Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 2018 στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ: προκλητικότατη εθνικιστικο-φασιστικο-Ναζιστική πασαρέλα ΚΑΜΜΕΝΟΥ-ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ

Ο φετινός γιορτασμός της 25ης Μάρτη στο Σύνταγμα, με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού, μετατράπηκε σε μια προκλητικότατη εθνικιστικο-φασιστικο-Ναζιστική φιέστα-πασαρέλα ΚΑΜΜΕΝΟΥ-ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ.

Ο ακραίος εθνικιστής τουρκοφάγος φασιστοειδές Π. Καμμένος, απ’ τους προκλητικά ανεύθυνους τυχοδιώκτες, επανέλαβε για πολλοστή φορά σε μια έκρηξη εθνικιστικο-φασιστικής έξαρσης και ανόητων ψευτοπαληκαρισμών, ανάμεσα στ’ άλλα: «όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την εθνική μας κυριαρχία θα τον συντρίψουμε όπως οι έλληνες μαχητές συνέτριψαν το 1821 μια πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όσοι σκέφτονται για μεγάλες οθωμανικές αυτοκρατορίες θα πρέπει να θυμούνται και το 1821, το πώς ο ελληνικός λαός ως μια ψυχή ενωμένος και δυνατός αντιμετώπισε την αυτοκρατορία και τη συνέτριψε».

Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο Κασιδιάρης, γνωστό Χιτλερικό απόβρασμα, της εγκληματικής δολοφονικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής», με ανάλογο περιεχόμενο που απαξιούμε να παρουσιάσουμε και να σχολιάσουμε.

Όμως δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε ότι με αποκλειστική ευθύνη της Κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ νομιμοποιείται η εγκληματική δράση αυτής της δολοφονικής συμμορίας και επιπλέον είναι απαραίτητο να υπενθυμιστεί και να υπογραμμισθεί ότι το σύνολο των εθνικιστικών και φασιστικων-Ναζι-φασιστικών Οργανώσεων (Ταγματασφαλίτες, Χίτες, ΕΔΕΣίτες, κλπ.), κατά τη διάρκεια της τριπλής ιταλο-γερμανο-βουλγάρικης Κατοχής, μπήκαν στην υπηρεσία των φασιστικών στρατευμάτων κατοχής και συνεργάστηκαν μαζί τους, πολεμώντας το λαό μας.

Τέλος, το πιο εξοργιστικό των παρελάσεων ήταν, όπως μας πληροφορεί δημοσιογράφος, η «εικόνα ενός πολύ μικρού παιδιού που στην Αλεξανδρούπολης παρήλασε με στολή παραλλαγής και με ομοίωμα τυφεκίου. Και το χειρότερο, όπως μαθαίνω από αυτόπτες, δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό συμβαίνει και, επίσης, περνώντας μπροστά από επισήμους, όλοι χειροκροτούν, ανάμεσά τους και οι βουλευτές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης» («Τα Νέα» 27/3/2018, σελ.6).
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Βομβαρδισμός της ΣΥΡΙΑΣ απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑ-ΓΑΛΛΙΑ

Έξω η Ελλάδα απ’ το ΝΑΤΟ! – Να κλείσει η βάση της ΣΟΥΔΑΣ και όλες οι ξένες βάσεις!
Να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο!

Αρχές του δεύτερου δεκαήμερου του Απρίλη εντάθηκε περισσότερο και επικίνδυνα ο μόνιμος σφοδρός ανταγωνισμός – προπαντός για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και των δρόμων διέλευσής τους, το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής και τις αγορές – μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, με επίκεντρο τη Συρία, των ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑΣ-ΓΑΛΛΙΑΣ απ’ τη μια και απ’ την άλλη της Ρωσίας, ιδιαίτερα μετά τις συγκρούσεις των εκπροσώπων τους στον ΟΗΕ.

Έτσι στα μέσα Απρίλη (Σάββατο 14/4/2018) κατά τις 4 ώρα τα ξημερώματα οι ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑ-ΓΑΛΛΙΑ εξαπέλυσαν συντονισμένες πυραυλικές επιθέσεις σε σειρά στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Συρίας αλλά και σε διάφορα ερευνητικά της Κέντρα, αφού είχαν ήδη προηγηθεί οι ανάλογες διαβουλεύσεις μεταξύ των τριών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και είχαν γίνει οι ανάλογες στρατιωτικές προεργασίες.

Σύμφωνα με πληροφορίες των ΜΜΕ, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ χρησιμοποιώντας βομβαρδιστικά τύπου «Β-1» εκτόξευσαν, κατά στόχων στο έδαφος της Συρίας, περισσότερους από 100 πυραύλους «Κρουζ». Οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές χρησιμοποιώντας τα καταδιωκτικά «Tornado», έριξαν πυραύλους «Storm Shadow», ενώ οι Γάλλοι με τα βομβαρδιστικά «Rafale» εκτόξευσαν γύρω στους 15 πυραύλους από φρεγάτες.

Από συριακής πλευράς έγινε γνωστό ότι καταρρίφθηκαν κάποιες δεκάδες εχθρικών πυραύλων.
Το επίσημο πρόσχημα των αμερικανο-αγγλο-γάλλων ιμπεριαλιστών ήταν η δήθεν χρήση «χημικών όπλων» απ’ την πλευρά του συριακού στρατού. Ο αρχηγός του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού φασιστοειδές Τραμπ ψευδόμενος a la Göbbels δήλωσε κυνικά: «o σκοπός των ενεργειών μας απόψε είναι μία ισχυρή αποτρεπτική δύναμη κατά της παραγωγής, διάδοσης και χρήσης χημικών όπλων. Αυτή η αποτρεπτική δύναμη είναι ζωτικό συμφέρον εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ», δηλώνοντας επιπλέον: «θα συνεχίσουμε αυτήν την απάντηση μέχρις ότου το συριακό καθεστώς σταματήσει τη χρήση απαγορευμένων χημικών παραγόντων». Ανάλογες δικαιολογίες αναζήτησε η Τερέζα Μέϊ, ισχυριζόμενη, ότι οι μυστικές της υπηρεσίες διέθεταν δήθεν «σημαντικά στοιχεία» για τη χρήση «χημικών όπλων» στη Ντούμα, ενώ ο Ε.Μακρόν δήλωσε: «δεν χωρά αμφιβολία για τα γεγονότα και τις ευθύνες του συριακού καθεστώτος. Η κόκκινη γραμμή που έθεσε η Γαλλία το Μάη του 2017 παραβιάστηκε. Διέταξα συνεπώς τις γαλλικές Δυνάμεις να επέμβουν στο πλαίσιο διεθνούς επιχείρησης με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, στην κατεύθυνση του κρυμμένου χημικού οπλοστασίου του συριακού καθεστώτος».

Ας υπενθυμιστεί εδώ, ότι η στρατιωτική επέμβαση των αμερικανο-αγγλων ιμπεριαλιστών στο Ιράκ και η κατάληψή του έγινε με πρόσχημα ένα μεγάλο ΨΕΥΔΟΣ: τα ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ «χημικά όπλα» του Σαντάμ Χουσεΐν, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια.

Οι εγκληματικές πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία των 3 ιμπεριαλιστικών δυνάμεων πραγματοποιήθηκε χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Απ’ την πλευρά της, η Γερμανίδα καγκελάριος, Αγκελα Μέρκελ, στήριξε την πυραυλική επίθεση των ΗΠΑ-Αγγλίας-Γαλλίας στη Συρία, με το πρόσχημα της «απεχθούς επίθεσης με χημικά όπλα» στη Ντούμα, από την οποία «πέθαναν πολλά παιδιά, γυναίκες και άνδρες», ενώ, απ’ την άλλη κράτησε αποστάσεις και έμεινε έξω απ’ τη στρατιωτική συμμετοχή στη Συρία.

Ας αναφερθεί ακόμα η στάση της Τουρκίας, της οποίας ο υπουργείο Εξωτερικών καλωσόρισε την επίθεση, σημειώνοντας πολύ χαρακτηριστικά: «η Τουρκία θεωρεί την επιχείρηση που έφεραν σε πέρας νωρίς το πρωί ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία την κατάλληλη απάντηση στη χημική επίθεση που στοίχισε τη ζωή σε πολλούς αμάχους στην Ντούμα στις 7 Απρίλη. Καλωσορίζουμε αυτήν την επιχείρηση που ανακουφίζει την απαίτηση της ανθρωπότητας να απαντηθεί η επίθεση στην Ντούμα, για την οποία υπάρχουν ευρείες υποψίες ότι την έκανε το καθεστώς (Ασαντ)». Σαφέστατη αναδίπλωση υποταγής της Τουρκίας στους αμερικανο-ΝΑΤΟϊκούς ιμπεριαλιστές.

Όσον αφορά την Ελληνική κυβέρνηση σε ανακοίνωση του Μαξίμου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται: «η επιχείρηση, όπως αναμενόταν, δεν βοήθησε στην επίλυση της συριακής κρίσης», ότι «δεν είμαστε σήμερα ένα βήμα πιο κοντά σε ένα σημείο ισορροπίας» και ότι «ο μοναδικός τρόπος να επιλυθεί η κρίση είναι διά του διπλωματικού διαλόγου και όχι διά των πολεμικών επιχειρήσεων».

Το μόνο απ’ τα πολιτικά κόμματα που επικρότησε ευθέως την πυραυλική επίθεση των ιμπεριαλιστών στη Συρία, ήταν η ΝΔ που δια του τομεάρχη Εξωτερικών Γ. Κουμουτσάκου δήλωσε: «Η καταδίκη κάθε χρήσης χημικών όπλων, πόσο μάλλον κατά αμάχων, είναι απερίφραστη. Δυστυχώς, αυτό που συνέβη στην πόλη Ντούμα, στην Ανατολική Γκούτα, δεν ήταν μεμονωμένο. Δεν ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν τέτοια όπλα στη Συρία. Το γεγονός αυτό καθιστά επιτακτική τη λήψη αποτρεπτικών μέτρων για την αποφυγή επανάληψης τέτοιων απάνθρωπων ενεργειών. Η σημερινή περιορισμένη και στοχευμένη πυραυλική επίθεση σε συγκεκριμένους στόχους στη Συρία κατέστη αναγκαία μετά την αποτυχία της διπλωματίας στο πλαίσιο του ΟΗΕ».

Η νέα πυραυλική επίθεση στη Συρία των τριών ιμπεριαλιστικών χωρών γίνεται προφανώς για να πιέσουν τη Ρωσία και τη Συρία για συνομιλίες προς την κατεύθυνση ενδεχόμενων συμβιβασμών, εξαιτίας τη ισχυροποίησης των θέσεων της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας στην περιοχή, που συνάμα προδίδει εξασθένιση των θέσεών τους στη διαρκώς φλεγόμενη Μέση Ανατολή. Βέβαια οι βομβαρδισμοί αυτοί εξασφαλίζουν τεράστια αύξηση κερδών στην πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑΣ-ΓΑΛΛΙΑΣ.
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Αντιφασιστική μοτοπορεία αυτοκινητοπομπή

Εκκίνηση: 17:30 άγαλμα Σοβιετικού Στρατιώτη

Άφιξη: 18:30 Σύνταγμα-Συγκέντρωση
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, από: ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ-ΝΑΤΟ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ
200 Χρόνια απ’ τη γέννηση του KARL MARX (5. Μάη 1818) 
 
Η 1η ΜΑΗ – μέρα διεθνούς μαχητικής αλληλεγγύης του προλεταριάτου όλων των χωρών – βρίσκει απ’ τη μια την εργατική τάξη και τους λαούς, μαζί και το λαό μας, σε χειρότερη κατάσταση και απ’ την άλλη φέτος συμπίπτει με τα 200 Χρόνια απ’ τη γέννηση του KARL MARX (5. Μάη 1818), θεμελιωτή της επαναστατικής Κοσμοθεωρίας του διεθνούς Προλεταριάτου – κοσμοθεωρίας που προκάλεσε επανάσταση στο σύνολο των κοινωνικών επιστημών (και όχι μόνο) – και φώτισε, μεταξύ πολλών άλλων, και το δρόμο της βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης, με πρώτη την Κομμούνα του Παρισιού και στη συνέχεια το νικηφόρο Μεγάλο Οχτώβρη στη Ρωσία, ο οποίος οδήγησε στην εγκαθίδρυση, μετά τη συντριβή του αστικού κράτους, της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και την επιτυχή οικοδόμηση στην πράξη, μέσα από οξύτατη και σκληρή ταξική πάλη, του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (1917-1953) – οικοδόμηση που ΔΙΑΚΟΠΗΚΕ, το 1953, απ’ την ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου με βίαιο πραξικοπηματικό τρόπο απ’ τη ρεβιζιονιστική χρουστσοφική αντεπανάσταση υπό την ηγεσία της προδοτικής σοσιαλδημοκρατικής-τροτσκιστικής ομάδας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΚΟΟΥΣΙΝΕΝ-ΣΟΥΣΛΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ, κλπ. κλπ., ενώ στα αμέσως μετέπειτα χρόνια η Σοβ. Ένωση οδηγήθηκε αναπόφευκτα στη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού, που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Ενάντια στους βομβαρδισμούς στη ΣΥΡΙΑ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑΣ-ΓΑΛΛΙΑΣ, με πρωτοβουλία του φασιστοειδούς D.TRUMP
Συντονισμός της πάλης κατά του Πολέμου
Δυνάμωμα της πάλης κατά του Εθνικισμού-Σοβινισμού-Ρατσισμού-Αντισημιτισμού-Φασισμού-Ναζι-Φασισμου-θρησκευτικής σκοταδιστικής Αντίδρασης, που διαπερνά λιγότερο ή περισσότερο το σύνολο των αστικών κομμάτων (παραδοσιακών-ρεφορμιστικών)
Πάλη κατά των εθνικιστικών-σοβινιστικών δυνάμεων σε ΕΛΛΑΔΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ – Να απελευθερωθούν οι πολιτικοί κρατούμενοι απ’ το φασιστικό καθεστώς ΕΡΝΤΟΓΑΝ και οι δυο Έλληνες αξιωματικοί απ’ τις φυλακές της Τουρκίας
ΟΧΙ στις επικίνδυνες τυχοδιωκτικές εθνικιστικές προκλήσεις και απ’ τις ΔΥΟ πλευρές
ΟΧΙ στα τυχοδιωκτικά αντιδραστικά εθνικιστικο-φασιστικά ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΑ συλλαλητήρια των ΝΔ – «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» – ΑΝΕΛ – ΛΕΒΕΝΤΗ – Εκκλησιαστικής Αντίδρασης που τροφοδοτούν τον αντιδραστικό εθνικισμό-φασισμό και οδηγούν σε επικίνδυνη ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ της ΕΛΛΑΔΑΣ και ΟΛΩΝ των χωρών των ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ
ΕΞΩ απ’ τα ΒΑΛΚΑΝΙΑ οι ιμπεριαλιστές Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκοί–ΕΕ–ΡΩΣΙΑΣ
ΟΧΙ στον αντιδραστικό ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟ των εθνικιστικο-φασιστικών δυνάμεων ΕΛΛΑΔΑΣ – πΓΔΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ και αναγνώριση των υπαρκτών συνόρων μεταξύ των δυο χωρών
Δυνάμωμα της πάλης των λαών ΕΛΛΑΔΑΣ – πΓΔΜακεδονίας κατά του ιμπεριαλισμού και των ξενόδουλων κυρίαρχων αστικών τάξεων
Επιστροφή στην Ελλάδα των λίγων εν ζωή Σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων πρώην ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ αλλά και των οικογενειών τους
Αναγνώριση ΟΛΩΝ των δικαιωμάτων της Σλαβομακεδόνικης μειονότητας που η αντιδραστική αστική τάξη και τα κόμματά της από κοινού με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ έχουν κηρύξει «ανύπαρκτη» (ΦΛΩΡΑΚΗΣ: «για το ΚΚΕ μακεδονική μειονότητα δεν υπάρχει» «Ρ» 16/9/1988, σελ.3)
ΖΗΤΩ η φιλία των λαών των Βαλκανίων

Δυνάμωμα και συντονισμός της πάλης κατά των αντιλαϊκών μέτρων που εφαρμόζει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με εντολή των μονοπωλίων της ΕΕ-ντόπιου κεφαλαίου – ΟΧΙ στη συνεχιζόμενη διάσπαση των κινητοποιήσεων εκ μέρους των ρεφορμιστικών Συνδικάτων (ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ, κλπ.)
ΟΧΙ στο κουκούλωμα απ’ ΟΛΑ τα κόμματα του μεγάλου σκανδάλου «NOVARTIS» που πλήρωσε ο λαός μας 23-24 δισ.
Να τιμωρηθεί παραδειγματικά η εγκληματική δολοφονική συμμορία της Ναζι-φασιστικής «Χρυσής Αυγής»

ΖΗΤΩ Η 1Η ΜΑΗ!  - ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ! ΖΗΤΩ Ο ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ!
ΖΗΤΩ ΤΟ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ! 1 ΜΑΗ 2018
ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ (1918-55)
Τ. Θ. 3689, 102 10 Αθήνα. Τηλ. 2108621543, email: anasintaxi@yahoo.com
http://anasintaxi.awardspace.com – http://anasintaxi.blogspot.com
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ ΤΩΝ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ ΤΩΝ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ
(Εγκρίθηκαν βασικά από το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συνεδρίαση του της 12-9-51)

[Σημείωση:
Πρίν μερικούς μήνες έγινε κομματική σύσκεψη 72 σλαβομακεδόνικων στελεχών του ΚΚΕ. Η σύσκεψη συζήτησε το θέμα: "Το κίνημα των σλαβομακεδόνων απο τη σύμπντυξη του Βίτσι-Γράμμου και δώδε και τα καθήκοντά μας". Και κατέληξε στα συμπέρασμα που δημοσιεύουμε παρακάτω. Τα συμπεράσματα αυτά εγκρίθηκαν απο το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
Η σύσκεψη καθόρισε ενα προσωρινό όργανο για τη δουλειά στους σλαβομακεδόνες, απο 21 ταχτικά και 9 αναπληρωματικά μέλη. Το όργανο αυτό θα κάνει τη σχετική πραχτική και τεχνική προετοιμασία για τη σύγκλιση του συνεδρίου των σλαβομακεδόνων, που θ' αποφασίσει να γίνουν πράξη οι αποφάσεις της σύσκεψης. Το ίδιο όργανο θ' αναλάβει τη σύνταξη και επεξεργασία του Καταστατικού και του Προγράμματος της οργάνωσης "ΗΛΙΝΤΕΝ".]

