Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ (1954-1991) - 25 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του

ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ (1954-1991)
25 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του

Ο Νίκος Τεμπονέρας

Στις 9 Γενάρη συμπληρώθηκαν 25 χρόνια από την άγρια στυγερή δολοφονία του αντιφασίστα αριστερού καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, μέλους της Πολιτικής Επιτροπής του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ) από φασίστες τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ και συγκεκριμένα απ’ τον Γιάννη Καλαμπόκα, στέλεχος της φασιστικής ΟΝΝΕΔ, πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Πάτρας και εκλεγμένο δημοτικό Σύμβουλο με το συνδυασμό Ν. Νικολόπουλου.
Η δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή συνέβηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα των μαθητών ενάντια στις μεταρρυθμίσεις που ήθελε να προωθήσει η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη με υπουργό Παιδείας τον Β. Κοντογιαννόπουλο.
Οι μαθητές είχαν τότε καταλάβει τα Σχολεία σ’ ολόκληρη τη χώρα και συμμετείχαν κατά δεκάδες χιλιάδες στα συλλαλητήρια ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
Η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη εκπόνησε και εφάρμοσε σχέδιο να σπάσει τις καταλήψεις σε όλη τη χώρα, χρησιμοποιώντας ως δύναμη κρούσης τις φασιστικές ορδές της ΟΝΝΕΔ. Μια από αυτές τις δολοφονικές συμμορίες με πάνω από 30 τραμπούκους, με επικεφαλής το Γ. Καλαμπόκα επιτέθηκε στους καταληψίες μαθητές και τους καθηγητές, χτυπώντας ο Καλαμπόκας με σιδηρολοστό το Νίκο Τεμπονέρα στο κεφάλι. Ο στυγερός δολοφόνος Καλαμπόκας δεν αρκέστηκε μόνο σε ένα χτύπημα αλλά όταν ήταν σωριασμένος στο έδαφος ο Τεμπονέρας του κατάφερε και άλλα χτυπήματα πολτοποιώντας το κεφάλι του.
Την ίδια μέρα έγιναν σε όλη τη χώρα μεγάλα συλλαλητήρια για τη δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στα οποία κυριαρχούσαν τα συνθήματα «Δεν περνάει ο φασισμος», «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων», «Ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα», «Τεμπονερα ζεις, εσύ μας οδηγείς», «Μ’ αγώνες τιμάμε τους νεκρούς μας», κ.λπ.
Η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη χτύπησε τότε βάρβαρα με τα ΜΑΤ και την αστυνομία τις διαδηλώσεις των μαθητών. Το αποτέλεσμα της βάρβαρης φασιστικής επίθεση των ΜΑΤ στην Αθήνα ήταν εκατοντάδες τραυματίες μαθητές και 5 νεκροί που παγιδεύτηκαν σε κτίριο που πήρε φωτιά από τα δακρυγόνα των ΜΑΤ.
Τότε γνωστός αντιστασιακός, προσκείμενος στο χρουστσοφικό «Κ»ΚΕ, σωστά σημείωνε (1/2/91): « η παλιά ΕΡΕ και η Νέα Δημοκρατία έχουν τον ίδιο νουνό, ο ίδιος σιδηρολοστός σύντριψε το κρανίο του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 και προχτές το κρανίο του Νίκου Τεμπονέρα», και ακριβώς αυτή τη σωστή άποψη-εκτίμηση έχει εγκαταλείψει-προδώσει η υπηρέτρια του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα και τους ρεφορμιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν ήταν κόμμα μοναρχοφασιστικό αλλά αντίθετα ήταν κόμμα «δημοκρατικό», που επιπλέον είχε «αποβάλλει τον ακραίο αντικομμουνισμό» («Ρ» 12/6/2005, σελ 5).
Από τότε η ηρωική μορφή του Νίκου Τεμπονέρα ανυψώθηκε σε διαχρονικό σύμβολο της πάλης των φοιτητών-μαθητών κατά των αντιδραστικών μέτρων στην Παιδεία και σε σύμβολο της πάλης της νεολαίας κατά της φασιστικής Δεξιάς με κεντρικό σύνθημα «Ο Τεμπονέρας ζει, αυτός μας οδηγεί».

Άγγελος Βουτσινάς: 3 χρόνια από το θανατό του

Στις 8 Φλεβάρη συμπληρώθηκαν χθες 3 χρόνια από το θάνατο του πολυαγαπημένου μας συντρόφου ΑΓΓΕΛΟΥ ΒΟΥΤΣΙΝΑ. Στο νοσοκομείο ξεψύχησε με τη φράση: «ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ».

Ανασύνταξη 418Β (Γενάρης 2016)

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 418Β (Γενάρης 2016)


- ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 4 ΦΛΕΒΑΡΗ! ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ!
- ΝΤΙΝΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ - Από αξιωματικός του αστικού στρατού, Αντιστασιακός και επαναστάτης κομμουνιστής
- Βιβλία του Γιάννη Β. Καραστάθη
- Δημήτρης Κ. Βύσσιος - 15 χρόνια από το θάνατό του
- Πέτρος Μπολτσής (1921-2006): Μαρτυρία από τη ζωή στη Τασκένδη
- Χαράλαμπος Πετρούλιας: Η εξέγερση της Τασκένδης
- Η Frida Kahlo για το θάνατο του Στάλιν (4 Μάρτη 1953)- Αθωώθηκαν οι δύο συνδικαλιστές της ΕΛΒΟ
- ΙΣΠΑΝΙΑ: Δημιουργία Κομμουνιστικής Πλατφόρμας
- Το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) εξέδωσε το βιβλίο "Απάτη, λιμός και φασισμός"
- Το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) ξεκίνησε την ψηφιοποίηση των έργων της Ε. Οντένα
- Κυκλοφορεί το τεύχος 30 (Σεπτέμβρης 2015) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη»





Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Ενβέρ Χότζα: Οι Σύγχρονοι Ρεβιζιονιστές στο Δρόμο του Εκφυλισμού σε Σοσιαλδημοκράτες και της Συγχώνευσής τους με την Σοσιαλδημοκρατία - Μέρος Α'

Οι Σύγχρονοι Ρεβιζιονιστές στο Δρόμο του Εκφυλισμού σε Σοσιαλδημοκράτες και της Συγχώνευσής τους με την Σοσιαλδημοκρατία

Από την εφημερίδα «Ζέρι ι Πόπουλιτ», όργανο της ΚΕ του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, 7 Απριλίου 1964

