Ισημερινός: Σημαντική νίκη με τον εντεκαήμερο λαϊκό ξεσηκωμό

Οι λαοί του Εκουαδόρ κατήγαγαν μια σημαντική νίκη με τον εντεκαήμερο λαϊκό ξεσηκωμό. Υποχρεώσαμε σε υποχώρηση την κυβέρνηση που, με την εξαπόλυση μιας βάρβαρης καταστολής και ενθαρρυμένη από τη στήριξη όλης της δεξιάς και του ιμπεριαλισμού, νόμισε πως θα μπορούσε να επιβάλει ένα πακέτο νεοφιλελεύθερων οικονομικών μέτρων. Ο Μορένο επέμενε ότι δεν θα κάνει βήμα πίσω και όμως ανακαλεί το διάταγμα 883 (σ.μετ.: που καταργούσε τις επιδοτήσεις στα καύσιμα), εκπονώντας νέο στη θέση του.

Τα αποτελέσματα αυτού του αγώνα ήταν εφικτά χάρη στο μέγεθος της διαμαρτυρίας, τη μαχητικότητά της και την ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΡΑΣΗΣ των λαϊκών δυνάμεων. Παλέψαμε μαζί ιθαγενικό κίνημα, εργαζόμενοι, νεολαία, γυναίκες, δάσκαλοι, κάτοικοι παραγκουπόλεων, μικρέμποροι, αγρότες… Όλος ο λαός ξεσηκώθηκε. Θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τη μαχητικότητα, την τόλμη της νεολαίας που διαδραμάτισε ρόλο δύναμης κρούσης σε αυτές τις μάχες, και τη δράση της ιθαγενούς γυναίκας που, για άλλη μια φορά, δείχνει το θάρρος της.

Οι δυνάμεις μας έπαιξαν το ρόλο τους σε αυτό τον αγώνα. Κατάφεραμε και τις τοποθετήσαμε κατάλληλα, ανακτήσαμε δυνάμεις, αναδείξαμε ηγέτες. Σε αυτό τον αγώνα συμμετείχαν το Κόμμα μας, η Λαϊκή Ενότητα και άλλες αριστερές οργανώσεις.

Η Πανεθνική Απεργία, που είχε ανακοινωθεί και προωθούταν μήνες τώρα, αποτέλεσε ένα σημαντικό σημείο αυτές τις μέρες. Είχαμε έναν σοβαρό ρόλο στην καθοδήγηση της δράσης του Ενωτικού Μετώπου Εργαζομένων (FUT).

Ηττήθηκε η κυβέρνηση, ηττήθηκε η δεξιά, ηττήθηκε – σε αυτό το σημείο – η πολιτική του ΔΝΤ.

Η εικόνα της κυβέρνησης έχει σημαντικά τρωθεί, οι μπροστάρηδες εκ μέρους της σε αυτή την κρίση, ο Χαρίν (σ.μετ.: Υπουργός Άμυνας) και η Ρόμο (σ.μετ.: Υπουργός Εσωτερικών), αμφισβητούνται ανοιχτά. Πρέπει να συνεχίσουμε να απαιτούμε την άμεση παραίτησή τους και να πλήττουμε την εικόνα του Αντιπροέδρου και του Υπουργού Οικονομίας, να αποκαλύπτουμε τη βάρβαρη καταστολή από πλευράς αστυνομίας και στρατού.

Αμφισβητείται, για άλλη μια φορά, η Εθνοσυνέλευση.

Οι αγωνιζόμενοι λαοί αμφισβήτησαν και ξεπέρασαν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, την απαγόρευση κυκλοφορίας, την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ της αστικής τάξης.

Οι επιδιώξεις του Κορρεϊσμού δεν υλοποιήθηκαν, παρά τις μεγάλες προσπάθειές του. Οι πραξικοπηματικές του απόπειρες ηττήθηκαν. Η εικόνα του Κορρεϊσμού από αυτό τον αγώνα έχει πληγεί.

Είναι απαραίτητο να αναδείξουμε στο λαό την καταλυτική σημασία που είχε η ενότητα και ο αγώνας για την κατάκτηση αυτής της νίκης.

Αυτές οι μέρες θέτουν το λαϊκό κίνημα σε μια νέα ιδεολογική και πολιτική κατάσταση. Υπάρχουν καλύτεροι όροι για την ανάπτυξή του. Εμείς πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθειες για την ενίσχυση των δυνάμεών μας.

Πρέπει να αξιολογήσουμε στις οργανώσεις μας και τις μαζικές οργανώσεις, τα συνδικάτα, τους συνδέσμους, τις κοινότητες, τους συνεταιρισμούς κλπ, τι ήταν αυτός ο αγώνας και να ορίσουμε νέες δράσεις. Οι Λαϊκές Συνελεύσεις που δημιουργήθηκαν αυτές τις μέρες πρέπει να διατηρηθούν για να κάνουν απολογισμό για τις δράσεις και να τις κάνουμε φορείς συζήτησης προτάσεων και καθορισμού μελλοντικών δράσεων.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε στη διεθνή αλληλεγγύη, τα μηνύματα και τις δράσεις που αναπτύχθηκαν σε διάφορες χώρες.

Κεντρική Επιτροπή του ΜΛΚΚ Εκουαδόρ

13 Οκτώβρη 2019

Αναδημοσίευση της μετάφρασης από τον ΠΡΟΛΟΓΟ

Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΛΚΚ Εκουαδόρ: Ψήφος ενάντια στον Κορρεϊσμό και διατήρηση της ταξικής ανεξαρτησίας

Τετάρτη 15 Μάρτη 2017

Η απόφαση που πήραν διάφορες λαϊκές και αριστερές οργανώσεις να ψηφίσουν ενάντια στον Κορρεϊσμό στο δεύτερο γύρο των εκλογών, κάτι που οδηγεί αναγκαστικά σε ψήφο υπέρ του Γκιγιέρμο Λάσσο, πέραν της αναγνώρισης από πλευράς πλατιών λαϊκών στρωμάτων ως μιας στάσης ορθής, έχει επίσης προκαλέσει και παρεξηγήσεις, σοκ και κριτικές διαφόρων ειδών. Το τελευταίο ήταν προβλέψιμο γιατί δεν είναι πάντοτε εύκολο να γίνει κατανοητή μία απόφαση συγκρουσιακή, όμως και εξαιτίας της δράσης της αστικής τάξης και του ψευτοαριστερού οπορτουνισμού που πάντοτε προσπαθούν να πετάξουν λάσπη ενάντια στις επαναστατικές οργανώσεις.

Στο προηγούμενο φύλλο, είχαμε διατυπώσει κάποια στοιχεία που τεκμηριώνουν τον επαναστατικό χαρακτήρα αυτής της στάσης. Προσθέτουμε σε αυτή την ανάλυση μία ακόμα πτυχή: αυτή η πολιτική συνάδει με την αρχή της διατήρησης της ταξικής ανεξαρτησίας.

Πρώτα από όλα, χρειάζεται να αποσαφηνίσουμε ότι ταξική ανεξαρτησία δεν είναι συνώνυμο με έναν απομονωτισμό έναντι των πολιτικών γεγονότων που δημιουργούνται στην κοινωνία. Αντίθετα, οι επαναστατικές οργανώσεις έχουν την υποχρέωση να εμπλέκονται στην πολιτική ζωή της χώρας και να απαντούν σε όλα τα προβλήματα που παρουσιάζονται σε αυτή. Οι σκοποί που επιδιώκονται με αυτή την πολιτική να επιτευχθούν μας επιτρέπουν να εντοπίσουμε την ουσία της, την ταξική της φύση.

Μία ταξική πολιτική είναι προσανατολισμένη στην υπεράσπιση των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών συμφερόντων μίας συγκεκριμένης τάξης: αν αυτή η τάξη βρίσκεται στην εξουσία, ταυτόχρονα η ταξική πολιτική είναι προσανατολισμένη στην υπεράσπιση της κατάστασής της ως κυρίαρχης τάξης· αν δεν κατέχει την εξουσία στα χέρια της, η πολιτική της έχει κύριο στόχο να την κατακτήσει.

Στην πορεία της πολιτικής ζωής μπορεί να υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες οι κοινωνικές τάξεις – ή τμήματα αυτών – με συμφέροντα αντιτιθέμενα, συμπίπτουν σε συγκεκριμένα πολιτικά κριτήρια, όμως κάθε μία με τα δικά της ιδιαίτερα σχέδια και σκοπούς. Ας πάρουμε ως παράδειγμα το ίδιο το οποίο αναφέραμε στο προηγούμενο φύλλο: την πάλη του λαού του Εκουαδόρ η οποία προκάλεσε την πτώση των κυβερνήσεων Μπουκάραμ, Μάχουαντ και Γκουτιέρες. Σε όλα αυτά τα γεγονότα είχε σημειωθεί στο στρατόπεδο της αστικής τάξης μία διάσπαση: ένα τμήμα της τους υποστήριζε και ένα άλλο διάκειτο υπέρ της αποπομπής τους για την πρόκληση μίας αλλαγής με ένα νέο εκπρόσωπο της ίδιας της αστικής τάξης, όπως και, πράγματι, συνέβη. Οι εργαζόμενοι και οι λαοί του Εκουαδόρ πάλεψαν για να ανατρέψουν αυτές τις κυβερνήσεις λόγω του αντιλαϊκού τους χαρακτήρα και συνέπεσαν στιγμιαία με ένα τμήμα της αστικής τάξης το οποίο επεδίωκε το ίδιο όμως με άλλους σκοπούς. Σημαίνει αυτό ότι το λαϊκό κίνημα έδρασε χάνοντας την ταξική του ανεξαρτησία; Τη στιγμή που οι εργαζόμενοι διαπίστωναν ότι υπήρχε διάσπαση στην αστική τάξη έπρεπε να παρατήσουν τον αγώνα τους για να μη χάσουν την “ανεξαρτησία” τους και να αφήσουν η πολιτική κρίση να επιλυθεί αποκλειστικά από τις αστικές ομάδες; Με κανέναν τρόπο. Οι εργαζόμενοι και ο λαός διεξήγαγαν αυτούς τους αγώνες καθοδηγούμενοι από τα δικά τους συμφέροντα· η σύμπτωση σε αυτό το σκοπό με ένα τμήμα της αστικής τάξης δεν αφαίρεσε το λαϊκό χαρακτήρα από το κίνημα, όχι μόνο λόγω του χαρακτήρα όσων πάλευαν, αλλά και λόγω των διεκδικήσεων που είχαν. Θα ήταν ένα τρομερό λάθος η εγκατάλειψη του αγώνα για να μην “εμφανιστούμε ενωμένοι” με ένα τμήμα της αστικής τάξης, ένα λάθος το οποίο θα είχε επίσης προκαλέσει μία πολιτική ήττα στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα και στο λαό γενικά.

Ένα παρόμοιο φαινόμενο έχουμε και σήμερα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, καθοδηγούμενοι από μια πολιτική ταξικής ανεξαρτησίας, οι εργαζόμενοι και ο λαός πάλεψαν για να βάλουν ένα τέλος στη σημερινή κυβέρνηση λόγω του αντιλαϊκού της χαρακτήρα. Κι αυτό ήταν μια διαδικασία που έφτασε να διαμορφώσει ως και μια πολιτικοεγκλογική πρόταση, την Εθνική Συμφωνία για την Αλλαγή (ANC), για να τελειώσουμε εκλογικά με την κυβέρνηση του Κορρεϊσμού. Σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, ο λαός πρέπει να εγκαταλείψει την πάλη του ενάντια στον Κορρεϊσμό και να του δώσει το ελευθέρας ώστε να διατηρηθεί για μια νέα περίοδο στην εξουσία και να συνεχίσει να επιτίθεται στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα; Εγκαταλείποντας την πάλη ενάντια στο τμήμα εκείνο της αστικής τάξης που βρίσκεται στην εξουσία (από φόβο μη συμπέσουμε συγκυριακά με ένα άλλο τμήμα της αστικής τάξης), στην πράξη ευνοούμε όσους όλα αυτά τα χρόνια αποδείχθηκαν ως ο κύριος πολιτικός εχθρός του οργανωμένου λαϊκού κινήματος και των αριστερών.

Κατά την άποψή μας, αυτή η πάλη πρέπει να συνεχιστεί και να διατηρήσει τους ίδιους στόχους που την γέννησαν: να αφήσουμε πίσω ένα καθεστώς το οποίο σοβαρά έπληξε από ιδεολογικής και πολιτικής σκοπιάς το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Η ανάκαμψη του εργατικού κινήματος έχει στρατηγικά χαρακτηριστικά – δηλαδή, σε σχέση με τους τελικούς στόχους της πάλης της εργατικής τάξης -, πολύ διακριτά και πάνω από όλα αντίθετα με τα συμφέροντα της αστικής τάξης ως τάξης, δηλαδή, και του τμήματός της εκείνου που σήμερα στηρίζει το Γκιγιέρμο Λάσσο, φυσικά.

Βρισκόμαστε, επομένως, ενώπιον ενός νέου επεισοδίου στο οποίο, εκκινώντας από διαφορετικά ταξικά συμφέροντα, δημιουργείται μία σύμπτωση ανάμεσα σε ένα τμήμα της αστικής τάξης και τις πολιτικές σημαίες που υψώνει το λαϊκό κίνημα. Δεν πρόκειται για μια πολιτική συμφωνιών ή συμμαχιών, πολλώ δε μάλλον δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο λαϊκό και αριστερό μπλογκ με την υποψηφιότητα Λάσσο. Η ταξική ανεξαρτησία εκδηλώνεται ξεκάθαρα, το λαϊκό κίνημα και οι Αριστερές επιδιώκουν να διαλύσουν αυτό το ανάχωμα που τους εμποδίζει να προχωρήσουν πιο γρήγορα στη διαδικασία της οργάνωσης των επαναστατικών δυνάμεων.

Καμία προσδοκία δεν υπάρχει ότι ο Λάσσο θα δημιουργήσει μία κυβέρνηση που να ευνοεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού, εκτός από τη δέσμευσή του (η οποία, στην πραγματικότητα, είναι μία συγκυριακή πολιτική ανάγκη για αυτόν) να σεβαστεί κάποια πολιτικά δικαιώματα που σήμερα περιέστειλε ο Κορρεϊσμός, και τα οποία θα αξιοποιήσει ο λαός για να εντείνει την πάλη του για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες του.

