Η ηγεσία του «Μ-ΛΚ»ΚΕ τσαλαβουτά στο βούρκο των ρεβιζιονιστικών ερμηνειών των κοινωνικών φαινομένων

Η ηγεσία του «Μ-ΛΚ»ΚΕ τσαλαβουτά στο βούρκο των ρεβιζιονιστικών ερμηνειών των κοινωνικών φαινομένων και διαδίδει αυταπάτες στην εργατική τάξη και στους άλλους εργαζόμενους.
Στην 11η θέση των Θέσεων της Κ.Ε. για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του «Μ-Λ Κ»ΚΕ (http://laikosdromos.gr/?p=301) διαβάζουμε:
«11. Σε φάση υποχώρησης βρίσκονται τα κινήματα και οι λαϊκοί αγώνες στη Λατινική Αμερική, όπου ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Βολιβία κ.ά., έχουν προωθηθεί ορισμένες προοδευτικού χαρακτήρα αλλαγές σε βάρος της ντόπιας αντίδρασης και στη βάση αμφισβήτησης της νεoαποικιακής κυριαρχίας των ΗΠΑ και των ξένων μονοπωλίων».
Βαφτίζει η ηγεσία του «Μ-Λ Κ» ΚΕ τους ελιγμούς της ντόπιας ολιγαρχίας του πλούτου για να κατευνάσει την αγανάκτηση των εργαζομένων από την φτώχεια, την ανέχεια και την βάρβαρη εκμετάλλευσή τους σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Βολιβία κ.ά. βαφτίζει αυτούς τους ελιγμούς εξαπάτησης «προοδευτικού χαρακτήρα αλλαγές». Αυτές τις «αλλαγές» τις επέβαλε η κυρίαρχη οικονομικά τάξη αυτών των χωρών που είναι η ξενόδουλη πλουτοκρατία της Βενεζουέλας, Βολιβίας κλπ. Υπονοεί λοιπόν η ηγεσία του «Μ-Λ Κ»ΚΕ ότι η ξενόδουλη ολιγαρχία του πλούτου σε αυτές τις χώρες έκανε «ορισμένες προοδευτικού χαρακτήρα αλλαγές σε βάρος της ντόπιας αντίδρασης» δηλαδή σε βάρος του εαυτού της !!! Όπως φαίνεται η ηγεσία του «Μ-Λ Κ» ΚΕ δε βλέπει σε αυτές τις χώρες μόνο τη ντόπια αντίδραση  αλλά και κάποια “προοδευτική” ολιγαρχία του πλούτου που είναι σε αντίθεση και σύγκρουση μεταξύ τους !!!
Αυτό σημαίνει όμως να σπέρνεις αυταπάτες και ψέματα στην εργατική τάξη και στους άλλους εργαζόμενους.
Φαίνεται ότι η ηγεσία του «Μ-Λ Κ»ΚΕ πιστεύει ότι το οικονομικά κυρίαρχο τμήμα της ολιγαρχίας του πλούτου αυτών των χωρών δεν ανήκει το ίδιο στην ντόπια αντίδραση αλλά στην «προοδευτική» !!! Σε αυτά τα παράλογα συμπεράσματα καταλήγει κάποιος ακολουθώντας την ρεβιζιονιστική λογική της ηγεσίας του «Μ-Λ Κ»ΚΕ.