Κάθε μέρα που περνά, φέρνει στο φως και νέα στοιχεία που δείχνουν ότι οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές, η ομάδα του Ν. Χρουστσόφ και οι υποστηρικτές της, παρέκκλιναν ολοκληρωτικά από τον Μαρξισμό-Λενινισμό και μετατράπηκαν σε εχθρούς του, σε εχθρούς του προλεταριακού διεθνισμού, του σοσιαλισμού και της επανάστασης και του απελευθερωτικού κινήματος της εργατικής τάξης και των λαών, σε εχθρούς της ενότητας του σοσιαλιστικού στρατοπέδου και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Έχουν ενωθεί σε «ιερή συμμαχία» με τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές και με τους αντιδραστικούς διαφόρων χωρών και μ' όλες τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις ενάντια στους λαούς και το σοσιαλισμό. Έχουν στρέψει τις λεπίδες όλων των στιλέτων τους εναντίον του Μαρξισμού-Λενινισμού, εναντίον όλων των αδελφών κομμάτων και των επαναστατών κομμουνιστών που είναι αφοσιωμένοι στον Μαρξισμό – Λενινισμό, ενάντια στο αντιιμπεριαλιστικό, απελευθερωτικό και επαναστατικό κίνημα των λαών. Όλες οι διακηρύξεις τους «πίστης» στο Μαρξισμό-Λενινισμό, στην υπόθεση του σοσιαλισμού, στην επανάσταση και στον προλεταριακό διεθνισμό είναι πέρα για πέρα υποκριτικές και δημαγωγικές.
Προκειμένου να εφαρμόσουν την αντιμαρξιστική, αντισοσιαλιστική και αντεπαναστατική τους γραμμή, χρειάζονται συμμάχους. Και πού θα μπορούσαν να βρουν καλύτερους αν όχι μεταξύ των ρεβιζιονιστικών στοιχείων στα διάφορα κόμματα και στην Τιτοϊκή κλίκα στη Γιουγκοσλαβία. Έτσι, ο Ν. Χρουστσόφ και η ομάδα του κατόρθωσαν, με «πραξικοπήματα» και συνωμοσίες, άλλους εξαπατώντας και άλλους δυσφημίζοντας, με πρόσχημα τον αγώνα ενάντια στην «προσωπολατρία», κατόρθωσαν από τη μια να τοποθετήσουν στην ηγεσία ορισμένων κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων ρεβιζιονιστικά στοιχεία της επιλογής τους και από την άλλη να αποκαταστήσουν την αποστάτρια Τιτοϊκή κλίκα και να ενώσουν πλήρως τις δυνάμεις της με αυτήν. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία του ενιαίου ρεβιζιονιστικού μετώπου. Αυτό ήταν και το πρώτο βήμα.
Επιπλέον, οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές πότε δεν παράτησαν τις προσπάθειές τους να βρουν και άλλους συμμάχους. Και ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί; Ήταν πολύ φυσικό να στραφούν – δεν μπορούσαν να το αποφύγουν – στους «αδελφούς» τους και συνοδοιπόρους τους προδότες, στους ηγέτες της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας. Και τούτο γιατί ο ρεβιζιονισμός και η σοσιαλδημοκρατία αποτελούν σήμερα δύο εκφράσεις της ίδιας ιδεολογίας – της αστικής. Η σοσιαλδημοκρατία είναι η έκφραση της αστικής ιδεολογίας στο εργατικό κίνημα, ενώ ο ρεβιζιονισμός είναι η έκφραση της αστικής ιδεολογίας στο κομμουνιστικό κίνημα.
Αυτή η κοινή ιδεολογική βάση που φέρνει κοντά και ενώνει τους ρεβιζιονιστές με τους σοσιαλδημοκράτες, είναι η αφετηρία για την πλήρη συνένωσή τους όχι μόνο ιδεολογικά και πολιτικά αλλά και οργανωτικά. Επομένως είναι τελείως φυσικό και λογικό το γεγονός ότι οι προσπάθειες των ρεβιζιονιστών για τον εκφυλισμό των κομμουνιστικών κομμάτων που καθοδηγούν, σε σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ότι η τάση τους για συγχώνευση με τη σοσιαλδημοκρατία γίνεται ολοένα και πιο φανερή στις μέρες μας.
Η ολοένα και μεγαλύτερη τάση προσέγγισης και ένωσης με τους σοσιαλδημοκράτες, ολόκληρη η προδοτική γραμμή των σύγχρονων ρεβιζιονιστών έχουν τις ρίζες τους στο 20ου Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η τάση ξανατονίστηκε στο 21ο και το 22ο Συνέδριο και εγκρίθηκε στο νέο πρόγραμμα του ΚΚΣΕ. Αναφερόμενος σ' αυτήν την γραμμή προσέγγισης και συμμαχίας με τη σοσιαλδημοκρατία, ο Ν. Χρουστσόφ είπε στο 22ο Συνέδριο: «Αυτό δεν είναι ένα προσωρινό τακτικό σύνθημα αλλά η γενική γραμμή του κομμουνιστικού κινήματος που υπαγορεύεται από τα συμφέροντα της εργατικής τάξης». Και πρόσθεσε: «Αν πρόκειται να μιλήσουμε για το ρόλο και τη θέση των μη κομμουνιστικών κομμάτων, θα πρέπει να τονίσουμε, πάνω απ' όλα, ότι, στις σημερινές συνθήκες, προκειμένου να επιτευχθεί ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, η συνεργασία του κομμουνιστικού κόμματος με τα άλλα κόμματα είναι όχι μόνο δυνατή αλλά και απαραίτητη». (Απάντηση του Ν. Χρουστσόφ στον αρχισυντάκτη της αυστραλιανής εφημερίδας Herald, όπως δημοσιεύθηκε στην Pravda στις 25 Ιουνίου 1958).
Η γραμμή προσέγγισης και ένωσης με τους σοσιαλδημοκράτες άρχισε να εφαρμόζεται αμέσως μετά το 20ου Συνέδριο. Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης έστειλε γράμματα προς τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης απευθύνοντας κάλεσμα για ενότητα. Από τις αρχές του 1956, ένας αριθμός σοσιαλδημοκρατών ηγετών και ολόκληρες αντιπροσωπείες από σοσιαλδημοκρατικά κόμματα επισκέφθηκαν την Σοβιετική Ένωση πραγματοποιώντας επαφές και συνομιλίες με την ομάδα του Ν. Χρουστσόφ.
Η εκστρατεία για ενότητα με τους σοσιαλδημοκράτες έχει εντατικοποιηθεί τον τελευταίο καιρό. Αυτό αποδεικνύεται από τις περυσινές επισκέψεις στη Μόσχα ηγετών της σοσιαλδημοκρατίας όπως του Π. Σπάακ, γραμματέα του Βελγικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, του Χάρολντ Γουίλσον, προέδρου του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος και του Γκυ Μολλέ, γενικού γραμματέα του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος οι οποίοι συνομίλησαν με το Ν.  Χρουστσόφ και άλλους Σοβιετικούς ηγέτες. Σε συνέντευξή του σε δημοσιογράφους της Μόσχας ο Γκυ Μολλέ, αναφερόμενος σε αυτές τις συνομιλίες, είπε ότι συζήτησε με τον  Χρουστσόφ «όλα τα θεωρητικά προβλήματα γενικής φύσης που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις σοσιαλδημοκρατικών και κομμουνιστικών κομμάτων.» Σε μια άλλη συνέντευξή του, στην εφημερίδα Ουνιτά (22 Φεβρουαρίου 1964), ο Γκυ Μολλέ δήλωσε ότι «Οι συνομιλίες που είχε η αντιπροσωπεία της SFIO με τους ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και, ιδιαίτερα με τον Ν.  Χρουστσόφ, αναντίρρητα μας ικανοποίησαν σε πολλά ζητήματα».
Και σε ορισμένες άλλες χώρες οι ηγέτες των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων ακολουθούν και αυτοί την γραμμή συγχώνευσης με την σοσιαλδημοκρατία σύμφωνα με τις εντολές του «αρχιμαέστρου». Αυτό φαίνεται από πολλές ενέργειές τους, από διάφορα άρθρα και δηλώσεις τους στις στήλες της Χρουτσιοφικής επιθεώρησης «Ζητήματα Ειρήνης και Σοσιαλισμού», απ' το ντοκουμέντο της Κεντρικής Επιτροπής του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος για την εθνική οργανωτική συνδιάσκεψη που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Unita της 9/1/1964, απ' το προσχέδιο της απόφασης για το 17ο Συνέδριο του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος που θα πραγματοποιηθεί το Μάιο αυτού του χρόνου και ούτω καθεξής.
Σ' όλες αυτές τις προσπάθειες, στα ντοκουμέντα και στα υλικά των σύγχρονων ρεβιζιονιστών, η κυρίαρχη ιδέα είναι, όσο κι αν επιχειρούν να την καμουφλάρουν, η ενότητα με τους σοσιαλδημοκράτες «σε οποιαδήποτε βάση» και με «κάθε κόστος», αποκηρύσσοντας κάθε τι που θα μπορούσε να υπονομεύσει αυτήν την ενότητα είτε σε ιδεολογικό είτε σε οργανωτικό επίπεδο.
Οι προσπάθειες των σύγχρονων ρεβιζιονιστών να έρθουν κοντά και να συστρατευθούν με στους σοσιαλδημοκράτες αποτελούν την λογική συνέχεια της προδοσίας τους προς τον Μαρξισμό-Λενινισμό και συνιστούν μέρος του μεγαλεπήβολου στρατηγικού σχεδίου «παγκόσμιας ολοκλήρωσης» που ξεκάθαρα διατύπωσε ο Τίτο στη γνωστή του συνέντευξη στον Drew Pearson στις 7 Αυγούστου 1962. Προκειμένου να φέρουν σε πέρας αυτό το σχέδιο, οι ρεβιζιονιστές κάνουν πλατιά χρήση δημαγωγικών συνθημάτων. Προσπαθούν να δικαιολογήσουν την προσέγγιση και την συμμαχία τους με τους ιμπεριαλιστές και αντιδραστικούς, την προσέγγιση και την συμμαχία τους με την κλίκα του Τίτο στο όνομα του «σοσιαλισμού», με τον Ποντίφικα στο όνομα του «ανθρωπισμού», με τους σοσιαλδημοκράτες στο όνομα της «ενότητας της εργατικής τάξης», στο όνομα της «ειρηνικής συνύπαρξης και της σωτηρίας του κόσμου από τον πυρηνικό όλεθρο».


Οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές βαδίζουν στον προδοτικό δρόμο της σοσιαλδημοκρατίας

Οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές προσπαθούν να δικαιολογήσουν την προσέγγιση και την συμμαχία με τους σοσιαλδημοκράτες με πρόσχημα τις «θετικές τάσεις» που τάχα παρατηρούνται, κυρίως πρόσφατα, στις γραμμές της σοσιαλδημοκρατίας. Ότι τάχα έχουν εκφραστεί υπέρ της ειρήνης, της ειρηνικής συνύπαρξης, του αφοπλισμού, ότι έχουν ευνοϊκότερη στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ, ότι έχουν εκφραστεί θετικά όσον αφορά μια κάποια προσέγγιση με τους κομμουνιστές, ότι έχουν εκφράσει κάποιου είδους επιθυμία να ανταποκριθούν στις ανάγκες της εργατικής τάξης, να διατηρήσουν και ενισχύσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και έχουν δηλώσει υπέρ του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας και κ.ο.κ. Έτσι, προκειμένου να δικαιολογήσουν την γραμμή προσέγγισης με τους δεξιούς ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας, οι ρεβιζιονιστές προσπαθούν να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι δεν είναι το ρεβιζιονιστικό τρένο που επιταχύνει προς το σοσιαλδημοκρατικό σταθμό, αλλά ότι ο σοσιαλδημοκρατικός σταθμός έρχεται να συναντήσει το ρεβιζιονιστικό τρένο.
Αυτή δεν είναι καινούργια τακτική για τους ρεβιζιονιστές. Η προδοτική ομάδα του Ν.  Χρουστσόφ και εκείνοι που την ακολουθούν, επινόησαν ακριβώς αυτόν τον ελιγμό για να δικαιολογήσουν την προσέγγισή και την πλήρη συμμαχία με την Τιτοϊκή κλίκα, προσποιούμενοι ότι οι Γιουγκοσλάβοι ηγέτες διόρθωσαν τάχα πολλά από τα σφάλματά τους και υιοθέτησαν την γραμμή του «Μαρξισμού-Λενινισμού». Παρόμοια, για να δικαιολογήσουν την προδοτική γραμμή συμφιλίωσης με τους ιμπεριαλιστές, και ειδικά με τους Αμερικανούς, έσπειραν και συνεχίζουν να σπέρνουν ψευδαισθήσεις ότι οι ηγέτες του ιμπεριαλισμού έχουν γίνει τώρα «σοφοί», «ρεαλιστές», «ειρηνόφιλοι», «λογικοί» και ότι άλλο θες.
Αλλά τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες έχουν αλλάξει τόσο λίγο την φύση και τις αντιλήψεις τους όσο και η Τιτοϊκή κλίκα και οι ιμπεριαλιστές. Αν μπορούμε να μιλάμε για οποιαδήποτε είδους αλλαγή στις απόψεις των σοσιαλδημοκρατών ηγετών, η μόνη προφανής είναι η ολοένα και μεγαλύτερη κλίση τους προς τα δεξιά.

Τι εκπροσωπεί η σημερινή σοσιαλδημοκρατία;

