Ο Muhammad Ali για τον Paul Robeson

Bill Russell, Muhammad Ali, Kareem Abdul-Jabbar

Με αφορμή το θάνατο στις 3 Ιουνίου του μεγάλου αγωνιστή και αθλητή της πυγμαχίας Muhammad Ali τιμούμε τη μνήμη του δημοσιεύοντας για πρώτη φορά μεταφρασμένο στα Ελληνικά τηλεγράφημά του το 1969 στα 71 γενέθλια του Μεγάλου Αγωνιστή καλλιτέχνη σταλινικού Paul Robeson:

Paul Robeson

«Χαιρετίζω τον Paul Robeson, έναν από τους μεγαλύτερους, που γεννήθηκαν ποτέ στην Αμερικάνικη γη, και δυο γενιές πριν από μένα έδρασε ως πρωτοπόρος για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και για τα ίσα δικαιώματα του μαύρου λαού της Αμερικής, που όπως εγώ ο ίδιος και ο Robeson πλήρωσε πολύ ακριβά. Δεν λύγισε ποτέ και παραμένει φάρος της ελευθερίας για όλους. Ως πρωταθλητής πυγμαχίας βαρέων βαρών, νιώθω μια τιμή να χαιρετίσω τον Paul Robeson στα 71 γενέθλιά του που βοήθησε να ανοίξει ο δρόμος για την επερχόμενη νίκη.»

Δήλωση του Muhammad Ali με την οποία εξηγεί γιατί αρνήθηκε να καταταγεί στο στρατό των ΗΠΑ και να πολεμήσει στον πόλεμο του Βιετνάμ:

«Η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να πάω να πυροβολήσω τον αδελφό μου ή κάποιον πιο σκουρόχρωμο άνθρωπο ή κάποιους πεινασμένους ανθρώπους που ζουν στη λάσπη για το χατήρι της μεγάλης ισχυρής Αμερικής.

Και να τους πυροβολήσω για ποιο λόγο;

Δεν με αποκάλεσαν ποτέ αράπη, δεν με λίντσαραν ποτέ, δεν με σνόμπαραν ποτέ, δεν μου στέρησαν την εθνικότητά μου, δεν βίασαν και δεν σκότωσαν τη μητέρα μου και τον πατέρα μου. Να τους πυροβολήσω για ποιό λόγο;

Δεν θα τους πυροβολήσω. Είναι μικρά μαύρα παιδιά, μωρά και γυναίκες, πως μπορώ να τους πυροβολήσω; Βάλτε με φυλακή.»

«Δεν γνωρίζω τίποτα για το Βιετνάμ και δεν έχω τίποτα να χωρίσω με τους Βιετκόνγκ. Τουλάχιστον, αυτοί δεν με φωνάζουν βρωμο-νέγρο»

Σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι λευκοί στέλνουν τους μαύρους να πολεμούν τους κίτρινους για να προστατέψουν μια χώρα που αυτοί έκλεψαν από τους ερυθρούς, αυτή είναι η κατάταξη»

Διαβάστε Περισσότερα »

Η περίπτωση του μεγάλου πολυταλαντούχου καλλιτέχνη επαναστάτη κομμουνιστή σταλινικού PAUL ROBESON

ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΑ – ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ Γ΄ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

Η περίπτωση του μεγάλου πολυταλαντούχου καλλιτέχνη επαναστάτη κομμουνιστή σταλινικού PAUL ROBESON

Η «συντακτική επιτροπή» της ρεφορμιστικής κιτρινοφυλλάδας «Μαρξιστική Σκέψη» – «έντυπο» αχαλίνωτης λασπολογίας σε βάρος του επαναστατικού κινήματος της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς και  προβολής αντιμαρξιστικών αστικο-ρεβιζιονιστικών απόψεων – και  πρώτα-πρώτα ο εκδότης του, μια απ’ τις πιο γλοιώδεις και άφθαστου μεγέθους περιπτώσεις πεζοδρομιακού χαρακτήρα λασπολογίας, μα πρωτίστως φιλο-Χιτλερικός ΧΡ. ΚΕΦΑΛΗΣ (υπερασπιστής της ψευδέστατης Ναζι-φασιστικής εκδοχής απόδοσης του αποτρόπαιου Χιτλερικού εγκλήματος του ΚΑΤΙΝ στον Κόκκινο Στρατό, κλπ.)  αποφάσισε εκ νέου, και για πολλοστή φορά, να κατασυκοφαντήσει τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ που σύντριψε το Χιτλερικό Ναζι-φασισμό και μαζί του τον «αντισημιτισμό», παρουσιάζοντάς τον όχι μόνο ως «μεγάλο εγκληματία»(!) μα ακόμα και ως «αντισημίτη»(!). Επιπλέον επιχειρεί να λασπώσει το διάσημο, γνωστό σ’ ολόκληρο τον κόσμο, μεγάλο αφροαμερικανό πολυταλαντούχο επαναστάτη καλλιτέχνη (τραγουδιστή, ηθοποιό, κλπ.) κομμουνιστή σταλινικό PAUL ROBESON (9.4.1898-23.1.1976), και αυτή τη φορά δια στόματος του γιου του Paul Robeson Jr.

Έτσι στο τελευταίο τεύχος, αφιερωμένο στο «εθνικό ζήτημα» (συνονθύλευμα αστικο-ρεφορμιστικών απόψεων) αναδημοσιεύεται (απ’ το περιοδικό «Jewish Currents» Νοέμβρης 1981) ομιλία του Paul Robeson Jr. σε μια εκδήλωση αντιδραστικών Εβραίων με τίτλο «Πως ο πατέρας μου συνάντησε για τελευταία φορά τον Ιτζίκ Φέρερ»  («Μ.Σ.» τ. 19/ ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2016, σελ. 160-167) καθώς και ένα άλλο «κείμενο» του πράκτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού, φιλο-Χιτλερικού σαλτιμπάγκου Ν.Χρουστσόφ (φιλο-Χιτλερική Πράξη ήταν η μετονομασία του «STALINGRAD» σε «VOLGOGRAD», αρχές Νοέμβρη 1961, απ’ την προδοτική του κλίκα), με τίτλο «Ο αντισημιτισμός του Στάλιν» (στο ίδιο σελ. 149-159), ενώ προς «συμπλήρωση» του «θεάρεστου έργου» της λασπολογίας αναδημοσιεύεται μια φωτογραφία του PAUL POBESON με τους Ιτζίκ Φέρερ και Σόλομον Μίκοελς (New York 1943) και μία μελών της «Εβραϊκής Αντιφασιστικής Επιτροπής» (Μόσχα 1946) για να σημειώσει ότι απ’ αυτούς «οι περισσότεροι, συγγραφείς, ποιητές και διανοούμενοι χάθηκαν αργότερα στις αντισημιτικές εκκαθαρίσεις του Στάλιν» (στο ίδιο σελ. 162).

α. «Δίωξη όσων σκέφτονταν διαφορετικά;»: 1^ο μεγάλο χονδροειδές ΨΕΥΔΟΣ

Την άποψη για «διώξεις» όσων σκάφτονταν διαφορετικά»(!) στη Σοβιετική Ένωση της σταλινικής περιόδου εκπροσωπούσε ανέκαθεν – αλλά και ΣΗΜΕΡΑ – το σύνολο των αντιπάλων και λυσσαλέων εχθρών του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού της παραδοσιακής αστικο-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης (φασίστες, Ναζι-φασίστες, εθνικιστές, κλπ.) αλλά και οι διάφοροι ψευτο«δημοκράτες» αστοί, το σύνολο των αντεπαναστατών μενσεβίκων τροτσκιστών (παλιών και νέων) και διάφοροι εκπρόσωποι της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας, με αποκλειστικό σκοπό – στα πλαίσια της αχαλίνωτης αντικομμουνιστικής εκστρατείας-προσπάθειας – τη δυσφήμιση και κατασυκοφάντηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, διαστρεβλώνοντας όμως κατάφορα και προκλητικά την ιστορική πραγματικότητα αυτής της ιστορικής περιόδου. Σ’ αυτούς  απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 του 20^ου αιώνα προστέθηκε και η νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία (τα χρουστσοφικά αστικά κόμματα όλων των χωρών), αλλά και δεκαετίες αργότερα ένας Ελβετός χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης, ο Martin Schwander (γενν. 1949), που κι αυτός στα τέλη του 20^ου αιώνα στη «βιογραφία» για τον PAUL ROBESON – που σχετίζεται με το θέμα μας – κάνει λόγο για «δίωξη όσων σκέφτονταν διαφορετικά κατά τη Σταλινική εποχή»: «Η εισήγηση του Χρουστσώφ στο ΧΧ συνέδριο του ΚΚΣΕ για τη δολοφονία, τη δίωξη και τον αποκλεισμό όσων σκέφτονταν διαφορετικά κατά τη Σταλινική εποχή δεν άφησαν ίσως ψυχρό (= αδιάφορο) τον Robeson, όμως τα αποσιώπησε λόγω των δικών του βιωμάτων ως αφροαμερικανού στις ΗΠΑ και στη ΕΣΣΔ» (Martin Schwander: «PAUL ROBESON, Eine Biographie, Mit einem Vorwort von Romesh Chandra», σελ. 150, Neue Impulse Verlag, Essen 1998). 