Καλύτερους υπερασπιστές δεν θα έβρισκε η ντόπια αντίδραση αυτών των χωρών των δήθεν προοδευτικού χαρακτήρα αλλαγών !!!
Τους ελιγμούς της ντόπιας πλουτοκρατίας, με την άδεια των ιμπεριαλιστών αφεντικών τους, με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τις ονομάζει η ηγεσία του «Μ-Λ Κ»ΚΕ «αμφισβήτηση της νεοαποικιακής κυριαρχίας των ΗΠΑ και των ξένων μονοπωλίων».
Η ηγεσία του «Μ-Λ Κ»ΚΕ υπονοεί ότι η ντόπια ξενόδουλη αντιδραστική ολιγαρχία του πλούτου σε αυτές τις χώρες αμφισβητεί την κυριαρχία των ΗΠΑ και των ξένων μονοπωλίων. Στο βαθμό που αμφισβήτησαν την κυριαρχία των ΗΠΑ στον ίδιο βαθμό δημιούργησαν ή βάθυναν τους δεσμούς τους με τον Κινέζικο ιμπεριαλισμό και με τους Δυτικούς ιμπεριαλιστές. Η άποψη του «Μ-Λ Κ»ΚΕ για την αστική τάξη των εξαρτημένων χωρών από τους ιμπεριαλιστές είναι ρεβιζιονιστική αυταπάτη και προσπάθεια εξαπάτησης της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων.
Η ηγεσία του «Μ-Λ Κ»ΚΕ πιστεύει οι δήθεν προοδευτικές αλλαγές σε αυτές τις χώρες έγιναν και «στη βάση αμφισβήτησης .... των ξένων μονοπωλίων». Είναι αδύνατον η οποιαδήποτε ολιγαρχία των εξαρτημένων χώρων να αμφισβητήσει την νεοαποικιακή κυριαρχία των μονοπωλίων, επειδή αυτή η κυριαρχία είναι προϋπόθεση της αύξησης του πλούτου της.
Πιστά λοιπόν το «Μ-Λ Κ»ΚΕ στο δρόμο του μαοϊκού ρεβιζιονισμού και της αποκαλούμενης “θεωρίας των τριών κόσμων”, θεωρία και ιδεολογία απόκρυψης της βασικής αντίθεσης της εποχής μας, της αντίθεσης εργασίας και κεφαλαίου, θεωρίας διάδοσης αυταπατών στην εργατική τάξη και στους άλλους εργαζομένους για την αστική τάξη των εξαρτημένων χωρών από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, διάδοση αυταπατών και ψεμάτων ότι μπορεί η αστική τάξη αυτών των χωρών να παίξει προοδευτικό – πατριωτικό ρόλο.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η πάλη της Αλβανίας κατά των μαοϊκών

