Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Ι.Β ΣΤΑΛΙΝ: μεγαλοφυής αρχιτέκτονας και οικοδόμος της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας


Αναδημοσίευση από “ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ”, Αρ. Φύλ. 124 15-31 Δεκέμβρη 2001
  «Ο λήθαργος του μυαλού, γράφει ο κομμουνιστής επιστήμονας Ι.Ι. Τσανγκλί στο περιοδικό «Ο μαρξισμός και η σύγχρονη εποχή», (τ.1 (15) 2000, σελ. 178), συνεχίζει να παραλύει το μυαλό των λαών των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών. Για να αφυπνίσουμε τους λαούς, να τους επιστρέψουμε τις δυνάμεις και τη γενναιότητα για τον γεμάτο αυταπάρνηση αγώνα για το σοσιαλισμό είναι απαραίτητο να αποκαταστήσουμε την αλήθεια για τον αρχηγό της Ηρωικής εποχής Στάλιν».

Όμως, δεν πρωτοτύπησε για το λήθαργο του μυαλού, που παραλύει τους λαούς της ΕΣΣΔ και του κόσμου, γιατί ήδη στα μέσα της δεκαετίας του ’50 ο Τάκης Σιαμάνης, πέθανε στην ΕΣΣΔ το 1978, αλύγιστος επαναστάτης, το προείπε για την παράλυση αυτή. Κομμουνιστής, μπολσεβίκος, σταλινιστής, ζαχαριαδικός. Μέλος του ηρωικού ΚΚΕ από το 1943, στρατολογημένος από τον ήρωα του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ Νίκο Παλιούρα, υποστράτηγο του ΔΣΕ, τιμημένο νεκρό. Πεθερός μου. Άγιος άνθρωπος, πιστός στο Κόμμα. Είπε για τον Χρουστσόφ: «Τουφέκισε την πίστη στον κομμουνισμό». Αυτό το παράθεσα στο βιβλίο μου «Ματωμένος Ήλιος», 1994. Επίσης: «Ανέβηκε στην καθοδηγητική πυραμίδα και τα μαγάρισε όλα». Καθώς: «Λες κ’ έκανε μια παραλυτική ένεση και παρέλυσε τους πάντες και τα πάντα (Δ.Π).
Τερματίστηκε η Ηρωική εποχή, συνεχίζει ο I. Τσανγκλί. Όμως η πορεία της ιστορίας είναι νομοτελειακή, μολονότι κινείται με ζικ-ζακ. Θα’ ρθει καινούργια άνοιξη της ανθρωπότητας και θα επιβεβαιωθεί η πρόβλεψη του Στάλιν, ειπωμένη το 1937 στην πρέσβειρα της ΕΣΣΔ Α.Μ. Κολοντάι: «Όπως και να εξελιχθούν τα γεγονότα, είπε ο Στάλιν, όμως θα περάσει καιρός και τα βλέμματα των νέων γενιών θα στραφούν προς τα έργα της σοσιαλιστικής μας Πατρίδας. Χρόνο το χρόνο θα περνούν νέες γενιές. Αυτές θα σηκώσουν ξανά τη σημαία των πατεράδων τους και των παππούδων τους και θα τους τιμήσουν επάξια. Το μέλλον τους θα το οικοδομήσουν πάνω στο δικό μας παρελθόν». Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ.
Κι’ αυτό θα γίνει σιγουρότατα, αρκεί να ακολουθήσει η ανθρωπότητα πιστά, αταλάντευτα λενινιστική, σταλινική πολιτική. Μπολσεβίκικη πολιτική, «αψηφώντας κινδύνους και θυσίες» (Νίκος Ζαχαριάδης).
Ο Στάλιν εξασφάλισε 5 πολυτιμότατα αγαθά της ζωής στους Σοβιετικούς ανθρώπους: ΕΡΓΑΣΙΑ, ΚΑΤΟΙΚΙΑ, ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Για όλους. Αθάνατο κατόρθωμα στους αιώνες και χιλιετίες.
Επίσης ο ηρωικός Ρωσικός λαός και η Ρωσία, όλοι οι λαοί της ΕΣΣΔ θα είναι αιώνια ευγνώμονες στον Στάλιν, που τους γλίτωσε από τη χιτλεροφασιστική υποδούλωση και την εξαφάνισή τους ως έθνη. Συνάμα και όλη η ανθρωπότητα, που σώθηκε από τη χιλιόχρονη αιματηρή σκλαβιά του Γ’ φασιστικού Ράιχ με τα απέραντα δάση από κρεμάλες και φουγάρα από κρεματόρια. Καθώς και η πατρίδα μας Ελλάδα.
Με την ολόθυμη παντοδύναμη βοήθεια και υποστήριξη του Ρωσικού λαού, όλων των λαών της ΕΣΣΔ και του θρυλικού Κόκκινου Στρατού ο Στάλιν ως ανυπέρβλητος μεγάλος κυβερνήτης και στρατηλάτης της ΕΣΣΔ μπόρεσε να τσακίσει, να αποδεκατίσει, να διαλύσει και να συντρίψει ολοσχερώς πάνω από 600 σιδερόφρακτες πάνοπλες μεραρχίες του Χίτλερ και των υποτελών του στη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου του Σοβιετικού λαού κατά του φασισμού (1941-1945).
Καμιά, μα καμιά άλλη χώρα τότε δεν ήταν ικανή να κάνει αυτό το αθάνατο, πανσωτήριο ιστορικό κατόρθωμα.

Φλογερός, ικανότατος και πανέξυπνος επαναστάτης. Λενινιστής
Ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν (Τζουγκασβίλι) γεννήθηκε στις 21 Δεκέμβρη του 1879 στην πόλη Γκόρι της επαρχίας Τιφλίδας. Το 1888 μπήκε στο ενοριακό σχολείο του Γκόρι.
Στα δεκαπέντε του χρόνια μπαίνει στο μαρξιστικό επαναστατικό κίνημα. Μελετά και αφομοιώνει το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος». Επίσης πολλά έργα του Μαρξ, του Ένγκελς, του Λένιν. Προπαγανδιστής σε εργατικούς κύκλους . Δουλεύει στην παρανομία. Οργανώνει απεργίες. Οι εργάτες της Τιφλίδας δάσκαλοί του. Για την προπαγάνδα του μαρξισμού στην Ορθόδοξη θεολογική σχολή της Τιφλίδας ο Στάλιν αποβάλλεται από τη σχολή το 1899.
Το πρώτο, σπουδαιότατο θεμελιακό κατόρθωμά του ήταν ότι, όντας φλογερό, πανέξυπνο, γενναίο και ατρόμητο παλικάρι, οπλίστηκε γερά και για όλη τη ζωή του με την επαναστατική, επιστημονική μαρξιστικο-λενινιστική θεωρία. Και ρίχτηκε μέσα στην αδυσώπητη επαναστατική πάλη να εφαρμόσει στην πράξη αυτή τη θεωρία.
Ήδη σε ηλικία 20 χρόνων κατορθώνει και δημοσιεύει την πρώτη σοβαρή εργασία του «Το ΣΔΚΡ και τα άμεσα καθήκοντά του» (1901). Ακολουθεί το εξαιρετικά σπουδαίο άρθρο του «Απάντηση στο Σοσιαλδημοκράτη» (1905). Και μια σειρά αξιόλογα άρθρα του.
Στις Μπολσεβίκικες εφημερίδες της Τιφλίδας στα 1906-1907 δημοσιεύτηκε σε συνέχειες το φιλοσοφικό έργο του Στάλιν «Αναρχισμός ή σοσιαλισμός;». Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επαναστατική διαφώτιση των εργατών και στην πάλη των Μπολσεβίκων του Καυκάσου ενάντια στις αντιλενινιστικές θεωρίες.
Σε αυτή τη νεαρή ηλικία ο Στάλιν αναδείχνεται σε ταλαντούχο πολιτικοϊδεολογικό και θεωρητικό παράγοντα του Μπολσεβίκικου Κόμματος με αρχηγό το γίγαντα της Επανάστασης Β.Ι. Λένιν, που του στάθηκε στο πλάι σταθερά και αποφασιστικά με όλες τις δυνάμεις του. Την ατσαλένια ακατάβλητη θέλησή του και τη θαυμαστή ευφυΐα του. Με την ολόφωτη ακλόνητη πίστη και αφοσίωση.
Ο Στάλιν συναντιέται πρώτη φορά με τον Λένιν το 1905 σαν αντιπρόσωπος των Μπολσεβίκων της Υπερκαυκασίας στην Πανρωσική Μπολσεβίκικη Συνδιάσκεψη του Τάμμερφορς της Φιλλανδίας, που εκλέχτηκε στην πολιτική επιτροπή για τη σύνταξη της απόφασης της Συνδιάσκεψης. Δούλεψε μαζί με τον Λένιν σαν εξέχων κομματικός καθοδηγητής.
Το 1906 συμμετέχει στο 4° Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ στη Στοκχόλμη, όπου υπερασπίστηκε τη Μπολσεβίκικη γραμμή του Λένιν.
Το 1907 ο Στάλιν παίρνει δραστήρια μέρος στο 5° Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ στο Λονδίνο. Σ’ αυτό εδραιώθηκε η νίκη των Μπολσεβίκων κατά των Μενσεβίκων μικροαστών-οπορτουνιστών.
Οι τσαρικοί δολοφόνοι υποβάλλουν τον Στάλιν σε απηνείς διωγμούς: συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίες. Από το 1902 ως το 1913 τον συνέλαβαν 7 φορές. 6 φορές κρατήθηκε στην εξορία στη Σιβηρία. 5 φορές δραπέτευσε.

Θεωρητικός. Μπολσεβίκος ηγέτης
Το Γενάρη του 1912 στην Πράγα η Συνδιάσκεψη του ΣΔΕΚΡ πέταξε τους Μενσεβίκους από το Κόμμα και θεμελιώθηκε το Μπολσεβίκικο λενινιστικό Κόμμα νέου τύπου.
Ο Στάλιν, που βρισκόταν στην εξορία στη Βολογκτά, εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ του ΣΔΕΚΡ.
Στις 29 Φλεβάρη του 1912 δραπετεύει από την εξορία. Με υπόδειξη του Λένιν και την πρωτοβουλία του Στάλιν ιδρύθηκε η Μπολσεβίκικη εφημερίδα «Πράβντα» («Αλήθεια») στις 22 Απρίλη (5 του Μάη) με το νέο ημερολόγιο.
Ο Στάλιν προετοίμασε το πρώτο φύλλο της, έγραψε και το κύριο άρθρο.
Η «Πράβντα» συνέβαλε αποφασιστικά στη νίκη του Μπολσεβικισμού.
Στα τέλη του 1912 αρχές του 1913 στην Βιέννη της Αυστρίας ο Στάλιν έγραψε το βαρυσήμαντο έργο του «Ο μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα», που εκτιμήθηκε από τον Λένιν ως εξαίρετο. Ήταν η θεωρία και το πρόγραμμα του Μπολσεβικισμού πάνω στο εθνικό ζήτημα.
Στις 23 Φλεβάρη του 1913 ο Στάλιν συλλαμβάνεται και στέλνεται εξορία στην περιοχή Τουραχάνσκ της Σιβηρίας. Το 1914 οι τσαρικοί χωροφύλακες φοβούμενοι νέα απόδρασή του τον μετέφεραν στο συνοικισμό Κουρέικα, ακριβώς στην πολική ζώνη.
Εκεί κρατήθηκε το 1914, το 1915 και το 1916. Ήταν η πιο σκληρή και φοβερή εξορία στην πιο ξεχασμένη και παγερή γωνιά της Σιβηρίας, όπου το ψύχος ξεπερνά τους 50 βαθμούς υπό το μηδέν.
Με την αστική Επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 ο Στάλιν, αφού υπερνίκησε όλες τις κακουχίες και τα αφάνταστα δεινά, βρίσκεται πάλι στην Πετρούπολη. Ο Λένιν στο εξωτερικό, η Προσωρινή Κυβέρνηση του Κερένσκι κάνει το παν για να μη επιστρέφει ο Λένιν. Ο Στάλιν διευθυντής της «Πράβντα».
Συσπειρώνει το Κόμμα στον αγώνα για το πέρασμα από την αστικοδημοκρατική επανάσταση στη σοσιαλιστική. Με τα άρθρα του Στάλιν οι Μπολσεβίκοι καθοδηγούνται στη δουλειά και στην πάλη, δυναμώνοντας τα Σοβιέτ. Τάσσονται κατά του ιμπεριαλιστικού αρπακτικού πολέμου, κατά των Μενσεβίκων οπορτουνιστών.
Στις 3 Απρίλη του 1917 ο Λένιν στη Ρωσία. Ο Στάλιν τον υποδέχεται με χαρά με εργατική αντιπροσωπεία. Υποστήριξε αποφασιστικά τη γραμμή του Λένιν για τη σοσιαλιστική επανάσταση.
Το Μάη του 1917 ο Στάλιν μέλος του ΠΓ της ΚΕ του Μπολσεβίκικου Κόμματος. Καθοδηγεί την «Πράβντα» και την «Πράβντα του φαντάρου».