Αποτελεί χονδροειδέστατο ΨΕΥΔΟΣ της παραδοσιακής διεθνούς αστικο-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης και των χρουστσοφικών-τροτσκιστών ότι στη Σοβ. Ένωση έγινε «δίωξη» και μάλιστα «δολοφονία όσων σκέφτονταν διαφορετικά κατά τη Σταλινική εποχή», γιατί είναι πασίγνωστο ότι στην τότε σοσιαλιστική Σοβιετική κοινωνία – μα ακόμα και στο κόμμα των Μπολσεβίκων παρά την κυρίαρχη επαναστατική γραμμή – υπήρχαν πάντα διαφορετικές απόψεις (Μπουχάριν, Τρότσκι, Κάμενεφ, Ζηνόβιεφ, κλπ.) και κανείς δε διώχθηκε και πολύ περισσότερο ΔΕΝ εκτελέστηκε γι’ αυτό το λόγο.  Μάλιστα βιβλία τους με λαθεμένες και αντιμαρξιστικές απόψεις είχαν εκδοθεί τόσο στη Σοβιετική Ένωση όσο και στο εξωτερικό. Ας αναφερθεί μόνο το βιβλίο του Ν. Μπουχάριν: «Ο δρόμος προς το σοσιαλισμό» που κυκλοφόρησε σχεδόν ταυτόχρονα, το 1925, στη Σοβιετική Ένωση και στην Αυστρία: N.Bucharin: “Der Weg zum Sozialismus”, Verlag fuer Literatur und Politik, Wien 1925 (στα ελληνικά: Ν. Μπουχάριν: «Ο δρόμος προς το σοσιαλισμό και η συμμαχία με την αγροτιά», εκδ. Αναγνωστίδη, χ.χ.), αλλά και ο ίδιος ο Μπουχάριν στον πρόλογο της γερμανικής έκδοσης επιβεβαιώνει την έκδοση αυτής της μπροσούρας σ’ άλλες γλώσσες: «αυτές οι σκέψεις δικαιολογούν, νομίζω, τη δημοσίευση της μπροσούρας σε άλλες γλώσσες» (N.Bucharin: “Der Weg zum Sozialismus”, σελ. 6, Verlag fuer Literatur und Politik, Wien 1925) (όποιος έχει έστω και στοιχειώδη γνώση της διεθνούς βιβλιογραφίας και της ιστορίας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος γνωρίζει τα παραπάνω).

Αυτό που πράγματι συνέβη και αποτελεί πραγματικό ιστορικό γεγονός είναι ότι καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν διάφοροι συνωμότες, κατάσκοποι, δολιοφθορείς, μέλη τρομοκρατικών Οργανώσεων για ΠΡΑΞΕΙΣ τρομοκρατικού χαρακτήρα, δολοφονιών και σχεδιασμού νέων δολοφονιών. Σ’ εκείνη την περίοδο – παραμονές της ιμπεριαλιστικής επίθεσης της Χιτλερικής γερμανίας κατά της Σοβιετικής Ένωσης και όξυνσης της ταξικής πάλης – οι διάφοροι αντεπαναστάτες (Μπουχάριν, Τρότσκι, Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, κλπ.) συγκρότησαν παράνομες τρομοκρατικές Οργανώσεις με σκοπό τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ κυβερνητικών και κομματικών στελεχών. Γνωστές είναι οι ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ των Σ.Μ.Κίροφ, Β.Ρ. Μενζίσκι, Β.Β. Κουϊμπισεφ, Α.Μ. Γκόρκι, κλπ., αλλά και ο σχεδιασμός δολοφονίας και άλλων στελεχών: «το τροτσκιστο-ζηνοβιεφικό Κέντρο, που δεν περιορίστηκε μόνο στη δολοφονία του συντρόφου KIROW, προετοίμαζε σειρά τρομοκρατικών ενεργειών ενάντια στους συντρόφους STALIN, WOROSCHILOW, SHDANOW, KAGANOWITSCH, L.M. ORDSHONIKIDSE, KOSSIOR και POSTYSCHEW» («Prozessbericht ueber die Strafsache des Trotzkistisch-Sinowjewistischen Terroristischen Zentrums», σελ. 181, Moskau 1936).

Ας γίνει εδώ σύντομα αναφορά μόνο στην περίπτωση της τρομοκρατικής δράσης του Μπουχάριν, όπως την αφηγείται-ομολογεί ανοιχτά ο στενός του φίλος Humbert-Droz. Ο πολύ στενός ιδεολογικο-πολιτικός και προσωπικός φίλος του Μπουχάριν, Ελβετός Jules Humbert-Droz, πρώην γραμματέας της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ (1921-1928), σε συνέντευξή του (30/10/1965) αλλά και σε γράμμα του (22/11/1965) στον A.G.Loewy μιλώντας για την τελευταία συνάντησή του με το Μπουχάριν λέει: «είδα το Μπουχάριν για τελευταία φορά τέλη Μάη 1929. Με πληροφόρησε για δυο πράγματα: 1. οι  σύντροφοί του Rykow, Tomsky και άλλοι είχαν σχεδιάσει ένα Μπλοκ με τους Τροτσκιστές. Ο Tomsky είχε έρθει σε επαφή με τον Kamenew. 2. Η αντιπολίτευση σχεδιάζει την οργάνωση ατομικής τρομοκρατίας ενάντια στο Στάλιν» (A.G.Loewy: Die Weltgeschichte ist das Weltgericht, σελ. 373, Europa Verlag, Wien 1969). Επίσης ο ίδιος στο δεύτερο τόμο των απομνημονευμάτων του γράφει: «πριν από την αναχώρησή μου (για Λατινική Αμερική) επισκέφτηκα μια τελευταία φορά το Μπουχάριν, επειδή δεν ήξερα αν θα τον ξαναδώ κατά την επιστροφή μου. Είχαμε μια μακρά και ειλικρινή συνομιλία. Με ενημέρωσε σχετικά με τις επαφές της ομάδας του με την ομάδα των Sinowjew-Kamenew για το συντονισμό του αγώνα ενάντια στην εξουσία του Στάλιν. Ο Μπουχάριν μου είπε ακόμα ότι είχαν αποφασίσει να προσφύγουν στην ατομική τρομοκρατία για να απαλλαχτούν απ’ το Στάλιν! Αυτή ήταν η τελευταία συνομιλία μας. Εκείνοι που μετά το θάνατο του Λένιν θα μπορούσαν, στη βάση της διαθήκης του, να εξοντώσουν πολιτικά το Στάλιν, προσπαθούσαν να τον εξοντώσουν φυσικά, όταν αυτός είχε σταθερά στα χέρια το κόμμα και το μηχανισμό της αστυνομίας-ασφάλειας του κράτους.» (Karl Hofmaier: «Memoiren eines Schweizer Kommunisten / 1917-1947», σελ. 142, rotpunkt verlag, Zuerich 1978 και «Memoires de Jules Humbert-Droz» τόμος 2, σελ. 379-380).

Και ο κομμουνιστής Karl Hofmaier σχολιάζει τη στάση του αποστάτη Droz: «και για το κοινό Τροτσκιστο-Μπουχαρινικό δολοφονικό κέντρο ο Humbert-Droz σιώπησε ως το θάνατό του! Αυτό είναι και το επαίσχυντο τέλος του για πολλά χρόνια γραμματέα της Κομμουνιστικής Διεθνούς». (στο ίδιο, σελ. 380) (αργότερα ο αποστάτης Droz γίνεται γενικός Γραμματέας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ελβετίας 1946-1959), ενώ ο γραμματέας της Γ΄ΚΔ, Georgi Dimitroff, σε πολεμική αντιπαράθεση με τους διάφορους σοσιαλιστές ηγέτες (De Broyckere, Adler, Citrine και Schevenels, κλπ.) σημειώνει ΟΡΘΟΤΑΤΑ: «η δίκη ενάντια στους τρομοκράτες, τους πράκτορες του φασισμού, είναι αναπόσπαστο τμήμα του αντιφασιστικού αγώνα της διεθνούς εργατικής τάξης» (Georgi Dimitroff: “Gemeine Terroristen in Schutz nehmen, bedeutet dem Faschismus helfen!”, στο: «RUNDSCHAU» ueber Politik, Wirtschaft und Arbeiterbewegung, 5. Jahrgang, Νο 38, 27/8/1936, σελ. 1541, BASEL).     

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια, που δεν μπορεί να σβήσει η λασπολογία της καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης και των υπηρετών πρακτόρων της χρουστσοφικών-τροτσκιστών σοσιαλδημοκρατών.

β, «αντισημιτικές εκκαθαρίσεις του Στάλιν;» - ΣΤΑΛΙΝ «αντισημίτης;»: 2^ο μεγάλο χονδροειδές ΨΕΥΔΟΣ

Ο ασυγκράτητος αρχιλασπολόγος φιλο-Χιτλερικός Χρ.ΚΕΦΑΛΗΣ ανέσυρε απ’ τη ναφθαλίνη όχι μόνο τον αντιδραστικό Paul Robeson Jr., γιο του μεγάλου επαναστάτη σταλινικού καλλιτέχνη, αλλά και το δάσκαλό του αντικομμουνιστή φιλοχιτλερικό Νικίτα Χρουστσόφ, ελπίζοντας πως έτσι μπορεί να «τεκμηριώσει»(!) τον ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ «αντισημιτισμό»(!) του ΣΤΑΛΙΝ και  τη ΔΗΘΕΝ ύπαρξη «αντισημιτικής»(!) πολιτικής της σταλινικής περιόδου της Σοβιετικής Ένωσης, όπου ο αποστάτης αυτός διηγείται διάφορα παραμύθια για μικρά παιδιά (φανταστικές ιστορίες λασπολογίας) σε βάρος του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, τα οποία αντιγράφει και ο Paul Robeson Jr.: «και ναι, ο Στάλιν προσωπικά, για μια περίοδο πολλών χρόνων, ήταν υπεύθυνος για πολλές αντισημιτικές πολιτικές και πράξεις» (στο ίδιο τεύχος, σελ.164). 

Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι ο αισχρός λασπολόγος Χρ.Κεφαλής παρουσιάζει τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ ως «αντισημίτη» (!), αφού νωρίτερα, το 2012, δε δίστασε να εκστομίσει την εντελώς αδιανόητη μα υπαρκτή  λασπολογική και πρώτου μεγέθους φιλο-Χιτλερική σχιζοφρενική ΠΑΛΑΒΡΑ ότι «ο Στάλιν επιδίδεται ουσιαστικά σε φιλο-ναζιστική προπαγάνδα, την ώρα που οι ναζί βρίσκονται έξω από τη Μόσχα»(!!!) («Μ.Σ.», τ.6/ΙΟΥΛ.-ΣΕΠΤ. 2012, σελ.126), κι’ αυτός ο σχιζοφρενικός ισχυρισμός εκστομίζεται την ώρα που δολοφονούνταν μαζικά οι λαοί της Σοβ. Ένωσης στην πρωτεύουσα της πατρίδας τους απ’ τα χιτλερικά εγκληματικά κτήνη του γερμανικού Ναζι-φασισμού.

Για να «αποδείξει» τον ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ «αντισημιτισμό» του ΣΤΑΛΙΝ δεν περιορίστηκε μόνο στην αναδημοσίευση των λασπολογικών «κειμένων» των Νικίτα Χρουστσοφ-Paul Robeson Jr., αλλά φρόντισε να «κοσμήσει» τις σελίδες του λασπολογικού του «εντύπου» και με δυο φωτογραφίες: στη μια εικονίζεται ο ALBERT EINSTEIN με τους Ιτζίκ Φέρερ και Σόλομον Μίκοελς το 1943 στο Πρίνστον (στο ίδιο, σελ. 156) και στην άλλη  ο PAUL ROBESON με τους Ιτζίκ Φέρερ και Σόλομον Μίκοελς στη Νέα Υόρκη το 1943 (στο ίδιο, σελ. 162) για να «αποδείξει»(!!!), προφανώς, τη δήθεν «αθωότητα»(!) των δυο Εβραίων, μέσω(!) των μεγάλων προσωπικοτήτων ΑΪΝΣΤΑΪΝ-ΡΟΜΠΣΟΝ (εδώ βέβαια η ακραία επαρχιώτικη κουτοπονηριά του γελοίου και αφελέστατου μα πρώτα απ’ όλα αντιδραστικού λασπολόγου ΚΕΦΑΛΗ δεν γνωρίζει όρια, καταντάει πρωτευουσιάνικη γελοιογραφία χειρίστης μορφής).

Για κακή τύχη του κουτοπόνηρου φιλο-Χιτλερικού ΚΕΦΑΛΗ δεν υπάρχει καμία προφορική διαμαρτυρία «καταδίκης» για τις αντεπαναστατικές τους ΠΡΑΞΕΙΣ (και όχι για διαφορετικές απόψεις)  και τις εκτελέσεις των δυο Εβραίων Φέρερ-Μίκοελς ούτε τότε ούτε αργότερα από τον μεγάλο κομμουνιστή καλλιτέχνη PAUL ROBESON μα ούτε και από τον αντιφασίστα μεγάλο φυσικό ALBERT EINSTEIN μα ούτε και στα γραπτά τους. Και ακόμα χειρότερο για τους λασπολόγους Κεφαλήδες ΔΕΝ υπάρχει ούτε στα γνωστά «κείμενα» και των δύο: P.ROBESON-A.EINSTEIN, κάποια αναφορά ή έστω η παραμικρή νύξη για δήθεν ΥΠΑΡΞΗ «αντισημιτικής» πολιτικής κατά τη σταλινική περίοδο στην ΕΣΣΔ (ευτυχώς τα γραπτά και των δυο υπάρχουν στα αγγλικά, γερμανικά και σε άλλες γλώσσες).

Έτσι – κι αυτό είναι το ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ – η φιλο-Χιτλερική έξαλλη, ακραίας χυδαιότητας και προκλητικότατη , αντισταλινική λασπολογία, κορυφώνεται στο πιο μεγάλο και χονδροειδέστατο ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ: η εργατική τάξη και οι λαοί, πρώτα απ’ όλα η σημερινή νεολαία, «πληροφορούνται» απ’ τα φιλο-Χιτλερικά «Χείλη» των διαφόρων ελεεινών  συκοφαντών τύπου Χρουστσοφ-Robeson Jr.-ΚΕΦΑΛΗΔΩΝ, ότι «αντισημίτης» ΔΕΝ ήταν ο αρχιδήμιος δολοφόνος των λαών ΧΙΤΛΕΡ – παρόλο που ο αντισημιτισμός υπήρξε-είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ναζι-φασισμού – αλλά ο ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ δηλ. αυτός ΑΚΡΙΒΩΣ που σύντριψε το τέρας του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού και μαζί του τον αντισημιτισμο(!!!).

    

γ. PAUL ROBESON «αντισταλινικός;»: 3^ο μεγάλο χονδροειδές ΨΕΥΔΟΣ

Οι λασπολογίες και ο διασυρμός του μεγάλου επαναστάτη PAUL ROBESON από το γιο του στου οποίου τα δόντια είναι ακόμα κολλημένο το ψωμί που έφαγε την εποχή του ΣΤΑΛΙΝ στη Σοβιετική Ένωση, που διαφημίζονται-προβάλονται με μεγάλη ικανοποίηση απ τον αρχιλασπολόγο ΚΕΦΑΛΗ, δεν συνιστούν μόνο πρωτοφανείς και αδιανόητες αθλιότητες, αλλά πρώτα απ’ όλα ΔΕΝ έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα, όπως θα καταδειχθεί στα παρακάτω:

Ο προαναφερόμενος Martin Schwander, ψάχνοντας να βρει στοιχεία «καταδίκης» των υποτιθέμενων «σταλινικών εγκλημάτων»(!) απ’ τον κομμουνιστή PAUL ROBESON, δεν βρήκε τίποτε (καμιά δήλωση ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο), κάτι, που ΕΠΙΠΛΕΟΝ επιβεβαιώνει και ο λασπολόγος γιος του όταν δηλώνει: «από όσο ξέρω δεν έκανε μετά ως το θάνατό του ούτε ιδιωτικά, ούτε δημόσια κάποιο σχόλιο γι’ αυτά». Και αφού δεν μπόρεσε να βρει απολύτως τίποτα (καμιά σχετική δήλωση ή ενέργεια) αποφασίζει να μεταμορφωθεί σε «χαρτορίχτρα»(!), γράφοντας: ότι τα υποτιθέμενα, κατά τους Χρουστσοφ-τροτσκιστές, «σταλινικά εγκλήματα»(!) «δεν άφησαν ίσως ψυχρό (= αδιάφορο) τον Robeson, όμως τα αποσιώπησε»(!). Αλήθεια από πού τα «ξέρει» αυτά ο χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης Schwander, συκοφάντης των ΣΤΑΛΙΝ-ROBESON;

Καταρχήν οι ισχυρισμοί αυτοί, δηλ. ότι «δεν άφησαν ίσως ψυχρό τον Robeson» ΔΕΝ αποτελούν «απόδειξη», δεύτερο, συνιστούν χονδροειδέστατο ΨΕΥΔΟΣ πως τάχα τα «αποσιώπησε»(!) ο PAUL ROBESON, γιατί απλούστατα ΔΕΝ υπήρχαν αυτά τα διαβόητα «εγκλήματα» για λόγους «διαφωνίας», και επομένως, ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτό το λόγο, ΔΕΝ υπήρχε καν αντικείμενο «καταδίκης» τους εκ μέρους του μεγάλου επαναστάτη καλλιτέχνη κομμουνιστή.

Γράφει ακόμα ο Schwander: «Σύμφωνα με τον Paul Robeson Jr., ο ROBESON διάβασε ολόκληρη τη μυστική έκθεση του Χρουστσώφ στη «New York Times»: «Τη διάβασε, γνώριζε ότι ήταν σωστή. Αλλά από όσο ξέρω δεν έκανε μετά ως το θάνατό του ούτε ιδιωτικά, ούτε δημόσια κάποιο σχόλιο γι’ αυτά» (παρατίθεται από Martin Duberman, Paul Robeson, New Press, New York 1996, σελ. 416). Η ΕΣΣΔ ήταν για τον ROBESON η αταλάντευτη δύναμη η οποία είχε γραμμένο στη σημαία της την ισότητα των λαών στο εσωτερικό της και σε ολόκληρο τον κόσμο και η οποία στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε δώσει τα πιο πολλά θύματα. Όλα τα άλλα ήταν δευτερεύοντα μπροστά σε αυτή την εκτίμηση.» (Schwander, στο ίδιο, σελ. 150).

Πρώτα-πρώτα από πού «ήξερε» ο Paul Robeson Jr. ότι ο πατέρας του PAUL ROBESON είχε τη γνώμη δηλ. «γνώριζε ότι ήταν σωστή»(!) τάχα η μυστική έκθεση του Χρουστσώφ, αφού όπως δηλώνει ο ίδιος, οπατέρας του δεν εκφράστηκε ΠΟΤΕ δηλ. «δεν έκανε μετά ως το θάνατό του ούτε ιδιωτικά, ούτε δημόσια κάποιο σχόλιο γι’ αυτά»; Φαίνεται όμως πως ο γιός Paul Robeson Jr. περνώντας ανοιχτά στην αστικο-ιμπεριαλιστική αντίδραση «ανέπτυξε» στην αγκαλιά της, πέραν των πολλών άλλων «ικανοτήτων» του, και τις «σημαντικές μαντικές του ικανότητες»(!), ξεπερνώντας και τον περίφημο μάντη Κάλχα, ενώ ο φιλο-Χιτλερικός ΧΡ.ΚΕΦΑΛΗΣ, που διαφημίζει-προπαγανδίζει τέτοιες βλακώδεις και άφθαστου μεγέθους λασπολογίες, συγκεντρώνει τις «μαντικές ικανότητες» όλων των μαντείων της Αρχαίας Ελλάδας και ολόκληρης της Αρχαιότητας όπου αλλού υπήρχαν. Κατά δεύτερο, ΔΕΝ είναι απλά «δευτερεύοντα» (κατά Schwander) μα πρωτίστως ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ φιλο-Χιτλερικά μυθεύματα, όπως ήταν και για τους BRECHT-BLOCH, κλπ. και για πολλές άλλες εκατοντάδες αντιφασίστες και κομμουνιστές διανοούμενους.