Άρθρο της En Marcha, όργανο της ΚΕ του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE)

Δημοσιεύτηκε 5 Δεκεμβρίου 2011

Το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας παράλληλα με την αντιμετώπιση και την καταπολέμηση των χρουτσωφικών έπρεπε να εκθέσει και να καταπολεμήσει μια νέα πτυχή του ρεβιζιονισμού, η οποία αυτή τη φορά προέρχεται από την ασιατική ήπειρο και υπό την ηγεσία του Μάο Τσε Τουνγκ.

Από το 1956, έτος κατά το οποίο παρουσιάστηκε η έκθεση του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, το ΚΕΑ ενίσχυσε τις σχέσεις του με τους Κινέζους. Η σχέση αυτή αναπτυσσότανε όλο και περισσότερο με κορμό τον αλβανικό αγώνα ενάντια στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό, όμως οι ενέργειες του Μάο και των οπαδών του τη εκφύλισαν σε μια πραγματιστική πολιτική που προσπάθησε να μετατρέψει την Κίνα σε μια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη.

Η πάλη που διεξήγαγαν οι κινέζοι ήταν ταλαντευόμενη και αντιφατική, επειδή από αυτήν απουσίαζαν οι μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές και χαρακτηρίζονταν από οπορτουνισμό. Σύμφωνα με τον Ενβέρ Χότζα «... πολλές θέσεις, όχι μόνο γενικά, αλλά και ειδικά της κινεζικής ηγεσίας σε μια σειρά σημαντικών ζητημάτων (πολιτικών, ιδεολογικών, οργανωτικών και στρατιωτικών) κυμαίνονταν πολλές φορές πότε προς τα δεξιά και πότε προς τα αριστερά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, πρόθυμοι και σε άλλες αναποφάσιστοι. Περιστασιακά διατηρούσαν επίσης σωστές θέσεις, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν προφανώς οπορτουνιστικές συμπεριφορές. Η Κινεζική πολιτική, σε γενικές γραμμές, καθ 'όλη τη διάρκεια της περιόδου που έζησε ο Μάο, ήταν αδύναμη, ήταν μια συμφιλιωτική πολιτική, στην οποία έλειπε η σπονδυλική στήλη του μαρξισμού-λενινισμού. Μια μέρα μιλούσε για ένα μείζον πολιτικό πρόβλημα, και την επόμενη μέρα για άλλο. Στην κινεζική πολιτική δεν μπορούσε να βρει κανείς, ένα σταθερό και συνεπές νήμα», σε σημείο που ακόμη και ο Μάο Τσε Τουνγκ δήλωσε ότι η σκέψη του μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους, τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά.

Ενώ η Αλβανία βάθυνε την πάλη ενάντια στο ρεβιζιονισμό και τον ιμπεριαλισμό, η κινεζική δράση ήταν αντιφατική, γεγονός που αποδείχτηκε αφενός με τη στάση της κινεζικής ηγεσίας απέναντι στο Χρουστσόφ και την συμμορία του, και από την άλλη ήταν μια κραυγαλέα υποταγή στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι Κινέζοι προσπάθησαν να αναζητήσουν συμφιλίωση και ένωση με τους ρώσους ρεβιζιονιστές με πρόσχημα το σχηματισμό ενός κοινού μετώπου ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ενώ αμέσως μετά κάλεσαν τον Νίξον (21 έως 28 Φεβρουαρίου, 1972) και τον Φορντ (3 Δεκεμβρίου 1975) να διακηρύξουν την κινέζικη πολιτική προσέγγισης και την ένωση της με τον ιμπεριαλισμό.

Ο Ενβέρ Χότζα στις σημειώσεις του με τίτλο «Σκέψεις για την Κίνα», έγραφε ότι «οι Κινέζοι εμφανίζονται ως αντιρεβιζιονιστές, αλλά συνεργάζονται και επεκτείνουν τη συνεργασία με όλη το ρεβιζιονιστικό ρεύμα που έχει προφανείς αντιθέσεις με τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές. Ως εκ τούτου, στην πράξη συμμετέχουν με διάφορους ρεβιζιονιστές για την καταπολέμηση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών. Οι Κινέζοι εμφανίζονται ως αντι-ιμπεριαλιστές, υποκρινόμενοι την καταπολέμηση των δύο ιμπεριαλιστικών υπερδυνάμεων (του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού), αλλά τώρα αναπτύσσουν επαφές και συνεργάζονται τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον των Σοβιετικών. Υποτίθεται ότι εκμεταλλεύονται τις μεταξύ τους αντιθέσεις. Δεν λένε ρητά ότι οι Σοβιετικοί είναι ο υπ 'αριθμόν ένα εχθρός της ανθρωπότητας, αλλά υποδεικνύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν είναι ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός». Εκτός σε αυτές τις επικρίσεις του ο σ. Χότζα ανασκεύασε τα λεγόμενα των κινέζων γράφοντας ότι η Κίνα «...ακολουθεί μια πολιτική χωρίς αρχές και προκειμένου να εξαφανίσει, υποτίθεται, την ενότητα των αντιθέτων, δεν μπορεί να καθιερωθεί ως μια ισχυρή σοσιαλιστική χώρα, και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ως ένα κόμμα που να υπερασπίζεται σθεναρά τις μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές».