Άρθρο στην εφημερίδα Εn Marcha, όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ, φ. 1763, 15 Μάρτη 2017.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΛ ΚΚ Ισημερινού: Το άκυρο στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών – ένας επιφανειακός ριζοσπαστισμός

Η τέχνη της επαναστατικής πολιτικής έγκειται στην ικανότητα να κατανοούμε με απόλυτη αντικειμενικότητα την πραγματικότητα που υπάρχει σε μια συγκεκριμένη στιγμή στην κοινωνία και, μπροστά σε αυτή, να καθορίζουμε μία ορθή στάση – σύμφωνη με τις ιδεολογικόπολιτικές αρχές – η οποία να συμβάλλει στην υλοποίηση των στρατηγικών στόχων, δηλαδή, στην περίπτωσή μας, στην κατάκτηση της εξουσίας από πλευράς της εργατικής τάξης για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Με τη μια ή την άλλη διατύπωση, ανάμεσα σε όσους θεωρούν εαυτόν αριστερό σίγουρα υπάρχει συμφωνία με την παραπάνω πρόταση. Ωστόσο, κατά την υλοποίησή της, παρουσιάζονται δυσκολίες, γιατί σε διάφορες περιστάσεις ο βολονταρισμός και ο υποκειμενισμός επικρατούν της αντικειμενικής ανάλυσης. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει στις τάξεις κάποιων αριστερών και δημοκρατικών διανοούμενων, οι οποίοι επιδιώκουν να επαναλάβουν την πολιτική στάση που το λαϊκό κίνημα και οι αριστερές οργανώσεις υιοθέτησαν σε προηγούμενες εκλογές, παρότι λάμβαναν χώρα σε διαφορετική συγκυρία.

Με μια επιφανειακή στάση ταξικής ανεξαρτησίας καλούν σε άκυρη ψήφο, γιατί “δεν είναι δυνατό να δώσουμε ψήφο σε έναν τραπεζίτη”. Αν δει κανείς τυπικά το πολιτικό σκηνικό της χώρας, δηλαδή χωρίς να λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, τον συσχετισμό των υπαρχουσών δυνάμεων και τη δυνατότητα της πρόκλησης μίας αλλαγής σε αυτόν, που με κάποιο τρόπο να δημιουργεί καλύτερες συνθήκες για δράση και αγώνα· τις ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές συνθήκες στις οποίες βρίσκεται το λαϊκό κίνημα· τις αντιθέσεις στους κόλπους της κυρίαρχης τάξης· την κατάσταση πνευμάτων των μαζών οι οποίες επιδιώκουν μια αλλαγή στη χώρα, τότε είναι εξηγήσιμο το ότι καταλήγουν σε ένα τέτοιο συμπέρασμα, επιφανειακά ριζοσπαστικό, όμως εσφαλμένο.

Η άκυρη ψήφος είναι ένα από τα χαρτιά με τα οποία παίζει ο Κορρεϊσμός. Αν δεν του είναι εφικτό να αποσπάσει την ψήφο του εκλογικού σώματος, επιδιώκει αυτή, τουλάχιστον, να μην πάει στον αντίπαλό του, για τον οποίο αναπτύσει έναν πολιτικό λόγο δήθεν αντιολιγαρχικό.

Το σημερινό πολιτικό σκηνικό της χώρας είναι τέτοιο που η απόφαση για φραγμό στο δρόμο του Κορρεϊσμού μέσω της ψήφισης του Λάσσο ανταποκρίνεται πλήρως στις πολιτικές ανάγκες του εργατικού και λαϊκού κινήματος και στην πραγματική δυνατότητα της πρόκλησης μιας αλλαγής στο συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, από την οποία να μπορεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα να επωφεληθεί για να προχωρήσει τη διαδικασία ανασύνθεσης των δυνάμεών του, ώστε να συνεχίσει τον αγώνα για τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Είναι μία ψήφος αναγκαστική, όμως αναγκαία.

Το κύριο άρθρο της εβδομαδιαίας εφημερίδας Εn Marcha, οργάνου του Μαρξιστικού – Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ, φύλλο 1763,15-21 Μάρτη 2017.

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΛ ΚΚ Ισημερινού: Να συνεχίσουμε τον αγώνα για το τέλος του Κορρεϊσμού, αυτή τη φορά στο εκλογικό πεδίο

Αναμφισβήτητα, τα αποτελέσματα των εκλογών της ερχόμενης 2ας Απρίλη θα δώσουν αρκετή τροφή για συζητήσεις που θα διαρκέσουν πολύ καιρό. Ειδικά αν ο Κορρεϊσμός εκδιωχτεί από την εξουσία, κάτι που θα σημαίνει έτσι το τέλος ενός σχεδίου το οποίο γεννήθηκε ως μια προοδευτική και δημοκρατική πολιτική και τελείωσε καθιστάμενο μια αυταρχική κυβέρνηση, η οποία έχει παραδοθεί στο διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και εκπροσωπεί ένα τμήμα της αστικής τάξης το οποίο, για δικούς του λόγους, έδωσε ώθηση σε μια διαδικασία καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού και εντατικοποίησης των επιπέδων εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Και θα έχουμε πολλά να λέμε, επίσης, για την πολιτική απόφαση που διάφορες κοινωνικές οργανώσεις, αριστερά κόμματα και κινήματα έλαβαν, η οποία μπορεί να συνοψιστεί με αυτά τα λόγια: συνέχιση του αγώνα για να τελειώνουμε με τον Κορρεϊσμό, αυτή τη φορά στο εκλογικό επίπεδο, ψηφίζοντας ενάντια στο δίδυμο Μορένο – Γκλας.

Στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, η ψήφος για να βάλουμε ένα τέλος στον Κορρεϊσμό σημαίνει πως πρέπει να το κάνουμε υπέρ του Γκιγιέρμο Λάσσο. Είναι μία ψήφος αναγκαστική, υποχρεωτική από τις περιστάσεις, καθώς, το πολιτικό σενάριο σήμερα παρουσιάζεται με τον ακόλουθο τρόπο: αν ψηφίζουμε κατά του Κορρεϊσμού ή υπέρ του. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ακόμα και η άκυρη ψήφος, η οποία επιφανειακά θα σήμαινε απόρριψη και των δύο υποψηφίων, σε αυτή την περίσταση ευνοεί τον Κορρεϊσμό λόγω του τρόπου με τον οποίο οι ψήφοι κατανεμήθηκαν στον πρώτο γύρο και στo ανώτατο όριο αύξησης της κυβερνητικής υποψηφιότητας.

Όσοι βλέπουν αυτή την απόφαση με επιφανειακό τρόπο, βλέπουν μόνο το συμπληρωματικό στοιχείο (ψήφος υπέρ του Λάσσο) και όχι το ουσιαστικό (να βάλουμε τέλος στον Κορρεϊσμό). Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι κοινωνικές οργανώσεις, τα κινήματα και τα κόμματα της αριστεράς βάδισαν στο δρόμο της λαϊκής αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση γιατί αυτή μπήκε σε μια διαδικασία δεξιοποίησης, η οποία την έφτασε στην κατάσταση να είναι ένα από τα πιο αυταρχικά καθεστώτα των τελευταίων ετών, κάτι το οποίο προξένησε τη μεγαλύτερη ζημιά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, για να μην πάμε την ανάλυσή μας ακόμα πιο πίσω χρονικά.

Καμία από τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του παρελθόντος δεν θέσπιε μια εργατική νομοθεσία τόσο αντεργατική όπως έκανε η σημερινή, ούτε συνολικά πέτυχε μια τόσο σοβαρή ιδεολογικό-πολιτική επίδραση στο λαϊκό κίνημα (στη βάση της καταστολής και της εξαπάτησης), όπως σήμερα, επιτρέποντας στην αστική τάξη να πετύχει την “κυβερνησιμότητα” που τόσο προσέμενε, η οποία δεν είναι άλλο παρά ένα περιβάλλον στο οποίο τα λαϊκά αιτήματα καθηλώνονται ενώ οι κυρίαρχες τάξεις αυξάνουν τον πλούτο τους αυξάνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Αρκεί να δούμε τα επίσημα στατιστικά στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν ότι κατά τη διάρκεια αυτών των “επαναστατικών” χρόνων μεγάλωσαν τα έσοδα των τραπεζιτών και των μεγάλων επιχειρηματιών γενικά όπως και τα επίπεδα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Εξαιτίας αυτού, στην πορεία του αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση προέκυψε και γιγαντώθηκε το σύνθημα “Κάτω ο Κορρέα, Κάτω!”, το οποίο φώναξαν εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών του Εκουαδόρ στους δρόμους. Ως συνέπεια του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων στην κοινωνία του Εκουαδόρ και τη σημερινή συγκυρία της εκλογικής διαδικασίας, ο μόνος τρόπος για να πετύχουμε αυτό το στόχο σήμερα είναι μέσω της κάλπης. Θα πρέπει να αφήσουμε να χαθεί η ευκαιρία; Έχασε την ισχύ του το σύνθημα “Κάτω Κορρέα, Κάτω!”;

Η πολιτική του να βάλουμε φραγμό στον Κορρεϊσμό σημαίνει μια ορθή αξιοποίηση των ενδοαστικών αντιθέσεων, εκφράζει μια ορθή εκτίμηση και εντοπισμό του ποιος σε μια συγκεκριμένη στιγμή είναι ο κύριος εχθρός των εργαζομένων και του λαού και ενάντια σε ποιον πρέπει να συγκεντρώσουμε όλες τις δυνάμεις για να τον νικήσουμε, χωρίς να σταματήσουμε να βλέπουμε ότι δεν πρόκειται για το μοναδικό εχθρό και ότι, μετά την ήττα του, η μάχη θα συνεχιστεί ενα΄ντια σε άλλες δυνάμεις που στην πορεία της ταξικής πάλης θα καταστούν κύριος εχθρός. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο Λάσσο αποδίδεται στάτους εκπροσώπου των συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού: όπως οι υποψήφιοι της AP ( σ. parapoda: Συμμαχίας “Χώρα” του Κορρέα), αποτελούν την προσωποποίηση των εκπροσώπων της αστικής τάξης ως τάξης, ωστόσο – εξαιτίας της τεράστιας κοινωνικής πίεσης που υπάρχει στη χώρα – είναι υποχρεωτικό να διαλύσουμε το αυταρχικό εποικοδόμημα που έχτισε ο Κορρεϊσμός, και οι χαραμαδες δημοκρατίας που θα ανοίξουν από αυτή τη νίκη μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν από το λαϊκό κίνημα για την πολιτική του ανάκαμψη και ανάπτυξη.

Ας δούμε τη συμπεριφορά του κινήματος των μαζών και των δυνάμεων της αριστεράς σε άλλες περιστάσεις, όπως ήταν για παράδειγμα τα ξεσπάσματα ενάντια στους Μπουκάραμ, Μάχουαντ ή Γκουτιέρες. Σε κανένα από αυτά τα επεισόδια δεν είχε το λαϊκό κίνημα επαρκή δύναμη ώστε να εγκαθιδρύσει μια κυβερνηση που να εκπροσωπεί τους εργαζομένους, και ήταν προβλέψιμο ότι η έξοδος από την πολιτική κρίση που προκαλούταν από τον αγώνα των μαζών θα διευθετούταν μέσω από τα θεσμικά κανάλια, όπως και πράγματι συνέβη, προκαλώντας την αντικατάσταση του ενός αστού από έναν άλλον της ίδιας τάξης στην κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν, εξαιτίας αυτού, το λαϊκό κίνημα πρέπει να εγκαταλείψει την πάλη για να ανατρέψει αυτές τις κυβερνήσεις. Όχι. Σίγουρα όχι. Ήταν βασική για την ανάπτυξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος η επίτευξη αυτών των νικών, έστω και εν γνώσει του ότι οι υλικές συνθήκες ζωής δεν θα άλλαζαν και η πάλη θα έπρεπε να συνεχιστεί σε νέες συνθήκες ενάντια σε άλλη κυβέρνηση η οποία, ούτως ή άλλως, εκπροσωπούσε τα ίδια συμφέροντα που εκπροσωπούσε και η ανατραπείσα.

Από άποψη μορφής, η πάλη του λαού ώστε σήμερα να βάλει ένα τέλος στην αντιλαϊκή κυβέρνηση της “επανάστασης των πολιτών” δεν είναι παρόμοια με αυτές που προαναφέρθηκαν, όμως στην ουσία της είναι. Ο θρίαμβος του Κορρεϊσμού στις κάλπες θα σήμαινε μια σοβαρή πολιτική ήττα για τα λαϊκά στρώματα που όλα αυτά τα χρόνια είχαν παλέψει ενάντια στον αυταρχισμό και υπέρ της δημοκρατίας, ενάντια στην ποινικοποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας, ενάντια στη διαφθορά και στην παράδοση της χώρας στο ξένο κεφάλαιο· η πολιτική επίδραση στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα θα ήταν μεγάλη και, έχουμε ήδη την εμπειρία όλων αυτών των ετών με τον Κορρέα στην εξουσία.

Το αντίθετο, δηλαδή, η ήττα του διδύμου Μορένο – Γκλας ενθαρρύνει όσους με διάφορες μορφές συγκρούστηκαν με την κυβέρνηση και πάλεψαν για να της βάλον ένα τέλος. Επομένως, όχι μόνο είναι σωστό αλλά επίσης και απαραίτητο να αρνηθούμε την ψήφο προς τον Κορρεϊσμό και, ταυτόχρονα, να προετοιμαστούμε για νέες μάζες, σε διαφορετικές συνθήκες, ενάντια σε μια νέα κυβέρνηση η οποία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα αιτήματα των εργαζομένων και των λαών. 

 
 Άρθρο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του ΜΛΚΚ Εκουαδόρ En Marcha, φύλλο 7 Μάρτη http://www.pcmle.org/EM/spip.php?article8018

Μετάφραση: parapoda. wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Domingo Sevilla: Οι νόμοι της διαλεκτικής & η οικοδόμηση του κομμουνιστικού κόμματος

Η μαρξιστική – λενινιστική φιλοσοφία βασίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες: την αντίληψη για τον κόσμο και τη μέθοδο ανάλυσης των φαινομένων που λαμβάνουν χώρα σε τρία πεδία: τη φύση, την κοινωνία και τη σκέψη, παρότι αυτή η διάκριση γίνεται μόνο για διδακτικούς σκοπούς, καθότι η αντίληψη και η μέθοδος είναι στενά αλληλοσυνδεόμενες τόσο που η ιδεαλιστική αντίληψη αντιστοιχεί στη μεταφυσική μέθοδο και η υλιστική στη διαλεκτική. Επιπρόσθετα, κάθε μια από αυτές, αντιστοιχούν στα συμφέροντα της τάξης που τις υιοθετεί: η μία για να διατηρήσει το εκμεταλλευτικό σύστημα και η άλλη για να το καταστρέψει.