Όμως, ο ίδιος ο Schwander μας πληροφορεί ΕΠΙΠΛΕΟΝ για τις λασπολογίες του αντιδραστικού γιού σε βάρος του πατέρα του, μεγάλου επαναστάτη σταλινικού PAUL ROBESON, ότι αυτά τα μυθεύματα-λασπολογίες δηλ. «αυτή η εκδοχή, που στηρίζεται στις δηλώσεις του Paul Robeson Jr., αμφισβητήθηκε σφοδρότατα από άλλη πλευρά, όπως από τον Lloyd Brown στο Jewish Affairs Μάρτης/Απρίλης 1989, σελ.7 -)» (Schwander, στο ίδιο, σελ. 150), κάτι που αποσιωπά επιμελώς ο αισχρός λασπολόγος των ΣΤΑΛΙΝ-ROBESON φιλο-Χιτλερικός ΧΡ.ΚΕΦΑΛΗΣ. 

Όλες οι παραπάνω λασπολογίες, ισχυρισμοί-μυθεύματα των διαφόρων αντιδραστικών ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΚΕΦΑΛΗΔΩΝ, Paul Robeson Jr., M.Schwander, κλπ., και τα «γραφόμενά» τους σε βάρος του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, και των επαναστατών κομμουνιστών της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς ROBESON, κλπ., μοιάζουν απαράλλαχτα και έχουν τόση «αποδεικτική» αξία και «αξιοπιστία» όσο και τα παντελώς αναξιόπιστα παραπλανητικά διαρκώς επαναλαμβανόμενα «χασμουρητά» της όποιας ξεσαλωμένης υπεραιωνόβιας γριάς ξορκίστρας.

Για μια κάπως πληρέστερη εικόνα της δράσης-στάσης του θαρραλέου και αλύγιστου επαναστάτη κομμουνιστή πολυταλαντούχου καλλιτέχνη σταλινικού PAUL ROBESON, ας μνημονευθούν απ’ την πολύ πλούσια επαναστατική δράση-στάση του μόνο σύντομα ελάχιστα από εκείνη στα τέλη της δεκαετίας του ΄40 - αρχές της δεκαετίας του ΄50 του 20^ου αιώνα:

Ο Paul Robeson με τους Aragon, Fadejew, Bernal

1. Συμμετείχε τον Απρίλη του 1949 στο Α΄ Παγκόσμιο Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι, μετά από πρόσκληση του γάλλου μεγάλου φυσικού τιμημένου με το Βραβείο Νόμπελ Frederic Joliot Curie, στο οποίο συμμετείχαν 2000 αντιπρόσωποι από 60 χώρες, ανάμεσα τους προσωπικότητες όπως Fadejew, Picasso, Aragon, W.E. Dubois, A.Bonnard, κλπ., ενώ άλλοι που δεν μπορούσαν να παρευρεθούν όπως ο Ch.Chaplin, κλπ., δήλωσαν συμμετοχή.

2. Το Δεκέμβρη του 1952 τιμήθηκε με το «διεθνές Βραβείο Στάλιν για την ισχυροποίηση της Ειρήνης μεταξύ των εθνών» με πρόεδρο της Επιτροπής απονομής τον Ακαδημαϊκό D.v.Skobeltsyn, και μέλη: τους Kuo Mo-jo, Louis Aragon, John Bernal, Pablo Neruda, Martin Andersen-Nexoe και Alexander Fadejew, πρόεδρο τότε της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων (που η προδοτική χρουστσοφική κλίκα εξόντωσε αργότερα με διώξεις και συκοφαντικές επιθέσεις, οδηγώντας τον σε αυτοκτονία). Το Γενάρη του 1953 δημοσίευσε σχετικό  άρθρο με τίτλο «Σκέψεις για την απονομή του Βραβείου Στάλιν για την Ειρήνη» (εφημερίδα «Freedom» Γενάρης 1953).

3. Μετά το θάνατο–δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ, ο PAUL ROBESON έγραψε άρθρο, αφιερωμένο στο μεγάλο ηγέτη, με τίτλο «Σε Εσένα Αγαπημένε Σύντροφε» που δημοσιεύτηκε στην New World Review, τον Απρίλη του 1953 και ανατυπώθηκε στο Paul Robeson Speaks, με την επιμέλεια του Philip Foner, σελ. 347-349.

4. Στις 12 Ιούνη 1956 – 3 1/2 μήνες μετά το αντεπαναστατικό αντικομμουνιστικό 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) – ακολουθεί η θαρραλέα υποδειγματικού χαρακτήρα επαναστατική κατάθεση του PAUL ROBESON στη διαβόητη «Επιτροπή Αντιαμερικάνικων Ενεργειών» (HUAC) (12/6/1956), στην οποία παρά τις συνεχείς αφόρητες απανωτές φασιστικές πιέσεις των εκπροσώπων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για το αν «αλλάξατε πρόσφατα τη γνώμη σας για το Στάλιν;» απάντησε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο χωρίς να κάνει καθόλου λόγο για τα υποτιθέμενα «θύματα του Στάλιν» ή ακόμα πολύ χειρότερα για τα δήθεν «εγκλήματα και δολοφονίες του Στάλιν» μα ούτε καν οι «ηπιότερες», ας πούμε, μορφής, συκοφαντικές επινοήσεις των χρουστσοφικών προδοτών περί «προσωπολατρίας», «παραβίασης της σοσιαλιστικής νομιμότητας», κλπ. βγήκαν απ’ τα επαναστατικά του «χείλη» - απορρίπτοντας έτσι τις συκοφαντίες του 20^ου Συνεδρίου. ΕΠΡΑΞΕ το ΑΚΡΙΒΩΣ  ΑΝΤΙΘΕΤΟ: υπεράσπισε θαρραλέα και μαχητικά τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ – μίλησε γι’ αυτό που «συνέβη στο Στάλιν», και ΟΧΙ σ’ άλλους, δηλώνοντας: «ότι συνέβη στο Στάλιν, κύριοι, είναι ζήτημα της Σοβιετικής Ένωσης» (δηλ. εννοεί ότι συνέβη σε ΒΑΡΟΣ του Στάλιν απ’ τους χρουστσοφικούς προδότες), και «εγώ δεν θα συζητήσω το Στάλιν μαζί σας» για να «πετάξει στα μούτρα» των εγκληματιών αμερικανών ιμπεριαλιστών: «Θα συζητήσω το Στάλιν, όταν θα είμαι ανάμεσα στον ρωσικό λαό κάποια μέρα, τραγουδώντας γι 'αυτούς, θα το συζητήσουμε εκεί. Είναι δικό τους ζήτημα». Ενώ για τα διαβόητα «στρατόπεδα συγκέντρωσης», ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ βέβαια, απάντησε: «Απ’ όσο γνωρίζω, για τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, υπήρχαν φασίστες κρατούμενοι που είχαν δολοφονήσει εκατομμύρια του εβραϊκού λαού, και οι οποίοι αφάνισαν εκατομμύρια νέγρων, θα μπορούσαν να τους κρατούσαν εκεί. Αυτό είναι το μόνο που ξέρω γι’ αυτό».

5. Το 1958 δημοσιεύεται το βιβλίο: PAUL ROBESON: «Mein Lied – meine Waffe», Kongress Verlag, Berlin-DDR, 1958)

Όλα τα παραπάνω διαψεύδουν τις συκοφαντίες και την πρωτοφανή λάσπη σε βάρος τόσο του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ όσο και τον πρωτοφανή διασυρμό και τις τερατώδεις συκοφαντίες σε βάρος του επαναστάτη κομμουνιστή σταλινικού PAUL ROBESON.

Όμως παρά τις σαφέστατες θέσεις-τοποθετήσεις του μεγάλου πολυταλαντούχου καλλιτέχνη PAUL ROBESON τα φιλο-Χιτλερικά τσιράκια τύπου ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΚΕΦΑΛΗΔΩΝ, κλπ. συνεχίζουν και θα συνεχίσουν και στο μέλλον το «θεάρεστο έργο» των αντισταλινικών λασπολογιών τους σε βάρος τόσο του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ όσο και όλων των επαναστατών κομμουνιστών της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Παρακάτω αναδημοσιεύονται αποσπάσματα από την προαναφερόμενη κατάθεση:      

***

Κατάθεση Paul Robeson στην Επιτροπή Αντιαμερικάνικων Ενεργειών (HUAC) (12/6/1956) (απόσπασμα)

«Εσείς είστε οι αντιαμερικάνοι και θα έπρεπε να ντρέπεστε!»

κ. Arens: Όσο ήσασταν στη Μόσχα, δώσατε μια ομιλία με την οποία εγκωμιάζατε τον Στάλιν;

κ. Robeson: Δε γνωρίζω.

κ. Arens: Είπατε, ως αποτέλεσμα, ότι ο Στάλιν είναι μεγάλος και ότι ο Στάλιν έχει κάνει πολλά για το ρώσικο λαό, για όλα τα έθνη του κόσμου, για όλους τους εργαζομένους στης γης; Είπατε κάτι παραπλήσιο μ' αυτά όσο ήσασταν στη Μόσχα; κ. Robeson: Δε θυμάμαι.

