτημένου από τους «σοβιετικούς» χρουστσοφικούς προδότες το Μάρτη του 1956 «Κ»ΚΕ που αντικατέστησε το παλιό ένδοξο επαναστατικό ΚΚΕ, μ’ αρχηγό το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, που απέρριψε και καταπολέμησε την αντιμαρξιστική γραμμή του 20ου συνεδρίου και της παρασυναγωγής της λεγόμενης «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956).

Στα διάφορα ρεφορμιστικά «Προγράμματα» του «Κ»ΚΕ(’56) επαναλαμβάνονται για την «κατάληψη» της πολιτικής εξουσίας, οι γνωστές αντιμαρξιστικές θέσεις του «ειρηνικού και μη ειρηνικού δρόμου» και ο «εκδημοκρατισμός» του αστικού κράτους (με διάφορες παραπλανητικές διατυπώσεις), ενώ στο τελευταίο ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα» του 19ου συνεδρίου, κουτοπόνηρα σκεπτόμενη η σοσιαλδημοκρατική – τροτσκιστική ηγεσία αποφάσισε, «φρονίμως» πράττοντας, να μην εμπλακεί ευθέως με τέτοιες διατυπώσεις αλλά ρεφορμιστικά συνεχίζοντας περνάει την σοσιαλδημοκρατική γραμμή του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου» και τη διατήρηση της αστικής κρατικής μηχανής του 20ου συνεδρίου εντελώς ΣΙΩΠΗΡΑ, παρά τις ρεφορμιστικές φλυαρίες περί «επαναστατικής διαδικασίας», «επαναστατικού μετώπου», «επαναστατική εργατική εξουσία» κλπ, όταν σ’ αυτό γίνεται λόγος, ότι το μέτωπο «μπορεί να γίνει το κέντρο της λαϊκής εξέγερσης ενάντια στη καπιταλιστική εξουσία, υπερισχύοντας σε βασικές περιοχές, ιδιαίτερα στα βιομηχανικά – εμπορικά – συγκοινωνιακά κέντρα, κέντρα επικοινωνιών ενέργειας, ώστε να επιτευχθεί η πλήρης αδρανοποίηση των μηχανισμών της αστικής εξουσίας και η εξουδετέρωσή τους», και ότι «το εργατικό – λαϊκό μέτωπο αποκτά την ικανότητα για να περιφρουρεί την επανάσταση, να επιβάλλει τον εργατικό έλεγχο στα εργοστάσια, στις τράπεζες, στην αγροτική παραγωγή, […] αποκτά την ικανότητα να αντιτάσσει την δική του βία ενάντια στη βία του κεφαλαίου, την ικανότητα να δρα παραλυτικά στα επιτελεία του ταξικού αντιπάλου, να αδρανοποιεί τα αντεπαναστατικά του σχέδια […]» (Πρόγραμμα του ΚΚΕ, σελ.24-25, Αθήνα 2013). ΟΥΤΕ, λοιπόν, ένοπλη πάλη ΟΥΤΕ συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής μα ούτε καν τουλάχιστον, έστω δημαγωγικά, «ειρηνικός και μη ειρηνικός δρόμος» και «εκδημοκρατισμός» του αστικού κράτους αλλά απλά και ΣΙΩΠΗΡΑ μόνο: «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» και διατήρηση του αντιδραστικού αστικού κράτους.

Πολύ εύστοχα και ορθότατα παρατηρεί ένας, και δυστυχώς μόνος, απ’ τους συμμετέχοντες στον προσυνεδριακό διάλογο ότι γίνεται προσπάθεια να σκεπαστεί «μια δεξιά οπορτουνιστική αντίληψη» και ότι η άποψη που διατυπώνεται στο νέο «Πρόγραμμα» για την «κατάληψη»(!) της πολιτικής εξουσίας είναι «άποψη που αποτελεί μια κλασική “ευρωκομμουνιστική” και δεξιά οπορτουνιστική στρατηγική» («Ρ» 8/3/2013, σελ.18).

Διατηρείται βέβαια, όπως ως τώρα, και στο νέο «Πρόγραμμα» η «Διχτατορία του Προλεταριάτου» (σελ. 51) ως κενή όμως περιεχομένου και κούφια φράση για παραπλάνηση – εξαπάτηση των κομμουνιστών, αφού είναι πασίγνωστο ότι η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου προϋποθέτει απαραιτήτως να ΠΡΟΗΓΗΘΟΥΝ: 1) η νικηφόρα βίαιη – ένοπλη επανάσταση και 2) η συντριβή – τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής, και επομένως χωρίς αυτές τις δυο (2) εντελώς αναγκαίες προϋποθέσεις ΔΕΝ μπορεί ποτέ αυτή να εγκαθιδρυθεί: «ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευκτος» (ΣΤΑΛΙΝ).