Σώζει την πολύτιμη ζωή του Λένιν
Τον Ιούλη του 1917 ο Λένιν περνά στην παρανομία. Ο Στάλιν έσωσε για το Κόμμα, το λαό, για όλη την ανθρωπότητα την πολυτιμότατη ζωή του Λένιν. Τάχθηκε αποφασιστικά να μη παρουσιαστεί ο Λένιν στο δικαστήριο των αντεπαναστατών. Απόκρουσε σθεναρά την πρόταση των προδοτών Κάμενεφ, Ρίκοφ και Τρότσκι να παρουσιαστεί ο Λένιν στο δικαστήριο της αντεπαναστατικής Κυβέρνησης του Κερένσκι.
Ως και οι αντεπαναστάτες και προδότες χρουστσοφικοί αναγκάστηκαν να γράψουν στην ογκώδη βιογραφία τους για τον Λένιν, 1970, όπου υμνολογούν το «ειρηνικό πέρασμα» στο σοσιαλισμό: «Ο Στάλιν ήταν αποφασιστικά ενάντια στην παρουσία του Λένιν στις Αρχές. «Οι ευέλπιδες δεν θα τον πάνε μέχρι τις φυλακές, θα τον σκοτώσουν στο δρόμο», είπε ο Στάλιν» (σελ. 415). Και δεν κατονόμασαν το δικαστήριο της αντεπανάστασης. Αποσιώπησαν την πρόταση των ομοϊδεατών τους προδοτών Κάμενεφ, Ρίκοφ και Τρότσκι, που θα οδηγούσε στο θάνατο τον Λένιν.
Ορίστε πως οι χρουστσοφικοί προδότες διαστρέβλωσαν και παραχάραξαν την επαναστατική θεωρία του Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν ότι μόνο με τη βίαιη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού θα περάσει η εξουσία στα χέρια του προλεταριάτου και όλου του λαού. Επίσης με το τσάκισμα της μηχανής του αστικού κράτους. Αυτά τονίζει ιδιαίτερα ο Λένιν στα έργα του «Κράτος και επανάσταση» και «Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι», 1917, 1918.
Θαυμάστε τους άθλιους χρουστσοφικούς: «... ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν θεμελίωσε τη δυνατότητα (τον Απρίλη 1917, φρίξε, ήλιε του ουρανού (Δ.Π.) του ειρηνικού περάσματος της εξουσίας στα χέρια του προλεταριάτου» (στο ίδιο σελ. 388).
Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του Περισσού μέχρι τώρα ασπάζονται αυτή την οπορτουνιστική αντεπαναστατική θεωρία.

Τεράστια η συμβολή του στην Επανάσταση
Καθοριστικής σημασίας ο ρόλος του Στάλιν στον αγώνα για τη νίκη της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης του 1917 και στον Εμφύλιο 1918-1920.
Στις 24 Οχτώβρη (6 Νοέμβρη) ο Κερένσκι απαγόρεψε το κεντρικό όργανο του Κόμματος «Ραμπότσι Πουτ» (Εργατικός Δρόμος) και έστειλε θωρακισμένα να κυκλώσουν τη Σύνταξη και τα τυπογραφεία της εφημερίδας. Με εντολή του Στάλιν οι κόκκινοι φρουροί και οι επαναστάτες φαντάροι έδιωξαν τα θωρακισμένα και έβαλαν εκεί γερή φρουρά.
Στις 11η ώρα το πρωί βγαίνει ο «Ραμπότσι Πουτ» (Εργατικός Δρόμος) με κύριο άρθρο του Στάλιν «Τι μας χρειάζεται;», που καλούσε τις μάζες να ανατρέψουν την αντεπαναστατική προσωρινή κυβέρνηση του Κερένσκι.
Η Επανάσταση νίκησε. Ο Στάλιν μπήκε στη Σοβιετική κυβέρνηση ως Επίτροπος του λαού επί των εθνικών υποθέσεων.
Στον Εμφύλιο (1918-1920) ο Στάλιν ήταν το δεξί χέρι του Λένιν, καθώς στέλνονταν σ’ όλα τα μέτωπα, όπου η συμβολή του ήταν σημαντικότατη.
Στις 23 Απρίλη του 1922 η Ολομέλεια της ΚΕ του Κόμματος με πρόταση του Λένιν εξέλεξε τον Στάλιν ΓΓ της ΚΕ του Μπολσεβίκικου Κόμματος.

Άξιος διάδοχος του Λένιν
Ήταν ο καλύτερος, ο πιο πιστός μαθητής και συμπολεμιστής του Λένιν.
Μετά τον τραυματισμό του Λένιν από την απόπειρα εναντίον του το 1918, η βασική δουλειά της καθοδήγησης του Κόμματος έπεσε στους ώμους του Στάλιν.
Στις 21 Γενάρη του 1924 πέθανε ο Λένιν. Στις 26 του ίδιου μήνα στην πένθιμη Συνεδρίαση του 11ου Συνεδρίου των Σοβιέτ μίλησε ο Στάλιν, όπου εξονόματος του Κόμματος έδωσε το μεγάλο όρκο στον αθάνατο προλεταριακό στρατηλάτη Λένιν. Και αυτόν τον ιερό Μπολσεβίκικο όρκο τον τήρησε με ηρωική αυταπάρνηση ως το τέλος της ζωής του.
Αξιοθαύμαστη και καταπληκτική η πολιτική οξυδέρκεια και διορατικότητα του Στάλιν: «Εμείς μείναμε πίσω, τόνισε, από τις πρωτοπόρες χώρες κατά 50-100 χρόνια. Εμείς πρέπει να διανύσουμε αυτή την απόσταση μέσα σε 10 χρόνια. Ή θα το κάνουμε αυτό ή θα μας συντρίψουν».
Με την ολοπρόθυμη βοήθεια και γεμάτη αυταπάρνηση δουλειά και πάλη των γενναίων και ατρόμητων μελών του Μπολσεβίκικου Κόμματος, όλου του αδάμαστου ηρωικού σοβιετικού λαού ο μεγάλος Στάλιν το πραγματοποίησε αυτό μέσα σε δυόμισι και κάτι πεντάχρονα πλάνα της ΕΣΣΔ 1928-1941, δηλαδή την εκβιομηχάνιση της ΕΣΣΔ, την κολεκτιβοποίηση, την πολιτιστική επανάσταση με πρωτοφανή επιτεύγματα σε όλους τους τομείς.
Με τα εξαιρετικά σημαντικά έργα του «Οι βάσεις του λενινισμού» (1924) και «Ζητήματα του λενινισμού» (1926) κατατρόπωσε την αντεπαναστατική αντιλενινιστική επίθεση των Τρότσκι, Ζινόβιεφ, Κάμενεφ, Μπουχάριν. Διατράνωσε το θρίαμβο της λενινιστικής ακατανίκητης θεωρίας.
Ετοίμασε τη χώρα για την απόκρουση και τη συντριβή της χιτλεροφασιστικής επίθεσης.

Μεγαλοφυής στρατηλάτης

Με τον εμπνευσμένο, πατριωτικό ιστορικό του λόγο από το Ραδιόφωνο στις 3 Ιούλη του 1941 ενέπνευσε και εμψύχωσε το Σοβιετικό λαό να τσακίσει τις χιτλερικές ορδές, που χίμηξαν στις 22 Ιούνη του 1941 να υποδουλώσουν τους λαούς της ΕΣΣΔ.
Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του γερμανοφασιστικού στρατού του Χίτλερ μετά το άκουσμα αυτού του λόγου είπε ότι η Γερμανία θα χάσει τον πόλεμο.
Συνάμα όλος ο ηρωικός σοβιετικός λαός μετά το λόγο του Στάλιν πίστεψε ότι σίγουρα θα βγει νικητής απ’ αυτόν το βάρβαρο φασιστικό πόλεμο, όσες θυσίες και αν χρειαστούν για την υπεράσπιση της Σοσιαλιστικής του Πατρίδας.
Στη μάχη της Μόσχας, Δεκέμβρης 1941-Απρίλης 1942, ο Στάλιν έριξε 5 ετοιμοπόλεμες, άριστα εφοδιασμένες και εκπαιδευμένες στρατιές του Κόκκινου Στρατού και σύντριψαν τα φασιστικά στρατεύματα κοντά στη Μόσχα. 38 γερμανικές μεραρχίες του Χίτλερ υπέστησαν τρομερή ήττα, πανωλεθρία. Ο εχθρός κυνηγήθηκε από τη Μόσχα κατά 100-250 χμ.
«Ο Στάλιν, λέει ο στρατάρχης Ζούκοφ, ήταν μέσα στη Μόσχα. Οργάνωσε τις δυνάμεις και τα μέσα για τη συντριβή του εχθρού. Πρέπει να του αποδώσουμε την δέουσα τιμή».
Ακολούθησε η νικηφόρα μάχη, Νοέμβρης 1942-Φλεβάρης 1943, του Στάλινγκραντ, που αποτέλεσε την καμπή στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οργανωτής και καθοδηγητής της ο Στάλιν. Ο γερμανικός στρατός έπαθε τρομερή καταστροφή, αφήνοντας άθαφτους νεκρούς του 170 χιλιάδες. Μετά η γιγαντομαχία του Σοβιετικού Στρατού στο θύλακα του Κουρσκ, Ιούλης-Αύγουστος 1943. Τέλος η μάχη του Βερολίνου, Απρίλης-Μάης 1945, όπου το φασιστικό θεριό συντρίφτηκε και παραδόθηκε.
Όλη η ανθρωπότητα παραληρεί από χαρά και ευτυχία, που πέτυχε την πολυπόθητη ειρήνη, χάρη βασικά και κύρια στον ηρωικό αγώνα του γενναίου Σοβιετικού λαού με αρχηγό το μεγάλο αθάνατο κυβερνήτη και στρατηλάτη Ι.Β. Στάλιν. Σ’ αυτόν τον ιερό πατριωτικό Πόλεμο θυσιάστηκαν πάνω από 20 εκατομμύρια γιοι και θυγατέρες του Σοβιετικού λαού. Το δε γενναίο Μπολσεβίκικο Κόμμα έχασε 3 εκατομμύρια ηρωικούς μπροστάρηδες Μπολσεβίκους του, που έπεσαν στα πεδία των μαχών.

Αθάνατος δάσκαλος του προλεταριάτου και όλων των εργαζομένων του κόσμου
Με πρωτοφανέρωτο ηρωικό κατόρθωμα ο Σοβιετικός λαός με τη γεμάτη αυταπάρνηση δουλειά και αγώνα, την επαναστατική έξαρση και ενθουσιασμό, με γενναίους μπροστάρηδες πάντα τους Μπολσεβίκους και με τη σοφή καθοδήγηση του Στάλιν ανόρθωσε πολύ γρήγορα τα ερείπια του πολέμου. Καταργήθηκε το Δελτίο ψωμιού. Πέτυχε το προπολεμικό επίπεδο.
Η ΕΣΣΔ θωράκισε την άμυνά της με το ατομικό όπλο και βάδισε μπροστά με ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης. Ξεδιπλώνεται ένα τεράστιο παγκόσμιο κίνημα για την υπεράσπιση και τη στερέωση της ειρήνης πάνω στον πλανήτη μας ενάντια στους ιμπεριαλιστές, υποδαυλιστές του πολέμου.
Ο Σοβιετικός λαός κάθε χρόνο, που περνούσε έβλεπε να βελτιώνεται διαρκώς η ζωή του με τη μείωση των τιμών στα αγαθά πρώτης ανάγκης, καθώς μειώνονταν το κόστος της παραγωγής των ειδών διατροφής και των εμπορευμάτων.
Ο φιλόσοφος Αλεξάντρ Ζινόβιεφ, παλιά αντισταλινικός, γράφει στο βιβλίο του «Τα πεπρωμένα της Ρωσίας», Μόσχα 1999, σελ. 291: «Η λατρεία του Στάλιν ήταν στοιχείο λαϊκής εξουσίας. Ο Στάλιν ήταν λαϊκός αρχηγός με την πιο αυστηρή έννοια της λέξης. Αρκετά πιο λαϊκός απ’ ότι ο Λένιν. Όλες οι λατρείες μετά τον Στάλιν ήταν καρικατουρίστικες ευθύς εξ’ αρχής»·
Στη Σοβιετική Ένωση στις αρχές της δεκαετίας του ’50 υπήρχε η μικρότερη εγκληματικότητα στον κόσμο. Ο Σοβιετικός λαός βάδιζε μπροστά αισιόδοξος και χαρούμενος.
Τεράστια η βοήθεια του Στάλιν στο παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα.
Ξαφνικά στις 3 Μάρτη του 1953 ο Στάλιν δολοφονήθηκε απ’ τους εχθρούς του Σοβιετικού λαού με αρχιδολοφόνο το βδελυρό προδότη Μπέρια, που την Πρωτομαγιά του 1953 πάνω στο Μαυσωλείο του Λένιν-Στάλιν εκμυστηρεύτηκε στον Μολότοφ: «Εγώ τον ξέκανα και σας έσωσα όλους». Αυτό επιβεβαιώθηκε εκ νέου πρόσφατα από τη ρωσική τηλεόραση, που μάλιστα έδειξε και το στιγμιότυπο, όταν ο Μπέρια έλεγε τα παραπάνω λόγια στο Μολότοφ, που τα ανέφερε ο ίδιος στον Φέλιξ Τσούγιεφ.
Μεγάλη η συμφορά για το Σοβιετικό λαό και για όλη την ανθρωπότητα, που έκλαψαν τον Στάλιν με καυτά δάκρυα.
Σαν να μην έφτανε αυτό το κακό, συνέρχεται το 20ο προδοτικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 και με προεξάρχοντα τον πολιτικό αγύρτη Χρουστσόφ και την αντεπαναστατική κλίκα του δολοφονείται ξανά ο Στάλιν πολιτικά. Με την ποταπή βρόμικη συκοφαντία, την απάτη και το ψέμα. Και συγχρόνως δολοφονείται πολιτικά ο Λένιν, το ΚΚΣΕ, ο σοσιαλισμός, η ΕΣΣΔ και το παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα.
Και το 1991 με τον Γκορμπατσόφ και τον Γιέλτσιν η ΕΣΣΔ τινάχτηκε στον αέρα.
Όμως εντελώς διαφορετικά διατείνεται η αποστάτισσα του επαναστατικού μαρξισμού Αλέκα Παπαρήγα για την κύρια αιτία της σφαγής του σοσιαλισμού. Είπε στις 14.11.2001 στη Φιλοσοφική Σχολή ότι δεν υπήρξε «συνωμοσία» και «προδοσία», που οδήγησαν στην ανατροπή του σοσιαλισμού στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ρωτάμε: Η εχθρική από το 20ο Συνέδριο, αντιμπολσεβίκικη ψευδόλογη κατασυκοφάντηση και κατασπίλωση του Στάλιν, άμεσου καταξιωμένου συνεργάτη και διάδοχου του Λένιν, που οικοδόμησε με επιτυχία το σοσιαλισμό και έσωσε την ανθρωπότητα από τη χιτλεροφασιστική τυραννία δεν ήταν συνωμοσία και προδοσία; Ποιόν συνέφερε; Το Σοβιετικό λαό ή τους εχθρούς του;
Και ακόμα. Η επίσημη κατάργηση από το 20° Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 της δικτατορίας του προλεταριάτου στην ΕΣΣΔ, που πρέπει να υπάρχει, κατά τον Μαρξ, μέχρι την πλήρη νίκη του σοσιαλισμού και ως τον κομμουνισμό, αλλά και για την αυτοθωράκιση της ΕΣΣΔ να μην ανατρέπεται από την αντεπανάσταση, δεν ήταν συνωμοσία και προδοσία; Χίλιες φορές ήταν και παραήταν. Αν, όμως, οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ παραδέχονταν αυτή την προδοσία, τότε θα αποδείχνονταν και η δική τους προδοσία, που στήριξαν και στηρίζουν μέχρι τώρα τον προδοτικό χρουτσοφισμό, γιατί ποτέ δεν τον αποκήρυξαν σε Συνέδριό τους επίσημα. Εφαρμόζουν την πολιτική του με όλα τα μέσα.
Έθαψαν και τον Στάλιν με τον 4τομο βρόμικο γκεμπελίστικο λίβελο του Ντ. Βολκόγκονοφ, πράκτορα της C1A, «Θρίαμβος και τραγωδία». Και τώρα καπηλεύονται ασύστολα τον Στάλιν για δημαγωγικούς σκοπούς.
Τώρα έχουμε τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό με επικεφαλής τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, δολοφόνο και τρομοκράτη των λαών που τραβά να υποδουλώσει όλη την ανθρωπότητα με τους πολέμους και τις σφαγές του. Ο λαός μας και εμείς πρέπει να τον αντιμαχόμαστε γενναία, σταλινικά. Με όλες τις δυνάμεις μας να παλεύουμε επίσης ενάντια στην ξενόδουλη αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη.
Να ριχτούμε στο θαρραλέο πολιτικό αγώνα για να αφυπνιστεί ο λαός μας από το λήθαργο του οπορτουνισμού του «Κ»ΚΕ. Να δημιουργηθούν πολύ σύντομα επαναστατικά, λενινιστικά, σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα. Να μπουν ηρωικά και αποφασιστικά επικεφαλής της πάλης των λαών για να σωθεί η ανθρωπότητα από την ολοκληρωτική καταστροφή του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού.