Η σκέψη του Μάο Τσε Τουνγκ παρουσιάστηκε ως ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού, κηρύσσοντας το κινεζικό δρόμο προσέγγισης των προβλημάτων «... που σφύζει από ζωή και σφρίγος, ευχάριστο στο αυτί και τα μάτια του κινεζικού λαού», επισημαίνοντας ότι, οι Μαοϊκοί προσπάθησαν να αφαιρέσουν την επιστημονική θεωρία του παγκόσμιου προλεταριάτου, ενώ επιδιώξανε να συγχωνεύσουν ορισμένα στοιχεία της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας με τις θεωρίες των αρχαίων στοχαστών επαναστατών, νομικών και φεουδαρχών όπως οι Λάο Τσε, Τσε Kung, Κομφούκιος, κλπ..

Τα κύρια στοιχεία του μαοϊσμού που έρχονται σε αντίθεση με τις φιλοσοφικές αρχές του μαρξισμού-λενινισμού είναι εν συντομία η υλιστική διαλεκτική, κυρίως όσον αφορά την ενότητα των αντιθέτων, η επανάσταση (από το χωριό στην πόλη, η υποτίμηση της εργατικής τάξης) και η μετάβαση από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό (η καπιταλιστική και η σοσιαλιστική γραμμή στο κόμμα).

Διαβάστε Περισσότερα »

«Σκέψη Μάο-Τσε Τούνγκ» ρεβιοζινιστική θεωρία και πράξη

Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μ-Λ)

Σχετικά με τις συζητήσεις που γίνονται, σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο, μέσα στο μαζικό κίνημα για το οποίο τα πολιτικά ζητήματα θα πρέπει να τίθονται σε πρώτο πλάνο σύμφωνα με τις εξελίξεις στις χώρες μας, το κόμμα μας πήρε την απόφαση ν΄ανοίξει πάλι τη συζήτηση γύρω από τη «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ» που πραγματοποιήθηκε στα πρόσφατα χρόνια.

Σε μερικές χώρες και ηπείρους, έχουν εμφανιστεί διάφορα Μαοϊκά κόμματα και οργανώσεις που επιχειρούν να ανταγωνιστούν τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κόμματα ως κομμουνιστικές δυνάμεις που αγωνίζονται να μπούν στην εμπροσθοφυλακή των επαναστατικών δυνάμεων. Πρόσφατα, εμφανίστηκε μια Μαοϊκή διεθνής οργάνωση, η ICMLMPO, που προτείνει την δημιουργία μιας Διεθνούς όπου θα συμμετέχουν όλα τα κόμματα που αυτο-αποκαλούνται Μαρξιστικά-Λενινιστικά. Αυτό το γεγονός μας αναγκάζει ν’ ανοίξουμε και πάλι τη συζήτηση και να εξετάσουμε το πραγματικό περιεχόμενο κάθε μιας απ΄τις προτάσεις τους.

Είναι γνωστό πως σε διάφορες χώρες γίνονται προτάσεις στις οποίες η ιδέα μιας «Νέας Δημοκρατικής» επανάστασης επαναπροβάλλεται ως η διέξοδος απ΄τη βαθιά δομική κρίση στην οποία παραδέρνει το καπιταλιστικό σύστημα.

Δεδομένου ότι μια από τις κατευθυντήριες αρχές μας είναι η αδιάλακτη και επίμονη πάλη ενάντια στο ρεβιζιονισμό και οπορτουνισμό, αρχίζουμε παρακάτω μια σειρά άρθρων σχετικά με τον χαρακτήρα και την ουσία του Μαοϊσμού και των προτάσεών του σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο.

Αρχίζουμε αυτό το άρθρο επισημαίνοντας προς συζήτηση τις κύριες θέσεις που έχει το κόμμα μας σε σχέση με τη ρεβιζιονιστική ουσία της σκέψης Μάο Τσε Τούνγκ.