Η κομματική σύσκεψη 72 σλαβομακεδόνικων στελεχών του ΚΚΕ συζήτησε το θέμα "Το κίνημα των σλαβομακεδόνων απο τη σύμπντυξη του Βίτσι-Γράμμου και δώδε και τα καθήκοντά μας". Η σύσκεψη αφού εξέτασε και συζήτησε κριτικά την πορεία του κινήματος των σλαβομακεδόνων στο διάστημα αυτό, κατέληξε στα παρακάτω συμπέρασμα και καθήκοντα:
1. Η σύσκεψη θεωρεί οτι η απόφαση της 6ης ολομέλιας της ΚΕ του ΚΚΕ (Οχτώβρης 1949) που πρότεινε για πολιτική του ΚΚΕ στο σλαβομακεδόνικο: το δικαίωμα της ισοτιμίας των σλαβομακεδόνων, δηλαδή, της πολιτικής αυτοδιοίκησης (αυτονομίας) τους, είναι σωστή γιατί εξυπηρετεί σήμερα πλέρια τα γενικά συμφέροντα της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης στην Ελλάδα, μά και τα ιδιαίτερα συμφέροντα των σλαβομακεδόνων.
Η ισοτιμία των σλαβομακεδόνων με τον ελληνικό λαό, που σημαίνει οι σλαβομακεδόνες νάχουν καθεστώς πολιτικής αυτοδιοίκησης, να ζούν ελεύθεροι και αφέντες στην πατρική τους γή, ανταποκρίνεται στους μύχιους πόθους και τα πραγματικά συμφέροντα του σλαβομακεδονικού λαού. Δένει αδερφικά - αγωνιστικά τους σλαβομακεδόνες με τους έλληνες. Εξασφαλίζει την ενότητα πάλης ελλήνων και σλαβομακεδόνων για την απελευθέρωση της ελλάδας απο την αμερικανοαγγλική κατοχή. Δημιουργεί κοινό μέτωπο κατά της φασιστικής τιτικής συμμορίας του Βελιγραδίου, που καταπιέζει πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά τους μακεδόνες της Μακεδονίας του Βαρδάρη, όπως και η ελληνική μοναρχοφασιστική κυβέρνηση τους σλαβομακεδόνες της Μακεδονίας του Αιγαίου. Το ύψιστο συμφέρον των ελλήνων και των σλαβομακεδόνων επιβάλλει την αδελφική ενότητα πάλης ενάντια στους κοινούς εχθρούς, τους αμερικανοάγγλους καταχτητές, τους μοναρχοφασίστες και τους τιτικούς συμμορίτες, για την απελευθέρωση της Ελλάδας από την αμερικάνικη κατοχή και το μοναρχοφασισμό, για τη νίκη της λαϊκής δημοκρατίας στην Ελλάδα. Η σύσκεψη υπογραμμίζει την υποχρέωση κάθε σλαβομακεδόνα μέλλους του ΚΚΕ μα και εξωκομματικού, να υπερασπίζεται τις θέσεις αυτές απο κάθε εθνικιστική και σωβινιστική διαστρέβλωση, απ' όπου κι άν εκδηλώνεται.
Η σύσκεψη τονίζει ιδιαίτερα οτι για να στερεωθεί η αδελφική ενότητα πάλης του ελληνικού και του σλαβομακεδονικού λαού πρέπει να διεξάγεται ενας ανειρήνευτος ιδεολογικο-πολιτικός αγώνας σε δύο μέτωπα: Ενάντια στο μεγαλοϊδεατικό μεγαλοελληνικό σωβινισμό απο τη μια και τον τιτικό εθνικισμό που τον φουντώνουν οι τιτικοί πράχτορες, εκμεταλλευόμενοι τα μεγαλοελλαδίτικα λάθη που κάνουν μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ απο την άλλη. Καί ο ενας και ο άλλος υπηρετουν τα αμερικανοαγγλικά ιμπεριαλιστικά σχέδια και επιδιώξεις, διαιρώντας και διασπώντας τους δύο λαούς.
2. Μέσα στο επαναστατικό κίνημα στους σλαβομακεδόνες υπήρχε μια μακρόχρονη κρίση στελεχών, κρίση ηγεσίας. Η ηγεσία του σλαβομακεδονικού κινήματος δέ μπόρεσε ν' ανέβει και να σταθεί στο ύψος του σλαβομακεδονικού λαού, που τάδοσε όλα και έγινε ολοκαύτωμα στον αγώνα για την εθνική και κοινωνική του αποκατάσταση, για την ανεξαρτησία και τη λαϊκή δημοκρατία στην Ελλάδα. Αυτή η κρίση παρουσιάστηκε με μεγαλύτερη οξύτητα μετά το ξεσκέπασμα του Τίτο απο το Μπολσεβίκικο Κόμμα και το Γραφείο Πληροφοριών των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων και ύστερα απο τη σύμπτυξη του ΔΣΕ στο Βίτσι-Γράμμο στα 1949. Όταν μια μεγάλη μερίδα απο τα σλαβομακεδόνικα στελέχη, που βρίσκονταν στην ηγεσία του ΝΟΦ και της ΚΟΕΜ, και γενικά του απελευθερωτικού κινήματος, όπως οι Πάσκαλ Μητρόφσκι, Πάβελ Ρακόφσκι, Μιχάλ Μάλλιοφ, Βέρα Νικολόφσκα, Ουρανία Πιρόφσκα, Ήλο Διμάκι (Γκότσε), και Μιχάλ Κεραμιτζίεφ και Σία, αποκαλύφτηκαν πράχτορες του ταξικού εχθρού και ειδικά της τιτικής κλίκας. Αυτοί πρόδωσαν το απελευθερωτικό κίνημα του σλαβομακεδονικού λαού και γενικά το δημοκρατικό κίνημα της Ελλάδας. Γί αυτό και ξεσκεπάστηκαν, χτυπήθηκαν και διώχτηκαν απο τις γραμμές μας.
Η κρίση ηγεσίας οξυνότανε απο το γεγονός οτι απ' τα παλιά και πιστά στελέχη έλειψε η επαναστατική επαγρύπνηση και δραστηριότητα και τα διάκρινε ενας ραγιαδισμός, αναποφασιστικότητα και παθητικότητα, όχι δραστήρια πάλη ενάντια στην τιτική κλίκα, φαινόμενο απαράδεχτο για τα στελέχη και μέλη του κόμματος. Τα στελέχη αυτά έπαθαν ενα μούδιασμα, μια ητοπάθεια και σύγχιση απέναντι στο βασικό ζήτημα του ξεσκεπάσματος της τιτικής κλίκας και των πραχτόρων της. Τη δουλειά για το ξεσκέπασμα της τιτικής κλίκας και των πραχτόρων της, την άφησαν βασικά στα ελληνικά στελέχη, πράγμα που δυσκόλευε το ξετίναγμα των εχθρών του σλαβομακεδονικού λαού. Τα σλαβομακεδόνικα στελέχη, που αναδείχτηκαν με το όπλο στο χέρι, στη διάρκεια του δεύτερου ένοπλου αγώνα, δέ μπόρεσαν ν' αντιμετωπίσουν και να εξουδετερώσουν την υπονομευτική δράση των πραχτόρων στην ηγεσία του ΝΟΦ, γιατί ήταν βασικά απασχολημένα με τον πόλεμο, (όταν οί άλλοι συνωμοτουσαν και υπονόμευαν) όπου πήραν στο ΔΣΕ με τις ικανότητες και την παλικαριά τους τη θέση που τους άξιζε. Καί ακόμα γιατί τα σλαβομακεδόνικα αυτά στελέχη του ΔΣΕ, παρά το γεγονός οτι απ' την πρώτη στιγμή πήραν σωστή και ξεκάθαρη θέση απέναντι στην τιτική συμμορία και στους πράχτορες στο σλαβομακεδόνικο κίνημα, όμως παρουσίαζαν μια θεωρητικοπολιτική ανεπάρκεια και καθυστέρηση, που στίς συνθήκες του πολέμου δέν ήταν εύκολο να ξεπεραστουν. Αυτή η καθυστέρηση είχε σάν συνέπεια οτι τα στελέχη μας αυτά δέν μπόρεσαν να παίξουν πρωτοπόρο ηγετικό ρόλο στο ξεσκέπασμα των προδοτών και σπιούνων.
Σήμερα το μούδιασμα και η σύγχιση των σλαβομακεδόνικων στελεχών με τη δουλειά που έκανε το ΚΚΕ και το ξέσπασμα της συμμορίας Γκότσε-Κεραμιζίεφ-Πάσκαλ ξεπερνιέται βασικά.
Γιά το αποτελεσματικό ξεπέρασμα της κρίσης της ηγεσίας στο σλαβομακεδόνικο κίνημα, χρειάζεται τολμηρή ανάδειξη, και προώθηση νέων στελεχών πρώτ' απ' όλα απο τους μαχητές και αξιωματικούς του ΔΣΕ που διακρίθηκαν στον πόλεμο, που πολέμησαν αποφασιστικά την τιτική κλίκα και τους πράχτορές της και που σήμερα διακρίνονται στην μάθηση και στην παραγωγική δουλειά στίς χώρες που μας φιλοξενούν.
3. Η κρίση ηγεσίας στο σλαβομακεδόνικο επαναστατικό απελευθερωτικό κίνημα βασικά οφείλεται στο γεγονός ότι, σ' ένα μεγάλο ποσοστό, τα ηγετικά μας στελέχη μέσα στους σλαβομακεδόνες σ' αντίθεση με το λαό, στάθηκαν ουσιαστικά αντίθετα πρός το πραγματικό επαναστατικό και εθνικό συμφέρο του σλαβομακεδόνικου λαού, που απαιτουσε ενότητα και κοινή πάλη με τον υπόλοιπο λαό της Ελλάδας κάτω απο την καθοδήγηση του ΚΚΕ.
Η διαφθορά και η εξαγορά στον καιρό της τουρκοκρατίας, ο διεμελισμός της Μακεδονίας σε τρία κομμάτια, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αντιδρατικά μοναρχικά καθεστώτα στην Ελλάδα Γιουγκοσλαβία Βουλγαρία που μοιράστηκαν τη Μακεδονία και που με τούς μακεδονομάχους και τούς κομιτατζήδες επιδρούσαν αποσυνθετικά στο εθνικοεπαναστατικό κίνημα του μακεδόνικου λαού, ο ανταγωνισμός, οι αντιθέσεις και η διαλυτική επίδραση των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στα Βαλκάνια. Όλα αυτά δημιούργησαν ένα αλώνισμα ιδεολογικό, πολιτικό και πραχτορικό μέσα στο σλαβομακεδόνικο επαναστατικό κίνημα και στη σλαβομακεδόνικη διανόηση που απ' αυτή έβγαιναν τα ηγετικά, καθοδηγητικά στελέχη του σλαβομακεδόνικου λαού. Ακόμα η πολιτική του εξελληνισμού, που εφάρμοσαν οι αστοτσιφλικάδες της Ελλάδας, η δημιουργία των γκραικομάνων και οι άλλες μεγαλοελλαδίτικες σωβινιστικές εκδηλώσεις, είχαν σάν συνέπεια να διαφθείρουν και να χαλνούν, να κάνουν ιδεολογικά-αγωνιστικά ασταθή πολλά σλαβομακεδόνικα στελέχη.
Η αντεπαναστατική δράση της τιτικής συμμορίας και τα λάθη του ΚΚΕ στο εθνικό ζήτημα, στην περίοδο της χιτλεροφασιστικής κατοχής, μεγάλωσαν την κρίση μέσα στο απελευθερωτικό σλαβομακεδόνικο κίνημα. Η κλίκα του Τίτο είχε ανοιχτά αρπαχτικές καταχτητικές βλέψεις σε βάρος της Μακεδονίας του Αιγαίου. Η προδοτική συμμορία του Τίτο-Κολισέφσκι, με τη βοήθεια των πραχτόρων της Γκότσε-Κεραμιζίεφ-Μητρόφσκι μέσα στίς γραμμές του σλαβομακεδόνικου κινήματος, εργάστηκε με όλα τα μέσα για να διαφθείρει πολιτικά μια σειρά σλαβομακεδόνικα στελέχη. Οι πράχτορες Μητρόφσκι και Σία απομάκρυναν και απομόνωναν απο το απελευθερωτικό κίνημα των σλαβομακεδόνων κάθε συνειδητό σλαβομακεδόνικο στέλεχος, καλλιεργούσαν ενα τεχνητό ψεύτικο, ανύπαρχτο και διασπαστηκό διαχωρισμό σε γκραικομάνους και τάχα "γήσιους" σλαβομακεδόνες και στάθηκαν εμπόδιο σε πολλά ικανά στελέχη ν' αναδειχτούν σε ανώτερα κομματικά στελέχη, Ιδιαίτερα στα χρόνια 1945-49 όταν υπήρχαν δυνατότητες για τη δημιουργία και την θαρραλέα τούς ανάδειξη.
Η υπονομευτική δουλειά της τιτικής κλίκας τρεφόταν απο τα λάθη και τις αδυναμίες του κόμματος μας στην πρώτη κατοχή. Η καθοδήγηση του ΚΚΕ τότε δέν είδε σωστά το σλαβομακεδόνικο κίνημα, δέν πήρε καθαρή θέση για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση των σλαβομακεδόνων στην κοινή πάλη με τον ελληνικό λαό, ανάθεσε τη διαχείριση του σλαβομακεδόνικου κινήματος σε τυχοδιωχτικά και σωβινιστικά μεγαλοελλαδίτικα στοιχεία και άφηνε ουσιαστικά ανενόχλητους τούς τιτικούς πράχτορες να δρούν αντεπαναστατικά στούς σλαβομακεδόνες του Αιγαίου. Έτσι η υπονομευτική δουλειά της τιτικής κλίκας οδήγησε ώς την ένοπλη σύγκρουση με τούς σλαβομακεδόνες και το πέρασμα πολλών σλαβομακεδόνων μαχητών και αξιωματικών στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Το γεγονός αυτό μεγάλωσε πιό πολύ την κρίση στο σλαβομακεδόνικο κίνημα.
4. Στη διάρκεια του δεύτερου ένοπλου αγώνα το ΚΚΕ κέρδισε αποφασιστικά το σλαβομακεδόνικο λαό της Μακεδονίας του Αιγαίου, με τη σωστή γραμμή και δράση του. Στα τρία χρόνια πάλης του ΔΣΕ ο σλαβομακεδόνικος λαός δημιούργησε νέους και αδιάρηχτους δεσμούς αίματος με τον ελληνικό λαό και πραγματοποιήθηκε στέρεη η ενότητα αναμεταξύ τους. Οι σλαβομακεδόνες έδωσαν πολύ αίμα στον κοινό αδερφικό αγώνα και δημιούργησαν εκατοντάδες και χιλιάδες απο καινούργια σλαβομακεδόνικα στελέχη. Τώρα τα στελέχη αυτά βρίσκονται στη μεγάλη τους πλειοψηφία σε φιλικές χώρες, όπου αποχτούν σοσιαλιστική συνείδηση στα εργοστάσια και τα σοβχόζ, ειδικεύονται στην παραγωγή και διαπαιδαγωγούνται στο πνεύμα του μαρξισμού-λενινισμού. Ο τρίχρονος ένοπλος αγώνας και η δουλειά που γίνεται τώρα στις χώρες που φιλοξενούν τους πρόσφυγες μας δημιουργούν τις προϋποθέσεις να ξεπεραστεί οριστικά η μακρόχρονη κρίση στο σλαβομακεδόνικο απελευθερωτικό κίνημα.
Η κρίση που οι Βαφειάδης-Παρτσαλίδης πήγαν να δημιουργήσουν στο ΚΚΕ επιβράδυνε και καθυστέρησε τη δουλειά πού απο το βουνό το ΚΚΕ είχε δραστήρια αρχίσει για το ξεκαθάρισμα από τον τιτοϊσμό μέσα στο σλαβομακεδόνικο κίνημα μας. Ιδιαίτερα ο Μ. Παρτσαλίδης παρουσιάστηκε με ανοιχτά σωβινιστικές απόψεις στο σλαβομακεδόνικο ζήτημα, θεώρησε σα λάθος και χτύπησε τη γραμμή της 5ης ολομέλειας για την αυτοδιάθεση, πολέμησε τη γραμμή της 6ης ολομέλειας και αρνήθηκε το δικαίωμα της πολιτικής αυτοδιοίκησης (αυτονομίας) στους σλαβομακεδόνες. Ακόμα ορισμένες ταλαντεύσεις, που παρουσιάστηκαν καί στην ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με τη σωστότητα της γραμμής της 5ης ολομέλειας, επέδρασαν ανασταλτικά στη δουλειά μας στους σλαβομακεδόνες.
Παρά τις επιτυχίες που είχαμε στην πάλη για το ξεσκέπασμα των πραχτόρων της τιτικής συμμορίας, παρουσιάζουμε ακόμα σοβαρές αδυναμίες στους σλαβομακεδόνες που στη μεγάλη τους πλειοψηφία, όπως στον πόλεμο έτσι και τώρα στην παραγωγή και τη μόρφωση, συμβαδίζουν αδελφικά με τους έλληνες και συχνά έρχονται με καλύτερα αποτελέσματα και πρώτοι. Πηγή των αδυναμιών μας είναι ότι το σλαβομακεδόνικο κομματικό αχτίφ δέν αφομοίωσε τη γραμμή που χάραξε η 6η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ για το σλαβομακεδόνικο ζήτημα, ότι ένα κομμάτι αυτού του αχτίφ δέν απαλλάχτηκε ολοκληρωτικά απο την τιτική επίδραση. Τις αδυναμίες των σλαβομακεδόνων κομμουνιστών τις μεγαλώνουν οι μεγαλοελλαδίτικες σωβινιστικές αντιλήψεις μερικών ελλήνων κομμουνιστών, που αντικείμενα χύνουν νερό στο μύλο των τιτικών πραχτόρων. Δέ χτυπήσαμε και δέν ξεσκεπάσαμε ανοιχτά τους τιτικούς πράχτορες, που ακόμα βρίσκονται στις γραμμές του κινήματος μας. Δέν παλαίψαμε με επιμονή και συνέπεια ενάντια στο σωβινισμό και εθνικισμό. Δέ χτυπάμε ακούραστα και αμείλιχτα τις σωβινιστικές εκδηλώσεις που παρουσιάστηκαν απο σλαβομακεδόνες και έλληνες. Έχουμε παραδείγματα, που σλαβιμακεδόνες δάσκαλοι εμπόδισαν τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σλαβομακεδονόπουλα. Έλληνες δάσκαλοι περιόρισαν στο ελάχιστο τις ώρες της διδασκαλίας της μακεδονικής γλώσσας. Άλλα στελέχη απαγόρευσαν στους σλαβομακεδόνες να γιορτάσουν την εθνική τους γιορτή κλπ. Δέν έγινε σοβαρή δουλειά για το δυνάμωμα της ενότητας ελλήνων και σλαβομακεδόνων. Αντίθετα, με την αρνητική μας δουλειά, σε ορισμένους τομείς, η ενότητα ανάμεσα στους έλληνες και σλαβομακεδόνες ένα διάστημα χαλάρωσε. Έχουμε περιπτώσεις, που σλαβομακεδόνες δέ θέλησαν να πάνε στη δουλειά μαζί με έλληνες. Άλλοι, που πήγαν μαζί με τους έλληνες εκδήλωσαν τάσεις για να χωρίσουν. Γινότανε χωρισμός και διαχωρισμός ανάμεσα στα σλαβομακεδονόπουλα και τα ελληνόπουλα. Τα σλαβομακεδόνικα κομματικά στελέχη δέν είδαν τα Ιδιαίτερα ζητήματα των σλαβομακεδόνων, όπως το ζήτημα των εφημερίδων, της εθνικής μόρφωσης, του εθνικού πολιτισμού κλπ. και δέ δούλεψαν για τη λύση και την ανάπτυξή τους. Δέ βοήθησαν στην πολιτική ενημέρωση των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων στις ΛΔ γύρω απο την κατάσταση στην Ελλάδα και την Μακεδονία του Βαρδάρη. Δέ δούλεψαν, όπως το ζητά το κόμμα, για να διαφωτίσουν τους σλαβομακεδόνες γύρω απο τη σημασία του παγκοσμίου κινήματος των οπαδών της ειρήνης, γύρω απο τη σημασία του έρανου τιμής για τους ήρωες δεσμώτες, που ανάμεσα τους πάρα πολλοί είναι οι σλαβομακεδόνες. Δε διαφωτίστηκαν οι καθυστερημένοι απο τους σλαβομακεδόνες, που ζούν στις ΛΔ για να πεισθούν ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση των ΛΔ έχει τεράστια σημασία για το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα της χώρας μας και ότι με την πρωτοπόρα συμμετοχή μας στήν ανοικοδομητική δουλειά στις ΛΔ βοηθάμε και το δικό μας κίνημα. Γενικά η πολιτική δουλειά στους σλαβομακεδόνες καθυστερεί καί εξαιτίας της καθυστέρησης αυτής είχαμε και αρνητικές εκδηλώσεις.
5. Στις ΛΔ βρίσκονται μερικές χιλιάδες σλαβομακεδονόπουλα, όλα παιδιά λαϊκών αγωνιστών. Στα παιδιά αυτοί οι λαοί, οι κυβερνήσεις και τ' αδερφά κόμματα των Λαϊκών Δημοκρατιών, δόσανε όλες τις δυνατότητες να ζήσουν μία πολιτισμένη ζωή, να μορφωθούν εθνικά, εγκυκλοπαιδικά, τεχνικά και επιστημονικά καί τα σλαβομακδονόπουλα παρουσιάζουν καλές επιδόσεις και σοβαρή πρόοδο. Οι δυνατότητες όμως αυτές δέν αξιοποιήθηκαν όσο έπρεπε, γιατί στα παιδιά επικεφαλής βρέθηκαν απο την αρχή πολλοί πράχτορες της τιτικής κλίκας. Μέσα στα παιδιά είχε δημιουργηθεί μία άσχημη κατάσταση. Τα παιδιά δέ διαπαιδαγωγούνταν στο πνεύμα της ενότητας και αδελφότητας με τα ελληνόπουλα, ενότητας που έχει δεθεί με το αίμα των πατεράδων τους, των αδερφών τους, των λαών τους, στο πνεύμα του προλεταριακού διεθνισμού και της αλληλεγγύης.
Σήμερα η κατάσταση στα παιδιά γενικά καλυτέρεψε. Βασικά χτυπήθηκαν πολλές μεγαλοελλαδίτικες εκδηλώσεις και οι φορείς τους. Απομακρύνθηκαν οι τιτικοί πράχτορες, τα σωβινιστικά, τα σκάρτα καί τα λογής-λογής εχθρικά στοιχεία. Σήμερα τα σλαβομακεδονόπουλα μορφώνονται και διαπαιδαγωγούνται μαζί με τα ελληνόπουλα σάν πραγματικά αδέρφια. Μορφώνονται στη μητρική τους γλώσσα καθώς καί στην ελληνική και στη γλώσσα της ΛΔ. Διαπαιδαγωγούνται στο πνεύμα της αγάπης προς την πατρίδα, τη δημοκρατία, το σοσιαλισμό καί την ειρήνη. Στο πνεύμα της αγάπης προς τους λαούς των Λαϊκών Δημοκρατιών και τη μεγάλη Σοβιετική Ένωση. Προετοιμάζονται να γίνουν καλοί και υποδειγματικοί αγωνιστές της λευτεριάς της πατρίδας μας, της νίκης και της οικοδόμησης της λαϊκής δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Η δουλειά όμως στα παιδιά καθυστερεί σημαντικά στα ζητήματα της μακεδόνικης γλώσσας, της φιλολογίας, του πολιτισμού και της εθνικής σλαβομακεδόνικης επαναστατικής αγωγής. Υπάρχουν ακόμα δάσκαλοι τιτικά επηρεασμένοι και αλλά σωβινιστικά εχθρικά στοιχεία. Χρειάζεται πολύ συστηματική και επιμονή δουλειά ακόμα στα παιδιά, ιδιαίτερα από τους σλαβομακεδόνες επονίτες, για να γίνουν τα παιδιά έτσι όπως τα θέλει ο λαός και το κόμμα μας.