«Ο Λένιν (και ο Στάλιν) και τώρα είναι πιο ζωντανοί απ’ όλους τους ζωντανούς, γνώση μας, δύναμη και όπλο»
Βλαντιμίρ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ

Ζήτω η κομμουνιστική επανάσταση!

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ 28.11.2001

 
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Ομιλία Πέτρου Τουλούδη στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη (28/12/1991)

Οι Κουκουέδες της Τασκένδης, οι χιλιάδες ανένταχτοι σύντροφοί μας, οι αγωνιστές της εθνικής αντίστασης αποχαιρετούν στην τελευταία κατοικία του τον αδιάλαχτο και αδιαφιλονίκητο ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ σ. Νίκο Ζαχαριάδη που απάνθρωπα και με τον πιο βάρβαρο τρόπο εξοντώθηκε από την χρουτσωφική ηγεσία και τους διορισμένους του ΚΚΕ Παρτσαλίδη, Κολιγιάννη, Βαφειάδη Μάρκο και την παρέα τους με τις σκηνοθετημένες κατηγορίες του χαφιέ, ύποπτου, αντισοβιετικού, διχτάτορα κλπ.
Τον διέγραψαν από το Κόμμα του που τόσο αγάπησε και πόνεσε και τον έστειλαν εξορία 17 ολόκληρα χρόνια στην παγωμένη Σιβηρία στο Σουργκούτ χωρίς δίκη και καταδίκη χωρίς δικαστική απόφαση, κάτω από αυστηρή παρακολούθηση σε εικοσιτετράωρη βάση έξω από το σπίτι του από τα όργανα της KGB, απαγορεύοντάς του κάθε επικοινωνία με τους συντρόφους του και με τα παιδιά του ακόμα.
“Το έγκλημά του” ήταν γιατί δεν συμβιβάστηκε με τον χρουτσωφισμό, γιατί υπερασπίστηκε τα ιδανικά του, τις αρχές του μαρξισμού- λενινισμού.
Ο σ. Ν. Ζαχαριάδης πέθανε όρθιος παλικαρίσια χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις στις αρχές και τα ιδανικά του.
37 ολόκληρα χρόνια με μαεστρία προσπάθησαν οι καθοδηγητές του ΚΚΕ Φλωράκης, Φαράκος, Καλούδης, Κουκούλου. ο μικρός Πατακός Τσολάκης, όπως τον αποκαλούσε ο σ. Νίκος στα γράμματά του, να αποκρύψουν από το κόμμα μας και τον λαό μας την αλήθεια για το έγκλημα που έγινε στο ΚΚΕ το 1956 στην 6η πραξικοπηματική ολομέλεια της ΚΕ με την αντιδιεθνιστική χρουτσωφική επέμβαση παραβιάζοντας κατάφορα αρχές και καταστατικό, διαγράφοντας χιλιάδες τίμιους κομμουνιστές και πρώτα απ’ όλα εσένα σ. Νίκο, διαλύοντας τις παράνομες οργανώσεις στην Ελλάδα, ρίχνοντας το ηρωικό Κουκουέ στο δεξιό οπορτουνισμό.
Η αλήθεια όμως για πάντα δεν κρύβεται, ήλθε η ώρα να θριαμβεύσει.
Η αποκατάστασή σου σύντροφε Νίκο έστω και μετά θάνατο, όπως και η ανοιχτή καταδίκη της 6ης πραξικοπηματικής Ολομέλειας του 1956 είναι πρώτιστη σημασία απαραίτητη και επιβεβλημένη, είναι η αποκατάσταση των αρχών στο ηρωικό ΚΚΕ.
Σύντροφε Κουκουέ Νίκο η παλικαριά σου, η διορατικότητά σου, η αδιαλλαξία σου και η πίστη σου στις αρχές σου θάναι το φωτεινό αστέρι στις επόμενες γενιές του Κουκουέ.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα της πατρίδας μας που σε σκεπάζει.
ΠΕΤΡΟΣ ΤΟΥΛΟΥΔΗΣ
Διαβάστε Περισσότερα »

Ομιλία του συν. Γιάννη Καραστάθη στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη (28/12/1991)