Πέρασαν έτσι εκ νέου χωρίς αντίσταση αλλά και χωρίς συζήτηση στον προσυνεδριακό διάλογο οι γνωστές αντιμαρξιστικές σοσιαλδημοκρατικές θέσεις και στο νέο «Πρόγραμμα» με την προσχεδιασμένη και σκόπιμη σιωπηρή μετατόπιση απ’ τα τρία (3) παραπάνω βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης – που αποτέλεσαν ΠΑΝΤΑ τα κεντρικά ζητήματα ιδεολογικο-πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των δεξιών οπορτουνιστών και των επαναστατών μαρξιστών (βλέπε κυρίως Λένιν: Κράτος και Επανάσταση, Κάουτσκι κλπ) – σε μια ανούσια, μα πρωτίστως αποπροσανατολιστική συζήτηση-απάτη για το λεγόμενο «ενδιάμεσο στάδιο».

Και στο σπουδαίο ζήτημα της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ (οικονομική-πολιτική-στρατιωτική κλπ) παρά το κατά κόρον διαρκώς επαναλαμβανόμενο καθημερινά προεκλογικό σλόγκαν – απάτη δημαγωγική για ψήφους – «αποδέσμευση από την ΕΕ με το λαό στην εξουσία» και «αποδέσμευση από την ΕΕ με εργατική-λαϊκή εξουσία» στο νέο «Πρόγραμμα» πουθενά ΔΕΝ γίνεται λόγος για ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ-ΕΞΟΔΟ της Ελλάδας από την ΕΕ μα ούτε καν φραστικά-δημαγωγικά αναφέρεται η διαβόητη «αποδέσμευση» (που σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει και «αποχώρηση»), ενώ αντίθετα ΣΙΩΠΗΡΑ υπονοείται: ΠΑΡΑΜΟΝΗ της Ελλάδας σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, αλλά και ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ολόκληρου του πλέγματος της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ (οικονομική, πολιτική, στρατιωτική: ΝΑΤΟ-βάσεις-υποδουλωτικές συμφωνίες κλπ).

Έτσι, λοιπόν, η σημερινή σοσιαλδημοκρατική τροτσκιστική ηγεσία, ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ, για ΠΡΩΤΗ φορά, και ΔΙΕΓΡΑΨΕ απ’ το νέο «Πρόγραμμα» του «Κ»ΚΕ ακόμα και την πολυθρύλητη «ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ», που διατηρούνταν, έστω δημαγωγικά, ως τώρα, δηλ. ως το προηγούμενο «Πρόγραμμα» του «Κ»ΚΕ: «αποδέσμευση από την ΕΕ […] απεμπλοκή από το πλέγμα της πολιτικο-στρατιωτικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και τη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ) απομάκρυνση των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών βάσεων, των πυρηνικών όπλων […]» (Πρόγραμμα του ΚΚΕ, σελ.32-33, Αθήνα 1996).

Περιττό να τονιστεί ότι η σοσιαλδημοκρατική γραμμή του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου» κλπ του 20ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ έχει πλήρως χρεοκοπήσει με τραγικότερες περιπτώσεις εκείνες της Χιλής, της Ινδονησίας κλπ.

5.Στάση της Γ’ ΚΔ – Χρουστσοφικών απέναντι στα αστικά ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ.

Και στο ζήτημα της στάσης της Γ’ ΚΔ και των Χρουστσοφικών απέναντι στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ενώ έχουμε μπροστά μας, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω, δυο διαμετρικά αντίθετες γραμμές-στάσεις, και επομένως ο σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ. Μαΐλης ψεύδεται χονδροειδέστατα όταν επιτίθεται ενάντια στη Γ’ ΚΔ, ισχυριζόμενος ότι ΤΑΧΑ και τότε το «διεθνές κομμουνιστικό κίνημα» θεωρούσε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «ως κόμματα εργατικά, δυνάμει σύμμαχοι των ΚΚ, διατεθειμένα μάλιστα υπό προϋποθέσεις να αποδεχθούν ακόμα και το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και τη διχτατορία του προλεταριάτου» («Ρ» 26-1-2014, σελ.15-17).