Ας θυμηθούμε επιγραμματικά τις αντιλήψεις για τον κόσμο: υπάρχουν μόνο δύο, η ιδεαλιστική και η υλιστική, οι οποίες συνίστανται απλούστατα στην διατύπωση του τι είναι πρωταρχικό ή ποιο πράγμα παράγει ποιο, η ύλη και το πνεύμα ή η ύλη και η νόηση.

Για τους ιδεαλιστές, η ιδέα ή ένα “καθολικό πνεύμα” είναι η πηγή της ύλης, δημιούργησε το σύμπαν και τα ανθρώπινα όντα. Ως εκ τούτου, η ύλη είχε μια αρχή και, κατά συνέπεια, θα έχει και τέλος.

Για τους υλιστές, η ύλη είναι αιώνια και μπορεί αυτό να αποδειχθεί από το γεγονός ότι είναι αδύνατο να δημιουργήσει κανείς ύλη από το τίποτα ή να την κάνει να εξαφανιστεί, καθώς αν αυτό ήταν εφικτό, όπως ισχυρίζονται οι ιδεαλιστές, οι λαοί θα είχαν επιλύσει τα υλικά τους προβλήματα, αφού, μόνο με την ιδέα ή τη σκέψη θα μπορούσε να δημιουργηθεί στέγη, τροφή, οχήματα και άλλα αναγκαία για τη ζωή στοιχεία.

Υποστηρίζουμε, επομένως, ότι η ύλη πάντοτε υπήρχε και πάντοτε θα υπάρχει, φυσικά, σε διαφορετικές μορφές· ότι τίποτε δεν τη δημιούργησε, αλλά βρισκόταν σε συνεχή αλλαγή και ανάπτυξη, μέχρι του σημείου να φτάσει τη μέγιστη έκφρασή της που είναι μέχρι στιγμής γνωστή, τον ανθρώπινο εγκέφαλο, τη μόνη ύλη που είναι ικανή να γεννήσει τη σκέψη, την ιδέα ή τη συνείδηση. Για αυτό, αποδεχόμενοι το φαινόμενο του Big Bang, αυτό δεν σημαίνει, όπως ισχυρίζονται οι ιδεαλιστές, την αποδοχή της απαρχής της ύπαρξης της ύλης, παρά την αποδοχή της αρχής μιας ανάπτυξης της ίδιας μέχρις ότου να φτάσει τη σημερινή της κατάσταση.

Η διαλεκτική

Ο μαρξισμός ισχυρίζεται ότι είναι η “επιστήμη η οποία πραγματεύεται τους πιο γενικούς νόμους της ανάπτυξης της φύσης, της κοινωνίας και της ανθρώπινης σκέψης”, με τέτοιο τρόπο που όλα τα φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα στα τρία πεδία που προαναφέρθηκαν μπορούν να αναλυθούν με τη διαλεκτική μέθοδο, η οποία προέρχεται από την ελληνική λέξη “διαλέγομαι”, που σημαίνει διάλογος αλλά και πολεμική. Στην αρχαιότητα λεγόταν ότι μέσω του διαλόγου ή της σύγκρουσης ιδεών ανακαλύπτεται η αλήθεια. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για το ότι η πάλη ανάμεσα σε αντίθετα πράγματα είναι ο νόμος που βρίσκεται στη βάση της ανάπτυξης οποιουδήποτε φαινομένου σε οποιοδήποτε από τα τρία προαναφερθέντα πεδία.

Σε αντίθεση με τη μεταφυσική, ο διαλεκτικός υλισμός έχει τρία ιδιαίτερα χαρακτηριστικά:

1.Δεν βλέπει τα αντικείμενα ή τα φαινόμενα απομονωμένα το ένα από τα άλλα, αλλα ως συνδεόμενα μεταξύ τους, καθώς, σε διαφορετική περίπτωση, θα είχαμε φαινόμενα μη εξηγήσιμα, μεμονωμένα. Δεν υπάρχει, επομένως, φαινόμενο χωρίς αιτία, ούτε αιτία που δεν παράγει κάποιο νέο φαινόμενο.

2.Βλέπει ότι μέσα σε κάθε φαινόμενο υπάρχουν δύο στοιχεία αντίθετα, ευρισκόμενα σε διαπάλη και μόνιμη σύγκρουση, η οποία συνιστά την κινητήρια δύναμη ανάπτυξης του φαινομένου.

3.Πραγματεύεται τη φύση, την κοινωνία και τη σκέψη ωσάν αυτές να βρίσκονται σε μόνιμη κίνηση και αλλαγή. Τίποτα δεν είναι σε ηρεμία: η ακινησία είναι επιφανειακή, γιατί η ύλη βρίσκεται σε μόνιμη κίνηση και, ως εκ τούτου, σε διαρκή αλλαγή και ανάπτυξη.

4.Θεωρεί ότι υπάρχουν δύο τύποι στις αλλαγές που προκαλούνται κατά τη διαδικασία της ανάπτυξης της ύλης: ποιοτικοί και ποσοτικοί· αλλαγές στην ποσότητα, οι ίδιες που συσσωρεύονται στο φαινόμενο και καθορίζουν, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, μία αλλαγή στην ποιότητα του ίδιου του φαινομένου, το οποίο αποκτά μια νέα διακριτή από την προηγούμενη ποιότητα και ενός σταδίου ανώτερου.

Έννοια του νόμου

Κατά το μαρξισμό – λενινισμό, είναι η βαθιά, ουσιαστική, σταθερή, επαναλαμβανόμενη σχέση ανάμεσα σε φαινόμενα ή σε πτυχές του ίδιου φαινομένου. Ο νόμος είναι η αντανάκλαση του ουσιαστικού στην κίνηση του καθολικού.

Οι νόμοι, ανάλογα με τα πεδία που επενεργούν, μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε καθολικούς, γενικούς και ιδιαίτερους. Σε αυτό το κείμενο θα αναφερθούμε στους καθολικούς νόμους, οι οποίοι επενεργούν στα πεδία της φύσης, της κοινωνίας και της σκέψης, δηλαδή, στους νόμους της διαλεκτικής και την εφαρμογή τους στην οικοδόμηση του κόμματος του προλεταριάτου.

Οι τρεις νόμοι της διαλεκτικής και η οικοδόμηση του κόμματος

Πρώτος νόμος: ενότητα και πάλη των αντιθέτων

Είναι η πηγή της ανάπτυξης των φαινομένων και εκφράζεται με το ότι σε κάθε φαινόμενο υπάρχουν δύο αντιτιθέμενα, δύο αντίθετα, τα οποία υπάρχουν υπό τον όρο ότι υπάρχει το άλλο, δηλαδή αποκαλείται ενότητα για αυτό το λόγο· όμως δεν συμφιλιώνονται, αλλά βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση, επιχειρώντας το ένα να αντικαταστήσει το άλλο· και αυτή η σύγκρουση είναι που καθορίζει την ανάπτυξη του φαινομένου.

Όμως ας δούμε πώς αυτός ο νόμος διέπει την ανάπτυξη ενός φαινομένου όπως είναι το κόμμα του προλεταριάτου, το κομμουνιστικό κόμμα.

Το κομμουνιστικό κόμμα είναι αυτό που εκπροσωπεί τα οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης, με δεδομένο ότι πρόκειται για τις δύο σημαντικότερες (όχι τις μοναδικές) τάξεις που υπάρχουν στην καπιταλιστική κοινωνία.

Σε κοινωνικό, πολιτικό, εκλογικό επίπεδο, η αστική και η εργατική τάξη είναι τα δύο ανταγωνιστικά αντίθετα για τα οποία κάνει λόγο ο πρώτος νόμος και για αυτό βρίσκονται σε μια διαλεκτική ενότητα, δηλαδή, στην καπιταλιστική κοινωνία, όμως ευρισκόμενες σε μόνιμη σύγκρουση και διαπάλη: η μία για να διατηρήσει το σύστημά της και η εργατική τάξη για να το καταστρέψει και να το αντικαταστήσει από ένα άλλο, το σοσιαλισμό.

Όμως, καθώς αυτός ο νόμος, ο οποίος έχει καθολικό χαρακτήρα, επενεργεί επίσης στη σφαίρα της σκέψης, αυτή η πάλη των τάξεων ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο αναπαράγεται και στο ιδεολογικό πεδίο, τόσο εντός κοινωνίας όσο και εντός κομμουνιστικού κόμματος. Πώς; Εντός κοινωνίας, με την παρουσία της αστικής τάξης και την επιβολή από πλευράς της των ιδεών της, των πεποιθήσεών της, των αντιλήψεών της κλπ. Και, από την άλλη, με την παρουσία – στην ίδια καπιταλιστική κοινωνία – των ιδεών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Και οι δύο συγκρούονται στον καπιταλισμό, με την αστική τάξη να έχει το πλεονέκτημα, καθώς, κατέχει την εξουσία.

Επίσης εκφράζεται εντός κομμουνιστικού κόμματος, με την ιδεολογική διαπάλη ανάμεσα σε ιδέες, αντιλήψεις, πρακτικές και δράσεις αστικές και μικροαστικές, τις οποίες υιοθετούν κάποια μέλη του κόμματος, και τις προλεταριακές αντιλήψεις, πρακτικές και δράσεις των άλλων. Δεν πρόκειται απλώς για μια φυσική ή φραστική σύγκρουση: πρόκειται για μια βαθιά σύγκρουση ανάμεσα σε ιδεολογικές αντιλήψεις και πρακτικές αντιτιθέμενων τάξεων.

Ποιες είναι αυτές οι μη προλεταριακές αντιλήψεις, πρακτικές και δράσεις που υιοθετούν κάποια μέλη του κόμματος;

Ο υποκειμενισμός, ρεύμα που βλέπει και αναλύει τα φαινόμενα σύμφωνα με τις επιθυμίες μας και όχι με την πραγματικότητα, δηλαδή, μια ιδεαλιστική εκτίμηση της πραγματικότητας, η οποία τοποθετεί πιο ψηλά την ιδέα, τη σκέψη μας, πιο πάνω από αυτό που είναι πραγματικό. Ως εκ τούτου, δεν επιτρέπει να αναλύουμε με αντικειμενικό τρόπο το ή τα φαινόμενα, την ουσία τους, ώστε να μετασχηματίσουμε αυτή την πραγματικότητα· και με το να μη μπορούμε να τη μετασχηματίσουμε, αυτή συνεχίζει απαράλλαχτη προς όφελος της αστικής τάξης, η οποία κυριαρχεί. Όταν δρούμε κατ’ αυτό τον τρόπο, τα τίμια μέλη, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, υπηρετούμε τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Ένα από τα στυλ δουλειάς μας που αντιμετωπίζουμε μόνιμα με την ιδεολογική πάλη είναι ο γραφειοκρατισμός, το οποίο είναι ένα αντιδραστικό ρεύμα που αποσπά την ηγεσία από τα μέλη του κόμματος, αποσπά τον αγωνιστή της βάσης από τις μάζες, επιδιώκει με ιδεαλιστικό τρόπο να “διευθύνει και να ελέγχει” την επαναστατική δουλειά από την καρέκλα, το γραφείο, το σπίτι ή με τις νέες τεχνολογίες, μέσω του διαδικτύου, με το κινητό ή το facebook, αφήνοντας στην άκρη μια προλεταριακή πρακτική άμεσης σύνδεσης για την καλύτερη γνώση της πραγματικότητας όπου εργαζόμαστε και για να μπορούμε έγκαιρα να κάνουμε τροποποιήσεις και αλλαγές πορείας. Πρόκειται για μια ιδεαλιστική μέθοδο, γιατί θέτει σε πρώτο πλάνο την περιορισμένη, επιφανειακή και όχι επιστημονική γνώση της πραγματικότητας.

Άλλη έκφραση επίσης ιδεαλιστικών αντιλήψεων μέσα στο κομμουνιστικό κόμμα είναι ο βολονταρισμός, ο οποίος εκφράζεται με το να θέλουμε να εκπληρώσουμε καθήκοντα εκτός πραγματικότητας, πέραν των δυνατοτήτων, μόνο με την “απόφαση και θέληση” να τα εκπληρώσουμε. Και, συγκρουόμενες με την πραγματικότητα, οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί, δεν μπορούν να υλοποιηθούν ή υλοποιούνται μόνο μερικώς, προκαλώντας έτσι στον αγωνιστή απογοήτευση, αποθάρρυνση, με συνέπεια τη μη ανάληψη ευθυνών. Και, με την επιμονή σε αυτή την πρακτική, ενίοτε επέρχεται ως και η έξοδος από την κομματική οργάνωση, αφού τότε κυριαρχεί το μικροαστικό πνεύμα της αποκαρδίωσης μπροστά στα πρώτα εμπόδια, μία ταξική πρακτική η οποία αντιτίθεται στο επίμονο και ανθεκτικό πνεύμα της εργατικής τάξης. Η καταπολέμηση αυτής της πρακτικής αποτελεί επίσης τμήμα της ταξικής πάλης που λαμβάνει χώρα εντός κόμματος.

Άλλη πρακτική η οποία καταπολεμάται με την μαρξιστική – λενινιστική ιδεολογία μας είναι ο εμπειρισμός, ένα ρεύμα το οποίο θεωρεί μόνο την “εμπειρία” μέσο γνώσης, περιφρονεί τη μελέτη και την έρευνα, και το οποίο επίσης εκφράζει μια μικροαστική πρακτική, καθώς οι επιστημονικές γνώσεις για την επίλυση των πρακτικών προβλημάτων της επανάστασης δεν μελετώνται, δεν αφομοιώνονται και δεν τίθενται στην πράξη από τους αγωνιστές, κάτι που σημαίνει περιφρόνηση ενός πολύ σημαντικού εργαλείου για τη γνώση και την καλύτερη ανάλυση της πραγματικότητας που επιθυμούμε να αλλάξουμε.