“Επανάσταση”, Δεκέμβρης 1991 – Γενάρης 1992

Αγαπητέ μας σύντροφε Νίκο.
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ σε τούτη την πένθιμη συγκέντρωση για μια ασυνήθιστη ταφή παλιοί συνεξόριστοί σου, νέοι σύντροφοι και φίλοι του παλιού, μα πάντα νέου ΚΚΕ για να αποτείσουμε στερνό χαιρετισμό μαζί και όρκο, σε σένα τον εκλεγμένο, τον νόμιμο και αναγνωρισμένο, από το 90% των κομμουνιστών, των μαχητών του ΔΣΕ που για 42 ολόκληρα χρόνια ήσουνα ο Αρχηγός και Οδηγητής, του ενωμένου τότε, γι’ αυτό και ισχυρού ΚΚΕ.
Σύντροφοι, φίλοι αποχαιρετάμε σήμερα το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη, τον άνθρωπο που έγινε θρύλος και τραγούδι για το λαό, για όλους τους πονεμένους και βραχνάς για τους πολιτικούς του αντιπάλους σοβιετικούς και έλληνες.
Ποιος ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, που όσο βαθιά και αν τον θάψανε στην παγωμένη και αφιλόξενη Σιβηρία, όσο μελάνη και ρύπο κι αν σκόρπισαν, όσο κι αν τον διέσυραν οι φραξιονιστές, οπορτουνιστές, αντιηγετικοί, του μετά το 1956 “Κ”ΚΕ για να λησμονηθεί από τους κομμουνιστές, το λαό και να αγνοηθεί από τη νέα γενιά που δεν γνωρίζει τα πραγματικά γεγονότα, γιατί Πολιτεία και “νέα ηγεσία του ΚΚ” δεν τους τα δίδαξαν ποτέ αληθινά: Ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ θα μένει άτρωτος και πάντα ζωντανός στη συνείδησή μας για να φλογίζει τις καρδιές των αγωνιστών σαλπίζοντάς τους σε νέους αγώνες για ψωμί, εθνική ανεξαρτησία για Λαϊκή Δημοκρατία και Σοσιαλισμό. Για να θυμίζει ακόμα στους φραξιονιστές - αναθεωρητές το άγριο και στυγερό έγκλημά τους.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ιδεολόγος με σταθερές αρχές κομμουνιστής- διεθνιστής και μεγάλος έλληνας πατριώτης. “Δεν μπορεί να είσαι καλός κομμουνιστής αν πρώτα δεν είσαι καλός πατριώτης”, μας έλεγε. Κι αυτό το απόδειξε με έργα και με το πρώτο ΟΧΙ! που είπε στη Μουσολινική εισβολή στη χώρα μας με το περίφημο γράμμα του προς το λαό της Ελλάδας στις 31 Οχτώβρη 1940, το οποίο έθαψαν οι οπορτουνιστές. Θάβοντας όμως την ιστορία κόβουν τις ρίζες του ΚΚΕ με την εργατική τάξη, με το λαό. Διδάσκοντας όμως την αληθινή ιστορία, αφυπνίζονται οι λαοί κι αυτό δεν το θέλουν οι συνθηκολόγοι.
Ήταν ορκισμένος εχθρός των ιμπεριαλιστών μα και κάθε επεμβασιών. Γι’ αυτό το 1945 -1946, είπε το δεύτερο ΟΧΙ! στους αγγλο-αμερικανούς νεοκατακτητές, και οργάνωσε τη δεύτερη αντίσταση, το ΔΣΕ, ρίχνοντας το σύνθημα: “ΟΛΟΙ ΣΤ' ΑΡΜΑΤΑ, ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ!”
Με την προδοσία του Τίτο, ο συσχετισμός των δυνάμεων άλλαξε σε βάρος μας, και ο Μ. Παρτσαλίδης κ.α. πρότειναν ελιγμό... του Δημοκρατικού Στρατού προς Νότο, δηλαδή την συντριβή του. Ο Ν. Ζαχαριάδης που υπολόγιζε τη ζωή και του τελευταίου μαχητή του, σύμπτυξε ανέπαφες τις δυνάμεις του ΔΣΕ στις Λαϊκές Δημοκρατίες και τη Σοβιετική Ένωση, όπου αναπτυσσόμασταν και προετοιμαζόμασταν για τους νέους αγώνες που ωρίμαζαν και επέρχονταν.
Ο Ν. Ζαχαριάδης είναι ο κύριος εμπνευστής της ανασυγκρότησης των παράνομων κομματικών οργανώσεων στην Ελλάδα, ο δημιουργός του νόμιμου κόμματος της ΕΔΑ με την “Αυγή” και της συνεργασίας των δημοκρατικών δυνάμεων σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα: Ψωμί, δουλιά, εθνική ανεξαρτησία, όπου η “Δημοκρατική Ένωση” στις εκλογές του '56 πήρε το 55% των ψήφων του λαού και το 1958 η ΕΔΑ σημείωσε εκείνη την ανεπανάληπτη επιτυχία, βγάζοντας 79 βουλευτές. Και όλα αυτά μέσα σε 5-6 χρόνια από την ήττα του ΔΣΕ, με το Κόμμα σε βαθιά παρανομία, τις φυλακές γεμάτες από αγωνιστές και με τις δυνάμεις του ΔΣΕ στο εξωτερικό, όταν η Ισπανία και η Πορτογαλία χρειάστηκαν 40-50 χρόνια για να συνέλθουν από παρόμοιες καταστάσεις. Ήταν τότε που οι αμερικανοί δήλωναν: “Μικρός ο τόπος, πολύς ο κομμουνισμός”.
Την ανοδική αυτή πορεία του κινήματος κατάστρεψαν οι σοβιετικοί φραξιονιστές Χρουτσώφ, κ.α. μετά τη δολοφονία του Ι.Β. Στάλιν, όταν με τους υποταχτικούς τους Παρτσαλίδη, Κολιγιάννη, Βαφειάδη, Δημητρίου, Τσολάκη. κ.α. το Μάρτη του 1956, πραξικοπηματικά διέλυσαν το επαναστατικό μας ΚΚΕ και στη θέση του σκάρωσαν το σημερινό μωσαϊκό. Αυτήν τη στιγμή ο σύντροφος Ζαχαριάδης βροντοφώναξε το τρίτο ΟΧΙ!, τούτη τη φορά ενάντια στους σοβιετικούς αναθεωρητές-νεκροθάφτες του σοσιαλισμού, λέγοντάς τους: “Μην πετάτε με το βρώμικο νερό και το μωρό”. Τους οπορτουνιστές όμως δεν τους ένοιαζαν τα βαλτονέρια, μ’ αυτά έμαθαν να συνυπάρχουν. Τους ενδιέφερε, σαν τον Ηρώδη, να σκοτώσουν το μωρό, να καταστρέψουν το Κόμμα. Ήταν ο μόνος ηγέτης που αντιστάθηκε στην αναθεώρηση γενικά, στην αντιλενινιστική εισβολή στο ηρωικό μας ΚΚΕ, μα και σε άλλα αδελφά κόμματα ειδικότερα.
Ο Ν. Ζαχαριάδης πέρασε 24 χρόνια, το τρίτο μέρος της ζωής του, πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Από αυτά πέντε στην Ελλάδα, τέσσερα στο Νταχάου και δέκα επτά στη Σοβιετική Ένωση. Εδώ την 1.8.1973 συντελέστηκε το φοβερό έγκλημα από τους “κομμουνιστές με ανθρώπινο πρόσωπο” Χρουτσώφ, Μπρέζνιεφ. Κουουσίνεν. Είναι φοβερό, αυτό που δεν τόλμησαν να κάνουν οι χιτλερικοί να το πραγματοποιήσουν οι “σοβιετικοί σύντροφοι”. Η δολοφονία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και μέλους της ΕΕ της Κομμουνιστικής Διεθνούς σ. Νίκου Ζαχαριάδη θα κηλιδώνει αιώνια τη μετασταλινική ηγεσία του Κρεμλίνου και τους διορισμένους ηγέτες του “Κ”ΚΕ.
Ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδης, την 1η Αυγούστου 1973, έντεκα μόλις μήνες πριν τη μεταπολίτευση και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, είναι οι Χρουτσωφικοί, Μπρέζνιεφ, Κουουσίνεν. Μπ. Πανομαριόφ, Κοσύγκιν, Ποντγκόρνι και όλο το μετά το 1956 νέο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ. Από το “Κ”ΚΕ, οι Παρτσαλίδης, Κολιγιάννης, Βαφειάδης, Δημητρίου, Τσολάκης. κ.α.. και από την μετά του 1972 διορισμένη ηγεσία, την κρισιμότερη δηλαδή περίοδο για τη ζωή του Ν. Ζαχαριάδη είναι ο Φλωράκης, Φαράκος, Λουλές, Κουκούλου και ο τοποτηρητής του Ταπόρικοφ στο ΚΚΕ Τσολάκης.
Αυτοί οι δημαγωγοί, στο “Ριζοσπάστη” της 24.12,1991. ανακοίνωσαν ότι “εκπληρώνεται η επιθυμία του Ν. Ζαχαριάδη ν’ αναπαυθεί στην ελληνική γη”.
Τι υποκρισία στ’ αλήθεια! Αυτή άραγε ήταν η επιθυμία του Ν. Ζαχαριάδη, να τον φέρετε νεκρό στην κάσα; Λέτε ψέμματα και μάλιστα δημόσια κύριοι του “Κ”ΚΕ.
Η επιθυμία του Νίκου ήταν να επιστρέφει ζωντανός στην Ελλάδα να συνεχίσει τους αγώνες του και δω να πεθάνει. Αυτό το δήλωσε ρητά και στη συνέντευξή του το 1962, στον Ορφέα Οικονομίδη των “NEΩN”. Ο Χρουτσώφ και σεις, αντί για την Ελλάδα τον στείλατε από το Μποροβίτσι στο Σουργκούτ, πίσω από τον ήλιο. Αλλά ας πάρουμε τη δική σας άποψη σαν ειλικρινή, τότε γιατί χρειάστηκαν 18 χρόνια να εκπληρώσετε αυτή τη θέλησή του; Την απόφαση την πήρατε μόνο τότε όταν μάθατε ότι οι σύντροφοι του Ζαχαριάδη ανένταχτοι και ταγμένοι στις μαρξιστικές οργανώσεις του επαναστατικού ΚΚΕ, αποφάσισαν με δικά τους έξοδα να μεταφέρουν τη σωρό του στην πατρίδα του, που τόσο σφιχτά έκλεισε στην καρδιά του. Αν τώρα “προλάβατε” και τη φέρατε εσείς, αυτό το κάνατε όχι από αγάπη. αλλά από πολιτικό υπολογισμό. Τίποτα όμως, δεν αλλάζει τα πράγματα.
Και είναι πράγματι ιεροσυλία, τα χέρια, που έστω συμβολικά κρατούσαν την άκρη του σκοινιού και έσφιγγαν με τους καγκεμπίτες μαζί και έναν γερμανό (συμβολική σύμπτωση, Νταχάου-Σουργκούτ) τη θηλιά γύρω από το λαιμό του αρχηγού και οδηγητή του ΚΚΕ, να τολμάτε να στέκεστε δίπλα και να ρίχνετε κόκκινα γαρύφαλλα στο φέρετρό του. Τέτοια ντροπή δεν θα την αντέξει η Αττική Γη!
Σύντροφε ΝΙΚΟ, από μέρος ομάδας εξόριστων στη Σιβηρία, μα και πολλών χιλιάδων παλιών και νέων επαναστατών κομμουνιστών καταθέτω το στεφάνι και τα λουλούδια και σε διαβεβαιώνουμε, ότι οι οπορτουνιστές μπορεί να σφετερίστηκαν τον τίτλο, τα σύμβολα, το “Ριζοσπάστη”, τις παραδόσεις μας, μα ποτέ δεν θα μπορέσουν να φτιάξουν κόμμα αντάξιο του ηρωικού ΚΚΕ που εσύ ήσουνα ο φυσικός αρχηγός του. Και οι μενσεβίκοι άρπαξαν την “ΙΣΚΡΑ” από το Λένιν, όμως μ’ αυτήν μόνο έμειναν. Ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Σβερντλόφ και οι μπολσεβίκοι πραγματοποίησαν την επανάσταση του Οκτώβρη, την οποία σήμερα, από το 1956 καταστρέφουν οι “ανανεωτές”...
Έτσι και μεις ορκιζόμαστε και σου υποσχόμαστε, ότι δεν θα κλείσει αυτός ο αιώνας και το ΚΚΕ, το κόμμα που τόσο αγάπησες και έπεσες μαχόμενος γι’ αυτό, θα ξαναγεννηθεί, μαζί με έναν ΝΕΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ που πάνω στην προμετωπίδα του θα φέρει την προτομή σου και τα αθάνατα λόγια σου: “Από τη στάχτη του θα ξαναγεννηθεί το ΚΚΕ”.
Ας είναι αλαφρό το χώμα αυτού του μικρού τάφου που σκεπάζει έναν τόσο πιστό ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ, γενναίο άντρα και μεγάλο Έλληνα Πατριώτη.
Αθήνα 28 Δεκέμβρη 1991
Γιάννης Β. Καραστάθης
Μέλος της Γραμματείας του Συντονιστικού Γραφείου
της Κ.Ο. Τασκέντης ως το 1962
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Αντρέι Ζντάνοφ - ένας φλογερός επαναστάτης μπολσεβίκος κομμουνιστής, επιφανής και κορυφαίος θεωρητικός του μαρξισμού

Αναδημοσίευση από εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 165 1-15 Σεπτέμβρη 2003 

Στα 55 χρόνια απ' τη δολοφονία του

Στα τέλη Αυγούστου [2003] συμπληρωθήκαν 55 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία (31.8.48) του επανάσταση κομμουνιστή μπολσεβίκου Αντρέι Ζντάνοφ, ηγετικού στελέχους του ΠΚΚ(μπ.), πιστού και αφοσιωμένου μαθητή των Λένιν-Στάλιν, κορυφαίου και επιφανούς θεωρητικού του επαναστατικού μαρξισμού.
Ο Αντρέι Α. Ζντάνοφ γεννήθηκε στις 26 Φλεβάρη 1896 στη Μαριούπολη της Ουκρανίας, μετέπειτα (από το 1948) Ζντάνοφ της Σοβιετικής Ένωσης.
Σε νεαρή ηλικία, μαθητής γυμνάσιου ακόμα, μπαίνει στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα και το Νοέμβρη του 1915 γίνεται μέλος του κόμματος των Μπολσεβίκων, από τις γραμμές του όποιου αναπτύσσει πολύπλευρη επαναστατική πολιτική και ιδεολογική δράση.
Παίρνει δραστήρια μέρος στην προετοιμασία της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, κάτω από την καθοδήγηση των Λένιν-Στάλιν ,και συμβάλλει με όλες του τις δυνάμεις και τις αξιόλογες ικανότητες του στη νικηφόρα ένοπλη πορεία και το θρίαμβο της.
Μετά τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία και την εγκαθίδρυση, μετά την συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, παίζει σοβαρό ρολό στο τσάκισμα των αντεπαναστατικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και αναπτύσσει μεγάλη δράση μέσα από την οποία αναδεικνύεται σε ένα ικανότατο κομματικό στέλεχος με καθοδηγητικά προσόντα και εξαιρετικές ικανότητες.
Εκτιμώντας την πλούσια επαναστατική του δράση και τις καθοδηγητικές του ικανότητες, το 14ο Συνέδριο (Δεκέμβρης του 1925) του Κόμματος των Μπολσεβίκων τον εκλεγεί αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ. Από το 14ο Συνέδριο το Κόμμα των Μπολσεβίκων ονομάζεται ΚΚΣΕ(Μπ.). Στο 16ο Συνέδριο (Ιούνης 1930) εκλέγεται μέλος της ΚΕ και μετά στο 17ο (Γεναρης 1934) εκλέγεται Γραμματέας της ΚΕ και αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ και μετά το 18ο Συνέδριο (Μάρτης 1939) μέλος του ΠΓ του ΚΚΣΕ. Από το 1924 έως το 1934, δέκα ολόκληρα χρόνια, καθοδηγεί ως γραμματέας την περιοχή Γκόργκι.
Μετά τη δολοφονία (1 Δεκέμβρη 1934) του Κίροφ, Γραμματέα της Οργάνωσης του Λένινγκραντ, από αντεπαναστατική τροτσκιστική συμμορία της περιοχής, η ΚΕ στέλνει τη θέση του τον Ζντάνοφ. Ανέλαβε την καθοδήγηση της Οργάνωσης του Λένινγκραντ από το Δεκέμβρη του 1934, ενώ κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου καθοδηγεί πολιτικά και την άμυνα της πόλης, συμμετέχοντας στην Επιτροπή Άμυνας ως ηγετικό της στέλεχος. Ήταν επίσης μέλος του στρατιωτικού συμβουλίου της περιοχής και μέλος του στρατιωτικού Σοβιέτ του μετώπου του Λένινγκραντ ως τον Αύγουστο του 1944, χρόνο που έγινε στρατηγός. Ταυτόχρονα, την ίδια περίοδο εργάζεται ως γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΣΕ(Μπ.).
Ο Ζντάνοφ που από το 14ο Συνέδριο ανήκει πλέον στον καθοδηγητικό πυρήνα του ΚΚΣΕ(Μπ.), με επικεφαλής τον Ιωσήφ Στάλιν, παράλληλα με την πρακτική πολιτική και οργανωτική κομματική δουλεία , ασχολείται συστηματικά με θεωρητικά ζητήματα, αναπτύσσει έντονη ιδεολογική δράση και αναδεικνύεται στα επόμενα χρόνια σε ικανότατο και φλογερό προπαγανδιστή του επαναστατικού μαρξισμού, δηλαδή του λενινισμού-σταλινισμού, και επιπλέον σε επιφανή και κορυφαίο θεωρητικό του ΚΚΣΕ(Μπ.) και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Ο Αντρέι Ζντάνοφ, πιστός μαθητής, στενός συνεργάτης και συναγωνιστής του Στάλιν. Παίρνει συνεχώς δραστήρια μέρος, για πάνω από δυο δεκαετίες, από τα μέσα της 3ης δεκαετίας του περασμένου αιώνα ως τη δολοφονία του, στην ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτικη πάλη που διεξάγει το ΚΚΣΕ(Μπ.) κατά των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών της επανάστασης -δεκαετίες που είναι από τις κρισιμότερες στην ιστορία του Κόμματος των Μπολσεβίκων και σε συνθήκες οξύτατης ταξικής πάλης σε όλα τα μέτωπα για τη συνέχιση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Αγωνίζεται μαχητικά εναντίον όλων των αντεπαναστατικών ρευμάτων και συμβάλλει αποφασιστικά στην ιδεολογικο-πολιτική συντριβή των προδοτικών τροτσκιστικών και άλλων δεξιών οπορτουνιστικών ομάδων (Ζηνοβιέφ, Καμένεφ, Μπουχάριν κλπ).
Από το 1939, παραμονές του πολέμου, με εντολή της ΚΕ, αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Τμήματος Αγκιτάτσιας και Προπαγάνδας του ΚΚΣΕ(Μπ.), αναπτύσσει έντονη θεωρητική δράση. Παράλληλα πύκνωναν οι παρεμβάσεις του σε ιδεολογικά, πολιτικά και πολιτιστικά ζητήματα με γνωστότερες εκείνες της μεταπολεμικής 3ετιας 1945-48 (λογοτεχνία, μουσική, φιλοσοφία), δράση την οποία ανέκοψε βίαια ο αιφνίδιος θάνατος-δολοφονία του, τον Αύγουστο του 1948. Σε άρθρο της «Πράβδα» με τίτλο «Κοινοί Κατάσκοποι και δολοφόνοι κάτω από την μάσκα των καθηγητών και γιατρών» διαβάζουμε: «Αυτής της συμμορίας των ανθρωπόμορφων τεράτων έπεσαν θύματα οι σύντροφοι A.Ashdanow και Α.S. Stscherbakow. Οι εγκληματίες ομολόγησαν, ότι, όταν αρρώστησε ο σύντροφος Ζντάνοφ, αυτοί παρουσίασαν ψευδή διάγνωση, αποσιώπησαν επίτηδες το υπαρκτό έμφραγμα, εφάρμοσαν μια ανεπίτρεπτη μέθοδο αντιμετώπισης αυτής της βαριάς πάθησης και με αυτόν τον τρόπο δολοφόνησαν τον σύντροφο Ζντάνοφ» («Πράβδα»,13 Γενάρη 1953, το άρθρο αναδημοσιεύτηκε στο “Die Presse der Sowjetnuion”, Nr.6, Freitag, 16.Januar 1953, Berlin, DDR).
Ο θάνατος-δολοφονια του Αντρέι Ζντάνοφ υπήρξε μεγάλη και δυσαναπλήρωτη απώλεια για ολόκληρο το κομμουνιστικό κίνημα. Στέρησε από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα έναν μεγάλο μπολσεβίκο επαναστάτη και επιφανή θεωρητικό του επαναστατικού μαρξισμού και από το ΚΚΣΕ(Μπ.) ένα ικανότατο ηγετικό στέλεχος σε μια πολύ κρίσιμη, όπως αποδείχτηκε με την πραξικοπηματική ανατροπή της δικτατορίας του Προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση από τους προδότες χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές αρχές-μέσα της δεκαετίας του '50, ιστορική περίοδο για την τύχη του σοσιαλισμού-κομμουνισμου στη Σοβιετική Ένωση, όταν το σοβιετικό Κόμμα είχε σοβαρά εξασθενίσει επειδή στον πόλεμο είχε χαθεί ό,τι καλύτερο διέθετε σε στελέχη και επαναστάτες κομμουνιστές.
Επιφανής θεωρητικός του επαναστατικού μαρξισμού και φλογερός προπαγανδιστής του
Ο Αντρέι Ζντάνοφ μελέτησε συστηματικά και σε βάθος τα τρία συστατικά μέρη του μαρξισμού, βασική προϋπόθεση, δίπλα στις ικανότητες του για να αναδειχτεί σε επιφανή μαρξιστή θεωρητικό. Αυτό του επέτρεψε να υπερασπίζεται επιχειρηματολογημένα την επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου και να αντικρούει με πειστικό τρόπο τις διαφορές αντιδραστικές αστικές και ρεβιζιονιστικές θεωρίες, τις οποίες γνώριζε εξίσου καλά και σε βάθος. Υπήρξε πάντα συνεπής και μαχητικός υπερασπιστής του επαναστατικού μαρξισμού. Ως θεωρητικός ασχολήθηκε με σειρά ζητήματα της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου (φιλοσοφία, λογοτεχνία, μουσική κλπ) και οι παρεμβάσεις του αποτελούν υπεράσπιση του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού.
Η αναφορά σε αυτές τις παρεμβάσεις δεν έχει απλά ιστορική άξια αλλά πρώτα από όλα επίκαιρη πολιτικο-ιδεολογικη σημασία, αφού ο επαναστατικός μαρξισμός, δηλαδή ο λενινισμός-σταλινισμός, είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρος και βρίσκεται πάντα, μα και σήμερα, σε οξύτατη αντιπαράθεση-πολεμική με όλα τα οπορτουνιστικά ρεύματα (αναρχισμός, τροτσκισμός κλπ.) και κυρίως με το πιο επικίνδυνο για το εργατικό κίνημα αντεπαναστατικό αστικό ρεύμα: το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό.

