Φιλο-ΕΕ – φιλο-ιμπεριαλιστικές οι συγκεντρώσεις-συλλαλητήρια των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ

«Ρήξη» με ΕΕ στο αόριστο μακρινό μέλλον αλλά ΤΩΡΑ: ΜΕΣΑ σε ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ όπως απαιτούν τα ισχυρά μονοπώλια της ΕΕ και το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο

«Κ»ΚΕ: «ο ελληνικός λαός έχει ψηφίσει… να μείνουμε στην ΕΕ και το ΕΥΡΩ»

Παρακολουθώντας κάποιος τις ελάχιστες συγκεντρώσεις-συλλαλητήρια των δυο τελευταίων μηνών των ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ διαπιστώνει εύκολα ότι τα συνθήματα που κυριαρχούν σε αυτές είναι τα γνωστά οικονομικού χαρακτήρα ρεφορμιστικά αιτήματα, όπως μας πληροφορεί ο «Ριζοσπάστης» αλλά και τα πανό των συγκεντρωμένων καθώς και τα συνθήματά τους, δηλ. περιορίζονται μόνο στην «άμεση κατάργηση όλων των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων», την «ανάκτηση των απωλειών» και «καμιά ανοχή στη νέα συμφωνία κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης για επέκταση του μνημονίου», ενώ επιπλέον γίνεται λόγος, δημαγωγικά προφανώς, για δήθεν «ρήξη με τους δυνάστες του λαού μας, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το κεφάλαιο και την εξουσία τους» («Ρ» 1/3/2015, σελ. 1 και 13) μα, ΟΧΙ ΤΩΡΑ, αλλά στο αόριστο μακρινό μέλλον.

Μ’ άλλα λόγια ΟΛΕΣ οι συγκεντρώσεις των ρεφορμιστών ηγετών κινούνται αυστηρά στα πλαίσια της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και σε ΟΝΕ-ΕΥΡΩ και ΔΕΝ έχουν ούτε κατ’ ελάχιστο αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα. Σε σχέση μ’ αυτή τη φιλο-ΕΕ – φιλο-ιμπεριαλιστική γραμμή των ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ ας σημειωθούν τα παρακάτω:

Πρώτο, η ρεφορμιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν είναι μόνο υπέρ της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας στην ΕΕ και στην ΟΝΕ μα είναι ακόμα και υπέρ της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ στο ΕΥΡΩ όπως έχει εκφραστεί σαφέστατα και με κατηγορηματικό τρόπο παλιότερα: «λύση έξω από το ευρώ … είναι καταστροφή» («Ρ», 31/5/2011, σελ. 6), που ας σημειωθεί αποτελούν και την ΤΩΡΙΝΗ στρατηγική επιλογή του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου και των εκπροσώπων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ.

Δεύτερο, και σε μια πρόσφατη, λίγες μέρες μετά τη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, μα πολύ αποκαλυπτική συνέντευξη (8 Μάρτη 2015) στο ραδιοσταθμό «Παραπολιτικά» ο ρεφορμιστής Δ. Κουτσούμπας σε ερώτηση του δημοσιογράφου Γ. Κουβαρά: «δημοψήφισμα ή εκλογές, πάντως κάποια προσφυγή στο λαό πως το βλέπεται αυτό;» απάντησε χαρακτηριστικά-αποκαλυπτικά, επιβεβαιώνοντας εκ νέου τη θέση του «Κ»ΚΕ για ΠΑΡΑΜΝΟΝΗ της χώρας στο ΕΥΡΩ: «πιστεύουμε ότι ο ελληνικός λαός έδωσε το Οκ σε αυτή την κυβέρνηση με ένα μεγάλο ποσοστό έχει δηλαδή μια δυνατή πλειοψηφία και βέβαια της έδωσε αυτό το Οκ θεωρώντας ότι η Ευρώπη είναι το κοινό μας ευρωπαϊκό σπίτι, ότι θα μείνουμε στο ευρώ» («Ρ» 10/3/2015, σελ. 4), δηλ. αφού ο λαός έδωσε στην κυβέρνηση με «δυνατή πλειοψηφία» το «Οκ θεωρώντας ότι η Ευρώπη είναι το κοινό μας ευρωπαϊκό σπίτι, ότι θα μείνουμε στο ευρώ», τότε και εμείς (δηλ. η ηγεσία του «Κ»ΚΕ) είμαστε υπέρ της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ στο ΕΥΡΩ.

Τρίτο, στην ίδια συνέντευξη ο Δ. Κουτσούμπας δεν τάχθηκε μόνο υπέρ της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας στο κοινό μας ευρωπαϊκό σπίτι» και το ΕΥΡΩ, αλλά στράφηκε και ΚΑΤΑ ενός Δημοψηφίσματος όταν απάντησε: «ένα δημοψήφισμα για το αν θα μείνουμε ή θα βγούμε από το ευρώ; Και πως θα βγούμε και τι θα γίνει, πως θα πάμε; Αυτά τα ερωτήματα δεν μπορούν να τεθούν με ένα ναι ή με ένα όχι» («Ρ» 10/3/2015, σελ. 4).

Τέταρτο, στις συγκεντρώσεις των τελευταίων χρόνων μα και στις σημερινές ΔΕΝ υπάρχει πουθενά σε πανό ούτε ακούγεται ποτέ το αντιιμπεριαλιστικό σύνθημα-θέση: «έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ» που παλιότερα ήταν γνωστό με τα «Έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΟΚ» και «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» που τα πρόβαλλαν, μόνο δημαγωγικά, το «Κ»ΚΕ μαζί με το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ με το οποίο οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες θα «έφερναν» μαζί του δήθεν την «αλλαγή» και το «σοσιαλισμό» στον τόπο. Οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν έχουν εγκαταλείψει μόνο ολοκληρωτικά και οριστικά αυτή την αντιιμπεριαλιστική θέση αλλά μαζί μ’ αυτή έχουν εγκαταλείψει για πάντα και την αντιιμπεριαλιστική πάλη.

Πέμπτο, οι σημερινοί χρουστσοφικοί τροτσκιστές σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, με την όψιμη επινόηση του μύθου-ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 12, Αθήνα 2013) – παμπάλαιος ολωσδιόλου ατεκμηρίωτος τροτσκιστικός μύθος της δεκαετίας του 1930 – αρνούνται ακόμα και την υπαρκτή ΥΠΟΤΑΓΗ-ΕΞΑΡΤΗΣΗ της χώρας απ’ την ιμπεριαλιστική ΕΕ, δηλ. η Ελλάδα ΔΕ βρίσκεται πλέον σε σχέση ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και ΥΠΟΤΑΓΗΣ αλλά σε σχέση ΤΑΧΑ «αλληλεξάρτησης»(!) με τις άλλες ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες. Οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ πέρασαν στις θέσεις των μεγαλοαστικών κομμάτων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κλπ.) και προπαγανδίζουν, μαζί τους, τη ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ-ΜΥΘΟ περί «ισότιμης συμμετοχής»(!) της χώρας στην ΕΕ, μετατρεπόμενοι έτσι, όχι μόνο σε ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ της σημερινής υπαρκτής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας αλλά και σε θλιβερούς απολογητές της ΣΤΗΡΙΞΗΣ, ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ και ΔΙΑΙΩΝΙΣΗΣ της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας.