Αυτή η αντίληψη δουλειάς στις τάξεις των επαναστατών βρίσκει μια ξεκάθαρη έκφραση στον πρακτικισμό, ένα ρεύμα το οποίο μετατρέπει το μέλος σε απλό εκτελεστή καθηκόντων, σε άνθρωπο που δεν εκπονεί πολιτική ούτε πρωτοβουλίες για το μέτωπο ή τον τομέα δουλειάς που βρίσκεται, και το οποίο έτσι μετατρέπει τη δράση του σε ένα σύνολο ατομικιστικών ενεργειών οι οποίες είναι απομονωμένες από τις μάζες, άσκοπες, χωρίς συγκεκριμένο στόχο ο οποίος να συμβάλλει στην επαναστατική διαδικασία, και οι οποίες τελικά καταλήγουν να το εξουθενώσουν, το κάνουν να χάσει την επαναστατική προοπτική και, σε όχι λίγες περιπτώσεις, να εγκαταλείψει τις τάξεις του κόμματος της εργατικής τάξης.

Πρόκειται για μια ακόμα μικροαστική πρακτική η οποία έλκει, όπως και στις άλλες κοινωνικές τάξεις, την καταγωγή της στην παραγωγή. Ο μικροαστός, όπως ο μικροϊδιοκτήτης, ο χειροτέχνης, ο ιδιοκτήτης μικρού εργαστηρίου, η μοδίστρα, ο ράφτης, ο τσαγκάρης και άλλοι μικροπαραγωγοί εκτελούν όλα τα καθήκοντα της παραγωγής: προετοιμάζουν την πρώτη ύλη, την επεξεργάζονται και τελικά αποκτούν ένα προϊόν προορισμένο για ανταλλαγή, δηλαδή ένα εμπόρευμα το οποίο ήταν το προϊόν της μοναχικής δράσης του καθενός από αυτούς. Πέραν αυτού, ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παραγωγής είναι ότι είναι χωρίς τάξη, μη σχεδιασμένη, αυθόρμητη και, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, ατελής την ώρα που προσφέρεται στους πελάτες. Τελικά, το χαρακτηριστικό του χειροτέχνη είναι ότι αισθάνεται ευχαριστημένος με το καθήκον του που ολοκλήρωσε μοναχικά.

Αυτό αντιτίθεται προς τη συλλογική, συντεταγμένη και σχεδιασμένη δράση της ίδιας της αστικής τάξης στην οποία υποτάσσει και υποχρεώνει το προλεταριάτο στην παραγωγική διαδικασία εμπορευμάτων σε ένα εργοστάσιο. Όλοι οι εργάτες εισέρχονται με ακρίβεια για να υλοποιήσουν τους “στόχους” της παραγωγής που έχουν τεθεί από τον εκμεταλλευτή, με ωράρια και δράση που τοποθετούν τον εργαζόμενο σχεδόν σε κατάσταση “επέκτασης” των μηχανών που χειρίζεται. Αντίθετα με το μικροαστό χειροτέχνη, κανένας εργάτης δεν μπορεί να πει ότι παρήγαγε αυτός μόνος το ζευγάρι παπούτσια, ρούχα, καρέκλες κλπ, καθώς επρόκειτο για μία συλλογική δράση των εργαζομένων για να παράγουν πολλά εμπορεύματα.

Στην επαναστατική μας δουλειά εκφράζονται με σαφήνεια αυτά τα δύο αντιτιθέμενα ρεύματα: Το ένα, το χειροτεχνικό, το οποίο εμφανίζεται όταν αρνούμαστε να συνδέσουμε επαναστατικά καθήκοντα και τις πιο πρωτοπόρες μάζες και τμήματα, να τα κερδίσουμε ιδεολογικά και πολιτικά στις θέσεις του κόμματος και να τα πείσουμε ότι τα καθήκοντα που τίθενται είναι τμήμα της επαναστατικής διαδικασίας ώστε συλλογικά να μπορούμε να προχωρήσουμε σε αυτή τη διαδικασία. Θυμίζοντας τον χειροτέχνη που είναι ευχαριστημένος, όταν δρούμε ως μικροαστοί, προκειμένου να έχουμε εκπληρώσει τα καθήκοντα, αισθανόμαστε μια “επαναστατική ικανοποίηση”, όμως, όπως και ο χειροτέχνης, είμαστε μονάχοι.

Αυτή η πρακτική, η οποία έχει μια ιδεολογική προέλευση, δίνει τροφή στο να εμφανιστεί σε πολλά στελέχη ο προσωποκεντρισμός, τα οποία πιστεύουν ότι είναι απαραίτητα για την επαναστατική διαδικασία, τα οποία πιστεύουν ότι “χωρίς εμένα τίποτα δεν ολοκληρώνεται, τίποτα δεν βγαίνει”, υιοθετώντας πολλές φορές πρακτικές “αυτάρκειας”, αλαζονίας, υπεροχής, σύγκρουσης ανάμεσα στα ίδια τα μέλη, για το “ποιος θα είναι στην πρώτη γραμμή”, ή “ποιος θα καταλαμβάνει το πρώτο πλάνο στον Τύπο ή τα τηλεοπτικά μέσα”, και τα οποία εκφυλίζονται ενίοτε σε θέσεις οπορτουνιστικές. Η πάλη ενάντια σε αυτή την παρέκκλιση αποτελεί τμήμα μιας ιδεολογικής πάλης: πρέπει να αντιτάξουμε σε αυτό τον τύπο εκφράσεων την επαναστατική ταπεινότητα, την επαναστατική απλότητα, την ευελιξία για να ξεπερνάμε δυσμενείς καταστάσεις, δηλαδή, να αντιτάξουμε τις προλεταριακές στάσεις απέναντι στις αστικές και μικροαστικές στάσεις, οι οποίες είναι εσφαλμένες.

Όμως επίσης, ως τμήμα μη προλεταριακών εκφράσεων, συναντούμε και το φορμαλισμό, το μικροαστικό εκείνο κίνημα της βολικότητας, της “εκπλήρωσης” των καθηκόντων χωρίς επαναστατική πρωτοβουλία, όταν δουλεύουμε “με τη δύναμη της συνήθειας”, δηλαδή, αφήνουμε τα πράγματα ως έχουν παρότι είμαστε κομμουνιστές, “προκειμένου να μη μας ασκηθεί κριτική”. Η σύγκρουση σε αυτή την τάση είναι επίσης τμήμα της πάλης των τάξεων στο εσωτερικό του κόμματος.

Αυτές δεν είναι οι μοναδικές ιδεολογικές εκφράσεις που απαντώνται κατά την ιδεολογική πάλη που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του κόμματος, όμως είναι οι πιο σημαντικές και, ως εκ τούτου, είναι αυτές που πρέπει να αντιπαλεύουμε έχοντας μια θεμελιώδη αντίληψη: οι μαρξιστές – λενινιστές δεν είμαστε μάζα, είμαστε επαναστάτες ηγέτες, οργανωτές και καθοδηγητές της επαναστατικής διαδικασίας, δηλαδή – ας το αποσαφηνίσουμε αυτό – πηγαίνουμε με μια διαφορετική νοοτροπία να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, να τις κάνουμε κτήμα των μεσαίων στελεχών, των μελών του κόμματος, των υποψήφιων μελών, των μελών των αριστερών μετώπων, πηγαίνουμε με μια πρακτική οργανωτών της διαδικασίας, να κάνουμε τα καθήκοντα κτήμα κάθε φορά όλο και πιο πλατιών στρωμάτων των μαζών.

Αν πραγματευόμαστε αυτά τα ιδεολογικά καθήκοντα με προλεταριακές αντιλήψεις, αναπτύσσοντας μια δίκαιη, επίμονη και βαθιά ιδεολογική διαπάλη στους κόλπους μας, θα τα εκπληρώσουμε και θα επιβάλλουμε τη μαρξιστική – λενινιστική πρακτική και, συνεπώς, θα βάλουμε το κόμμα σε μια άλλη κατάσταση, που θα σημάνει μια αλματική πρόοδο στην οικοδόμηση του κόμματος.

Δεύτερος νόμος: νόμος της μετατροπής των ποσοτικών αλλαγών σε ποιοτικές

Ας αρχίσουμε ορίζοντας αυτό το οποίο στη φιλοσοφία συνιστά ποιότητα: είναι το σύνολο των ιδιοτήτων που κάνει ένα φαινόμενο ή ένα αντικείμενο αυτό που είναι. Δηλαδή, το σύνολο χαρακτηριστικών που κάνουν ένα σκύλο να είναι σκύλος, μια εστία να είναι μια εστία και ένα κοινωνικό σύστημα να είναι κοινωνικό σύστημα, για παράδειγμα, ο καπιταλισμός.

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι τα φαινόμενα, τα πράγματα, ή γενικά η ύλη δεν βρίσκονται σε ηρεμία, αλλά είναι σε διαρκή αλλαγή. Για ποιο λόγο προκαλείται αυτή η αλλαγή; Ας πούμε, βασικά, από τη σύγκρουση ανάμεσα στα αντίθετα που υπάρχουν στο εν λόγω φαινόμενο. Όμως εδώ πρέπει να διακρίνουμε τι τύποι αλλαγών υπάρχουν: αλλαγές ποσοτικές, οι οποίες δεν αλλάζουν την ουσία του φαινομένου, και αλλαγές στην ποιότητά του, δηλαδή, μια αλλαγή στην ουσία του.

Ωστόσο, οι αλλαγές στην ουσία ενός φαινομένου δεν λαμβάνουν χώρα με τρόπο αυθόρμητο, αλλά είναι το αποτέλεσμα συσσώρευσης αλλαγών στην ποσότητα. Για παράδειγμα, η αλλαγή από την ποιότητα ενός εμβρύου σε αυτή ενός νεογέννητου ανθρώπου, αποτελεί προϊόν μηνών εγκυμοσύνης, μέχρις ότου η συσσώρευση αλλαγών θα δημιουργήσει σε μια πολύ σύντομη στιγμή την αλλαγή σε μια νέα ποιότητα. Αυτή η ξαφνική, βίαιη, κομβική αλλαγή ονομάζεται διαλεκτικό άλμα.

Το κομμουνιστικό κόμμα είναι ένα φαινόμενο, μια διαλεκτική ενότητα όπου, όπως είδαμε προηγουμένως, συγκρούονται σε ιδεολογικό επίπεδο οι δύο κοινωνικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας και, σε αυτό, συναντούμε ηγετικά κλιμάκια όπως και δεκάδες, εκατοντάδες και χιλιάδες μελών που, ως σύνολο, και με την επαναστατική τους πρακτική, διαμορφώνουν, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, μια ποιότητα.

Το κομμουνιστικό κόμμα έχει συνείδηση του ότι δεν μπορεί από μόνο του να αποκτήσει την ιδιότητα του οδηγητή της επαναστατικής διαδικασίας και να τη φτάσει στην κορύφωσή της με την κατάληψη της εξουσίας: χρειάζεται να καταλάβουμε ότι η συσσώρευση ποσοτικών αλλαγών τόσο στην πολιτική, όσο και στο οργανωτικό σκέλος του κόμματος θα οδηγήσει σε μία νέα ποιότητά του· ως εκ τούτου, επιβάλλεται να κατανοήσουμε την υποχρεωτικότητα της διαδικασίας συσσώρευσης δυνάμεων οι οποίες έχουν συμφέρον από την κοινωνική αλλαγή, οι οποίες επιδιώκουν την εγκαθίδρυση ενός νέου κοινωνικού καθεστώτος, χωρίς εκμεταλλευτές. Για όσο αυτό δεν συμβαίνει, απλούστατα, η “έφοδος στον ουρανό” δεν θα μπορεί να αποτελεί πραγματικότητα.

Το πρώτο βήμα για αυτή τη διαδικασία είναι το να διαρθρωθεί η σπονδυλική στήλη της ίδιας, όπως είναι η συμμαχία της εργατικής τάξης με την αγροτιά, κυρίως τη φτωχή· όμως επίσης σημαίνει να εντάξουμε σε αυτό το σχέδιο όλες τις εργαζόμενες κοινωνικές τάξεις και στρώματα και τους καταπιεσμένους λαούς του Ισημερινού που νιώθουν κοινωνική και γενική περιθωριοποίηση, αποστρέφονται την εκμετάλλευση των φυσικών μας πλούτων και την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, θύματα του ιμπεριαλισμού, όλους τους άντρες και τις γυναίκες του Εκουαδόρ που αισθάνονται την αναγκαιότητα να φτάσουμε σε μια κοινωνία που δημιουργεί ένα νέο άτομο, ένα νέο πρόσωπο, χωρίς μικροπρέπειες και βλαβερούς ατομικισμούς. Το να καταλαβαίνουμε έτσι την επαναστατική δουλειά σημαίνει πως εφαρμόζουμε σωστά το δεύτερο νόμο της διαλεκτικής, καθώς το αποτέλεσμα θα είναι ένα άλμα στο συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων το οποίο προφανώς θα φέρει πιο κοντά τη στιγμή της εξέγερσης στο Εκουαδόρ και την ανατροπή της αστικής τάξης ως τάξης.

Ως τμήμα αυτής της ενιαίας διαδικασίας, είναι υποχρεωτικό οι δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς να μεγαλώσουν ταχύτατα και σε μεγάλη ποσότητα, με τρόπο ώστε να διασφαλιστεί η καθοδήγηση από πλευράς εργατικής τάξης αυτής της ενιαίας διαδικασίας. Ως εκ τούτου, πρέπει να καταλαβαίνουμε επίσης αυτό το νόμο ως την ανάγκη οι διάφορες τακτικές του κόμματος του προλεταριάτου να επιφέρουν μία μετεωρική ανάπτυξη σε οργανωτικό επίπεδο· και, τέλος, στο εσωτερικό του κόμματος του προλεταριάτου, να αναπτύσσεται η συνείδηση του ότι η διαδικασία της συσπείρωσης, επιλογής και στρατολόγησης αποτελεί επίσης και μια διαδικασία συσσώρευσης ποιοτικών αλλαγών ώστε, σε μια δεδομένη στιγμή, αυτή η συσσωρευμένη ποσότητα να επιφέρει ένα διαλεκτικό άλμα στην ποιότητα του κόμματος, και αυτό να φτάνει σε νέο στάδιο για να πραγματεύεται με καλύτερο τρόπο την επαναστατική διαδικασία και τις πολιτικές προϋποθέσεις που αυτή απαιτεί.

Συνεπάγεται, επομένως, ότι πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή η διαδικασία συσπείρωσης μελλοντικών μελών του κομμουνιστικού κόμματος πρέπει να λαμβάνει χώρα με πραγματικά κύματα, με μεγάλο τρόπο, ώστε αυτό να επιτρέψει στο μέλος να επιλέξει τους καλύτερους άντρες και γυναίκες της εργατικής τάξης και του λαού, ώστε να πετύχει την μεγέθυνση του κόμματος.

Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις αυτή η πρακτική ευτελίζεται, συσπειρώνονται λίγοι και φυσικά απομένουν τόσο λίγοι για στρατολόγηση στο τέλος μιας διαδικασίας που αυτές οι στρατολογήσεις δεν διαμορφώνουν πραγματικά ένα άλμα στην ποιότητα. Έτσι, πρέπει να αναμένουμε χρόνια πολλά για να πετύχουμε μία αρκετά σημαντική μεγέθυνση.

Το να μην κατανοούμε, επομένως, ότι η πολιτική και ιδεολογική δουλειά με τις μάζες μας πρέπει να μας κάνει να καθοδηγούμε τους αγώνες για τις υλικές και πολιτικές διεκδικήσεις και ότι, σε αυτή τη διαδικασία, πρέπει να συσπειρώνουμε τους φυσικούς αγωνιστές αυτών των μαζών, τους πιο σκληρά εργαζόμενους, τους πιο εξεγερμένους, αυτούς ακόμα που ενίοτε δεν συμφωνούν με ό,τι λέμε, όμως είναι από σκαρί μαχητών και καθοδηγητών, σημαίνει πως δεν κατανοούμε στην πράξη το δεύτερο νόμο της διαλεκτικής.

Η συσπείρωση δεκάδων, εκατοντάδων, χιλιάδων προσώπων για τη διαμόρφωση πυρήνων υποψηφίων για μέλη του κόμματος, θα επιλύει, εξάλλου, προβλήματα όπως την ανάπτυξη και την πώληση του επαναστατικού Τύπου, τα οικονομικά της οργάνωσης, την ύπαρξη ανθρώπων για τις διάφορες τακτικές και, το πιο σημαντικό: μια νέα και πολυάριθμη στρατιά κομμουνιστών.

Αυτή η μορφή εργασίας για την οικοδόμηση του κόμματος θα έχει ως συνέπεια μια μεγαλύτερη επιρροή στις λαϊκές μάζες, θα πολλαπλασιάσει τον αγώνα στα άλλα κοινωνικά τμήματα, θα δημιουργήσει όρους για αγώνες όλο και πιο μεγάλους, διεκδικητικούς και, πάνω από όλα, το κόμμα, σε μια αδιάσπαστη διαδικασία, θα μεγεθύνεται με μεγάλα άλματα. Κατανοώντας έτσι αυτό το νόμο, θα διασφαλίζουμε ένα κόμμα όλο και πιο μεγάλο και ποιοτικότερο, το οποίο να είναι σε καλύτερες συνθήκες για να εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή να οδηγήσει την εργατική τάξη και τους λαούς του Εκουαδόρ στην κατάκτηση της εξοσυάις και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

Τρίτος νόμος: ο νόμος της άρνησης της άρνησης

Πρώτα πρέπει να ορίσουμε την έννοια της άρνησης στη διαλεκτική: άρνηση είναι η απαραίτητη, υποχρεωτική αντικατάσταση μιας παλιάς ποιότητας από μια νέα, η οποία γεννήθηκε μέσα στην παλιά, όμως είναι σε ένα στάδιο και ποιοτικά ανώτερη από την προηγούμενη. Έτσι, για παράδειγμα, η πρωτόγονη κομμουνιστική κοινωνία αντικαταστάθηκε από τη δουλοκτητική, αυτή από τη φεουδαρχία, αυτή από τον καπιταλισμό και ο καπιταλισμός από το σοσιαλισμό. Αυτό σημαίνει πως η δουλοκτητική ήταν άρνηση της πρωτόγονης κομμουνιστικής κοινωνίας, η φεουδαρχία άρνηση της δουλοκτητικής, ο καπιταλισμός άρνηση της φεουδαρχίας και ο σοσιαλισμός άρνηση του καπιταλισμού, για να φτάσουμε τελικά, στη μετάβαση στον κομμουνισμό. Όλες οι νέες ποιότητες, οι οποίες είναι προϊόν της κοινωνικής ανάπτυξης, συνιστούν ένα ανώτερο στάδιο σε αυτή την ανάπτυξη. Είναι αυτό που αποκαλείται σπειροειδής ανάπτυξη.

Ας εργαστούμε λοιπόν για να αντικαταστήσουμε την παλιά, διεφθαρμένη και εκμεταλλευτική καπιταλιστική αστική κοινωνία από μια νέα κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση, τη σοσιαλιστική κοινωνία, την κοινωνία της ευημερίας. Για κάτι τέτοιο, χρειαζόμαστε επίσης ένα κόμμα με μια νέα ποιότητα, το οποίο έχει τις ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεις για να εκπληρώσει το πιο σύνθετο ως τώρα καθήκον, αυτό του να προχωρήσει προς τη διαδικασία που να θέτει τις βάσεις για την εγκαθίδρυση του κομμουνισμού στο Εκουαδόρ.

Κάθε φορά που υπάρχει μια σημαντική ποσοτική ανάπτυξη, με τη μορφή που αναπτύχθηκε προηγουμένως, αυτό οδηγεί σε μια νέα ποιότητα που, με τη σειρά της, αποτελεί άρνηση της προηγούμενης, η οποία όμως θέτει το κομμουνιστικό κόμμα σε ένα στάδιο κάθε φορά ανώτερο, το οποίο επιτρέπει, επίσης, ως προϊόν της αριθμητικής του ανάπτυξης, μία καθοδήγηση όλο και πιο ικανή, με μεγαλύτερη αφοσίωση και ανάπτυξη, όπως επίσης και μία βάση όλο και πιο αφοσιωμένη στη διαδικασία που αναφέρεται μια καθοδήγηση του κόμματος, με μεγαλύτερη δεξιότητα για την εκπόνηση επαναστατικών πολιτικών, με καλύτερες ιδεολογικές προϋποθέσεις για την υλοποίηση αυτής της γραμμής, με μέλη όλο και πιο διακεκριμένα και θαρραλέα, για την ανταπόκριση στις νέες προκλήσεις που θέτει η επαναστατική διαδικασία.

Πρέπει να καταλάβουμε επίσης ότι αυτή η διαδικασία δεν ανακόπτεται: η διαλεκτική ανάπτυξη του κομμουνιστικού κόμματος θα συνεχίσει και μετά την κατάληψη της εξουσίας, με τα καθήκοντα της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας· και κάτι τέτοιο θα απαιτεί ένα κόμμα ανώτερης ποιότητας, το οποίο θα σταματήσει να υπάρχει με την οικοδόμηση του κομμουνισμού, η οποία θα προκαλέσει την εξαφάνιση των κοινωνικών τάξεων και την εξαφάνιση τόσο του σοσιαλιστικού κράτους όσο και του ίδιου του κόμματος, καθώς αυτό εκπροσωπεί τα πολιτικά και ιδεολογικά συμφέροντα της εργατικής τάξης· και, καθώς αυτή θα έχει εξαφανιστεί, ούτε το κόμμα θα είναι πλέον απαραίτητο.

Οι νόμοι της διαλεκτικής θα συνεχίσουν να δρουν στην ανθρώπινη κοινωνία σε άλλες σφαίρες και όχι πλέον στην πάλη των τάξεων.

Νοέμβρης 2014

Περιοδικό Revista Politica, Θεωρητικό Περιοδικό της Κεντρικής Επιτροπής του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ, τ. 29, Δεκέμβρης 2014, σ.σ. 111-126

Μετάφραση:  parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Κ.Κ. Ισπανίας (μ-λ): Ανακοίνωση για τα αποτελέσματα των εκλογών της 26ης Ιούνη (27/06/2016)

Όταν το κόμμα μας διατύπωσε δημοσίως το σύνθημα “Χωρίς ρήξη, χωρίς Δημοκρατία, δεν υπάρχει αλλαγή”, προφανώς αναφερόμασταν, πριν από όλα, στην αναγκαιότητα να τελειώνουμε με τη δομή της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που έχει ως πολιτική και νομική έκφραση το μοναρχικό καθεστώς. Οι οπαδοί της αντίληψης περί “πολιτών” (ciudadanistas), ωστόσο, επέμεναν ότι η νίκη απέναντι στο Λαϊκό Κόμμα, θα επιτυγχανόταν μόνο με την αποκήρυξη αρχών, με την προσφυγή σε μια πολιτική “πέρα από τους όρους “αριστερά” και “δεξιά””, σε μια πολιτική όπου θα είμαστε “το χαμόγελο μιας χώρας”. Και τώρα βλέπουμε τις συνέπειες: σε αυτό το “δεύτερο εκλογικό γύρο”, η περιβόητη “αλλαγή” δεν έχει εφαρμογή ούτε για τις καρέκλες που τόσο είχαν απασχολήσει κάποιους τον τελευταίο χρόνο.

Επιπροσθέτως, το αποτέλεσμα της 26ης Ιούνη ενίσχυσε ειδικότερα το Λαϊκό Κόμμα, και επομένως το Ραχόι, καθώς όχι μόνο απέσπασε περισσότερες ψήφους, αλλά και έδρες. Από την πλευρά του, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας (ΣΕΚΙ), παρότι δεν έχασε τη δεύτερη θέση, συνεχίζει την πτώση του και ηττήθηκε στην Ανδαλουσία, το φέουδο του κύριου εσωκομματικού αντίπαλου του Σάντσεθ, και αυτά θα συμβάλλουν στο να αυξηθεί η σύγχυση, οι αντεγκλήσεις και οι μαχαιριές μετά την ανακωχή για τις εκλογές. Ο παλιός δικομματισμός διατηρεί την κυριαρχία του απέναντι στους “νέους” φιλόδοξους.

Είναι προφανές ότι η δεξιά έχει επιστρέψει στη σκηνή, και ούτε οι υποσχέσεις περί “αναγέννησης” ούτε τα σκάνδαλα διαφθοράς είναι επιχειρήματα επαρκή για να απομακρύνουν από αυτή τους ψηφοφόρους της. Επίσης, πολλοί οπαδοί του ΣΕΚΙ φαίνεται ότι εγκατέλειψαν τη “νέα πολιτική”, ώστε να μην επαναληφθεί ο κύκλος των προηγούμενων μηνών και φύγει ο Ραχόι: έτσι, από την ανάλυση των δεδομένων σε διάφορες περιοχές, προκύπτει η μετακίνηση ενός τμήματος ψηφοφόρων προς τα δεξιά, και από τη “νέα πολιτική” προς την “παλιά” (από τους Ποδέμος στο ΣΕΚΙ και από τους “Πολίτες” – οι οποίοι θεωρούνται λιγότερο συντηρητικοί – προς το Λαϊκό Κόμμα)· στη Μαδρίτη, για παράδειγμα, οι 29.000 ψήφοι που κέρδισε το ΣΕΚΙ σχεδόν συμπίπτουν με τις 27.000 ψήφους που έχασαν οι Ουνίδος Ποδέμος (σ.μετ.: Ποδέμος – Ενωμένη Αριστερά) σε σχέση με τις ψήφους των Ποδέμος του 2015. Όμως αυτό που εδώ μας ενδιαφέρει να αναδείξουμε είναι τα συμπεράσματα που πρέπει να συνάγει η αριστερά βάσει αυτής της εμπειρίας της, ενόψει των μαχών που θα κληθούν να δώσουν οι εργαζόμενοι, οι γυναίκες, η νεολαία, την ερχόμενη περίοδο.

Παρότι μερικοί ισχυρίζονται ότι η συμμαχία των Ποδέμος με την Ενωμένη Αριστερά τρόμαξε ένα τμήμα μερικών πιο μετριοπαθών ψηφοφόρων του 2015, αυτό που πραγματικά έχει βάση είναι ότι ήταν η αριστερά αυτή που ενίσχυσε την αποχή, η οποία αυξήθηκε κατά 1,15 εκατομμύρια· στη Μαδρίτη, οι 190.000 ψήφοι της Ενωμένης Αριστεράς είχαν μικρή επίδραση στο ενιαίο ψηφοδέλτιο, ενώ η αποχή αυξήθηκε κατά 160.000 ψήφους· στη Βαλένθια, η συμμαχία Ποδέμος, Κομπρομίς (σ.μετ.: οικολογο-προοδευτική-πατριωτική συμμαχία στη Βαλένθια) και Ενωμένης Αριστεράς της Βαλένθια, έχασε 75.000 ψήφους, ενώ υπήρχαν 47.000 περισσότεροι που απείχαν· στη Μάλαγα, η αποχή αυξήθηκε κατά 34.000 και το ενωτικό ψηφοδέλτιο Ποδέμος – Ενωμένης Αριστεράς έχασε 46.000 ψήφους… Και όλα αυτά, με δεδομένο ότι σε πολλές περιοχές το κίνημα περί “πολιτών” (σ.μετ.: Ποδέμος) εδώ και ένα χρόνο αποδεικνύει πώς κύβερνά.

Έτσι, παρά τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, τις πομπώδεις δηλώσεις και την εσφαλμένα αφελή επικέντρωση μιας προπαγάνδας που στην πραγματικότητα διέδιδε την ιδέα του “όλα επιτρέπονται”, ο συνασπισμός Ποδέμος – Ενωμένης Αριστεράς (Ουνίδος Ποδέμος) δεν ήταν ικανός να δημιουργήσει ψευδαισθήσεις και να συνεπάρει τις πλατιές μάζες που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε. Το ακριβώς αντίθετο, όλο αυτό αναδεικνύει ότι η εντύπωση που αποκόμισαν οι εκλογείς λαϊκής προέλευσης ήταν μάλλον μια απόπειρα των οργανώσεων αυτών “να σωθούν οι καρέκλες”, μετά την απογοήτευση των εκλογών της 20ής Δεκέμβρη, ή, ακόμα χειρότερα, μια κίνηση καποιων πολιτικών πολύ όμοιων με την “κάστα” και την “παλιά πολιτική” που υποτίθεται ότι έρχονταν να θάψουν. Πάνω από ένα εκατομμύριο χαμένες ψήφοι μαρτυρούν κάτι τέτοιο.

