Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ - Να ανοίξουν όλα τα Αρχεία που αφορούν στον αρχηγό του ΚΚΕ

Να ανοίξουν όλα τα Αρχεία της Ασφάλειας, των ελληνικών και ξένων υπηρεσιών για τις διώξεις όλων των επαναστατών κομμουνιστών, τις διώξεις και τη δολοφονία του αρχηγού του ΚΚΕ

Να δοθούν στη δημοσιότητα όλοι οι φάκελοι Ζαχαριάδη απ' τις σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ

Να δοθούν στη δημοσιότητα ΟΛΕΣ οι καταθέσεις των αντιφασιστών και κομμουνιστών στη «Επιτροπή» (1957) για τη στάση του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στο Νταχάου

Αρχές Αυγούστου του 1973, μόλις τρεις μήνες πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου και μισό χρόνο μετά την εξέγερση της Νομικής στην Αθήνα, η KGB ανακοινώνει ότι ο ηγέτης του λαού μας ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ πέθανε από ανακοπή καρδιάς. 20 χρόνια αργότερα η ίδια η KGB, αυτοαναιρούμενη και αυτοδιαψευδόμενη - γελοιοποιώντας όλους τους πολιτικούς, ιστορικούς και δημοσσιογραφους που είχαν δεχτεί τηνα αρχική εκδοχή - ανακοινώνει ότι ο Ζαχαριάδης αυτοκτόνησε. 43 χρόνια μετά οι ακριβής συνθήκες θανάτου του παραμένουν αδιευκρίνιστες.

Αφού για τους σοβιετικούς και έλληνες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές ο Νίκος Ζαχαριάδης «αυτοκτόνησε» (!), τι φοβούνται και κρατούν ως τώρα απόρρητο το φάκελο του;

«Την 1η Αυγούστου 1973 ο χρουστσωφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν το τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές.
Με την ΚΑ-ΚΕ-ΜΠΕ δολοφόνησαν τον Ν. Ζαχαριάδη τον εκλεκτό ηγέτη του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο Χαρ. Φλωράκης θυμάμαι τον παρουσίασε σαν αυτοκτονία...
Υπάρχει και η εκδοχή ότι όσο ζούσε ο Ν. Ζαχαριάδης δεν θα μπορούσε να σταθεί το ΚΚΕ στην Ελλάδα. Ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσωφική ηγεσία αν δεν της το ζήτησε εκείνος για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη.
Όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη» (Ν. ΚΕΠΕΣΗΣ, 2006)

«Το κρίσιμο αρχειακό υλικό για τον Ζαχαριάδη βρίσκεται ακόμη στο σκοτάδι» (ΣΗΦΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, 2011)

«Οταν κουβέντιασα με τον ιατροδικαστή παραδέχτηκε ότι δεν υπήρχε καρδιακή προσβολή αλλά ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ» (Β. ΚΟΥΖΝΕΤΣΟΒΑ, 1994)

«Οι φανατικοί οπαδοί του [Ζαχαριάδη] μέχρι σήμερα δεν πιστεύουν την εκδοχή της αυτοκτονίας και επιμένουν ότι ο Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε από την Κ.G.B. Την εκδοχή τους ενίσχυσε η δήλωση της διευθύντριας των ρωσικών κρατικών αρχείων Ν. Τομιλίνα, η οποία ανέφερε ότι ο φάκελος του θανάτου του εξόριστου ηγέτη του ΚΚΕ παραμένει πάντα στα [ρωσικά] κρατικά αρχεία ως ''άκρως απόρρητος'', και αποκάλυψε ότι ''οι Ρώσοι δεν έχουν δημοσιοποιήσει όλα όσα αφορούν τον Νίκο Ζαχαριάδη και κυρίως τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες του θανάτου του...''. Η Τομιλίνα πρόσθεσε ότι ''κάτι τέτοιο θα έβλαπτε τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας...''.» (Γ. ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ: «Ελευθεροτυπία», Ε Ιστορικά, 2009, σελ. 63-64.)
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου χαιρετίζει την είσοδο των εθνικιστών του ΕΛΑΜ στη Βουλή

Από αστικά ΜΜΕ (26/5):

Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha Κύπρου ο κ. Χρυσόστομος είπε πως δεν ανέμενε μια τέτοια εξέλιξη και πρόσθεσε ότι αυτή τον ικανοποίησε. «Χρειάζονται και οι ακραίοι», είπε.Ο κ. Χρυσόστομος ανέφερε πως η είσοδος του ΕΛΑΜ στη Βουλή είναι απόφαση του λαού στο πλαίσιο δημοκρατίας. «Να μάθουμε να σεβόμαστε την απόφαση του λαού», πρόσθεσε.Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, του οποίου το όνομα επικαλέστηκαν οι εθνικιστές σε Ελλάδα και Κύπρο, υποστηρίζοντας ότι στηρίζει την ακροδεξιά, παραδέχτηκε πως ήρθε σε επαφή με ανθρώπους του ΕΛΑΜ, κάποια από τα πιστεύω των οποίων έκρινε ως θετικά για την πατρίδα.
Διαβάστε Περισσότερα »

Ανασύνταξη 424-425Β (Ιούλης-Αύγουστος 2016)

- EMEP: Οι λαοί δεν έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και σε μια προσωποπαγή μονοκομματική δικτατορία
- 5ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας Ιράν (Τουφάν)

- Χαιρετισμός στο 5ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας του Ιράν (Τουφάν) από την Πολιτική Επιτροπή της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955
- 2η Συνδιάσκεψη του Επαναστατικού Λαϊκού Μετώπου του Μεξικού
- Κ.Κ. Ισπανίας (μ-λ): Ανακοίνωση για τα αποτελέσματα των εκλογών της 26ης Ιούνη (27/06/2016)- Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών: Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ισχύει η «σαρία»
- Πανελλήνια συνάντηση ανταρτών του ΔΣΕ στη Νάουσα 26/6/2016
- Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στο 19ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας (2016)- Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2016)
- Ιδρυτική Διακήρυξη της ICMLPO το 1994 (απόσπασμα)
- Εξελίξεις σε Ινδία
- Εξελίξεις σε Τουρκία
- Πολιτική δήλωση των Μαρξιστικών – Λενινιστικών Κομμάτων της Λατινικής Αμερικής (Ιούλιος 2015)
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Προς την 100η Επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης (Νοέμβρης 1917-2017)