Α. Στάση της Γ’ ΚΔ απέναντι στα αστικά ρεφορμιστικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Σ’ αντίθεση μ’ αυτά τα προκλητικότατα ψεύδη του Μ. Μαΐλη στο «Πρόγραμμα» της ΚΔ, πέρα απ’ τη λεπτομερή καταγραφή της πρακτικής πολιτικής προδοτικής δράσης στήριξης και υπεράσπισης του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, γίνεται λόγος για «αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατία» (σελ.20-21), και αυτή χαρακτηρίζεται ως μια δύναμη που στρέφεται ενάντια στη σοσιαλιστική επανάσταση και το σοσιαλισμό, ως «κύριος εχθρός του επαναστατικού κομμουνισμού στο εργατικό κίνημα» (σελ.72 κλπ) η οποία στο ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ: «έχει προδώσει το μαρξισμό πλέρια και ολοκληρωτικά, περνώντας δια μέσου του σταδίου του ρεβιζιονισμού στον ολοκληρωμένο αστικό-φιλελεύθερο σοσιαλρεφορμισμό και στον ανοιχτό σοσιαλιμπεριαλισμό: τη διδασκαλία του Μαρξ για τις αντιθέσεις του καπιταλισμού την αντικατέστησε με την αστική διδασκαλία της αρμονικής του ανάπτυξης, τη διδασκαλία για τις κρίσεις και για την εξαθλίωση του προλεταριάτου την πέταξε στα χρονοντούλαπα, τη μαχητική και φλογερή θεωρία της ταξικής πάλης τη μετέτρεψε σε ένα πρόστυχο κήρυγμα ταξικής ειρήνης, τη διδασκαλία της όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων την άλλαξε με το μικροαστικό μύθο της “δημοκρατικοποίησης” του καπιταλισμού, στη θέση της θεωρίας για το αναπόφευκτο των πολέμων στο καπιταλισμό την αντικατέστησε με την ψαλμωδία της αστικής απάτης του πασιφισμού και την ψεύτικη διδασκαλία του “υπεριμπεριαλισμού”, τη θεωρία της επαναστατικής κατάρρευσης του καπιταλισμού την αντικατέστησε με την κάλπικη μονέδα του “υγιούς” καπιταλισμού, που μετατρέπεται ειρηνικά σε σοσιαλισμό, την επανάσταση την αντικατέστησε με την εξέλιξη, την καταστροφή του αστικού κράτους με τη δραστήρια συμμετοχή στην ανοικοδόμησή του, τη διδασκαλία της δικτατορίας του προλεταριάτου – με τη θεωρία της συμμαχίας με τη μπουρζουαζία, τη διδασκαλία για τη παγκόσμια προλεταριακή αλληλεγγύη – με το ευαγγέλιο της υπεράσπισης της ιμπεριαλιστικής πατρίδας, το διαλεκτικό υλισμό του Μαρξ με την ιδεαλιστική φιλοσοφία και με το φλερτάρισμα με τα θρησκευτικά απορρίμματα της μπουρζουαζίας» (Programm der Kommunistischen Internationale, σελ.73-74, Αμβούργο-Βερολίνο 1928).

Β. Η στάση των χρουστσοφικών απέναντι στη παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία. Μια απλή σύγκριση των «νέων» θέσεων («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», κλπ) του 20ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ δείχνει καθαρά ότι αυτό υιοθέτησε ανοιχτά τη ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας στα βασικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης και ότι όλα τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα που μετά το 1956 ακολούθησαν αυτή τη γραμμή μετατράπηκαν από επαναστατικά που ήταν σε αστικά, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμματα που πρόδωσαν ολοκληρωτικά τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. τον Λενινισμό-Σταλινισμό, την Προλεταριακή Επανάσταση και το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό (μεταξύ των οποίων και το νεοσυγκροτημένο έκτρωμα που φέρει το όνομα «Κ»ΚΕ ’56), ενώ εκείνα που ως τότε βρίσκονταν στην εξουσία ανέτρεψαν τη Διχτατορία του Προλεταριάτου στις χώρες τους με πρώτο το ΚΚΣΕ, μ’ επικεφαλής τους Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, και παλινόρθωσαν σταδιακά τον καπιταλισμό σ’ αυτές.

Έτσι η ποιοτική αυτή αλλαγή δηλ. η προδοσία του επαναστατικού μαρξισμού οδήγησε και σε εγκατάλειψη της επαναστατικής στάσης της Γ’ ΚΔ απέναντι στη παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία.

Σ’ αντίθεση με τις χονδροειδέστατες ψευδολογίες του λακέ του κεφαλαίου Μ. Μαΐλη, το πέρασμα των χρουστσοφικών κομμάτων (μαζί και του «Κ»ΚΕ) στη ρεφορμιστική γραμμή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας οδήγησε και σε τρεις (3) κοινές θέσεις μεταξύ χρουστσοφικών – παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, όπως αυτό επιβεβαιώνεται σαφέστατα από το περιεχόμενο μας «Μπροσούρας» με τίτλο «Κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες» (Μόσχα 1972) των σοβιετικών χρουστσομπρεζνιεφικών, στα εξής βασικά ζητήματα:

πρώτο, ότι τόσο τα χρουστσοφικά κόμματα όσο και τα παλιά σοσιαλδημοκρατικά «εκπροσωπούν»(!) την εργατική τάξη: «η σύγχρονη διεθνής εργατική τάξη εκπροσωπείται στην πολιτική σκηνή από δυο κύριες δυνάμεις – τους κομμουνιστές (διάβαζε: χρουστοφικούς ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες «Α») και τους σοσιαλδημοκράτες» (W. Wassin / S. Gribanow / I. Undasynow: Kommunisten und Sozialdemokraten, σελ.3, APN-Verlag, Moskau 1972),

δεύτερο, ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ τους σχετικά με το δρόμο προς το «σοσιαλισμό» τους, έχουν πλέον και τα δυο κόμματα κοινή γραμμή τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο»: οι σοσιαλδημοκράτες τάσσονται «υπέρ της σταδιακής και ειρηνικής μετεξέλιξης της αστικής κοινωνίας σε σοσιαλιστική» αλλά και οι «κομμουνιστές» (=χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές «Α») «δεν απορρίπτουν σε καμιά περίπτωση τη δυνατότητα βασικών αλλαγών μέσω του ειρηνικού δρόμου» (στο ίδιο σελ.19),

τρίτο, ότι όλοι μαζί, χρουστσοφικοί – σοσιαλιστές – σοσιαλδημοκράτες, θα συνεργαστούν για να εγκαθιδρύσουν το «σοσιαλισμό» – προφανώς χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου – όπως αναφέρεται σε ένα απόσπασμα απ’ το «Βασικό ντοκουμέντο της Διεθνούς Σύσκεψης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων» (Μόσχα 1969) με το οποίο κλείνει η «μπροσούρα» των 144 σελίδων: «οι κομμουνιστές (=οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές «Α»), που αποδίδουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία» (στο ίδιο σελ.144 και «Διεθνής Σύσκεψη Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, 5-17 Ιούνη 1969, Μόσχα», σελ. 29, «Verlag Frieden und Sozialismus, Prag 1969»).

Εδώ πρέπει να σημειωθεί και να προσεχθεί ιδιαίτερα ότι αυτή η «Διεθνής Συνάντηση» έγινε μετά τη διάσπαση του «Κ»ΚΕ το 1968 και ΔΕΝ πήρε μέρος το «Κ»ΚΕεσ. (ομάδα Παρτσαλίδη – Δημητρίου κλπ) σ’ αυτή αλλά ΜΟΝΟ το χρουστσο-μπρεζνιεφικό «Κ»ΚΕ με επικεφαλή της αντιπροσωπίας τον αποστάτη Κ. Κολιγιάννη, καθοδηγητή του Μ. ΜΑΪΛΗ (βέβαια την ίδια ακριβώς άποψη είχαν και οι «ευρωκομμουνιστές» του «Κ»ΚΕεσ.).

Έτσι στην Ελλάδα της «μεταπολίτευσης» οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες των Φλωρακο-Παπαρηγο-Μαΐληδων, κλπ, «βάφτισαν» το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ σε «σοσιαλιστικό – σοσιαλδημοκρατικό» και προπαγάνδισαν στην εργατική τάξη και το λαό την άποψη – απάτη ότι τα «Κ»ΚΕ – ΠΑΣΟΚ θα φέρουν μαζί τη διαβόητη «αλλαγή» και στη συνέχεια τη γνωστή ρεφορμιστική σαπουνόφουσκα του «σοσιαλισμού» τους.

6. Νεκρανάσταση του αντιδραστικού μύθου της διαβόητης «προσωπολατρίας» των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Η νεκρανάσταση του άγνωστου στη σημερινή νεολαία μύθου της «προσωπολατρίας» απ’ το Μ. Μαΐλη γίνεται πάλι με κουτοπόνηρο τρόπο, δηλ. χωρίς να την κατονομάζει ευθέως αλλά και χωρίς να κατονομάζει τους εμπνευστές της, γράφοντας πως ΤΑΧΑ «η αστική αντίληψη παρουσιάζει την ιστορική εξέλιξη ως έργο της ηγετικής προσωπικότητας. Ο Στάλιν, ο Ζαχαριάδης, ο τάδε ή ο δείνα…» («Ρ» 26/1/2014, σελ.15), δημιουργώντας έτσι την απατηλή-ψευδή εντύπωση στη νεολαία και τους κομμουνιστές ότι ΗΤΑΝ δήθεν οι παραδοσιακοί αστοί που μίλησαν για «προσωπολατρία» των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, ενώ ήταν ακριβώς οι δάσκαλοί του προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες Χρουστσόφ – Μπρέζνιεφ – Μικογιάν – Σουσλόφ κλπ εκείνοι που μίλησαν για «προσωπολατρία του ΣΤΑΛΙΝ», την οποία δανείστηκαν – υιοθέτησαν αυτή την ξένη προς το μαρξισμό ιδεαλιστική αντίληψη απ’ τους αντιδραστικούς αστούς ιστορικούς και την οποία παρουσίασαν κατά τη διάρκεια των εργασιών του 20ου συνεδρίου σε κλειστή σύνοδο με τίτλο «η προσωπολατρία και οι συνέπειές της» για να δυσφημίσουν τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ (υπάρχει σε διάφορες εκδόσεις μεταξύ των οποίων: Ν. Χρουστσόφ: η «μυστική έκθεση» στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, η προσωπολατρία και οι επιζήμιες συνέπειές της, πρόλογος-μετάφραση-σχόλια Λευτέρης Μαυροειδής, εκδ. «Θεμέλιο», Αθήνα 1989 αλλά και «σφηνωμένη» εκ των υστέρων απ’ τους Χρουστσοφικούς στη σύντομη βιογραφία του Ιωσήφ Στάλιν, εκδ. Γνώσεις).