κ. Arens: Θυμάστε να υμνείτε τον Στάλιν;

κ. Robeson: Είπα πολλά για τους σοβιετικούς που πάλεψαν για τους λαούς του πλανήτη.

κ. Arens: Υμνήσατε τον Στάλιν;

κ. Robeson: Δε θυμάμαι.

κ. Arens: Αλλάξατε πρόσφατα τη γνώμη σας για τον Στάλιν;

κ. Robeson: Ότι συνέβη στο Στάλιν, κύριοι, είναι ζήτημα της Σοβιετικής Ένωσης, και δεν θα λογομαχήσω με έναν εκπρόσωπο εκείνων που, για να χτίσουν την Αμερική, σκότωσαν 60 με 100 εκατομμύρια ανθρώπους του λαού μου, μαύρους ανθρώπους που τους έσυραν από την Αφρική στις φυτείες. Είσαστε υπεύθυνοι, εσείς και οι πρόγονοί σας, για το θάνατο 60 με 100 εκατομμυρίων μαύρων στα σκλαβοκάραβα και τις φυτείες, και μην με ρωτάτε για κανέναν παρακαλώ.

κ. Arens: Χαίρομαι που τράβηξα την προσοχή σας στο ζήτημα της σκλαβιάς. Όσο ήσασταν στη Ρωσία, τους ζητήσατε να σας δείξουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σκλάβων;

Πρόεδρος: Έχετε τόσο ενδιαφέρον για τους σκλάβους, πιστεύω θα ενδιαφερόσασταν να δείτε κάτι τέτοιο.

κ. Robeson: Οι σκλάβοι που βλέπω είναι ακόμα σε ένα είδος ημι-δουλοπαροικίας. Εγώ για τον τόπο που ζω, και στη χώρα που μπορεί να κάνει κάτι σχετικά με αυτό. Απ’ όσο γνωρίζω, για τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, υπήρχαν φασίστες κρατούμενοι που είχαν δολοφονήσει εκατομμύρια του εβραϊκού λαού, και οι οποίοι αφάνισαν εκατομμύρια νέγρων, θα μπορούσαν να τους κρατούσαν εκεί. Αυτό είναι το μόνο που ξέρω γι΄αυτό.

κ. Arens: Πείτε μας αν έχετε αλλάξει ή όχι τη γνώμη σας για τον Στάλιν στο πρόσφατο παρελθόν.

κ. Robeson: Σας είπα, κύριε, ότι δεν θα συζητήσω τίποτα με τους ανθρώπους που έχουν δολοφονήσει εξήντα εκατομμύρια του λαού μου, και εγώ δεν θα συζητήσω το Στάλιν μαζί σας.

κ. Arens: Δεν θα συζητήσετε, βέβαια, μαζί μας τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Σοβιετική Ρωσία.

κ. Robeson: Θα συζητήσω το Στάλιν, όταν θα είμαι ανάμεσα στον ρωσικό λαό κάποια μέρα, τραγουδώντας γι 'αυτούς, θα το συζητήσουμε εκεί. Είναι δικό τους ζήτημα.

Πηγή: Thirty Years of Treason: Excerpts from Hearings Before the House Committee on Un-American Activities, 1938–1968, Eric Bentley, ed. (New York: Viking Press, 1971), σελ. 770

Διαβάστε Περισσότερα »

Κατάθεση Paul Robeson στην Επιτροπή Αντιαμερικάνικων Ενεργειών (HUAC) (12/6/1956) [απόσπασμα]

Κατάθεση Paul Robeson στην Επιτροπή Αντιαμερικάνικων Ενεργειών (HUAC) (12/6/1956)

«Εσείς είστε οι αντιαμερικάνοι και θα έπρεπε να ντρέπεστε!» 

κ. Arens: Όσο ήσασταν στη Μόσχα, δώσατε μια ομιλία με την οποία εγκωμιάζατε τον Στάλιν;

κ. Robeson: Δε γνωρίζω.

κ. Arens: Είπατε, ως αποτέλεσμα, ότι ο Στάλιν είναι μεγάλος και ότι ο Στάλιν έχει κάνει πολλά για το ρώσικο λαό, για όλα τα έθνη του κόσμου, για όλους τους εργαζομένους στης γης; Είπατε κάτι παραπλήσιο μ' αυτά όσο ήσασταν στη Μόσχα;

κ. Robeson: Δε θυμάμαι.

κ. Arens: Θυμάστε να υμνείτε τον Στάλιν;

κ. Robeson: Είπα πολλά για τους σοβιετικούς που πάλεψαν για τους λαούς του πλανήτη.

κ. Arens: Υμνήσατε τον Στάλιν;

κ. Robeson: Δε θυμάμαι.

κ. Arens: Αλλάξατε πρόσφατα τη γνώμη σας για τον Στάλιν;

κ. Robeson: Ότι συνέβη στο Στάλιν, κύριοι, είναι ζήτημα της Σοβιετικής Ένωσης, και δεν θα λογομαχήσω με έναν εκπρόσωπο εκείνων που, για να χτίσουν την Αμερική, σκότωσαν 60 με 100 εκατομμύρια ανθρώπους του λαού μου, μαύρους ανθρώπους που τους έσυραν από την Αφρική στις φυτείες. Είσαστε υπεύθυνοι, εσείς και οι πρόγονοί σας, για το θάνατο 60 με 100 εκατομμυρίων μαύρων στα σκλαβοκάραβα και τις φυτείες, και μην με ρωτάνε για κανέναν παρακαλώ.

κ. Arens:Χαίρομαι που τράβηξα την προσοχή σας στο ζήτημα της σκλαβιάς. Όσο ήσασταν στη Ρωσία, τους ζήτησαν να σας δείξουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σκλάβων;

Πρόεδρος: Έχετε τόσο ενδιαφέρον για τους σκλάβους, πιστεύω θα ενδιαφερόσασταν να δείτε κάτι τέτοιο.

κ. Robeson: Οι σκλάβοι που βλέπω είναι ακόμα σε ένα είδος ημι-δουλοπαροικίας. Εγώ για τον τόπο που ζω, και στη χώρα που μπορεί να κάνει κάτι σχετικά με αυτό. Απ 'όσο γνωρίζω, για τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, υπήρχαν φασίστες κρατούμενοι που είχαν δολοφονήσει εκατομμύρια του εβραϊκού λαού, και οι οποίοι αφάνισαν εκατομμύρια νέγρων, θα μπορούσαν να τους κρατούσαν εκεί. Αυτό είναι το μόνο που ξέρω γι 'αυτό.

κ. Arens: Πείτε μας αν έχετε αλλάξει ή όχι τη γνώμη σας για τον Στάλιν στο πρόσφατο παρελθόν.

κ. Robeson: Σας είπα, κύριε, ότι δεν θα συζητήσω τίποτα με τους ανθρώπους που έχουν δολοφονήσει εξήντα εκατομμύρια του λαού μου, και εγώ δεν θα συζητήσω το Στάλιν μαζί σας.

κ. Arens: Δεν θα συζητήσετε, βέβαια, μαζί μας τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Σοβιετική Ρωσία.

κ. Robeson: Θα συζητήσω τον Στάλιν, όταν θα είμαι ανάμεσα στον ρωσικό λαό κάποια μέρα, τραγουδώντας γι 'αυτούς, θα το συζητήσουμε εκεί. Είναι δικό τους ζήτημα.

Πηγή: Thirty Years of Treason: Excerpts from Hearings Before the House Committee on Un-American Activities, 1938–1968, Eric Bentley, ed. (New York: Viking Press, 1971), σελ. 770

Διαβάστε Περισσότερα »

Πωλ Ρόμπσον: Σκέψεις για την απονομή του Βραβείου Στάλιν για την Ειρήνη

Σκέψεις για την απονομή του Βραβείου Στάλιν για την Ειρήνη  

«Αυτή είναι η ιστορία μου» – Freedom, Γενάρης 1953

Του Πωλ Ρόμπσον

Πολλοί φίλοι μ’ έχουν ρωτήσει πως αισθάνεται κανείς όταν έχει κερδίσει ένα από τα Διεθνή Βραβεία Στάλιν «για την δυνάμωση της ειρήνης μεταξύ των λαών». Συνήθως λέω, όπως οι περισσότεροι αποδέκτες βραβείων, ότι «αποτελεί μεγάλη τιμή». Αλλά, φυσικά, τούτο το βραβείο αξίζει κάτι παραπάνω από μια σύντομη αναφορά.

Όλα αυτά τα χρόνια, έχω πάρει το μερίδιο αναγνώρισης που μου αναλογεί για τους αγώνες μου στον τομέα των σπορ, των τεχνών, για την πάλης για πλήρη κοινωνική ένταξη των Νέγρων, των εργασιακών δικαιωμάτων και της παλής για την ειρήνη. Κανένα βραβείο όμως από μόνο του δεν αφορούσε τόσους πολλούς ανθρώπους ή τόσο σοβαρά ζητήματα όσο αυτό.

Αυτό το βραβείο είναι ένα πραγματικά διεθνές έπαθλο. Η κριτική επιτροπή περιλαμβάνει τον σοβιετικό ακαδημαϊκό Ντ. Σκομπέλτσιν, πρόεδρο, αντιπροέδρους τους Κούο Μο-τζο απ΄ την Κίνα και τον Λουί Αραγκόν απ’ τη Γαλλία και τα ακόλουθα μέλη: τον Μάρτιν Άντερσον Νέξο, τον μεγαλύτερο Δανό ανθρωπιστή, τον Τζόν Μπερνάλ απ΄την Αγγλία, τον Πάμπλο Νερούδα απ΄τη Χιλή, έναν απ΄τους μεγαλύτερους ποιητές του κόσμου, τον Γιάν Ντεμπόρσκι απ΄την Πολωνία, τον Μιχαέλ Σαντοβιάνι απ΄ την Ρουμανία και τον Α. Φαντέγιεφ, πρωτοπόρο σοβιετικό μυθιστοριογράφο.