Εμείς οι κομμουνιστές, οι επαναστάτες, οι προλετάριοι και οι ταξικά συνειδητοί εργάτες όλου του κόσμου με ενθουσιασμό γιορτάζουμε την επέτειο της ένδοξης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Με μεγαλύτερο θάρρος και αποφασιστικότητα το 2017 θα γιορτάσουμε την 100η επέτειο εκείνων των ιστορικών «Δέκα Ημερών που Συγκλόνισαν τον Κόσμο».
Η Μπολσεβίκικη επανάσταση ήταν ένα ιστορικό γεγονός που ανήγγειλε την αυγή της επανάστασης. Τα κανόνια του καταδρομικού «ΑΟΥΡΟΡΑ» ανήγγειλαν το ξεκίνημα μιας νέας εποχής: της εποχής της ήττας του καπιταλισμού και της οικοδόμησης μιας νέας κοινωνίας χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.
Με την Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, το προλεταριάτο πήρε την εξουσία, απαλλοτρίωσε χωρίς αποζημίωση τους εκμεταλλευτές, εγκαθίδρυσε την επαναστατική του Διχτατορία και δημιούργησε ένα Κράτος νέου τύπου. Με τα λόγια του Λένιν:
«... στη Ρωσία κάνανε κομμάτια το μηχανισμό της γραφειοκρατίας, δεν αφήσανε πέτρα στην πέτρα απ’ αυτόν, κυνήγησαν όλους τους παλιούς δικαστικούς άρχοντες, διέλυσαν το αστικό κοινοβούλιο και δώσανε στους εργάτες και τους χωρικούς μιαν ανώτερη, πιο προσιτή αντιπροσώπευση, αφού τα Σοβιέτ τους διατάζουν τους γραφειοκράτες αφού τα Σοβιέτ τους εκλέγουν τους δικαστές. Αυτά είναι αρκετά για να αναγνωρίσουν όλες οι καταπιεζόμενες τάξεις ότι η εξουσία των Σοβιέτ, δηλαδή η σοβιετική μορφή της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, είναι χίλιες φορές πιο δημοκρατική από τη δημοκρατικότερη αστική δημοκρατία » («Η Προλεταριακή Επανάσταση και ο Αποστάτης Κάουτσκι»)
Το Σοβιετικό κράτος έδειξε ότι ο Σοσιαλισμός είναι ανώτερο κοινωνικό σύστημα, όσο ακολουθεί ακλόνητα τις Αρχές του και προχωρά προς τον Κομμουνισμό.
Ο «Κόκκινος Οκτώβρης» άλλαξε ριζικά την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας, άρχισε ένα νέο στάδιο της εξέλιξής της, το στάδιο της γενικής κρίσης του καπιταλισμού και της μετάβασης στο σοσιαλισμό. Σημείωσε μια σημείωσε στροφή στην επαναστατική στρατηγική και τακτική, στις μεθόδους πάλης και στις μορφές οργάνωσης, στη νοοτροπία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και καπιταλισμό, για την επανάσταση και τον Σοσιαλισμό.
Μετά την επανάσταση που καθοδηγούνταν από τους Μπολσεβίκους Λένιν και Στάλιν, ξέσπασε κύμα προλεταριακών επαναστάσεων στις ιμπεριαλιστικές και καπιταλιστικές χώρες, έγιναν λαϊκές και δημοκρατικές επαναστάσεις υπό την ηγεσία του προλεταριάτου και τη σημαία του διεθνισμού στις εξαρτημένες χώρες και στις αποικίες.
Η νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης οδήγησε στη δημιουργία κομμουνιστικών κομμάτων παγκόσμια και στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για την ανασύνταξη της εμπροσθοφυλακής του προλεταριάτου και την οργάνωση της παγκόσμιας επανάστασης.
Με την δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, η εργατική τάξη, οι αγρότες, οι γυναίκες και οι λαοί απέκτησαν μεγάλα υλικά και πολιτιστικά οφέλη. Οι εργαζόμενοι έφτασαν σε υψηλά επίπεδα ευημερίας χάρη στη σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση και την κολεκτιβοποίηση στην ύπαιθρο, στον οικονομικό σχεδιασμό που έβαλε τέλος στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και στην αναρχία, τυπική του παλιού συστήματος.
Η εργατική τάξη έγινε τεχνικά και ιδεολογικά προηγμένη τάξη. Εξαλείφθηκε η ανεργία. Η πορεία απελευθέρωσης των γυναικών και η συμμετοχής τους στην ηγεσία της χώρας προχωρούσε όσο οικοδομούνταν ο σοσιαλισμός.
Οι ξέφρενες επιθέσεις των ιμπεριαλιστών απέτυχαν μπρος στην σιδερένια θέληση των εργαζομένων και των λαών να μην γυρίσουν πίσω στις συνθήκες σκλάβων· απέτυχαν εξαιτίας της πολιτικής εξουσίας και της ενότητας του σοσιαλιστικού κράτους.
Το Σοσιαλιστικό Σύνταγμα του 1936 και η ήττα του Ναζι-φασιστικού τέρατος, που είχε σαν αποτέλεσμα την απελευθέρωση πολλών χωρών και την ίδρυση λαϊκών δημοκρατικών καθεστώτων, ήταν μεγάλες επιτυχίες για τους λαούς του κόσμου.
Η Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση ήταν γεγονός που έχει μεγάλη σχέση με το σήμερα, γεμάτη πολύτιμα μαθήματα για την πάλη του προλεταριάτου και των άλλων καταπιεσμένων τάξεων ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση.
Είναι πρακτική απόδειξη ότι η επανάσταση δεν είναι μόνο λαϊκή επιθυμία, είναι επίσης δυνατή και αναγκαία για την ανατροπή της αστικής τάξης και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, στην οποία «εκείνοι που δεν έχουν τώρα τίποτα, θα τα έχουν όλα». Θα αλλάξει τον κόσμο.
Στα χρόνια που περάσαν από το μεγάλο αυτό γεγονός, οι θεμελιώδεις αντιθέσεις και οι εσωτερικές πληγές του καπιταλισμού χειροτέρεψαν, ενώ οι επαναστατικές δυνάμεις της εργατικής τάξης και των λαών αναπτύχθηκαν αντικειμενικά και διεθνώς.
Η ιδέα της προλεταριακής επανάστασης έχει άμεση σχέση με την εκμετάλλευση και την καταπίεση της τεράστιας πλειοψηφίας της ανθρωπότητας, με τη φτώχεια και την αυξανόμενη ανισότητα, τους ληστρικούς πολέμους, με τον παρασιτισμό μιας χούφτας πλουσίων που γίνονται ακόμα πλουσιότεροι, με την εξάλειψη των κοινωνικών κατακτήσεων που κερδήθηκαν από τους εργαζόμενους, με τη λεηλασία και τη νεοαποικιοκρατική κυριαρχία, τον αφανισμό του περιβάλλοντος που προκαλεί το καπιταλιστικό σύστημα.
Οι λόγοι για την πραγματοποίηση της επανάστασης είναι πιο επίκαιροι από ποτέ και οι υλικές προϋποθέσεις της αναπτύσσονται όλο και πιο πολύ. Η μετάβαση σε καλύτερη μορφή οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας, σε ένα νέο και ανώτερο κοινωνικό καθεστώς, είναι ένα ολοένα και πιο επείγον αίτημα των τάξεων που είναι εκμεταλλευόμενες και καταπιεσμένες από το κεφάλαιο. Είναι «πρόβλημα που ζητάει λύση» μέσω της πάλης των καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων μαζών.
Η εξαφάνιση της ΕΣΣΔ και άλλων σοσιαλιστικών χωρών ήταν ένα βαρύ πλήγμα. Ο σοσιαλισμός ηττήθηκε προσωρινά πράγμα που δεν ακυρώνει την πραγματοποίηση του ή την αναγκαιότητά του. Στην πραγματικότητα δεν απέτυχε η Οκτωβριανή Επανάσταση, ούτε ο προλεταριακός σοσιαλισμός. Αυτό που απέτυχε ήταν η προδοσία, ο ρεβιζιονισμός και ο οπορτουνισμός που απέσπασαν την προσοχή των εργαζομένων από τα ταξικά τους συμφέροντα και στόχους.
Παρά την αδυσώπητη αντικομμουνιστική προπαγάνδα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το βάρβαρο και ετοιμοθάνατο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα μπορεί να προσφέρει μόνο εκμετάλλευση, φτώχεια και πόλεμο.
Είμαστε σε μια περίοδο πολιτικής αφύπνισης της εργατικής τάξης, των λαών και της νεολαίας, που δεν θέλουν πια να σηκώνουν τον ζυγό και το φορτίο που τους επιβάλλει ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός.
Προχωρούν στην απόρριψη και στον αγώνα ενάντια στις συνέπειες της κρίσης, ενάντια στην εκμετάλλευση, την ανισότητα, τη φτώχεια, ενάντια στις υπαγορεύσεις, την επέμβαση και την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού.
Αναπτύσσεται η συνείδηση ότι τα πράγματα δεν μπορούν να συνεχιστούν με αυτό τον τρόπο, ότι δεν υπάρχει σωτηρία μέσα στον καπιταλισμό, ότι είναι αναγκαία μια βαθιά κοινωνική μεταρρύθμιση για να μπει ένα τέλος στην οικονομική, κοινωνική, ηθική και οικολογική καταστροφή, όπως επίσης και οι σφαγές που η ανθρωπότητα αναπόφευκτα υπομένει κάτω από το καθεστώς των καπιταλιστικών μονοπωλίων που υπακούν μόνο σε ένα νόμο: αυτόν του μέγιστου κέρδους.
Για να γίνει αυτή η μεταρρύθμιση είναι αναγκαία η κατάληψη της εξουσίας από την πιο επαναστατική και προοδευτική τάξη της κοινωνίας, την ηγετική δύναμη της μεταρρύθμισης του πολιτικού, πρακτικού, διανοητικού και ηθικού επίπεδου: το σύγχρονο προλεταριάτο.
Αντιμέτωπη με τις ρεβιζιονιστικές, ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές θέσεις, που οδήγησαν την προλεταριακή τάξη σε οδυνηρές ήττες, η προλεταριακή επανάσταση επιβεβαιώνεται η ίδια ως η μόνη λύση στην εκμετάλλευση και καταπίεση των λαών.
Η πρόσφατη και βαθιά κρίση του καπιταλισμού, και οι μελλοντικές κρίσεις του, αποδεικνύουν ότι η κοινωνία κάτω από το καπιταλιστικό σύστημα είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων· άρα αυτή η ολέθρια κατάσταση μπορεί να σταματήσει με επανάσταση.
Το ζήτημα που μπαίνει για άμεση δράση είναι: διχτατορία των μονοπωλίων ή Διχτατορία του Προλεταριάτου;
Η νικηφόρα Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση απέδειξε ότι η εργατική τάξη μπορεί να πάρει την εξουσία και να διευθύνει την κοινωνία χωρίς την αστική τάξη και εναντίον της· απέδειξε ότι οι κομμουνιστές μπορούν και πρέπει να παίξουν αποφασιστικό ρόλο.
Ο Σοβιετικός Οκτώβρης μας διδάσκει ότι οι κομμουνιστές, τα καλύτερα στοιχεία του προλεταριάτου, η επαναστατική νεολαία, πρέπει να δεχτούν αυτά τα διδάγματα και να συνεχίσουν τον αγώνα, ξεκόβοντας οριστικά με κάθε μορφής οπορτουνισμό και να ενωθούν κάτω από την σημαία του Μαρξισμού-Λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού.
Ας γιορτάσουμε και ας κάνουμε επίκαιρο ζήτημα την 100η επέτειο του Κόκκινου Οκτώβρη σε κάθε χώρα, μαχητικά και ενωτικά, υπογραμμίζοντας την παντοτινή του σημασία, τη διεθνή του σημασία και τη βαθιά σχέση της προλεταριακής επανάστασης με τον ριζικό μετασχηματισμό του κόσμου.
Ας ετοιμαστούμε να γιορτάσουμε παντού, με μεγαλοπρέπεια και ενωτικά την 100η επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης το 2017, με επετειακούς εορτασμούς, σεμινάρια, συναντήσεις και άλλες δραστηριότητες.
Ας αναπτύξουμε σε όλες τις χώρες την κινητοποίηση για την ανασύνταξη των κομμουνιστών, των επαναστατών, των στρατευμένων εργαζομένων, ας εξηγήσουμε την ανάγκη για τον Κομμουνισμό, την μόνη δύναμη που μπορεί με συνέπεια να οργανώσει και να οδηγήσει τις δυνάμεις της κοινωνικής επανάστασης σε όλες τις χώρες.
Ας προσκαλέσουμε τα πολιτικά, κοινωνικά, συνδικάτα, νεολαία, γυναίκες, αγρότες και ντόπια Κόμματα και Οργανώσεις όλων των χωρών που συμμερίζονται της θέσεις μας Αρχής, να ενωθούμε μαζί για να πραγματοποιήσουμε μαζί αυτές τις δραστηριότητες και να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό Διεθνές Κομμουνιστικό και Εργατικό Κίνημα.
Έναν αιώνα μετά τη νικηφόρα «έφοδο στον ουρανό» που έγινε από τους Μπολσεβίκους, ας επαναδιαβεβαιώσουμε ότι η μοναδική σοβαρή εναλλακτική λύση στην ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η Επανάσταση και ο Σοσιαλισμός!

Ζήτω η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση!
Ζήτω ο Μαρξισμός-Λενινισμός!
Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός!

Κίτο, Οκτώβρης 2015
Διεθνής Σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενιστικών Κόμματων και Οργανώσεων (ICMLPO)
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 424-425Β (Ιούλης-Αύγουστος 2016)

- EMEP: Οι λαοί δεν έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και σε μια προσωποπαγή μονοκομματική δικτατορία
- 5ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας Ιράν (Τουφάν)
- Χαιρετισμός στο 5ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας του Ιράν (Τουφάν) από την Πολιτική Επιτροπή της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955
- 2η Συνδιάσκεψη του Επαναστατικού Λαϊκού Μετώπου του Μεξικού
- Κ.Κ. Ισπανίας (μ-λ): Ανακοίνωση για τα αποτελέσματα των εκλογών της 26ης Ιούνη (27/06/2016)- Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών: Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ισχύει η «σαρία»
- Πανελλήνια συνάντηση ανταρτών του ΔΣΕ στη Νάουσα 26/6/2016
- Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στο 19ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας (2016)- Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2016)
- Ιδρυτική Διακήρυξη της ICMLPO το 1994 (απόσπασμα)
- Εξελίξεις σε Ινδία
- Εξελίξεις σε Τουρκία
- Πολιτική δήλωση των Μαρξιστικών – Λενινιστικών Κομμάτων της Λατινικής Αμερικής (Ιούλιος 2015)
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Εκλογές στην Κύπρο

Στις 22 Μάη πραγματοποιήθηκαν βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο.
Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών, σε σύνολο εγγεγραμμένων 543.186, ψήφισαν:362.541 (66,74%) Αποχή:180.644 (33,26%) Έγκυρα:351.389 (96,92%) Άκυρα:7.675 (2,12%) Λευκά:3.478 (0,96%).

Πρώτο κόμμα των εκλογών αναδείχτηκε το μεγαλοαστικό κόμμα του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗ.ΣΥ) με 30,69% και δεύτερο το σοσιαλδημοκρατικό ΑΚΕΛ με 25,67% το οποίο κατέγραψε ισχυρή πτώση του ποσοστού του (-7,1%).

Στην οκτακομματική Βουλή που προέκυψε εισέρχεται για πρώτη φορά το Ναζι-φασιστικό Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (Ε.ΛΑ.Μ) με 3,71%, «αδελφό» κόμμα της δολοφονικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής» στην Ελλάδα. Αυτή η αρνητική εξέλιξη έρχεται να προστεθεί στην άνοδο των φασιστικών και εθνικιστικών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη που σημειώνεται αυτή την περίοδο και εντείνει το φαινόμενο της φασιστικοποίησης σε όλες τι χώρες. Πιο αναλυτικά το ΕΛΑΜ κατέγραψε 6,53% στην Πάφο ενώ στις υπόλοιπες περιφέρειες κινήθηκε μεταξύ 3%-4%.