Ο σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ. Μαΐλης με τη νεκρανάσταση της κακόφημης «προσωπολατρίας» επιδιώκει: πρώτο, να αποκρύψει απ’ τους κομμουνιστές ότι ήταν η προδοτικές σοσιαλδημοκρατικές κλίκες των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Φλωράκη κλπ δηλ. η σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση του «Κ»ΚΕ(’56), που ύψωσαν την αντιδραστική σημαία της λεγόμενης «προσωπολατρίας» των ΣΤΑΛΙΝ – ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, δεύτερο, να δυσφημίσει και σήμερα τους ΣΤΑΛΙΝ – ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και τρίτο, να αρνηθεί τη συμβολή των προσωπικοτήτων στην ιστορία γενικά και ειδικά των ηγετών του Κομμουνιστικού Κινήματος στην ταξική πάλη του προλεταριάτου την οποία αποδέχεται ο Μαρξισμός, που θεωρεί την ιστορία των κοινωνιών ως «ιστορία της πάλης των τάξεων» (ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ).

Το μύθο της «προσωπολατρίας» απέρριψαν και καταπολέμησαν όλοι οι επαναστάτες κομμουνιστές και διάσημοι θεωρητικοί μεταξύ των οποίων ο Ελβετός μαρξιστής Konrad Farner που δικαιολογημένα χαρακτήρισε το 1963 την διαβόητη «προσωπολατρία» ως μια «γελοία και αντεπιστημονική έννοια»: «[…] οι Ρώσοι δεν μπορούν να ορίσουν την έννοια της “προσωπολατρίας”, αυτή είναι για μένα μια γελοία, αντεπιστημονική έννοια» («Neutralitaet», τεύχος 3, σελ.9, Δεκέμβρης 1963). Όχι μόνο μαρξιστές αλλά και Χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές χαρακτήρισαν την «προσωπολατρία» ιδεαλιστική αντίληψη μεταξύ των οποίων και ο Αυστριακός οικονομολόγος Theodor Prager, που απαντώντας στον ανατολικογερμανό ρεβιζιονιστή Otto Rheinhold, δήλωσε για την «πρωσοπολατρία»: «τη θεωρώ μια πέρα για πέρα ιδεαλιστική αντίληψη» (Kritik der Politischen Oekonomie heute, 100 Jahre «Kapital», σελ.323, Frankfurt am Main 1968) ενώ ο Ούγγρος ρεβιζιονιστής Georg Lukacs και ο Palmiro Togliatti κράτησαν μια περισσότερο «προσεκτική» αλλά επικίνδυνα παραπλανητική διπρόσωπη στάση.

Η έννοια της «προσωπολατρίας» των χρουστσοφικών ρεβιονιστών σοσιαλδημοκρατών (μαζί και του «Κ»ΚΕ) είναι: 1) μια έννοια εντελώς ξένη προς τον επαναστατικό Μαρξισμό δηλ. το Λενινισμό-Σταλινισμό, 2) μια εντελώς γελοία, αφελής και ανόητη έννοια, 3) μια αντεπιστημονική αστική έννοια, και τέλος 4) συνιστά ιδεαλιστική αντίληψη της ιστορίας.