Έκτο, οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ τα ΜΟΝΟ αιτήματα που προβάλλουν σήμερα είναι η «ανάκτηση των απωλειών» των εργαζομένων, λέγοντας «ΟΧΙ στα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους» («Ρ» 1/3/2015, σελ. 1), δηλ. προβάλλουν μόνο τα γνωστά ρεφορμιστικά οικονομικά αιτήματα, κι αυτά μεμονωμένα, επικεντρώνοντας αποκλειστικά την κριτική τους ΜΟΝΟ στη ρεφορμιστική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και αφήνοντας εντελώς στο απυρόβλητο την ιμπεριαλιστική ΕΕ, και μάλιστα όταν είναι πασίγνωστο ότι τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα ΔΕΝ προέρχονται ΜΟΝΟ απ’ τον ντόπιο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, αλλά επιβάλλονται ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ απ’ τις Βρυξέλλες δηλ. την ΕΕ, η οποία ΕΠΙΠΛΕΟΝ καθορίζει και την οικονομική πολιτική της χώρας μας και των άλλων χωρών-μελων της ΕΕ.

Έβδομο, οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ παρόλο που είναι πασίγνωστες και υπαρκτές οι απανωτές επεμβάσεις των εκπροσώπων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ στα εσωτερικά της χώρας, ΔΕΝ τις καταγγέλλουν ούτε τις καταδικάζουν, απλά περιορίζονται σε μια δημαγωγικού χαρακτήρα ψευτοκριτική στους ομοϊδεάτες τους ρεφορμιστές του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος, όσον αφορά τη χρουστσοφική απάτη περί δήθεν «ρήξης με τους δυνάστες του λαού μας, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το κεφάλαιο και την εξουσία τους» («Ρ» 1/3/2015, σελ. 13) ή αλλιώς «ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους στην Ελλάδα, με το λαό πραγματικά στην εξουσία» («Ρ» 12/3/2015, σελ. 3), ομιλία Κουτσούμπα στη Θεσσαλονίκη 11 Μάρτη) δεν είναι παρά ρεφορμιστικές σοσιαλδημοκρατικές αερολογίες, ανάλογες-όμοιες με εκείνες των ομοϊδεατών τους ρεφορμιστών του ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ σε ρόλο μόνιμου ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΗ στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων και των μέτρων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου και των ισχυρών μονοπωλίων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ

Οι περιπτώσεις των απεργιακών κινητοποιήσεων των καθηγητών και των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ

Στο πρόσφατο 19^ο Χρουστσο-Τροτσκιστικό Συνέδριο του «Κ»ΚΕ και μετά απ’ αυτό, δίπλα, πέραν των πολλών άλλων, στην επαναδιατύπωση ενός «νέου» Προγράμματος που το ρεφορμιστικό του περιεχόμενο κορυφώνεται στην ΑΡΝΗΣΗ της βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης (κοινοβουλευτικός δρόμος-διατήρηση του αστικού κράτους κλπ., που εκφυλίζουν τη φραστική «διατήρηση» της Διχτατορίας του Προλεταριάτου σε κούφια δημαγωγική φράση) που συγκαλύφθηκε συστηματικά πίσω απ’ τη σκόπιμη φλυαρία των διαβόητων «σταδίων», σημειώθηκε μια σαφέστατη ακόμα ΔΕΞΙΟΤΕΡΗ στροφή των ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ, στα πλαίσια βέβαια της ρεφορμιστικής πολιτικής της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, τόσο σε οικονομικο-πολιτικό όσο και σε συνδικαλιστικό επίπεδο. Κατά πρώτο σε οικονομικο-πολιτικό επίπεδο με την ΑΡΝΗΣΗ ύπαρξης της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας (οικονομική-πολιτική-στρατιωτική) πέρασε ΑΝΟΙΧΤΑ στις θέσεις των μεγαλο-αστικών κομμάτων (μοναρχοφασιστικής ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κλπ.) που κι αυτά που κι αυτά αρνούνται την ύπαρξη ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και μιλούν για «ισότιμη συμμετοχή»(!) της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ. Το ανοιχτό πέρασμα στις θέσεις των μεγαλο-αστικών κομμάτων συγκαλύφθηκε-συγκαλύπτεται τεχνηέντως κρυμμένο πίσω απ’ το προπέτασμα καπνού της «νέας» αναπόδεικτης «θέσης»-ΜΥΘΟ περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας»(!) – παμπάλαια «θέση» δανεισμένη απ’ τους παλιούς-νέους τροτσκιστές και τους χρουστσοφικούς-«ευρωκομμουνιστές» του ΣΥΡΙΖΑ του περιοδικού «ΘΕΣΕΙΣ» του Γιάννη Μηλιού – που ΔΕ χαρακτηρίζεται πλέον από ΥΠΟΤΑΓΗ-ΕΞΑΡΤΗΣΗ απ’ τις ιμπεριαλιστικές χώρες αλλά βρίσκεται δήθεν σε σχέση «αλληλεξάρτησης» (!) προς αυτές δηλ. ότι έχει ΗΔΗ αποτινάξει τάχα την ΕΞΑΡΤΗΣΗ της (οικονομική-πολιτική-στρατιωτική) απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και επομένως η σημερινή Ελλάδα «συμμετέχει ισότιμα»(!) με τις ιμπεριαλιστικές χώρες (Γερμανία-Γαλλία κλπ.) στην ΕΕ δηλ. στο «λάκκο των λεόντων» των μεγάλων ισχυρών Ευρωπαϊκών μονοπωλίων, άποψη που εκπροσωπούν, υποστηρίζουν και προπαγανδίζουν ΟΛΑ τα μεγαλο-αστικά κόμματα του τόπου. Κατά δεύτερο, ΔΕΞΙΟΤΕΡΗ στροφή σημειώθηκε και σε συνδικαλιστικό επίπεδο: οι ηγέτες του ΠΑΜΕ από ρεφορμιστές υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου μετατρέπονται σε ανοιχτό επαίσχυντο ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟ μηχανισμό της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, όπως αυτό επιβεβαιώθηκε απ’ τις στάσεις τους στις περιπτώσεις των απεργιακών κινητοποιήσεων των καθηγητών και των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ, που εδώ μας αφορά.

***

α. Η ματαίωση της ΑΠΕΡΓΙΑΣ στις Πανελλαδικές εξετάσεις. Δυο μόλις ώρες μετά την ανακοίνωση της πρότασης της ΟΛΜΕ για ΑΠΕΡΓΙΑ στις εξετάσεις, η κυβέρνηση πανικόβλητη, μετά από συνάντηση Σαμαρά-Αρβανιτόπουλου, γνωστοποίησε αμέσως δια στόματος υπουργού Παιδείας την ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ(!) ΕΠΙΤΑΞΗ (=πολιτική επιστράτευση) των Καθηγητών – ΠΡΩΤΗ στα ιστορικά χρονικά των απεργιακών κινητοποιήσεων προληπτικού χαρακτήρα πολιτική επιστράτευση.