Στη Βουλή εισέρχονται επίσης τα ΔΗ.ΚΟ με 14,49%, ΕΔΕΚ- Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών με 6,18%, Συμμαχία Πολιτών με 6,01%,  Αλληλεγγύη με 5,24% και Κίνημα Οικολόγων - Συνεργασία Πολιτών με 4,81%

Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία των εκλογών ήταν η μεγάλη αύξηση της αποχής, η οποία έφτασε το 33,26%. Την ίδια ώρα τα άκυρα-λευκά ξεπέρασαν το 3%. Η αποχή και στην Κύπρο, όπως και στην Ελλάδα και σε μια σειρά άλλες χώρες, έχει αρχίσει και παίρνει ποιοτικά χαρακτηριστικά τα οποία οι κομμουνιστές θα πρέπει να εκτιμήσουν. (Βλέπε σχετικό πίνακα)
Διαβάστε Περισσότερα »

Χαιρετιστήριο στην ICMLPO – 6o Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Δανίας APK

Το 6ο Συνέδριο του APK, που έγινε στην Κοπεγχάγη το Μάη του 2015, στέλνει τους μαχητικούς χαιρετισμούς στη Διεθνή Διάσκεψη των Μαρξιστικών – Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων και στις αδελφές Οργανώσεις σε όλες τις ηπείρους, που αγωνίζονται για καλύτερο μέλλον των εργαζομένων και των λαών, για την επανάσταση και το σοσιαλισμό.
Το 6ο Συνέδριό μας έγινε σε πνεύμα επαναστατικής αισιοδοξίας και ενότητας με απόλυτη πεποίθηση ότι η ταξική πάλη θα ενταθεί στην διάρκεια των επόμενων χρόνων, εθνικά και διεθνώς.
Αποτιμώντας τη δουλειά των τριών τελευταίων χρόνων διαπιστώνεται ότι το Κόμμα δυνάμωσε ως προς την ποιότητα και τον αριθμό των μελών του και βρίσκεται σε καλή κατάσταση για παραπέρα πρόοδο.
Η πρωτοφανής καπιταλιστική επίθεση, η ασταμάτητη ιμπεριαλιστική πολεμοκαπηλία και ο κίνδυνος πολέμου στην Ευρώπη, που προκύπτει από τέτοιες θερμές εστίες όπως οι μάχες στην Ουκρανία, τα εμφανιζόμενα αστυνομικά κράτη στην Ευρώπη και η άνοδος των φασιστικών και ναζιστικών δυνάμεων – όλοι αυτοί οι παράγοντες και άλλοι φανερώνουν την όξυνση της ταξικής πάλης. Αυτό διαπιστώνεται επίσης και από την άνοδο της μαζικής πάλης των εργαζομένων και των λαών, εκδηλώνεται με απεργίες και διαμαρτυρίες ξεκάθαρου πολιτικού χαρακτήρα. Βαδίζουμε προς νέες συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις των κοινωνικών δυνάμεων.
Η νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα εργαλείο στα χέρια των μονοπωλίων και των καπιταλιστών ηγετών. Επέβαλε και επιβάλει παραπέρα μείωση των μισθών και του κατώτερου μισθού των εργαζομένων και σημαντικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, τις συντάξεις, τις παροχές προς τους άνεργους και τις μικρές παροχές για ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που δεν έχουν δουλειά και ούτε μέλλον. Το στρώμα των “φτωχών εργαζομένων” αυξάνεται αριθμητικά παντού, ενώ η φτώχεια και η πείνα ξαναχτυπά τις πόρτες και των μεγάλων και των νέων σε ηλικία οι οποίοι βρίσκονται έξω από την αγορά εργασίας.
Στη Δανία οι δυο πολιτικοί συνασπισμοί – η “κόκκινη” συμμαχία με επικεφαλής τους σοσιαλδημοκράτες και η “μπλε” συμμαχία με επικεφαλής το φιλελεύθερο κόμμα μαζί με τους δεξιούς λαϊκιστές και άλλες αστικές δυνάμεις – και οι δυο διακήρυξαν ότι η Δανέζικη οικονομία ξέφυγε από την οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 και κατά την οποία χάθηκαν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Η αλήθεια είναι, ότι τα κέρδη των καπιταλιστών έφτασαν σε νέα ύψη, αλλά οι εργαζόμενοι και ο λαός φτώχηναν από την κρίση. Ο δημόσιος τομέας υπέστη βαρύ πλήγμα με μια σειρά μεταρρυθμίσεις λιτότητας και περικοπών σε όλους τους τομείς.
Λίγο πριν τις γενικές κοινοβουλευτικές εκλογές και οι δυο συνασπισμοί προσπαθούν να υποστηριχτεί η ιδιαίτερη, περίπου ίδια, παραλλαγή των πιο φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, των πιο μεγάλων επιθέσεων στα δικαιώματα των εργαζομένων, της παραπέρα διάλυσης του αποκαλούμενου κράτους κοινωνικής πρόνοιας – που κάποτε προβάλλονταν σαν παγκόσμιο μοντέλο, αλλά μέχρι τώρα περίπου εξαλείφθηκε. Κατά συνέπεια το Κόμμα μας κάνει έκκληση να απορριφθούν και οι δυο αστικές κυβερνητικές λύσεις και να ψηφίσει λευκό.
Το Κόμμα μας επικύρωσε και στηρίζει την τακτική του ενιαίου μετώπου των εργατών ενάντια στην καπιταλιστική επιθετικότητα και του λαϊκού μετώπου ενάντια στην κρίση, τον πόλεμο, τον φασισμό και την αντίδραση. Θα ακολουθήσει αταλάντευτα αυτό το δρόμο, παίρνοντας νέες πρωτοβουλίες όπου είναι δυνατό, θεωρώντας την εργατική τάξη ως τη βάση και του λαϊκού μετώπου.
Υποστηρίζουμε θερμά το Λαϊκό Κίνημα Ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που εκπροσωπείται στο αποκαλούμενο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και προσπαθεί να εμποδίσει την παραπέρα εξέλιξη και ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ και παλεύει να βγάλει την Δανία έξω από την ΕΕ. Υποστηρίζουμε αποφασιστικά και δραστήρια το αντιπολεμικό κίνημα και τον αγώνα για το σταμάτημα των ιμπεριαλιστικών πολέμων και τη συμμετοχή της Δανίας σε αυτούς, τον αγώνα ενάντια στην κούρσα των εξοπλισμών με νέα και ακόμα πιο εξελιγμένα επιθετικά όπλα και τον αγώνα ενάντια την στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας.
Για το δυνάμωμα αυτής της πάλης το Συνέδριο υιοθέτησε νέο Πρόγραμμα δράσης όπως επίσης και ειδική πλατφόρμα για τον προοδευτικό αγώνα για τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών. Υιοθέτησε επίσης σειρά αποφάσεων σε σχέση με τις εκλογές, με τη δουλειά για την απόσυρση των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και για την υπεράσπιση και προώθηση των εργατικών δικαιωμάτων, για την πάλη ενάντια στον πόλεμο και ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση όπως επίσης για την πάλη της νεολαίας και το δυνάμωμα της Ένωσης Κομμουνιστικής Νεολαίας DKU.
Το Συνέδριο προετοιμάζονταν για περίπου ένα χρόνο με νέες αναλύσεις και έντονες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις που δυνάμωσε ιδεολογικά, πολιτικά όπως επίσης και οργανωτικά. Μέρος αυτής της συζήτησης επικεντρώθηκε στο ζήτημα οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας, τη μοναδική εναλλακτική λύση του σάπιου καπιταλισμού. Αυτή η συζήτηση πρόκειται να συνεχιστεί σε μια πλατιά δημόσια αντιπαράθεση την επόμενη περίοδο.
Το Συνέδριο ενέκρινε την Έκθεση της Κεντρικής Επιτροπής και εξέλεξε την νέα Κεντρική Επιτροπή. Η συντρόφισσα Dorte Grenaa, που ήταν πρόεδρος του Κόμματος από το 2000 έως το 2008, ορίστηκε πάλι ως ηγέτης του.
Το 6ο Συνέδριο του APK χαιρετίζει τις επιτυχίες της ICMLPO/CIPOML στην διάρκεια της ύπαρξής της σαν αναντικατάστατο εργαλείο της παγκόσμιας πάλης για την επανάσταση και το σοσιαλισμό, στηριζόμενη σταθερά στα διδάγματα των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν, προετοιμάζοντας τη νίκη.
Ζήτω το 6ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Δανίας!
Ζήτω η Διεθνής Διάσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων!
Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός!
Δόξα στο Μαρξισμό-Λενινισμό!
Κοπεγχάγη, Μάης 2015
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Για τους μήνες Ιούλιο-Αύγουστο θα κυκλοφορήσουν 2 διπλά φύλλα της Ανασύνταξης με αρίθμηση 424-425 και 424-425Β.
Διαβάστε Περισσότερα »

Μετά το "Brexit": Η πάλη ενάντια στην «Ενωμένη Ευρώπη» των μονοπωλίων και του νεοφιλελευθερισμού πρέπει να ενταθεί

Μετά το "Brexit": Η πάλη ενάντια στην «Ενωμένη Ευρώπη» των μονοπωλίων και του νεοφιλελευθερισμού πρέπει να ενταθεί κυρίως παλεύοντας ο καθένας ενάντια στη «δική» του αστική τάξη


Το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος για την παραμονή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή την έξοδο από αυτήν κατέληξε στην ψήφιση για Brexit, πράγμα που δεν το περίμεναν η Ευρωπαϊκή και παγκόσμια ελίτ, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ), οι πρόεδροι και οι οικονομικοί κερδοσκόποι. Παρά την μεγάλη καμπάνια εκφοβισμού, η πλειοψηφία ψήφισε την απόρριψη της ΕΕ και των σχεδίων του Κάμερον. Αυτό ήταν καίριο χτύπημα στην ελίτ της ΕΕ και στο σχέδιο ολοκλήρωσης των «Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» μέχρι το 2025 και άφησε όχι μόνο το Ενωμένο Βασίλειο, αλλά και την ΕΕ σε μια αβέβαιη πολιτική κατάσταση, όπου πολλές διαφορετικές δυνάμεις προσπαθούν επιβληθούν.
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Χαιρετισμός στο 5ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας του Ιράν (Τουφάν) από την Πολιτική Επιτροπή της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955


Αγαπητοί σύντροφοι,

η Π.Ε. της  Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955 εκ μέρους των ελλήνων Κομμουνιστών απευθύνει τους θερμούς και συντροφικούς της χαιρετισμούς στο Συνέδριο σας και με επαναστατική αλληλεγγύη χαιρετίζει τον αγώνα που διεξάγει το κόμμα σας.

Το Συνέδριο σας διεξάγεται εν μέσω μια βαθιάς παγκόσμια καπιταλιστικής κρίσης και σε μια πολύ κρίσιμη και πολύπλοκη περίοδο για την Ασιατική ήπειρο. Μόνο ο Μαρξισμός-Λενινισμός είναι ικανός να αναλύσει πλήρως την κατάσταση και να εξηγήσει την σημερινή καπιταλιστική κρίση. Η μαρξιστική θεωρία καθορίζει τις καπιταλιστικές κρίσεις ως κυκλικές κρίσεις υπερπαραγωγής και ερμηνεύει την ίδια τη φύση του καπιταλισμού και τις αντιθέσεις του.