7. Σοβιετική Ένωση 1953-1991: «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ» ή ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΜΕΝΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ;

Η αντεπανάσταση στη Σοβιετική Ένωση ΔΕΝ πραγματοποιήθηκε το 1989-91, όπως ισχυρίζεται ο σοσιαλδημοκράτης Μ.ΜΑΪΛΗΣ («Ρ» 26/1/2014, σελ. 15: «η αντεπανάσταση του 1989-1991») και οι ομοϊδεάτες του τροτσκιστές – για να διασώσουν το αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΣΜΟΥ – αλλά αρχές του 1953 καθοδηγούμενη απ’ την προδοτική κλίκα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ, κλπ.. Τότε με τη νίκη της Χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, πραγματοποιήθηκε η βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου που αντικαταστάθηκε απ’ τη δικτατορία της, υπό διαμόρφωση, ΝΕΑΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ δηλ. το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού», και το Κομμουνιστικό Κόμμα μετατράπηκε από επαναστατικό σε αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, δηλ. στο «κόμμα όλου του λαού», όπως παραδέχθηκαν αργότερα ανοιχτά και οι ίδιοι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές στο 22ο Συνέδριο ΚΚΣΕ (1961), που οργάνωσε, καθοδήγησε και εφάρμοσε όλα τα αναγκαία αντεπαναστατικά μέτρα κατάργησης του Σοσιαλισμού-κομμουνισμού, εγκαινιάζοντας έτσι ευθύς εξαρχής (αμέσως με τις πρώτες απ’ το 1953 καπιταλιστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις) τη σταδιακή ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τις τότε πραγματικές αντεπαναστατικές εξελίξεις τα χρουστσοφικά αντιδραστικά μυθεύματα του Μ. Μαΐλη περί «αδυναμίας του υποκειμενικού παράγοντα να δώσει με επιτυχία μέχρι τέλους τη μάχη για τα ζητήματα κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής» («Ρ» 26-1-2014, σελ. 15) – αφού αυτή είχε ήδη εξαλειφτεί ως τις αρχές-μέσα της δεκαετίας του 1950 και την επανέφεραν οι χρουστσομπρεζνιεφικοί προδότες, δάσκαλοι και καθοδηγητές του Μ. Μαΐλη ούτε «η θεωρητική και πολιτική αδυναμία των κομμουνιστικών (=ρεβιζιονιστικών κομμάτων «Α») κομμάτων» οδήγησε στην «υιοθέτηση καπιταλιστικών μεθόδων» (σελ.15), αλλά εντελώς ΑΝΤΙΘΕΤΑ: η υιοθέτηση-προώθηση και εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων υπήρξε συνειδητή πολιτική ΕΠΙΛΟΓΗ αυτών των προδοτικών χρουστσομπρεζνιεφικών κομμάτων που επέλεξαν τον καπιταλιστικό δρόμο της Τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας την οποία «βάφτισαν» στο 20ο συνέδριο «σοσιαλιστική χώρα»: «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία» (Ν.Σ.Χρουστσοφ: Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ συνέδριο, σελ.6, 1956).

Ήταν, λοιπόν, τα χρουστσομπρεζνιεφικά κόμματα (ΚΚΣΕ κλπ) εκείνα που πρωτοστάτησαν και καθοδήγησαν άμεσα την εξάλειψη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και την ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες.

Γι’ αυτό την περίοδο 1953-1991 στην κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης ΔΕΝ υπήρχε σοσιαλισμός, αλλά κυριαρχούσε ο παλινορθωμένος καπιταλισμός, κι αυτό επειδή:

στον ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ: δεν υπήρχε ΟΥΤΕ Διχτατορία του Προλεταριάτου – και χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου δεν υπάρχει Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός – ΟΥΤΕ επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα υπήρχε – και χωρίς Κομμουνιστικό Κόμμα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε υπήρχε Διχτατορία του Προλεταριάτου,

στον ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΜΕΑ: στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες μετά την πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης – νίκη που επισφραγίστηκε ανοιχτά και επίσημα με το 20ο αντεπαναστατικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) – κυρίαρχη ιδεολογία δεν ήταν πλέον ο επαναστατικός μαρξισμός δηλ. λενινισμός-σταλινισμός αλλά το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) και ταυτόχρονα άνθησαν στην αστική ΠΛΕΟΝ Σοβιετική κοινωνία όλα τα αντιδραστικά αστικά ιδεαλιστικά φιλοσοφικά ρεύματα, αλλά ακόμα και υπεραντιδραστικά ανορθολογικά ρεύματα (Νιτσεϊσμός-γερμανικός ρομαντισμός), όπως παραδέχεται, μεταξύ πολλών άλλων, και ο αμετανόητος δυτικογερμανός χρουστσοφικός ρεβιζιονιστής θεωρητικός του «D»KP Robert Steigerwald, που ομολογεί ανοιχτά το 1989, έστω και «κατόπιν εορτής», ότι στη Σοβιετική Ένωση «ορισμένοι φιλόσοφοι αυτομόλησαν προς την πλευρά των Heidegger, Popper, Gadamer (ορισμένοι μάλιστα προς το Nietzsche!) ή άλλοι περιόριζαν τη θεωρία σε κοινωνιολογική και θετικιστική ανάλυση γεγονότων» (R. Steigerwald, στο: Neues Denken und Marxistische Philosophie, σελ.68, Wuppertal 1991),