Αξίζει να μνημονευτούν εδώ εντελώς σύντομα, λόγω έλλειψης χώρου, οι αξιόλογες και μεγάλες ιδεολογικο-πολιτικης σημασίας παρεμβάσεις του στα πολιτικά, φιλοσοφικά, και λογοτεχνικά ζητήματα:

1. ΠΟΛΙΤΙΚΗ:
Περά από τις συνεχείς πολιτικές του παρεμβάσεις στο χώρο του ΚΚΣΕ(Μπ.) αξίζει ιδιαίτερα να σημειωθεί η σημαντική και μεγάλης ιστορικής, για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, σημασίας παρέμβαση του Αντρέι Ζντάνοφ στη σύσκεψη σειράς κομμουνιστικών κόμματων στην Πολώνια, τέλη Σεπτέμβρη του 1947, που οδήγησε στη συγκρότηση – ίδρυση του Γραφείου πληροφοριών των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κόμματων (Κομινφόρμ), το όποιο συντόνισε με επιτυχία την επαναστατική δράση των κομμουνιστικών κόμματων εναντία στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, ξεσκέπασε τον τιτοϊκό ρεβιζιονισμό και έθεσε για πρώτη φορά στην ιστορία του κομουνιστικού κινήματος με αφορμή το πισωγύρισμα της Γιουγκοσλαβίας, το ζήτημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού.
Η προδοτική χρουστσωφική κλίκα διέλυσε την Κομινφόρμ, λίγους μήνες μετά το κακόφημο αντεπαναστατικό 20ο Συνέδριο (Φλεβάρης 1956) τον Παρόλη του 1956 (στις 17 Παρόλη δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση της διάλυσης στο δημοσιογραφικό όργανο «Για σταθερή ειρήνη, για τη Λαϊκή Δημοκρατία»).
Η εισήγηση του Ζντάνοφ «Για τη Διεθνή κατάσταση» χαρακτηρίζεται από βαθιά επιστημονική μαρξιστική ανάλυση της τότε μεταπολεμικής διεθνούς κατάστασης. Καταρχήν διαπιστώνει ότι «το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησε σε ουσιαστικές αλλαγές ολόκληρη τη διεθνή κατάσταση» και ότι «η στρατιωτική συντριβή του μπλοκ των φασιστικών κρατών, το γεγονός ότι ο αντιφασιστικός απελευθερωτικός ως προς τον χαρακτήρα του πόλεμος και ο αποφασιστικός ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης στη νίκη κατά των φασιστών επιδρομέων άλλαξαν αποφασιστικά το συσχετισμό των δυνάμεων μεταξύ των δυο συστημάτων – του σοσιαλιστικού και του καπιταλιστικού-προς όφελος του σοσιαλισμού».
Ξεκινώντας από αυτή τη διαπίστωση προχώρα στην ανάλυση της διεθνούς κατάστασης και επισημαίνει τις ουσιαστικές μεταπολεμικές αλλαγές, προχωρεί και αναλύει τα αμερικανικά σχεδία για την υποδούλωση της Ευρώπης και στο τέλος προσδιορίζει τα «καθήκοντα των κομμουνιστικών κόμματων στη συσπείρωση των δημοκρατικών, αντιφασιστικών, φιλειρηνικών στοιχείων στην πάλη εναντία στα νέα πολεμικά και επιθετικά σχεδία».
Στην εισήγηση του προσδιορίζει σωστά τις ταξικές δυνάμεις σε διεθνές επίπεδο, ξεσκεπάζει τους πιο επιθετικούς ιμπεριαλιστικούς κύκλους των ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας και τα σχεδία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για την υποδούλωση της Ευρώπης , αποκαλύπτει το «δόγμα Τρούμαν» και το «σχέδιο Μάρσαλ» που αποτελούν συγκεκριμένες εκφράσεις των επεκτατικών επιδιώξεων των ΗΠΑ.
Αναφέρεται στη διαμόρφωση των δυο στρατοπέδων μετά τον πόλεμο:
1)το στρατόπεδο των ιμπεριαλιστικών, αντιδραστικών και αντιδημοκρατικών δυνάμεων και
2) το στρατόπεδο των αντιιμπεριαλιστικών και αντιφασιστικών δυνάμεων, βάση του όποιου είναι η ΕΣΣΔ και οι χώρες της νέας Δημοκρατίας.
Τέλος, τονίζει την αναγκαιότητα του « συντονισμού της δράσης όλων των πραγματικών κομμουνιστικών και εργατικών κόμματων» και υπογράμμισε ότι μόνο τα κόμματα εκείνα που «στέκονται σταθερά στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού είναι σε θέση να διεξάγουν επιτυχή αγώνα εναντία στον ιμπεριαλισμό »- θέση επίκαιρης πολίτικης σημασίας για το ρολό των χρουστωφικών του «Κ»ΚΕ και γενικά όσων ακολούθου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τον χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό (η εισήγηση είναι δημοσιευμένη στο “Informationskonferenz der Vertreter einiger Kommunistischer Parteen in Polen”,σελ.16-46,Verlag fuer Fremdsprachige Literatur, Μόσχα 1948).

2. ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ:
α) 1ο Συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων (17 Αύγουστου 1934, Μόσχα). Το συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων άνοιξε με σύντομο χαιρετισμό προς τους συμμετέχοντες ο μεγάλος επαναστάτης συγγραφέας ΜΑΞΙΜ ΓΚΟΡΓΚΙ. Ακολούθησε η παρέμβαση του Αντρέι Ζντάνοφ, ο όποιος παίρνοντας το λόγο εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.) αφού μετέφερε τον «φλογερό μπολσεβικικό χαιρετισμό» του Κόμματος στο Συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων και «σε όλους τους συγγραφείς της Σοβιετικής Ένωσης, που επικεφαλής τους βρίσκεται ο μεγάλος προλετάριος συγγραφέας Αλεξέι Μαξίμοβιτς Γκόργκι» και εξήρε το ρόλο του κομμουνιστικού Κόμματος «με τη μεγαλοφυή καθοδήγηση του μεγάλου μας αρχηγού και δασκάλου, του συντρόφου Στάλιν» αναφέρθηκε στις μεγάλες επιτυχίες μα και στις δυσκολίες οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού για να προχωρήσει στο κυρίως θέμα που ήταν η πορεία της νέας επαναστατικής λογοτεχνίας, σε αντιπαράθεση με τον ξεπεσμό, την κατάπτωση και την αποσύνθεση της αστικής λογοτεχνίας και κουλτούρας, που κυριαρχείται από την απαισιοδοξία και τον φορμαλισμό , από το σκοταδισμό, το μυστικισμό, τη θρησκοληψία και τη μαγγανεία, υπογραμμίζοντας ότι δεν υπάρχει «απολίτικη» λογοτεχνία στην «εποχή της πάλης των τάξεων», δεν «υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει λογοτεχνία που να μην είναι ταξική». Είναι γνωστό ότι και η φαινομενικά «απολίτικη» αστική λογοτεχνία, είναι πολιτική στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης.
Ύστερα ανέλυσε τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Στάλιν που ονόμασε τους συγγραφείς «μηχανικούς των ψύχων», για να υπογραμμίσει , ότι καθήκον των συγγραφέων δεν είναι να αναπαρασταίνουν απλά «την αντικειμενική πραγματικότητα», αλλά να αναπαρασταίνουν «την πραγματικότητα στην επαναστατική της ανάπτυξη» και να δημιουργούν έργα υψηλής ποιότητας. Στη συνεχεία αναφέρθηκε στη «μέθοδο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού» ως μέθοδο λογοτεχνίας και κριτικής, συμφωνά με την οποία «η αλήθεια κι ο συγκεκριμένος ιστορικός χαρακτήρας της καλλιτεχνικής αναπαράστασης πρέπει να ενώνονται με την προσπάθεια της ιδεολογικής μεταμόρφωσης και της διαπαιδαγώγησης των εργαζομένων στο πνεύμα του σοσιαλισμού», που εμπεριέχει ως συστατικό της μέρος και τον «επαναστατικό ρομαντισμό», που ένας ρομαντισμός νέου τύπου δεν έχει καμία σχέση με τον παλιό ρομαντισμό.
Στο Συνέδριο έγιναν δεκάδες εισηγήσεις και πολλές συζητήσεις για τα ζητήματα της λογοτεχνίας και της τεχνητοί. Οι κατευθύνσεις αυτού του συνέδριου έπαιξαν αποφασιστικό ρολό, δίνοντας σωστό επαναστατικό προσανατολισμό και μεγάλη ώθηση στην ανάπτυξη της επαναστατικής λογοτεχνίας όχι μονό στη Σοβιετική Ένωση μα και σε όλες τις χώρες του κόσμου.
Μετά το ’56 την χρουστσό-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικη περίοδο -εποχή τη καπιταλιστικής παλινόρθωσης- ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός παραποιήθηκε και εγκαταλείφτηκε και η σοβιετική λογοτεχνία κυριαρχήθηκε από το φορμαλισμό και «μπολιάστηκε» με όλα τα κυρίαρχα ρεύματα της αστικής λογοτεχνίας της παρακμής των καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών χώρων.
Το συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων (παρόντες 377 αντιπρόσωποι με πλήρες δικαίωμα ψήφου και 222 με συμβουλευτική ψήφο)_ στο όποιο συμμετείχαν και πολλοί επαναστάτες συγγραφείς από καπιταλιστικές χώρες ,μεταξύ των όποιων οι Κώστας Βάρναλης- Δημήτρης Γληνός από τη χωρά μας, συνήλθε στη Μόσχα από τις 17.8.1934 έως 1.9.1934 και έγιναν σε αυτό 26 συνεδριάσεις.
Τέλος, το συνέδριο έκλεισε ο ΜΑΞΙΜ ΓΚΟΡΓΚΙ που συνόψισε με επιγραμματικό τρόπο τα αποτελέσματα των συζητήσεων και χαρακτήρισε το 1ο συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων «νίκη του μπολσεβικισμού» (H.J.Schmitt- G.Schramm (Hrg): “Sozialistische Realismuskonzeptionen”, σελ 441, “ Suhrkamp Verlag”, Frankfurt am Main 1974).
β) Λογοτεχνικά περιοδικά «ΖΒΕΖΝΤΑ» και «ΛΕΝΙΝΓΚΡΑΝΤ»(1946): Μετα τον πόλεμο, στα πλαίσια της ταξικής πάλης που διεξάγει το ΚΚΣΕ(μπ.) στο ιδεολογικό μέτωπο παρεμβαίνει εκ νέου ο Α. Ζντάνοφ ασκώντας κριτική στα παραπάνω περιοδικά και στα «έργα» των Ζοσττσενκο και της ποιήτριας Α. Αχματοβα. Άσκησε έντονη κριτική στα «έργα» αυτών των αστών , αποκάλυψε και καταδίκασε το αντιδραστικό περιεχόμενο τους.
Επισήμανε ότι πρόδρομος τους είναι ο Ε.Τ.Α.Χοφμαν «ένας από τους ιδρυτές της παρακμής και του αριστοκρατικού μυστικισμού των σαλονιών» (ο Ernst Theodor Amadeus Hoffmann(1776-1822) ανήκει στον όψιμο γερμανικό ρομαντισμό, αντιδραστικό ρεύμα στο χώρο της λογοτεχνίας).
Υπογραμμίζει τη λενινιστική αρχή ότι «η λογοτεχνία δεν μπορεί να είναι απολιτική, ότι δεν μπορεί να εκπροσωπεί «μια τέχνη για την τέχνη » μα ότι έχει να παίξει βασικό πρωτοποριακό ρολό στην κοινωνική ζωή» από την οποία απορρέει η γενική «αρχή για την δογματικότητα στη λογοτεχνία».
Επισήμανε επίσης ότι «τελευταία εμφανιστήκαν μεγάλα ρήγματα και χοντρές ελλείψεις στο ιδεολογικό μέτωπο», υπενθυμίζοντας εκείνες τις ελλείψεις και τα λάθη στον τομέα της λογοτεχνίας, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ο σοβιετικός συγγραφέας υπογράμμιζε ο Αντρέι Ζντάνοφ, πρέπει «με οδηγό τη μέθοδο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, και μελετώντας ευσυνείδητα και προσέχτηκα την πραγματικότητα μας, προσπαθώντας να εμβαθύνει πιο βαθιά στη φύση του προτσές της εξέλιξης μας, πρέπει να διαπαιδαγωγεί το λαό και να τον οπλίζει ιδεολογικά» (Α. Ζντάνοφ, «Για τη λογοτεχνία» εκδοτικό "Νέα Ελλάδα", Μόρτης 1952).