Η σημερινή σοσιαλδημοκρατία είναι ο άμεσος συνεχιστής της προδοτικής 2ης Διεθνούς. Έχει κληρονομήσει όλες τις ιδεολογικές αποσκευές, την οργάνωση και την τακτική των κομμάτων της 2ης Διεθνούς. Η προδοσία των σοσιαλδημοκρατών άρχισε με την απομάκρυνσή τους από τις βασικές θεωρητικές θέσεις του Μαρξισμού- Λενινισμού τον οποίο χαρακτηρίζουν ως ξεπερασμένο και αναποτελεσματικό, με την αποκήρυξη της ταξικής πάλης και την αντικατάστασή της με την «θεωρία» της ταξικής συνεργασίας, με την άρνηση της επανάστασης και την αντικατάστασή της με μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια του καπιταλισμού, με την εγκατάλειψη του επαναστατικού δρόμου και την αντικατάστασή του με τον «ειρηνικό», «δημοκρατικό» και κοινοβουλευτικό δρόμο, με την άρνηση της αναγκαιότητας συντριβής του αστικού κρατικού μηχανισμού και την αποδοχή του καπιταλιστικού κράτους ως μέσο για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, με την απόρριψη της δικτατορίας του προλεταριάτου και την αντικατάστασή του με την «καθαρή και γενική δημοκρατία», με την εγκατάλειψη του προλεταριακού διεθνισμού και την υιοθέτηση εθνικιστικών - σοβινιστικών θέσεων και την ανοιχτή συμμαχία με την ιμπεριαλιστική αστική τάξη.
Ξεσκεπάζοντας την προδοσία της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, ο Λένιν ήδη στο βιβλίο του «Τι να κάνουμε», έγραψε: «Η σοσιαλδημοκρατία πρέπει να μετατραπεί από κόμμα της κοινωνικής επανάστασης σε δημοκρατικό κόμμα των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Ο Μπερνστάιν έχει στηρίξει αυτό το πολιτικό αίτημα με μια ολόκληρη “νέα” σειρά επιχειρημάτων και συλλογισμών αρμονικά συνδεδεμένων μεταξύ τους. Αρνείται τη δυνατότητα επιστημονικής αποδοχής του σοσιαλισμού και την απόδειξη, από την σκοπιά υλιστικής αντίληψης της ιστορίας, ότι είναι απαραίτητος και αναπόφευκτος. Αρνείται το γεγονός ότι η φτώχεια και η προλεταριοποίηση αυξάνονται και ότι οξύνονται οι καπιταλιστικές αντιθέσεις. Διακηρύσσει πως η ιδέα του «τελικού σκοπού» είναι αβάσιμη και απορρίπτει χωρίς δεύτερη κουβέντα την ιδέα της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αρνείται την αρχειακές διάφορες μεταξύ φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού και την θεωρία της ταξικής πάλης η οποία, υποστηρίζει, δεν μπορεί να διεξαχθεί σε μια δημοκρατική κοινωνία που κυριαρχείται από την θέληση της πλειοψηφίας».
Παίρνοντας αυτό το δρόμο, η σοσιαλδημοκρατία μετατράπηκε σε πιστό υποστηρικτή της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων, σε υπηρέτη της αστικής τάξης, στον πιο σημαντικό ιδεολογικό και πολιτικό συνεργάτη της πολιτικής της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα. Βοήθησε την αστική τάξη να καταδυναστεύει και να εκμεταλλεύεται τους εργάτες της χώρας τους και τους λαούς άλλων χωρών, να καταπνίγει τα επαναστατικά και απελευθερωτικά κινήματα. «Επιβεβαιώθηκε στην πράξη», λέει ο Λένιν, «ότι η μαχητική ομάδα στις γραμμές του εργατικού κινήματος που υποστηρίζει τις οπορτουνιστικές απόψεις, είναι οι καλύτεροι υπερασπιστές της αστικής τάξης από ότι η ίδια η αστική τάξη. Εάν οι εργάτες δεν βρίσκονταν κάτω από την καθοδήγηση τέτοιων ατόμων, οι καπιταλιστές δεν θα ήταν σε θέση να επιβιώσουν». (Έργα, τομ. 31, σελ 259, Αλβανική έκδοση).  
Η σημερινή σοσιαλδημοκρατία, όμως, έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα στην προδοσία της σε σύγκριση με την εποχή της 2ης Διεθνούς: χαρακτηρίζεται από την όλο και μεγαλύτερη δεξιά στροφή της.
Από το 1955 τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης, όπως το Αγγλικό Εργατικό Κόμμα, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στη Γαλλία, Αυστρία, Ελβετία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Δυτική Γερμανία και τις Σκανδιναβικές χώρες είτε έχουν αλλάξει τα προγράμματά τους είτε ασχολούνται με την επεξεργασία νέων προγραμμάτων. Τι χαρακτηρίζει αυτά τα προγράμματα και αυτές τις προγραμματικές διαδικασίες; Τα χαρακτηρίζει ένα εκλεκτικό μείγμα παλιών οπορτουνιστικών θεωριών με «νέες» αστικές θεωρίες, διαρκή αποκήρυξη των αρχών και των ιδανικών του σοσιαλισμού, ανοιχτή υποστήριξη του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης και λυσσαλέο πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό.
Εάν οι παλιότεροι ρεφορμιστές δήλωναν, έστω και μόνο στα λόγια, ότι ο σοσιαλισμός αποτελεί τον τελικό σκοπό τους, οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες τον έχουν ανοιχτά εγκαταλείψει. Κηρύττουν ότι τάσσονται υπέρ του λεγόμενου «δημοκρατικού σοσιαλισμού» που δεν έχει τίποτα το κοινό με τον αληθινό επιστημονικό σοσιαλισμό. Είναι η άρνησή του, η αντικατάστασή του με κάποιες αστικές φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν θίγουν με κανένα τρόπο τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας. Τι είδους σοσιαλισμός είναι αυτός όταν τα περισσότερα από τα σοσιαλδημοκρατικά προγράμματα έχουν εγκαταλείψει τη στοιχειώδη διεκδίκηση του σοσιαλισμού για την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής;
Ακολουθώντας τις γνωστές διακηρύξεις της σοσιαλιστικής Διεθνούς γύρω από τους «Σκοπούς και τα καθήκοντα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού», τα νέα προγράμματα κατευθύνουν την εργατική τάξη όχι εναντίον αυτού καθαυτού του καπιταλισμού αλλά εναντίον του «χωρίς έλεγχο» καπιταλισμού. Η εθνικοποίηση μερικών επιχειρήσεων από το αστικό κράτος, η εγκαθίδρυση κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού στην οικονομική ζωή της χώρας, η υιοθέτηση κάποιων αστικοδημοκρατικών μεταρρυθμίσεων – όλα αυτά φιγουράρουν στα νέα προγράμματα ως γεγονότα που αποδεικνύουν ότι οι βάσεις του σοσιαλισμού έχουν τεθεί σε ορισμένες καπιταλιστικές χώρες. Ταυτόχρονα, αρνούνται τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα των μετασχηματισμών στις σοσιαλιστικές χώρες. Κατ' αυτόν τον τρόπο, επαναλαμβάνουν, ανοιχτά και χωρίς περιστροφές τις αστικές θεωρίες της μόδας περί «λαϊκού καπιταλισμού», «ελεγχόμενου καπιταλισμού», «οργανωμένου», «δημοκρατικού» κλπ.
Ο αντιδραστικός αστικός τύπος έχει επαλειμμένα χαιρετήσει αυτήν την εγκατάλειψη του σοσιαλισμού και την υπεράσπιση του καπιταλισμού. Η «Washington Post and Times Herald», σε κύριο άρθρο με τίτλο «Η Κηδεία του Μαρξισμού», έγραφε: «84 χρόνια μετά την ίδρυσή του στο ιστορικό Συνέδριο της Γκότα, το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, στο Συνέδριο του στο Bad-Gotsberg, αποκήρυξε την Μαρξιστική ιδεολογία και, στην πραγματικότητα, έπαψε να είναι σοσιαλιστικό με την κυριολεκτική σημασία αυτής της λέξης. Συμφιλιώθηκε με την αρχή της «ελεύθερης ιδιωτικής πρωτοβουλίας», οπουδήποτε είναι δυνατή στην οικονομική ζωή»
Τα νέα προγράμματα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων έχουν απαλείψει κάθε αναφορά στις αντιθέσεις, τους ανταγωνισμούς και την ταξική πάλη, έχουν ισοπεδώσει όλες τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ καταπιεσμένων και καταπιεστών, μεταξύ εκμεταλλευομένων και εκμεταλλευτών. Αντί της ταξικής πάλης, κηρύττουν την «αίσθηση ευθύνης» του ανθρώπου «γενικά». Έτσι, το πρόγραμμα, του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος αναφέρει: «Η ελευθερία και η δημοκρατία στην βιομηχανική κοινωνία είναι εφικτές μόνο εάν όσο το δυνατόν πιο πολλά άτομα ανεβάσουν την κοινωνική τους συνείδηση και εκφράσουν την επιθυμία τους για το μοίρασμα της ευθύνης. Οι σοσιαλδημοκράτες υπερασπιζόμενοι την κοινωνική αλληλεγγύη και ειρήνη, έχουν ως αντικειμενικό «υπερταξικό» σκοπό, τον δημοκρατικό σοσιαλισμό».
Αφού ο «δημοκρατικός σοσιαλισμός» δεν θίγει με κανένα τρόπο τα θεμέλια της καπιταλιστικού καθεστώτος, μιας και είναι ένα είδος «μεταρρυθμισμένου καπιταλισμού», φυσιολογικά βγαίνει το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως ανάγκη για σοσιαλιστική επανάσταση. Σύμφωνα με τους ίδιους, ο «δημοκρατικός σοσιαλισμός» θα πραγματοποιηθεί μέσω της «αυθόρμητης οικονομικής εξέλιξης», μέσω του περιορισμού των προνομίων και της ισχύος των μονοπωλιακών ενώσεων και μέσω του ίδιου του καπιταλιστικού κράτους. Παρόλο αυτά, προκειμένου να πραγματοποιήσουν αυτό το ιδανικό, είναι αναγκαία η άνοδος των σοσιαλδημοκρατών στην εξουσία και ο μόνος τρόπος να το πετύχουν αυτό είναι μέσω προεκλογικών εκστρατειών για την κατάκτηση της πλειοψηφίας στο αστικό κοινοβούλιο. Παινεύοντας την διακήρυξη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για τους «Σκοπούς και τα καθήκοντα του δημοκρατικού σοσιαλισμού», ένας από τους ηγέτες της, ο Μπράουνταλ, δήλωσε ότι αυτή η διακήρυξη «θέτει τέρμα στις συζητήσεις για την δικτατορία του προλεταριάτου», «απαλλάσσεται από την μέθοδο του επαναστατικού ταξικού πολέμου για την πραγματοποίηση του σοσιαλισμού» και «απορρίπτει την προσκόλληση σε οποιαδήποτε σοσιαλιστική θεωρία».