Σήμερα, η υπεράσπιση της Μαρξιστικής-Λενινιστικής θεωρίας, η υπεράσπιση των διδαγμάτων των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν είναι μεγάλη σημασίας. 70 και πλέον χρόνια από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών ενάντια στο Ναζι-φασισμό υπό την ηγεσία του Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ είμαστε και πάλι αντιμέτωποι με την άνοδο του φασισμού σε όλο τον κόσμο με τις ιδιαίτερες μορφές που παίρνει σε κάθε χώρα.

Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στις εργασίες του Συνεδρίου σας και στηρίζουμε τον αγώνα του λαού σας για σοσιαλισμό. Στηρίζουμε την υπόθεση του λαού για ελευθερία και εργατικές ελευθερίες. Συστρατευόμαστε στον αγώνα σας για απελευθέρωση όλων των φυλακισμένων συνδικαλιστών και εργατών ακτιβιστών στη χώρα σας. Συστρατευόμαστε στον αγώνα σας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το φασισμό.

Ζήτω η Διεθνής Σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων!
Ζήτω ο Μαρξισμός-Λενινισμός και ο Προλεταριακός Διεθνισμός!

Η Πολιτική Επιτροπή της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955


Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Toufan - Κεντρικό όργανο του Κόμματος Εργασίας του Ιράν

Κυκλοφορεί η Τουφάν, κεντρικό όργανο του Κόμματος Εργασίας του Ιράν, τεύχος 196. 

-- Ο νεοφιλελευθερισμός και οι συνέπειες του, η παγκόσμια κατάσταση. Αποσπάσματα από την πολιτική απόφαση του 5ου Συνεδρίου του Κόμματος Εργασίας του Ιράν (Τουφάν)
-- Mohammed Ali Clay, ένας μαύρος αγωνιστής που μισούσε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό
-- Ευμάρεια πάνω στην ανέχεια
-- Το μήνυμα του 5ου Συνεδρίου προς τους ιρανούς πολιτικούς κρατούμενους
-- Ο χαιρετισμός της Πολιτικής Επιτροπής της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955 στο 5ο Συνέδριο
-- Το χαιρετιστήριο μήνυμα του Manik Mukherjee, γενικού γραμματέα της Διεθνούς Αντιιμπεριαλιστικής Συντονιστικής Επιτροπής
-- Παγκόσμια Τράπεζα: Ο ιμπεριαλιστικός μηχανισμός για την αποικιακή διείσδυση.
Αποσπάσματα από την πολιτική απόφαση του 5ου Συνεδρίου.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Ανασύνταξη 423Β (Ιούνης 2016)

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 423Β (Ιούνης 2016)

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

La Forge - όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Εργατών Γαλλίας

Κυκλοφορεί η La Forge Ιουλίου-Αυγούστου 2016 με πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία.
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Για την επίθεση στη Νίκαια - Ανακοινωθέν του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γαλλίας (PCOF)

--πρόχειρη μετάφραση--
Η επίθεση στη Νίκαια έχει, για άλλη μια φορά, δεκάδες θύματα, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά εισέβαλαν στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για τα πυροτεχνήματα της 14ης Ιουλίου.
Καταδικάζουμε ανεπιφύλακτα αυτή την αποτρόπαιη πράξη και οι σκέψεις μας βρίσκονται στις οικογένειες που επλήγησαν και τους συγγενείς τους, στους οποίους εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας.
Η επί εννιά μήνες κατάστασης  έκτακτης ανάγκης, η μεταγραφή στο νόμο των κύριων μέτρων του, οι 10.000 στρατιώτες και αστυνομικοί στους οποίους έχει ανατεθεί η Εσωτερική Ασφάλεια, στο πλαίσιο της λειτουργίας Sentinel, στρατιωτικές επιθέσεις στο Ιράκ και τη Συρία ... ν ' απέτυχε να αποτρέψει αυτή τη νέα επίθεση. Αυτό δείχνει ότι η ασφάλεια και η στρατιωτική κλιμάκωση στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» λύσει τίποτα και ποτέ δεν εγκατασταθούν τίποτα.
Ωστόσο, είναι με αυτόν τον τρόπο ότι η συνέχιση του Ολάντ και τη κυβέρνησής του, με την επέκταση σε νέες κρατικές 3 μηνών έκτακτης ανάγκης, τώρα στο υψηλότερο επίπεδο και τη λειτουργία Sentinel -Δεν εξάλλου υπενθυμίζοντας εφέδρους του στρατού και της χωροφυλακής. Φρανσουά Ολάντ ανακοίνωσε μια σύσφιξη των συνοριακών ελέγχων. Εκείνος αποφάσισε να ενισχύσει τη στρατιωτική δράση στη Συρία και το Ιράκ. Ωστόσο, είναι ακριβώς αυτή η πολιτική του πολέμου του γαλλικού ιμπεριαλισμού που καθιστά τον πληθυσμό που ζει στη Γαλλία το στόχο του ISI. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε το σοκ και τη συγκίνηση να χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την αυξημένη στρατιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου, την κατάσταση του πολέμου και τις στρατιωτικής επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Πρέπει να αρνηθούμε την «εθνική ενότητα» που από πίσω της κρύβεται η πολιτική της φτώχειας, ο περιορισμός των δημοκρατικών ελευθεριών και του πολέμου που τρέφονται μόνο το έδαφος στο οποίο αναπτύσσεται η τρομοκρατία.
Για μήνες, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων εναντίον της εργατικής νομοθεσίας, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είπαν «όχι στο κράτος των αφεντικών»: χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ για την ενίσχυση των εργαζομένων και λαϊκή ενότητα εναντίον των κρατικών αφεντικά, η κρατική αστυνομία και ο πόλεμος της πολιτικής της και να συνεχίσει να πουν μαζί: «σε αυτήν την κοινωνία, δεν θέλουμε, το παλεύει». Αυτή είναι η μόνη προοδευτική απάντηση που μπορεί να δοθεί με την ευρέως διαδεδομένη ανασφάλεια, την απόγνωση και το φόβο στην οποία το ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο βρίσκεται σε κρίση, βύθισε τους εργαζόμενους και τους λαούς των οποίων αντίδραση feeds.

Παρίσι, 15 Ιούλη του 2016
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας
www.pcof.net / pcof@pcof.net
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Οι λαοί της Τουρκίας δεν είναι αναγκασμένοι να διαλέξουν είτε την δικτατορία των πραξικοπηματιών είτε την δικτατορία της κλίκας του Ερντογάν

Του Σεϊτ Αλντογάν - Δημοσιογράφος της καθημερινής Τουρκικής εφημερίδας Εβρενσέλ 

Όπως γράφαμε και χτες με τα μέχρι τώρα υπαρκτά στοιχεία, οι στρατιωτικές δυνάμεις που πρόσκεινται στους Κεμαλικούς καθώς και στον Φετουλάχ Γκιουλέν προχώρησαν στην απόπειρα αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Τουρκία.
Τις αιτίες που οδήγησαν στην αναποτελεσματικότητα αυτής της ενέργειας θα τις διατυπώσουμε αναλυτικά σε άλλη μας ανάρτηση και τώρα θα κάνουμε μια πρώτη προσέγγιση για την νέα πολιτική κατάσταση που διαμορφώνεται τώρα στην Τουρκία.

Εισαγωγικά μόνο να προσθέσουμε ότι δεν ήταν τυχαία η επιλογή της ημερομηνίας εκδήλωσης της απόπειρας πραξικοπήματος.
Τις αμέσως επόμενες μέρες θα υπήρχε συνεδρίαση του ανώτατου συμβουλίου του στρατού το οποίο με επικεφαλής τον Ερντογάν θα αποφάσιζε ριζικές αλλαγές στην ηγεσία του στρατού. Στην ουσία επρόκειτο να ακολουθήσει μια «σφαγή» ανώτατων αξιωματικών που είχαν εκδηλώσει αντιπολιτευτικές διαθέσεις.
Το αποτυχημένο πραξικόπημα έδωσε το άλλοθι στον Τούρκο πρόεδρο να συντομεύσει και να μεγεθύνει αυτή του την επιδίωξη κάτι που τόνισε και στις δηλώσεις του από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης: «Έχουμε σκοπό, πάντα με τη βοήθεια του θεού, να καθαρίσουμε τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας». 

Είναι ξεκάθαρο επίσης ότι η εκδήλωση απόπειρας στρατιωτικού πραξικοπήματος ήταν το αποκορύφωμα μιας διαμάχης μεταξύ μερίδων των κυριάρχων τάξεων της Τουρκίας η οποία έχει αρκετή διάρκεια, αλλά τα δυο τελευταία χρόνια έχει οξυνθεί στον μέγιστο βαθμό.
Τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσαμε να λέγαμε ότι και σ’ αυτή την περίπτωση είχαμε άλλη μια επιβεβαίωση της γνωστής ρήσης του  Κλαούζεβιτς ότι ο «πόλεμος είναι απλώς η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».

Να μην παραλείψουμε να αναφέρουμε πάντως ότι η λέξη «πραξικοπηματίας» έχει μια τεράστια αρνητική φόρτιση μέσα στους λαούς της Τουρκίας κι αυτό εξ αιτίας των σκληρών δικτατοριών που έζησαν στο παρελθόν. (Ας μην ξεχνάμε ότι οι λαοί της Τουρκίας έχουν βιώσει πέντε βάρβαρες δικτατορίες προϊόν στρατιωτικών πραξικοπημάτων τα τελευταία εβδομήντα χρόνια).

Σ’ αυτά τα δεδομένα να προσθέσουμε επίσης ότι ο «σουλτάνος» προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της μερίδας της αστικής τάξης που εκπροσωπεί και για να αποκτήσει απόλυτο έλεγχο της πολιτικής και οικονομικής ζωής της χώρας όχι απλώς έχει ρθει σε ρήξη με την καθεστηκυία εσωτερική και εξωτερική τουρκική πολιτική, αλλά έχει δημιουργήσει και μια πρωτοφανή πόλωση μέσα στα Τουρκική κοινωνία.

Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη και μια τεράστια αντίφαση που παρακολουθήσαμε με την εκδήλωση του αποτυχημένου στρατιωτικού πραξικοπήματος και αυτή έχει σχέση με την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα.
Το να παρακολουθείς τεράστιες λαϊκές μάζες, οι οποίες δεν είχαν κοινό πολιτικό προσανατολισμό, να διαδηλώνουν εναντίον των επίδοξων πραξικοπηματιών υπερασπιζόμενοι την «δημοκρατία» του Ερντογάν και απ’ την άλλη οι ίδιες μάζες να συλλαμβάνουν –και σε κάποιες στιγμές να λιντσάρουν- στρατιωτικούς, όταν μέχρι χτες κάθε ένστολος ενέπνεε φόβο ή σεβασμό στην τουρκική κοινωνία είναι κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην Τουρκική ιστορία.