Μαζί με την κυβέρνηση και ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά της: ΚΑΤΑ της απεργίας στις εξετάσεις, τάχθηκαν ανοιχτά – με τον πλέον ξετσίπωτο και προκλητικότατο τρόπο – οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ με δυο απανωτές Ανακοινώσεις (2/5/2013 και 10/5/2013), αλλά και με μια δήλωση του σοσιαλδημοκράτη Σοφιανού, μέλους του ΠΓ του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ (MEGA 9/5/2013 «Κοινωνία ώρα MEGA»): «στην ΟΛΜΕ, οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ ήταν οι μόνοι που είναι αντίθετοι σε απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις. Οι μόνοι!», ευθυγραμμιζόμενοι ΕΤΣΙ οι ρεφορμιστές ηγέτες των ΠΑΜΕ-«Κ»ΚΕ απόλυτα με τη θέση της κυβέρνησης και συγκροτώντας τον ΠΡΩΤΟ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ, εκείνη τη στιγμή, απεργοσπαστικό μηχανισμό της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με Πρωθυπουργό τον Α.Σαμαρά, πράγμα που δεν αποτόλμησε καμιά άλλη συνδικαλιστική Παράταξη να πράξει – ούτε καν οι φιλοκυβερνητικές ΔΑΚΕ(ΝΔ)-ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ) – εγκαινιάζοντας μαζί μ’ όλα τα κόμματα την απομόνωση των Καθηγητών με παντός είδους συκοφαντίες, μεθοδεύοντας τη ματαίωση της απεργίας. Οι μόνιμα «θαρραλέοι»-ξετσίπωτοι υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ, μετατράπηκαν τότε, ΚΑΙ σε ανοιχτούς «θαρραλέους»-μαχητικούς ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ.

Όμως οι συκοφαντίες είχαν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα στο χώρο των καθηγητών, αφού στις συνελεύσεις που διεξάχθηκαν υπήρξε πρωτοφανής συμμετοχή που σε κάποιες περιπτώσεις έφτανε κοντά στο 100% και στις οποίες η πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργία στις εξετάσεις υπερψηφίστηκε με συντριπτικές πλειοψηφίες (στις περισσότερες περιπτώσεις πάνω από 90%).

Ξεκάθαρα απεργοσπαστικό χαρακτήρα είχε και η πρόταση του ΠΑΜΕ για κήρυξη πανδημοσιοϋπαλληλικής απεργίας για την ΕΠΟΜΕΝΗ μέρα (Τρίτη 14/05/2013) που υπερψηφίστηκε από ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. Μια απεργία που, ενώ υποτίθεται αντιτασσόταν στην επιστράτευση των καθηγητών, ωστόσο δεν στήριζε ούτε στο ελάχιστο την επιλογή τους για απεργία μέσα στις εξετάσεις, πού ήταν και η αιτία της επίταξης-επιστράτευσης, συνεπώς μία απεργία ξεκάθαρα ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΗ, που ως ΜΟΝΟ και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ στόχο είχε να «χτυπήσει» και πλήξει τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ και ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ των Γενικών Συνελεύσεων των ΕΛΜΕ, να διασπάσει και απομονώσει των αγώνα των Καθηγητών καταδικάζοντάς τον σε ΑΠΟΤΥΧΙΑ – μια «απεργία» που ορθότατα αποδοκιμάστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των Καθηγητών και έθεσε το ΠΑΜΕ στο περιθώριο.

Βέβαια, την Τετάρτη 15/05/2013 σε μια θυελλώδη συνεδρίαση των προέδρων των ΕΛΜΕ, αγνοώντας και καταπατώντας ωμά και προκλητικότατα τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεών τους, οι παρατάξεις των ΔΑΚΕ (ΝΔ), ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ), Αυτόνομη Παρέμβαση (ΣΥΡΙΖΑ) ξεπούλησαν-πρόδωσαν το δίκαιο αγώνα, αποφασίζοντας τη ματαίωση της απεργίας των Καθηγητών – το ΠΑΜΕ το είχε ΗΔΗ πράξει με τη δραστήρια συμμετοχή του στον ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟ μηχανισμό της κυβέρνησης Σαμαρά.

Αν όλα τα πολιτικά κόμματα πολέμησαν με «νύχια και με δόντια» τον αγώνα των Καθηγητών κατασυκοφαντώντας τον, ΟΛΕΣ οι συνδικαλιστικές παρατάξεις, μαζί και οι ρεφορμιστές ηγέτες των ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, ΠΡΟΔΩΣΑΝ τον αγώνα των καθηγητών με πρωτοπορία το ΠΑΜΕ, που αφού για μέρες κατασυκοφαντούσε την απεργία ως «τυχοδιωκτική πρόταση για 5ήμερη απεργία στις εξετάσεις»(«Ρ» 17/5/2013, σελ.1, και αλλού), το ΜΟΝΟ που το ενδιέφερε ΔΕΝ ήταν βέβαια οι «μαθητές-γονείς», αλλά η ΣΤΗΡΙΞΗ της κυβέρνησης Σαμαρά: «Εμείς λέμε ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν οι εξετάσεις οι πανελλαδικές σαν μέσο εκβιασμού της κυβέρνησης» (Σοφιανός-«Κ»ΚΕ, MEGA 9/5/2013 «Κοινωνία ώρα MEGA»).

β. Η απεργία του Σεπτέμβρη. Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη γίνονται μαζικότατες Γενικές Συνελεύσεις καθηγητών στις περισσότερες από τις οποίες πλειοψηφεί καθαρά η πρόταση για απεργία διαρκείας με τη μορφή 5ήμερων επαναλαμβανόμενων από τη Δευτέρα 16 Σεπτέμβρη. Σε αυτές τις συνελεύσεις το ΠΑΜΕ, μέσα στη λυσσαλέα του προσπάθεια να αποτρέψει οποιονδήποτε πετυχημένο απεργιακό αγώνα, κάνει την ίδια πρόταση αγώνα με την κυβερνητική ΔΑΚΕ, προτείνοντας μία 48ωρη απεργία! Δεν μένει όμως σε αυτό: γνωρίζοντας ότι η μεγάλη μάζα των εκπαιδευτικών δεν θα στήριζε ποτέ μία τέτοια απεργία, επειδή η απόφαση για απεργία διαρκείας ήταν ήδη ειλημμένη από τον Μάιο, προσπάθησε να τους ΕΞΑΠΑΤΗΣΕΙ υποστηρίζοντας, ότι στόχος του είναι ΤΑΧΑ η «κλιμάκωση» του αγώνα. Με αυτήν την συνειδητά θολή δήλωση για δήθεν «κλιμάκωση» οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ προσπάθησαν να ΕΞΑΠΑΤΗΣΟΥΝ τους εκπαιδευτικούς, ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΝΤΑΣ τους ότι ο στόχος τους είναι μόνον να ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ η απεργία διαρκείας, κάτι που ευτυχώς δεν πέτυχαν, οδηγούμενοι αντιθέτως σε ακόμα μεγαλύτερη περιθωριοποίηση.

Την απόφαση για απεργία διαρκείας σύσσωμος ο κλάδος των εκπαιδευτικών την υποδέχτηκε με ανακούφιση, μετά την ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ των αποφάσεών τους τον περασμένο Μάη,

Μέσα σε αυτό το κλίμα αγωνιστικότητας των εκπαιδευτικών το ΠΑΜΕ εκδίδει μία ανεκδιήγητη ανακοίνωση – πρόταση για τις επερχόμενες Γενικές Συνελεύσεις στις 18 Σεπτέμβρη με τίτλο «κλιμακώνουμε με 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες». Το ΣΚΟΠΙΜΟ λάθος, που ακόμα και ένας μαθητής γυμνασίου θα αναγνώριζε, είναι ότι όταν έχεις ΗΔΗ απόφαση για 5ήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, τότε η πρόταση για 48ωρες επαναλαμβανόμενες ΔΕΝ λέγεται «κλιμάκωση» αλλά, αντίθετα, ΑΠΟΚΛΙΜΑΚΩΣΗ.