3. ΜΟΥΣΙΚΗ:
Στα μέσα Γενάρη 1948 έγινε στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΣΕ(Μπ.) συνδιάσκεψη μουσικών στην οποία συμμετείχαν πάνω από 70 σύνθετες, διευθυντές ορχήστρας, μουσικοί κριτικοί και καθοδηγητές μουσικής».
Σε αυτήν παρενέβη εκ μέρους της ΚΕ του Κόμματος ο Α. Ζντάνοφ, με εισήγησή του, στην οποία εξέτασε τα προβλήματα ανάπτυξης της σοβιετικής μουσικής. Χωρίς να αρνηθεί τις επιτυχίες της διαπίστωσε ότι «δεν υπάρχει η παραμικρή αισθητή πρόοδος» για να επισημάνει ότι «το βασικό ζήτημα είναι ο προσανατολισμός της σοβιετικής μουσικής», αφού στη σοβιετική μουσικής υπάρχουν δυο τάσεις: «η μια τάση εκπροσωπεί… μια υγιή προοδευτική βάση, που στηρίζεται στην αναγνώριση του τεράστιου ρόλου που παίζει η κλασική κληρονομία και ιδιαίτερα οι παραδόσεις της ρώσικης μουσικής σχολής, στηρίζεται στο συνταίριασμα του υψηλού ιδεολογικού περιεχομένου της ρεαλιστικής αλήθειας, των βαθιών οργανικών δεσμών με τον λαό, της μουσικής δημιουργίας του τραγουδιού της μεγάλης επαγγελματικής μαστοριάς. Η δεύτερη τάση εκφράζει ένα φορμαλισμό ξένο προς τη σοβιετική τέχνη, παραπετά την κλασική κληρονομία κάτω από το πρόσχημα μιας ψεύτικης προσπάθειας νεωτερισμού, παραπετά το λαϊκό χαρακτήρα της μουσικής, αρνείται να υπηρετήσει το λαό, κι όλα αυτά για χάρη των στενών ατομικών συγκινήσεων ενός μικρού κύκλου εκλεκτών εστέτ».
Στη συνεχεία αναφέρθηκε στο «ζήτημα των σχέσεων της εθνικής μουσικής με την ξένη μουσική», τονίζοντας την αναγκαιότητα εθνικής «μουσικής κουλτούρας υψηλή αναπτυγμένης» για να καταλήξει: «ο διεθνισμός στη μουσική, ο σεβασμός του έργου των άλλων λαών αναπτύσσεται στη βάση του πλουτισμού και της ανάπτυξης της εθνικής μουσικής τέχνης, πάνω σε μια τέτοια άνθιση που να έχει να μοιράσει κάτι με τους άλλους λαούς, και όχι πάνω στην τυφλή μίμηση ξένων προτύπων και στο σβήσιμο των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του εθνικού χαρακτήρα στη μουσική».
Τέλος, αναφέρθηκε στα καθήκοντα των σοβιετικών συνθέτων: «οι σοβιετικοί σύνθετες έχουν δυο καθήκοντα εξαιρετικά υπεύθυνα. Το κυριότερο καθήκον είναι να αναπτύξουν και να τελειοποιήσουν τη μουσική. Το άλλο είναι να υπερασπίσουν τη σοβιετική μουσική από την παρείσφρηση στοιχείων της αστικής παρακμής. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ΕΣΣΔ είναι τώρα ο αυθεντικός θεματοφύλακας της παγκόσμιας μουσικής κουλτούρας, το ίδιο όπως σε όλους τους άλλους τομή είναι το φρούριο του πολύτιμου και της ανθρώπινης κουλτούρας εναντία στην παρακμή της αστικής τάξης και την αποσύνθεση της κουλτούρας. Ήταν ενδεχόμενο οι αστικές επιρροές που έρχονται από την άλλη μεριά των συνόρων μας να βρίσκουν απήχηση στα καπιταλιστικά υπολείμματα μέσα στη συνείδηση ορισμένων εκπρόσωπων της σοβιετικής διανόησης. Τα υπολείμματα αυτά εκφράζονται στην τρελή επιπολαιότητα που τους δέρνει να θέλουν να ανταλλάζουν τους θησαυρούς της σοβιετικής μουσικής με τα αθλία κουρέλια της σύγχρονης αστικής τέχνης…Εμείς, οι μπολσεβίκοι δεν απορρίπτουμε την κληρονομία του πολιτισμού. Αντίθετα, αφομοιώνουμε με κριτικό πνεύμα την κληρονομία όλων των λαών, όλων των εποχών, για να πάρουμε ότι μπορεί να εμπνεύσει στους εργαζόμενους της σοβιετικής κοινωνίας μεγάλες πράξεις στο πεδίο της δουλειάς, της επιστήμης και της κουλτούρας» (Αντρέι Ζντάνοφ: «Για τη μουσική», εκδοτικό «Νέα Ελλάδα» , Μάρτης 1952).
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

ΑντιΝΑΤΟϊκή διαδήλωση σε Άκτιο-Πρέβεζα (22/5/2016) [ΦΩΤΟ]

Στις 22 Μάη 2016 πραγματοποιήθηκε αντιπολεμική-αντιΝΑΤΟϊκή διαδήλωση στο Άκτιο μπροστά στην πύλη της ΝΑΤΟϊκής βάσης. Την διαδήλωση οργάνωσε η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης για τους Πρόσφυγες φοιτητικοί σύλλογοι και άλλοι μαζικοί φορείς. Ακολούθησε πορεία στην πόλη της Πρέβεζας. Στη συγκέντρωση και στην πορεία συμμετείχαν μέλη της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 τα οποία μοίρασαν αντιπολεμική προκήρυξη.







Διαβάστε Περισσότερα »

ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΤΑΛΙΝ (1907-1943)

Σε μια συζήτηση που είχε ο Ζούκωφ με τον Στάλιν στις 08.03.1945 στο Κρεμλίνο, τον ρώτησε: «Σύντροφε Στάλιν από καιρό ήθελα να μάθω για το γιο σας τον Γιάκωβο, δε έχετε καμιά είδηση για την τύχη του; Και ύστερα από αρκετή σιωπή ο Στάλιν με πνιγμένη φωνή απάντησε: Δεν θα ξεφύγει την αιχμαλωσία ο Γιάκωβ. Θα τον σκοτώσουν οι φονιάδες. Τον κρατάνε απομονωμένο για ν' αποκηρύξει την Πατρίδα του. Όχι! Ο Γιάκωβ θα προτιμήσει οποιοδήποτε θάνατο από την προδοσία. Υπέφερε πολύ εκείνη τη μέρα και ούτε που άγγιξε το φαγητό του».

Οι Γερμανοί, μέσον του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού, ενεργούσαν να ανταλλάξουν τον Γιάκωβ (που πιάστηκε αιχμάλωτος σε αφασία,το πιθανότερο είναι ότι το απήγαγαν γερμανοί με τη βοήθεια ρώσων πραχτόρων) με έναν γερμανό Στρατάρχη.

Ο καθένας θα περίμενε πως ο Στάλιν θα δέχονταν την ιδανική «προσφορά». Και εδώ φάνηκε για άλλη μια φορά, σ' όλη της την έκταση η ανωτερότητα του Στάλιν σαν αρχηγού και ηγέτη που στάθηκε πάνω από την ιδιότητα του Πατέρα και τον ανέβασε ακόμα πιο ψηλά στη συνείδηση του στρατού μα και του λαού.

Απαντώντας ο Στάλιν είπε: «Εγώ δεν ανταλλάσσω στρατάρχη με στρατιώτη». Και οι γερμανοί τον εκτέλεσαν. Ποιος από τους αστούς ή τους ρεβιζιονιστές ηγέτες δεν θα εκμεταλλεύονταν μια τέτοια ευκαιρία για να σώσει το παιδί του; Ποιος δικτάτορας και ποιος πρωθυπουργός ως τώρα εκτός από τους πραγματικούς έστειλε τα παιδιά του στην πρώτη γραμμή;

ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΚΑΡΑΣΤΑΘΗΣ: «Ενάντια στην αντισταλινική-αντικομμουνιστική υστερία» (Αθήνα 1993), σελ. 254-255.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Προκήρυξη: Ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο [pdf]

Προκήρυξη (5/2016): Ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο by Εφημερίδα Ανασύνταξη

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ / Ένταση της πάλης κατά του Ρατσισμού-Εθνικισμού-Φασισμού-Ναζι-φασισμού / Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες-μετανάστες / ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ, έξω το ΝΑΤΟ απ’ το Αιγαίο / Έξω όλες οι στρατιωτικές βάσεις
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
Ένταση της πάλης κατά του Ρατσισμού-Εθνικισμού-Φασισμού-Ναζι-φασισμού
Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες-μετανάστες
ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ, έξω το ΝΑΤΟ απ’ το Αιγαίο
Έξω όλες οι στρατιωτικές βάσεις