Η ρεβιζιονιστική ουσία της «σκέψης Μάο Τσε Τούνγκ»

Ως αποτέλεσμα της κριτικής ανάλυσης στην οποία υποβάλαμε το θεωρητικό έργο του Μάο Τσε Τούνγκ και της πρακτικής των κομμάτων και οργανώσεων που καθοδηγούται απ΄τη σκέψη του, το κόμμα μας επισημαίνει τις παρακάτων πολιτικές θέσεις που εγκρίθηκαν απ΄το 11^ο Συνέδριο και το μαζικό κίνημα απ΄τον Απρίλιο του 1980:

1. Τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, ο Μάο Τσε Τούνγκ παραβίασε θεμελιώδεις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού και εφάρμοσε την δική του θεωρία, γνωστή ως «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ». Αυτή είναι η ρεβιζιονιστική θεωρία που διέδωσε ευρέως στον κόσμο το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας απ΄την αρχή του κινεζικού εμφυλίου το 1927 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980 και στην οποία πολλές Μαοϊκές οργανώσεις προσπαθούν ακόμα να προσδώσουν καθολική ισχύ και να την επιβάλλουν ως ιδεολογικό οδηγό σ’ όλα τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κόμματα με το επιχείρημα ότι η «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ είναι ο Μαρξισμός της εποχής μας».

2. Η γενική γραμμή της «σκέψης Μάο Τσε Τούνγκ» έρχεται σε ριζική αντίθεση με το διαλεκτικό υλισμό όπως φαίνεται, για παράδειγμα, απ’ τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

α) Η ερμηνεία και η εφαρμογή του νόμου των αντιθέτων ανήκει στη σφαίρα του εκλεκτικισμού δηλαδή κατ΄ουσία, του ιδεαλισμού.

β) Η άρνηση και η διαστρέβλωση των νόμων της υλιστικής διαλεκτικής που γίνεται, για παράδειγμα, με την προσπάθεια να συμφιλιώσει τους δύο πόλους της αντίθεσης, καθιστώντας αυτήν τη συμφιλίωση ως το απόλυτο χαρακτηριστικό της αντίθεσης.

γ) Η ασταθής, εκλεκτική θέση που την κάνει να ταλαντεύεται μεταξύ υλισμού και ιδεαλισμού, μεταξύ διαλεκτικής και μεταφυσική,ς στην ανάλυση όλων των πραγμάτων στη φύση και στην κοινωνία και να χρησιμοποιεί ως θεωρητικό στήριγμα, αδιάκριτα, τον Mencius και τον Στάλιν, τον Lu Hsun και τον Λένιν...

3. Ο Μάο Τσε Τούνγκ δεν υιοθέτησε την Μαρξιστική-Λενινιστική αντίληψη για το ουσιαστικό περιεχόμενο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού κόμματος. Ήταν ριζικά αντίθετος με την προλεταριακή φύση του κόμματος όπως επίσης και με την ιδεολογική και πολιτική του ανάπτυξη σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού. Τούτο μπορεί να δεί κανείς στα παρακάτω:

α) Η πολυταξική αντίληψη «σκέψης Μάο Τσε Τούνγκ» για το επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου όσον αφορά την ταξική του σύνθεση και την ιδεολογία που το καθοδηγεί.

β) Η παραβίαση του λενινιστικών αρχών οργάνωσης και η δικαιολόγηση ως αναγκαίων για το κόμμα χαρακτηριστικών όπως:

· Η άρνηση της ιδεολογικής και πολιτικής ενότητας του κόμματος

· Η ταυτόχρονη ύπαρξης δύο πολιτικών γραμμών στο κόμμα

· Η δικαιολόγηση της παρουσίας φραξιών και ομάδων εξουσίας στο εσωτερικό του κόμματος.

· Η έγκριση με «ομοφωνία» ακόμα και σε περίπτωση αντιτιθέμενων τάσεων όπως συνέβη με την διεθνή γραμμή του 9^ου και 10^ου Εθνικού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ).