Ακόμα και η ξεπουλημένη ηγεσία της ΑΔΕΔΥ «βγήκε από τα αριστερά»(!) στο απεργοσπαστικό ΠΑΜΕ. Στην προσπάθεια για κήρυξη γενικής απεργίας από την ΓΣΕΕ στις 24 Σεπτέμβρη το ΠΑΜΕ, στο πλευρό της ξεπουλημένης ηγεσίας της ΓΣΕΕ, αρνήθηκε να στηρίξει γενική απεργία στις 24 Σεπτέμβρη. Όμως η ταφόπλακα στην απεργία μπήκε με τις συνελεύσεις στις 24 Σεπτέμβρη, όπου το ΠΑΜΕ πλέον άνοιξε καθαρά τα χαρτιά του, προτείνοντας αναστολή της απεργίας, στην ανακοίνωσή του με τίτλο «συνεχίζουμε με άλλες μορφές πάλης».

Με τον τερματισμό της απεργίας των καθηγητών, εξαιτίας της δραστήριας ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ τακτικής του ΠΑΜΕ ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ των 5ήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών, ο «Ριζοσπάστης» είχε το θράσος να μιλήσει για «προδιαγεγραμμένο εκφυλισμό», αποκαλύπτοντας-ομολογώντας όμως, άθελά του, ταυτόχρονα ότι εκείνο που ενδιέφερε τους ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ ήταν να αποφευχθεί «η φθορά της κυβέρνησης» («Ρ» 27/9/2013, σελ. 15).

γ. Η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ. Κατά τη διάρκεια της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ακολούθησαν πάντα μια παρελκυστική τακτική που ισοδυναμούσε με απεργοσπαστικό μηχανισμό της κυβέρνησης Σαμαρά, που ευτυχώς δε βρήκε καμιά ανταπόκριση στους απεργούς που η αγωνιστικότητα τους πέτυχε να τον αχρηστεύσει, και έτσι κατέστη δυνατή η συνέχιση της μαχητικότερης κινητοποίησης εργαζομένων κόντρα στα σχέδια-μέτρα του ντόπιου κεφαλαίου και των ισχυρών μονοπωλίων της ΕΕ.

Όμως οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ παρά την παταγώδη αποτυχία τους δεν απελπίζονται και αποφασίζουν να στραφούν ΕΝΑΝΤΙΑ στη συνέχιση της απεργίας με πρόσχημα τις εγγραφές των πρωτοετών, προχωρώντας αδίστακτα στη συγκρότηση ανοιχτού κυβερνητικού απεργοσπαστικού μηχανισμού, με στόχο τη ματαίωση της συνέχισης της απεργίας, προτείνοντας να «πραγματοποιηθούν - ακόμη και τώρα - οι εγγραφές των πρωτοετών» δηλ. να γίνει ακριβώς αυτό που ζητούσε η κυβέρνηση Σαμαρά: «οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ επανέλαβαν την ανάγκη να πραγματοποιηθούν - ακόμη και τώρα - οι εγγραφές των πρωτοετών» ... «κάθετα αντίθετες στη συγκεκριμένη τάχθηκαν όλες οι άλλες δυνάμεις» («Ρ», 22/11/2013, σελ. 16), ενώ ήδη από τις 24 Σεπτέμβρη διέδιδαν ότι οι διοικητικοί εγκαταλείπουν τις απεργίες και «βρίσκονται σε μια διαδικασία Γενικών Συνελεύσεων εναλλαγής στις μορφές πάλης» (Προκήρυξη ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, «Πρόταση προς τις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ στις 24 Σεπτέμβρη», 24/9/2013 και «Ριζοσπάστης» 25/9/2013, σελ. 14). Ένα ψέμα που προσπάθησαν να αξιοποιήσουν για να σπάσουν και την απεργία διαρκείας των καθηγητών της ΕΛΜΕ(!)

Αν παρθεί υπόψη ότι τα μέτρα που προκάλεσαν τις παραπάνω κινητοποιήσεις των εργαζομένων δεν είναι μόνο μέτρα της κυβέρνησης Σαμαρά αλλά έρχονται ΚΑΙ από την ΕΕ, τότε οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ δεν αποτελούν μόνο απεργοσπαστικό μηχανισμό της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αλλά και των ιμπεριαλιστών της ΕΕ, δεν εξυπηρετούν μόνο τα ταξικά συμφέροντα του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου αλλά και εκείνα των ισχυρών ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Έτσι η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ έχει, μεταξύ άλλων, το δικό της ιδιαίτερο λόγο δηλ. την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών, που ΔΕΝ θέτει ζήτημα εξόδου της Ελλάδας, εδώ και τώρα, απ’ την ΕΕ, και παραπέμπει ακόμα και τη διαβόητη «αποδέσμευση»(που καθόλου δεν σημαίνει αποχώρηση) στο μακρινό και αόριστο μέλλον της Δευτέρας παρουσίας του ρεφορμιστικού της «σοσιαλισμού».

Διαβάστε Περισσότερα »

Η μεγάλη κατρακύλα των ηγετών του ρεφορμιστικού ΠΑΜΕ: από ρεφορμιστές υπηρέτες του κεφαλαίου στον ανοιχτό επαίσχυντο ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟ μηχανισμό της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και της ιμπεριαλιστικής ΕΕ

Μ’ αφορμή τις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις των καθηγητών

α. η ματαίωση της ΑΠΕΡΓΙΑΣ στις Πανελλαδικές εξετάσεις

Οι τελευταίες σφοδρότατες και καταστροφικές για την Παιδεία επιθέσεις του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου με τα νέα μέτρα της τρικομματικής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ προκάλεσαν τη μαχητική αντίδραση των Καθηγητών που υποχρέωσε την ΟΛΜΕ να εξαγγείλει απεργία στις Πανελλαδικές εξετάσεις.

Η απεργία των εκπαιδευτικών της ΟΛΜΕ γέννησε τότε ελπίδες για μία μάχη απόκρουσης των αντιεκπαιδευτικών μέτρων αντάξια των αγώνων που έχουν δώσει στο παρελθόν οι εργαζόμενοι όλων των κλάδων. Γιατί τα προβλήματα διογκώνονται και οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις εξαθλιώνονται μέσω των πρωτόγνωρων πολιτικών λιτότητας και ξεπουλήματος του πλούτου της χώρας.

Δυο μόλις ώρες μετά την ανακοίνωση της πρότασης της ΟΛΜΕ για ΑΠΕΡΓΙΑ στις εξετάσεις, η κυβέρνηση, μετά από συνάντηση Σαμαρα-Αρβανιτόπουλου, γνωστοποίησε αμέσως δια στόματος υπουργού Παιδείας την ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ(!) ΕΠΙΤΑΞΗ (=πολιτική επιστράτευση) των Καθηγητών – ΠΡΩΤΗ στα ιστορικά χρονικά των απεργιακών κινητοποιήσεων – πολιτική επιστράτευση, συνεχίζοντας το χορό των επιστρατεύσεων που ξεκίνησε μέσα στο 2013, ένα μέτρο που αντικατοπτρίζει το βάθεμα της φασιστικοποίησης της πολιτικής ζωής της χώρας και με το οποίο για ΠΡΩΤΗ φορά ποινικοποιούνται οι ΑΠΟΨΕΙΣ-ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ – όχι απλά οι πράξεις – μιας και η απεργία δεν είχε ακόμα αποφασιστεί και αρχίσει. Μία απόφαση που κουρελιάζει ακόμα και το Αστικό Σύνταγμα που απαγορεύει ρητά την αναγκαστική εργασία όταν δεν συντρέχει σοβαρός λόγος.