6. Το ΝΟΦ, που ιδρύθηκε τον Απρίλη του 1945 με τιτική πρωτοβουλία, στάθηκε βασικά ανίκανο να εκπληρώσει τους πόθους του σλαβομακεδόνικου λαού. Το ΝΟΦ δημιουργήθηκε απο τους Τίτο-Κολισέφσκι, απο στοιχεία τιτογενή, τυχοδιωχτικά και εχθρικά προς το δημοκρατικό κίνημα της Ελλάδας. Ο ιδρυτικός και καθοδηγητικός του πυρήνας αποτελέστηκε απο πράχτορες της τιτικής συμμορίας, τύπου Μητρόφσκι, Κεραμιτζίεφ, Γκότσε, Ρακόφσκι και Σία, με αποκλειστικό σκοπό να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της τιτικής κλίκας στη Μακεδονία του Αιγαίου, που ήταν η διάσπαση και το χτύπημα από τα μέσα του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος της χώρας μας, η εκμετάλλευση του σλαβομακεδόνικου ζητήματος προς όφελος των εθνικιστικών επιδιώξεων της σπείρας του Βελιγραδίου, η προσάρτηση της Μακεδονίας του Αιγαίου από τον Τίτο. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι καί οι Άγγλοι τον Δεκέμβρη του 1944 ευνοούσαν τέτοιο πράγμα, γιατί προτιμούσαν τη Θεσσαλονίκη να την πάρει ο Τίτο πάρα ο ΕΛΑΣ. Ο καθοδηγητικός πυρήνας του ΝΟΦ, από την ίδρυσή του ώς το τέλος, έπαιξε προδοτικό και πραχτορικό ρόλο σε βάρος της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης στην ελλάδα γενικά, και του απελευθερωτικού κινήματος των σλαβομακεδόνων ειδικά, και προς όφελος της κλίκας του Τίτο, του μοναρχοφασισμού καί των αγγλοαμερικάνων ιμπεριαλιστών. Έτσι το ΝΟΦ από λαϊκοαπελευθερωτική οργάνωση των σλαβομακεδόνων, που έπρεπε να οδηγήσει το σλαβομακεδόνικο λαό, σε αδερφική ενότητα με τον ελληνικό λαό, στην πάλη γιά την ανατροπή του μοναρχοφασισμού, το διώξιμο των αμερικανοάγγλων από την Ελλάδα και τη νίκη της λαϊκής δημοκρατίας, έγινε όργανο εξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων. Το ΝΟΦ και τα τμήματά του, ΝΟΜΣ-ΑΦΖ, προσπάθησαν να κάνουν το σλαβομακεδόνικο κίνημα, από εφεδρεία της επανάστασης στην Ελλάδα, εφεδρεία της αντεπανάστασης. Ο σλαβομακεδόνικος λαός έπαυε πιά να έχει εμπιστοσύνη στην οργάνωση του ΝΟΦ. Το ΝΟΦ σύμφωνα καί με τη θέληση του ιδίου του σλαβομακεδόνικου λαού πρέπει να διαλυθεί και νά ιδρυθεί άλλη λαϊκοαπελευθερωτική οργάνωση των σλαβομακεδόνων.
7. Για να ξεπεραστούν οι σοβαρές αδυναμίες, που υπάρχουν στο σλαβομακεδόνικο κίνημα, για να ξεπεραστεί το βασικό ζήτημα της κρίσης των στελεχών καί για να προωθηθεί το κίνημα των σλαβομακεδόνων, η σύσκεψη κάνει τις πιό κάτω προτάσεις στην ΚΕ του ΚΚΕ.
α) Στην πρώτη σειρά του κινήματος των σλαβομακεδόνων μπαίνει το ξεπέρασμα της κρίσης των στελεχών, με την ανάδειξη στην ηγεσία καινούργιων στελεχών. Το ζήτημα αυτό μπορεί να λυθεί θετικά. Στο δεύτερο ένοπλο αγώνα ο σλαβομακεδόνικος λαός πήρε μαζικά μέρος. Στον αγώνα αυτόν δημιουργήθηκαν εκατοντάδες καινούργια σλαβομακεδόνικα στελέχη. Τα στελέχη αυτά σήμερα με τη δουλειά τους στα εργοστάσια, στα κολχόζ και σοβχόζ, στις φιλόξενες χώρες που ζούν, με την πολύπλευρη μορφωτική δουλειά, που γίνεται, ξεκαθάρισαν, διαμορφώθηκαν και διαμορφώνονται σ' ένα βασικά σταθερά σλαβομακεδόνικο κομματικό αχτίφ, που δίνει τη βάση για να ξεπεράσουμε την κρίση των στελεχών. Χρειάζεται να βοηθήσουμε τα στελέχη αυτά, να τα μελετήσουμε καί να τα προωθήσουμε θαρραλέα σύμφωνα με τις ικανότητες, τη δουλειά τους και την εμπιστοσύνη που τους δίνει ο λαός τους στην ηγεσία του κινήματος των σλαβομακεδόνων. Πρέπει να βοηθηθούν ακόμα τα παλιά στελέχη να ξεπεράσουν τα αρνητικά που παρουσίασαν και να γίνουν ικανά ν' ανταποκριθούν στα νέα σοβαρά καθήκοντα. Κριτήρια για την ανάδειξη των καινούργιων στελεχών πρέπει νάναι: Η συμμετοχή και η απόδοση στον αγώνα, η πάλη τους ενάντια στην τιτική κλίκα και τους πράχτορές της στις γραμμές μας, η πολεμική τους επίδοση στο ΔΣΕ καί η πρωτοποριακή τους τώρα επίδοση στην παραγωγή και την μόρφωση. Τα στελέχη μας στούς σλαβομακεδόνες για ν' ανταποκριθούν στην εκπλήρωση των καθηκόντων, που βάζει η ΙΙΙ συνδιάσκεψη του κόμματός μας, πρέπει πρώτ' απ' όλα να αποτινάξουν την παθητικότητα και το ραγιαδισμό. Να οξύνουν την επαναστατική επαγρύπνηση. Να προσέξουν την ανάπτυξη του ιδεολογικού τους επιπέδου, γιατί η κύρια αιτία των ταλαντεύσεων των σλαβομακεδόνικων στελεχών οφείλεται στο εξαιρετικά χαμηλό ιδεολογικό τους επίπεδο. Η αφομοίωση της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας μας γενικά και ειδικά της θεωρίας μας για το έθνος και το εθνικό ζήτημα, της πολιτικής του ΚΚΕ, αποτελεί το βασικότερο καθήκον των σλαβομακεδόνικων κομματικών στελεχών. Τα στελέχη μας ακόμα δέν πρέπει να ξεχνάνε ουτε μία στιγμή ότι ο κίνδυνος απο την τιτική υπονόμευση και διαλυτική, χαφιέδικη δουλειά υπάρχει πάντα καί οτι πρέπει να επαγρυπνούμε, καί να τον πολεμάμε ακατάπαυστα, ακούραστα και ανειρήνευτα.
β) Να συνεχιστεί επίμονα και με συνέπεια η δουλειά για ολοκληρωτικό ξεκαθάρισμα των γραμμών μας απο τα υπολείμματα των τιτικών πραχτόρων καί απο κάθε ύποπτο σωβινιστικό και αντικομματικό στοιχείο. Να ξεσκεπάζουμε τους πράχτορες και τα εχθρικά στοιχεία, ανοιχτά και με συγκεκριμένα στοιχεία και να καταγγέλουμε τις αντικομματικές, αντιμακεδόνικες ενέργειές τους μπροστά στις μάζες των σλαβομακεδόνων. Να είμαστε αδιάλλαχτοι απέναντί τους, να τους χτυπάμε και να τους ξεσκεπάζουμε ανειρήνευτα, να διώχνουμε απο τις γραμμές μας τους προβοκάτορες καί χαφιέδες καί να τους κάνουμε πολιτικά, ιδεολογικά οργανωτικά ακίνδυνους για το κόμμα μας και το σλαβομακεδόνικο λαό. Παράλληλα πρέπει ν' αποφεύγουμε να δίνουμε τόσο εύκολα χαρακτηρισμούς για τιτικούς πράχτορες χωρίς κανένα στοιχείο, όπως έγινε απο την Κομματική Επιτροπή της Τσεχοσλοβακίας, όπου ορισμένοι σλαβομακεδόνες χαρακτηρίστηκαν εντελώς αβασάνιστα τιτικοί πράχτορες. Επίσης πρέπει να κάνουμε συνεχή και επιμονή διαφωτιστική δουλειά για να μεταπείσουμε και να κερδίσουμε τους παρασυρμένους σλαβομακεδόνες που είναι τίμιοι και ειλικρινείς. Έτσι ξεκαθαρίζει και δυναμώνει το κίνημα. Πρέπει ν' αναπτύξουμε την επαγρύπνηση σε ανώτερο βαθμό, ώστε να φράξουμε το δρόμο στα εχθρικά στοιχεία που θα θελήσουν να συνεχίσουν ύπουλα και καμουφλαρισμένα τη διαλυτική τους δουλειά στις γραμμές μας. Ύψιστο καθήκον των σλαβομακεδόνικων στελεχών και μελών καί ολόκληρου του σλαβομακεδόνικου λαού, είναι να φυλάξουν την ενότητα και μονολιθικότητα μέσα στις γραμμές του κινήματός μας. Να φυλάξουν και να δυναμώσουν την ενότητα πάλης και την αδελφότητα του σλαβομακεδόνικου με τον ελληνικό λαό.
γ) Να δυναμώσει η διαφωτιστική και πολιτική δουλειά στους σλαβομακεδόνες. Με ομιλίες, μαθήματα καί τον τύπο μας να πείσουμε τους σλαβομακεδόνες για την ορθότητα της θέσης της 6ης ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ πάνω στο σλαβομακεδόνικο ζήτημα. Με τα ίδια μέσα να πείσουμε και τον τελευταίο τίμιο παρασυρμένο σλαβομακεδόνα για τον προδότικο ρόλο της κλίκας του Τίτο, για το ολοκληρωτικό και ξετσίπωτο πέρασμά της στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Να ενημερώνουμε διαρκώς τους σλαβομακεδόνες για την κατάσταση στην Ελλάδα, στη Μακεδονία του Βαρδάρη, καί στην τιτική Γιουγκοσλαβία. Να δυναμώσουμε την πάλη ενάντια στις σωβινιστικές εκδηλώσεις, όπου εξακολουθούν να παρουσιάζονται, τόσο στους έλληνες, άλλο τόσο και στους σλαβομακεδόνες. Ν' ανοίξουμε παντού σχολές αγραμμάτων για να μάθουν όλοι οι σλαβομακεδόνες να μιλάνε, να γράφουν, και να διαβάζουν στη μητρική τους γλώσσα. Να δημιουργήσουμε εκπολιτιστικούς ομίλους για την καλλιέργεια και ανάπτυξη του εθνικού μακεδόνικου πολιτισμού. Να βελτιωθούν οι μακεδόνικες σελίδες στις εφημερίδες μας. Να εκδόσουμε περισσότερα βιβλία γύρω απο τη μακεδόνικη φιλιλογία. Για το σκοπό αυτό πρέπει να γίνουν συνταχτικές επιτροπές κατα χώρα και μία για τον κεντρικό εκδοτικό οργανισμό. Όταν έτσι λύσσουμε τα παραπάνω ζήτημα και μία σειρά άλλα μικρά και μεγάλα, που απασχολούν ιδιαίτερα τους σλαβομακεδόνες στις ΛΔ, τότε θα κάνουμε ακίνδυνα τα εχθρικά και σωβινιστικά συνθήματα που ρίχνουν οι τιτικοί πράχτορες και οι έλληνες μεγαλοϊδεάτες και θα εξουδετερώνουμε τη διαλυτική δουλειά που κάνουν.
δ) Για τη θεωρητικοπολιτική κατάρτισή τους τα σλαβομακεδόνικα στελέχη μας πρέπει να περάσουν απο πολιτικές κομματικές σχολές καί να οργανωθεί συστηματικά η αυτομόρφωσή τους. Η αρχή πρέπει να γίνει με τη φοίτηση στην κεντρική κομματική σχολή 50 σλαβομακεδόνικων κομματικών στελεχών, που θα προετοιμαστούν πραχτικά και θεωρητικά γιά τις ανάγκες του κινήματος, για την καθογηγητική δουλειά μέσα στους μακεδόνες πρόσφυγες.
ε) Τα σλαβομακεδόνικα κομματικά στελέχη, με το προσωπικό τους παράδειγμα πάντοτε, να βοηθήσουν τους σλαβομακεδόνες στις ΛΔ που δουλεύουν στα εργοστάσια και τα σοβχόζ να καταχτήσουν την τεχνική, να διακριθούν στη δουλειά και να βγούν ουντάρνικοι και σταχανοφικοί. Να βοηθήσουν για να μπούν όλοι οι σλαβομακεδόνες στα συνδικάτα και να συμμετέχουν ενεργά στη συνδικαλιστική ζωή των εργοστασίων τους, γιατί αυτό θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της εργατικής τους συνείδησης και της σοσιαλιστικής και διεθνιστικής τους διαπαιδαγώγησης.
στ) να ξεσηκώσουμε τους σλαβομακεδόνες στις ΛΔ στην καμπάνια για τον έρανο τιμής. Γιατί χιλιάδες είναι οι σλαβομακεδόνες λαϊκοί αγωνιστές και πατριώτες, που σαπίζουν στα Μακρονήσια και τις φυλακές μαζί με τους ελληνες πατριώτες, και έχουμε κάθε υποχρέωση να ενισχύσουμε τόσο αυτούς όσο και τις οικογένειές τους.
ζ) Να προσέξουμε περισσότερο τη δουλειά στα σλαβομακεδονόπουλα στις ΛΔ. Οι Λαϊκές Δημοκρατίες βοηθούν ολόπλευρα τα παιδιά μας. Εξασφάλισαν όλα τα μέσα για μία πολιτισμένη ζωή και μία πολύπλευρη μόρφωσή τους. Απο τη δική μας όμως πλευρά χρειάζονται ακόμα πολλά να γίνουν. Για την ανάπτυξη και στερέωση της ενότητας ανάμεσα στα σλαβομακεδονόπουλα πρέπει να συνεχιστεί ακούραστη η πάλη ενάντια στα υπολείμματα απο τα τιτικά και σωβινιστικά στοιχεία. Παράλληλα ν' αναπτυχθεί η πολιτική δουλειά στα παιδιά. Για το σκοπό αυτό η σύσκεψη προτείνει να φοιτήσουν σε πολιτική σχολή νέοι σλαβομακεδόνες.
Η αγωνιστική διαπαιδαγώγηση των παιδιών πρέπει να βασιστεί στην πολιτική, που χάραξε το κόμμα μας με το γράμμα του σ. Ζαχαριάδη προς τα εργαζόμενα παιδιά του σταθμού "Παπαρρήγα". Ιδιαίτερα θα πρέπει να προσέξουμε τη διεθνιστική διαπαιδαγώγηση στα ελληνόπουλα και σλαβομακεδονόπουλα. Επίσης τα σλαβομακεδονόπουλα πρέπει μαζί με τη μητρική τους να μαθαίνουν και την ελληνική γλώσσα, γιατί αυτό είναι απαραίτητο για ν' αγωνιστούν μαζί με τα ελληνόπουλα για τη νίκη της ΛΔ στην Ελλάδα.
Στον τομέα της εθνικής μακεδόνικης μόρφωσης και της επαναστατικής μακεδόνικης αγωγής καθυστερούμε πολύ. Η σοβαρή αυτή καθυστέρηση οφείλεται καί στην έλλειψη βιβλίων καί μορφωμένων δασκάλων. Την καθυστέρηση αυτή σ' ένα βαθμό μπορούμε να την ξεπεράσουμε: 1) Με τη δημιουργία ενός εκδοτικού μηχανισμού απο μορφωμένους σλαβομακεδόνες, που θ' αναλάβουν την έκδοση των απαραίτητων μακεδόνικων βιβλίων. Ο μηχανισμός αυτός είναι απαραίτητος και οι δυνατότητες για να δημιουργηθεί υπάρχουν σήμερα. 2) Να γίνει φροντιστήριο δασκάλων τόσο απο τους υπάρχοντες δασκάλους, ύστερα απο σχετική επιλογή, όσο και απο μεγάλα παιδιά, που θα τελειώσουν το βασικό σχολείο. Το φροντιστήριο αυτό να λειτουργήσει σε μιά ΛΔ, όπου να συγκεντρωθούν οι δάσκαλοι απ' όλες τις ΛΔ. Σ' αυτό να ζητήσουμε τη βοήθεια φιλόλογων απ' τις αδελφές χώρες που έχουνε σλάβικη γλώσσα. 3) Να ζητήσουμε τη βοήθεια ειδικών σλάβων γλωσσολόγων για τη μελέτη και ανάπτυξη της σλαβομακεδόνικης γλώσσας. 4) Ένα μέρος απο τους υπάρχοντες δασκάλους και παιδιά που θα τελειώσουν το βασικό σχολείο να πετύχουνε να σταλούν στις σλάβικες ΛΔ για να φοιτήσουν σε διδασκαλεία απ' όπου μέσα σε 2-3 χρόνια περίπου θα βγούν μορφωμένοι δάσκαλοι. 5) Για το μέλλον να έχουμε σάν προοπτική να στείλουμε έναν αριθμό παιδιών και δασκάλων με υποτροφίες σε ανώτερες σχολές σε σλάβικες ΛΔ για να σπουδάσουν ειδικά φιλολογία και γλωσσολογία.
η) Η σύσκεψη, παίρνοντας υπόψη ότι ορισμένα σλαβομακεδόνικα στελέχη βαρύνονται με αντικομματικές και άλλες πράξεις που έκαναν στο παρελθόν και ότι έγιναν κέντρο αντικομματικών εκδηλώσεων και ταυτόχρονα θεωρούν θεωρούν τον εαυτό τους παραγνωρισμένες φυσιογνωμίες, τους καλεί να συνέλθουν και να διορθωθούν. Το Κόμμα θα τους βοηθήσει, εφόσον θα δείξουν στην πράξη οτι ειλικρινά αναγνωρίζουν τα λάθη τους και παλαίβουν για να διορθωθούν.
θ) Ύστερα από τη διαπίστωση ότι το ΝΟΦ και τα τμήματά του ΑΦΖ-ΝΟΜΣ χρεωκόπησαν στη συνείδηση του σλαβομακεδόνικου λαού και του θυμίζουν την προδοσία του ηγετικού του πυρήνα, η σύσκεψη προτείνει να συγκληθεί συνέδριο του ΝΟΦ, όπου να μπεί το ζήτημα για την αυτοδιάλυση του ΝΟΦ και για την ίδρυσή νέας σλαβομακεδόνικης οργάνωσης.
Η σύσκεψη κάνει την πρόταση, η καινούργια εθνική λαϊκοαπελευθερωτική οργάνωση των σλαβομακεδόνων να ονομαστεί Νατσιονάλνα Οσλομποτίτελνα Σλαβομακεντόντσκα Οργκανιζάτσια "ΗΛΙΝΤΕΝ" (Εθνική Απελευθερωτική Σλαβομακεδόνικη Οργάνωση "Ήλιντεν"). Βασικός σκοπός της θα είναι η οργάνωση και καθοδήγηση των αγώνων του σλαβομακεδόνικου λαού ενάντια στους μοναρχοφασίστες και τους αγγλοαμερικάνους καταχτητές. Τους αγώνες του σλαβομακεδόνικου λαού, που τους έκαμε και τους συνεχίζει χέρι με χέρι με τον ελληνικό λαό απο το ίδιο χαράκωμα και τα ίδια ταμπούρια, η οργάνωση "ΗΛΙΝΤΕΝ" θα τους αναπτύξει παραπέρα, μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας και την εγκαθίδρυση της ΛΔ, μέχρι την πλέρια εθνική και κοινωνική αποκατάσταση του σλαβομακεδόνικου λαού. Οι σλαβομακεδόνες με βάθρο την αδιάρηχτη ενότητα του ελληνικού και σλαβομακεδόνικου λαού, που σφυρηλατήθηκε μέσα σε πολύχρονους σκληρούς και αιματηρούς αγώνες, θα συνεχίσουν τους αγώνες τους μέσα στις γραμμές της οργάνωσης "ΗΛΙΝΤΕΝ" σε αδερφική ενότητα με τους εργαζόμενους και ολόκληρο το λαό της Ελλάδας κάτω απο την καθοδήγηση του ΚΚΕ.
Οι νέοι σλαβομακεδόνες και σλαβομακεδονοπούλες θα συνεχίσουν τον αγώνα μαζί με τους έλληνες νέους και νέες στις γραμμές της ΕΠΟΝ.
Οι σλαβομακεδόνισσες γυναίκες θα παλαίψουν χέρι με χέρι με τις ελληνίδες γυναίκες.
ι) Η σύσκεψη προτείνει τη διάλυση της ΚΟΕΜ. Οι σλαβομακεδόνες κομμουνιστές, μέλη του ΚΚΕ, θα ανήκουν στις κομματικές οργανώσεις της περιφέρειάς τους. Το κόμμα πρέπει να καταλήξει για τη μορφή και το χαρακτήρα των οργανώσεων τού στις περιοχές της Ελλάδας, που κατοικούνται απο σλαβομακεδόνες.
ια) Οι σλαβομακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες στις ΛΔ θα οργανωθούν στις Λαϊκές Εστίες, που είναι οργανώσεις για όλους τους πολιτικούς πρόσφυγες απο την Ελλάδα. Σκοπός των Λαϊκών Εστιών είναι η ολόπλευρη ανάπτυξη των προσφύγων μας. Με την πολιτική, μορφωτική εκπολιτιστική κτλ. δουλειά που θα κάνουν, να κρατούν τους πρόσφυγες ενωμένους, ενήμερους της πάλης του λαού μας, με ακμαίο το αγωνιστικό τους φρόνημα, έτοιμους πάντα να παλαίψουν για τη λευτεριά και ανεξαρτησία της πατρίδας μας, για την υπεράσπιση της ειρήνης. Μέσα στις Λαϊκές Εστίες θα υπάρχουν τα τμήματα και οι λέσχες "ΗΛΙΝΤΕΝ" για τους σλαβομακεδόνες, που σκοπό θάχουν την εθνική, μορφωτική, πολιτική, εκπολιτιστική δουλειά στους σλαβομακεδόνες.
ιβ) Ένα απο τα βασικά καθήκοντα της οργάνωσης "ΗΛΙΝΤΕΝ" θα είναι η αδιάκοπη και αδιάλλαχτη πάλη ενάντια στην τιτική κλίκα, που δημαγωγεί πάνω στα δικαιώματα των σλαβομακεδόνων. Να ξεσκεπάζει και έγκαιρα να καταγγέλλει στο σλαβομακεδόνικο λαό κάθε αντιλαϊκή προδοτική χαφιέδικη ενέργεια της κλίκας του Τίτο γύρω απο το σλαβομακεδόνικο ζήτημα. Να διαφωτίζει το σλαβομακεδόνικο λαό, ότι όλος ο θόρυβος που έκανε και κάνει η κλίκα του Τίτο γύρω απο υα δικαιώματα των σλαβομακεδόνων, δέν γίνεται για τα συμφέροντα του σλαβομακεδόνικου λαού, αλλά για τα συμφέροντα της ίδιας της κλίκας, των μοναρχοφασίστων συνεργατών της καί των αγγλοαμερικάνων αφεντικών της. Ότι η κλίκα του Τίτο πρόδοσε τα συμφέροντα του μακεδόνικου λαού της Μακεδονίας του Βαρδάρη, όπως και όλων των λαών της Γιουγκοσλαβίας. Χτύπησε πισώπλατα το δημοκρατικό κίνημα της χώρας μας. Ότι συνέχεια από το 1943 και δώ προδίνει τα συμφέροντα των σλαβομακεδόνων της Μακεδονίας του Αιγαίου και χαντακώνει το σλαβομακεδόνικο ζήτημα, όπως πρόδοσε και πούλησε στους ιμπεριαλιστές μαζί με τους άλλους γιουγκοσλάβικους λαούς καί τους Μακεδόνες του Βαρδάρη. Η φασιστική κλίκα του Τίτο βοήθησε με όλα τα μέσα τους μοναρχοφασίστες να νικήσουν τον ΔΣΕ, για να μή μπορέσουν να απελευθερωθούν οι έλληνες και οι σλαβομακεδόνες. Αυτό το αναγνωρίζουν σήμερα ανοιχτά οι μοναρχοφασίστες και οι ιμπεριαλιστές. Σήμερα η κλίκα του Τίτο, ύστερα απο την παράδοση των παιδιών μας στους μοναρχοφασίστες που συνεχίζεται καί που τα χρησιμοποιεί σάν αντάλλαγμα στα παζαρέματα που κάνει με τη μοναρχοφασιστική κυβέρνηση της Αθήνας, σταμάτησε τη δημαγωγία της πάνω στο σλαβομακεδόνικο ζήτημα, γιατί έτσι τη διέταξαν οι αγγλοαμερικάνοι καί γιατί ικανοποίησε ορισμένες απ' τις αρπαχτικές της ορέξεις πάνω στη Μακεδονία του Αιγαίου, με την παραχώρηση λεύτερης ζώνης πάνω στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, την αποκατάσταση των συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης-Γευγελής κλπ. Θα την επαναλάβει όταν κρίνει κατάλληλο τον καιρό και όταν της το συστήσουν τ' αφεντικά της, οι αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Η οργάνωση "ΗΛΙΝΤΕΝ" πρέπει να θεωρεί ότι ο αγώνας των μακεδόνων του Βαρδάρη και των σλαβομακεδόνων του Αιγαίου ενάντια στον Τίτο, το μοναρχοφασισμό και τους ιμπεριαλιστές είναι κοινός και αδερφικός.
ιγ) Ένα απο τα κυρία και πρωταρχικά καθήκοντα της οργάνωσης "ΗΛΙΝΤΕΝ", θα είναι η οργάνωση και καθοδήγηση του αγώνα του σλαβομακεδόνικου λαού για την ειρήνη και ενάντια στους εμπρηστές του πολέμου. Ενάντια στις προετοιμασίες τους να κάνουν την Ελλάδα ορμητήριο για το άναμα του νέου πολέμου ενάντια στις ΛΔ και τη Σοβιετική Ένωση καί σε πρώτη γραμμή κατά της Αλβανίας και της Βουλγαρίας. Οι σλαβομακεδόνες μέσα στις γραμμές της οργάνωσης "ΗΛΙΝΤΕΝ", κάτω απο την καθοδήγηση του ΚΚΕ, μαζί με τους έλληνες πατριώτες θα παλαίψουν στον κοινό αγώνα για την υπεράσπιση της Ειρήνης και θα χαλάσουν τα σχέδια των αγγλοαμερικάνων και των μοναρχοφασίστων εμπρηστών του πολέμου. Θα μετατρέψουν τον πόλεμο αυτό σε τάφο τους.
Η σύσκεψη καλεί τους κομμουνιστές σλαβομακεδόνες να δουλέψουν με επιμονή και ενθουσιασμό για την πραγματοποίηση των καθηκόντων αυτών.
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ: η κυβέρνηση «συντηρεί τη σκανδαλολογία»