Σίγουρα οι εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι καταιγιστικές. Το αποτυχημένο πραξικόπημα θα οδηγήσει σε ένα πιο αυταρχικό καθεστώς δίνοντας λαβή στον Ερντογάν να υλοποιήσει πιο σύντομα τις επιδιώξεις του που δεν είναι άλλες από την αλλαγή συντάγματος και ουσιαστικά αλλαγή πολιτεύματος.
Το επόμενο βήμα του καθεστώτος της Αγκυρας είναι να κλείσει όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχει σε κάθε κατεύθυνση και να τσακίσει κάθε αντιπολίτευση που υπάρχει.

Σήμερα ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπινάλι Γιλντιρίμ, προφανώς ευχαριστημένος από τις τελευταίες εξελίξεις, σε συνέντευξη που παραχώρησε έκανε λόγο ότι «σήμερα είναι γιορτή της δημοκρατίας», αφού «ανετράπη το πραξικόπημα από τον λαό, που αγκαλιάζει και πιστεύει την δημοκρατία».
Αυτή όμως είναι η εικονική πραγματικότητα, που θέλει να παρουσιάσει το τουρκικό καθεστώς.  

Η ανακοίνωση του Κόμματος Εργασίας, βάζει τα πράγματα στην θέση τους:


«Στην Τουρκία συχνά έχουν γίνει πραξικοπήματα  και απόπειρες πραξικοπημάτων. Κάθε φορά το τίμημα είναι ζωές πολιτών, φυλακίσεις απαγορεύσεις, καταπίεση.
Οι κυρίαρχες τάξεις πάντα προσπαθούν και με κάθε μέσο να πνίξουν τις απαιτήσεις των λαϊκών μαζών για ισότητα δημοκρατία και ελευθερία.
Σήμερα ο πρόεδρος της δημοκρατίας Ταγίπ Ερντογαν και η κυβέρνηση του έχουν ακριβώς αυτό τον σκοπό.

Επιπλέον θα χρησιμοποιήσουν την απόπειρα του πραξικοπήματος για να υλοποιήσουν πιο σύντομα τα σχέδια τους.
Ο Ερντογάν κάλεσε τους ψηφοφόρους του να κατέβουν στους δρόμους. Φαίνεται ότι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν και το λαϊκό παράγοντα στην παραπέρα φασιστικοποίηση του καθεστώτος που θα προχωρήσουν.

Είναι φανερό ότι οι λαοί της Τουρκίας δεν είναι αναγκασμένοι να διαλέξουν είτε τη δικτατορία των πραξικοπηματιών είτε τη δικτατορία που θέλει να επιβάλλει η κλίκα του Ερνογάν.

Η πραγματική σωτηρία του λαού είναι στον αγώνα για λαϊκή δημοκρατία».

Αναδημοσίευση από: http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/07/blog-post_250.html
Διαβάστε Περισσότερα »

EMEP: Οι λαοί δεν έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και σε μια προσωποπαγή μονοκομματική δικτατορία

Κόμμα Εργασίας Τουρκίας  - EMEP
 
Οι λαοί δεν έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και σε μια προσωποπαγή μονοκομματική δικτατορία

Η απάντηση είναι η προστασία των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών, ο αγώνας για τη λαϊκή δημοκρατία.


Το κυρίαρχο πολιτικό τοπίο στην Τουρκία είναι γεμάτο με συχνές απόπειρες και επιτυχημένα στρατιωτικά πραξικοπήματα. Το κόστος αυτών ήταν πάντα αμέτρητοι θάνατοι, βασανιστήρια, διώξεις και βιαιότατες επιθέσεις κατά των δικαιωμάτων και των ελευθεριών.

Οι προσπάθειες για να πνίξει τις εκκλήσεις των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων λαών, για δημοκρατία και ελευθερίες, με στρατιωτικά πραξικοπήματα και με μια συνακόλουθη κυρίαρχη πολιτική δεν είναι κάτι νέο.

Οι απόπειρες στρατιωτικού πραξικοπήματος δεν είναι και δεν θα μπορούσε να είναι το αντίδοτο στην προσωποπαγή μονοκομματικής πολιτική που επιδιώκει σήμερα ο Tayyip Erdoğan και η κυβέρνηση του AKP. Επιπλέον, αυτές οι προσπάθειες θα χρησιμοποιηθούν ως βάση για την ταχύτερη και πιο βίαιη εφαρμογή αυτών των πολιτικών.

Ο Ερντογάν και η κυβέρνηση του ΑΚΡ, καλώντας τους υποστηρικτές τους έξω στους δρόμους «κατά των συνωμοτών», θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει αυτή την κατάσταση για να αποκαταστήσουν την κλωνισμένη φήμη τους - το αποτέλεσμα των οπορτουνισμών και της ασυνεπούς εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής - και να εφαρμόσουν τις αντιδραστικές και φασιστικές τους επιδιώξεις. Οι εικόνες με τις της αιωρούμενες λεπίδες πριονιών και τα σπαθιά, μια συγκρουσιακή στάση που θυμίζει Ισλαμικό Κράτος (IS), είναι ενδεικτικά αυτής της κατάστασης.
 
Είναι σαφές ότι οι πολίτες της Τουρκίας που είναι διαφορετικών εθνικοτήτων και πεποιθήσεων, συμπιέζονται σε μια θέση μεταξύ σφύρας και άκμονος, δεν μπορούν να εγκλωβιστούν σε μια επιλογή μεταξύ ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος και μιας προσωποπαγούς μονοκομματικής δικτατορίας.

Η μόνη επιλογή και ο δρόμος προς την απελευθέρωση του λαού είναι η δημιουργία μιας Τουρκίας που είναι πραγματικά κοσμική και δημοκρατική.

Η διέξοδος από αυτή την αντιδημοκρατική πολιορκία είναι η διαφύλαξη των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών. Η λύση είναι ο αγώνας για τη λαϊκή δημοκρατία.

Selma Γκιουρκάν
Πρόεδρος
Κόμμα Εργασίας
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Εξέγερση, συναίσθημα, φωνή

Mercedes Sosa, Cesaria Evora και Chavela Vargas.
 Εικονογράφηση της Paula Cabildo για το περιοδικό Pueblos (www.revistapueblos.org).
Αφιέρωμα προς τιμήν της Chavela Vargas, Cesaria Evora και  Mercedes Sosa.