4. Η διαστρέβλωση της Μαρξιστικής-Λενινιστικής θεωρίας της δικτατορίας του προλεταριάτου και της άρνησής της στην πράξη που προήλθε απ΄την άγνοια του ιστορικού ρόλου του προλεταριάτου και τη συστηματική άρνηση του ρόλου του ως πρωτοπορία της επανάστασης μολονότι μερικές φορές αναγνωρίζεται θεωρητικά. Ο Μάο Τσε Τούνγκ αποδίδει αυτόν το ρόλο, στη θεωρία και στην πράξη, αδιάκριτα στην αγροτιά, τους διανοούμενους, νεολαία και το στρατό. Είναι φανερό ότι στη σύλληψη και την πρακτική, η «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ» υιοθετεί αγροτίστικες θέσεις.

5. Η εκλεκτική και μηχανιστική αντίληψη της ταξικής πάλης η οποία αντιμετωπίζεται από συνθηκόλογες και οπορτουνιστικές θέσεις. Η τάση για συμφιλίωση είναι σταθερή στη «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ» και στη πρακτική που ακολούθησε.

6. Η κινεζική επανάσταση ήταν, στην ουσία, αστικοδημοκρατική επανάσταση στην οποία το προλεταριάτο είχε το ρόλο συμμάχου της αστικής τάξης και των μικραστικών στρωμάτων. Ο Μάο Τσε Τούνγκ δεν έκανε διάκριση μεταξύ των εννοιών: αστικοδημοκρατική επανάσταση, λαϊκο-δημοκρατική δικτατορία, αστική δημοκρατία νέου τύπου, κράτος της νέας δημοκρατίας, λαϊκή δημοκρατία.

7. Η λεγόμενη «Πολιτιστική Επανάσταση» δεν καθοδηγήθηκε ούτε απ΄την Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία ούτε απ΄το προλεταριάτο. Ήταν ένα αναρχικού τύπου πολιτικό κίνημα στην διάρκεια του οποίου μέτρησαν τις δυνάμεις τους οι διάφορες φράξιες που ανταγωνίζοταν για την εξουσία στην Κίνα. Στην διάρκεια του κινήματος διαπράχθησαν όλων των ειδών οι ακρότητες ενώ διαλύθηκαν όχι μόνο εργατικές και μαζικές οργανώσεις αλλά και οργανώσεις του κόμματος του Μάο.

8. Η Μαοϊκή εξωτερική πολιτική χαράσονταν πάντα με γνώμονα εφήμερα και πραγματιστικά κριτήρια και στη βάση των εθνικιστικών συμφερόντων της Κίνας. Τούτο φάνηκε καθαρά τόσο στην περίοδο της απελευθερωτικής πάλης όσο και στην περίοδο άσκησης της εξουσίας, όπως μπορεί να δεί κανείς απ΄τα παρακάτω παραδείγματα:

α) Το 1964, στην «πάλη» εναντίον των Αμερικάνων ιμπεριαλιαστών, συμμάχησε με τη Σοβιετική Ένωση μολονότι αυτή αναγνωρίζοταν παντού στον κόσμο ως ρεβιζιονιστική χώρα.

β) Αργότερα, άρχισε η πάλη εναντίον του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού.

γ) Μετά το 10^ο Συνέδριο του, το ΚΚΚ άρχισε την «πάλη» εναντίον του «κινδύνου του «σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού», προτείνοντας τη συμμαχία του «τρίτου κόσμου» με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και το «δεύτερο κόσμο». Στο θεωρητικό έργο του Μάο Τσε Τούνγκ μπορεί να βρεί κανείς ιδέες που αποτελούν τις ιδεολογικές και πολιτικές βάσεις της «θεωρίας των τριών κόσμων» που διατυπώθηκε στη συνέχεια απ' τους διαδόχους του. Αυτή η βάση μπορεί να βρεθεί στην αντίληψή του για την ταξική πάλη σε διεθνή κλίμακα και για την πάλη εναντίον του ιμπεριαλισμού.