ΟΛΑ τα παραδοσιακά αστικά κόμματα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κλπ.) και τα ρεφορμιστικά («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ), μαζί και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συγκάλυψαν το μεγάλο ΥΠΑΡΚΤΟ σκάνδαλο «NOVARTIS», που κόστισε στον ελληνικό λαό γύρω στα 23-24 δισ. Ευρώ.

Αντίθετα, όπως σημειώνονταν στο προηγούμενο φύλλο, το σκάνδαλο «NOVARTIS», «ανακινήθηκε και αποκαλύφθηκε απ’ την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ εξαιτίας του σφοδρότατου ανταγωνισμού μεταξύ των ισχυρών πολυεθνικών μονοπωλίων της φαρμακοβιομηχανίας.

Τα τεράστια κέρδη της πολυεθνικής «NOVARTIS» κίνησαν τις υποψίες των αμερικανικών Υπηρεσιών τόσο εξαιτίας των αδικαιολόγητων υπέρογκων δαπανών Υγείας στην Ελλάδα όσο και επειδή η χώρα μας υπήρξε σημείο αναφοράς για τον καθορισμό των τιμών φαρμάκων σ’ άλλες χώρες.

Μετά την ανακίνηση απ’ τις Αρχές των ΗΠΑ (Δικαιοσύνη, FBI,κλπ.) της «περίπτωσης NOVARTIS» υποχρεώθηκε και η ελληνική Δικαιοσύνη να συγκεντρώσει στοιχεία προς έρευνα του σκανδάλου «NOVARTIS», ενός πολύ μεγάλου σκανδάλου-πάρτυ πολλών δισεκατομμυρίων Ευρώ στον τομέα της Υγείας – και μάλιστα σε μια περίοδο ακραίας λιτότητας και μεγάλης φτώχιας του λαού μας – που φτάνει , κατά προσέγγιση τα 23-24 δισ. Ευρώ δηλ. όσο κόστισε και το διαβόητο δεύτερο «μνημόνιο».

Έτσι, κάτω από αυτή την πίεση η ελληνική Δικαιοσύνη στέλνει τη δικογραφία στη Βουλή και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φέρνει πρόταση προς παραπέρα διερεύνηση του σκανδάλου. Η απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει η έρευνα του Σκανδάλου «NOVARTIS» προκάλεσε μια πρωτοφανή σε σφοδρότητα αντίδραση των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και των φερόμενων ως εμπλεκομένων στο σκάνδαλο, που όλοι τους άρχισαν να αμφισβητούν την ύπαρξη του σκανδάλου και να περιφέρουν σ’ όλα τα «μήκη και πλάτη» της χώρας με θρηνητικούς τόνους τους μύθους περί «πολιτικών διώξεων των αντιπάλων» και «σκευωρίας»»(«ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» αρ. φυλ. 442, 1-28 Φλεβάρη 2018, σελ.3).

Όμως παρόλα αυτά και παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ένα σκάνδαλο διεθνών διαστάσεων και παρόλο που η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων να ασχοληθεί μ’ αυτό, η ρεφορμιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ μιλάει όχι μόνο για «σκανδαλολογία»(!) δηλ. κηρύσσει ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ το μεγάλο σκάνδαλο μα και επιπλέον κάνει λόγο για «σκανδαλολογία που συντηρείται απ’ την κυβέρνηση» («Ρ» 16/3/2018, σελ. 8), όταν είναι πασίγνωστο ότι η αστική Δικαιοσύνη συνεχίζει την έρευνα γύρω απ’ το σκάνδαλο «NOVARTIS». Μια εκ νέου, δεύτερη κατά σειρά, σαφής προσπάθεια να συγκαλυφθεί το μεγάλο σκάνδαλο – δίπλα σ’ εκείνη της αποχώρησης απ’ την ειδική Επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης για τη «NOVARTIS» («Εφ. Συντακτών», 9/3/2018): δηλ. η ηγεσία του «Κ»ΚΕ σε ρόλο πρωτοπορίας ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ του σκανδάλου (σ’ άλλο φύλλο γι’ αυτό το ζήτημα).  
 
Μάλιστα στο ίδιο ρεφορμιστικό σχόλιο είναι εμφανέστατη η έκφραση δυσφορίας-ενόχλησης του «Ριζοσπάστη», επειδή «ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στράφηκε κατά της ΝΔ και για την υπόθεση «Novartis», ειδικότερα κατά του Αντ.Σαμαρά, ότι «έχει μάλλον καταπιεί τη γλώσσα του (…)» για το χειρόγραφο σημείωμά του προς τον κο Φρουζή», αλλά και κατά του Γ. Στουρνάρα, υποστηρίζοντας πως «δεν θεώρησε σκόπιμο να αναφέρει ότι είχε επαγγελματικούς δεσμούς με τη «Novartis»» («Ρ» 16/3/2018, σελ. 8), (ας υπενθυμιστεί πως ο διαβόητος τωρινός τραπεζίτης Στουρνάρας υπήρξε πρώην στέλεχος της «Κ»ΝΕ: φαίνεται πως «το αίμα νερό δε γίνεται») (!!!).
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ / Εθνικιστές «κουφιο-κεφαλάκηδες» τύπου Καμμένου-Κατσίκη, κλπ.

Ας «μαζέψει» επιτέλους ο ρεφορμιστής πρωθυπουργός τους ακραίους μα πρωτίστως επικίνδυνους για τη χώρα εθνικιστές «κουφιο-κεφαλάκηδες» τύπου Καμμένου-Κατσίκη, κλπ., προβοκατόρικα ενεργούμενα των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών

Ο υπουργός Άμυνας και πρόεδρος των ΑΝΕΛ είναι σ’ όλους γνωστό ότι το κόμμα του αλλά και ο ίδιος προέρχεται απ’ το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και είναι απ’ τους πιο ακραίους εθνικιστές και θρησκόληπτος ρατσιστής , εκείνο όμως που δεν είναι ευρύτερα γνωστό είναι ότι υπήρξε μαθητής του διαβόητου αρχιφασίστα Γ. Γεωργαλά («θεωρητικού» της Χούντας) και επιπλέον πειθήνιο όργανο των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών, γεγονός που επιβεβαιώνεται και απ’ τις ως τώρα άπειρες τυχοδιωκτικές προβοκατόρικες ενέργειές του ως υπουργού Άμυνας της χώρας. Διακρίνεται, πέραν της παροιμιώδους ανικανότητας και έλλειψη σοβαρότητας, από μια πρωτοφανή ανευθυνότητα και πρωτίστως πολύ επικίνδυνη εθνικιστική προκλητικότητα (μόνιμες διαρκείς εθνικιστικές εξάρσεις, εμπρηστικές και ανόητες δηλώσεις, εμφανίσεις με στρατιωτικές στολές, κλπ., κλπ.).
Δεν είναι εδώ πρόθεσή μας να ανατρέξουμε στο «βίο και την πολιτεία» του υπεραντιδραστικού εθνικιστή Π. Καμμένου ως υπουργού Άμυνας, είναι όμως απαραίτητο να σημειωθεί τι δήλωνε το 2017 στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ, απαντώντας στον τούρκο σοβινιστή, υπουργό των Εξωτερικών, Μ.Τσαβούσογλου, μ’ αφορμή την προκλητική επίσκεψη του αρχηγού των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στην περιοχή των Ιμίων: «Αν θέλουν να πατήσουν τα Ίμια ας το κάνουν, θα φύγουν από εκεί; Να δούμε πώς θα φύγουν μετά». «Οποιοδήποτε αεροσκάφος αναχαιτίζεται άμεσα και οποιοδήποτε πλοίο παραβιάζει τα εθνικά μας ύδατα αντιμετωπίζεται άμεσα», και πρόσθεται: «Να θυμίσουμε στον κ. Τσαβούσογλου ότι πρωθυπουργός δεν είναι ο Σημίτης αλλά ο Τσίπρας, υπουργός Εξωτερικών δεν είναι ο Πάγκαλος που είχε τη θεωρία για τις σημαίες που τις έπαιρνε ο αέρας, αλλά ο Κοτζιάς και υπουργός Άμυνας είμαι εγώ. Δεν υπάρχει λοιπόν θέμα να πατήσει ελληνικό νησί ο κ. Τσαβούσογλου ή οποιοσδήποτε λάβει τέτοια εντολή. Θα αντιμετωπιστεί άμεσα και αυτό είναι ξεκάθαρο τόσο προς την τουρκική πλευρά όσο και προς τους συμμάχους μας». «οι αέρηδες δεν παίρνουν σημαίες, τις σημαίες τις υπερασπιζόμαστε μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός μας, για εμάς λογικές Πάγκαλο και Σημίτη δεν υπάρχουν, τελείωσαν, πέθαναν» (!!!).
Αργότερα, φέτος το βράδυ της 12ης Φλεβάρη, κατά τη διάρκεια της συνόδου των υπουργών του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες , σημειώνεται το ιδιαίτερο σοβαρό συμβάν στα Ίμια – επεισόδιο με την τουρκική Ακταιωρό που εμβόλισε το ελληνικό περιπολικό του Λιμενικού στην περιοχή των βραχονησίδων, με τον Καμμένο εξαφανισμένο.
Έτσι φτάνουμε, τέλος, στη παρέλαση της 25ης Μαρτίου με μια ανάλογη φλύαρη, άκρως ανόητη και συνάμα προκλητική δήλωση: «όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την εθνική μας κυριαρχία θα τον συντρίψουμε όπως οι έλληνες μαχητές συνέτριψαν το 1821 μια πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όσοι σκέφτονται για μεγάλες οθωμανικές αυτοκρατορίες θα πρέπει να θυμούνται και το 1821, το πώς ο ελληνικός λαός ως μια ψυχή ενωμένος και δυνατός αντιμετώπισε την αυτοκρατορία και τη συνέτριψε».
Πέραν όλων αυτών, το πιο σημαντικό όμως και το πιο επιζήμιο για τη χώρα είναι η διαρκής υποκατάσταση του υπουργείου Εξωτερικών – το μόνο αρμόδιο για το χειρισμό όλων των ζητημάτων Εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας (και κάθε χώρας), και μάλιστα σήμερα σε μια περίοδο εξαιρετικά περίπλοκη, πολυσύνθετη, μεγάλης ρευστότητας και αποσταθεροποίησης στην περιοχή που ενέχει μεγάλους και άμεσους κινδύνους για το λαό μας και τους γειτονικούς λαούς.
Αν την εποχή της διακυβέρνησης της χώρας απ’ τη μεγαλοαστική κυβέρνηση Σημίτη «έκαναν» εξωτερική πολιτική τα διάφορα ακραία εθνικιστικά τυχοδιωκτικά στοιχεία τύπου Ναξάκη, κλπ., δράση που κορυφώθηκε το 1996 με τη γνωστή προβοκάτσια των Διακομιχάλη-Ντινόπουλου – με εντολή των αμερικανών ιμπεριαλιστών – η οποία οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα πολεμικής σύγκρουσης, σήμερα (ακόμα χειρότερα) οι προβοκατόρικες ενέργειες εκκινούν μέσα απ’ την κυβέρνηση δηλ. απ’ τον επικεφαλής του Υπουργείου Άμυνας Π. Καμμένο, κι αυτό είναι ακραία επικίνδυνο, φέρνοντας την αποκλειστική ευθύνη η κυβέρνηση και πρώτα απ’ όλα ο πρωθυπουργός (θα επανέλθουμε στην περίπτωση του τότε δημάρχου Καλύμνου Διακομιχάλη που σήμερα παριστάνει τον «αφελή», ενώ φρόντισε να φωτογραφηθεί με τους ήρωες του λαού μας Γλέζο-Σάντα – δείχνει την επικίνδυνη εθνικιστική θολούρα που επικρατεί ακόμα και σε παλιούς αγωνιστές – νομίζοντας πως έτσι μπορεί να συγκαλύψει-δικαιολογήσει την τότε προβοκατόρικη ενέργειά του).
Καθήκον όχι μόνο των επαναστατών κομμουνιστών αλλά και όλων των αντιφασιστών-αντιιμπεριαλιστών σε Ελλάδα-Τουρκία είναι να καταπολεμήσουν αποφασιστικά τον εθνικισμό-σοβινισμό, που είναι όχι μόνο επιζήμιοι για τους δυο λαούς (που δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν) αλλά και επειδή βρίσκονται και εξυπηρετούν άμεσα τα σχέδια όλων των ιμπεριαλιστών στην περιοχή (δευτερευόντως και εκείνα των κυρίαρχων αντιδραστικών αστικών τάξεων των δυο χωρών).
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

«SIEMENS» - ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΟΣ

Είναι γνωστά στον ελληνικό λαό τα «λαδώματα» της «SIEMENS» στα μεγαλοαστικά κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Όμως σε μια νέα απόφαση ποινής στο Χριστοφοράκο του Ειρηνοδικείου Μονάχου έρχεται στο φώς και ο μηχανισμός που η «SIEMENS» κάλυπτε τις διαδρομές του μαύρου χρήματος όχι μόνο προς εξαγορά των πολιτικών κομμάτων άλλα και διαφόρων πολιτικών προσώπων που προωθούσαν τις δικιές της δραστηριότητες στη χώρα μας. Αν και παρουσιάζουν σημαντικό ενδιαφέρον, δεν θα γίνει ευρύτερη αναφορά.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

ΣΚΑΝΔΑΛΟ «NOVARTIS» - Α. ΣΑΜΑΡΑΣ: πρωθυπουργός-υπαλληλίσκος παραρτήματος Αθήνας

ΣΚΑΝΔΑΛΟ «NOVARTIS»
Α. ΣΑΜΑΡΑΣ: πρωθυπουργός-υπαλληλίσκος παραρτήματος Αθήνας
Απεγνωσμένες προσπάθειες συγκάλυψης του μεγάλου σκανδάλου

 
Τα εμπλεκόμενα στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στο σκάνδαλο «NOVARTIS» καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να συγκαλύψουν το μεγάλο σκάνδαλο, εξακολουθώντας να το παρουσιάζουν ως «σκευωρία» (!) δηλ, ως ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ με πρωτοστατούντα το φασιστοειδές Α. Σαμαρά και με το Ναζι-φασίστα Α. Γεωργιάδη να εξακολουθεί να ισχυρίζεται ψευδέστατα ότι «ο Τσίπρας ιθύνων νους της σκευωρίας της NOVARTIS» («ΝΕΑ» 23-25/3/2018, σελ.23).
Όμως η ύπαρξη του σκανδάλου επιβεβαιώνεται, εκτός των πολλών άλλων, πρώτα και κύρια απ’ το γεγονός, ότι αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο, μετά από εκείνο της πλήρους οικονομικής χρεοκοπίας της χώρας,  σκάνδαλο του 21ου αιώνα που κόστισε στον ελληνικό λαό 23-24 δισ. Ευρώ. 