Μαζί με την κυβέρνηση και ανταποκρινόμενο στο κάλεσμά της: ΚΑΤΑ της απεργίας στις εξετάσεις, τάχθηκε ανοιχτά – με τον πλέον ξετσίπωτο και προκλητικότατο τρόπο – το ρεφορμιστικό ΠΑΜΕ με δυο απανωτές Ανακοινώσεις (2/5/2013 και 10/5/2013), αλλά και με μια δήλωση του σοσιαλδημοκράτη Σοφιανού, μέλους του ΠΓ του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ (MEGA 9/5/2013 «Κοινωνία ώρα MEGA»): «στην ΟΛΜΕ, οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ ήταν οι μόνοι που είναι αντίθετοι σε απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις. Οι μόνοι!», ευθυγραμμιζόμενοι ΕΤΣΙ οι ρεφορμιστές ηγέτες των ΠΑΜΕ-«Κ»ΚΕ απόλυτα με τη θέση της κυβέρνησης και συγκροτώντας τον ΠΡΩΤΟ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ, εκείνη τη στιγμή, απεργοσπαστικό μηχανισμό της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με Πρωθυπουργό τον Α.Σαμαρά, πράγμα που δεν αποτόλμησε καμιά άλλη συνδικαλιστική Παράταξη – ούτε καν οι φιλοκυβερνητικές ΔΑΚΕ(ΝΔ)-ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ) – εγκαινιάζοντας μαζί μ’ όλα τα κόμματα την απομόνωση των Καθηγητών με παντός είδους συκοφαντίες και μεθοδεύοντας τη ματαίωση της απεργίας. Οι μόνιμα «θαρραλέοι»-ξετσίπωτοι υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ, μετατράπηκαν τότε, ΚΑΙ σε ανοιχτούς «θαρραλέους»-μαχητικούς ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ. (Εδώ είναι αναγκαίο να υπογραμμιστεί, ότι παρόλο που και στο παρελθόν υπήρξαν ανάλογες στάσεις των ηγετών του ΠΑΜΕ, μετά το 19ο Συνέδριο σημειώνεται μια σαφής ακόμα πιο δεξιότερη στροφή των ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ στα πλαίσια της ρεφορμιστικής πολιτικής της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, στην οποία εμπεριέχεται και ο ρόλος του ανοιχτού απεργοσπαστικού μηχανισμού που παίρνει μονιμότερη μορφή).

Όμως οι συκοφαντίες είχαν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα στο χώρο των καθηγητών, αφού στις συνελεύσεις που διεξάχθηκαν υπήρξε πρωτοφανής συμμετοχή που σε κάποιες περιπτώσεις έφτανε κοντά στο 100% και στις οποίες η πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργία στις εξετάσεις υπερψηφίστηκε με συντριπτικές πλειοψηφίες (στις περισσότερες περιπτώσεις πάνω από 90%). Ενδεικτικά ας αναφερθούν μόνο: (Ε' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης: ΥΠΕΡ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΟΛΜΕ - 300, ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΟΛΜΕ - 29, ΛΕΥΚΑ - 6, ΕΛΜΕ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ: ΥΠΕΡ της εισήγησης - 66, ΚΑΤΑ - 3, ΛΕΥΚΑ - 5, ΕΛΜΕ ΚΕΡΚΥΡΑΣ: ΥΠΕΡ της εισήγησης - 349, ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΑΜΕ - 7, Β΄ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ: Ψήφισαν - 250, ΥΠΕΡ της εισήγησης - 115, ΚΑΤΑ της εισήγησης - 11, ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΑΜΕ - 10), ενώ η πρόταση του ΠΑΜΕ υπέστη δεινή ΗΤΤΑ. (Στην ΕΛΜΕ Κέρκυρας μάλιστα το ψηφοδέλτιο που στήριξε το ΠΑΜΕ διαχώρισε τη θέση του δημόσια και μέσω του τοπικού τύπου φανερώνοντας το μέγεθος της απομόνωσης της γραμμής του ΠΑΜΕ ακόμα και στα μέλη του ΠΑΜΕ).

Έτσι, εκείνη τη στιγμή, ήταν κάτι παραπάνω από φανερό, ότι ΔΕΝ μπορούσαν να γίνουν εξετάσεις με επιστρατευμένους καθηγητές και η κυβέρνηση θα οδηγούνταν σε μια ΠΡΩΤΗ επαίσχυντη ήττα. Γι’ αυτό ρίχτηκαν ΟΛΑ τα κόμματα πάνω στους καθηγητές για να πετύχουν ματαίωση της απεργίας στις Πανελλαδικές εξετάσεις.

Ακριβώς σ’ αυτή την προδοτική μεθόδευση ματαίωσης της ΑΠΕΡΓΙΑΣ των Καθηγητών εντάσσεται και η συνεδρίαση της ΑΔΕΔΥ που ακολούθησε, η οποία ΑΝΤΙ να πάρει απόφαση ΣΤΗΡΙΞΗΣ της απεργίας των Καθηγητών και να καλύψει την ΟΛΜΕ απέναντι στην ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ, σ’ αυτή προτάθηκε απ’ το ΠΑΜΕ πρώτο-πρώτο η κήρυξη πανδημοσιοϋπαλληλικής απεργίας για την ΕΠΟΜΕΝΗ μέρα (Τρίτη 14/05/2013) που υπερψηφίστηκε από ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. Μια απεργία που, ενώ υποτίθεται αντιτασσόταν στην επιστράτευση των καθηγητών, ωστόσο δεν στήριζε ούτε στο ελάχιστο την επιλογή τους για απεργία μέσα στις εξετάσεις, πού ήταν και η αιτία της επίταξης, συνεπώς μία απεργία ξεκάθαρα ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΗ, που ως ΜΟΝΟ και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ στόχο είχε να «χτυπήσει» και πλήξει τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ και ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ των Γενικών Συνελεύσεων των ΕΛΜΕ, να διασπάσει και απομονώσει των αγώνα των Καθηγητών καταδικάζοντάς τον σε ΑΠΟΤΥΧΙΑ – μια «απεργία» που ορθότατα αποδοκιμάστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των Καθηγητών και έθεσε το ΠΑΜΕ στο περιθώριο.