Σ’ αυτούς που έχουν τιμηθεί με το βραβείο περιλαμβάνονται επιφανείς μορφές απ΄όλες τις χώρες. Αποτελεί ζήτημα τιμής να έχεις πάρει το ίδιο βραβείο με τέτοιους διακεκριμένους ηγέτες όπως ο Υβ Φαρζ απ΄ τη Γαλλία, ο Σάιφουντιν Κίχλο, εκπρόσωπος τον Πανινδικού Συνεδρίου για την Ειρήνη, η Ελίζα Μπράνκο, η ηγέτιδα της Ομοσπονδίας Γυναικών στη Βραζιλία, ο Γιοχάνες Μπέχερ ένανς απ΄τους καλύτερους συγγραφείς της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ο αιδεσιμότατο Τζέιμς Έντικοτ, ατρόμητο καναδό κληρικό και μαχητή της ειρήνης και ο Ίλια Έρενμπουργκ, κορυφαίος σοβιετικός μυθιστοριογράφςο και δημοσιογράφος.

Το πιο σημαντικό που πρέπε να ξεκαθαρίσω είναι ότι δεν μπορώ να δεχτώ αυτό το βραβείο προσωπικά. Χρησιμοποιώντας τα λόγια ενός κύριου άρθρου που έγραψε ο Α. Φαντέγιεφ στην Πράβδα: «Τα ονόματα αυτών που έχουν τιμηθεί με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη μαρτυρούν για άλλη μια φορά ότι το κίνημα για την ειρήνη συνεχώς μεγαλώνει, πλαταίνει και δυναμώνει. Στις τάξεις των ενεργών μαχητών ενάντια στην απειλή του πολέμου παίρνουν την θέση τους εκατομμύρια άνθρωποι κάθε φυλής και εθνικότητας, άνθρωποι με τις πιο διαφορετικές πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις...Τα βραβεία στην Ελίζα Μπράνκο και τον Πώλ Ρόμπσον αντανακλούν το σημαντικό ιστορικό γεγονός ότι όλο και πιο πλατια τμήματα μαζών του Δυτικού Ημισφαιρίου ξεσηκώνονται στην πάλη για την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την ειρήνη και την πρόοδο. Ανθρώπων που αισθάνονται όλο το βάρος των προσπαθειών της ιμπεριαλιαστικής αντίδρασης να καταπνίξει το κίνημα των μαζών εναντίον ενός νέου αρπακτικού πολέμου που ετοιμάζεται από τους αμερικάνους δισεκατομμυριούχους.»

Αποδέχομαι, επομένως το βραβείο στο όνομα και εκ μέρους αυτών των εκατομμυρίων ανθρώπων που κινητοποιούνται στην οργανωμένη πάλη για ειρήνη στο ημισφαίριο μας και ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ένα απ΄τα πιο αποφασιστικά βήματα στην ανάπτυξη του κινήματος ειρήνης στη χώρα μας έγινε σε σχέση με τα Συνέδρια Ειρήνης στο Πεκίνο και στη Βιέννη.

Το Αμερικανικό Συνέδριο Ειρήνης έτεινε χέρι του έξω απ΄τα σύνορα για να ενωθεί στο παγκόσμιο κίνημα ειρήνης με τα εκατομμύρια αγωνιστών της ειρήνης. Σιγά-σιγά, έχει γίνει, απολύτως καθαρό ότι η ισχυρή δύναμη του παγκόσμιου κινήματος που εκπροσωπεί τους λαούς όλων των χωρών αποτελεί για μας εδώ δύναμη. Ως αμερικανοί, διατηρώντας τις καλύτερες παραδόσεις μας, έχουμε όχι το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να αγωνιστούμε για συμμετοχή στην πορεία της ανθρωπότητας προς τα εμπρός.

Πρέπει να ενωθούμε με τα εκατομμύρια ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο και να δούμε την ειρήνη ως την πιο ιερή μας ευθύνη. Απ΄τη στιγμή που θα ενωθούμε στην πάλη για την ειρήνη θα πρέπει να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο και να πούμε την αλήθεια. Πώς αλλιώς μπορεί να κερδηθεί η ειρήνη

Πάντα επέμενα και στο μέλλον θα επιμείνω ακόμα περισσότερο στο δικαίωμά μου να λέω την αλήθεια για τους σοβιετικούς λαούς όπως την ξέρω για τους βαθείς πόθους και τις ελπίδες τους για ειρήνη, για τις ειρηνικές τους προσπάθειες για ανοικοδόμηση απ΄τα ερείπια του πολέμου, όπως στο ιστορικό Στάλινγκραντ, να διηγούμαι τις ηρωικές προσπάθειες των λαών της Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, της Ουγγαρίας, της Αλβανίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της νέας Κίνας και της Βόρειας Κορέας  και ν΄απαντώ στις ατελείωτες διαστρεβλώσεις του πολεμοκάπηλου τύπου με καθαρότητα και κουράγιο.

Σ’ αυτό το πλαίσιο μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει συνύπαρξη. Σημαίνει να ζείς εν ειρήνη και φιλία με μια άλλου είδους κοινωνία – μια πλήρως ολοκληρωμένη κοινωνία όπου οι άνθρωποι ελέγχουν το πεπρωμένο τους, όπου η φτώχεια και ο αναλφαβητισμός έχουν εξαλειφθεί και όπου αναπτύσσεται ένας νέος τύπος ανθρώπου μέσα σ’ ένα νέο επίπεδο κοινωνικής ζωής.

Το να λέγονται αυτές οι αλήθειες είναι ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μας να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό και πλατύ κίνημα ειρήνης στης Ηνωμένες Πολιτείες.

Όπως κάθε άλλος λαός, όπως όλοι οι πατέρες, μανάδες, γιοί και κόρες σε κάθε χώρα, όταν το ζήτημα του πολέμου μόλις αρχίζει και τίθεται στον αμερικάνικο λαό, αυτός τάσσεται με την ειρήνη. Παρ΄όλη την σύγχυση και τη λυσσαλέα υστερία, εκατομμύρια ψήφισαν την έκκληση της Στοκχόλμης και ακόμη περισσότερα εκατομμύρια το επιθυμούσαν. Σε κάθε βήμα η τεράστια πλειοψηφία εκφράζει τον αποτροποιασμό της στην ιδέα ενός επιθετικού πολέμου.

Στην πραγματικότητα, εξ΄αιτίας αυτού του πόθου για ειρήνη, οι ιθύνοντες ταξικοί ηγέτες αυτής της χώρας, απ΄το 1945 και μετά, έχουν εντείνει την υστερία και την προπαγάνδα με σκοπό να βάλουν στα κεφάλια των αμερικανών την ψευδή ιδέα ότι ο κίνδυνος τους απειλεί απ΄τα ανατολικά. Αυτή η προπαγάνδα άρχισε πριν σταματήσει να χύνεται ανθρώπινο αίμα στη μάχη ενάντια στον φασισμό.

Εγώ ο ίδιος ήμουν στην Ευρώπη το 1945 και τραγουδούσα για τα στρατεύματά μας. Και ήδη από τότε μπορούσαν ν΄ακουστούν οι φωνές που μιλούσαν για την αναγκαιότητα να ετοιμαστεί η Αμερική για πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, τον ατρόμητο σύμμαχό μας. Και πίσω στην πατρίδα, στις Ηνωμένες Πολιτείες είδαμε τη συνεχιζόμενη και αυξανόμενη δίωξη, πρώτα των ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος, και μετά όλων των ειλικρινών αντιφασιστών.

Αλλά ο βαθύς πόθος για ειρήνη δεν άφησε τον αμερικανικό λαό. Τεράστια πλήθη χαιρέτησαν τον Γουάλας για την παραίτηση του από την κυβέρνηση Τρούμαν σ΄έκφραση διαμαρτυρίας για την πολεμοκαπηλεία του τότε Υπουργού Εξωτερικών Τζέιμς Μπάιρνς, τωρινού ρατσιστή κυβερνήτη της Νότιας Καρολίνα. Εφτά με οκτώ εκατομμύρια ψήφισαν τον Γουάλας σ΄όλες σχεδόν τις 48 πολιτείες το 1948. Η κραυγή για ειρήνη ανάγκασε τον Τρούμαν να υιοθετήσει (δημαγωγικά βέβαια) την πλατφόρμα του Προοδευτικού Κόμματος. Επιπλέον, άφησε να εννοηθεί ότι θα στείλει τον Βίνσον, έναν απ΄τα έμπιστα στελέχη του στη Μόσχα για συνομιλίες.

Γνωρίζουμε τώρα πως ο Τρούμαν πρόδωσε τον αμερικάνικο λαό και τις ελπίδες του για ειρήνη, πως πρόδωσε τους μαύρους και τη δίψα τους για ίσα δικαιώματα, πως καταπάτησε θεμελιώδη δικαιώματα και υπέταξε όλο τον αμερικάνικο λαό στην τρομοκρατία του FBI.