Παρόλο που ο Σαμαράς διερρήγνυε τα ιμάτιά του, ότι είναι «σκευωρία» και ότι δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτό, τα λίγα που διέρρευσαν στον τύπο αποδεικνύουν ότι είχε και παραείχε: το ιδιόχειρο σημείωμα προς το Φρουζή, τις επιστολές απ’ την έδρα της εταιρίας στη Βασιλεία-Ελβετίας που ζητούσαν ραντεβού μαζί του στο Davos αλλά και τις «αξιολογήσεις» που περιέχονται στα Αρχεία Φρουζή όπου ο ίδιος σημειώνει: «η εταιρεία μας πέτυχε να γίνει ηγέτης στο χώρο» και «πιάσαμε τους στόχους μας 100%. Η Ελλάδα καθορίζει τις τιμές στο χώρο της Ευρώπης» («Εφ.Συντακτών» 27/3/2018, σελ.1).
Στους σχεδιασμούς συγκάλυψης του σκανδάλου της «NOVARTIS» εντάσσεται και η άρνηση των εμπλεκομένων με πρώτο το Σαμαρά να καταθέσει στην προκαταρκτική Επιτροπή: «Βροχή τα «όχι» από α 10 πολιτικά πρόσωπα που αναφέρονται στη δικογραφία της Novartis, με τον έναν μετά τον άλλον να αρνούνται, μέσω επιστολών, να καταθέσουν στην προκαταρκτική επιτροπή της Βουλής. Την απόφασή του να μην παραστεί στη συνεδρίαση έκανε πρώτος ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς» («Δημοκρατία» 23/3/2018, σελ.6). Επίσης στους ίδιους σχεδιασμούς εντάσσεται και η πιθανή αποχώρηση των κομμάτων απ’ την προκαταρκτική επιτροπή της Βουλής.
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Η ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ (1953-1990)

Γενικό εισαγωγικό σημείωμα

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης φέτος των 200 χρόνων από τη γέννηση του KARL MARX (5 Μάη 1818) και των 170 χρόνων από τη δημοσίευση του πρώτου επαναστατικού Προγράμματος του διεθνούς προλεταριάτου δηλ. του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» (1848) των MARX-ENGELS – το «Άσμα Ασμάτων του Μαρξισμού» (ΣΤΑΛΙΝ), που «εκθέτει με σαφήνεια και ακρίβεια μεγαλοφυή τη νέα αντίληψη του κόσμου, το συνεπή Υλισμό, ο οποίος αγκαλιάζει, επίσης, την περιοχή της κοινωνικής ζωής, τη Διαλεκτική, την πλατύτερη και βαθύτερη επιστήμη της εξέλιξης, τη θεωρία της Ταξικής Πάλης και του επαναστατικού ρόλου που παίζει στην παγκόσμια ιστορία το Προλεταριάτο δημιουργός μιας νέας κοινωνίας, της κομμουνιστικής κοινωνίας» (ΛΕΝΙΝ) κρίθηκε απαραίτητο η αρχικά σύντομη και περιορισμένη «Εισαγωγή» κυρίως στο θέμα της «παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση…» να συμπληρωθεί και επεκταθεί σε μια εντελώς σύντομη αναφορά σε κάποια σημαντικά ζητήματα, που συνδέονται άμεσα με το σύνολο των ζητημάτων του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου, επαναπροβάλλοντας και υπερασπίζοντας τον επαναστατικό Μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό.

Οι σφοδρές επιθέσεις της αντιδραστικής μπουρζουαζίας στο Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό
και η νικηφόρα οικοδόμησή του στη Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ

Το πρόβλημα της επιστημονικής αντίληψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού – το σπουδαιότερο ζήτημα του διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος (παλιότερα και σήμερα) – και εκείνο της πραγματοποίησής του ή μη, βρέθηκαν πάντα στο κέντρο της ιδεολογικο-πολιτικής ταξικής πάλης και αντιπαράθεσης μεταξύ του επαναστατικού Μαρξισμού και των διαφόρων αντιμαρξιστικών αντιδραστικών αστικών κατευθύνσεων (παραδοσιακών αστικών και ρεφορμιστικών) απ’ τα πρώτα κιόλας χρόνια της δημοσίευσης(1848) του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» των MARX-ENGELS – έκφραση της ταξικης πάλης μπουρζουαζίας-προλεταριάτου: δυο ανταγωνιστικών κοινωνικών τάξεων με διαμετρικά αντίθετα ταξικά συμφέροντα.
Για τους MARX-ENGELS-LENIN-STALIN Σ ο σ ι α λ ι σ μ ό ς – πρώτη φάση του Κομμουνιστικού οικονομικο-κοινωνικού Σχηματισμού – σημαίνει Διχτατορία του Προλεταριάτου. ΧΩΡΙΣ Διχτατορία του Προλεταριάτου ΔΕΝ υπάρχει Σοσιαλισμός. Οι κλασικοί συνέδεαν πάντα στενά και αδιάρρηκτα το ζήτημα της ύπαρξης, διατήρησης και οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού μ’ εκείνο της εγκαθίδρυσης, ύπαρξης, ισχυροποίησης και διατήρησης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου καθόλη τη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό ως τον κομμουνισμό – με συμπλήρωση επιπλέον στον πολιτικό τομέα: την ύπαρξη επαναστατικού μαρξιστικού-λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος, στον οικονομικό τομέα: την ύπαρξη σοσιαλιστικής κοινωνικής Ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής (κρατική-συνεταιριστική), και στον ιδεολογικό τομέα: κυρίαρχη ιδεολογία τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ το λενινισμό-σταλινισμό.
ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ για το ΜΑΡΞ, είναι η «τ α ξ ι κ ή Δ ι χ τ α τ ο ρ ί α του Προλεταριάτου σαν το αναπόφευκτο μεταβατικό στάδιο για την κ α τ ά ρ γ η σ η τ ω ν τ α ξ ι κ ώ ν δ ι α φ ο ρ ώ ν γ ε ν ι κ ά, για την κατάργηση όλων των παραγωγικών σχέσεων που πάνω τους στηρίζονται, για την κατάργηση όλων των κοινωνικών σχέσεων που αντιστοιχούν στις παραγωγικές αυτές σχέσεις, για την ανατροπή όλων των ιδεών που απορρέουν από τις κοινωνικές αυτές σχέσεις» (ΜΑΡΞ, 1850), ενώ λίγο αργότερα σημείωνε: «2) ότι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη Δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ Π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ, 3) ότι η ίδια αυτή η Διχτατορία αποτελεί μονάχα το πέρασμα στην κ α τ ά ρ γ η σ η ό λ ω ν τ ω ν τ ά ξ ε ω ν και σε μιαν α τ α ξ ι κ ή κ ο ι ν ω ν ί α» (ΜΑΡΞ, 1852) – αντιλήψεις που βρέθηκαν αργότερα, στον 20ο αιώνα, σε σφοδρότατη ιδεολογικο-πολιτική αντιπαράθεση μ’ εκείνες των ρεβιζιονιστικών ρευμάτων, της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας (Bernstein-Kautsky, κλπ.), σοβιετικό ρεβιζιονισμό, γιουγκοσλάβικο, κινέζικο, ευρω«κομμουνισμό», τροτσκισμό, κλπ.
Η δημοσίευση του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» προκάλεσε μεγάλη αναταραχή και αναστάτωση στο στρατόπεδο της αντιδραστικής αστικής τάξης που εκφράζεται στα διάφορα δημοσιεύματα-επιθέσεις των εκπροσώπων της ενάντια στο Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό – επιθέσεις που πολλαπλασιάστηκαν μετά την εξέγερση του γαλλικού προλεταριάτου στην Παρισινή Κομμούνα (1871) και την ανάπτυξη του διεθνούς επαναστατικού εργατικού κινήματος αλλά και με την έκδοση του έργου του MARX «DAS KAPITAL» I (Hamburg 1867), στο οποίο αποκαλύπτεται «ο οικονομικός νόμος κίνησης της σύγχρονης κοινωνίας» δηλ. της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως λέει ο ΜΑΡΞ, και σημειώνει, επαναλαμβάνοντας το ίδιο αργότερα και ο ΛΕΝΙΝ (Απρίλης 1908)1).
Παρόλο που το ζήτημα των αντιμαρξιστικών επιθέσεων της αντιδραστικής μπουρζουαζίας ενάντια στο Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας μελέτης, ούτε βέβαια η αντίκρουση και ανασκευή των αντεπιστημονικών της θέσεων, κρίνεται σκόπιμο, για κάποια έστω ελάχιστη πληροφόρηση, να αναφερθούν ενδεικτικά ορισμένοι εκπρόσωποί της, ως τα πρώτα χρόνια της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, που μπορούν σχηματικά να χωριστούν σε δυο κατευθύνσεις: 1) εκείνη της οποίας οι εκπρόσωποί της κήρυξαν το Σοσιαλισμό θεωρητικά «αδύνατο» και πρακτικά «ανεφάρμοστο», και 2) εκείνη που οι εκπρόσωποί της ταύτισαν το «Σοσιαλισμό» με τον «Καπιταλισμό», η οποία συνδέεται άμεσα (από πλευράς θεωρητικής προέλευσης) με το ζήτημα της εφαρμογής στη Σοβιετική Ένωση των νέων2), μετά τους πρώτους μήνες του 1953, οικονομικών μεταρρυθμίσεων (ο χαρακτήρας τους αναλύεται στη μελέτη που ακολουθεί), κι οι δυο όμως μ’ έναν κοινό κεντρικό στόχο: την αποτροπή-ματαίωση της Προλεταριακής Επανάστασης και τη διαιώνιση του καπιταλισμού. Στόχο που δεν απέκρυβε ο Ολλανδός οικονομολόγος G.Pierson όταν ισχυρίζονταν το 1902: «μια προλεταριακή επανάσταση πρέπει από εσωτερικούς λόγους αναγκαστικά να αποτύχει» (K.Kautsky: «Die soziale Revolution», σελ. 4, 3. Auflage, Verlag «Vorwärts») ή ο δάσκαλος ιδιαίτερων μαθημάτων στο Βασιλιά της Σουηδίας, G.Cassel, με τον ισχυρισμό ότι η υποτιθέμενη «πλάνη της σοσιαλιστικής θεωρίας της Αξίας» (!) και η δήθεν «χειραφέτηση της εργατικής τάξης» στα πλαίσια του καπιταλισμού πρέπει να οδηγήσουν σε μια «σημαντική μείωση του ενδιαφέροντος των οικονομικών επαναστάσεων» (Gustav Cassel: «Das Recht auf den vollen Arbeitsertrag», σελ. 150, Göttingen 1900) – η ακραία αντιδραστικότητα του G.Cassel φαίνεται εντελώς καθαρά και στον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο ενός βιβλίου του (συλλογή άρθρων): «Sozialismus oder Fortschritt» (!!!), Berlin 1929.
Απ’ τους πρώτους που αντέδρασαν, ήδη απ το 1854, ήταν ο γερμανός Hermann Heinrich von Gossen, θεμελιωτής της υποκειμενικής θεωρίας «Grenznutzentheorie» (=Οριακής Χρησιμότητας), που στο έργο του «Entwicklung der Gesetze des menschlichen Verkehrs und der daraus flieβenden Regeln für menschliches Handeln» (Braunschweig 1854 και 1889, 1927: σελ. 228-231) διατύπωσε, αφού πρώτα «προσευχήθηκε» στο «θεό» της ατομικής καπιταλιστικής Ιδιοκτησίαςη προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας… είναι απαραίτητη αναγκαιότητα για την ύπαρξη της ανθρώπινης κοινωνίας», σελ. 231) την άποψη ότι «η σχεδιασμένη από τους κομμουνιστές κεντρική Αρχή για την κατανομή των διαφόρων εργασιών και της ανταμοιβής τους θα αποκτήσει πολύ γρήγορα την πείρα, ότι έθεσε ένα τέτοιο καθήκον, η λύση του οποίου ξεπερνάει κατά πολύ τις δυνάμεις των μεμονωμένων ανθρώπων» (σελ.231), για να ακολουθήσουν αργότερα, μεταξύ άλλων, οι: Leon Walras: «Elemente der reinen politischen Oekonomie» (1874), ο γερμανός Albert Schäffle με τη μικρή του μπροσούρα: «Die Quintessenz des Sozialismus» (1874), ο αυστριακός Friedrich von Wieser: «Der natuerliche Werth» (Wien 1889), ο Ιταλός οικονομολόγος, μαθητής του L. Walras, Vilfredo Pareto: «Cours d’ economie politique, 2. Βd., σελ 363-364, Lausanne-Paris 1897), ο ολλανδος N.G. Pierson: «Das Wertproblem in der sozialistischen Gesellschaft» («De Economist», Gravenhage-Holland 1902), ο ιταλός Enrico Barone με το έργο του «Il ministro della produzione nello stato collectivista» («Giornale degli Εconomisti», Σεπτέμβρης-Οχτώβρης 1908), κλπ.
Μετά τη μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση η επίθεση στο Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό κορυφώνεται με το άρθρο (1919) ενός άλλου δεδηλωμένου αντιμαρξιστή και ακραίου εχθρού του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, του αυστριακού οικονομολόγου, Ludwig von Mises: «Die Wirtschaftsrechnung im sozialistischen Gemeinwesen» που δημοσιεύτηκε τον Απρίλη του 1920 («Archiv fuer Sozialwissenschaft und Sozialpolitik», Bd. 47, Νο 1, April 1920, σελ. 86-121), στο οποίο ο Mises ισχυρίζεται ότι μια σοσιαλιστική οικονομία δεν μπορεί τάχα να λύσει το πρόβλημα της ορθολογικής κατανομής των Ressoursen (=πόρων) και υποστήριξε την άποψη ότι, επειδή στο «Σοσιαλισμό» δεν υπάρχει Aγορά «κανένα παραγωγικό αγαθό («Produktivgut») δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αντικείμενο συναλλαγής, θα είναι αδύνατο να προσδιοριστούν χρηματικές τιμές των παραγωγικών αγαθών («Produktivgüter»)… ο υπολογισμός της Αξίας σε χρήμα θα είναι εδώ αδύνατος» (σελ.90) και «δεν υπάρχει κανένα μέσο για να γίνει γνωστό τι είναι ορθολογικό, και έτσι δεν μπορεί η παραγωγή να προσανατολιστεί συνειδητά προς την Αποδοτικότητα… όμως τη θέση της οικονομίας του αναρχικού τρόπου παραγωγής θα έχει πάρει η ακατανόητη συμπεριφορά μιας παράλογης μηχανής. Οι ρόδες θα γυρίζουν, όμως θα γυρίζουν στο κενό (σελ.100) για να συνεχίσει αλλού, ότι «όταν λείπει η ελεύθερη Αγορά, δεν υπάρχει διαμόρφωση τιμών» και «χωρίς τιμές δεν υπάρχει οικονομικός υπολογισμός» και ότι «σοσιαλισμός σημαίνει το τέλος(=εξάλειψη) της ορθολογικής οικονομίας» (σελ. 104)3), για να επαναλάβει εκ νέου το 1932: επειδή στο «Σοσιαλισμό» είναι «αδύνατη η εφαρμογή του οικονομικού υπολογισμού δεν μπορεί να υπάρξει οικονομία όπως την εννοούμε εμείς» δηλ. καπιταλιστική οικονομία) («Die Gemeinwirtschaft, Untersuchungen ueber den Sozialismus», Jena 1922, σελ.98, 2. Auflage, Jena 1932).
Επομένως για το Mises αφού δεν υπάρχει «οικονομικός υπολογισμός», ο «Σοσιαλισμός» είναι σε θεωρητικό επίπεδο «αδύνατος»(!) και σε πρακτικό «ανεφάρμοστος»(!). Αν και δεν είναι αντικείμενο του «εισαγωγικού σημειώματος» η αντίκρουση και ανασκευή των αντιδραστικών απόψεων του Mises, επιβάλλεται όμως να γίνουν κάποιες σύντομες παρατηρήσεις ως απάντηση: α) η άποψή του δεν έχει καμιά απολύτως επιστημονική βάση, επιπλέον β) – και σπουδαιότερο – διαψεύστηκε απ’ την ύπαρξη και οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (1917-1953), γ) ο Mises παρουσιάζει τον καπιταλισμό2) ως «ορθολογική οικονομία»(!), και μάλιστα ως τη μόνη και κατεξοχήν «ορθολογική»,(!), ένας παντελώς αστήρικτος ισχυρισμός, όταν είναι γνωστό, ότι το σύστημα αυτό προκαλεί καθημερινά καταστροφές, λόγω Ανταγωνισμού και Αναρχίας της παραγωγής, ενώ σε περιόδους οικονομικών κρίσεων και πολέμων τεράστιες και ανυπολόγιστες καταστροφές, και τέλος, δ) η άποψη του Mises, καταλήγει ουσιαστικά και κορυφώνεται στο γελοίο ισχυρισμό: ο Σοσιαλισμός δεν μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει ορθολογικά επειδή δεν είναι καπιταλισμός (!!!).
Ο Max Weber την ίδια περίοδο (για την ακρίβεια πριν απ’ το Mises, όταν ασκούσε κριτική στο O.Neurath) διακηρύσσει, ότι «δεν μπορεί να γίνεται λόγος για μια ο ρ θ ο λ ο γ ι κ ά «σχεδιασμένη οικονομία»» (M. Weber: «Wirtschaft und Gesellschaft», Tübingen 1921, σελ. 55-56, 2.Aufl., Tübingen 1925, ελληνικά: «Οικονομία και Κοινωνία», σελ. 110, Αθήνα 2005). («M.W.: «κατά την εκτύπωση του παρόντος δημοσιεύθηκε το κείμενο του Mises, που ασχολείται μ’ αυτά τα προβλήματα», σελ. 115).
Παρόμοιες απόψεις μ’ εκείνες των Mises-Weber εξέφρασε το καλοκαίρι του 1920 και ο Ρωσος αντιδραστικός οικονομολόγος Boris Brutzkus, που δημοσιεύθηκαν πρώτα στη Σοβιετική Ένωση (περιοδικό «Economist») και αργότερα σε βιβλίο με τίτλο: «Die Lehren des Marxismus im Lichte der russischen Revolution», Berlin 1928, στο οποίο μας πληροφορεί, ότι οι απόψεις του αυτές ωρίμασαν στο «Petrograd κατά τη διάρκεια των τρομερών χρόνων της οικοδόμησης του κομμουνισμού» (σελ.3).
Το αντιδραστικό άρθρο του Mises προκάλεσε τις πασίγνωστες μεγάλες συζητήσεις διεθνώς των δεκαετιών ΄20-΄30-΄40 του 20ου αιώνα (συνεχίζονται ακόμα και σήμερα), στις οποίες πήραν μέρος δεκάδες οικονομολόγοι, μεταξύ άλλων, H.D. Dickinson, G. Halm, M.H. Dobb, C. Landauer, A.P. Lerner, Fr. Hayek, L.C.Robbins, A. Bergson, W. Krelle, E. Lederer, O. Leichter, A.C. Pigou, K. Polanyi, G. Rittig, Fr. M. Taylor, H. Zassenhaus, J. Schumpeter, P. Sweezy, E. Heimann, κλπ., κλπ. με σημαντικότερη περίπτωση παρέμβασης-συμμετοχής εκείνη του Oskar Ryszard Lange (27.7.1904-2.10.1965): «On the Economic Theory of Socialism» (στο: «Review of Economic Studies, Bd. IV, No 1 και 2, Οχτώβρης 1936 και Φλεβάρης 1937 (μέλος τότε του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Πολωνίας και μετά τον πόλεμο, μέλος του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας), που παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον, επειδή οι απόψεις του – στηριγμένες σ’ εκείνες των «Wieser-Pareto-Barone» – συνδέονται άμεσα με τις ν έ ε ς οικονομικές μεταρρυθμισεις που εφαρμόστηκαν στη Σοβιετική Ένωση (απ’ το 1953 μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ), όπως καταδεικνύεται παρακάτω και γίνεται παραδεκτό άμεσα-έμμεσα και απ’ τους χρουστσο-μπρεζνιεφικούς ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες που πρωτοστάτησαν στην εφαρμογή τους (η παρέμβαση του Maurice Dobb: «Economic Theory and the Problem of a Socialist Economy» («Economic Journal», Decembre 1933) κλπ., στις συζητήσεις ήταν η μόνη, παρά τις κάποιες ξένες προς το μαρξισμό λαθεμένες αντιλήψεις και ελλείψεις, που είχε ως αφετηρία την Εργασιακή θεωρία της Αξίας του ΜΑΡΞ και υπεράσπισε μια σχεδιασμένη οικονομία χωρίς τον «Wertgesetz» (=νόμος της Αξίας) ρυθμιστή της παραγωγής, απόψεις που εγκατέλειψε αργότερα4).
Παρόλο που η οικοδόμηση του Σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση συνεχίστηκε στα μετέπειτα χρόνια με επιτυχία, οι αντιδραστικοί αστοί οικονομολόγοι της κατεύθυνσης των Mises-Hayek-Robbin-Halm, κλπ. επέμεναν στις απόψεις τους περί δήθεν θεωρητικά «αδύνατου» και πρακτικά «ανεφάρμοστου» Σοσιαλισμού, πράγμα που υποχρέωσε, αρχές της δεκαετίας του 1940, έναν άλλο αστό οικονομολόγο, τον αυστριακό Joseph Schumpeter, να θέσει το ερώτημα: «μήπως κάτι στην καθαρή λογική της σοσιαλιστικής οικονομίας είναι λαθεμένο ή όχι», δίνοντας την απάντηση: «η καθαρή λογική του σοσιαλισμού είναι πέρα για πέρα εντάξει» (J.A. Schumpeter: «Kapitalismus, Sozialismus und Demokratie», New York 1942, σελ. 275, Bern 1950), και αλλού: «μπορεί ο σοσιαλισμός να λειτουργήσει; Φυσικά και μπορεί» (στο ίδιο, σελ. 267).
Τις ολωσδιόλου αστήρικτες απόψεις του Mises επέκριναν (παλιότερα και αργότερα) και διάφοροι αστοί οικονομολόγοι απ’ τους οποίους ας αναφερθεί ενδεικτικά μόνο ένας νεότερος, ο W. Krelle, ο οποίος σημειώνει πως «ο υπολογισμός της αξίας των μέσων παραγωγής θεωρητικά δεν εξαρτάται απ’ την ατομική Ιδιοκτησία» (Willhelm Krelle: «Über die Möglichkeit der Wirtschaftsrechnung in verschiedenen Wirtschaftsordnungen», στο: «Jahrbücher für Nationalökonomie und Statistik» Bd. 165, H. 2-3/1953, σελ.123), ενώ κάποιοι άλλοι αμφισβήτησαν ακόμα και τον «ορθολογικό» χαρακτήρα της καπιταλιστικής οικονομίας. Ανάλογη συζήτηση έγινε και στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920, όπως μας πληροφορεί ο Otto Leichter: «Die Wirtschaftsrechnung in der Sozialistischen Gesellschaft», (σελ. 85, 91-92, Wien 1923).
Όμως όλα αυτά δεν εμπόδισαν τον αντιδραστικό οικονομολόγο Wilhelm Roepke να γράψει το 1949 για τη συζήτηση του προβλήματος «der sozialistischen Wirtschaftsrechnung», ότι «ο Mises είχε ουσιαστικά δίκιο» (Wilhelm Roepke: «Zur Theorie des Kollektivismus», «KYKLOS», Internationale Zeitschrift fuer Sozialwissenschaft, Bd. III/1949, σελ. 151, Basel 1949) μα ούτε και τον αριστοκράτη αυστριακό Friedrich von Hayek να ανακράξει, με «στεντόρεια φωνή», στα γεράματά του (85χρονος) και με τόση «επιστημονική» (!) «σοβαρότητα», ανάλογη εκείνης των απόψεών του, σε συνέντευξή του στο Παρίσι το 1984: «ο σοσιαλισμός είναι μια τρελή φιλοδοξία, μια διανοητική υπερβολή» («Ακρόπολις» 20/4/1984).
Παρά τις συνεχιζόμενες σφοδρότατες, αναπροσαρμοσμένες βέβαια, επιθέσεις και τις προπαγανδιστικές κραυγές της αντιδραστικής μπουρζουαζίας και εκείνες των πρακτόρων της, της ρεφορμιστικής παλιάς σοσιαλδημοκρατίας αλλά και των διαφόρων άλλων οπορτουνιστών, η Οχτωβριανή Επανάσταση πραγματοποιήθηκε και η οικοδόμηση του Σοσιαλισμού συνεχίστηκε, μέσα απ’ τις γνωστές δυσκολίες, με τη διαρκή παραπέρα ισχυροποίηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και την επαναστατική γραμμή του κόμματος των Μπολσεβίκων με επικεφαλείς τους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ.
Αν η νίκη της μεγάλης Οχτωβριανής Προλεταριακής Επανάστασης στη Ρωσία επιβεβαίωσε την ορθότητα της λενινιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης δια μέσου της βίαιης ένοπλης εξέγερσης, της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής και της εγκαθίδρυσης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, η έναρξη της οικοδόμησης του νέου οικονομικο-κοινωνικού συστήματος στη Σοβιετική Ένωση έδειξε, ότι ο Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός δεν ήταν Ουτοπία μα ούτε απλά μια επιστημονική θεωρία αλλά έγινε ΠΡΑΞΗ: ήταν πλέον μια ζωντανή καθημερινή πραγματικότητα, που κατάργησε για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, κλπ. ενώ έλυνε καθημερινά και έλυσε στην πορεία όλα τα προβλήματα της εργατικής τάξης και ολόκληρης της κοινωνίας, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα στην πράξη, στα χρόνια της ύπαρξής του (1917-1953), την ανωτερότητά του Σοσιαλισμού απέναντι στον Καπιταλισμό.
Η ανάπτυξη της οικονομίας και η οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού γίνονταν σε πολύ δύσκολες συνθήκες και προχωρούσε προς τα μπρος μέσα από σφοδρότατη ταξική πάλη - ταξική πάλη που όσο προχωρούσε η οικοδόμηση αυτή διαρκώς οξύνονταν.
Στη Σοβιετική Ένωση η ανάπτυξη της οικονομίας στην κατεύθυνση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού πέρασε από διάφορες φάσεις: από τον «πολεμικό κομμουνισμό» (μέσα 1918-Μάρτης 1921) που τον «επέβαλε ο πόλεμος και η καταστροφή», «δεν ήταν και δεν μπορούσε να είναι μια πολιτική που ανταποκρίνεται στα οικονομικά καθήκοντα του προλεταριάτου» και «ήταν ένα προσωρινό φαινόμενο» (ΛΕΝΙΝ), το σχέδιο (GOELRO-Plan 1920) εξηλεκτρισμού της βιομηχανίας και της χώρας γενικά, τη «Νέα Οικονομική Πολιτική» (ΝΕΠ-απόφαση του 10ου Συνεδρίου 1921) κάτω απ’ την καθοδήγηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου: «η ουσία της Νέας Οικονομικής Πολιτικής είναι η συμμαχία του Προλεταριάτου και της Αγροτιάς, η ουσία συνίσταται στη συμμετοχή της πρωτοπορίας του προλεταριάτου μαζί με τις πλατιές μάζες των αγροτών» (ΛΕΝΙΝ), με τις «κρατικές επιχειρήσεις να περνούν στη λεγόμενη Αρχή της Οικονομικής Ιδιοσυντήρησης, δηλ. στην ουσία σε σημαντικό βαθμό σε εμπορικές και καπιταλιστικές αρχές» (ΛΕΝΙΝ: τομ.44, σελ.342, Αθήνα), την περίοδο της σοσιαλιστικής εκβιομηχάνισης και της κολεκτιβοποίησης ως τον τερματισμό της ΝΕΠ με την ολοκληρωτική εξάλειψη των καπιταλιστικών στοιχείων στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης και τη δημιουργία της οικονομικής βάσης του Σοσιαλισμού – πρώτης φάσης του Κομμουνιστικού οικονομικο-κοινωνικού Σχηματισμού – με τις δυο μορφές σοσιαλιστικής Ιδιοχτησίας (κρατικής και συνεταιριστικής-κολχόζνικης) – αντέχοντας και ξεπερνώντας τις τεράστιες ανυπολόγιστες καταστροφές σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα – έφτασε ως τις αρχές της δεκαετίας του 1950, όταν, το 1953, μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ (δηλητηρίαση-γιατροί) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, η ταξική πάλη στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης κορυφώθηκε και κατέληξε σε ήττα των επαναστατικών δυνάμεων στο ΚΚΣΕ και την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, μέσω βίαιου στρατιωτικού πραξικοπήματος (=τμήματα στρατού-KGB-Αστυνομία).