Έφυγαν και οι τρεις , η μία πίσω από την άλλη,  σαν να είχαν ήδη συμφωνήσει, σαν να το είχαν ήδη ζήσει, αισθανθεί, υποστεί και σαν να τα είχαν τραγουδήσει όλα. Τον περασμένο Αύγουστο μας άφησε η Chamana*. Σχεδόν ένα χρόνο μετά η  Diva Descalza  ( Ξυπόλητη Θεά ) κάπνιζε το τελευταίο της πούρο στο Πράσινο Ακρωτήριο. Λίγο πιο βιαστικά, αλλά όχι πολύ, η Negra είχε αποφασίσει  να εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο. Οι τρεις ήθελαν και επέμειναν ρητά να αναπαυθούν για πάντα στις χώρες που γεννήθηκαν ή τις υιοθέτησαν για να ζήσουν, που τις έκαναν να ζήσουν την πείνα, το σεξισμό και την περιθωριοποίηση, που τις καταδίωξαν και τις απέρριψαν επειδή ήταν  ελεύθερες η διαφορετικές .. . Παραδόξως, τελικά και  οι τρεις ήθελαν να επιστρέψουν στο Μεξικό, στο Cabo Verde και την Αργεντινή, χώρες που μπορούν να θεωρηθούν μουσικά ,συνώνυμα των τριών ονομάτων των γυναικών: Chavela Vargas, Cesaria Evora και  Mercedes Sosa. Ίσως δεν υπάρχει πολύ περισσότερο αλλά και τίποτα καινούργιο να πούμε για την ποιότητα των φωνών τους και το μουσικό ταλέντο που τις συνόδευε μέχρι το τέλος, διότι οι πτυχές αυτές είναι πασίγνωστες και μοιράζονται σε όλους εκείνους που έχουν  μια ελάχιστη ευαισθησία ή αγάπη για τη μουσική. Βέβαια τραβούν την προσοχή κάποιοι παραλληλισμοί μεταξύ αυτών των τριών γυναικών, οι οποίες διέπονται, κατά τη γνώμη μου,  από δύο σαφείς λόγους: είναι γυναίκες και  έχουν γεννηθεί σε ταπεινά περιβάλλοντα η περισσότερο από ταπεινά, σε χώρες  υπό συνθήκες φτώχειας και με αδιαμφισβήτητο σύμμαχο αυτής της  τελευταίας, τη φαλοκρατία. Ας  ξεκινήσουμε από την αρχή. Από σχεδόν ταπεινή καταγωγή , καμιά από τις τρεις δεν είχε μια ακαδημαϊκή κατάρτιση, ούτε μουσική. Ενώ τη Reina de la Morna  ( βασίλισσα των Μόρνα ) τη  Cesaria την άφησαν  σε ένα ορφανοτροφείο στην ηλικία των επτά χρόνων , όπου οι καλόγριες της έμαθαν να μαγειρεύει, να σιδερώνει και να πλέκει, η Βάργκας δεν έφτασε στην πέμπτη τάξη της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και από πολύ νέα εργάστηκε στην ύπαιθρο της γενέτειρας της την Κόστα Ρίκα πριν από την αναχώρησή της για το Μεξικό για να δουλέψει σε σπίτια και να τραγουδήσει  στις ταβέρνες της DF  (Πρωτεύουσα του Μεξικού ) Λιγότερο δύσκολη παιδική ηλικία φαίνεται πως είχε η Mercedes Sosa, παρά του ότι οι γονείς της την πήγαιναν μαζί με  τα αδέλφια της στο πάρκο την ώρα του βραδινού φαγητού  για να μην  τους έρθει η μυρωδιά των τροφίμων από τα σπίτια της γειτονιάς, γιατί πολλές ημέρες δεν είχαν τίποτα να  βάλουν στο τραπέζι. Θα πίστευε κανείς ότι και στις τρεις αυτή η έλλειψη της κατάρτισης και της κοινωνικής και οικονομικής στήριξης από τις οικογένειες τους μπορεί να είχαν αντικατασταθεί από κάποιες γυναικείες γοητείες που υποτίθεται ότι έχουν όλες οι τραγουδίστριες-καλλιτέχνιδες, γεγονός που εξηγεί ότι οι τρεις κυρίες κατέλαβαν μια θέση στον κόσμο του τραγουδιού. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα. Οι φωνές τους μπάσες, ισχυρές και διεισδυτικές βγαίνανε από κάποια σώματα που  παρουσιάζονται στο κοινό, πιστεύω, με ρητή τους πρόθεση και με τρόπο όχι ιδιαίτερα ελκυστικό στα μάτια των φαλλοκρατών. Αν δεν υπήρχε ούτε εκπαίδευση, ούτε  χώρα ή «θηλυκή γοητεία" ... Ένας σύζυγος, ένας σύντροφος για να τις καθοδηγήσει, να τις επηρεάσει, να τους δώσει τη συναισθηματική σταθερότητα και δύναμη για να ανοίξουν οι ίδιες το δρόμο τους. Η απάντηση εξακολουθεί να είναι αρνητική: δύο από αυτές εγκαταλείφθηκαν από έναν ή περισσότερους συντρόφους και η τρίτη ήταν ανοιχτά ομοφυλόφιλη. Η Chavela Vargas έγραψε ότι "αυτό που πονάει δεν είναι να είσαι ομοφυλόφιλη , αλλά να σου το ρίχνουν στο πρόσωπό σαν να ήταν πανούκλα." Μάλλον για αυτό ακριβώς και για κάποια  άλλα πράγματα, δεν τις άνοιξαν τις πόρτες του  Teatro de Bellas Artes στην Πόλη του Μεξικού μέχρι που γέμισε το  Ολυμπιά στο Παρίσι . Τότε ήταν ήδη πολύ γερασμένη. Ίσως γι 'αυτό, ποιος ξέρει, ποτέ κανείς δεν την  είδε να κλαίει επειδή, όπως έλεγε η ίδια, "έκλαιγα από μέσα μου ». Το γενικό χειροκρότημα και ο διεθνής θρίαμβος ήρθαν επίσης στην  Cesaria Evora κατά την ωριμότητα της. Δεν έφυγε από το Πράσινο Ακρωτήριο μέχρι τα  47 της χρόνια, ηλικία κατά την οποία άρχισε την εγγραφή δίσκων στη Λισαβόνα και το Παρίσι και έγινε γνωστή σε διεθνές επίπεδο. Η προηγούμενη  ζωή της φαίνεται να ήταν περισσότερο από σκληρή. Όπως η Βάργκας αγωνίστηκε για πολλά χρόνια ενάντια στο αλκοόλ. Σε αυτή την περίπτωση, σύντροφός της δεν ήταν η τεκίλα, αλλά το grog (ρούμι Πράσινου Ακρωτήριου), που την έφερε σε μια διαρκή κατάθλιψη και μακριά από τη μουσική για δέκα χρόνια. Η Φωνή της Αμερικής, όπως ήταν γνωστή η Mercedes Sosa επίσης πέρασε τις σκοτεινές της ώρες .Σ΄ αυτή την περίπτωση δεν  ήταν το αλκοόλ, αλλά είπε ότι χρειάζονταν να καπνίζει τέσσερα πακέτα τσιγάρα την ημέρα για μεγάλο χρονικό διάστημα, ίσως,  για να ξεπεράσει τα σχεδόν δέκα χρόνια υποχρεωτικής εξορίας της από την Αργεντινη, την  εγκατάλειψη του πρώτου της συζύγου  ή το θάνατο του δεύτερου. Ποιος ξέρει, Το θέμα είναι ότι και οι τρεις ήταν γυναίκες και οι τρεις είχαν μια σκληρή ζωή, ένα τραγούδι  αμίμητο η ένα χάρισμα για να συγκινήσουν τις ψυχές όχι μόνο από το περιεχόμενο  του τραγουδιού, αλλά, πάνω απ 'όλα, από το πώς το τραγουδούσαν. Ίσως γι αυτό, όταν ανέβαιναν στη σκηνή δεν ήταν ιδιαίτερα εκφραστικές  ούτε με  το σώμα  ούτε με το πρόσωπο. Όλα τα εξέφραζαν  με μια φωνή που προερχόταν από πολύ βαθιά . Σκέφτομαι ότι και αυτές υπέφεραν ακόμα ή είχαν ζήσει αυτά  που έλεγαν  στα τραγούδια, και επίσης το μόνο που τις έκανε διαφορετικές από τις πολλές γυναίκες της εποχής τους , του λαού τους και του περιβάλλοντος  τους, ήταν αυτή η ικανότητα τους να επικοινωνούν μέσω της μουσικής, με αυτή τη διεισδυτική φωνή. Είχαν τη ιδιότητα να δίνουν φωνή στο συναίσθημα πολλών άλλων γυναικών. Δεν υπήρχε τίποτα το τεχνητό και κανένα ρόλο να ερμηνεύσουν. Διότι για να πετύχει κανείς όταν είναι φτωχός και ταυτόχρονα γυναίκα πρέπει να έχει μια ιδιαίτερη δύναμη, μια  ικανότητα επιβίωσης που χάρη σε αυτήν όταν η ζωή σε  οδηγεί στα βαθιά, να μπορέσει κανείς να αναδυθεί ισχυρότερος, δεν έχει σημασία αν έχεις περάσει τα πενήντα. Η ικανότητα που και οι τρείς επέδειξαν με συνέπεια, η κάθε μια με το δικό της στύλ, αλλά και κατά περίεργο τρόπο, πάντα προσκολλημένες στις ρίζες τους, στην ουσία των πολιτισμών τους. Οι τρεις τραγούδησαν παραδοσιακή μουσική των αντίστοιχων χωρών τους για να διεκδικήσουν και να διεκδικηθούν και με αυτό κατάφεραν  να καταπλήξουν τους  συμπατριώτες τους όπως και το δυτικό άκρο και το κοινό του Βορρά. Ποτέ η Morga του Πράσινου Ακρωτηρίου, που με τη φωνή της  Cezi μιλούσε για νοσταλγία,  πολιτική,  μετανάστευση και όλα εκείνα τα πράγματα που είχαν χάσει οι μετανάστες από τα νησιά, δεν είχε κερδίσει το μετάλλιο της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής. Ποτέ επίσης οι  rancheras του Jose Alfredo δεν ήταν αντάξιες του διεθνούς θριάμβου που η  Vargas τους έδωσε φορώντας ένα πόντσο  και με αυτόν τον ιερατικό δραματισμό Όσον αφορά τη Mercedes Sosa, είναι αλήθεια ότι υπήρξαν περισσότερες  καλλιτέχνιδες που μάχονταν εναντίον ολοκληρωτικών καθεστώτων, αλλά η δύναμη και η αίσθηση της ενότητας που αυτή η μεγάλη γυναίκα με όλη τη σημασία της λέξεως έδωσε  σε πολλές  γενιές Αργεντινών πιστεύω ότι είναι δύσκολο να την ξεπεράσουμε. Πεπεισμένη Κομμουνίστρια , δεν έχασε επίσης την ευκαιρία να διεκδικήσει την ισότητα των φύλων ανάμεσα στους συναδέλφους της: "Είναι πάντα η γυναίκα αυτή που υπέστη  περισσότερο τα προβλήματα στον κόσμο. Οι γυναίκες /πάντα βοηθούσαμε τον αγώνα των ανδρών, αλλά είναι αναγκαίο επίσης και το αντίστροφο, αλλά αυτό σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει. " Θριάμβευσαν αλλά  δεν πρόδωσαν τους εαυτούς τους και γι αυτό αισθανόντουσαν  ελεύθερες: "Η φτώχεια ήταν πάντα εξωπραγματική για σας», έλεγε η Cesaria στο τραγούδι της "Όλα έχουν τα όριά τους", απευθυνόμενη φανερά στις πλουσιότερες χώρες, έτσι λοιπόν, τι δικαίωμα έχουν αυτοί να κρίνουν την κατάσταση της χώρας μας; "Και το τραγούδησε έτσι παντού και επίσης το έκανε ξυπόλητη. Πάντα  έβγαινε χωρίς παπούτσια πάνω στη σκηνή. Για να μην  ξεχνάει κανείς πως οι Πορτογάλοι κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας απαγόρευαν στους κατοίκους/αλιείς του Πράσινου Ακρωτηρίου να  περπατούν  στα πεζοδρόμια, αν δεν φορούσαν παπούτσια.
Και καθώς η μουσική εκφράζει τα πράγματα καλύτερα από τα λόγια, όλα αυτά ειπωθήκαν σε τρία τραγούδια, τρεις κραυγές πολέμου: “Como la cigarra”,( "Όπως το τζιτζίκι"), "Sodade" και "Macorina". Δεν έχει σημασία η σειρά, αλλά, ναι, για να τις  ακούσουμε θα πρέπει να έχουμε μαζί μας μια γουλιά τεκίλα ή grog και, γιατί όχι, ένα τσιγάρο. Αναπαυθείτε εν ειρήνη. Isabel Duque Colmenero Pueblos                                                                                                    * Chamana :Καλή μάγισσα της φυλής, θεραπεύτρια
 
Μοrna Τραγούδια της λύπης, της μελαγχολίας και της νοσταλγίας
 
Ranchera  Παραδοσιακή μουσική του Μεξικού  αρχικά τραγουδησμένη από μόνο έναν εκτελεστή με μια κιθάρα. Χρονολογείται από τα χρόνια  της μεξικάνικης επανάστασης στις αρχές του 20ού αιώνα. 
Συνδέθηκε αργότερα πολύ με το mariachi και Jalisco (μορφές λαϊκής μουσικής) προβάλλοντας την αγροτική παραδοσιακή λαϊκή μουσική, η ranchera αναπτύχθηκε ως σύμβολο μιας νέας εθνικής συνείδησης σε αντίδραση στις αριστοκρατικές προτιμήσεις της περιόδου αυτής Ο José Alfredo Jiménez Μεξικάνος τραγουδιστής-τραγουδοποιός στη ranchera, τραγούδια που θεωρούνται αναπόσπαστο τμήμα της μουσικής κληρονομιάς του Μεξικού 
Isabel Duque Colmenero Συνεργάτης του Pueblos (Εφημερίδα Ενημέρωσης και Συζήτησης) δημοσιογράφος και καθηγήτρια μουσικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (ESO).
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

Σύντομα στο blog

- Ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO) για το Brexit
- Απόφαση της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO) για την Διεθνή Κατάσταση και τα καθήκοντα των κομμουνιστών
- Απόφαση της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO) για τη δουλειά στις γυναίκες
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

To κίνημα των Κομμουνιστριών Γυναικών (1921-26)

Όταν γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών, συχνά αναφερόμαστε στις ρίζες αυτής της μέρας, στις εργάτριες της Αμερικής του περασμένου αιώνα. Ωστόσο λιγότερο γίνεται αναφορά  ότι ξεκίνησε και διακηρύχθηκε το 1920 από το Κίνημα των Κομμουνιστριών Γυναικών.  Επιπλέον, αυτό το κίνημα έχει σχεδόν ξεχαστεί όπως έχει γίνει και με τις κεντρικές καθοδηγητρίες  του.
Δομή και λειτουργία

Το Κίνημα των Κομμουνιστριών Γυναικών ιδρύθηκε από μια παγκόσμια συγκέντρωση κομμουνιστριών γυναικών το 1921, η οποία ψήφισε μια αντιπροσωπεία, τη Διεθνή γραμματεία γυναικών, με αναφορά στη εκτελεστική επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, την Κομιντέρν.  Επίσης ξεκίνησε το σχηματισμό των γυναικείων επιτροπών στα εθνικά κόμματα και καλούσε περιοδικά σε διεθνείς συναντήσεις των κομμουνιστριών γυναικών.