Η «Συντονιστική Επιτροπή της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO)» στη « Διακήρυξη της Πρωτομαγιάς 2016» σημειώνει ορθά: «Οι ιμπεριαλιστικές και καπιταλιστικές δυνάμεις βαδίζουν προς τον πόλεμο, ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαών. Επανεξοπλίζονται, γίνονται ποιο επιθετικές με σκοπό να επιβάλουν την εκμετάλλευση και την κυριαρχία τους.
Ως αποτέλεσμα της οικονομικής καταστροφής και των ληστρικών πολέμων, βρίσκεται σε εξέλιξη μαζική μετανάστευση από τις φτωχές και καταπιεσμένες χώρες προς τις πλουσιότερες και κυρίαρχες, οι οποίες κλείνουν τα σύνορα.
Την ίδια στιγμή, ο ιμπεριαλισμός με τους πολέμους του και τις στρατιωτικές του εισβολές γεννά την αντιδραστική και φασιστική τρομοκρατία που χρησιμεύει για την επαναχάραξη του χάρτη ολόκληρων περιοχών και για να κρατούν τις μάζες στο σκοταδισμό», και καλεί την εργατική τάξη και τους λαούς να δυναμώσουν «την ενότητα και την ταξική αλληλεγγύη, δημιουργώντας μέσα στον κοινό αγώνα το ενιαίο μέτωπο όλων των εργαζομένων ενάντια στην επιθετικότητα του κεφαλαίου και την πολιτική αντίδραση, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την φασιστική τρομοκρατία!»
Οι στρατιωτικές επεμβάσεις και οι πόλεμοι των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσίας, κλπ.) – πόλεμοι για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής , την εκμετάλλευση, τον έλεγχο και την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών άλλων χωρών (πετρέλαιο, αέριο, κλπ.) – κυρίως στην Εγγύς και Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική (αλλά και σ’ ολόκληρη την αφρικανική Ήπειρο), και αλλού, οδήγησαν στη διάλυση και κατάληψη κρατών (πρώην Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, κλπ.), σε μεγάλη αιματοχυσία, τεράστιες καταστροφές, σε μια χωρίς προηγούμενο φασιστική-ιμπεριαλιστική τρομοκρατία και σε ξεκλήρισμα και ξεσπίτωμα πολλών εκατομμυρίων που κατακλύζουν τις πλουσιότερες καπιταλιστικές χώρες αλλά και την Ελλάδα με τα τεράστια γνωστά προβλήματά της.
Η ιμπεριαλιστική ΕΕ στην οποία σημειώνεται διαρκώς άνοδος των εθνικιστικών, ρατσιστικών, φασιστικών και Ναζι-φασιστικών δυνάμεων «υποδέχεται» τους πρόσφυγες-μετανάστες με κλειστά σύνορα, συρματοπλέγματα και τείχη.
Άνοδος των εθνικιστικών, ρατσιστικών, φασιστικών και Ναζι-φασιστικών δυνάμεων έχει σημειωθεί και στη χώρα μας, ενώ σ’ όλα τα κόμματα της Βουλής, πέραν των δολοφόνων του ήρωα του λαού μας, ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ, της εγκληματικής συμμορίας της Ναζι-φασιστικής «Χρυσής Αυγής», μεγαλοαστικά και ρεφορμιστικά («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) κάνουν αισθητή την ισχυρή παρουσία τους ο εθνικισμός-ρατσισμός (Λ.Κανέλη παρουσιάζει με Σαμαρά κλπ. ναζι-φασιστικό βιβλίο του Μπαλτάκου το Δεκέμβρη του 2006, «Εφ.Συν» 25-26.05.2013, σελ.13, φιλο-«χρυσαυγήτικη» στάση των Ρ.Μακρή-Ζ.Κωνσταντοπούλου, φωτογρ. Μακρή-Μπαλτάκου, Λαφαζάνη-Μπαλτάκου, κλπ. βλ. διαδίκτυο). Χαρακτηριστική ήταν η στάση απέναντι στο Νομοσχέδιο για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ», το οποίο ψηφίστηκε ΜΟΝΟ απ’ τους ρεφορμιστές του ΣΥΡΙΖΑ και απ’ τα μεγαλοαστικά ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ και το Ζουράρη των ΑΝΕΛ («Ρ» 8/7/2015, σελ. 14). Καταψήφισαν το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ (με ισχυροποιημένη τελευταία τη Ναζι-φασιστική του πτέρυγα), οι ακραίοι εθνικιστές-ρατσιστές των ΑΝΕΛ και οι Ναζι-φασίστες της «Χρυσής Αυγής» - όλοι τους ακραίοι ρατσιστές με τους οποίους συμπαρατάχθηκαν και οι βουλευτές του ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ, δηλώνοντας «παρών» δηλ. ΔΕΝ το ψήφισαν (αφού είναι πασίγνωστο ότι με την απάτη του «παρών»(!) δεν ψηφίζονται Νομοσχέδια). Είναι βέβαια η δεύτερη φορά που οι βουλευτές του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ εκδηλώνουν στην πράξη τον εθνικισμό-ρατσισμό τους, αφού ΔΕΝ είχαν ψηφίσει ούτε το Νομοσχέδιο Ραγκούση για το «μεταναστευτικό». Και τότε είχαν δηλώσει «παρών» (είχε ψηφιστεί μόνο απ’ τους βουλευτές των ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, «Ρ» 11/3/2010), επειδή αυτό κατά την ηγεσία του «Κ»ΚΕ, δημιουργούσε τάχα «θέμα μειονότητας και για τους μετανάστες» («Ρ» 9/2/2010, σελ. 15), ή αλλιώς εξαιτίας του κινδύνου «δημιουργίας και ανακίνησης μειονοτικών και εθνικιστικών ζητημάτων μέχρι και την αλλαγή συνόρων» («Ρ»7/3/2010, σελ. 7).
Στη σημερινή κρίσιμη περίοδο που περνάει ο τόπος επιβάλλεται ένταση της πάλης κατά των παραπάνω αντιδραστικών ρευμάτων σε συνδυασμό με την πάλη κατά του πολέμου και του ιμπεριαλισμού, ξεσκεπάζοντας και καταπολεμώντας τη φιλο-ιμπεριαλιστική στάση ΟΛΩΝ των αστικών κομμάτων (φασιστικών, μεγαλοαστικών και ρεφορμιστικών).
***
Οι σημερινοί ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι επιβεβαιώνουν εκ νέου την ορθότητα της λενινιστικής-σταλινικής θέσης για το αναπόφευκτο των πολέμων όσο υπάρχει καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός και διαψεύδουν τους εκπροσώπους της διεθνούς και ντόπιας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, κλπ.) που τη θεωρούν «ξεπερασμένη»(!) και την απορρίπτουν (20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, 1956, σελ. 27-39). Σ’ αντίθεση με τους χρουστσοφικούς  ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες, ο Λένιν υπογραμμίζει ότι ο πόλεμος δε βρίσκεται σε αντίθεση με τις βάσεις της ατομικής Ιδιοκτησίας, αλλά απεναντίας «είναι το άμεσο και αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτών των βάσεων» (ΛΕΝΙΝ). Ακριβώς γι’ αυτό ο ΣΤΑΛΙΝ ορθότατα υπογραμμίζει: «για να εξαλειφθεί το αναπόφευκτο των πολέμων πρέπει να εκμηδενιστεί ο ιμπεριαλισμός» (ΣΤΑΛΙΝ).
ΜΑΗΣ 2016
Διαβάστε Περισσότερα »

Η μεταβατική περίοδος απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό και οι τροτσκιστο-χρουστσοφικές διαστρεβλώσεις της