Την Τετάρτη 15/05/2013 σε μια θυελλώδη συνεδρίαση των προέδρων των ΕΛΜΕ, αγνοώντας και καταπατώντας ωμά και προκλητικότατα τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεών τους, οι παρατάξεις των ΔΑΚΕ (ΝΔ), ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ), Αυτόνομη Παρέμβαση (ΣΥΡΙΖΑ) ξεπούλησαν-πρόδωσαν το δίκαιο αγώνα, αποφασίζοντας τη ματαίωση της απεργίας των Καθηγητών – το ΠΑΜΕ το είχε ΗΔΗ πράξει με τη δραστήρια συμμετοχή του στον ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟ μηχανισμό της κυβέρνησης Σαμαρά. Όλα τα παραπάνω χαράχτηκαν στη συνείδηση των καθηγητών, που ήδη από την επόμενη ημέρα μιλούσαν για «την απεργία που δεν έγινε ποτέ» και αυτό για δύο βασικούς λόγους: πρώτο, επειδή πολύ σωστά η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών δεν θεώρησε δική του υπόθεση την ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΗ απεργία της ΑΔΕΔΥ και δεύτερο, επειδή, παρόλο που στην πράξη ακυρώθηκε, ήταν ξεκάθαρο ότι αυτό οφειλόταν στην ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ των αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων από τους προέδρους, όπου οι εκπαιδευτικοί είχαν αποφασίσει σχεδόν σύσσωμοι την απεργία διαρκείας, ακόμα και υπό συνθήκες επίταξης-ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ.

Αν όλα τα πολιτικά κόμματα πολέμησαν με «νύχια και με δόντια» τον αγώνα των Καθηγητών κατασυκοφαντώντας τον, ΟΛΕΣ οι συνδικαλιστικές παρατάξεις, μαζί και οι ρεφορμιστές ηγέτες των ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, ΠΡΟΔΩΣΑΝ τον αγώνα των καθηγητών με πρωτοπορία το ΠΑΜΕ, που αφού για μέρες κατασυκοφαντούσε την απεργία ως «τυχοδιωκτική πρόταση για 5ήμερη απεργία στις εξετάσεις»(«Ρ» 17/5/2013, σελ.1, και αλλού), το ΜΟΝΟ που το ενδιέφερε ΔΕΝ ήταν βέβαια οι «μαθητές-γονείς», αλλά η ΣΤΗΡΙΞΗ της κυβέρνησης Σαμαρά: «Εμείς λέμε ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν οι εξετάσεις οι πανελλαδικές σαν μέσο εκβιασμού της κυβέρνησης» (Σοφιανός-«Κ»ΚΕ, MEGA 9/5/2013 «Κοινωνία ώρα MEGA»). Παρόμοια στάση είχαν κρατήσει και το 1988 στις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών: «Εμείς το ξεκαθαρίζουμε: όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, λέμε όχι στην απεργία στις εξετάσεις»!!! (Από ομιλία της Α. Παπαρήγα, «Ρ», 23/3/1988).

Ακόμα όμως και όταν ήταν πλέον δεδομένο ότι ο αγώνας των εκπαιδευτικών είχε ξεπουληθεί και δεν μπορούσε να γίνει στην περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων, το ΠΑΜΕ συνέχισε την απεργοσπαστική τακτική του. Ενώ στην βάση των εκπαιδευτικών είχαν ήδη ξεκινήσει συζητήσεις για απεργία διαρκείας από 1η Σεπτέμβρη, κάτι που φάνταζε ως μοναδική λύση πλέον, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ προσπάθησαν ήδη από τον Ιούνιο να ματαιώσουν και αυτήν την προοπτική. Έτσι δεν έγιναν οι απαραίτητες Γενικές Συνελεύσεις τον Ιούνιο (αυτό και με ευθύνη των υπόλοιπων παρατάξεων) και η απεργία καθυστερεί ακόμα περισσότερο. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλο το διάστημα του Ιουνίου, όπου οι εκπαιδευτικοί βρίσκονταν στα σχολεία τους, μέχρι και τους καλοκαιρινούς μήνες, το ΠΑΜΕ δεν έχει γράψει ούτε μία ανακοίνωση που να καλεί τους εκπαιδευτικούς σε απεργία.

β. η απεργία του Σεπτέμβρη

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη γίνονται μαζικότατες Γενικές Συνελεύσεις καθηγητών στις περισσότερες από τις οποίες πλειοψηφεί καθαρά η πρόταση για απεργία διαρκείας με την μορφή 5ήμερων επαναλαμβανόμενων από την Δευτέρα 16 Σεπτέμβρη. Σε αυτές τις συνελεύσεις το ΠΑΜΕ, μέσα στη λυσσαλέα του προσπάθεια να αποτρέψει οποιονδήποτε πετυχημένο απεργιακό αγώνα, κάνει την ίδια πρόταση αγώνα με την κυβερνητική ΔΑΚΕ, προτείνοντας μία 48ωρη απεργία! Δεν μένει όμως σε αυτό: γνωρίζοντας ότι η μεγάλη μάζα των εκπαιδευτικών δεν θα στήριζε ποτέ μία τέτοια απεργία, επειδή η απόφαση για απεργία διαρκείας ήταν ήδη ειλημμένη από τον Μάιο, προσπάθησε να τους ΕΞΑΠΑΤΗΣΕΙ υποστηρίζοντας, ότι στόχος του είναι ΤΑΧΑ η «κλιμάκωση» του αγώνα. Με αυτήν την συνειδητά θολή δήλωση για δήθεν «κλιμάκωση» οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ προσπάθησαν να ΕΞΑΠΑΤΗΣΟΥΝ τους εκπαιδευτικούς ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΝΤΑΣ τους ότι ο στόχος τους είναι μόνον να ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ η απεργία διαρκείας, κάτι που ευτυχώς δεν πέτυχαν, οδηγούμενοι αντιθέτως σε ακόμα μεγαλύτερη περιθωριοποίηση.

Την απόφαση για απεργία διαρκείας σύσσωμος ο κλάδος των εκπαιδευτικών την υποδέχτηκε με ανακούφιση, μετά την ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ των αποφάσεών τους τον Μάη, αλλά και με αγωνιστικότητα! Και αυτό φάνηκε πεντακάθαρα την πρώτη ημέρα της απεργίας όπου η συμμετοχή των εκπαιδευτικών ήταν σχεδόν καθολική, ξεπερνώντας το 90%, και αυτό χωρίς ουσιαστική περιφρούρηση. Αλλά και τις επόμενες ημέρες παρόλο τον απεργοσπαστικό μηχανισμό της κυβέρνησης, που προσπάθησε να συκοφαντήσει με κάθε τρόπο τους απεργούς, αλλά και τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί τα ποσοστά συμμετοχής στην απεργία διατηρήθηκαν ιδιαίτερα υψηλά, πρωτόγνωρα για τον κλάδο σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη πρόσφατη απεργιακή κινητοποίηση κλείνοντας την εβδομάδα με μέσον όρο συμμετοχής σχεδόν 70%.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αγωνιστικότητας των εκπαιδευτικών το ΠΑΜΕ εκδίδει μία ανεκδιήγητη ανακοίνωση – πρόταση για τις επερχόμενες Γενικές Συνελεύσεις στις 18 Σεπτέμβρη με τίτλο «κλιμακώνουμε με 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες». Το ΣΚΟΠΙΜΟ λάθος, που ακόμα και ένας μαθητής γυμνασίου θα αναγνώριζε, είναι ότι όταν έχεις ΗΔΗ απόφαση για 5ήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, τότε η πρόταση για 48ωρες επαναλαμβανόμενες ΔΕΝ λέγεται «κλιμάκωση» αλλά ΑΠΟΚΛΙΜΑΚΩΣΗ. Φυσικά το γνώριζαν πολύ καλά αυτό όχι μόνον οι φιλόλογοι του «ΠΑΜΕ-Εκπαιδευτικών» αλλά και κάθε ένας που διάβασε την ανακοίνωση. Έτσι οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ αυτή τη φορά μας έκαναν και μάθημα «νέας ελληνικής γλώσσας» προσπαθώντας να πείσουν για τις προθέσεις τους!!