Την ίδια εποχή η Γραμματεία εκδίδει ένα μηνιαίο περιοδικό στο οποίο υπήρξαν δημοσιεύσεις των Κομμουνιστριών Γυναικών σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Επίσης εισηγούνταν λύσεις στις παγκόσμιες επιτροπές της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Τουλάχιστον αυτό ήταν το πρόγραμμα δράσης. Η πραγμάτωση από το όραμα στην πραγματικότητα ήταν δύσκολη. Οι γυναίκες ήταν, μόνο, τότε που ξεκίνησαν να εισέρχονται στην πολιτική δράση. Στην προ 1914 Σοσιαλιστική Διεθνή, σύμφωνα με την Κλάρα Τσέτκιν, οι λίγες γυναίκες ακτιβίστριες αντιμετωπίζονταν ως «οικιακή βοήθεια». [1]

Ακόμα και στην Κομιτέρν, η Τσέτκιν έγραψε το 1921, “οι καθοδηγητές όλοι τους συχνά υποτιμούν την αξία» του κινήματος των κομμουνιστριών γυναικών επειδή « το θεωρούν μόνο ως γυναικεία δουλειά» [2] Στα παγκόμια συνέδρια της Κομιτέρν το 1920, 1921 και το 1922, οι γυναίκες αντιμετώπιζαν προβλήματα απαιτώντας χρόνο για να παρουσιάσουν και να συζητήσουν τα αιτήματα τους.[3]

Ωστόσο στο σύνολο, παρά τον όρο της Τσέτκιν «ανοιχτή ή συγκεκαλυμμένη αντιπολίτευση» [4], οι κομματικές δομές για δουλειά μεταξύ των γυναικών, εγκαταστάθηκαν σε εκείνα τα χρόνια σχεδόν σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες  όπου οι Κομμουνιστές δρούσαν νόμιμα. Οι γυναίκες που ηγήθηκαν αυτής της δουλειάς ήταν προφανώς οι πιο ικανές και ανθεκτικές στη διεθνή ομάδα ηγεσίας που γεννήθηκε από την Κομιτέρν.  Παραπλέυρως η Τσέτκιν, η πιο αξιοσέβαστη μη-Ρωσίδα Κομμουνίστρια ηγέτιδα εργάστηκε με την Hertha Sturm και την Bertha Braunthal στη Γερμανία , την Marthe Bigot και την  Lucie Colliard στη Γαλλία, την Henriette Roland-Holst στην Ολλανδία, την Dora Montefiore στη Βρετανία, την Hanna Malm και την Aino Kuusinen στην Φινλανδία, την Edda Tennenboom στην Πολωνία, την Varsenika Kasparova και την Klavdiia Nikolaeva στη Ρωσία, μεταξύ άλλων.[5]

Το περιοδικό τους, « Η Διεθνής των Κομμουνιστριών Γυναικών, αποτέλεσε ένα  δεινό εκπαιδευτικό εργαλείο  που δημοσιεύθηκαν 1.300 σελίδες  στα 5 χρόνια κυκλοφορίας του.  Η γραφή είναι χαρισματική και συχνά ποιητική όπως φαίνεται στην παρακάτω αναπαράσταση των εργατριών σε μια κατεστραμμένη από τον πόλεμο Ευρώπη.

Αυτές που θερίζουν τις σοδειές και ψήνουν το ψωμί, πεινούν
Αυτές που πλέκουν και ράβουν, δεν μπορούν να ντύσουν τα σώματα τους
Αυτές που παράγουν τη διατροφή  μακρυά από απόβλητα του πολιτισμού, στερούνται τη γνώση και την ομορφιά [6]

Με την επιμέλεια της Τσέτκιν, το περιοδικό εξέφραζε την άποψη των πιο συνεπών υποστηρικτριών της Διεθνούς, της πολιτικής δηλαδή του ενωμένου μετώπου.  

Το έργο της Διεθνούς των Γυναικών επικεντρώθηκε σε 2 βασικές παγκόσμιες εκστρατείες: στην οικοδόμηση  της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας και στην υποστήριξη της Διεθνούς Ενίσχυσης των Εργατών/τριων της Σοβιετικής Ρωσίας, με έμφαση στην ενίσχυση των Σοβιετικών Γυναικών. Τον χειμώνα και την άνοιξη του 1922-23, η γραμματεία γυναικών στο Βερολίνο, ηγήθηκε σειρά εκστρατειών για τον πληθωρισμό, για τους κινδύνους του πολέμου, την εκπαίδευση, τους νόμους κατά της άμβλωσης και τον φασισμό, σε άμεση συνεργασία με τις γυναικείες επιτροπές της Κομμουνιστικής Διεθνούς.[7]

Κίνημα ή Υπο-επιτροπή


Ωστόσο η φύση της Διεθνούς των Κομμουνιστριών Γυναικών είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή. Ήταν ένα γυναικείο κίνημα; Ή ήταν μια παράταξη των κομματικών επιτροπών που εκτελούσε κομματικά καθήκοντα;

Η Κλάρα Τσέτκιν διατύπωσε ως κεντρικό της καθήκον  να κερδίσουμε τις μάζες – ειδικά τις μάζες των γυναικών -  απέναντι στην επικείμενη αναμέτρηση με τον καπιταλισμό. [8] Είχε προβλέψει τη γενική γραμμή που θα υιοθετούνταν λίγους μήνες αργότερα, μετά από μια επεισοδιακή συζήτηση, από το Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Οι γυναίκες καθοδηγήτριες διαπίστωσαν ότι αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς να οριστούν  ειδικές επιτροπές για την αποστολή. Όπως η Τσέτκιν επισήμανε σε άλλη περίπτωση, οι κοινωνικές συνθήκες των γυναικών έχουν δημιουργήσει «μια ειδική γυναικεία ψυχολογία» όπως ότι οι γυναίκες οι ίδιες είναι «οι πιο έξυπνες, πονηρές  και οι πιο αποτελεσματικές στην αναγνώριση των ζητημάτων-κλειδιών στη ζωή των εργατριών».  9]

Σε μια άλλη περίσταση, η Τσέτκιν έγραψε ότι οι μάζες των γυναικών είχαν τώρα καταληφθεί από «νέες λαχτάρες, επιθυμίες, παρορμήσεις, ανάγκες που προηγουμένως κρύβονταν». [10]

Οι Κομμουνιστές εκείνης της περιόδου δεν αξιοποίησαν τον όρο «γυναικεία καταπίεση» ενώ ακόμα φαίνεται ζωντανή στη σκέψη και στη δράση τους. 

Δεν ήταν αρκετή η οικοδόμηση συμμαχιών ευρύτερων δράσεων για την επιρροή των μαζών, αν και ήταν σημαντική. Ο στόχος ήταν να φέρουν τις γυναίκες στο κόμμα και να τις εκπαιδεύσουν για πυρήνες και καθοδηγήτριες. Στα περισσότερα κόμματα, αυτό ήταν ένα καινούργιο εγχείρημα  που αντιμετώπισε τις σοβινιστικές πιέσεις αποκλεισμού των γυναικών από το επαναστατικό κίνημα.
Το  1925, όταν η Διεθνής των Γυναικών δέχθηκε την επίθεση των γραφειοκρατικών δυνάμεων της Κομμουνιστικής Διεθνούς, η Τσέτκιν επανέλαβε αυτές τις έννοιες με τη μορφή μιας συζήτησης που είχε με τον Λένιν πριν από 5 χρόνια.  Εκφράζει στον Λένιν τη γνωστή της θέση: «Πρέπει με κάθε μέσο να οικοδομήσουμε ένα δυναμικό διεθνές κίνημα γυναικών σε σαφή θεωρητική βάση».  Αργότερα στη συζήτηση τους, ο Λένιν προσθέτει: «Δεν θέλουμε ξεχωριστές οργανώσεις για τις Κομμουνίστριες Γυναίκες! Εκείνη που είναι Κομμουνίστρια ανήκει ως μέλος στο Κόμμα», με «τα ίδια δικαιώματα και καθήκοντα» Αλλά το κόμμα χρειάζεται ειδκά όργανα «με ειδικό σκοπό την παρακίνηση των πλατιών μαζών των γυναικών.»[11]

Οι επιτροπές ήταν ανοιχτές σε όλα τα μέλη του κόμματος και οι άνδρες παρακινούνταν να συμμετέχουν.  Στην πραγματικότητα, οι άνδρες γενικώς απείχαν αλλά ασκούσαν πιέσεις κατά προτεραιότητα. Ο Λένιν, για παράδειγμα, είπε στη Τσέτκιν ότι στις  συναντήσεις με τις εργάτριες, οι Κομμουνιστές δεν επιτρέπεται να αφήνουν «το σεξ και τα προβλήματα του γάμου να προηγούνται». 12] Η Τσέτκιν διαφώνησε σθεναρά . Και μπορούμε να είμαστε σίγουροι, ανεξάρτητα από την επίσημη ατζέντα, αυτές οι συναντήσεις δίνουν την αφορμή  για αυτό που θα ονομάσει η επόμενη γενιά «ανύψωση της συνείδησης».

Μεγάλος αριθμός γυναικών στρατολογήθηκε. Η αναλογία των γυναικών μεταξύ των μελών του κόμματος κυμαινόταν από το υψηλότερο 20% στη Τσεχοσλοβακία και στη Νορβηγία μέχρι το 2% περίπου στη Γαλλία και στην Ιταλία. Στη Γερμανία και στη Ρωσσία, αυξήθηκε σταδιακά το 1920 στο 17% και 14% αντίστοιχα.[13]

Τα απόλυτα νούμερα ήταν υψηλά: περισσότερες από 100.000 γυναίκες ήταν μέλη της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Το πρόγραμμα της απελευθέρωσης

Αυτές οι γυναίκες προώθησαν ένα πρόγραμμα ζητώντας «την εξασφάλιση για όλες τις γυναίκες πλήρη και απεριόριστα κοινωνικά δικαιώματα, έτσι ώστε να μπορέσουν να αναπτύξουν κάθε πλευρά μιας ολοκληρωμένης ανθρώπινης προσωπικότητας». [14]

Το πρόγραμμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς για την απελευθέρωση των γυναικών περιλάμβανε «απόλυτη ισότητα δικαιωμάτων νομικά και πρακτικά», ένταξη των γυναικών στη πολιτική ζωή, το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία και στην ιατρική περίθαλψη, σε κοινωνικά μέτρα που θα ελαφρύνουν τις οικιακές εργασίες και την ανατροφή των παιδιών και σε μέτρα «κατάργησης των διπλών σεξουαλικών προτύπων μεταξύ ανδρών και γυναικών». [15]

Λαμβάνοντας υπ όψιν τα βάθη της υποταγής των γυναικών κατά τη διάρκεια των χρόνων, τα παραπάνω μπορεί να φαίνονται  ως μια απλή ουτοπία Οι Κομμουνίστριες γυναίκες, ωστόσο, επεσήμαναν τις δραματικές κατακτήσεις των γυναικών στη Σοβιετική Ρωσία, όπου οι γυναίκες υπήρξαν νόμιμα σκλάβες των συζύγων και των πατεράδων τους πριν την επανάσταση.

Τα σώματα μας, μας ανήκουν»

Το μανιφέστο της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τη γυναικεία απελευθέρωση παραβλέπει την αναφορά στα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών. Παρ’όλα αυτά, οι Κομμουνίστριες γυναίκες έκαναν εκστρατεία για αυτά τα θέματα με επιτυχία.