Ο πόλεμος της Κορέας ήταν ανέκαθεν ένας καθόλου δημοφιλής πόλεμος στους αμερικανούς. Θυμούμαστε την ασυγχώρητη ραδιουργία πίσω άπ΄την χρησιμοποίηση των Ηνωμένων Εθνών για την εξυπηρέτηση των σκοπών των ιμπεριαλιστών των «αμερικανικού αιώνα» σ΄αυτή τη χώρα, αρκετά που συγκρίνεται με την αρπαγή του Τέξας απ΄το Μεξικό, τον βιασμό της Κούβας, των Φιλιπίνων, του Πουέρο Ρίκο και της Χαβάης. Σε κάποια στιγμή, η επιθυμία των αμερικανών για ειρήνη συνέβαλε στο να εμποδίσει τον Τρούμαν να χρησιμοποιήσει την ατομική βόμβα στη Κορέα και να επιβάλει την ανάκληση του Μακ Άρθουρ.

Παρ΄όλα αυτά, το 1952, ο αμερικανικός λαός παρασύρθηκε απ΄τον Αϊζενχάουερ, αυτήν τη φορά. Και αυτός, επίσης, υποσχέθηκε κατά προεκλογική του καμπάνια να κάνει ό,τι μπορεί για τερματίσει το μακελειό στην Κορέα. Η ψηφοφορία έδειξε ότι εκατομμύρια αμερικανοί τον πίστεψαν. Αλλά, ήδη πρόδωσε την εμπιστοσύνη του και κινείται όσο γρήγορα γίνεται προς την κατεύθυνση συνέχισης του πολέμου. Υπάρχουν πραγματικοί κίνδυνοι απ΄την προσπάθεια υποστήριξη της Γαλλίας στην Ινδοκίνα. Τίποτα απ΄όλα αυτά δεν προκαλεί έκπληξη αν δούμε ποιοι είναι οι σύμβουλοί του ο Ντάλες, ένας απ΄τους αρχιτέκτονες της πολιτικής για την Άπω Ανατολή και ο Ντιούι, ο άνθρωπος που τόσο φοβούνταν στα 1948, και όλη διάταξη του αμερικανικού κεφαλαίου στη χειρότερη του στιγμή.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες γίνονται ολοένα και πιο κατανοητοί σε μεγάλα τμήματα του αμερικανικού λαού και, φυσικά, αποτελούν μια σπουδαία πρόκληση στις δυνάμεις ειρήνης σ΄αυτήν την χώρα. Αν κινηθούμε γρήγορα, σωστά και θαρραλέα μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό ενιαίο λαϊκό μέτωπο για την ειρήνη και να τιθασεύσουμε την κρυμμένη αλλά αναπτυσσόμενη διάθεση των μαζών.

Είμαι ιδιαίτερα πεπεισμένος ότι οι νέγροι μπορούν να κερδηθούν στην πάλη για την ειρήνη. Έχοντας ψηφίσει κατά κύριο λόγο τον Στίβενσον, έχουν λίγα να περιμένουν απ΄τον Αϊζενχάουερ και λιγότερα απ΄το κόμμα του που είναι εξαρτημένο απ΄τους ορκισμένους εχθρούς των μαύρων στον Νότο. Γνωρίζουμε ότι ένας πόλεμος θα σήμαινε το τέλος του αγώνα μας για κοινωνικά δικαιώματα, το δικαίωμα στην ψήφο, την κατάργηση του λιντσαρίσματος και των διακρίσεων.

Σήμερα οι μαύροι έχουν στραμένο το βλέμμα τους στην Αφρική και την Ασία και παρακαλοθούν με προσοχή τους απελευθερωτικούς αγώνες των εξεγερμένων λαών σ΄αυτές τις χώρες. Βλέπουμε τα Ηνωμένα Έθνη και τις ΗΠΑ να συμπαρατάσσονται με τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην κατάπνιξη των απελευθερωτικών αγώνων. Δεν μπορούμε να μη δούμε ότι είναι ο Βισίνσκι και οι εκπρόσωποι των Λαϊκών Δημοκρατιών της ανατολικής Ευρώπης που υπερασπίζονται και ψηφίζουν για τα συμφέροντα των λαών της Ασίας και της Αφρικής.

Γνωρίζω ότι αν το κίνημα ειρήνης στείλει το μήνυμά του στους μαύρους, μπορεί να εξασφαλιστεί μια πολύ ισχυρή δύναμη για την επιδίωξη του μεγαλύτερου σκοπού της ανθρωπότητας. Το ίδιο ισχύει και για τους εργάτες και για τα πλατιά δημοκρατικά στρώματα του λαού μας.

Ναι, η ειρήνη μπορεί και πρέπει να κερδηθεί για να σώσουμε τον κόσμο απ΄την φοβερή καταστροφή του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το βραβείο που μόλις έλαβα θα μου δώσει το κίνητρο να αφιερώσω σε ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες στην υπηρεσία της υπόθεσης της ειρήνης  και στην οικοδόμηση ενός κινήματος ειρήνης στις Ηνωμένες Πολιτείες που θα θριαμβεύσει.

* Ο Πωλ Ρόμπσον (1898-1976) διακρίθηκε με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη το Δεκέμβρη του 1952 (Miami News 22/12/1952 και αλλού). Δε μπόρεσε να μεταβεί στη Σοβιετική Ένωση για να το παραλάβει επειδή η κυβέρνηση των ΗΠΑ του αφαίρεσε το διαβατήριό του το 1950 επείδη ήταν κομμουνιστής. Του απαγορεύτηκε ακόμα και η έξοδος στον Καναδά Παρέλαβε το Βραβείο στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης το Σεπτέμβρη του 1953 (Victoria Advocate, 25/9/1953 και αλλού). Για την απονομή του η Pravda κι η Isvestia αφιέρωσαν τετράστηλα. Το διαβατήριό του επιστράφηκε το 1958. Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Freedom το Γενάρη του 1953.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζίμ Χικμέτ: ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ

ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ

Δε μας αφήνουν, Ρόμπσον, να τραγουδάμε δε μας αφήνουν καναρίνι Πώχεις φτερά αητού Μαύρε αδερφέ μου Δόντια που έχεις Μαργαριτάρια Δε μας αφήνουν να ψηλώσουμε φωνή. Φοβούνται Ρόμπσον Φοβούνται την αυγή, Ν ακούσουνε φοβούνται Και ν' αγγίσουν Δοβούνται ν' αγαπήσουν Δοβούνται ν' αγαπήσουνε σαν τον Φερχάτ (Αλήθεια θα 'χετε κι εσείς έναν Φερχάτ οι νέγροι πως να τονε λένε Ρόμπσον;) Φοβούνται τα γεννήματα, Τη γης

Το γάργαρο νερό φοβούνται της πηγής Φοβούνται Να θυμούνται Και τις χαρές τους Το χέρι ενός φίλου δεν έσφιξε ποτέ τους Το χέρι τους Ζεστό Σαν το πουλί Χωρίς να θέλει σκόντα Προμήθειες Ή κάποια αναβολή Στη πλερωμή. Φοβούνται την ελπίδα Φοβούνται Ρόμπσον να ελπίσουν Φοβούνται καναρίνι Που 'χεις φτερά αητού Φοβούνται τα τραγούδια μας Μη τους τσακίσουν.

Οχτώβρης 1949

Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002.

Διαβάστε Περισσότερα »

Φόρος τιμής του Πωλ Ρόμπσον στον Ιωσήφ Στάλιν μ’ αφορμή το θάνατο του στις 5 Μάρτη του 1953

Σε  Εσένα Αγαπημένε  Σύντροφε

Paul Robeson

Δεν υπάρχει  πλουσιότερη αποθήκη ανθρώπινης εμπειρίας από τις παραδοσιακές ιστορίες, τα παραδοσιακά ποιήματα και τραγούδια ενός λαού. Σε πολλά  από αυτά, οι ήρωες είναι πάντοτε  πλήρως αναγνωρίσιμοι άνθρωποι –  όμως με ένα πιο καθολικό χαρακτήρα και με μία διάσταση που αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα. Έτσι είναι και με τη Ρωσική, Κινεζική και την Αφρικάνικη λαογραφία.

Το 1937, ένα ανυπόμονο κοινό από πολίτες  της Μόσχας – εργάτες, καλλιτέχνες, νέοι, αγρότες από τις κοντινές πόλεις – γέμισαν το θέατρο Μπολσόι. Ανάμεναν μια παράσταση από το Ουζμπέκικο Εθνικό Θέατρο, με επικεφαλής την ταλαντούχα Ταμάρα Κανούμ. Η ορχήστρα ήταν μεγάλη με αρχαία και σύγχρονα όργανα. Πόσο συναρπαστική ήταν η ανάμιξη της μουσικής της πλούσιας κουλτούρας των Μουσόγκρσκι, Τσαϊκόφσκι, Προκόπιεφ, Σοστακόβιτς, Κρενίκοφ, Γκλιερ – μ’ αυτή την όμορφη μουσική των Ουζμπέκων, που απορρέει από παλιό και περήφανο πολιτισμό.

Ξαφνικά όλοι σηκώθηκαν – άρχισαν να χειροκροτούν – να επευφημούν – και να χαμογελούν. Τα παιδιά χαιρετούσαν.

Σ’  ένα θεωρείο στα δεξιά στεκόταν ο Στάλιν – γελώντας και χειροκροτώντας το κοινό όπως επίσης και τους καλλιτέχνες  στη σκηνή.

Θυμάμαι ότι τα δάκρυα άρχισαν να κυλούν σιωπηρά και εγώ χαμογελούσα  και χαιρετούσα. Επρόκειτο ξεκάθαρα για έναν άνθρωπο που φαινόταν να περιβάλλει τα πάντα. Τόσο καλοσυνάτος – ποτέ δεν θα μπορέσω να ξεχάσω εκείνο το ζεστό συναίσθημα καλοσύνης, όπως και μία αίσθηση σιγουριάς. Ήταν κάποιος ο οποίος ήταν σοφός και καλός – ο κόσμος και ιδιαίτερα ο σοσιαλιστικός κόσμος ήταν πραγματικά τυχερός που είχε την καθημερινή του καθοδήγηση. Σήκωσα ψηλά τον γιό μου Πώλυ για να χαιρετίσει αυτόν τον παγκόσμιο ηγέτη και το δικό του ηγέτη. Και αυτό επειδή ο Πωλ ο νεώτερος φοιτούσε σε σχολείο στη Μόσχα, στη χώρα των Σοβιέτ.