Πιθανώς, οι ηγέτες θα προσφύγουν σε διάφορα έτοιμα προσχήματα: την προσφυγή στη “χρήσιμη ψήφο”, την “εκφοβιστική εκστρατεία” και τις συκοφαντίες από καποια ΜΜΕ, τα επικοινωνιακά ελλείμματα και, όπως έχουμε πει, το ότι κατέληξαν να ταυτιστούν με την αριστερά, που πάντοτε απέφευγαν οι οπαδοί της αντίληψης περί “πολιτών” (σ.μετ.: εννοούνται οι Ποδέμος). Όμως καμία δικαιολογία δεν μπορεί να αποκρύψει το ότι είναι ακριβώς η εγκατάλειψη αρχών αυτή που έκανε τους Ουνίδος Ποδέμος να πληρώσουν. Είναι βέβαιο ότι σε καποιο βαθμό προχώρησε η ενότητα μιας καποιας αριστεράς· είναι αλήθεια, επίσης, ότι επιτεύχθηκε η δημιουργία μιας καποιας αναμονής πτώσης του Λαϊκού Κόμματος και ξεπεράσματος του ΣΕΚΙ. Όμως αυτές οι “επιτυχίες” δεν είναι τίποτα μπροστά στο γεγονός ότι προτίμησαν να παραμείνουν απλώς το “αριστερό δεκανίκι” του συστήματος, αντί να θέσουν μια γενική πολιτική εναλλακτική απέναντί του ώστε να ανατραπεί ο συσχετισμός δύναμης ανάμεσα στην ολιγαρχία και τις λαϊκές τάξεις. Με το πρόσχημα της “αλλαγής”, υπό τη λαϊκιστική λιτανία περί “υπέρβασης δεξιάς και αριστεράς”(«transversalidad»), θυσιάστηκε το πρόγραμμα μετασχηματισμού που – δεν μπορεί να γίνει αλλιώς – έχει τον κεντρικό άξονά του στη μη μοναρχική, λαϊκή και ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Και όχι μόνο αυτό: για τις εκλογικίστικες φιλοδοξίες της μικροαστικής τάξης, για την ταλαντευόμενη “κεντρώα” ψήφο, θυσιάστηκαν επίσης η κινητοποίηση και η οργάνωση της τάξης μας, εκ των ων ουκ άνευ για να συνεχίσουμε την πάλη που θα απαιτούσε οποιαδήποτε πολιτική εναλλακτική η οποία θα έθετε σοβαρά το μετασχηματισμό των κοινωνικών και πολιτικών δομών, προς δημοκρατική και λαϊκή κατεύθυνση. Και μετά από τόσες θυσίες, όχι μόνο απέτυχαν να επεκτείνουν την εκλογική τους βάση, αλλά και ακριβώς για αυτές ήταν που έχασε η όλη ομάδα. Συνεπώς, οι εργαζόμενοι και οι λαοί της Ισπανίας πρέπει να απαιτήσουν ευθύνες από εκείνους τους ηγέτες οι οποίοι τους παρέλυσαν με τα τραγούδια σειρήνας και οι οποίοι εγκατέλειψαν αρχές για να βρουν μια θέση στον ήλιο.

Είναι ξεκάθαρο, επομένως, ότι οι αρχές δεν ξεπουλιούνται και ότι, στην αριστερά, η πολιτική “παπατζή” δεν κερδίζει· ότι με τις αποκηρύξεις δημιουργείται μόνο η απογοήτευση· ότι τον εχθρό δεν το νικάς στο έδαφός του. Οι εκλογές δεν σήμαιναν ότι η δεξιά είναι ηγεμονική, αλλά το ότι η αποκήρυξη αρχών από πλευράς αριστεράς μάς οδηγούν στην πολιτική ήττα, και όχι μόνο σε εκλογικό επίπεδο.

Η ίδια η εργατική τάξη διαισθάνεται ότι χωρίς ρήξη δεν υπάρχει αλλαγή και ότι σε τίποτα δεν χρησιμεύει μια “ενότητα” από τα πάνω: χρειαζόμαστε μια ενότητα που να εμπλέκει, να κινητοποιεί και να οργανώνει πλατιά τμήματα του λαού. Και τη χρειαζόμαστε επιτακτικά: παρότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες που άμεσα θα επηρεάσουν την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (χρηματοπιστωτικές αναταραχές, πολιτικές συνέπειες του Brexit, εργατική κινητοποίηση στη Γαλλία κλπ), οι Βρυξέλες θα επαναφέρουν, πολύ σύντομα, τις απαιτήσεις τους για νέες περικοπές στην κοινωνική πολιτική, οι οποίες θα επιφέρουν και περιορισμούς στις πολιτικές ελευθερίες, όπως έχουμε ήδη δει. Απέναντι σε αυτό, το πρωταρχικό καθήκον της αριστεράς είναι η ενίσχυση της οργάνωσης και των σκοπών της λαϊκής ενότητας.

Πριν τις 19 Ιούνη, επέτειο ρητής καθαίρεσης του μονάρχη (σ.μετ.: Χουαν Κάρλος) που όρισε ο Φράνκο, διάφορες οργανώσεις συμφωνήσαμε σε ένα κοινό πρόγραμμα 8 σημείων για τη ρήξη με το μοναρχικό καθεστώς και για τη Δημοκρατία· ένα πρόγραμμα για τη διάρθρωση της λαϊκής ενότητας και της ενότητας της αριστεράς. Αυτός είναι ο δρόμος: η επανασυσπείρωση και η πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση της αριστεράς, η υπερνίκηση της απογοήτευσης και το πέρασμα στην αντεπίθεση. Οι εργαζόμενοι και οι λαοί δεν μπορεί να υφίστανται τις συνέπειες από τις αποκηρύξεις από πλευράς “ηγετών” τους, μεταξύ άλλων γιατί η έλλειψη ηθικού στην τάξη μας θα άνοιγε το δρόμο στο φασισμό. Η αποτυχία των υποσχέσεων του οπορτουνισμού πρέπει να χρησιμεύσει ώστε να ξαναρχίσουμε με διπλάσιες προσπάθειες τη διαδικασία που η αντίληψη περί “πολιτών” (ciudadanismo, σ.μετ.: συμπεριλαμβανομένων των Ποδέμος) ανέκοψε το 2014: την οικοδόμηση μιας γενικής εναλλακτικής απέναντι στο καθεστώς, στη βάση ενός σχεδίου δημοκρατικής ρήξης, της οργάνωσης της τάξης μας και της λαϊκής κινητοποίησης με πολιτικούς στόχους. Για αυτό εμείς οι κομμουνιστές θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε, με σταθερότητα και χωρίς αποκηρύξεις.

Ζήτω η λαϊκή ενότητα!

Για τη Δημοκρατία, για το σοσιαλισμό!

Γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής του

Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικού – λενινιστικού)

27 Ιούνη 2016

Μετάφραση: Parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Μ-Λ ΚΚ Ισημερινού (PCMLE): Ενβέρ Χότζα - Οικοδόμος και υπερασπιστής του μαρξισμού

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «EN MARCHA», όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE) στις 12/10/2011

Ο Ενβέρ Χότζα και το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας, ξεσκέπασαν και αντιμετώπισαν τα διάφορα είδη των ρεβιζιονιστών, πολέμησαν εναντίον των γιουγκοσλάβων ρεβιζιονιστών, αντιμετώπισαν τους Τιτοϊκούς και πολέμησαν τους μαοϊκούς.

Ο Ενβέρ γεννήθηκε στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας την 16 Οκτωβρίου 1908 και πέθανε στα Τίρανα στις 11 Απριλίου 1985. Σπούδασε στο Παρίσι (Γαλλία), στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ. Εκεί ήρθε σε επαφή με κομμουνιστική κύκλους. Συνεργάστηκε με την κομμουνιστική εφημερίδα L'Humanité εκθέτοντας την αλβανική μοναρχία. Το 1936 επέστρεψε στην Αλβανία και άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος. Αγωνίστηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ως μέρος των Διεθνών Ταξιαρχιών. Στη συνέχεια συμμετείχε στην αλβανική αντιπολίτευση ενάντια στο βασιλιά Ζόγου τον Α' και την ιταλική εισβολή στις 7 Απριλίου 1939.

Ο Χότζα εντάχθηκε στην κομμουνιστική ομάδα «Εργασία» και συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, του οποίου ήταν ο πρώτος πολιτικός κομισάριος. Μετά την ιταλική κατοχή της χώρας τον Απρίλιο του 1939, ο Ενβέρ απολύθηκε από τη δουλειά του και η κομμουνιστική οργάνωση της Κορυτσάς τον έστειλε στην πρωτεύουσα, τα Τίρανα, τα οποία σύντομα έγιναν σημαντικό κέντρο του κομμουνιστικού κινήματος και της αντιφασιστικής αντίστασης. Στις 8 του Νοέμβρη 1941 ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα ως προϊόν της συγχώνευσης πολλών κομμουνιστικών ομάδων στη διαδικασία αυτή ο Ενβέρ έπαιξε σημαντικό ρόλο, που τον έκανε έναν από τους ηγέτες του και το 1943, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εξελέγη αρχηγός του Κομμουνιστικού Εργασίας Αλβανίας.

Στις 29 Νοέμβρη 1944 η Αλβανία απελευθερώθηκε από όλους τους εισβολείς και εγκαθίδρυσε μια νέα κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας (ΚΕΑ), του οποίου αρχηγός του κόμματος ήταν ο Ενβέρ Χότζα. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα ενός σκληρού αγώνα των εργατών και των λαών της Αλβανίας, «η αλβανική επανάσταση θριάμβευσε μέσα από ένοπλη εξέγερση και τη δημιουργία των ενόπλων λαϊκών δυνάμεων. Στην πρώτη φάση έθεσε τα θεμέλια μέσα από πυρήνες ανταρτών και τάγματα τακτικά στρατού, αποσπάσματα εθελοντών, περιοχές αυτοάμυνα, ηθική και πολιτική προετοιμασία των μαζών για την ένοπλη εξέγερση. Σε μια δεύτερη φάση, ο αγώνας μετατράπηκε σε γενική λαϊκή εξέγερση, που διοργάνωσε ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός. Στην τρίτη φάση, η γενική λαϊκή εξέγερση οδήγησε στην εκδίωξη των κατακτητών και την πλήρη απελευθέρωση της χώρας, την καταστροφή της οργάνωσης των αντιδραστικών ενόπλων δυνάμεων που ήταν όργανα των εισβολέων και την ολοσχερή καταστροφή του κρατικού μηχανισμού των κατακτητών και των προδοτών». («Ζήτω η 40η επέτειος της Σοσιαλιστικής Αλβανίας», Επιθεώρηση Politica, τ. 11, σελ. 76)

Μετά την κατάκτηση της εξουσίας οι φασίστες εκδιώχθηκαν από την επικράτειά της Αλβανίας, σημαντικές αλλαγές έγιναν ώστε να εθνικοποιηθούν τα ορυχεία, οι τράπεζες και οι ξένες εταιρείες και καθιερώθηκε ο κρατικός έλεγχος της παραγωγής και της εργασίας, ενώ πολλαπλασιάστηκαν οι συνεταιρισμοί καταναλωτών. Τον Αύγουστο του 1945 ξεκίνησε η αγροτική μεταρρύθμιση, τη διανομή μεταξύ των φτωχών αγροτών και εργατών σχεδόν όλες τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις ανήκαν ιδιοκτήτες.

Μετά τη νίκη στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σταθεροποίησε μια προσωρινή κυβέρνηση και ο Ενβέρ Χότζα έγινε πρωθυπουργός. Στις 11 Γενάρη του 1946 ανακηρύχθηκε από τη Συντακτική Συνέλευση της Δημοκρατίας της Αλβανίας, η κατάργηση της μοναρχίας και η έναρξη της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη χώρα.

Σε αρκετές περιπτώσεις η αστική τάξη προσπάθησε να ανακτήσει την εξουσία και να εκτρέψει τον επαναστατικό δρόμο μέσω του οποίου βάδισε ο αλβανικός λαός. Σε αυτή την υπόθεση ο Τίτο, ο ηγέτης του Γιουγκοσλαβικού ρεβιζιονισμού, έπαιξε φαύλο ρόλο. Αλλά η πειθαρχία του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας βοήθησε να αντιμετωπιστεί και να εκτεθεί η στρατηγική του εχθρού και την 1η Ιουλίου 1948 η Αλβανία διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με τη Γιουγκοσλαβία. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών ο σ. Ενβέρ Χότζα και το ΚΕΑ αντιμετώπισαν όλα τα ρεύματα και τα στοιχεία των τιτοϊκών στην κυβέρνηση της Αλβανίας.

Με τον Ενβέρ επικεφαλής η Αλβανία προχώρησε στο σχεδιασμού πενταετούς πλάνου για την ανάπτυξη της παραγωγής της χώρα, αλλά ταυτόχρονα προώθησε την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και έκανε μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Η αστική τάξη και ο ιμπεριαλισμός προσπάθησαν με κάθε τρόπο να χτυπήσουν και να εκφυλίσουν το σοσιαλιστικό μπλοκ και τα επιτεύγματα της επανάστασης. Έτσι, σε χώρες όπου οι κομμουνιστές και οι εργατικές τάξεις δεν διατήρησαν την επαναστατική επαγρύπνηση και την πειθαρχία, ο ρεβιζιονισμός και ο οπορτουνισμό επικράτησαν στις ηγεσίες των κομμουνιστικών κομμάτων και των  σοσιαλιστικών κρατών.

Σε αυτό το σενάριο και ο Ενβέρ Χότζα της Αλβανίας Εργατικό Κόμμα ξεσκέπασε και αντιμετώπισε τις διαφορετικές εκδοχές των ρεβιζιονιστών, πολέμησε εναντίον της Έκθεσης του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ στην οποία έγιναν αισθητές οι αρχές των γιουγκοσλάβιστών, αντιμετώπισε τον Τιτοϊσμό και πολέμησε τη θεωρία των τριών κόσμων του μαοϊσμού.

Ο Ενβέρ Χότζα αφήνει μια σημαντική κληρονομιά ως μαχητής κομμουνιστής, ένας μαχητής που αντιμετώπισε την αντίδραση και τον οπορτουνισμό σε όλες τις πτυχές της, εξέθεσε το ρεβιζιονισμό και άφοβα υπερασπίστηκε μαρξισμό-λενινισμό.

Διαβάστε Περισσότερα »

En Marcha: Κάτω ο Κορρέα, Κυβέρνηση Λαϊκή!

Άρθρο της En Marcha, όργανο της ΚΕ του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE)

Μια κυβέρνηση χωρίς πρωτοβουλία, η οποία δρα ευρισκόμενη σε άμυνα, και ένα κοινωνικό κίνημα, το οποίο παλεύει στους δρόμους και έχει υψώσει ως πολεμική σημαία το σύνθημα «Κάτω ο Κορρέα», διαμορφώνουν την πολιτική κρίση που υπάρχει στη χώρα αυτές τις μέρες. Αυτή η κατάσταση είναι το συσσωρευμένο αποτέλεσμα της πάλης των εργαζομένων και του λαού που αναπτύσσεται εδώ και μήνες, και η οποία τώρα κορυφώνεται, με τη συνέχιση των κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας, την προσχώρηση νέων κοινωνικών τομέων στην πάλη και τη γενίκευσή της σε διάφορες περιφέρειες.