M' αφορμή την ομιλία της Α. Παπαρήγα σε εκδήλωση (11.12.2002) της "Νομαρχιακής Οργάνωσης της Σπουδάζουσας της ΚΝΕ Ιωαννίνων" με θέμα "Η επικαιρότητα του σοσιαλισμού και η προσφορά του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε" ("Ρ" 29.12.2002) - μνημείο ασυναρτησιών και σοσιαλδημοκρατικών χρουστσοφικών απόψεων - η εφημερίδα "ΠΡΙΝ" (5.1.2003) του τροτσκιστο-χρουστσοφικού ΝΑΡ σχολιάζοντας την ομιλία της ισχυρίζεται, ανάμεσα στ' άλλα, ότι οι κλασικοί "ξεχώριζαν τη μεταβατική κοινωνία από το σοσιαλισμό, πρώτη και ατελή φάση του κομμουνισμού"(!) - απόψεις που συνδέονται άμεσα με τα προβλήματα της ιστορικής οριοθέτησης της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, τη διάρκεια ύπαρξης της διχτατορίας του προλεταριάτου και τις δυο φάσεις της κομμουνιστικής κοινωνίας, απ' τη σωστή ή μη λύση των οποίων εξαρτώνται μια σειρά βασικές θέσεις της θεωρίας και της πρακτικής του επιστημονικού κομμουνισμού, η εφαρμογή των οποίων καθορίζει αν θα διατηρηθεί και στερεωθεί η διχτατορία του προλεταριάτου σε μια σοσιαλιστική χώρα και αν θα προχωρήσει η επανάσταση στην κατεύθυνση της οικοδόμησης της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας ή θα βαδίσει αυτή η χώρα στον αντεπαναστατικό δρόμο της εξάλειψης του σοσιαλισμού και της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού (όπως συνέβηκε με τη Σοβιετική Ένωση της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου). Λίγες μέρες αργότερα ο Κ. Κάππος σ' ένα σημείωμα του στον "Ριζοσπάστη" (11.2.2003) ισχυρίζεται ότι στο "Πρόγραμμα της Γκότα" ο Μαρξ "επαναβεβαίωσε την αναγκαιότητα για μεταβατική περίοδο ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό"!!! Την ίδια χρουστσοφική άποψη έχει, ως γνωστό, και το σοσιαλδημοκρατικό "Κ"ΚΕ.
Τέλος σ' ένα "Κείμενο Εργασίας" (46 σελίδων) της οπορτουνιστικής ομάδας Μπατίκα με τίτλο "Τα αίτια της αποτυχίας της πρώτης προσπάθειας οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού" (χωρίς ημερομηνία έκδοσης) του περασμένου χρόνου γίνεται λόγος, ανάμεσα στ' άλλα, και για "μεταβατική περίοδο", "μεταβατική κοινωνία", κλπ., κλπ. Συγκεκριμένα σ' αυτό το κείμενο - πέρα απ' τους γελοίους αναπόδεικτους ισχυρισμούς ότι οι απόψεις του Στάλιν της περιόδου του '35 αποτελούν τάχα "αναβίωση και επανέκδοση της καουτσκικής αντίληψης περί σοσιαλισμού"(!) που προδίδει χονδροειδή άγνοια του μαρξισμού και των μαρξιστικών απόψεων του Στάλιν αλλά και εκείνων του αποστάτη Κάουτσκι - σημειώνεται ότι "ανάμεσα στην καπιταλιστική και τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία υπάρχει μια ολόκληρη μεταβατική περίοδος (σελ. 18) και αφού παρατίθεται το γνωστό απόσπασμα του Μαρξ από το "Πρόγραμμα της Γκότα" για τη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό σημειώνεται ακόμα ότι "αυτή η περίοδος και η αντίστοιχη της πολιτική εξουσία είναι αναγκαία για να ανοίξει ο δρόμος προς το σοσιαλισμό-κομμουνισμό" (σελ. 18), πως "η μεταβατική περίοδος λοιπόν δεν ταυτίζεται με το σοσιαλισμό" (σελ 19), πως "ο σοσιαλισμός δεν είναι μεταβατική περίοδος απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό" (σελ. 21). (Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τις περί "μεταβατικής κοινωνίας", "γραφειοκρατίας", κλπ. τροτσκιστικές απόψεις ούτε με το περιεχόμενο που δίνει στο "σοσιαλισμό" της η δεξιά οπορτουνιστική ομάδα Μπατίκα, όπως π.χ. τα μυθεύματα περί "εξαφάνισης" των τάξεων, "κατάργησης" των "εμπορευματοχρηματικών σχέσεων", "απονέκρωσης του κράτους", κλπ. στο σοσιαλισμό(!), δηλ. στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας).
Κατ' αρχήν και πριν προχωρήσουμε στο θέμα της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, είναι αναγκαίο να επισημανθεί πως οι παραπάνω δεξιές οπορτουνιστικές αντισταλινικές τροτσκίζουσες ομάδες και Οργανώσεις, μαζί και το χρουστσοφικό "Κ"ΚΕ, έχουν, ανάμεσα στ' άλλα, κοινή στάση και θέσεις απέναντι στη χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση και την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση: πρώτο, όλοι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές απ' το "Κ"ΚΕ ως το ΝΑΡ και τους τροτσκιστές χαιρέτισαν με ενθουσιασμό και υπεράσπισαν τη, μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν, χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση, που οδήγησε στην ανατροπή της διχτατορίας του προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση και συνάμα αποτέλεσε την απαρχή της εξάλειψης του σοσιαλισμού και της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού σ' αυτή τη χώρα, δεύτερο, επικρότησαν και υπεράσπισαν όλες τις καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεις της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ που εξάλειψαν τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, τρίτο, ισχυρίζονται ότι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού δεν διακόπηκε στη Σοβιετική Ένωση αρχές-μέσα της δεκαετίας του '50 απ' τη χρουστσοφική αντεπανάσταση αλλά συνεχίστηκε ως το 1990 με την οικοδόμηση του διαβόητου "ανεπτυγμένου ή υπαρκτού σοσιαλισμού" (διάβαζε: παλινορθωμένου υπαρκτού καπιταλισμού). Ας σημειώσουμε με την ευκαιρία ότι οι επαναστάτες μαρξιστές, δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές ήταν εκείνοι που έθεσαν για πρώτη φορά το ζήτημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, μετά τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, στη Σοβιετική Ένωση, θέση η οποία επιβεβαιώθηκε από τη μετέπειτα πορεία αυτής της χώρας.
Την τελευταία δεκαετία ορισμένοι απ' αυτούς βγαίνουν σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή ή ακριβέστερα σαστισμένοι μετά τη γκορμπατσοφική "καταιγίδα", δηλ. το ανοιχτό πλέον πέρασμα στον κλασικό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοκτησίας και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και αρχίζουν να "προβληματίζονται" ποικιλοτρόπως. Αδυνατώντας όμως να αναλύσουν τις σχέσεις παραγωγής, γενικά τη βάση και το εποικοδόμημα της κοινωνίας στη Σοβιετική Ένωση των Λένιν-Στάλιν και κατά συνέπεια να προσδιορίσουν το χαρακτήρα της τότε σοβιετικής κοινωνίας προσφέρουν-σερβίρουν ως "μαρξιστικές-λενινιστικές"(!) γνωστές μπαγιάτικες και ξαναζεσταμένες "θεωρητικές" σούπες χρουστσο- τροτσκιστο- σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης.
Και τώρα στο ζήτημα της ιστορικής οριοθέτησης της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, που κατέχει σπουδαία θέση στη θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού (ανάλογα με τον τρόπο οριοθέτηση της διαχωρίζονται, ανάμεσα στ' άλλα, οι επαναστάτες μαρξιστές κομμουνιστές απ' τους οπορτουνιστές όλων των αποχρώσεων).
Είναι γνωστό ότι η μαρξιστική θεωρία της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό διαστρεβλώθηκε και απορρίφθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος της περιόδου ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ απ' τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές στο 22ο Συνέδριο (1961) και μάλιστα με δυο συγκεκριμένους στόχους, όπως θα φανεί παρακάτω:
πρώτο, για να απορριφθεί η αναγκαιότητα ύπαρξης της διχτατορίας του προλεταριάτου ως τον κομμουνισμό και "δικαιολογηθεί" θεωρητικά η αντικατάσταση της απ' το λεγόμενο "κράτος όλου του λαού" (= "η διχτατορία της αστικής τάξης" (G.Thomson), ακριβέστερα της νέας τότε υπό διαμόρφωση αστικής τάξης) ή όπως αναφέρεται "ανάπτυξη του κράτους της δικτατορίας του προλεταριάτου σε παλλαϊκό κράτος" ("το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 205, Αθήνα 1961),
δεύτερο, για να δικαιολογηθεί- παρουσιαστεί ο λεγόμενος "ανεπτυγμένος σοσιαλισμός" (=παλινορθωμένος καπιταλισμός) της χρουστσο-μπρεζνιεφικής περιόδου ως "ένας νέος, αυτόνομος τρόπος παραγωγής" ("Προβλήματα Οικονομίας", Νο 5/ 1975, σελ. 27). Όμως, σύμφωνα με τους Μαρξ- Ένγκελς- Λένιν- Στάλιν, ο σοσιαλισμός δεν είναι ένας "ξεχωριστός", "ένας αυτόνομος τρόπος παραγωγής", όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, αλλά η πρώτη φάση ενός και του ίδιου οικονομικοκοινωνικού σχηματισμού: του κομμουνιστικού οικονομικο-κοινωνικού σχηματισμού,
τρίτο, για να συγκαλυφθεί το αντεπαναστατικό πισωδρομικό προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση.
Αναζητώντας στους κλασικούς κάποια αναφορά σ' αυτό το θέμα οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές για να "τεκμηριώσουν" την αντιμαρξιστική άποψη τους κατάφεραν να "βρουν" ένα και μόνο απόσπασμα στο Λένιν, που προφανώς, όπως θα δούμε, το διαστρεβλώνουν. Στην Εισήγηση του 22ου Συνεδρίου αναφέρουν: "ο Β. Ι. Λένιν μας διδάσκει πως η δικτατορία είναι αναγκαία στην εργατική τάξη για να δημιουργήσει τη σοσιαλιστική κοινωνία, για να καταργήσει κάθε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. "Ο σκοπός αυτός, εξηγεί ο Β.Ι. Λένιν, είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί αμέσως, γιατί απαιτεί αρκετά μακρόχρονη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, και γιατί η αναδιοργάνωση της παραγωγής είναι πράγμα δύσκολο, και γιατί χρειάζεται καιρός για τις ριζικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της ζωής, και γιατί η τεράστια δύναμη της συνήθειας στη μικροαστική και την αστική νοοτροπία άσκησης της οικονομίας μπορεί να υπερνικηθεί μόνο με μακρόχρονο, σκληρό αγώνα. Γι' αυτό ο Μαρξ μιλάει για ολόκληρη περίοδο της διχτατορίας του προλεταριάτου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό" (¶παντα, τομ.29, σελ. 377). Επομένως, σύμφωνα με τον Μαρξ και τον Λένιν, το κράτος της διχτατορίας του προλεταριάτου είναι το κράτος της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό.
Όταν ο σοσιαλισμός νίκησε στη χώρα μας απόλυτα και οριστικά και μπήκαμε στην περίοδο της πλατιάς οικοδόμησης του κομμουνισμού, είναι φυσικό να εξαφανίστηκαν οι προϋποθέσεις που είχαν προκαλέσει την ανάγκη της δικτατορίας του προλεταριάτου και τα εσωτερικά της προβλήματα λύθηκαν... Για την οικοδόμηση του κομμουνισμού δε χρειάζεται πια η δικτατορία του προλεταριάτου" ("Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ", σελ. 206-207, Αθήνα 1961)!!!
Πρόκειται για μια χονδροειδή και εντελώς εξόφθαλμη διαστρέβλωση-απάτη των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών που η αποκάλυψη της δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία.
Ανατρέχοντας στο έργο του Λένιν και συγκεκριμένα στο "Χαιρετισμό προς τους Ούγγρους εργάτες" (27.4.1919) απ' όπου είναι παρμένο το παραπάνω απόσπασμα και διαβάζοντας ολόκληρο το κείμενο διαπιστώνει κανείς εύκολα τη διαστρέβλωση του Λένιν εκ μέρους των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών επειδή:
πρώτο, όταν ο Λένιν στο απόσπασμα αυτό μιλάει για "σοσιαλισμό" είναι φανερό πως δεν εννοεί την πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας αλλά τη δεύτερη, δηλ. την αταξική κομμουνιστική κοινωνία αφού κάνει λόγο για "δημιουργία του σοσιαλισμού και εξάλειψη του χωρισμού της κοινωνίας σε τάξεις" (ΛΕΝΙΝ, τομ. 38, σελ. 384-388, 5η έκδοση, Αθήνα) (η εξάλειψη του χωρισμού της κοινωνίας σε τάξεις δεν πραγματοποιείται στο σοσιαλισμό αλλά στον κομμουνισμό), και επομένως
δεύτερο, όταν γράφει για "περίοδο μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό" εννοεί τη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, και, επιπλέον,
τρίτο, παραπέμπει με τη σημείωση (Νο 87) στο έργο του Μαρξ "Κριτική του Προγράμματος της Γκότα" (σελ. 480, του ίδιου τόμου) όπου ο Μαρξ στο περίφημο και πολυδιαστρεβλωμένο γνωστό απόσπασμα μιλάει με σαφήνεια για μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό - και όχι για μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό - στην οποία "αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της... είναι η επαναστατική διχτατορία του προλεταριάτου" και κατά συνέπεια σύμφωνα με τους Μαρξ-Λένιν, το "κράτος της διχτατορίας του προλεταριάτου" δεν "είναι το κράτος της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό", όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, αλλά το κράτος της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.
Από εκείνη την περίοδο οι σοβιετικοί χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές και όλα τα χρουστσοφικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένων και των "Κ"ΚΕ- Συνασπισμού και των μετέπειτα προερχόμενων απ' αυτά Ομάδων και Οργανώσεων, αναθεώρησαν και απέρριψαν τη μαρξιστική θεωρία της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό αλλά και γενικά τη θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού (δυο φάσεις: σοσιαλισμός- κομμουνισμός, κλπ.) προπαγανδίζοντας πλέον την αντιμαρξιστική θεωρία των τριών φάσεων: 1) μεταβατική περίοδος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, 2) "ανεπτυγμένος σοσιαλισμός", 3) κομμουνισμός (υπάρχουν εκατοντάδες άρθρα και δεκάδες βιβλία).
Σ' αντίθεση με τους χρουστσοφικούς και τους άλλους οπορτουνιστές ο Μαρξ στην "Κριτική του Προγράμματος της Γκότα" είναι σαφέστατος και μιλάει για μεταβατική περίοδο απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Γράφει: "Ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην κομμουνιστική Κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ' αυτήν την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου" (Μαρξ, "Κριτική του Προγράμματος της Γκότα", σελ. 10 και Μαρξ-Ένγκελς: "Διαλεχτικά Έργα", τομ.2, σελ. 24).
Σύμφωνα, λοιπόν, με τους Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν η μεταβατική περίοδος από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό αρχίζει με την εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου και εκτείνεται ως την πλήρη οικοδόμηση του κομμουνισμού, ως την εξάλειψη των τάξεων και των ταξικών διαφορών, ως την οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας. Επομένως μεταβατική περίοδος απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, διχτατορία του προλεταριάτου και σοσιαλισμός (πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας) ταυτίζονται. Λόγω χώρου δεν θα επεκταθούμε περισσότερο στο ζήτημα της ιστορικής οριοθέτησης της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό ούτε στ' άλλα ζητήματα που συνδέονται μ' αυτήν. Όμως κλείνοντας αξίζει, παρά τις κάποιες υποχρεωτικές επαναλήψεις να σημειωθούν σύντομα, σχετικά μ' αυτά τα ζητήματα, τα παρακάτω:
πρώτο, η μεταβατική περίοδος αρχίζει με την εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου και εκτείνεται ως την κομμουνιστική κοινωνία άρα η μεταβατική περίοδος οριοθετείται ως τον κομμουνισμό, δηλ. πρόκειται για μεταβατική περίοδο απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό και όχι ως το σοσιαλισμό,
δεύτερο, ο μαρξισμός διακρίνει δυο φάσεις και όχι τρεις φάσεις της κομμουνιστικής κοινωνίας: α) "πρώτη" ή κατώτερη φάση, δηλ. σοσιαλισμός που ταυτίζεται με τη μεταβατική περίοδο απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό και τη διχτατορία του προλεταριάτου και β) την αταξική κομμουνιστική κοινωνία,
τρίτο, το κράτος της διχτατορίας του προλεταριάτου δεν είναι "το κράτος της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό", όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, αλλά το κράτος της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό,
τέταρτο, για την οικοδόμηση του κομμουνισμού είναι ολωσδιόλου απαραίτητη και αναγκαία η διχτατορία του προλεταριάτου, η δε άποψη των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σύμφωνα με την οποία "για την οικοδόμηση του κομμουνισμού δεν χρειάζεται πια η δικτατορία του προλεταριάτου"(!) είναι μια αντιμαρξιστική αντίληψη που στην πράξη οδηγεί στην άρνηση της οικοδόμησης του κομμουνισμού όπως συνέβηκε στη Σοβιετική Ένωση,
πέμπτο, το λεγόμενο "κράτος όλου του λαού" των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ αφού δεν ήταν, όπως μας διαβεβαιώνουν οι ίδιοι, διχτατορία του προλεταριάτου, ήταν διχτατορία της νέας υπό διαμόρφωση αστικής τάξης στη Σοβιετική Ένωση -"η μόνη εναλλακτική λύση αντί της διχτατορίας του προλεταριάτου στη σύγχρονη κοινωνία είναι η διχτατορία της αστικής τάξης" (G.Thomson) - που επινοήθηκε ακριβώς για τη συγκάλυψη της αστικής-ρεβιζιονιστικής διχτατορίας,
έκτο, ο μαρξισμός θεωρεί ότι το κράτος έχει πάντα ταξικό χαρακτήρα και δε γνωρίζει κράτος "πάνω από τάξεις", επομένως η αντίληψη περί "κράτους όλου του λαού" των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών είναι μια αστική αντιμαρξιστική αντίληψη, έβδομο, το κράτος της διχτατορίας του προλεταριάτου δεν "αντικαθίσταται" από κάποιο άλλο κράτος, όπως π.χ. το λεγόμενο "κράτος όλου του λαού" αλλά όταν έχει επιτελέσει τις λειτουργίες του και εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή και ωριμάσουν-εξαλειφθούν οι αντικειμενικοί όροι (εσωτερικοί-εξωτερικοί) που καθιστούν περιττή την ύπαρξη του, τότε αυτό "απονεκρώνεται" στην περίοδο της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας.
Απ'τα παραπάνω είναι φανερό πως και σε αυτά τα ζητήματα οι θέσεις όλων των αντισταλινικών Οργανώσεων οποιασδήποτε κατεύθυνσης δεν έχουν καμιά σχέση με το μαρξισμό.
ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 149 1-15 Γενάρη 2003
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Ο Γ. Λίμπκνεχτ για την Επανάσταση

το αίσθημα των καταπιεσμένων

«Ώσπου ζει ο άνθρωπος πρέπει να είναι επαναστάτης. Να μην είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του. Με το Είναι του. Με το ό,τι κατέχει. Να έχει έφεση στο κάτι το υπέρτατο. Σ' αυτό ακριβώς περικλείεται η ουσία του ανθρώπου. Άμα ο άνθρωπος, άμα η ανθρωπότητα πάψουν να είναι επαναστάτες, τότε ο άνθρωπος, τότε η ανθρωπότητα παύουν να υπάρχουν. Η επανάσταση, η κίνηση είναι η ζωή. Η απουσία της επανάστασης, ο εφησυχασμός είναι ο θάνατος».

«Η καπιταλιστική κοινωνία, που έκανε την πορνεία επίσημο κοινωνικό θεσμό, δεν έχει το δικαίωμα να μιλά, χωρίς να κοκκινίζει από την καταισχύνη, για την ηθική. Το "δικαίωμα" αυτό είναι καταδικασμένο και πρέπει να εξαλειφθεί από το οργισμένο ηθικό αίσθημα, που ζει στα στήθη όλων των καταπιεσμένων».

* * *

Ο Γουλιέλμος Λίμπκνεχτ (1826-1900) ήταν διακεκριμένος παράγοντας του γερμανικού και του διεθνούς εργατικού κινήματος. Ένας από τους κύριους ιδρυτές και αρχηγούς της γερμανικής επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας, φίλος και συνεργάτης του Καρλ Μαρξ και του Φρίντριχ Ένγκελς. Ήταν πατέρας του Καρλ Λίμπκνεχτ (1871-1919), ηγέτη του σοσιαλδημοκρατικού επαναστατικού κόμματος της Γερμανίας, που δολοφονήθηκε άγρια μαζί με την Ρόζα Λούξενμπουργκ το 1919 από τους βάρβαρους Γερμανούς στρατοκράτες με την πλήρη συναίνεση των αστών σοσιαλδημοκρατών ηγετών της Γερμανίας.

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 107 1-15 Απρίλη 2001
Διαβάστε Περισσότερα »