Παρόλη όμως την προσπάθειά τους, την κούραση και την οικονομική πίεση οι εκπαιδευτικοί στις Γενικές τους Συνελεύσεις αποφασίζουν για μία ακόμα φορά μαζικά, υπέρ της συνέχισης του αγώνα με 5ήμερες επαναλαμβανόμενες . Μια απόφαση που εκφράστηκε με ένα ποσοστό 65,9% στη συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ. Σε αυτό το σημείο όμως στάθηκε ξανά εμπόδιο η γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ, όπου απαιτούνταν το 66,6% των ψήφων, κάτι που μεταφράζεται σε 4 ψήφους δηλαδή την απόφαση μίας μόνον ΕΛΜΕ. Υπό τον κίνδυνο τελικά να μην παρθεί απόφαση, οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ τελικά καταφέρνουν να περάσει η δική τους πρόταση, παρόλο που συγκέντρωνε μηδαμινό ποσοστό ψήφων για 48ωρη απεργία. Έτσι η απόφαση που πάρθηκε ήταν για 48ωρη απεργία στις 23-24 Σεπτέμβρη.

Από το σημείο αυτό ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου των απεργών εκπαιδευτικών για να μπορέσουν να συνεχίσουν την απεργία, που όμως δεν κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια που ύψωναν κάθε φορά οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ, οι οποίοι έφτασαν σε σημείο να ξεπεράσουν ακόμα και την ΔΑΚΕ σε λύσσα ενάντια στην απεργία. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά τα κυριότερα σημεία:

Πρώτο: η πρόταση του ΠΑΜΕ για 48ωρες επαναλαμβανόμενες ΣΚΟΠΙΜΑ δεν λάμβανε υπ’ όψιν της ότι η ΟΛΜΕ δεν προλάβαινε να πάρει απόφαση μέσα σε λίγες ώρες κάθε μέρα και έτσι ΑΚΥΡΩΝΕ την απεργία διαρκείας ακόμα και αν οι εκπαιδευτικοί στήριζαν σύσσωμοι για συνέχιση της απεργίας. Με λίγα λόγια θα γινόταν δύο μέρες απεργία, δύο μέρες επιστροφή στα θρανία κοκ.!! Δεύτερο: στην προσπάθεια να ξεπεραστεί το παραπάνω έγινε προσπάθεια να κηρύξει η ΑΔΕΔΥ απεργία στις 25 Σεπτέμβρη, κάτι που το ΠΑΜΕ ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΕ φέρνοντας πρόταση για «στήριξη των απεργιών των κλαδικών σωματείων», δηλαδή απεργία στις 23-24 που, ούτως ή άλλως είχε αποφασιστεί από την ΟΛΜΕ. Τελικά η απόφαση της ΑΔΕΔΥ ήταν για 48ωρη 24-25 Σεπτέμβρη, στηρίζοντας στη πράξη τον αγώνα των εκπαιδευτικών, και έτσι ακόμα και η ξεπουλημένη ηγεσία της ΑΔΕΔΥ «βγήκε από τα αριστερά»(!) στο απεργοσπαστικό ΠΑΜΕ. Τρίτο: Στην προσπάθεια για κήρυξη γενικής απεργίας από την ΓΣΕΕ στις 24 Σεπτέμβρη το ΠΑΜΕ, στο πλευρό της ξεπουλημένης ηγεσίας της ΓΣΕΕ, αρνήθηκε να στηρίξει γενική απεργία στις 24 Σεπτέμβρη. Τέταρτο: Η ταφόπλακα στην απεργία μπήκε με τις συνελεύσεις στις 24 Σεπτέμβρη, όπου το ΠΑΜΕ πλέον άνοιξε καθαρά τα χαρτιά του, προτείνοντας αναστολή της απεργίας, στην ανακοίνωσή του με τίτλο «συνεχίζουμε με άλλες μορφές πάλης».

Με τον τερματισμό της απεργίας των καθηγητών, εξαιτίας της δραστήριας ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ τακτικής του ΠΑΜΕ ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ των 5ήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών, ο «Ριζοσπάστης» έχει το θράσος να μιλά για «προδιαγεγραμμένο εκφυλισμό», αποκαλύπτοντας-ομολογώντας όμως, άθελά του, ταυτόχρονα ότι εκείνο που ενδιέφερε τους ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ ήταν να αποφευχθεί «η φθορά της κυβέρνησης» («Ρ» 27/9/2013, σελ. 15).

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ: Συνεχιζόμενη επαίσχυντη αποδοχή και εξευτελιστική υποταγή στην αστική νομιμότητα

Για πολλοστή φορά στην απεργία της 18 Οκτώβρη οι ρεφορμιστές-εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ, που μόλις πρόσφατα ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΑΝ την πρωτοφανή αποτρόπαια μαζική σφαγή των μεταλλωρύχων της Νότιας Αφρικής -αφού ΔΕΝ καταδίκασαν την κυβέρνηση του Τ. Ζούμα ως ΥΠΑΙΤΙΑ της σφαγής και ακόμα χειρότερα ΔΕΝ διέκοψαν σχέσεις με τα NUM-COSATU (ούτε ότι «Κ»ΚΕ με το ΝΑ«Κ»Κ) - μια κυβέρνηση που αποτελείται από «το Αφρικάνικο Εθνικό Κογκρέσο ANC, το Νοτιοαφρικάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα και τα συνδικάτα COSATU» («Ρ», 26/8/2012, σελ. 17) δηλ. τους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ, πέραν του ANC, των εργατών που είναι οι σύντροφοι και ομοϊδεάτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ: το χρουτσωφικό Νοτιοαφρικάνικο «Κομμουνιστικό» Κόμμα και τα ρεφορμιστικά κυβερνητικά συνδικάτα "COSATU", πραγματοποίησαν ξεχωριστή συγκέντρωση στην Ομόνοια, διασπώντας τις απεργιακές κινητοποιήσεις-πορείες μιας απεργίας που δεν είχε κηρύξει το ΠΑΜΕ αλλά οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Μετά τη συγκέντρωση της Ομόνοιας ξεκίνησε η «περιφρουρημένη», ως συνήθως, πορεία ανεβαίνοντας τη Σταδίου με «άνωθεν εντολή» να περάσει αυτή τη φορά όχι από το κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος συνεχίζοντας προς τη Φιλελλήνων και να «διαλυθεί ησύχως», όπως εδώ και χρόνια έχουν συμφωνήσει οι ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ με τις εκάστοτε κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, προς τις Στήλες του Ολυμπίου Διός-Συγγρού, αλλά μετά τη Σταδίου κινήθηκε αριστερά επάνω προς τη «Μεγάλη Βρετάνια», πέρασε στο πάνω μέρος της πλατείας μπροστά στη Βουλή και «χάθηκε»-κατέληξε προς τις Στήλες.

