Κλέμεντ Γκότβαλντ - Ο μεγάλος τσεχοσλοβάκος κομμουνιστής ηγέτης

Ο Κλέμεντ Γκότβαλντ, καθοδηγητής του τσεχοσλοβάκικου προλεταριάτου και μια απ' τις επιφανέστερες ηγετικές φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, γεννήθηκε στις 23.11.1896 στο χωριό Γκέγκιτς της Μοραβίας απο φτωχή αγροτική οικογένεια.

Ο μικρός Κλέμεντ, στέλνετε απ' τους γονείς του σε συγγενείς στη Βιέννη για να δουλέψει και να μάθει το επάγγελμα του μαραγκού. Έτσι ο Γκότβαλντ, που απο την παιδική του ηλικία γνώρισε την πείνα, την ανέχεια, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση, μπαίνει μικρός στην βιοπάλη, γεγονός που ατσαλώνει γρήγορα το χαρακτήρα και τον οδηγεί νωρίς (16 χρονό) στις γραμμές του σοσιαλδημοκρατικού νεολαιίστικου κινήματος. Όταν αργότερα για πρώτη φορά διάβασε το "Κράτος και Επανάσταση" του Λένιν δήλωσε: "τώρα μου άνοιξαν τα μάτια,  ως τώρα βάδιζα στα σκοτάδια".

Ο πρώτος παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, η μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, ο αγώνας για την κατάκτηση της ανεξαρτησίας της πατρίδας του, οι μαχητικοί ταξικοί αγώνες της εργατικής τάξης και της αγροτιάς της Τσεχίας και Σλοβακίας τον βρίσκουν πρωτοπόρο μαχητή κομμουνιστή στις πρώτες γραμμές των επαναστατικών ταξικών αγώνων του προλεταριάτου της χώρας του.

Στην περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου επιστρατεύεται, στη συνέχεια αποφασίζει να λιποταχτήσει και αγωνίζεται κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Στα μέσα του 1919 η Τσεχοσλοβακία αποκτά την ανεξαρτησία της.

Ο μεγάλος Οχτώβρης και οι ταξικοί αγώνες του προλεταριάτου επιρρεάζουν θετικά το εργατικό κίνημα στην Τσεχοσλοβακία που οδηγείται στην ίδρυση του κομμουνιστικού κόμματος το 1921, του οποίου ένας από τους ιδρυτές του ήταν και ο Κλέμεντ Γκότβαλντ. Ο Γκότβαλντ στέλνεται από το κόμμα σαν στέλεχος στη Σλοβακία.

Με την πρακτική πολιτική δράση και τη συνεχή θεωρητική κατάρτιση αναδείχνεται σ' ένα απο τα πιό δραστήρια και ικανά στελέχη του ΚΚΤσ, αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Το 1925 είναι μέλος της ΚΕ και του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΤσ. Και στα 1926-29 είναι υπεύθυνος του τμήματος προπαγάνδας και διαφώτισης της ΚΕ του ΚΚΤσ, ενώ στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΤσ (1929) εκλέγεται Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΤσ και το 1945 πρόεδρος του ΚΚΤσ. Το 1928 εκλέγεται μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΕΕΚΔ) και στα 1931-1943 χρημάτισε Γραμματέας της ΕΕΚΔ.

Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία αγωνίστηκε για την συγκρότηση Ενιαίου Εθνικού Λαϊκού Μετώπου ενάντια στην αντίδραση. Καλούσε συνέχεια το λαό να ξεσηκωθεί ενάντια στους χιτλερικούς κατακτητές. Το 1944 φουντώνει το παρτιζάνικο κίνημα στη Σλοβακία, το οποίο καθοδηγείται απο τον ίδιο τον Γκότβαλντ με επιτυχία. Με τη βοήθεια του κόκκινου στρατού που προχωρούσε θριαμβευτικά από νίκη σε νίκη, τον απρίλη του 1945 στο Κοσίτσε (στα ανατολικά σύνορα της Σλοβακίας) η κυβερνητική επιτροπή καταστρώνει το σχέδιο για την μετά την απελευθέρωση κατάσταση. Στις 7.5.1945 τα Σοβιετικά στρατεύματα απελευθερώνουν την Πράγα. Η κυβέρνηση μεταφέρεται στην Πράγα. Το ΚΚΤσ, με επικεφαλής τον Γκότβαλντ δουλεύει ακούραστα και κινείται δραστήρια για την τελική επικράτηση της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Το ΚΚΤσ συντρίβει τα σχέδια της αντίδρασης και ο λαός με επικεφαλής το κόμμα παίρνει την εξουσία στις 25.2.1948.