στον ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΟΜΕΑ: η εφαρμογή του συνόλου των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων, μετά το 1953, εξάλειψε ολοσχερώς το σοσιαλισμό, ενώ η πλήρης και ολόπλευρη επέκταση των εμπορευματο-χρηματικών σχέσεων οδήγησε, μαζί με όλα τ’ άλλα μέτρα, αναπόφευκτα: 1) σε πλήρη κυριαρχία της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής στη οικονομία, σε μια ολοκληρωμένη εμπορευματική οικονομία στην οποία όλα είχαν μετατραπεί σε ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ, μαζί και: α) τα μέσα παραγωγής και β) η εργατική δύναμη, 2) ο Νόμος της Αξίας ρύθμιζε πλέον την παραγωγή 3) η πλήρης αυτοτέλεια των επιχειρήσεων και επανεισαγωγή του μεταξύ τους ανταγωνισμού και λειτουργία τους στη βάση της πλήρους οικονομικής Ιδιοσυντήρησης με σκοπό την μεγιστοποίηση του κέρδους που μαζί με τη δραστική μείωση των υποχρεωτικών οικονομικών δεικτών οδήγησαν σε κατάργηση του κεντρικού Πλάνου, 4) το Κέρδος καθιερώθηκε ως γενικός σκοπός της παραγωγής αλλά και των επιχειρήσεων και ως κριτήριο της αποδοτικότητάς τους, 5) οι επενδύσεις κατανέμονταν με βάση το διαβόητο «ποσοτικό συντελεστή των επενδύσεων κεφαλαίου» δηλ. η κατανομή τους καθορίζονταν από το μέσο ποσοστό κέρδους και την καπιταλιστική τιμή παραγωγής, 6) επανεισαγωγή-επανεμφάνιση και κυριαρχία των καπιταλιστικών κατηγοριών: Κέρδος, Τόκος, Γαιοπρόσοδος, καπιταλιστική τιμή Παραγωγής κλπ, 7)επανεμφάνιση και δράση των αντικειμενικών οικονομικών νόμων του καπιταλισμού, 8) στην οικονομία κυριαρχούσε η καπιταλιστική κρατική και συνεταιριστική ιδιοκτησία, ενώ δίπλα σ’ αυτή είχε επανεμφανιστεί και η ατομική ιδιοκτησία που επεκτείνονταν συνεχώς κλπ, δηλ. πρόκειται για μια οριστικά διαμορφωμένη και πλήρως ολοκληρωμένη εμπορευματική οικονομία με δυο βασικά χαρακτηριστικά: τη μετατροπή των μέσων παραγωγής και της εργατικής δύναμης σε εμπορεύματα – και την ύπαρξη ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ – που, ως γνωστόν, αποτελούν, σύμφωνα με τους κλασσικούς ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, τα δυο ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα του καπιταλισμού: «1) η εμπορευματική παραγωγή σαν γ ε ν ι κ ή μορφή της παραγωγής» και «2)εμπορευματική μορφή δεν παίρνει μόνον το προϊόν της εργασίας αλλά και η ίδια η εργασία δηλ. η εργατική δύναμη του ανθρώπου» (ΛΕΝΙΝ).

Ακριβώς αυτόν τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της τότε Σοβιετικής Ένωσης των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ και των άλλων ανατολικών χωρών χαρακτήριζαν και χαρακτηρίζουν ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ ως «σοσιαλισμό»(!) οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ με την αντιμαρξιστική τους θέση για τη λεγόμενη «αντεπανάσταση του 1989-1991» («Ρ» 26-1-2014, σελ.15) δηλ. ότι ως τότε υπήρχε ΤΑΧΑ «σοσιαλισμός» σ’ αυτές. Ας σημειωθεί ακόμα μια φορά ότι το σοσιαλισμό-κομμουνισμό στη Σοβιετική Ένωση τον ανέτρεψαν-κατάργησαν τα κόμματα της χρουστσομπρεζνιεφικής κατεύθυνσης, δηλ. τύπου «Κ»ΚΕ, και ΟΧΙ τα «ευρωκομμουνιστικά», δηλ. τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που δεν υπήρχαν σ’ αυτές τις χώρες, (βέβαια και τα δυο σοσιαλδημοκρατικά ρεύματα, χρουστσομπρεζνιεφικό – «ευρωκομμουνιστικό» δεν ήταν απλά δίδυμα ρεύματα αλλά σιαμαία από πλευράς περιεχομένου).

Οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν θεωρούν μόνο τη Σοβιετική Ένωση των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ «σοσιαλιστική» χώρα αλλά και την Πολωνία του Γκομούλκα που στο ένα σκέλος της οικονομίας κυριαρχούσε η κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία, ενώ στο άλλο, την αγροτική οικονομία, πλην ελάχιστου μέρους καπιταλιστικών συνεταιρισμών, κυριαρχούσε η παραδοσιακή καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, όπως μας πληροφορεί το 1964 ο Πολωνός οικονομολόγος W. Brus: «περισσότερο από 85% της καλλιεργήσιμης γης ήταν ατομική ιδιοκτησία» (W. Brus: Wirtschaftsplanung, Frankfurt am Main 1972, σελ.22).

«Σοσιαλιστική χώρα» θεωρούσαν και θεωρούν και την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία των Τίτο – Μιλόσεβιτς ως τη διάλυσή της, μα ακόμα και μισοφεουδαρχικές χώρες όπως της Αιθιοπία του Μεγκίστου στην Αφρική και το Αφγανιστάν του Νατζιμπουλάχ στην Ασία.

Ακριβώς αυτόν τον «σοσιαλισμό», δηλ. τον παλινορθωμένο καπιταλισμό αυτών των χωρών, υπόσχονται και σήμερα στην εργατική τάξη και το λαό οι διάφοροι Μαΐληδες της σοσιαλδημοκρατικής τροτσκιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

8. ΚΚΕ – ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ – ΕΔΑ – «Κ»ΚΕ(’56).

Η ίδρυση της ΕΔΑ (1-3 Αυγούστου 1951) – ενός αντιφασιστικού-αντιιμπεριαλιστικού κόμματος – με πρωτοβουλία του ΚΚΕ όχι μόνον ΔΕΝ ήταν «λαθεμένη» (Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ 1949-1968, Αθήνα 2012, σελ 407: «η επιλογή του ΚΚΕ για τη δημιουργία της ΕΔΑ ήταν λαθεμένη»), όπως ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες της σημερινής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΑ υπήρξε ευφυέστατη πολιτική σύλληψη του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, μια ορθότατη πολιτική ενέργεια αλλά και μια μεγάλη, ιστορικής σημασίας πολιτική επιτυχία του επαναστατικού ΚΚΕ για τις τύχες του λαού και της χώρας σε εκείνη την εξαιρετικά δύσκολη ιστορική περίοδο μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, σε συνθήκες άγριων πρωτοφανών διώξεων, τις συνεχιζόμενες εκτελέσεις, τις δεκάδες χιλιάδες κρατούμενους στις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του μοναρχοφασισμού, την πρωτόγνωρη φασιστική καταπίεση και τρομοκρατία, την αστυνομοκρατία κλπ και την μετατροπή της χώρας σ’ αποικία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Λόγω έλλειψης χώρου δεν θα ασχοληθούμε με τις σοσιαλδημοκρατικές, ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΕΣ ανοησίες περί «λαθεμένης προγραμματικής αντίληψης του κόμματος που ακολουθούσε τη λογική των σταδίων» (στο ίδιο, σελ.407).

Τα μόνα που είναι ανάγκη ν’ αντικρουστούν είναι ότι ΔΕΝ ήταν η ΕΔΑ που «ενίσχυσε» τις «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» («Ρ» 26-1-2014, σελ.15-17), όπως ψευδέστατα ισχυρίζεται ο σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ. Μαΐλης αλλά αντίθετα ο «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» και γενικά η σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ, που αποδέχτηκε η παρασυναγωγή της διαβόητης «6ης πλατιάς ολομέλειας» (Μάρτης 1956), για τα οποία συνειδητά και σκόπιμα τίποτε δεν αναφέρει ο λακές και πράκτορας της ξενόδουλης-εθελόδουλης αστικής τάξης Μ. Μαΐλης, πολύ περισσότερο τα αποσιωπά και ΔΕΝ τα απορρίπτει-καταδικάζει, μα ούτε ήταν κυρίως η ΕΔΑ που ενίσχυε τον οπορτουνισμό στις γραμμές του ΚΚΕ αλλά αντίθετα οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες προδότες (Φλωράκης-Λουλές-Κύρκος-Μπριλάκης κλπ) που υπονόμευσαν και προκάλεσαν μεγάλη ζημιά στην ΕΔΑ και στο κομμουνιστικό αλλά και το αντιφασιστικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της χώρας και τέλος στη «μεταπολίτευση» - σε μυστική συνεννόηση με πολιτικούς εκπροσώπους της αντιδραστικής αστικής τάξης – διέλυσαν την ΕΔΑ για να καταλάβει το χώρο της το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου, ώστε η αστική τάξη της χώρας να έχει και πάλι δυο μεγάλα αστικά κόμματα, αφού το μεγαλοαστικό «Κέντρο» είχε ουσιαστικά διαλυθεί.