Οι σοσιαλδημοκράτες έχουν κόψει όλους τους δεσμούς με τον Μαρξισμό-Λενινισμό, την θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού και την υλιστική θεώρηση των πραγμάτων. Έτσι, λόγου χάρη, το πρόγραμμα του Αυστριακού Σοσιαλιστικού Κόμματος λέει: « Ο σοσιαλισμός είναι ένα διεθνές κίνημα που δεν απαιτεί καθόλου μια υποχρεωτική ταυτότητα απόψεων. Ανεξάρτητα από που οι σοσιαλιστές αντλούν τις απόψεις τους, από την Μαρξιστική ή όποια άλλη κοινωνική ανάλυση, από θρησκευτικές ή ανθρωπιστικές αρχές – όλοι έχουν τον ίδιο κοινό σκοπό». Μιλώντας στο Συνέδριο του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στο Γκότσμπεργκ, ο πρώην πρόεδρός του, ο Ε. Ολενχάουερ, είπε: «το αίτημα να κάνουμε το πολιτικό πρόγραμμα των Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς την ουσία του σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος για το 1959 είναι περισσότερο αντιμαρξιστικό από όσο μπορεί να φανταστεί κανείς» και πρόσθεσε «δεν είναι δυνατόν να γίνουμε κατανοητοί εάν μιλάμε με όρους του παρελθόντος, δεν είναι δυνατόν να λύσουμε τα σημερινά προβλήματα με τις παλιές μας αντιλήψεις».
Η σημερινή σοσιαλδημοκρατία όχι μόνο έχει διολισθήσει στις θέσεις του φιλοσοφικού ιδεαλισμού και τον υποστηρίζει, αλλά επιχειρεί να βρει στηρίγματα στην πιο ακραία του μορφή – την θρησκεία. Έτσι, για παράδειγμα, τα προγράμματα των Γερμανικού, Αυστριακού, Ελβετικού και άλλων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων υποστηρίζουν ότι ο «δημοκρατικός σοσιαλισμός» έχει τις ρίζες του στην χριστιανική ηθική και θεωρία, ότι ο σοσιαλισμός και η θρησκεία, όχι μόνο δεν αλληλοαποκλείονται αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. Μιλώντας στο Συνέδριο του Αυστριακού Σοσιαλιστικού Κόμματος το 1958, ο εισηγητής του καινούργιου προγράμματος, Β. Κάουτσκι, είπε: «Θα θέλαμε να καταρτίσουμε ένα πρόγραμμα που θα το ασπάζονταν πλήρως Μαρξιστές όσο και μη Μαρξιστές, άθεοι όσο και θρησκευόμενοι σοσιαλιστές». Μια παρόμοια προσπάθεια συμφιλίωσης του χριστιανισμού με το σοσιαλισμό, της θρησκευτικής ιδεαλιστικής θεώρησης με τη σοσιαλιστική υλιστική θεώρηση, έγινε επίσης από τον Γκύ Μολέ στη συνέντευξη που έδωσε στον ανταποκριτή της Ιταλικής εφημερίδας «Ουνιτά» και που δημοσιεύθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους.
Αυτές, σε γενικές γραμμές, είναι οι ιδεολογικές απόψεις των σημερινών σοσιαλδημοκρατών. Αυτό που πρέπει να τονιστεί σε σχέση με αυτό, είναι ότι τα προγράμματά τους, κατά κανόνα, είναι πιο αριστερά από τις πράξεις τους. Αν οι δεξιοί σοσιαλιστές ακόμα προσπαθούν, στα λόγια, να προβάλλονται σαν σοσιαλιστές για να εξαπατούν τους εργάτες, στην πραγματικότητα, εδώ και καιρό, έγιναν αφοσιωμένοι υπερασπιστές του καπιταλισμού. Και όταν είναι στην αντιπολίτευση όπως επίσης και όταν είναι επικεφαλής αστικών κυβερνήσεων, ή συμμετέχουν σε τέτοιες, οι ηγεσίες των σοσιαλδημοκρατίας εξυπηρετούν την διατήρηση και δυνάμωμα του καπιταλισμού μέσω των απόψεων και της δράσης τους. Όλη η σοσιαλιστική δημαγωγία των σοσιαλδημοκρατών ξεσκεπάζεται από την δράση τους και τις ενέργειες τους. Οι σοσιαλιστές έχουν βρεθεί στην εξουσία πάνω από μια φορά, επικεφαλής αστικών κυβερνήσεων στην Αγγλία, την Γαλλία και αλλού. Είναι επικεφαλής ή συμμετέχουν σήμερα στις κυβερνήσεις καπιταλιστικών χωρών. Και τι έκαναν για τους εργάτες, για το σοσιαλισμό; Δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να ακολουθήσουν τις οδηγίες του Λέον Μπλουμ: βρισκόμενοι οι σοσιαλιστές στην εξουσία πρέπει να είναι «συνεπείς διαχειριστές της καπιταλιστικής κοινωνίας».
Ας σταθούμε έστω για λίγο στην δράση του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και στον αρχηγό του Γκυ Μολλέ, ο οποίος πάνω από μια φορά πήρε μέρος, ακόμα ήταν και επικεφαλής της Γαλλικής Κυβέρνησης, και τον οποίο οι ρεβιζιονιστές θεωρούν αριστερό στοιχείο και διεξάγουν εγκάρδιες συνομιλίες μαζί του. Όταν ήταν επικεφαλής της κυβέρνησης, οι Γάλλοι σοσιαλιστές καθιέρωσαν την επίθεση σκύλων σε απεργούς εργάτες, υποκίνησαν το ξέσπασμα του βρώμικου πολέμου στην Ινδοκίνα, εξαπέλυσαν την αστυνομική καταστολή ενάντια στους λαούς άλλων αποικιών, συνέχισαν τον πόλεμο ενάντια στον Αλγερινό λαό με ακόμα μεγαλύτερη αγριότητα, ενέκριναν το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ) και εξόπλισαν πάλι την Δυτική Γερμανία. Η κυβέρνηση του Γκυ Μολλέ υπόγραψε το σύμφωνο για «την Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά» και το «Ευρατόμ - Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενεργείας», ήταν από τους οργανωτές της στρατιωτικής επέμβασης στην Αίγυπτο, η προδοσία του Γκυ Μολλέ άνοιξε το δρόμο για την δικτατορική διακυβέρνηση στην Γαλλία κοκ. Αναφερόμενο στην δράση του Γκυ Μολλέ το εβδομαδιαίο έντυπο των εργατικών «Tribune» έγραψε στις αρχές του 1957 ότι «ο Μολλέ είναι η ντροπή για την Γαλλία όπως επίσης και για το σοσιαλισμό».
Αυτά είναι τα πραγματικά χαρακτηριστικά της σοσιαλδημοκρατίας σήμερα. Πολλοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης δεν έκαναν λάθος που τονίζουν το μεγάλο ρόλο των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην κατάπνιξη του επαναστατικού κινήματος των εργατών και στην υπεράσπιση του καπιταλισμού, δεν κάνουν λάθος που τα εξυμνούν. Έτσι, για παράδειγμα, o T. Junilla, διευθυντής καπιταλιστικής τράπεζας στην Φιλανδίας, είπε : «Στον αγώνα για να πάρουμε με το μέρος μας ιδεολογικά τους βιομηχανικούς εργάτες μόνο οι σοσιαλδημοκράτες μπορούν να είναι χρήσιμοι σαν μεγάλη δύναμη ενάντια στους κομμουνιστές. Γι' αυτό, ως αστός, μέλος του συντηρητικού κόμματος, νοιώθω υποχρεωμένος να δηλώσω ότι έχουμε ανάγκη από ενωμένο, δραστήριο, Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που να υποστηρίζει με σταθερότητα την βόρεια δημοκρατία». Η Αγγλική αστική εφημερίδα «Financial Times» έγραψε, με το ίδιο πνεύμα, στις 28 Ιουνίου 1963: «.... οι βιομήχανοι φοβούνται λιγότερο τους Εργατικούς, και κάποιοι έχουν την άποψη ότι μια κυβέρνηση Εργατικών θα άνοιγε περισσότερες προοπτικές για ανάπτυξη από ότι μια των Τόρις». 
Ακριβώς επειδή οι σοσιαλδημοκράτες είναι πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα, οι Μαρξιστές – Λενινιστές πάντα είχαν ξεκάθαρο ότι χωρίς αποφασιστική πάλη για το ξεσκέπασμα και την συντριβή των σοσιαλδημοκρατών, ιδεολογικά και πολιτικά, η εργατική τάξη δεν μπορεί να διεξάγει την πάλη της και να την φτάσει μέχρι την νίκη, «.... Τα αστικά εργατικά κόμματα, σαν πολιτικό φαινόμενο», έγραφε ο Λένιν, «έχουν πια δημιουργηθεί σ' όλες τις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες .... Χωρίς αποφασιστικό, ανελέητο αγώνα σε όλη τη γραμμή ενάντια σε αυτά τα κόμματα – ή πράγμα που είναι το ίδιο, ομάδες, ρεύματα κλπ – δεν μπορεί να γίνεται καν λόγος ούτε για αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ούτε για Μαρξισμό, ούτε για σοσιαλιστικό εργατικό κίνημα» (Β.Ι. Λένιν: "Against Revisionists", Αλβανική Έκδοση, σελίδα 368. Ελληνικά: Τόμος 30, σελ. 177). Και ο Ι.Β. Στάλιν επίσης, σαν επαναστάτης και αταλάντευτος μαρξιστής, τόνισε: «Ο σημερινός σοσιαλδημοκρατισμός είναι το ιδεολογικό στήριγμα του καπιταλισμού. Ο Λένιν είχε χίλιες φορές δίκιο όταν είπε ότι οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί είναι “πραγματικοί πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στις γραμμές της εργατικής τάξης” και ότι “στον εμφύλιο πόλεμο του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη” αναμφίβολα θα βρίσκονται στο πλευρό των “Βερσαλιών” ενάντια στους “Κομμουνάρους”. Είναι αδύνατο να ξεμπερδέψουμε με τον καπιταλισμό χωρίς να ξεμπερδέψουμε στην σοσιαλδημοκρατία μέσα στο εργατικό κίνημα. Γι' αυτό η εποχή του θανάτου του καπιταλισμού ταυτόχρονα είναι και η εποχή του θανάτου του σοσιαλδημοκρατισμού μέσα στο εργατικό κίνημα» (Ι.Β. Στάλιν: Έργα, Αλβανική έκδοση, τομ. 10, σ. 242 Ελληνικά: Ο διεθνής χαρακτήρας της Οχτωβριανής Επανάστασης, Άπαντα, τόμος 10, σελ. 278).
Και η Δήλωση της Μόσχας το 1960 τονίζοντας ότι η δεξιοί ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας ευθυγραμμίστηκαν ανοιχτά με τους ιμπεριαλιστές, στηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα, διασπούν το εργατικό κίνημα και ότι είναι «εχθροί του καπιταλισμού», καλούσε τους κομμουνιστές να συνεχίσουν να τους ξεσκεπάζουν.
Αλλά οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές, με επικεφαλής την ομάδα του Ν. Χρουστσόφ, σαν αποστάτες και εχθροί του Μαρξισμού, δρουν εντελώς αντίθετα με τα διδάγματα του Λένιν και του Στάλιν, εντελώς αντίθετα με τις οδηγίες της Δήλωσης της Μόσχας· ακολουθούν της γραμμή της ενότητας μαζί τους και της συγχώνευσής τους με τους δεξιούς ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας. Και αυτό δεν είναι τυχαίο: οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες και οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές έχουν κοινά, προχωρούν προς την ίδια κατεύθυνση και προς τον ίδιο αντεπαναστατικό στόχο.