Οι Κομμουνίστριες γυναίκες εκείνης της περιόδου αντιλαμβάνονταν την ανατροφή των παιδιών ως μια κοινωνική ευθύνη και προσπάθησαν να βοηθήσουν «τις φτωχές γυναίκες που θα επιθυμούσαν να  βιώσουν την μητρότητα ως την ύψιστη χαρά». Σε μια περίοδο που ο έλεγχος γεννήσεων υποστηρίχθηκε από πολλούς ως μέσο ελέγχου του πληθυσμού και της ευγονικής, αντιστάθηκαν στις προσπάθειες  εκφοβισμού των γυναικών να αποκτήσουν είτε λίγα είτε πολλά παιδιά Θεωρούσαν την άμβλωση ως ένα σύμπτωμα των κοινωνικών δεινών που σχετίζονται με τη φτώχεια των γυναικών και την υποδούλωση. Αλλά οι νόμοι κατά της άμβλωσης που υπήρχαν τιμωρούσαν βάναυσα αθώες γυναίκες. Οι Κομμουνίστριες γυναίκες κατήγγειλαν το βαρύ τίμημα  των παράνομων αμβλώσεων και απάιτησαν κατάργηση των νόμων που απαγόρευαν την άμβλωση.[16]

Στη Γερμανία, ηγήθηκαν μια μαζικής εκστρατείας κατά του νόμου απαγόρευσης της άμβλωσης με το σύνθημα: «Το Σώμα Σου Ανήκει».[17]

Η βία κατά των γυναικών σπανίως αναφερόταν στην Κομμουνιστική Γυναικεία Βιβλιογραφία. Ωστόσο, επεσήμανε στη Σοβιετική Ρωσία μέτρα εξασφάλισης των γυναικών της ελευθερίας βούλησης του γάμου και του χωρισμού  και της εργασίας έξω από το σπίτι ως βήματα απελευθέρωσης από βίαιες και καταπιεστικές σχέσεις. 

Στη βιβλιογραφία αυτή απουσιάζει,  εν τούτοις, κάθε συζήτηση για βιασμούς και σεξουαλική παρενόχληση.

Αντιτάχθηκαν στην τιμωρία ή στην παρενόχληση των πορνών.  Υποχρέωναν στην εξάλειψη των οικονομικών αιτιών του εμπορίου του σεξ μέσω της στέγασης ανεπάγγελτων γυναικών, την επαγγελματική εκπαίδευση τους και την απασχόληση τους. [18]

Ενωμένο Μέτωπο

Το Κίνημα των Κομμουνιστριών Γυναικών διαπίστωσε ότι « τα αιτήματα του κινήματος των αστών γυναικών» στόχευαν μερικώς «στην μεταρρύθμιση της καπιταλιστικής τάξης προς όφελος των συζύγων και θυγατέρων των κυρίαρχων τάξεων». Ωστόσο,  τόνισε ότι η ριζοσπαστικοποίηση μεταξύ των γυναικών άγγιξε όλα τα κοινωνικά στρώματα.

«Γυναίκες υπάλληλοι, ειδικά οι διαννοούμενες ..μεγαλώνουν επαναστατικά… όλο και περισσότερες νοικοκυρές…συμπεριλαμβάνοντας και τις αστές νοικοκυρές,… αφυπνίζονται είπε η Τσέτκιν στο 4ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. [19]

Ένα χρόνο νωρίτερα, η Τσέτκιν εξήγησε στο προηγούμενο παγκόσμιο συνέδριο ότι «όσο ο καπιταλισμός κυριαρχεί, το ισχυρότερο φύλο θα απειλεί να στερήσει από το  ασθενέστερο όλα τα μέσα επιβίωσης. Οι αστές γυναίκες, επέμενε, μπορούν να βοηθήσουν στον αγώνα- καταπολεμώντας τις αψιμαχίες, σπέρνωντας παράλληλα αναβρασμό και αναταραχή στο αστικό στρατόπεδο».[20]

Σε αυτό το πνεύμα,  οι αποτιμήσεις  των συγκεντρώσεων των μη-προλετάριων γυναικών τόνισαν σημεία συμφωνιών που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για κοινή δράση.

Σε ένα άλλο πλαίσιο,  το περιοδικό προέβλεψε ότι μέσω ενός ενωμένου  μετώπου, πολλές γυναίκες, τόσο της εργατικής τάξης όσο και της κυρίαρχης, οι οποίες ακόμη και αν αποποιούνται των συνθημάτων της προλεταριακής δικτατορίας « θα είναι παρούσες, με χαρά και αποφασιστικότητα, να υπερασπιστούν τα δικαιωμάτα τους ως μητέρες στην κοινωνική πρόνοια, την υγεία και τις ζωές των παιδιών τους».[21]

Οι Κομμουνίστριες γυναίκες ανέπτυξαν μια νέα ορολογία για τα θύματα του καπιταλισμού σύμφωνα με την οποία έκαναν μια επιδέξια επισήμανση αναφορικά με τις γυναίκες. Μιλούσαν συχνά για  τις“Δημιουργούς,” μια γερμανική λέξη που συνδυάζει το μήνυμα των «παραγωγών» και των «δημιουργών». Οι Δημιουργοί, λέει η Τσέτκιν, είναι «όλοι όσοι εργάζονται, είτε με τα χέρια είτε με  το πνεύμα και αυξάνουν την υλική και πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας χωρίς να εκμεταλλέυονται την εργασία άλλων ανθρώπων».[22]

Αν και η Τσέτκιν δεν το διευκρίνιζε αυτό,  αναμφίβολα περιλαμβάνει το  νοικοκυριό και τη δουλειά της ανατροφής των παιδιών, όπως επίσης  και τη δουλειά της γέννας, αποδιδόντας και την παραγωγική της σημασία. 

Η κληρονομιά μιας επαναστατημένης γενιάς 

Το μεγαλύτερο υλικό κατόρθωμα ήταν η διάδοση των ιδεών,  η ώθηση στον αγώνα των γυναικών για την απελευθέρωση τους στη Ρωσία και η γνώση αυτών  των κατορθωμάτων σε όλο τον κόσμο όπου αυτή η εμπειρία επηρέασε ευρύτερα τα εργατικά και γυναικεία κινήματα.

Κατά την κατανόηση τους για την καταπίεση των γυναικών και στο δρόμο για την απελευθέρωση, οι επαναστάτριες της γενιάς τους σηματοδότησαν μια ιστορική  πρόοδο. Ήταν παιδιά της εποχής τους και σε κάποιες ερωτήσεις, οι απόψεις τους έχασαν το στόχο. Σε άλλα θέματα ειδικά, συνέλαβαν πώς η απελευθέρωση των γυναικών αλληλεπιδρά με την επανάσταση, η κατανόηση και η εμπειρία τους δεν έχει ξεπεραστεί.

Ο χαρακτήρας της Διεθνούς των Κομμουνιστριών Γυναικών – αν ήταν αυτόνομο κίνημα ή κομματική υποεπιτροπή – ήταν αμφιλεγόμενο από την αρχή εώς το τέλος. Η σοφία τους έγκειται στην αποδοχή και στη διαχείριση αυτής της ασάφειας. Όταν οι αστικές δυνάμεις τελικά  επέβαλλαν τη λογική συνοχή, περιορίζοντας την αυτονομία του κινήματος, αυτό σηματοδότησε την καταστροφή του.

Οι Κομμουνίστριες γυναίκες συμβόλισαν τη συνεπή τήρηση της αγωνιστικής ενότητας του εργατικού κινήματος.  Ήθελαν να ενώσουν τις γυναίκες από όλα τα κοινωνικά στρώματα που ήταν προετοιμασμένες να δράσουν κατά των δεινών του καπιταλισμού. Προτιμούν μια επιδέξια αναζήτηση για κοινό έδαφος με τις μη-Κομμουνίστριες μεταξύ των γυναικών και στο εργατικό κίνημα Για να γίνει αυτό, έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό της καθοδήγησης της Κομμουνιστικής Διεθνούς στο σύνολο της. 

Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό κληροδότημα σε εμάς. Η Διεθνής των Κομμουνιστριών Γυναικών προεικόνισε τον καθοδηγητικό ρόλο των γυναικείων κινημάτων για την κοινωνική πρόοδο σήμερα και αύριο. 


[1] Protokoll des III. Kongresses der Kommunistischen Internatinale (hereafter Third Congress), Hamburg: Verlag der Kommunistischen Internationale, 1921, p. 910.
[2] Kommunistische Fraueninternationale (hereafter KFI), vol. 1, no. 2–3 (1921), p. 55
[3] Στο συνέδριο στο Μπακού, «μια πρόταση για να ψηφιστούν 3 γυναίκες στο Προεδρική Επιτροπή… προκάλεσε ισχυρές αντιρρήσεις από κάποιους μη-εκπροσώπους του κόμματος και εξασφαλίστηκε μια χρονοβόρα συζήτηση. Όταν ωστόσο 3 γυναίκες ομόφωνα ψηφίστηκαν στην επιτροπή στην 5η σύνοδο,   όλο το συνέδριο σηκώθηκε να τις χαιρετήσει με ένα βροντερό χειροκρότημα».  John Riddell,  To See the Dawn: Baku 1920, First Congress of the Peoples of the East, Pathfinder:New York, 1993, p. 25.
[4] 3ο Συνέδριο, σελ. 910.
[5] Bernhard H. Bayerlein, “Zwischen Internationale und Gulag, in International Newsletter of Communist Studies, vol. 12 (2006), no. 19, p. 27
[6] KFI, vol. 2 (1922), no. 5–6, p. 519.
[7] Bericht der Executive der Kommunistischen Internationale, 15. Dezember 1922–15 Mai 1923, Moscow, Verlag des EKKI, 1923, pp. 15-16; Bayerlein, p. 34.
[8] KFI, vol. 1, no. 2-3 (1921), pp. 47-48.
[9] Protokoll des Vierten Kongresses der Kommunistischen Internationale (hereafter Fourth Congress), Hamburg: Verlag der Kommunistischen Internationale, 1923, vol. 2, p. 727.
[10] KFI, vol. 1, no. 1 (1921), p. 6.
[11] “Lenin on the Women’s Question,” www.marxists.org/archive/zetkin/1925/lenin/zetkin2.htm.
[12] Ibid.
[13] Fourth Congress, vol. 2, p. 738; Bayerlein p. 36; Akina Grossmann, “German Communism and New Wome,” in Helmut Gruber and Pamela Graves, ed., Women and Socialism: Socialism and Women,” New York: Berghahn Books, 1998, p. 139.
[14] John Riddell, ed., Workers of the World and Oppressed Peoples, Unite! Proceedings and Documents of the Second Congress, 1920 (hereafter Second Congress). New York: Pathfinder Press, 1991, vol. 2, pp. 977–78.
[15] 2ο Συνέδριο, vol. 2, pp. 990–92.
[16] See Ketty Guttman, “Zum internationalen Kampf gegen die Bestrafung der Abtreibung,” in KFI, vol. 3 (1923), no. 5, pp. 959-68.
[17] Grossman, pp. 142–4.
[18] KFI, “Massnahme zur Bekämpfung der Prostitution in Sowjetrussland,” in KFI, vol. 3 (1923), no. 2, pp. 851–55.
[19] 4ο Συνέδριο, vol. 2, p. 734.
[20] Third Congress, p. 911. The German word bürgerlich can mean “middle-class” as well as “bourgeois.”
[21] KFI, vol. 2 (1922), no. 5–6, p. 528
[22] From a speech to the German Reichstag (parliament), March 7, 1923, published that year by the KPD and quoted in Tânia Puschnerat, Clara Zetkin: Bürgerlichkeit und Marxismus (Essen: Klartext Verlag, 2003) 346.

International Journal of Socialist Renewal
Διαβάστε Περισσότερα »