Το κόμμα εγκαθιδρύει Λαϊκή Δημοκρατία και ρίχνεται στη δουλειά, εφαρμόζοντας δίχρονο πλάνο. Το ΚΚΤσ αποκτά μεγάλο κύρος, έχει την εκτίμηση της Σοβιετικής Ένωσης και ειδικά του ίδιου του Στάλιν και όλων των άλλων κρατών των Λαϊκών Δημοκρατιών.

Ο Γκότβαλντ ήταν πράγματι ένας ικανός ηγέτης του προλεταριάτου με πολλά προσόντα που ο λαός της χώρας του τον θεωρούσε δικαιολογημένα δικό του άνθρωπο, γιατί προέρχονταν από την ίδια την εργατική τάξη.

Επιστρέφοντας από την κηδεία του Στάλιν "πεθαίνει" απρόοπτα μέσα σε 3 μέρες, δηλαδή στις 14.3.1953. Η ιατρική ανακοίνωση έλεγε ότι πέθανε από πνευμονία, ο κόσμος όμως δεν το πίστεψε διότι σχημάτισε τη γνώμη ότι ο Κλέμεντ Γκότβαλντ δηλητηριάστηκε στη Μόσχα για αργό αλλά σίγουρο θάνατο. Η γυναίκα του είχε δηλώσει τότε: "μου καταστρέψατε τον άνδρα μου". Από εκείνη τη στιγμή έγινε άφαντη από την κοινωνία. Ετσι εξοντώνεται από τη ρεβιζιονιστική αντίδραση ένας από τους πιο πιστούς μαθητές και συναγωνιστές του Ιωσήφ Στάλιν ένας μαχητικός και συνεπής υπερασπιστής της υπόθεσης της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, που το διεθνές προλεταριάτο θα διατηρεί ζωντανό στη μνήμη του και θα τον τιμά για τους λαμπρούς του αγώνες.

«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 26, 1-31 Δεκέμβρη 1994

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του MATYAS RAKOSI (14.3.1892-5.2.1971) απ την προδοτική αντικομμουνιστική σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΚΑΝΤΑΡ και οι ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ χρουστσο-μπρεζνιεφικοί σοσιαλδημοκράτες του «Ριζοσπάστη»

Φέτος το Φλεβάρη, για πρώτη φορά μετά σχεδόν 60 χρόνια απ’ τη σύλληψη και γκαγκστερική βίαιη απαγωγή του μεγάλου Ούγγρου επαναστάτη σταλινιστή ηγέτη MATYAS RAKOSI απ’ την πατρίδα του και 46 χρόνια απ’ τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του απ’ τη φασιστική συμμορία των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σοσιαλδημοκρατών, «θυμήθηκαν», υποτίθεται, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ να «ενημερώσουν» τους αναγνώστες τους, ισχυριζόμενοι ότι ο RAKOSI πέθανε απλά από φυσικό θάνατο, και μάλιστα στην πατρίδα του, την Ουγγαρία, όπου δήθεν ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του – ξεπερνώντας έτσι, σε ψευδολογίες, κατά πολύ το δάσκαλό τους Joseph Goebels.

Έτσι, λοιπόν, ανερυθρίαστα και με απύθμενο θράσος – χαρακτηριστικό των αντισταλινικών χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών – γκεμπελίσκων «πληροφορούν» τους αναγνώστες απ’ τη στήλη «ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ» της ρεφορμιστικής κιτρινο-φυλλάδας «Ριζοσπάστης»: το «1971 πεθαίνει ο Ούγγρος κομμουνιστής Ματίας Ράκοσι, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Γενικός Γραμματέας των Ούγγρων εργαζομένων (1945-1956) και πρωθυπουργός της Ουγγαρίας (1952-1953)» («Ρ» 5/2/2014, σελ. 2).

Οι επαναστάτες κομμουνιστές καλούνται να αποκαταστήσουν την ιστορική αλήθεια, αποκαλύπτοντας και καταγγέλλοντας αυτά τα χονδροειδέστατα ΨΕΥΔΗ στην εργατική τάξη και στο λαό. Στο «αθώο» αυτό ελεεινογράφημα περιέχονται ΔΥΟ χονδροειδέστατα ΨΕΥΔΗ: πρώτο, ο MATYAS RAKOSI ΔΕΝ πέθανε από φυσικό θάνατο, άλλα εξοντώθηκε-ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ, κάτω από άγνωστες συνθήκες, απ’ την προδοτική σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΚΑΝΤΑΡ, δεύτερο, ΔΕΝ ζούσε ΟΥΤΕ πέθανε στην πατρίδα του την Ουγγαρία, όπως αφήνεται κουτοπόνηρα να εννοηθεί, αλλά στον τόπο της ΕΞΟΡΙΑΣ του στην καπιταλιστική χρουστσο-μπρεζνιεφική Σοβιετική Ένωση (στο Gorky-Novgorad, όπως έγινε γνωστό τα τελευταία χρόνια), μετά 15 χρόνια εξορίας, άγνωστο σε πόσα μέρη της Σοβιετικής Ένωσης.