Η βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και η καταστροφή του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση μετά το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ

Η επικράτηση της ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης σήμαινε ταυτόχρονα ΑΝΑΤΡΟΠΗ της Διχτατορίας του Προλεταριάτου απ’ τη νέα ηγετική ρεβιζιονιστική σοσιαλδημοκρατική αντικομμουνιστική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ. που κυριαρχώντας στην ηγεσία του ΚΚΣΕ οδήγησε αναπόφευκτα σε αλλαγή πρακτικά του χαρακτήρα του ΚΚΣΕ: από επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα μετατράπηκε σε αντεπαναστατικό αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα – άποψη-θέση που επιβεβαιώθηκε-επικυρώθηκε, και σε θεωρητικο-πολιτικό επίπεδο, λίγο αργότερα, με τον πλέον επίσημο και ανοιχτό τρόπο στο κακόφημο 20ο Συνέδριο5) (Ν.Σ. ΧΡΟΥΣΤΣΙΟΦ: Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο του Κόμματος, Φλεβάρης 1956), «πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις» 1956), όπου πέρα απ’ τις αντιμαρξιστικές θέσεις περί «ειρηνικής συνύπαρξης», ιμπεριαλισμού-«αποτροπής πολέμου», «προλεταριακού διεθνισμού», κλπ. (σελ.34-39), μεταφέρθηκαν στις γραμμές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος ατόφιες οι αντιμαρξιστικές θέσεις της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας στα δυο καίρια και σημαντικότερα ζητήματα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος (στο ίδιο, σελ. 39-42): 1. του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού («Σοσιαλισμός»(!) χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου), 2. της Προλεταριακής Επανάστασης («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», διατήρηση του αστικού κράτους, άρνηση εγκαθίδρυσης Διχτατορίας του Προλεταριάτου). Έτσι μ’ αυτές τις θέσεις το ΚΚΣΕ, ανοιχτά και επίσημα πλέον, μετατράπηκε σε αστικό αντικομμουνιστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα, μαζί βέβαια και με την πλήρη εγκατάλειψη της επαναστατικής κοσμοθεωρίας των MARX-ENGELS-LENIN-STALIN.
Στο αστικο-σοσιαλδημοκρατικό 20ο Συνέδριο η καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία του ρεβιζιονιστή-τροτσκιστή ΤΙΤΟ μεταμορφώνεται «εν μια νυκτί» σε χώρα «σοσιαλιστική»(!) (στο ίδιο, σελ.6: «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία») – νέα αντιμαρξιστική τοποθέτηση-θέση που δείχνει σαφέστατα, διακηρύσσοντας επίσημα πλέον, ότι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΝ πρακτικά την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβ. Ένωση και έχουν αποφασίσει να θέσουν τη χώρα τους στην τροχιά του καπιταλιστικού δρόμου της Τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας δηλ. εγκαινίασαν ανοιχτά την παλινορθώση του καπιταλισμού και στη σφαίρα της οικονομίας (είχαν ήδη από νωρίτερα εφαρμόσει, αμέσως μετά το 1953, ανάλογα μέτρα, όπως μας πληροφορεί ένας σοβιετικός ρεβιζιονιστής οικονομολόγος, ο G.Koslow, απ’ τους πρωτεργάτες της αντεπαναστατικής κατεύθυνσης: «στα ντοκουμέντα του ΚΚΣΕ μετά το 1953 υπογραμμίζεται, ότι είναι αναγκαία, η εκμετάλλευση των Εμπορευματικών Σχέσεων για την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας» (G.Koslow: «Die Warenproduktion und das Wertgesetz im Sozialismus», σελ. 8, Berlin-DDR 1961) αλλά και ο Πολωνός W.Brus.6), κλπ.
Ας σημειωθεί ακόμα πως η παρουσίαση μιας καπιταλιστικής χώρας, όπως η τότε Τιτική Γιουγκοσλαβία, ως «σοσιαλιστικής» συγκροτεί, σε θεωρητικό επίπεδο, μια αντιμαρξιστική αντίληψη του «σοσιαλισμού».
Η αντεπαναστατική στρατηγική του ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ ήταν και παραμένει μια αστική-ιμπεριαλιστική στρατηγική: κατασυκοφάντησης και ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων όλων των χωρών και της προλεταριακής επαναστατικής ταξικής συνείδησης του διεθνούς προλεταριάτου και της εργατικής τάξης γενικότερα.
Ήταν τόσο μεγάλη η καταστροφή που προκάλεσε το 20ο Συνέδριο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ώστε ακόμα και ένας ρεβιζιονιστής ιστορικός, ο Eric Hobsbawm, ο οποίος μιλάει για «απολυταρχισμό του Στάλιν»(!), κλπ., υποχρεώνεται να σημειώσει το 2002: «Η Οκτωβριανή Επανάσταση δημιούργησε ένα παγκόσμιο κίνημα, το 20ο Συνέδριο το κατέστρεψε» (Eric Hobsbawm: «ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ», σελ.242, Αθήνα 2003, «INTERESTING TIMES, Α TWENTIETH-CENTURY LIFE” London 2002).
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ που προκάλεσε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα η νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία ήταν ασύγκριτα και κατά πολύ μεγαλύτερη από εκείνη της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας της εποχής του ΛΕΝΙΝ που κατέστρεψε μόνο τα τότε επαναστατικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ενώ η νέα κατέστρεψε σχεδόν ΟΛΑ τα κομμουνιστικά κόμματα της 3ης ΚΔ, αλλά ΕΠΙΠΛΕΟΝ και πρώτα απ’ όλα κατέστρεψε το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό της περιόδου των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ στην ΠΡΩΤΗ Σοσιαλιστική χώρα του κόσμου και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που τροφοδότησαν ερωτήματα για δήθεν «αποτυχία» και «αδυναμία» λειτουργίας του Σοσιαλισμού, προκαλώντας τεράστια σύγχυση και σκορπίζοντας μεγάλη απογοήτευση στο διεθνές προλεταριάτο, γενικότερα σ’ όλους τους εργαζόμενους και στους λαούς ολόκληρου του πλανήτη. Εκείνο που δεν κατάφεραν να πετύχουν απ’ έξω οι ιμπεριαλιστές δηλ. την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της Σοβ. Ένωσης με τον εμφύλιο πόλεμο, τις συνομωσίες και τους πράκτορές τους, κλπ. και την εξαπόλυση της επίθεσης της Χιτλερικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου, το πέτυχαν δυστυχώς απ’ τα μέσα με τη συνομωσία και κυριαρχία των πρακτόρων τους ρεβιζιονιστών-σοσιαλδημοκρατών στο ΚΚΣΕ της προδοτικής αντικομμουνιστικής ομάδας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ.
Το πρόβλημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση δεν είναι απλά και μόνο ιστορικό μα είναι ταυτόχρονα και ένα πολύ σημαντικό επίκαιρο ιδεολογικο-πολιτικό ζήτημα που αφορά άμεσα το σωστό επαναστατικό προσανατολισμό του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, επειδή συνδέεται στενά με τρία (3) άλλα και πολύ σημαντικά ζητήματα που χρειάζονται απάντηση:
Πρώτο, με τη μεγάλη ιστορική ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας στον κόσμο, καταστροφή για την οποία σήμερα κανένας δεν αμφιβάλλει μετά και την κατάρρευση του ρεβιζιονιστικού-καπιταλιστικού μπλοκ και τη διάλυση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης το 1991 ακόμα και ως κράτος, όμως για την εργατική τάξη και τους λαούς παραμένει ένα μεγάλο ερώτημα: τι ήταν αυτό που τότε κατέρρευσε; «Σοσιαλισμός» ή παλινορθωμένος καπιταλισμός;
Δεύτερο, με την εμφάνιση – κατά τη διάρκεια της ιστορικής περιόδου 1953-1991 – φαινομένων στην οικονομία, όπως: «μαύρη αγορά», «σκιώδης οικονομία», στασιμότητα, κρίση, ανεργία, πληθωρισμός, κλπ. (σύμφυτα στον καπιταλισμό φαινόμενα), στην κοινωνία: δημιουργία νέας μπουρζουαζίας, διαφθορά, αλκοολισμός, πορνεία, ναρκωτικά, συστηματική κλοπή δημόσιας περιουσίας, γκανγκστερισμός, κλπ. (σύμφυτα στην αστική κοινωνία), στην πολιτική: φασιστική καταπίεση, απαγόρευση του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και των έργων του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, φασιστική λογοκρισία, έξαρση του σοβινισμού, της θρησκείας και των αντιδραστικών αστικών θεωριών, ακόμα και φασιστικών υπεραντιδραστικών, καταπίεση των άλλων εθνοτήτων απ’ το μεγαλο-ρώσικο σοβινισμό, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε άλλες χώρες, (Αφγανιστάν, Τσεχοσλοβακία, κλπ.) φαινόμενα – που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό αλλά αντίθετα αποτελούν κι’ αυτά σύμφυτα στον καπιταλισμό φαινόμενα – αναπόφευκτα προϊόντα του παλινορθωμένου καπιταλισμού σ’ αυτή τη χώρα,
Τρίτο, τέλος, σε θεωρητικό επίπεδο συγκροτεί ΕΠΙΠΛΕΟΝ και συνδέεται με μια αντιμαρξιστική αντίληψη του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, όταν απ’ τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες η περίοδος 1953-1990 προπαγανδίζεται ως «Σοσιαλισμός», ο λεγόμενος «ανεπτυγμένος»(!) ή «πραγματικά υπαρκτός σοσιαλισμός», που στην πραγματικότητα ήταν υπαρκτός καπιταλισμός ιδιαίτερου τύπου.
Το πρόβλημα του παλινορθωμένου καπιταλισμού στη Σοβιετική ‘Ένωση έχει αντικειμενικά, θεωρητικά και πρακτικά πολιτικά – εξαιτίας της σπουδαιότητάς του – εξελιχθεί σε κορυφαίο ζήτημα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και συνάμα ανάλογα με τη μαρξιστική ή μη θέση-στάση απέναντι σ’ αυτό το ζήτημα αποτελεί μια απ’ τις σημαντικότερες διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των επαναστατών μαρξιστών, δηλ. των λενινιστών-σταλινιστών και των οπορτουνιστών όλων των αποχρώσεων.
Έτσι γίνεται φανερό πως μόνο η μαρξιστική ανάλυση του πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού και η ολόπλευρη τεκμηρίωση της μαρξιστικής θέσης για ΔΙΑΚΟΠΗ της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση, μετά το 1953, και η συνακόλουθη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στον οικονομικό τομέα, δίνει πειστική και ολοκληρωμένη απάντηση σε μια σειρά καίρια σημερινά ερωτήματα που απασχολούν το διεθνές προλεταριάτο, όλους τους εργαζόμενους, αλλά και τους λαούς όλων των χωρών, στα οποία η Ιστορία έχει βέβαια ήδη δώσει επιστημονικές μαρξιστικές απαντήσειςαπαντήσεις που πνίγονται όμως μέσα στην πυκνή ομίχλη των διαστρεβλώσεων και της κατασυκοφάντησης εκ μέρους των εχθρών του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού (παραδοσιακής αστικής τάξης, των ρεφορμιστών και των άλλων αντιμαρξιστικών κατευθύνσεων). Όμως μία εκ νέου ανάδειξη-προβολή της μαρξιστικής τεκμηρίωσης της οικοδόμησης στην πράξη του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ στη Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (1917-1953) αλλά και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού σ΄ αυτή τη χώρα απαντά σ’ ΟΛΑ τα θεμελιώδη ερωτήματα (παλιά-νέα) απ’ τα οποία ας απαριθμηθούν μόνο μερικά – διατυπωμένα με τη μορφή ερωτημάτων και σε πλήρη και σαφή αντιπαράθεση με τους αντίθετους αλλά και ατεκμηρίωτους και ολωσδιόλου αβάσιμους ισχυρισμούς των επικριτών εχθρών του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού – που στο δεύτερο αντίθετο σκέλος του κάθε ερωτήματος δίνεται-εμπεριέχεται και η σύντομη μαρξιστική απάντηση:

  • Ήταν η επιστημονική αντίληψη του Σοσιαλισμού των MARX-ENGELS μια Ουτοπία ή, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ο Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός εφαρμόστηκε στην πράξη στη Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (1917-1953);
  • Οι απόψεις των χυδαίων αστών οικονομολόγων Mises-Hayek-Robbins-Halm,κλπ., ότι ο Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός είναι θεωρητικά «αδύνατος» και πρακτικά «ανεφάρμοστος», ότι Σοσιαλισμός σημαίνει «το τέλος της ορθολογικής οικονομίας»(!), κλπ. αποδείχτηκαν «σωστές» ή, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, διαψεύστηκαν τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά απ’ την 35ετή ύπαρξη, οικοδόμηση και λειτουργία του στη Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ;
  • Οι απόψεις των χυδαίων αστών οικονομολόγων Wieser-Pareto-Barone, κλπ., ότι οι οικονομικές Κατηγορίες του καπιταλισμού («τιμές, μισθοί, τόκος, πρόσοδος, κέρδος, αποταμίευση, κλπ.») πρέπει να «επανεμφανιστούν» και «διατηρηθούν»(!) στο Σοσιαλισμό, ότι τα δυο συστήματα «μοιάζουν» - «ταυτίζονται»(!), κλπ. αποδείχτηκαν «σωστές» ή, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, διαψεύστηκαν απ’ την 35ετή (1917-1953) ύπαρξη και λειτουργία του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση, που έδειξε ότι όλες οι καπιταλιστικές Κατηγορίες σταδιακά εξαλείφθηκαν και επιπλέον αποδείχτηκε ότι πρόκειται για δυο διαμετρικά αντίθετα οικονομικο-κοινωνικά συστήματα (Καπιταλισμός–Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός);
  • Η μεταφορά και η επανεισαγωγή των καπιταλιστικών οικονομικών Κατηγοριών (καπιταλιστική Τιμή Παραγωγής, Κέρδος, Πρόσοδος, Τόκος, κλπ.) στη σοσιαλιστική-κομμουνιστική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης – ακολουθώντας τις αντιμαρξιστικές απόψεις περί «Σοσιαλισμού» των Wieser-Pareto-Barone και τις στηριγμένες σ’ αυτές αστικές απόψεις του Πολωνού σοσιαλδημοκράτη Oskar LangeKonkurenzsozialismus»-«Marktsozialismus» =Marktkapitalismus) – που προωθήθηκαν μετά την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης το 1953, με την εφαρμογή των νέων καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων (όπως καταδεικνύεται παρακάτω) οδήγησαν την οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης στο λεγόμενο «αναπτυγμένο υπαρκτό σοσιαλισμό»(!) όπως ισχυρίζονταν-ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες και στον «κομμουνισμό» στη 10ετία του 1980 όπως ισχυρίζονταν ο προδότης ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ, ή, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, στην αναπόφευκτη εξάλειψη του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και την πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού;
  • Η εμφάνιση, ανάπτυξη και ύπαρξη στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης της Χρουστσο-Μπρεζνιεφο-Γκορμπατσοφικής περιόδου φαινομένων όπως «μαύρη αγορά», «σκιώδης οικονομία», στασιμότητα, κρίση, ανεργία, πληθωρισμός, συστηματική κλοπή δημόσιας περιουσίας γιγαντιαίων διαστάσεων, κλπ. με κορυφαίο, πρωταρχικό και σημαντικότερο εκείνο της ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ των εργαζομένων αλλά και της ύπαρξης πολυεκατομμυριούχων, που δεν γεννήθηκαν «εν μια νυκτί» αλλά εμφανίστηκαν και πλούτισαν απ’ την άγρια εκμετάλλευση κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1953-1989, ο αριθμός των οποίων το 1989 «ξεπερνάει κατά πολύ τις 100.000 (20.000 στη Μόσχα), ενώ το 3% των καταθετών σε ταμιευτήρια κατέχει το 80% των συνολικών καταθέσεων» («Argumenti i Fakti»7), September 1989, σελ. 16) ήταν φαινόμενα του «Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού» ή, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, φαινόμενα του παλινορθωμένου καπιταλισμού;
  • Η εμφάνιση, ανάπτυξη και ύπαρξη στην κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης φαινομένων όπως: δημιουργία νέας μπουρζουαζίας, εθνικισμός, διαφθορά, αλκοολισμός, πορνεία, ναρκωτικά, γκανγκστερισμός, κλπ., ήταν φαινόμενα του «Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού» ή, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, φαινόμενα της αστικής κοινωνίας του παλινορθωμένου καπιταλισμού;
  • Η εμφάνιση, ανάπτυξη και ύπαρξη στη σοβιετική κοινωνία αστικών ιδεαλιστικών φιλοσοφικών ρευμάτων όπως: υπαρξισμός, νεοθετικισμός, φιλοσοφική ανθρωπολογία, πραγματισμός, φροϋδισμός, οντολογία, ερμηνευτική, αντιδραστικός ρομαντισμός και νιτσεϊσμός, κλπ., ήταν ρεύματα του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού ή, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αυτά γεννήθηκαν και άνθισαν στο έδαφος της αστικής κοινωνίας του παλινορθωμένου καπιταλισμού;
Η σύντομη μελέτη που ακολουθεί – συντομότατη για ένα τόσο πελώριο, εξαιρετικά δύσκολο (όχι μόνο από πλευράς θέματος αλλά και ορολογίας-εννοιών), περίπλοκο και πολυσύνθετο μα μεγάλης ιστορικής και πρωτίστως επίκαιρης πολιτικής σημασίας θέμα: αυτό της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση – απαρτίζεται από σειρά άρθρα πολεμικής (διορθωμένα-συμπληρωμένα και βελτιωμένα μόνο εν μέρει, με τις αναπόφευκτες επαναλήψεις, επειδή η έλλειψη χρόνου δυστυχώς δεν επέτρεψε ολοκληρωμένο ξαναδούλεμά τους) που γράφτηκαν κατά διαστήματα, που όμως από πλευράς θέματος αποτελούν συνολικά ένα αδιάσπαστο όλο (χαρακτηρίζονται από εσωτερική συνοχή και οργανική μεταξύ τους ενότητα), επειδή αναλύουν τις πιο ουσιώδεις πλευρές του συνόλου των νέων, αλληλοσυνδεόμενων, αλληλοεξαρτώμενων και αλληλοσυμπληρούμενων οικονομικών μεταρρυθμίσεων και μέτρων, που συγκρότησαν – μαζί μ’ εκείνες που προηγήθηκαν δηλ. τις ΠΡΩΤΕΣ και πιο αποφασιστικές-καθοριστικές στο πολιτικο-ιδεολογικό επίπεδο, γιατί ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτές εκείνες που άνοιξαν το δρόμο ώστε να καταστεί δυνατή η εφαρμογή τους – το ενιαίο αντεπαναστατικό πισωδρομικό προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (άρρηκτα συνδεόμενα και τα τρία επίπεδα: πολιτικό-ιδεολογικό-οικονομικό). Κείμενα πολεμικής, απ’ τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, που αποτελούν απόπειρα – μέσω της ανάλυσης και αποκάλυψης του πραγματικού χαρακτήρα των νέων οικονομικών μεταρρυθμίσεων – αντίκρουσης και ανασκευής της εντελώς αστήρικτης αστικής-ρεβιζιονιστικής αντιμαρξιστικής θέσης περί «ύπαρξης Σοσιαλισμού» (!) τη χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφική περίοδο (1953-1990/91) και έχουν ως στόχο τη διάλυση του ΜΥΘΟΥ περί δήθεν «συνέχισης» (!) της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση μετά το 1953-56, και μάλιστα όχι μόνο ΧΩΡΙΣ Διχτατορία του Προλεταριάτου και επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα, λενινιστικού-σταλινικού τύπου, μα και μέτρα που κινήθηκαν ΑΚΡΙΒΩΣ στην εντελώς ΑΝΤΙΘΕΤΗ κατεύθυνση του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ: δηλ. της γενικευμένης «επέκτασης και πλήρους εκμετάλλευσης των Εμπορευματο-Χρηματικών-Σχέσεων», της μετατροπής «των μέσων Παραγωγής σε Εμπορεύματα» και της καθολικής «επέκτασης της σφαίρας δράσης του νόμου της Αξίας», του «Κέρδους ως σκοπού της παραγωγής», της «πλήρους Οικονομικής Ιδιοσυντήρησης (=Wirtschaftliche Rechnungsführung) με κεντρικό πυρήνα το Κέρδος και που η ουσία της βρίσκεται στη μεγιστοποίηση του», κλπ., για την οποία – κι’ αυτό ΔΕΝ πρέπει να ξεχνιέται – ο ΛΕΝΙΝ σημείωνε όταν αναφέρονταν στη ΝΕΠ: «οι κρατικές επιχειρήσεις περνούν στη λεγόμενη αρχή της Οικονομικής Ιδιοσυντήρησης, δηλ. στην ουσία σε σημαντικό βαθμό σε εμπορικές και καπιταλιστικές αρχές» (ΛΕΝΙΝ: τομ.44, σελ.342, Αθήνα).
Η θέση-ΜΥΘΟΣ περί «συνέχισης» της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την, μετά το 1953, στροφή-πορεία της Σοβιετικής Ένωσης προς τον καπιταλισμό και ήταν σε ΡΗΞΗ, πλήρη αντίθεση με την προηγούμενη πορεία της, ενώ διαψεύδονταν καθημερινά απ’ τη νέο-δημιουργημένη πραγματικότητα της σοβιετικής οικονομίας – εξαιτίας ΑΚΡΙΒΩΣ της πρακτικής εφαρμογής των νέων καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων-μέτρων που οδήγησαν αναπόφευκτα στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού και τελικά στην κατάρρευσή του, μα ακόμα και στη διάλυση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης το 1991.
Η θέση-ΜΥΘΟΣ περί «ύπαρξης σοσιαλισμού»(!) στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990/91) αποτελεί ως τα σήμερα την ΚΕΝΤΡΙΚΗ θέση της διεθνούς χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, των τροτσκιστών και των διαφόρων άλλων οπορτουνιστών, μαζί και της ελληνικής χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ, κλπ.) τροτσκίζοντων ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ-Τροτσκιστές κλπ.. Ταυτόχρονα αποτελεί και την ΚΟΙΝΗ θέση ΟΛΩΝ των αντικομμουνιστικών- αντισταλινικών δυνάμεων: απ’ τη διεθνή αντιδραστική μπουρζουαζία στο συνολό της και όλα τα κόμματά της ως την παλιά παραδοσιακή και νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκτατία και τα διάφορα άλλα ρεφορμιστικά αντιμαρξιστικά ρεύματα.
Αναπόσπαστο τμήμα αυτού του ΜΥΘΟΥ της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας αποτελεί και ο εντελώς ατεκμηρίωτος ισχυρισμός περί «αντεπανάστασης το 1990/91»(!) του «Κ»ΚΕ σε διάφορα κείμενα, με τελευταίο τη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ» του για την Οχτωβριανή Επανάσταση: «αντεπαναστατικές ανατροπές των ετών 1989-1991» («ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της ΚΕ του ΚΚΕ Για τα 100 χρόνια της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης», σελ 61, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2017).
Σ’ αυτή τη μελέτη γίνεται καταρχήν μια περιορισμένη αναφορά, πολύ περιληπτική και συντομότατη ανάλυση των σημαντικότερων ζητημάτων των δυο άλλων βασικών πλευρών (πολιτικής και ιδεολογικής πλευράς) του ενιαίου αντεπαναστατικού πισωδρομικού προτσες της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, ενώ στον οικονομικό τομέα επιχειρείται ευρύτερη, διεξοδικότερη και λεπτομερέστερη αναφορά, στην οποία αναλύονται οι νέες, μετά το 1953, οικονομικές μεταρρυθμίσεις-μέτρα και αποκαλύπτεται ο καπιταλιστικός τους χαρακτήρας, η εφαρμογή των οποίων – όπως καταδεικνύεται στη μελέτη που ακολουθεί – οδήγησε αναπόφευχτα:
πρώτο, στη ΔΙΑΚΟΠΗ της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση,
δεύτερο, εγκαινίασε τη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στον οικονομικό τομέα – μ’ απαρχή, βέβαια, την ΠΡΩΤΗ σημαντικότατη μα και εντελώς απαραίτητη ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ: τη βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου απ’ την προδοτική αντικομμουνιστική σοσιαλδημοκρατική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ,
τρίτο, εξάλειψε πλήρως το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό,
τέταρτο, παλινόρθωσε πλέρια τον καπιταλισμό, αντικαθιστώντας τις σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές Σχέσεις Παραγωγής με τις καπιταλιστικές εκμεταλλευτικές Σχέσεις Παραγωγής.
Η πορεία αυτή δείχνει-αποκαλύπτει καθαρά ότι αυτό που δημαγωγικά διαφημίστηκε κατά κόρον, δεκαετίες ολόκληρες – μα ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ – απ’ τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες και τους όποιους άλλους οπορτουνιστές ως «πραγματικά υπαρκτός σοσιαλισμός»(!) ή «αναπτυγμένος σοσιαλισμός»(!) της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990/91) δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό της σταλινικής περιόδου, μα ήταν το ΑΚΡΙΒΩΣ αντίθετό του: ήταν ένας υπαρκτός παλινορθωμένος καπιταλισμός ιδιαίτερου τύπου, επειδή, μετά απ’ τους πρώτους μήνες του 1953, δεν υπήρχε πλέον Διχτατορία του Προλεταριάτου και επιπλέον η σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση είχε ολοκληρωθεί στα μέσα της δεκαετίας του 19608).
Το κεντρικό μελλοντικά μα και πολύ μεγάλο υπαρκτό πρόβλημα-ερώτημα: ποιές ήταν οι αντικειμενικές και υποκειμενικές αιτίες που οι επαναστατικές δυνάμεις στη Σοβιετική Ένωση, μέσα στο ΚΚΣΕ, οδηγήθηκαν σε ήττα και στην επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης αρχές του 1953, μ’ αποτέλεσμα να ανατραπεί η Διχτατορία του Προλεταριάτου και ν’ ανοιχτεί ο δρόμος στη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού; δεν εξετάζεται εδώ, επειδή αυτό συνδέεται με το ζήτημα πρωταρχικά της διατήρησης της πολιτικής Εξουσίας, και επομένως δεν βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην πολιτική επικαιρότητα, μιας και η εργατική τάξη δεν έχει σήμερα σε καμία χώρα την πολιτική ΕΞΟΥΣΙΑ μα ακόμα χειρότερα: ούτε καν μαζικά επαναστατικά λενινιστικού-σταλινικού τύπου κόμματα έχει. Παρόλα αυτά, ας αναφερθεί μόνο ότι οι επαναστατικές δυνάμεις στο ΚΚΣΕ δεν επαγρύπνησαν9), αδράνησαν και δεν διεξήγαγαν με συνέπεια και αποφασιστικότητα την ταξική πάλη μετα το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΣΤΑΛΙΝ αλλά και γιατί το καλύτερο και πιο επαναστατικό τμήμα των στελεχών του Κομμουνιστικού Κόμματος χάθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, μα ακόμα και πολλά εκατομμύρια επαναστάτες κομμουνιστές, απλά μέλη και οπαδοί – μια τεράστια απώλεια που δεν μπορούσε αντικειμενικά να αναπληρωθεί στο ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά τον πόλεμο.
Τέλος, πέρα απ’ τα παραπάνω, υπάρχει ένα γενικότερο, το μεγαλύτερο και κεντρικότερο πρόβλημα για το διεθνές επαναστατικό εργατικό κομμουνιστικό κίνημα που πρέπει να μελετηθεί και αναλυθεί και είναι εντελώς αναγκαίο να απαντηθεί, κι’ αυτό είναι το ερώτημα: γιατί οι κομμουνιστές και το διεθνές προλεταριάτο δεν κατόρθωσαν να διατηρήσουν τον περασμένο 20ο αιώνα τον επαναστατικό χαρακτήρα των κομμουνιστικών μαρξιστικών κομμάτων (αλλά και των Συνδικάτων) τόσο στις χώρες που η εργατική τάξη είχε την πολιτική Εξουσία (απαρχή Οχτωβριανή Επανάσταση) και οικοδομούσε το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό όσο και στις καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές χώρες που δεν είχε ακόμα καταλάβει την πολιτική Εξουσία;10) – προφανώς το σημαντικότερο απ’ όλα, επειδή απ’ αυτό εξαρτώνται ΟΛΑ τ’ άλλα.
Για να διευκολυνθεί κάπως η κατανόηση του πολυσύνθετου, στο σύνολό του (πολιτικά-ιδεολογικά-οικονομικά), αντεπαναστατικού πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, προτάσσεται της ανάλυσης αυτής (κρίθηκε αναγκαίο) μια πολύ σύντομη αλλά και ελλιπέστατη ιστορική αναδρομή σχετικά: πρώτο, με την Οκτωβριανή Επανάσταση, δεύτερο, την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική ‘Ένωση, τρίτο, σύγκριση Καπιταλισμού και Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, και τέλος ξεχωριστά μια σύντομη αναφορά στην αμφισβήτηση της ύπαρξης του Σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση της περιόδου 1917-1953 από διάφορες αντιδραστικές ιδεολογικο-πολιτικές κατευθύνσεις, κυρίως εκείνη της παλιάς αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας αλλά και κάποιων νεότερων συγγενικών οπορτουνιστικών ρευμάτων.
Κλείνοντας, το εκτεταμένο αλλά αναγκαίο «γενικό εισαγωγικό σημείωμα» δεν μπορεί να μην σημειωθεί, ότι το 1990-91 με την κατάρρευση του ρεβιζιονιστικού καπιταλιστικού ανατολικού μπλοκ και τη διάλυση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, ακόμα και ως κράτος, η διεθνής ιμπεριαλιστική και φασιστική αντίδραση θριαμβολογούσε για «αποτυχία, χρεοκοπία και κατάρρευση του σοσιαλισμού», όμως εκείνο που στην πραγματικότητα χρεοκόπησε και κατέρρευσε ΔΕΝ ήταν ο Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός αλλά ο παλινορθωμένος καπιταλισμός.