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

Η Frida Kahlo για το θάνατο του Στάλιν (4 Μάρτη 1953)

"Αυτοπροσωπογραφία με τον Στάλιν" (1954)
Η Frida Kahlo για το θάνατο του Στάλιν (4 Μάρτη 1953):

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ (ΤΗ ΦΥΓΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ) ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ - ΗΘΕΛΑ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΑ - τίποτα δεν μένει ίδιο, όλα αλλάζουν»

Frida Kahlo, «LINDE SALBER», σελ 137, Αμβούργο Οκτώβριος 1997
 

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Ο Ένγκελς στον Στάρκεμπουργκ

engkelsΛονδίνο, 25 του Γενάρη 1894

Αξιότιμε κύριε,

Ιδού η απάντηση στα ερωτήματά σας!

1. Με τις οικονομικές σχέσεις, που τις θεωρούμε σαν καθοριστική βάση της ιστορίας της κοινωνίας, εννοούμε τον τρόπο που οι άνθρωποι μιας ορισμένης κοινωνίας παράγουν τα μέσα συντήρησής τους κι ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα προϊόντα (εφόσον υπάρχει καταμερισμός της εργασίας). Δηλαδή, εδώ περιλαμβάνεται ολόκληρη η τεχνική της παραγωγής και των μεταφορών. Η τεχνική αυτή κατά την αντίληψή μας καθορίζει επίσης τον τρόπο της ανταλλαγής καθώς και της διανομής των προϊόντων και, επομένως, ύστερα από τη διάλυση της κοινωνίας των γενών, καθορίζει και το διαχωρισμό των τάξεων, επομένως και τις σχέσεις κυριαρχίας και υποδούλωσης, επομένως και το κράτος, την πολιτική, το δίκαιο κτλ. Ακόμα, στις οικονομικές σχέσεις περιλαβαίνεται και η γεωγραφική βάση που πάνω της ξετυλίγονται αυτές οι σχέσεις, και τα πραγματικά κληρονομημένα υπολείμματα από προηγούμενα στάδια ανάπτυξης που διατηρήθηκαν, συχνά μόνο από παράδοση ή με τη δύναμη της αδράνειας, και επίσης περιλαβαίνεται φυσικά και το περιβάλλον που περιβάλλει απ' τα έξω την κοινωνική αυτή μορφή.

Αν η τεχνική, όπως λέτε, εξαρτιέται στο μεγαλύτερό της μέρος από την κατάσταση της επιστήμης, πολύ περισσότερο ακόμα εξαρτιέται η επιστήμη από την κατάσταση και τις ανάγκες της τεχνικής. Όταν η κοινωνία έχει μια τεχνική ανάγκη, η ανάγκη αυτή προωθεί την επιστήμη περισσότερο από δέκα Πανεπιστήμια. Όλη η υδροστατική (Τορικέλι κτλ.) γεννήθηκε από την ανάγκη να ρυθμιστούν οι ορεινοί χείμαρροι στην Ιταλία το XVI και XVII αιώνα. Για τον ηλεκτρισμό ξέρουμε κάτι το θετικό μόνο αφότου ανακαλύφθηκε η δυνατότητα της τεχνικής εφαρμογής του. Στη Γερμανία όμως έχουν δυστυχώς συνηθίσει να γράφουν την ιστορία των επιστημών έτσι σαν να είχαν πέσει οι επιστήμες απ' τον ουρανό.

2. Θεωρούμε τις οικονομικές συνθήκες, ότι είναι αυτό που καθορίζει σε τελευταία ανάλυση την ιστορική εξέλιξη. Μα και η φυλή ακόμα είναι οικονομικός παράγοντας. Υπάρχουν όμως εδώ δυο σημεία που δεν πρέπει να τα παραβλέπουμε:

α) Η πολιτική, νομική, φιλοσοφική, θρησκευτική, φιλολογική, καλλιτεχνική κτλ. ανάπτυξη βασίζεται στην οικονομική. Όλες τους όμως αντεπιδρούν επίσης η μια πάνω στην άλλη και πάνω στην οικονομική βάση. Τα πράγματα όμως δεν έχουν καθόλου έτσι, ότι δηλαδή η οικονομική κατάσταση είναι η μόνη αιτία που δρα, ενώ όλα τα άλλα είναι μόνον παθητικό αποτέλεσμα. Εδώ έχουμε αλληλεπίδραση πάνω στη βάση της οικονομικής αναγκαιότητας που επιβάλλεται πάντα σε τελευταία ανάλυση. Το κράτος, λ.χ. επιδρά με τους προστατευτικούς δασμούς με το ελεύθερο εμπόριο, με μια καλή ή κακή φορολογία. Ακόμα και η θανάσιμη κόπωση και ανικανότητα του Γερμανού μικροαστού, που πηγάζει από την οικονομική αθλιότητα της Γερμανίας στην περίοδο από το 1648 ως το 1830 και που εκδηλώθηκαν πρώτα με τον πιετισμό, κι ύστερα με το συναισθηματισμό και τη δουλική υποταγή στους ηγεμόνες και στους ευγενείς, δεν έμειναν χωρίς οικονομικά αποτελέσματα. Αποτέλεσαν ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την καινούρια άνοδο και κλονίστηκαν μόνο όταν οι πόλεμοι της επανάστασης και του Ναπολέοντα έκαναν τη χρόνια αθλιότητα να περάσει σε οξεία μορφή. Δεν είναι λοιπόν, όπως θέλουν να φαντάζονται μερικοί, γιατί τους έρχεται βολικά, ένα αυτόματο αποτέλεσμα της οικονομικής κατάστασης, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία τους, την κάνουν όμως μέσα σ' ένα δοσμένο, καθοριστικό γι' αυτούς περιβάλλον, πάνω στη βάση πραγματικών σχέσεων που προϋπήρχαν, και που ανάμεσά τους οι οικονομικές συνθήκες, όσο κι αν επηρεάζονται από τις υπόλοιπες πολιτικές και ιδεολογικές συνθήκες, είναι ωστόσο, σε τελευταία ανάλυση, οι αποφασιστικές και αποτελούν τον κόκκινο μίτο που περνά μέσα απ' όλες και που μόνον αυτός οδηγεί στην κατανόηση.