9. Η πάλη του ΚΚΚ μ΄επικεφαλής το Μάο ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό δε στηρίχτηκε πραγματικά στις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού και του προλεταρικού διεθνισμού. Αντίθετα, ακολούθησε πάντα μια γραμμή συμφιλίωσης που εναρμονίζοταν πλήρως με τις αντι-μαρξιστικές αντιλήψεις για την ταξική πάλη γενικά και για την πάλη εναντίον του ρεβιζιονισμού μέσα στο κομμουνιστικό κόμμα. Τούτο εξηγεί γιατί το ΚΚΚ ήταν πάντα κατά της ενότητας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στη βάση προλεταριακών αρχών, γιατί διαστρέβλωσε ωμά τον προλεταρικό διεθνισμό αντικαθιστώντας με το σωβινισμό και την πρακτική του «πατρικού κόμματος» και απέρριπτε αλαζονικά κάθε Μαρξιστική-Λενινιστική κριτική.

10. Οι διαφωνίες μεταξύ του συντρόφου Στάλιν και του Μάο Τσε Τούνγκ αφορούσαν στην πραγματικότητα ζητήματα αρχών και είχαν σχέση με την αυθεντικότητα του Μαρξισμού-Λενινισμού ως οδηγού της επανάστασης. Οι διαφωνίες μεταξύ του συντρόφου Στάλιν και του Μάο Τσε Τούνγκ είχαν να κάνουν με βασικά χαρακτηριστικά της υλιστικής διαλεκτικής, του ιστορικού υλισμού, της θεωρίας της γνώσης, της ταξικής πάλης, της δικτατορίας του προλεταριάτου, του ιστορικού ρόλου του προλεταριάτου, της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και του προλεταρικού διεθνισμού. Ο Μάο Τσε Τούνγκ αναθεώρησε το βασικό περιεχόμενο της ενώ ο σύντροφος Στάλιν το υπεράσπισε ανυποχώρητα.

11. Στις σχέσεις με τον Τίτο, ο Μάο Τσε Τούνγκ και το ΚΚΚ ποτέ δεν πήραν καθαρή θέση αρχών. Έτσι τους είδαμε να ελίσσονται σαν φίδι μεταξύ τελείως αντίθετων απόψεων. Η έλλειψη αρχών τους οδήγησε να χαρακτηρίσουν τον Τίτο μερικές φορές «σιδερένιο άνδρα» και μερικές φορές ρεβιζιονιστή, να επικροτήσουν την «ουδερότητά» του και το «κίνημα των αδέσμευτων» όπου άνηκε. Ανεξάρτητα απ΄το τι είπε ο Μάο Τσε Τούνγκ και το ΚΚΚ στη μια ή την άλλη περίπτωση, είναι σαφές ότι η σκέψη του Μάο και του Τίτο συμφωνούν σ’ όλα τα βασικά σημεία.

12. Το θεμελιώδες περιεχόμενο των έργων που απαρτίζουν τον πέμπτο τόμο των Διαλεκτών έργων αποτελεί τη «σκέψη Μάο Τσε Τούνγκ». Διατηρούν με αυθεντικότητα τη βασική γραμμή σκέψης που εκφράστηκε στους τέσσερις προηγούμενους τόμους. Μπορεί κάποιος να καταλήξει σ΄αυτό το συμπέρασμα συγκρίνοντας την αντίληψη που καθοδηγεί τη σκέψη του σ΄ όλους τους πέντε τόμους του γνωστού έργου του με τις θεμελιώδεις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού: στη φιλοσοφία, για το ρόλο των διαφόρων τάξεων στην κοινωνία και την επανάσταση, για την ταξική φύση του ιδεολογικής διαπάλης στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κόμματος, για την ταξική φύση της πολιτικής των συμμαχιών για την επανάσταση και για την έννοια του ταξικού περιεχομένου της πολιτικής εξουσίας στα διάφορα στάδια της επανάστασης συμπεριλαμβανομένου και του σοσιαλιστικού.

Κολομβία, Οκτώβριος 2011

Διαβάστε Περισσότερα »