Αυτό είναι ΜΟΝΟ ένα μέρος της ιστορικής αλήθειας για την τύχη του αγαπημένου ηγέτη της ουγγρικής εργατιάς-αγροτιάς. Γιατί είναι γνωστό στους κομμουνιστές αλλά και στους γκεμπελίσκους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ – ΣΥΝΕΝΟΧΟΥΣ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ των GOTTWALT-BIERUT-RAKOSI-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – ότι η αντικομουνιστική φασιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Μικογιάν, κλπ., επιτέθηκε και ουσιαστικά παραμέρισε την επαναστατική ηγεσία του Ουγγρικού κόμματος, μ’ επικεφαλής τον αδιάλλακτο επαναστάτη κομμουνιστή σταλινιστή MATYAS RAKOSI, ακόμα απ’ την ίδια μέρα της κηδείας του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος στις «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ» του, ενώ τον Ιούνη του 1953 προχώρησε ανοιχτά πλέον, με ωμό και βίαιο τρόπο στον οριστικό παραμερισμό και στην αντικατάσταση της επαναστατικής ηγεσίας, επιβάλλοντας ως πρωθυπουργό τον Imre Nagy (7.6.1896-16.6.1958)και τον Janos Kadar (26.5.1912-6.7.1989) στην ηγεσία, βγάζοντας τον απ’ τη φυλακή – ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ έτσι, βίαια και πραξικοπηματικά τη Λαϊκή Εξουσία στην Ουγγαρία.

Μετά την αυστηρή απομόνωση-σύλληψή του τον απήγαγαν γκανγκστερικά απ’ την πατρίδα του και τον μετέφεραν δια της βίας παράνομα στη Σοβιετική Ένωση στον τόπο ή τόπους εξορίας και το 1971 τον ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ, όπως δολοφόνησαν και τους GOTTWALT-BIERUT-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (όλοι τους Αρχηγοί επαναστατικών κομμάτων και μέλη της Εκτελεστική Επιτροπή της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς):

KLEMENT GOTTWALT (23.11.1896-14.3.1953). Ο GOTTWALT λίγες μέρες μετά την επιστροφή του στην Πράγα απ’ την κηδεία του ΣΤΑΛΙΝ στη Μόσχα πεθαίνει. Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η δολοφονική συμμορία των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Μικογιάν κλπ. τον δηλητηρίασε.

BOLESLAW BIERUT (18.4.1892-12.3.1956). Στη Μόσχα πεθαίνει το 1956 o BIERUT, προφανώς δηλητηριασμένος απ’ τη χρουστσοφική προδοτική συμμορία.

MATYAS RAKOSI (14.3.1892-5.2.1971). Στον τελευταίο τόπο της εξορίας, το Gorky της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, εξοντώνεται-δολοφονείται, κάτω από άγνωστες συνθήκες, ο RAKOSI, μετά 15 χρόνια εξορίας, απ’ την αντικομμουνιστική σοσιαλφασιστική συμμορία των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-KADAR.

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ (27.4.1903-Αυγουστος 1973). ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ στον τελευταίο τόπο της εξορίας του, Σουργκούτ της Σιβηρίας, απ’ τη σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ, μετά 17 χρόνια εξορίας, τον Αύγουστο του 1973, παραμονές της πολιτικής «αλλαγής» στην Ελλάδα, για να μην επιστρέψει ζωντανός στην πατρίδα του και τους χαλάσει τα προδοτικά σχέδια. Οι σοβιετικοί και έλληνες ρεβιζιονιστές ανακοίνωσαν δυο αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες εκδοχές θανάτου: «από καρδιά» (1973 )και «αυτοκτονία» (1990), και επομένως ΨΕΥΔΕΙΣ εκδοχές, για να αποκρύψουν απ’ την εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό το ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ που διέπραξαν, στερώντας τους τον ικανότατο ΜΕΓΑΛΟ xιλοτραγουδισμένο ηγέτη τους. Ορθότατα σημείωνε ο κομμουνιστής ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗΣ: «Την 1^η Αυγούστου 1973 ο χρουστσωφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν το τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές….Ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσωφική ηγεσία αν δεν της το ζήτησε εκείνος για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη. Όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη»( ΝΙΚΑΝΔΡΟΥ ΚΕΠΕΣΗ: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ.45-46, Αθήνα 2006).

Διαβάστε Περισσότερα »