β) Οι ίδιοι οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία τους, την κάνουν όμως ως τώρα όχι με συλλογική θέληση, σύμφωνα μ' ένα γενικό σχέδιο, ούτε καν μέσα στα πλαίσια μιας καθορισμένης, δοσμένης κοινωνίας. Οι προσπάθειές τους διασταυρώνονται, κι ακριβώς γι' αυτό σ' όλες αυτές τις κοινωνίες κυριαρχεί η αναγκαιότητα, που ολοκλήρωση και μορφή έκφρασής της είναι η σύμπτωση. Η αναγκαιότητα που επιβάλλεται εδώ, μέσα από κάθε λογής συμπτώσεις, είναι πάλι, σε τελευταία ανάλυση, η οικονομική αναγκαιότητα. Και δω φτάνουμε στην εξέταση του ζητήματος των λεγόμενων μεγάλων ανδρών. Οτι κάποιος, κι ακριβώς αυτός ο μεγάλος άνδρας εμφανίζεται σε τούτη την ορισμένη εποχή, σ' αυτή τη δοσμένη χώρα, είναι φυσικά καθαρή σύμπτωση. Αν όμως τον σβήσουμε, τότε ζητείται αντικαταστάτης του, κι αυτός ο αντικαταστάτης βρίσκεται tant, bien que mal1, μα βρίσκεται με τον καιρό. Οτι ο Ναπολέοντας, ακριβώς αυτός ο Κορσικανός, ήταν ο στρατιωτικός δικτάτορας που τον έκανε απαραίτητο η εξαντλημένη από το δικό της πόλεμο Γαλλική Δημοκρατία, αυτό ήταν σύμπτωση. Ότι όμως, αν έλειπε ένας Ναπολέοντας, ένας άλλος θα είχε πάρει τη θέση του, αυτό αποδείχνεται από το γεγονός ότι βρισκόταν πάντα ο άνθρωπος μόλις χρειαζόταν: ο Καίσαρας, ο Αύγουστος, ο Κρόμβελ κτλ. Αν ο Μαρξ ανακάλυψε την υλιστική αντίληψη της ιστορίας, ο Τιερί, ο Μινιέ, ο Γκιζό και όλοι οι Άγγλοι ιστορικοί ως το 1850 αποδείχνουν ότι τα πράγματα έτειναν σ' αυτήν, κι η ανακάλυψη της ίδιας αντίληψης από τον Μόργκαν, αποδείχνει ότι ο καιρός ήταν ώριμος γι' αυτήν και ότι ακριβώς έπρεπε να ανακαλυφθεί.

Το ίδιο γίνεται και με όλες τις άλλες συμπτώσεις και τις φαινομενικές συμπτώσεις στην ιστορία. Όσο περισσότερο ο τομέας που μελετάμε απομακρύνεται από τον οικονομικό και πλησιάζει στον καθαρά αφηρημένο ιδεολογικό, τόσο περισσότερο θα βρίσκουμε ότι παρουσιάζει στην εξέλιξή του συμπτώσεις, τόσο περισσότερο η καμπύλη του διαγράφει ζικ-ζακ. Αν όμως χαράξετε τον μέσο άξονα της καμπύλης, θα δείτε ότι όσο μακρύτερη είναι η εξεταζόμενη περίοδος κι όσο μεγαλύτερο το μελετώμενο πεδίο, τόσο περισσότερο αυτός ο άξονας είναι παράλληλος με τον άξονα της οικονομικής ανάπτυξης.

Στη Γερμανία, το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη σωστή κατανόηση είναι η ανεύθυνη παραμέληση της οικονομικής ιστορίας στη φιλολογία. Είναι πολύ δύσκολο να ξεσυνηθίσει κανείς τις αντιλήψεις για την ιστορία που του μπάσαν στο κεφάλι του όταν φοιτούσε στο σχολειό, μα ακόμα πιο δύσκολο είναι να συγκεντρώσει το υλικό που χρειάζεται γι' αυτό. Ποιος λ.χ. έχει διαβάσει έστω και μόνο το γέρο Γκ. φον Γκίλιχ2, που στη συλλογή του, που αποτελείται από στεγνά στοιχεία, έχει ωστόσο τόσο υλικό για την εξήγηση αναρίθμητων πολιτικών γεγονότων!

Άλλωστε, το ωραίο παράδειγμα που έδωσε ο Μαρξ στη «18η Μπρυμαίρ» θα πρέπει, νομίζω, να σας απαντά αρκετά στα ερωτήματά σας, ακριβώς γιατί είναι ένα πρακτικό παράδειγμα. Πιστεύω επίσης ότι έχω θίξει κιόλας τα περισσότερα σημεία στο «Αντι-Ντύρινγκ», Ι, κεφ. 9-11, και ΙΙ κεφ. 2-4, καθώς και ΙΙΙ, κεφ. 1 ή στην εισαγωγή και ύστερα στο τελευταίο μέρος του «Φόιερμπαχ».

Παρακαλώ να μην ψιλοκοσκινίσετε την κάθε λέξη από τα παραπάνω, μα να έχετε πάντα υπόψη τη συνοχή. Λυπάμαι που δεν έχω τον καιρό να σας τα γράψω επεξεργασμένα με την ίδια ακρίβεια που θα είμουνα υποχρεωμένος να τα γράψω για τη δημοσιότητα...

1. Καλά ή κακά

2. Ο Ένγκελς εννοεί το πολύτομο έργο του Γκ. φον Γκίλιχ «Ιστορική περιγραφή του εμπορίου της βιομηχανίας και της γεωργίας των σπουδαιότερων εμπορικών κρατών της εποχής μας», Ιένα, 1830-1845.

Μαρξ -Ένγκελς, «Διαλεχτά Έργα», τ. 2ος, σελ.591-594, εκδόσεις «Γνώσεις»

«Ανασύνταξη», αρ. φυλ. 87, 1-15/6/2000

Δημήτρης Κ. Βύσσιος - 15 χρόνια από το θάνατό του

Στις 30.12.2000 συμπληρώθηκαν 15 χρόνια απ' το θάνατο του εξαίρετου και αγαπημένου μας συντρόφου Δημήτρη Βύσσιου.

Ο Δ. Βύσσιος, απ' τα διαλεχτά στελέχη του επαναστατικού ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, πήρε μέρος σ' όλους τους αγώνες του λαού μας ενάντια στους κατακτητές, τους αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές και την ντόπια μοναρχοφασιστική αντίδραση απ' τις γραμμές των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ένδοξου ΔΣΕ.

Σαν ικανό και πιστό στην επαναστατική γραμμή του κόμματος στέλεχος επιλέχθηκε απ' τους χρουτστσωφικούς ρεβιζιονιστές για εξόντωση. Συνελήφθηκε στα γεγονότα της Τασκένδης, φυλακίστηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε και εξορίστηκε στη Σιβηρία όπου έμεινε ως το 1970.

Ο σ. Δ. Βύσσιος στάθηκε πάντα στον επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό δρόμο. Συμμετείχε στην προετοιμασία των 2 συσκέψεων των κομμουνιστών που κατέληξαν στην ίδρυση της «Κίνησης για Ενιαίο ΚΚΕ 1918-55» και ήταν μέλος της, απ' την οποία προήλθε η «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55». Ο θάνατός του είναι μεγάλη και δυσαναπλήρωτη απώλεια για το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας.