Τη δυσαρέσκεια των μαζών αποπειρώνται να εκμεταλλευτούν τα δεξιά κόμματα της αντιπολίτευσης που είναι σε θέση με πρωτοβουλίες τους να προκαλούν διάφορες κινήσεις διαμαρτυρίας αυτές τις μέρες και επιδιώκουν να παρουσιαστούν ως οι βασικοί αντιτιθέμενοι στην κυβέρνηση. Κάποια τμήματα του λαού έχουν προσχωρήσει σε αυτά τα καλέσματα, γιατί αισθάνονται την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον Κορρέα και την ομάδα του.

Η λαϊκή αντιπολίτευση, που καθοδηγείται από μια πολιτική ταξικής ανεξαρτησίας, παλεύει εδώ και καιρό ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική του καθεστώτος και πρέπει να διατηρήσει ψηλά την πολιτική της ανεξαρτησία και τις μαχητικές της σημαίες. Το λαϊκό κίνημα καλείται να παλέψει εναντίον όλης της φορολογικής πολιτικής της κυβέρνησης, που επιβάλλεται με διάφορα μέσα: να διαμαρτυρηθεί για το αυξανόμενο κόστος διαβίωσης και το πάγωμα μισθών· να απορρίψει την επίθεση της κυβέρνησης στο 40% των συντάξεων· για τους πάνω από μισό εκατομμύριο νέους που δεν μπορούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους στα πανεπιστήμια: για την επίθεση στο ταμείο ανεργίας των καθηγητών· για την αντεργατική, κατασταλτική, εγκληματική πολιτική της λαϊκής κυβέρνησης.

Μέσα στη φωτιά των διαμαρτυριών του συνδικαλιστικού και λαϊκού κινήματος αναδεικνύεται η κραυγή «Κάτω ο Κορρέα!»: Τώρα, με αυτό το αίτημα, τίθεται και το ζήτημα για μια Λαϊκή Κυβέρνηση αποτελούμενη από όσους τώρα διαμαρτύρονται στους δρόμους, η οποία να διασφαλίζει την πλήρη δημοκρατία για το λαό, να εγγυάται μια ανάπτυξη της χώρας με εθνική κυριαρχία, να καταργεί όλα τα αντιλαϊκά και αντεθνικά μέτρα που έχουν υιοθετηθεί από το σημερινό καθεστώς. Μια κυβέρνηση χωρίς διαφθορά, χωρίς τραπεζίτες, χωρίς Κορρέα.

http://www.pcmle.org/EM/spip.php?article6822
Μετάφραση: parapoda

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Ισημερινού (μ-λ): Η Mery Zamora, παραμένει υπερήφανη παρά την απόφαση

Απόσπασμα άρθρο από την En Marcha, όργανο της ΚΕ του ΚΚ Ισημερινού (μ-λ)

Η καταδικαστική απόφαση για τη Mery Zamora δείχνει ότι το καθεστώς ελέγχει το δικαστικό σώμα. Στόχος του είναι να γενικεύσει το φόβο στο λαό. Η πολιτική ηγέτης θα συμμετέχει σε όλες τις Δίκες για να αποδείξει την αθωότητά του.

Μετά από μια δίκη που διήρκησε μόλις δύο ημέρες, η Mery Zamora, είχε καταδικαστεί για τρομοκρατία και σαμποτάζ. Η χώρα είναι παγιδευμένη στη χειραγώγηση των νόμων υπέρ όσων βρίσκονται στην εξουσία…

Διαβάστε Περισσότερα »

PCMLE: Ανακοινωθέν για το θάνατο του διοικητή Hugo Chavez Frias, Πρόεδρου της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας

Η Κεντρική Επιτροπή του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισημερινού PCMLE εκφράζει την αλληλεγγύη της με την εργατική τάξη και τον λαό της Βενεζουέλας για το θάνατο του Προέδρου της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, Διοικητη Ούγκο Τσάβες Frias.

Ο θάνατός του είναι μια τεράστια απώλεια για την πολιτική διαδικασία στην οποία η αδελφή δημοκρατία ασκεί εδώ και μερικά χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ​​έχουν ληφθεί σημαντικά πολιτικά μέτρα που έχουν ως στόχο την υπεράσπιση της λαϊκής κυριαρχίας, την επέκταση των πολιτικών δικαιωμάτων των λαών και την αντιμετώπιση των βασικών υλικών αναγκών τους.

Η Μπολιβαριανή διαδικασία έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής και της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, κατάφερε να γίνει αναφορά στην πάλη των λαών της περιοχής ενάντια στην ολιγαρχική κυριαρχία και ξένη εξάρτηση.

Οι αποσταθεροποιητικές και αντεπαναστατικές προσπάθειες καθοοδηγούμενες από τον ιμπεριαλισμό και την εγχώρια αντίδραση για τον τερματισμό της Μπολιβαριανής διαδικασίας συγκρούστηκαν και υπέκυψαν στην ενότητα και πάλη των εργαζομένων και του λαού της Βενεζουέλας, που, μαζί με τον Hugo Chavez, υπερασπίζονται με επιτυχία τα επιτεύγματα τους. Η ενότητα αυτή θα πρέπει να διατηρηθεί υπό τις παρούσες συνθήκες ώστε να διατηρήσει ο λαός τις κατακτήσεις που επιτεύχθηκαν και να προχωρήσει η διαδικασία προς τα εμπρός.

Επαναλαμβάνουμε την αλληλεγγύη μας προς την εργατική τάξη, τη νεολαία και τον λαό της Βενεζουέλας και το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας.

Η Κεντρική Επιτροπή του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικό Κόμματος του Ισημερινού
Κίτο, 5 Μαρτίου, 2013

Διαβάστε Περισσότερα »

En Marcha: Δημαγωγία για να αντισταθμιστεί η απώλεια της υποστήριξης

En Marcha, όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE)

Η έκθεση που υποβλήθηκε από τον Rafael Correa στην Εθνοσυνέλευση ήταν ό, τι αναμενόταν: ένας πλούτος των στατιστικών στοιχείων για να αποδείξει τους ισχυρισμούς περί "προόδου" που συνέβη κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του και μια ρητορική που χρησίμευσε μόνο για να επιβεβαιώσει την βαθιά δημαγωγικό χαρακτήρα της κυβέρνησης. Ήταν μια προεκλογική ομιλία, που καλύπτεται με την επισημότητα που συνοδεύει κάθε προεδρική έκθεση.

Μέσω μιας σειράς ψευδών δηλώσεων και ηχηρών φράσεων, […] διαφαίνεται η μεγάλη πολιτική ανησυχία του Ραφαέλ Κορέα λόγω της δράσης που ξεδιπλώνεται από το οργανωμένο λαϊκό κίνημα και τις δυνάμεις της Αριστεράς, [..]

Διαβάστε Περισσότερα »

48 χρόνια Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού

Το Μαρξιστικό Λενινιστικό κομμουνιστικό Κομμα Ισημερινού οδρύθηκε στις 1 Αυγούστου του 1964.

Σήμερα αποτελεί ένα επαναστατικό μαχητικό κόμμα στη Λατινική Αμερική και είναι της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων.

Εκδίδει την βδομαδιάτικη εφημερίδα En Marcha.

Διαβάστε:

- ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ MARCELO RIVERA –πολιτικό κρατούμενο της κυβέρνησης Κορρέα
- Ένα ορόσημο στην πολιτική του Ισημερινού
- ΤΟ ΜΛ ΚΚ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 30ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
- Νέα ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚ Ισημερινού
- Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού: Σχετικά με την τρέχουσα πολιτική συγκυρία
- 140 χρόνια από τη γέννηση του Λένιν
- Ισημερινός: 4 χρόνια «επανάσταση των πολιτών»
- Ψέματα και όπλα
- Βολιβία: Ο ιμπεριαλισμός και η ολιγαρχία προκαλούν την κρίση

Διαβάστε Περισσότερα »

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ MARCELO RIVERA –πολιτικό κρατούμενο της κυβέρνησης Κορρέα

Ο σ. Μarcelo Rivera, πρώην πρόεδρος της FEUE (Φοιτητική Ομοσπονδία Ισημερινού, αντίστοιχο της δικής μας ΕΦΕΕ) και μέλος του MPD, βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές της κυβέρνησης του Ραφαέλ Κορρέα στον Ισημερινό. H φυλάκιση του σ. Μarcelo Rivera αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τρανταχτό παράδειγμα της ποινικοποίησης των λαϊκών αγώνων στον Ισημερινό.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ισημερινός: 4 χρόνια «επανάσταση των πολιτών»

En Marcha, όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE), αρ.φυλ. 1518, 13-20 Ιανουαρίου 2011, σελ. 1

Αυτές τις μέρες ο Ραφέλ Κορέα συμπληρώνει 4 χρόνια στην προεδρία, διάστημα αρκετά για να φανεί πόσο μακριά βρίσκεται από την υπόσχεσή του για ανοικοδόμηση του Ισημερινού. Σε περίπτωση απουσίας της συνταγματικής μεταρρύθμισης που θα του επιτρέψει να είναι υποψήφιος για επανεκλογή, ο Κορέα θα φθάσει στο τέλος της θητείας του.

Δομικά, η χώρα δεν έχει υποστεί καμία αλλαγή, η πολιτική που εφαρμόζεται από το πολιτική του Κορέα, τον «κορεισμό», όχι μόνο δεν έχει επηρεάσει την ουσία του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος, αλλά οι πολιτικοί θεσμοί του και το οικονομικό της πρόγραμμα αποσκοπεί στη στήριξη και την ενίσχυση του υπάρχοντος συστήματος. Για τέσσερα χρόνια, ο Ισημερινός έχει μια κυβέρνηση που μείνει έξω από αυτό που έχει ονομαστεί ως «πατριδοκρατία» (partidocracia), αλλά αντίθετα η εξουσία παραμένει στα χέρια της αστικής τάξης. Δείτε μόνο πως τα τελευταία χρόνια έχουν αυξήσει τα κέρδη που αναφέρθηκαν από τους τραπεζίτες και βιομηχάνους και πώς έχουν επεκταθεί τα ποσοστά της φτώχειας για τους δικαιούχους της «επανάστασης των πολιτών».[…]

Ολόκληρο στα αγγλικά: Four years of “citizens' revolution.”

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα ορόσημο στην πολιτική του Ισημερινού

En Marcha, όργανο του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού (PCMLE), αρ.φυλ. 1507, 8-14 Οκτωβρίου 2010, σελ. 1

Μετά την κρίση της 30ης Σεπτεμβρίου ο Ισημερινός δεν είναι ο ίδιος. Τα γεγονότα αυτά αφήνουν μια βαθιά εντύπωση και αναπόφευκτα έχουν ένα αντίκτυπο στη μελλοντική πολιτική συμπεριφορά της κυβέρνησης, στο κίνημα του λαού του Ισημερινού, στη δεξιά αντιπολίτευση και στους κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς της χώρας.
Η πολιτική πόλωση είναι ένα από τα συνεπακόλουθα: από τη μια πλευρά οι πιο ενθουσιώδεις υποστηρικτές του Κορέα παρέμειναν προσκολλημένοι και συσπειρώνονται πιο στενά γύρω από τον ηγέτη τους, ενώ από την άλλη η αξιοπιστία του λόγου του Προέδρου αμφισβητείται από όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού. Ο λαός που εδώ και καιρό έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στην Κορέα σήμερα ενώθηκε με τα μέλη των αστυνομικών δυνάμεων μαζί με τις οικογένειές τους (δυσανασχετώντας έντονα με το βίαιο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν και κατεστάλησαν), αλλά και με δυνάμεις του στρατού που τους θίγει επίσης το βέτο του Νόμου Δημόσιας Υπηρεσίας.
Κάποια κρατικά όργανα φαίνεται ότι θίγονται και αυτά. Δεν είναι απλά, από την ενέργεια του Προέδρου: υπήρξε μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της αστυνομίας και του στρατού. Αυτά τα όργανα, που καλούνται να διασφαλίσουν τη σταθερότητα του αστικού κράτους, αντιμετωπίζουν εσωτερικά προβλήματα, συγκρούσεις μεταξύ τους, δυσπιστία στο εσωτερικό του οργάνου, απογοήτευση, αποξένωση από το αρχηγείο του κράτους, στην τελευταία αυτή περίπτωση αποξένωση και από την Εθνική Αστυνομία. Η Συνέλευση, επίσης, για το περιεχόμενο της νομοθεσίας που θεσπίστηκε έχει πολύ μειωμένη δημοτικότητα και αποδοχή, κάτι που έχει οδηγήσει στην κοινωνική κινητοποίηση αυτών των ημερών. Η εκτελεστική εξουσία, με τον ίδιο τρόπο είναι χτυπημένη από όλα αυτά τα γεγονότα, διότι τα όλα παραπάνω την επηρεάζουν άμεσα και επιπλέον και η αυξανόμενη λαϊκή δυσπιστία.
Ωστόσο, ο Ραφαέλ Κορέα, κατάφερε ξεγλιστρήσει αυτή τη φορά, στη χειρότερη στιγμή της κυβέρνησής του μέχρι σήμερα, και με προοπτική τα πράγματα να γίνουν πιο περίπλοκα και αρνητικά. Προέβαλε το αυταρχικό του προφίλ στην επίλυση της κρίσης, αλλά αυτό δεν εγγυάται ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια που εκδηλώνεται με ανοικτές διαμαρτυρίες θα σταματήσει. Η εξέγερση της αστυνομίας είναι μια έκφραση αυτού που συμβαίνει στο κοινωνικό ιστό του Ισημερινού για το πώς λύνουν τα προβλήματα των τομέων που αφορά η πολιτική που βαδίζει όλο και πιο κοντά στην νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις που κυβέρνησαν για σχεδόν τρεις δεκαετίες. Αλλά με δύο επιπλέον συστατικά: ένα αχαλίνωτο αυταρχισμό και μια ισχυρή δόση λαϊκισμού.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟ ΜΛ ΚΚ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 30ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΥ

Κεντρική Επιτροπή

ΤΟ ΜΛ ΚΚ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 30^ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Τους τελευταίους μήνες, ο Ισημερινός είναι ένα πεδίο έντασης και περαιτέρω ανάπτυξης των κοινωνικών αγώνων, όπου διάφορα στρώματα του εργαζόμενου λαού, οι συνδικαλιστές, οι ιθαγενείς, οι αγρότες, οι εκπαιδευτικοί, η σπουδάζουσα νεολαία, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι μικροί έμποροι, οι συνταξιούχοι αντιστέκονται στην πολιτική της κυβέρνησης του Ραφαέλ Κορέα που πλήττουν τα συμφέροντα της χώρας, του λαού και των οργανώσεών του, ενισχύοντας ή καθιερώνοντας ενδοτικές πολιτικές, μέτρα ιδιωτικοποιήσεων και νεοφιλελεύθερες επιλογές.