Σημειώσεις
1) Επιβάλλεται να γίνουν κάποιες πολύ σύντομες αλλά εντελώς αναγκαίες παρατηρήσεις – εξαιτίας των πολλών συστηματικών διαστρεβλώσεων – σχετικά με τρία πολύ σπουδαία ζητήματα στο «ΚΕΦΑΛΑΙΟ» και γενικά το ώριμο έργο του ΜΑΡΞ: α. το ξεπέρασμα των ιδεαλιστικών επιδράσεων και εννοιών σ’ αυτά, β. την υλιστικο-διελεκτική μέθοδο προσέγγισης του ΜΑΡΞ στο «ΚΕΦΑΛΑΙΟ» – Διαλεκτική που δεν ήταν «μόνο διαφορετική από τη Χεγκελιανή, μα είναι το κατευθείαν αντίθετο της» (MARX), η οποία επιπλέον ήταν στραμμένη προς το παρελθόν και όχι προς το παρόν και το μέλλον και είναι γνωστό, ότι «η φιλοσοφία του Hegel ήταν επίσης όπως και όλη η υπόλοιπη ιδεαλιστική γερμανική φιλοσοφία γύρω απ’ το 1800 μια αριστοκρατική αντίδραση στη γαλλική αστική επανάσταση και στο γαλλικό αστικό Υλισμό του 18ου αιώνα» (GROSSE SOWJET-ENZYKLOPÄDIE: «Idealismus», Bd 17, Moskau 1952, σελ. 321-324, και σελ. 11, Aufbau Verlag, Berlin-DDR 1955) μα και σχετικά γ. το αντικείμενο και την αφετηρία της έρευνάς του. Σ΄ αυτό ερευνάται «ο κ α π ι τ α λ ι σ τ ι κ ό ς τ ρ ό π ο ς Π α ρ α γ ω γ ή ς και οι αντίστοιχες σ’ αυτόν σ χ έ σ ε ι ς Π α ρ α γ ω γ ή ς και Α ν τ α λ λ α γ ή ς» (ΜΑΡΞ), έρευνα που αρχίζει με την ανάλυση του «Εμπορεύματος», το «πιο απλό οικονομικό Konkretum» (ΜΑΡΞ 1881/82). Επομένως ο ΜΑΡΞ στο μνημειώδες έργο του «ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ» και στα έργα της ωριμότητάς του δεν ερευνά ούτε έχει ως αφετηρία τον αφηρημένο «Άνθρωπο», δηλ. «τον άνθρωπο γενικά, τον άνθρωπο που δεν ανήκει σε καμιά τάξη, που δεν ανήκει καθόλου στην πραγματικότητα και που ανήκει μονάχα στον ομιχλώδη ουρανό της φιλοσοφικής φαντασίας» (Μax-Engels 1848), ούτε την «Entfremdung» (=Αλλοτρίωση), τον «Humanismus» (=Ουμανισμός) και τον «Warenfetischismus» (=φετιχισμό του εμπορεύματος), ούτε στο «Κεφάλαιο» ο Μαρξ «κάνει την οικονομική του ανάλυση με βάση την αλλοτριωμένη εργασία», όπως ισχυρίζονται οι διάφοροι διαστρεβλωτές του μαρξισμού (παραδοσιακοί αστοί, παλιοί και νέοι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες, τροτσκιστές κλπ.). Ούτε οι ιδεαλιστικές αυτές έννοιες αποτελούν «κεντρικές» (!) έννοιες του «ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ», αντίθετα έχουν ξεπεραστεί και εγκαταλειφθεί οριστικά από το ΜΑΡΞ πολύ νωρίτερα (ήδη π.χ. στη «Deutsche Ideologie», Berlin-DDR 1953, οι MARX-ENGELS το 1845/1846 θέτουν (σελ.31) σε «..» την έννοια της «Entfremdung»), και αν αυτές οι έννοιες αναφέρονται κάπου-κάπου, αυτό δεν γίνεται για να «επιστρέψει» εκ νέου πίσω στις ξεπερασμένες απ’ τον ίδιο ιδεαλιστικές απόψεις-έννοιες, ούτε πολύ περισσότερο για να αποτελέσουν αυτές τη «βάση» επιστημονικής ανάλυσης του καπιταλιστικού τρόπου Παραγωγής, αλλά επειδή ο ΜΑΡΞ, όπως σημειώνει ο ίδιος, «ερωτοτρόπησ(α)ε που και που με τον τρόπο έκφρασης» μεγάλων στοχαστών (Hegel, Feuerbach, κλπ.).
Σχεδόν 15 ολόκληρα χρόνια αργότερα ο ΜΑΡΞ επανερχόμενος σ’ αυτό το ζήτημα σημείωνε: «πρώτα απ’ όλα δεν ξεκινώ από τις «έννοιες», άρα ούτε από την «έννοια της Αξίας»… αφετηρία μου είναι η πιο απλή κοινωνική μορφή στην οποία το προϊόν της εργασίας εμφανίζεται στην τωρινή κοινωνία, δηλ. το «Ε μ π ό ρ ε υ μ α», και αλλού: «η α ν α λ υ τ ι κ ή μου μέθοδος δεν ξεκινά απ’ τ ο ν άνθρωπο αλλά απ’ την οικονομικά δεδομένη κοινωνική περίοδο» (ΜΑΡΞ, 1881-1882), δηλ. ο ΜΑΡΞ ερευνά στο έργο του τις δοσμένες ιστορικά Παραγωγικές Σχέσεις της κοινωνίας στη γέννηση-εμφάνιση, την ανάπτυξη και εξαφάνισή τους: αναλύει στην προκειμένη περίπτωση, τις Παραγωγικές Σχέσεις και τις Ταξικές Σχέσεις της αστικής κοινωνίας, ανακαλύπτοντας τους αντικειμενικούς οικονομικούς νόμους που διέπουν τη λειτουργία του καπιταλισμού – αλλά και τους αντικειμενικούς νόμους της κοινωνικής ανάπτυξης γενικά – και αποκαλύπτοντας τις ασυμφιλίωτες αντιθέσεις του, καταδεικνύει και θεμελιώνει την αναγκαιότητα της βίαιης επαναστατικής ανατροπής του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος και την αναπόφευκτη αντικατάστασή του απ’ το Σοσιαλισμό-Κομουνισμό. Και ο ΛΕΝΙΝ σημειώνει αργότερα (Απρίλης 1908): «η μελέτη των Παραγωγικών Σχέσεων μιας δοσμένης κοινωνίας, ιστορικά καθορισμένης, στη γέννησή τους, στην ανάπτυξή τους και στην παρακμή τους, αυτό είναι το περιεχόμενο της οικονομικής θεωρίας του Μαρξ. Αυτό που κυριαρχεί μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία είναι η παραγωγή Ε μ π ο ρ ε υ μ ά τ ω ν. Έτσι η ανάλυση του Μαρξ αρχίζει από την ανάλυση του Εμπορεύματος».
2) Ο ρεβιζιονιστής καθηγητής φιλοσοφίας ρώσος Βίκτορ Αλεξέγιεβιτς ΒΑΖΙΟΥΛΙΝ, έστω και πολύ καθυστερημένα (4 Απρίλη 1992), σημειώνει ορθότατα για τους Χρουστσοφικούς: «σε αντίθεση με την οικονομική πολιτική του Ι.Στάλιν, άρχισαν να αναζητούν το περιεχόμενο της νέας πολιτικής στα έργα αστών οικονομολόγων… εφ’ όσον απέρριψαν την οικονομική πολιτική που εφάρμοζε ο Ι. Στάλιν, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε άλλο εκτός από να δανεισθούν ιδέες αστών οικονομολόγων» («Η Οκτωβριανή Επανάσταση και ο πρώιμος σοσιαλισμός στη Λογική της Ιστορίας» σελ. 28, Εκδ. «Ριζοσπαστική Σκέψη» Αθήνα, 2017).
3) Καπιταλισμός για τον οποίο ο Μαρξ σημειώνει χαρακτηριστικά: «ο καπιταλιστικός τρόπος Παραγωγής αναγκάζει κάθε ατομική επιχείρηση να κάνει οικονομία, το αναρχικό του σύστημα του ανταγωνισμού γεννάει την πιο απεριόριστη σπατάλη των κοινωνικών μέσων παραγωγής και των εργατικών δυνάμεων, παράλληλα μ’ έναν άπειρο αριθμό λειτουργιών, που τώρα είναι απαραίτητες μα που αυτές καθαυτές είναι περιττές» (Karl Marx: «Das Kapital», Bd.I σελ. 554-555, Berlin-DDR 1951).
4) Ο Maurice Dobb, προσχώρησε αργότερα στις αστικές αντιμαρξιστικές απόψεις των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, βλ. π.χ. άρθρο: «Οι οικονομικές αλλαγές στις σοσιαλιστικές χώρες»(«Marxism today», July 1965), όπου υπερασπίζει τις νέες καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις, και μάλιστα τις προβάλλει-διαφημίζει ως «Bereicherung des Marxismus»(!), «Weg und Ziel» 10/1965, σελ. 602, και ελληνικά: «Σύγχρονα θέματα»/17-18 1965, σελ. 544 «εμπλουτισμό του μαρξισμού»). Μετά δυο χρόνια σε άρθρο του για τα 50 χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης, εγκαταλείπει και τη Διχτατορία του Προλεταριάτου: «σε σχέση με αυτό είναι αναγκαίο να σημειωθεί ότι η έννοια της «Διχτατορίας του Προλεταριάτου» στη ειδική εκείνη σημασία, η οποία της αποδόθηκε μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση, σήμερα ως πολιτικό σύνθημα δεν έχει πλέον γενική ισχύ» (M. Dobb: «Der rote Oktober und seine Bedeutung» σελ. 99, «Kürbiskern» 4/1967).
5) Σε πολιτικό επίπεδο, η αντεπαναστατική στροφή εκδηλώνεται για πρώτη φορά, έμμεσα και δειλά, ΧΩΡΙΣ να αναφέρεται το όνομα του ΣΤΑΛΙΝ, πολύ νωρίς, ούτε καν 5 μήνες απ’ την εξόντωσή του (5 Μάρτη 1953), τον Ιούλη του 1953, στο κύριο άρθρο της «ΠΡΑΒΔΑ» (26 Ιούλη 1953) με τίτλο: «50 χρόνια του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (1903-1953)» στο οποίο υψώνεται η αντεπαναστατική σημαία της διαβόητης «Προσωπολατρίας»(!): «είναι αναγκαίο, να εξαλείψουμε από την πρακτική της προπαγανδιστικής δουλειάς του κόμματος τη λαθεμένη, του μη μαρξιστικού διαφωτισμού του ρόλου της προσωπικότητας στην ιστορία που εκφράστηκε στην προπαγάνδιση της ξένης προς το πνεύμα του μαρξισμού-λενινισμού ιδεαλιστικής θεωρίας της Προσωπολατρίας. Η λατρεία της προσωπικότητας συγκρούεται με την Αρχή της συλλογικής ηγεσίας…» ΠΡΑΒΔΑ»: «Fünfzig Jahre Kommunistische Partei der Sowjetunion (1903-1953)», (26 Ιούλη 1953), στο: «Die Presse der Sowjetunion», Hrg. Presseamt beim Ministerpräsidenten der Regierung der DDR, Nr.85, S. 1043, Freitag, 31.Juli 1953).
6) Ο W.Brus σημειώνει: «στην αγροτική οικονομία εισήγαγαν αμέσως (Αύγουστος 1953: Αποφάσεις του Ανωτάτου Σοβιέτ, το Σεπτέμβρη: βασικό Πρόγραμμα της ΚΕ του ΚΚΣΕ) μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλειψαν δραστικά τον υπερσυγκεντρωτισμό και επέκτειναν τον τομέα των Εμπορευματο-Χρηματικων-Σχέσεων» (W.Brus: Funktionsprobleme der sozialistischen Wirtschaft, σελ. 135, Frankfurt 1971, Warszawa 1961), ενώ η Οικονομική Ιδιοσυντήρηση εισάχθηκε-καθιερώθηκε επίσημα στην οικονομία της Σοβ.Ένωσης με τις Αποφάσεις των Ολομελειων της ΚΕ της ΚΚΣΕ, Σεπτέμβρη 1953 και Φλεβάρη-Μάρτη 1954 («PROKLA», 1/1971 σελ. 141) – Οικονομική Ιδιοσυντήρηση (=Wirtschaftliche Rechnungsführung) όχι απλά ως «μέθοδος λογιστικής καταγραφής και σύγκρισης», γιατί αυτή ήδη υπήρχε, άλλα επιπλέον ως οικονομική καπιταλιστική Κατηγορία (και στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης), η οποία έχει ως πυρήνα το Κέρδος και ως κεντρικό στόχο τη μεγιστοποίηση της Αποδοτικότητα των επιχειρήσεων.
7) «Argumenti i Fakti», September 1989, σελ.16 και «διαλεκτική», Μάρτης-Απρίλης 1990, τ.1, σελ.65.
8) Ήδη απ’ το 1956 πολλοί σοβιετικοί ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι (Kronrod, Kulikow,Liwschiz, κλπ.) διαπίστωναν-ομολογούσαν την ύπαρξη στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης των «Mehrarbeit»–«Mehrprodukt», τη μετατροπή των μέσων Παραγωγής σε Εμπορεύματα (A. Liwschiz: Über den Doppelcharakter der Arbeit im Sozialismus, «Fragen der Wirtschaft» Heft 10/1956 και «Sowjetwissenschaft», Heft 2/1957, σελ. 130, Berlin-DDR), τη λειτουργία της «σοβιετικής» οικονομίας στη βάση της Wirtschaftliche Rechnungsführung ως καπιταλιστικής οικονομικής Κατηγορίας που συνδέεται οργανικά με το Κέρδος και την Αποδοτικότητα δηλ. ως «αντικειμενικής οικονομικής μορφής των σοσιαλιστικών Σχέσεων Παραγωγής» (J. Kronrod: Wertgesetz und Preisbilldung in der UdSSR, «Fragen der Wirtschaft» Heft 2/1957 και «Sowjetwissenschaft» 8/1957, σελ. 920, Berlin-DDR), ο δε J. Kronrod προχωρεί ακόμα παραπέρα: διαπιστώνει την ύπαρξη στην τότε σοβιετική οικονομία «Υπεραξίας», (=Mehrwert) σημειώνει ο ανατολικογερμανός οικονομολόγος K. Frenzel (Kurt Frenzel: Zu den Katergorien «Mehrarbeit» und «Mehrprodukt» im Sozialismus, στο: «Wirtschaftswissenschaft», Jahrgang 6, Heft 3 April/Mai 1958, σελ. 422, Berlin-DDR). Ενώ ο Πολωνός οικονομολόγος Brus διαπιστώνει, ότι ήδη η οικονομία των ρεβιζιονιστικών χωρών λειτουργεί στη βάση des Gesetzes des Durchschnittsprofits (=νόμος του μέσου ποσοστού Κέρδους – Κατηγορία του καπιταλισμού) (W.Brus: Über die Rolle des Wergesetzes in der sozialistischen Wirtschaft, στο: «Wirtschsftswissenschaft», Heft 1/1957,προτείνει να επανεισαχθούν στη οικονομία αυτών των χωρών οι καπιταλιστικές οικονομικές Κατηγορίες, όπως Zins, Produktionspreis, Durchschnittsprofit,(=Τόκος, τιμής Παραγωγής, μέσο ποσοστό Κέρδους) κλπ., κάτι που ήδη είχε γίνει σε σειρά χώρες. Στην Πολωνία, μετά τη διάλυση των αγροτικών Συνεταιρισμών απ’ το Γκομούλκα, στο ένα σκέλος της οικονομίας, τον αγροτικό τομέα, κυριαρχούσε η καπιταλιστική ατομική Ιδιοκτησία: «στην Πολωνία περισσότερο από 85% της καλιεργήσιμης γης είναι ατομική Ιδιοκτησία» (W. Brus: Wirtschaftsplanung für ein Konzept der politischen Ökonomie,σελ. 22 Suhrkamp Verlag,Frankfurt am Main 1972,Warschau 1964). O ανατολικογερμανός οικονομολόγος Kurt Frenzel ασκεί βέβαια ορθά από μαρξιστική σκοπιά κριτική στους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές οικονομολόγους, όμως δυστυχώς ο ίδιος φαίνεται να μην είχε «αντιληφθεί», ότι απ’ την έναρξη της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού με την εκμετάλλευση και επέκταση των Waren-Geld-Beziehungen (=Εμπορευματο-Χρηματικές Σχέσεις) το 1953, αμέσως μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ, είχαν ήδη περάσει 4 χρόνια και το μεγαλύτερο μέρος των βασικών καπιταλιστικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων είχαν εφαρμοστεί.
9) Οι επαναστατικές δυνάμεις στο ΚΚΣΕ στην πράξη δεν επαγρύπνησαν, αδράνησαν και δεν διεξήγαγαν με συνέπεια και αποφασιστικότητα την ταξική πάλη μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΣΤΑΛΙΝ παρόλο που στην «ΠΡΑΒΔΑ» (13 Γενάρη 1973) ασκείται οξύτατη κριτική στους δεξιούς οπορτουνιστές «που εκπροσωπούν την αντιμαρξιστική αντίληψη περί «άμβλυνσης»-σβήσιμο της ταξικής πάλης» σημειώνοντας πως «οι επιτυχίες δεν οδηγούν σε σβήσιμο, αλλά σε όξυνση της πάλης» («ΠΡΑΒΔΑ»: Gemeine Spione und Mörder unter der Maske von Professoren und Ärzten (13 Γενάρη 1953), στο: «Die Presse der Sowjetunion», Hrg. Presseamt beim Ministerpräsidenten der Regierung der DDR, Nr.6, σελ..79, Freitag, 16. Januar 1953), ενώ στην «ΠΡΑΒΔΑ»(6 Φλεβάρη 1953) δημοσιεύτηκε άρθρο του N.Kosew: Über revolutionäre Wachsamkeit, (=για την επαναστατική επαγρύπνηση) στο οποίο ευθύς εξαρχής υπογραμμίζεται: «οι μεγάλοι ηγέτες και οργανωτές του Κομμουνιστικού Κόμματος και του Σοβιετικού κράτους, ο Λένιν και ο Στάλιν, διδάσκουν το σοβιετικό λαό να αυξάνουν διαρκώς την επαναστατική επαγρύπνηση» («ΠΡΑΒΔΑ»: Über revolutionäre Wachsamkeit, N.Kosew (6 Φλεβάρη 1953), στο: «Die Presse der Sowjetunion», Hrg. Presseamt beim Ministerpräsidenten der Regierung der DDR, Nr.20, σελ..253, Mittwoch, 18. Februar 1953),
10) Κατά τη διάρκεια της Β΄ Διεθνούς τα αρχικά, παρά τα όποια προβλήματα, μαρξιστικά κόμματα εκφυλίστηκαν σε αστικά ρεφορμιστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, μ’ εξαίρεση ένα τμήμα του ρώσικου Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, το κόμμα των Μπολσεβίκων, μ’ επικεφαλής το ΛΕΝΙΝ. Το ίδιο συνέβη και με τα Κομμουνιστικά κόμματα της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς τα οποία αρχές-μέσα της δεκαετίας του 1950 εκφυλίστηκαν σε ρεφορμιστικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, αποδεχόμενα την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του κακόφημου 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) – με εξαίρεση μόνο το επαναστατικό ΚΚΕ, μ’ επικεφαλής το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, που απέρριψε και καταπολέμησε το αντεπαναστατικό προδοτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, ο οποίος δολοφονήθηκε, μετά 17 χρόνια εξορία, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του 1973 απ’ την προδοτική σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ, δικαιώνοντας την εκτίμηση του ΣΤΑΛΙΝ γι’ αυτόν, που είχε πει κατά τη διάρκεια των εργασιών του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ στον παλιό μπολσεβίκο ΝΙΓΙΑΖΟΦ: «Τον βλέπεις αυτόν; Αυτός είναι μεγάλος ηγέτης. Θα κάνει την επανάσταση όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη» (Πάνος Δημητρίου: ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ, χρονικό μιας ζωής και μιας εποχής, σελ. 202-203, Αθήνα 1997), ο δε Νιγιάζοφ είχε πει: «ο Ζαχαριάδης είναι μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος»(στο ίδιο).
Οι πολλές δεκάδες χιλιάδες επαναστάτες κομμουνιστές, μέλη και οπαδοί του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ1918-1955, αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ – κουβαλώντας στις πλάτες τους έναν 10χρονο ένοπλο αγώνα και κρατώντας περήφανα τον αυτοχαρακτηρισμό «Ζαχαριαδικοί» – που πρώτοι στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ύψωσαν το επαναστατικό τους ανάστημα στην Τασκένδη (πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν), το Σεπτέμβρη του 1955, απέναντι στο Χρουστσοφισμό, παρά τη διάλυση του κόμματός τους και τις άγριες πρωτοφανείς φασιστικές διώξεις, δεκαετίες ολόκληρες, στις ρεβιζιονιστικές χώρες (φυλακές, δίκες, εξορίες, κλπ. κλπ.) και στη μοναρχοφασιστική Ελλάδα δεν υπέκυψαν ούτε υποτάχτηκαν μα ούτε προσχώρησαν στα ρεφορμιστικά κόμματα της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας («Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕεσ.-ΣΥΡΙΖΑ) ούτε στο λεγόμενο «σοσιαλιστικό» μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ (ελάχιστοι μόνο «μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού» προσχώρησαν σ’ αυτά). Έμειναν ως το τέλος της ζωής τους με θαυμαστή συνέπεια και περηφάνια πιστοί στην επαναστατική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και καταπολέμησαν το αντεπαναστατικό προδοτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Σύντομη επιλογή σχετικής βιβλιογραφίας κατά χρονολογική σειρά:

Hermann Heinrich von Gossen, «Entwicklung der Gesetze des menschlichen Verkehrs und der daraus flieβenden Regeln fuer menschliches Handeln» (Braunschweig 1854 και 1889, 1927: σελ. 228-231)
Leon Walras: «Elemente der reinen politischen Oekonomie» (1874),
Albert Schaeffle: «Die Quintessenz des Sozialismus» (1874) και Gotha 1890.
Anton Menger: «Das Recht auf den vollen Arbeitsertrag», Stuttgart/Berlin 1886
Friedrich von Wieser:: «Ueber den Ursprung und die Hauptgesetze des wirtschaftlichen Werthes», Wien 1884
Friedrich von Wieser:: «Der natuerliche Werth» (Wien 1889)
Vilfredo Pareto: «Cours d’ economie politique, 2. Βd., σελ 363-364, Lausanne-Paris 1897
Gustav Cassel «Das Recht auf den vollen Arbeitsertrag», Goettingen 1900
N.G. Pierson: «Das Wertproblem in der sozialistischen Gesellschaft» («The Economist», Gravenhage-Holland 1902), και στο: Zeitschrift fuer Volkswirtschaft und Sozialpolitik», Neue Folge, Bd. IV, Jg. 1925, σελ.609
Karl Kautsky: «Die soziale Revolution», σελ. 4, 3. Auflage, Verlag «Vorwaerts»
Enrico Barone: «Il ministro della produzione nello stato collectivista» («Giornale degli economisti», Σεπτέμβρης-Οχτώβρης 1908)
Ludwig von Mises: «Die Wirtschaftsrechnung im sozialistischen Gemeinwesen» (1920), στο: «Archiv für Sozialwissenschaft und Sozialpolitik», Bd. 47, Νο 1, April 1920
Ludwig von Mises: «Neue Beiträge zum Problem der sozialistischen Wirtschaftsrechnung», in «Archiv für Sozialwissenschaft und Sozialpolitik», Bd. 51/1924 S. 488-500
Ludwig von Mises: «Die Gemeinwirtschaft, Untersuchungen ueber den Sozialismus», Jena 1922, 2. Aufl. 1932
Max Weber: «Wirtschaft und Gesellschaft» Tuebingen 1922,1925, ελ.: «Οικονομία και Κοινωνία», Αθήνα 2005
Boris Brutzkus: «Die Lehren des Marxismus im Lichte der russischen Revolution», Berlin 1928, πρώτα εκδόθηκε στη Σοβιετική Ένωση στο περιοδικό «Economist»
Eugen Varga: «Die Kostenrechnung in einem Geldlosen Staat», in: «Kommunismus II, Heft 9/10,
Eugen Varga: «Die wirtschaftlichen Probleme der proletarischen Diktatur», Wien 1920
Eduard Heimann: «Mehrwert und Gemeinwirtschaft», Berlin 1922
Karl Kautsky: «Die proletarische Revolution und ihr Programm», Stuttgart 1922
Gustave Landauer: «Grundprobleme der funktionellen Verteilung des Wertes», Jena 1923
Otto Leichter: «Die Wirtschaftsrechnung in der sozialistischen Gesellschaft», Wien 1923
Karl Polanyi: «Die sozialistische Rechnungslegung», in «Archiv für Sozialwissenschaft und Sozialpolitik», Bd. 49/1922
Jakob Marschak: «Wirtschaftsrechnung und Gemeinwirtschaft», in «Archiv für Sozialwissenschaft und Sozialpolitik», Bd. 51/1924
Oskar Lange: «On the Economic Theory of Socialism» (στο: «Review of Economic Studies, Bd. IV, No 1 και 2, Οχτώβρης 1936 και Φλεβάρης 1937, γερμανικά:«Zur oekonomischen Theorie des Sozialismus» στο: O. Lange: «Oekonomisch-theoretische Studien», Frankfurt am Main-Koeln 1977, ελληνικά: Oskar Lange-Fred Taylor: «Η οικονομική θεωρία του σοσιαλισμού», Αθήνα 1976).
Maurice Dobb: «Economic Theory and the Problem of a Socialist Economy» («Economic Journal», Decembre 1933)
Maurice Dobb: «On Economic Theory and Socialism», σελ, 33-92, London 1955, 1956 και «Ueber die oekonomische Theorie und den Sozialismus», στο: «Wirtschaftswissenschaftliche Informationen» Hefte 14-15/1959, Berlin-DDR
J.A. Schumpeter: «Kapitalismus, Sozialismus und Demokratie», New York 1942, Bern 1950
Wilhelm Roepke: «Zur Theorie des Kollektivismus», «KYKLOS», Internationale Zeitschrift fuer Sozialwissenschaft, Bd. III / 1949, σελ. 151, Basel 1949
Willhelm Krelle: «Über die Möglichkeit der Wirtschaftsrechnung in verschiedenen Wirtschaftsordnungen», στο: «Jahrbücher für Nationalökonomie und Ststistik» Bd. 165, H. 2-3/1953, σελ.123
Kritik der politischen Oekonomie heute, 100 Jahre „Kapital“, Frankfurt am Main 1968
«Argumenti i Fakti», September 1989, Moskau
Η Οκτωβριανή Επανάσταση και ο πρώιμος σοσιαλισμός στη Λογική της Ιστορίας, Αθήνα 2017
Διαβάστε Περισσότερα »