«Ο Δ. Βύσσιος ήταν ένας επαναστάτης κομμουνιστής και στέλεχος του ΚΚΕ 1918-55 που συγκέντρωνε όλα εκείνα τα σπουδαία και αξιοζήλευτα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των κομμουνιστών και των στελεχών των διαπαιδαγωγημένων στο πνεύμα της επαναστατικής γραμμής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, καθοδηγούμενο από τον Στάλιν και του ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Διακρίνονταν για την πίστη (βασισμένη στην επιστημονική γνώση) και την απεριόριστη αφοσίωσή του στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομουνισμού. Ήταν σεμνός, σοβαρός, ανιδιοτελής, αθόρυβος (μακριά από καριερισμούς και επιδείξεις), αλλά και περήφανος, αλύγιστος και ακατάβλητος, αποφασιστικός και θαρραλέος, μαχητικός και αδιάλλακτος αγωνιστής. Ήταν αυστηρός μα και δίκαιος και αντικειμενικός κριτής στις ασυνέπειες και ταλαντεύσεις. Αντιμετώπιζε με πολύ αυστηρότητα τις ασυνέπειες και τα ξεστρατίσματα στελεχών, τα θεωρούσε ασυγχώρητα αλλά δεν ήταν εκδικητικός.

Στο πρόσωπό του ενώνονταν αρμονικά ο πατριώτης με τον επαναστάτη διεθνιστή, αλλά και η επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού με την επαναστατική πράξη. Ο Δημήτρης Βύσσιος διέθετε σπουδαία πνευματικά εφόδια. Υπήρξε καλός γνώστης της επαναστατικής μαρξιστικής-λενινιστικής-σταλινικής κοσμοθεωρίας, είχε πλατιά μόρφωση και συνάμα διακρίνονταν για την καλή και σε βάθος γνώση των αντίπαλων αστικο-ρεβιζιονιστικών θεωριών. Εντυπωσιάζει η ικανότητα ανάλυσης, κατάταξης και σύνθεσης, η ικανότητα τεκμηριωμένης κριτικής, η ακριβολογία, η καθαρότητα της σκέψης του, η πειστική δύναμη και το ακαταμάχητο των επιχειρημάτων του. Υπήρξε μια ισχυρή και δυναμική προσωπικότητα με σιγουριά και αυτοπεποίθηση, βασισμένα όχι απλά στην πίστη στις επιστημονικές ιδέες, μα πρώτ' απ' όλα στη στέρεη επιστημονική γνώση της εποχής μας.

Οι ιστορικές και πολιτικές συγκυρίες δεν επέτρεψαν στο σύντροφο Βύσσιο να δώσει όσα μπορούσε στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, όμως παραμένει μια σημαντική προσωπικότητα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο, έχοντας υψηλό αίσθημα επαναστατικής και πατριωτικής ευθύνης, ότι θεώρησε χρέος του να απαντήσει στις ψευδολογίες της συνέντευξης του Μ. Πομομαριόφ, σημειώνοντας σε κάποιο σημείο της «Ανοιχτής Επιστολής» (Γενάρης 1991) του: «προβάλλει η ανάγκη να ειπωθούν από εμάς εκείνα που εσείς «ξεχάσατε» και η ΚΕ του ΚΚΕ αντιπαρέρχεται».

Ο σ. Δημήτρης Βύσσιος και η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, που αντιτάχθηκαν και καταπολέμησαν το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό πρόβλεψαν επιστημονικά πως η εφαρμογή της αντεπαναστατικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου θα οδηγήσει αναπόφευχτα στην εξάλειψη του σοσιαλιστικού συστήματος και στη διάλυση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Αυτού βρίσκεται η μεγάλη και ιστορική συνεισφορά τους στο ελληνικό μα και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα». («Φωνή της Αλήθειας», 15-31 Γενάρη 1994).

Από Ανασύνταξη, αρ. φυλ. 103 (1-15/2/2001)

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

ΝΤΙΝΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ - Από αξιωματικός του αστικού στρατού, Αντιστασιακός και επαναστάτης κομμουνιστής

Στις 2 Ιούλη 2015 έφυγε από τη ζωή μία από τις ευγενικότερες επαναστατικές μορφές του Ελληνικού Κομμουνιστικού κινήματος και της Κίνησης για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55, ο σταλινικός σύντροφός μας Ντίνος Ροζάκης.

Για την αξιοσημείωτη και αξιοζήλευτη επαναστατική πορεία του μπορείτε να πληροφορηθείτε από το βιβλίο του «Σαραντάχρονη πορεία, Ταΰγετος – Γράμμος – Τασκένδη1936-1976» που διατίθεται από τη κίνηση. Για παραγγελίες απευθυνθείτε στο τηλέφωνο της κίνησης ή στο email.

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» 2015



Η εφημερίδα «Ανασύνταξη» του 2015 (φ.406-417Β) προστέθηκε στο DVD με την ψηφιοποιημένη έκδοση της εφημερίδας. Τα ψηφιοποιημένα αρχεία είναι διαθέσιμα σε κάθε αγωνιστή, σε κάθε αναγνώστη και μελετητή του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας της περιόδου αυτής.

Το 2015 κυκλοφόρησαν συνολικά 20 φύλλα των 4 σελίδων, 1 διπλό φύλλο (Ιούλιος-Αύγουστος) των 4 σελίδων και 1 διπλό φύλλο (Ιούλιος-Αύγουστος) των 8 σελίδων.

Παράλληλα αξίζει να σημειωθεί όλα τα φύλλα της «Ανασύνταξης» (1996-2015) είναι διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή σε DVD.

Τα φύλλα του 2011-2015 είναι διαθέσιμα και on-line.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

- ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
- ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ
- ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ»ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2009-2010
- Ψηφιακές εκδόσεις της Κίνησή μας
- Όλα τα φύλλα της “Επανάστασης” διαθέσιμα σε dvd
- ΒΙΒΛΙΑ-ΜΠΡΟΣΟΥΡΕΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορεί το τεύχος 30 (Σεπτέμβρης 2015) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη»


Κυκλοφόρησε το τεύχος 30 (Σεπτέμβρης 2014) του περιοδικού «Ενότητα και Πάλη». Η  «Ενότητα και Πάλη» είναι το θεωρητικό όργανο της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), στην οποία συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Τα περιεχόμενα έχουνε ως εξής:


Βραζιλία: Ψήφισμα του PCR για την σημερινή κατάσταση – Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCR)


Μπουρκίνα Φάσο: Ο λαός πραγματοποίησε λαϊκή εξέγερση ιστορικής σημασίας  - Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βόλτα (PCRV)


Κολομβία: Σημειώσεις για την ιστορία του CPC (M-L) - Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας


Δανία: Τα πάντα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν και να ελέγχονται από τις πολυεθνικές  - Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)


Δομινικανή Δημοκρατία: Φιλοσοφία, αξίες και επαναστατική πρακτική – Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας (PCT)


Εκουαδόρ: Το 8ο Συνέδριο του PCMLE – Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Εκουαδόρ (PCMLE)


Γαλλία: Ελάτε σε ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Ολάντ – Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)


Ελλάδα: Ορισμένες ερωτήσεις και απαντήσεις για την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα – Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55)


Ιταλία: Ο ρόλος της εργατικής τάξης στην πολιτική του Ενιαίου Μετώπου και του Λαϊκού Μετώπου – Κομμουνιστική Πλατφόρμα


Μεξικό: Δύο επείγοντα καθήκοντα στην αντιμετώπιση της επίθεσης των νεοφιλελεύθερων στη χώρα ΙΙ – Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μ-Λ)


Μαρόκο: Η σημερινή κατάσταση στο Μαρόκο – Δημοκρατικός Δρόμος


Νορβηγία: Οι κλέφτες και οι κερδοσκόποι του έθνους – Revolusjon


Περού: Το “Φωτεινό Μονοπάτι” και η αντεπαναστατική του πρακτική – Κομμουνιστικό Κόμμα Περού (Μ-Λ)


Ισπανία: Σύνορα, συμμαχίες, ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις...ο λαός είναι που υποφέρει – Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μ-Λ) (PCEML)


Τυνησία: Το Λαϊκό Μέτωπο και η επαναστατική πορεία στην Τυνησία – Κόμμα Εργατών Τυνησίας


Τουρκία: Η Τουρκία  και η ισλαμική τρομοκρατία στο Παρίσι – Εργατικό Κόμμα (EMEP)


Βενεζουέλα:  Η κατάσταση στη Βενεζουέλα και η επίθεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού – Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας (PCMLV)