Οι εργαζόμενοι έχουν αναβαθμίσει τις δράσεις τους για την υπεράσπιση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων που η κυβέρνηση προσπαθούσε να ακυρώσει. Οι αυτόχθονες πληθυσμοί σε όλη τη χώρα πολεμούν για την υπεράσπιση του νερού ως αγαθό ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο, οι αγροτικές και ιθαγενείς κοινότητες αντιστέκονται στην υποτακτική και αρπακτική φύση του νόμου για τις μεταλλευτικές δραστηριότητες, οι δάσκαλοι ζητούν περισσότερες εγγυήσεις για την εθνική εκπαίδευση, αντιτιθέμενοι σε μία ‘’αξιολόγηση’’ με χαρακτηριστικά αντίποινων και λογικές αποκλεισμού, και οι μαθητές και όλα τα πανεπιστήμια της χώρας παλεύουν ενάντια στο Νόμο για την Ανώτατη Εκπαίδευση που καταργεί την αυτονομία των πανεπιστημίων, το δικαίωμα των φοιτητών στη συνδιοίκηση, τη δωρεάν είσοδο, και άλλες κατακτήσεις και δικαιώματα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν κινητοποιηθεί για να υπερασπιστούν τη σταθερότητα στην εργασία, τις κατακτήσεις που πέτυχαν μέσα από μακροχρόνιους αγώνες, οι συνταξιούχοι για να βελτιώσουν τις συντάξεις και τη περίθαλψη που εξασφαλίζει η Κοινωνική Ασφάλιση. Οι μικρές επιχειρήσεις έχουν βγει στους δρόμους απαιτώντας νομοθετική ρύθμιση που να εγγυάται το δικαίωμά τους στην εργασία, την κοινωνική ασφάλιση και τις άλλες κατακτήσεις..

Αυτές οι διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες έχουν επίσης καταγγείλει τη τακτική του καθεστώτος να ευνοεί τα ιμπεριαλιστικά πετρελαϊκά, εξορυκτικά, και τηλεπικοινωνιακά μονοπώλια, να ενθαρρύνει την εξάρτηση της χώρας από τον εξωτερικό δανεισμό, οδηγώντας τη χώρα σε μειονεκτική θέση, να εμπλέκει τη χώρα στο ‘’σχέδιο Κολομβία’’ και να προωθεί μια πολιτική που βλάπτει την εθνική κυριαρχία με την υπογραφή της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Ο Πρόεδρος Κορρέα απάντησε σε αυτές τις μορφές πάλης και την καταγγελία του, από τις κοινωνικές οργανώσεις, με μια πολιτική επιβολής, που αφήνει πίσω της νεκρούς, τραυματίες και εκτεταμένες καταστροφές όπως στην περίπτωση της επίθεσης κατά του πληθυσμού της Dayuma, των ανθρακωρύχων της Azuay και της δολοφονίας του καθηγητή Bosco Wisum Shuar, τη βίαιη έξωση των ανθρακωρύχων της Zamora και άλλων μορφών. Ηγέτες των εργατικών, ιθαγενικών, αγροτικών, φοιτητικών, διδασκαλικών οργανώσεων έχουν συλληφθεί, διωχθεί ποινικά και καταδικαστεί, είναι τα θύματα απεχθών επιθέσεων και συκοφαντιών που διεξάγονται μέσω μιας ηχηρής εκστρατείας των μεγάλων συγκροτημάτων του Τύπου που ελέγχει η κυβέρνηση, κατηγορώντας τους ως «ασήμαντους», «τρομοκράτες», «διεφθαρμένους», κλπ.

Στο πλαίσιο αυτής της κατάστασης, στις 30 Σεπτέμβρη εκδηλώθηκε σε πολλά σημεία της χώρας η εξέγερση των αστυνομικών, η κατάληψη του αρχηγείου τους, το κατέβασμα τους στους δρόμους, σε απάντηση στην υπερψήφιση από τη Νομοθετική Συνέλευση του Νόμου για τις δημόσιες υπηρεσίες και το βέτο του προέδρου, που σηματοδοτούν την περιστολή μιας σειράς κατακτήσεων και επιδομάτων γι’ αυτό τον κλάδο, που κερδήθηκαν στο πέρασμα των χρόνων.

Οι αστυνομικοί που έχουν στασιάσει απορρίπτουν αυτά τα μέτρα και απαιτούν ακόμα και την αντικατάσταση της ηγεσίας της αστυνομίας, όμως, ποτέ δεν απαίτησαν την αντικατάσταση της κυβέρνησης μέσω της ανατροπής της, επιζητούν το διάλογο, την παύση της απολυταρχικών ενεργειών και την ικανοποίηση των αιτημάτων τους από την πλευρά της κυβέρνησης. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο αγώνας των αστυνομικών προστίθεται στον αγώνα που διεξάγουν τα λαϊκά στρώματα σε υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων τους.

Οι επαναστάτες, η αριστερά, οι κομμουνιστές, θεωρούμε χρέος μας να υποστηρίξουμε αυτόν τον αγώνα και όλους τους αγώνες που υπερασπίζονται τα λαϊκά συμφέροντα και τη χώρα. Θεωρούμε ότι είναι απάτη να εκτοξεύονται κατηγορίες ότι αυτές οι ενέργειες είναι μέρος μίας «συνομωσίας» ενάντια στη δημοκρατία, την κυβέρνηση και ότι είναι μία απόπειρα «πραξικοπήματος» των φασιστών, της «δεξιάς», με τη «συμμετοχή της αριστεράς», χωρίς να παρουσιάζεται κανένα στοιχείο που να επιβεβαιώνει αυτούς τους ισχυρισμούς.

Η επίμονη καταγγελία από πλευράς του καθεστώτος σχετικά με το υποτιθέμενο «πραξικόπημα εναντίον της δημοκρατίας στον Ισημερινό» βρήκε στήριξη στις πλάτες της αμερικανικής κυβέρνησης και του ΟΗΕ, αλλά επίσης και στις δηλώσεις της UNASUR [Ένωση Νοτιοαμερικάνικων Κρατών] και των κυβερνήσεων των χωρών της περιοχής, όπως η Βενεζουέλα, η Βολιβία, η Αργεντινή, η Παραγουάη, αλλά και η Κολομβία, η Χιλή και το Περού.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι περισσότερες κοινωνικές οργανώσεις που έχουν γνωστοποιήσει τους στόχους τους, τους έχουν οριοθετήσει με σαφήνεια και έχουν καταγγείλει τις πραγματικές ή υποτιθέμενες ενέργειες της Δεξιάς συνωμοσίας, της κομματοκρατίας, της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού. Αυτά λέγονται από την CONAIE [Συνομοσπονδία Ιθαγενικών Εθνοτήτων του Ισημερινού], το ECUARRUNARI [Συνομοσπονδία Kichwa του Ισημερινού], τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, το Λαϊκό Μέτωπο και όλες τις οργανώσεις του, δείχνοντας ότι οι θεωρίες συνωμοσίας δεν έχουν καμία αντικειμενική βάση.

Ο ίδιος ο επικεφαλής της Μεικτής Διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Ernesto Gonzalez, υποστήριξε την συνταγματική τάξη, επέμεινε στο αίτημα για την επανεξέταση ή την ακύρωση του νόμου περί Δημόσιας Υπηρεσίας- την αιτία της σύγκρουσης, […] Το εξ αρχής αίτημα όλων των εκπροσώπων των ξεσηκωμένων αστυνομικών ήταν να μπορέσουν να κάνουν δηλώσεις στα κανάλια και τα μέσα ενημέρωσης, έτσι ώστε να γίνουν γνωστές και να μπορέσουν να καλυφθούν οι ανάγκες τους. Η περίφημη «συνωμοσία κατά της δημοκρατίας» στην οποία αναφέρονται η κυβέρνηση και τα στελέχη της, δεν αποδεικνύεται από πουθενά.

Οι εκδηλώσεις ήταν σοβαρές και εκτεταμένες, αλλά το ποτήρι ξεχείλισε όταν σε μία επίδειξη αλαζονείας, πράττοντας αλόγιστα, ο Κορέα πήγε να αντιμετωπίσει τους ξεσηκωμένους που βρίσκονταν στο Σύνταγμα του Κίτο, και ήρθε αντιμέτωπος όχι μόνο με την απόρριψη, αλλά και την υπέρμετρη οργή τους. Του χορηγήθηκε άσυλο στην Αστυνομικό Νοσοκομείο, από όπου τις βραδινές ώρες ξεκίνησε μια εκπληκτικά δυσανάλογη στρατιωτική επιχείρηση που μεταδόθηκε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση σε όλη τη χώρα, με δικαιολογία ότι βρέθηκε σε σοβαρό κίνδυνο η ζωή του ίδιου του Προέδρου. Το αποτέλεσμα αυτής της επιχείρησης ήταν πολλά θύματα, δεκάδες τραυματίες, και εκτεταμένες ζημιές στις εγκαταστάσεις του νοσοκομείου.

Μετά από μια θεαματική έξοδο, ο Κορέα έρχεται εν μέσω χειροκροτημάτων και ζητωκραυγών από τους υποστηρικτές του στο Plaza Grande, να επαναλάβει τις αυταρχικές, αλαζονικές και απειλητικές του πόζες. Εκτόξευσε κατηγορίες χωρίς αποδείξεις, παραποίησε την αλήθεια και να καλέσει σε «τους πολίτες να εκδικηθούν», αφού «δεν πρέπει να συγχωρεθούν ή να ξεχαστούν» οι συνωμότες, κλπ.

Οι επαναστάτες, οι κομμουνιστές, οι εργάτες και οι λαοί γνωρίζουμε ότι η δημοκρατία είναι μια κατάκτηση των μαζών εδώ και εκατοντάδες χρόνια και γι 'αυτό θα την υπερασπιστούμε παρά τους περιορισμούς και αποκλεισμούς της. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι μια έκφραση της δύναμης των κυρίαρχων τάξεων, προστατεύει τα συμφέροντά τους. Αντίθετα, για τη μεγάλη πλειοψηφία, για την εργατική τάξη, αυτή παραμένει μια ρητορική, στο όνομα της οποίας, εξασκείται ο αποκλεισμός και η καταπάτηση των δικαιωμάτων. Υπ’ αυτή την έννοια, είναι σαφές ότι οι κοινωνικοί αγώνες, οι ενέργειες των εργαζομένων και των λαών, αυτή η ίδια η εξέγερση των σωμάτων της αστυνομίας, δεν είχαν την πρόθεση να αντιμετωπίσουν ή να υπονομεύσουν τη θεσμική ζωή της χώρας, και ακόμα λιγότερο μπορεί να θεωρηθούν σαν αποτέλεσμα συνωμοτικών δράσεων και ενός πραξικοπήματος της Δεξιάς, της κομματοκρατίας και το ιμπεριαλισμού. Ο δρόμος των εργαζομένων και των λαών, της επαναστατικής αριστεράς, είναι σαφώς καθορισμένος, στην ανεξάρτητη πορεία της αναζήτησης της οριστικής τους απελευθέρωσή τους, αλλά και στον καθημερινό αγώνα για τα δικαιώματα, τους στόχους τους, τις ευρύτερες κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις.

Πρέπει να ειπωθεί, ωστόσο, ότι το κήρυγμα της κυβέρνησης ότι υπήρξε ένα «πραξικόπημα» πέτυχε να δημιουργήσει σύγχυση στη κοινή γνώμη τόσο της χώρας όσο και του εξωτερικού για τον τομέα στον οποίο ξέσπασε η διαμαρτυρία. Στα λαϊκά στρώματα, ωστόσο, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Οι χθεσινές εκδηλώσεις αποτελούν ένα νέο επεισόδιο του κοινωνικού αγώνα.

Πέρα από την εκδικητική στάση, οι κυρώσεις και τα αντίποινα που εφαρμόζει το καθεστώς, καταφέρνουν βαθιά πλήγματα στις αστυνομικές δυνάμεις και τα διάφορα κοινωνικά στρώματα. Η κυβέρνηση της «επανάστασης των πολιτών» μπορεί να ισχυρίζεται τώρα ότι νίκησε, όμως γνωρίζουμε ότι ο αγώνας των εργαζομένων συνεχίζεται. Γιατί η κρίση συνεχίζεται, εξακολουθεί να υπάρχει αδικία, οι κοινωνικές ανισότητες πολλαπλασιάζονται, και το ποτήρι ξεχειλίζει από την ατιμωρησία της διαφθοράς. Η έκρηξη των κοινωνικών αγώνων και η φιλοδοξία για πραγματικές αλλαγές γίνεται η σημαία ολοένα και περισσότερων ανθρώπων και μεγαλύτερων τμημάτων του λαού μας. Η λαϊκή συνείδηση δυναμώνει!

Απαιτούμε την ακύρωση των προεδρικών βέτο και των αντιλαϊκών και αντι-εθνικών διατάξεων που περιέχονται στους σχετικούς νόμους και τις μεταρρυθμίσεις στο Νόμο για τους υδρογονάνθρακες, το νόμο για τη Χωροταξία, τις Δημόσιες Υπηρεσίες, την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, το Δημοσιονομικό Κώδικα και άλλους νόμους που πρόκειται να βλάψουν τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τους λαούς. Με τον ίδιο τρόπο, απαιτούμε την άμεση άρση της «κατάσταση εξαίρεσης», δεδομένου ότι η κυβέρνηση κάνει ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει εσωτερική διαταραχή.

Σήμερα είναι η ώρα να εργαστούμε πιο επίμονα για την ενότητα αυτών των κοινωνικών στρωμάτων που υπερασπίζονται τις δίκαιες απαιτήσεις μας, τις κοινωνικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα, για την ενότητα όσων παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον. Σε αυτή την ενότητα βρίσκεται, χωρίς αμφιβολία, η δύναμη του λαού, αυτή θα εγγυηθεί τη νίκη!!

ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΥ

Κεντρική Επιτροπή

1 Οκτωβρίου 2010

Διαβάστε Περισσότερα »