Η υπέροχη  παράσταση άρχισε, ξεδιπλώνοντας νέες απολαύσεις σε κάθε στροφή – ανσάμπλ και σόλο, φωνητικά και ορχηστρικά, κλασσικός και παραδοσιακός χορός εκπληκτικής δημιουργικότητας. Θα μπορούσε να είναι αυτό δυνατό μερικά χρόνια νωρίτερα το 1900 – το 1915 – όταν αυτοί οι άνθρωποι ήταν μισο-δουλοπάροικοι – η πολιτιστική τους έκφραση απαγορευμένη, η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά τους σχεδόν χαμένη κάτω απ’ τη μπότα της τσαρικής καταπίεσης;

Έτσι  εδώ γίνεται κανείς μάρτυρας στο  πεδίο των τεχνών – ενός πολιτισμού εθνικού στη μορφή, σοσιαλιστικού στο περιεχόμενο. Εδώ ήταν ένας λαός συγκρίσιμος με μερικούς από τους φυλετικούς λαούς της Ασίας – συγκρίσιμος με τους περήφανους Γιορούμπα ή τους Μπασούτο  της Δυτικής και Ανατολικής Αφρικής, αλλά τώρα οι ζωές τους αναπτύσσονται από την αρχή στο σοσιαλιστικό τρόπο ζωής μέσα σε είκοσι χρόνια ωρίμανσης υπό την καθοδήγηση των Λένιν και Στάλιν. Και σε όλη αυτή την περιοχή της ανάπτυξης των εθνικών μειονοτήτων – αυτές που ζουν στα εδάφη της Μακράς Ρωσίας – ο Στάλιν έπαιζε τον πιο αποφασιστικό ρόλο.

Μεταγενέστερα επρόκειτο να ταξιδέψω – να δω με τα ίδια μου τα μάτια πως μπορούσε να συμβεί στους αποκα-λούμενους  και καθυστερημένους λαούς. Στη  Δύση (στην Αγγλία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Πορτογαλλία, την Ολλανδία) –  οι Αφρικάνοι, οι Ινδοί (της Ανατολικής και Δυτικής Ινδίας), πολλοί από τους Ασιατικούς λαούς θεωρούνται τόσο καθυστερημένοι που θα πρέπει να περάσουν, αιώνες ίσως, μέχρι αυτοί οι αποκαλούμενοι «κολόνιαλς» (στμ. λαοί των αποικιών) να μπορέσουν να γίνουν μέρος της σύγχρονης κοινωνίας.

Αλλά  στη Σοβιετικοί Ένωση, οι Γιακούτς, οι Νενέτς, οι Κιργκίζ, οι Τατζίκ – έχαιραν  σεβασμού και βοηθιούνταν να αναπτυχθούν  με απίστευτα γρήγορο ρυθμό σε αυτή τη σοσιαλιστική χώρα. Καμιά κούφια υπόσχεση, όπως αυτές που ακούνε συνεχώς ο έγχρωμος λαός των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά έργα. Για παράδειγμα, η μετατροπή της ερήμου του Ουζμπεκιστάν σε ανθισμένα χωράφια  βαμβακιού. Και ένας παλιός μου φίλος, ο κ. Γκόλντεν, ο οποίος εκπαιδεύτηκε από τον Τζορτζ Ουάσινγκτον Κάρβερ στο Τάσκετζι, έπαιζε ένα εξέχοντα ρόλο στην παραγωγή βαμβακιού. Το 1949, είδα την κόρη του, ενήλικη και φοιτήτρια σήμερα – μια περήφανη σοβιετική πολίτης.

Σήμερα  στην Κορέα – στη Νοτιο-ανατολική  Ασία – στη Λατινική Αμερική και  στις Δυτικές Ινδίες, στη Μέση Ανατολή  – στην Αφρική, βλέπει κανείς δεκάδες εκατομμύρια για καιρό καταπιεσμένους ανθρώπους των αποικιών να εξεγείρονται για την ελευθερία. Τι θάρρος – τι θυσία – τι αποφασιστικότητα να μην σταματάς ποτέ μέχρι τη νίκη!

Και συντάχθηκαν  εναντίον τους, οι ενωμένες δυνάμεις της  λεγόμενης Ελεύθερης Δύσης, με επικεφαλής τους άπληστους, διψασμένους για κέρδος, πολεμοκάπηλους βιομήχανους και οικονομικούς βαρόνους της Αμερικής μας. Η ψευδαίσθηση ενός «Αμερικά-νικου αιώνα» τους κάνει να μη βλέπουν το παρόν, την ξεκάθαρη πραγματικότητα ότι ο πολιτισμός τους έχει ξεπεράσει – ότι σήμερα ζούμε στο Αιώνα των λαών – ότι το άστρο φωτίζει λαμπρά στα Ανατολικά της Ευρώπης και του κόσμου. Οι λαοί των αποικιών σήμερα κοιτάζουν προς τις Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες. Βλέπουν πως υπό την αρχηγία του Στάλιν, εκατομμύρια σαν κι αυτούς έχουν βρει μια νέα ζωή. Βλέπουν πως υπό την αρχηγία του Μάο Τσετούνγκ και με τη βοήθεια και την καθοδήγηση της Σοβιετικής Ένωσης, μια νέα Κίνα προσθέτει την πανίσχυρη δύναμή της στον πραγματικό και  διευρυνόμενο σοσιαλιστικό τρόπο ζωής. Βλέπουν ότι τα πρώην μισο-αποικιακά Ανατολικο-ευρωπαϊκά έθνη οικοδομούν νέες Λαϊκές Δημοκρατίες βασισμένες στην εξουσία του λαού, με το λαό να διαμορφώνει την τύχη του. Τόσο μεγάλο μέρος της προόδου αυτής προέρχεται από την υπέροχη καθοδήγηση, θεωρητική και πρακτική, που δόθηκε από τον φίλο τους τον Ιωσήφ Στάλιν.

Έχουν τραγουδήσει – τραγουδούν σήμερα και θα τραγουδούν το εγκώμιο του  – στα τραγούδια και στις ιστορίες. Σλάβα - σλάβα - σλάβα - Στάλιν, Δόξα στον Στάλιν. Το όνομα του θα τιμάται και θα λατρεύεται για πάντα σ’ όλο τον κόσμο.

Η επιρροή του Στάλιν σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής είναι ευρεία και βαθειά. Από το τελευταίο, απλά γραμμένο, αλλά πέρα για πέρα διορατικό και περιεκτικό έγγραφό του, ανατρέχοντας πίσω στο χρόνο, οι συμβολές του στην επιστήμη της παγκόσμιας κοινωνίας μας παραμένουν ανεκτίμητες. Μόνο με βαθύ σεβασμό μπορεί να μιλήσει κάποιος για τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν – τους δημιουργούς του πλούσιου παρόντος και μέλλοντος της ανθρωπότητας.

Ναι, μέσω της βαθειάς του ανθρωπιάς, μέσω της σοφής του αντίληψης, μας αφήνει μια πλούσια και μνημειώδη κληρονομιά. Πιο σημαντικό – έχει χαρτογραφήσει την κατεύθυνση των σημερινών και μελλοντικών μας αγώνων. Έχει δείξει το δρόμο προς την ειρήνη – της φιλικής συνύπαρξης – για την αμοιβαία ανταλλαγή επιστημονικών και πολιτιστικών συνεισφορών – για το τέλος του πολέμου και της καταστροφής. Πόσο συνεπώς, πόσο υπομονετικά, με τι βαθειά καλοσύνη και σοφία εργαζόταν για την ειρήνη και τη συνεχώς αυξανόμενη αφθονία. Αφήνει δεκάδες εκατομμύρια σε όλη την υφήλιο συντετριμμένους από τη θλίψη.

Αλλά, όπως γνώριζε καλά, ο αγώνας συνεχίζεται. Έτσι, εμπνευσμένοι από το αξιοθαύμαστο παράδειγμα του, ας σηκώσουμε τα κεφάλια  μας σιγά αλλά περήφανα και ας πορευτούμε μπροστά στον αγώνα για την  ειρήνη – για μια πλούσια και ικανοποιητική ζωή για όλους.

Με τα εμπνευσμένα λόγια του Λιούις Άλλαν (Lewis Allan), του προοδευτικού μας  ποιητή -

Σε  εσένα Αγαπημένε  Σύντροφε, δίνουμε  αυτόν τον ιερό όρκο

Ο αγώνας θα συνεχιστεί – ο αγώνας θα συνεχιστεί ακόμα.

Κοιμήσου  ήσυχος, Αγαπημένε Σύντροφε, το έργο μας μόλις θα αρχίσει.

Ο αγώνας θα συνεχιστεί – έως ότου νικήσουμε  – μέχρι να νικήσουμε 

*** 

Ένας  φόρος τιμής του Πωλ Ρόμπσον  στον Ιωσήφ Στάλιν μ’ αφορμή το θάνατο του  στις 5 Μάρτη του 1953. Δημοσιεύθηκε στην  New World Review, τον Απρίλη του 1953, και ανατυπώθηκε στο Paul Robeson Speaks, με την επιμέλεια του Philip Foner, σελίδες 347-349.

Διαβάστε Περισσότερα »