Αμέσως μετά, ούτε καν 2-3 λεπτά, από τότε που πέρασαν και οι τελευταίοι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ από την πλατεία, τα ΜΑΤ έκλεισαν τη Β. Γεωργίου στο ύψος της «Μεγάλης Βρετάνιας» και στην απέναντι πλευρά την Όθωνος που και οι δυο οδηγούν προς το πάνω μέρος της πλατείας Συντάγματος, απαγορεύοντας την άνοδο προς την πλατεία, ενώ αμέσως δόθηκε εντολή να χτυπηθούν οι διαδηλωτές, που είχαν συγκεντρωθεί στην ογκωδέστατη πορεία των υπόλοιπων απεργών διαδηλωτών της Πατησίων που ανέβαιναν τη Σταδίου και οι πρώτοι είχαν ήδη φτάσει στην αρχή της πλατείας, αν αποπειραθούν να προχωρήσουν στο πάνω μέρος της μπροστά στη Βουλή δηλαδή από εκεί που πέρασε ανενόχλητο από την Αστυνομία το ΠΑΜΕ.

Όταν η κεφαλή της πορείας των διαδηλωτών της Πατησίων έφτασε στην είσοδο της πλατείας και έστριψε προς τα αριστερά για να περάσει μπροστά απ' το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετάνια» ώστε να φτάσει στο πάνω μέρος της πλατείας μπροστά στη Βουλή, τα ΜΑΤ εκτόξευσαν τις πρώτες βολίδες κρότου για εκφοβισμό και στη συνέχεια επιτέθηκαν στους πρώτους διαδηλωτές εμποδίζοντάς τους να ανέβουν στο πάνω μέρος της πλατείας Συντάγματος. Στη συνέχεια γενικεύτηκε η επίθεση.

Από τα παραπάνω περιστατικά είναι εντελώς εξόφθαλμη η ΒΑΝΑΥΣΗ μεταχείριση της Αστυνομίας προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές που όχι μόνο τους απαγόρευσαν την άνοδο στο πάνω μέρος της πλατείας αλλά τους επιτέθηκαν κιόλας χωρίς λόγο, σε αντίθεση με την μεταχείριση-αντιμετώπιση εκ μέρους της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη προς το ΠΑΜΕ που το άφησαν να περάσει στο πάνω μέρος.

Είναι φανερό πως πίσω από τη λεγόμενη και πολυδιαφημισμένη «περιφρούρηση των συγκεντρώσεων-πορειών» των ηγετών «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ κρύβονται δυο βασικά πράγματα:

ΠΡΩΤΟ, η επαίσχυντη αποδοχή και εξευτελιστική υποταγή του ΠΑΜΕ στην αντιδραστική αστική νομιμότητα, μια ρεφορμιστική γραμμή στην υπηρεσία του κεφαλαίου που συνεχίζεται στο διηνεκές, και ΔΕΥΤΕΡΟ η ολοφάνερη συμφωνία των σοσιαλδημοκρατών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ με το αστικό κράτος και τις εκάστοτε κυβερνήσεις των δυο αστικών κομμάτων: του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ.

Εξάλλου αυτό φάνηκε πιο καθαρά και στην περίπτωση της 48ωρης απεργίας του περασμένου χρόνου περιφρούρησης του αντιδραστικού αστικού κοινοβουλίου από το ΠΑΜΕ, όπου η Παπαρήγα παραδέχτηκε δημόσια τη συνεργασία των ηγετών του με την Αστυνομία, αναλαμβάνοντας οι ροπαλοφόροι-κρανοφόροι του το ρόλο της Αστυνομίας, χτυπώντας όλους τους υπόλοιπους απεργούς διαδηλωτές της πλατείας Συντάγματος.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κι άλλη αποχώρηση συνδικαλιστή από την ΕΣΑΚ-ΔΕΕ στη Λάρισα

Μετά τις περσινές αποχωρήσεις από την ΕΣΑΚ – ΔΕΕ στη Λάρισα, ανάμεσά τους του επί 14 συνεχή χρόνια αντιπροέδρου της ΕΛΜΕ και στέλεχος της ΕΣΑΚ Γιάννης Μπαμπανίκος και της Ολγα Τσιανάκα– Νταούκα, οι οποίες κατέληξαν σε παραιτήσεις του από το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ είχαμε πριν λίγες μέρες μια ακόμα αποχώρηση, αυτή του Αστέριου Χριστοδούλου, μέλους Δ.Σ. του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Λάρισας.

Σύμφωνα με ανακοίνωσή του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Λάρισας στις 12/1/2012: “Διαπιστώνω το τελευταίο διάστημα (περίπου τα δύο τελευταία χρόνια) ότι δεν υπάρχει πλέον δημοκρατία στην παράταξη.”, “. Η άποψή μας δεν ακούγεται ή κυρίως δεν λαμβάνεται υπόψη. Έχω μπερδευτεί, δεν γνωρίζω αν είμαστε μέλη του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Λάρισας ή έχουμε δικό μας συνδικάτο του ΠΑΜΕ.”, “Το τελευταίο διάστημα διαγράφονται ή αναγκάζονται να αποχωρήσουν ικανότατα στελέχη γιατί είχαν διαφορετική άποψη από το στενό κομματικό πυρήνα (βλ. Μπαμπανίκος). Πολύ φοβάμαι πως θέλουμε να επιπλέουν οι φελλοί και όχι σκεπτόμενοι άνθρωποι. Τι διαφορετικό βλέπουμε στα αστικά κόμματα; Μήπως έχουμε γίνει μέρος του συστήματος και το βοηθούμε να αναπαράγεται και να συντηρείται;”, “Επειδή με τον συνάδελφο του ΠΑΜΕ στο Διοικητικό Συμβούλιο με χωρίζει μεγάλο χάσμα, λειτουργεί αυταρχικά – αντιδημοκρατικά και έχει υποχρεώσει πολλούς συναδέλφους να αποστασιοποιηθούν από την παράταξη, αποφάσισα να διαχωρίσω τη θέση μου, να παραμείνω ανεξάρτητο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και να συνεχίσω να αγωνίζομαι. Τον Μάη στις εκλογές του συλλόγου μας δεν θα είμαι υποψήφιος με το ΠΑΜΕ αλλά πιθανόν με άλλο αριστερό ψηφοδέλτιο.”,

Είχαμε γράψει παλιότερα:

Η ρεφορμιστική γραμμή του ΠΑΜΕ αλλά και η αδιέξοδη όλο ένα και δεξιότερη τακτική των ηγετών του έχει οδηγήσει τη συνδικαλιστική παράταξη του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ σε βαθιά κρίση, μ’ αποτέλεσμα να χάνει διαρκώς δυνάμεις – και μάλιστα σε περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης και χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας αλλά και απόλυτης εξαθλίωσης των εργαζομένων – καταφεύγοντας σε διαγραφές στελεχών της όπως των Λιόση-Σμπόνια, κλπ. και εντελώς πρόσφατα τον Γ. Μπαμπανίκου – Όλγας Τσανάκα-Νταούκα στη Λάρισα.

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ:

- ΠΑΜΕ: στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ο διασπαστικός και απεργοσπαστικός ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του

- Οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ: ολοένα και δεξιότερα στον ίδιο προδοτικό ρεφορμιστικό δρόμο μ’ αποκορύφωμα την ανοιχτά φιλοϊμπεριαλιστική στάση με την εγκατάλειψη της αντιιμπεριαλιστικής θέσης-συνθήματος «έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ» και τον προκλητικό εξωραϊσμό της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης

- Το ΠΑΜΕ στη Λάρισα αντικαθιστά το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ: ολοένα και δεξιότερα στον ίδιο προδοτικό ρεφορμιστικό δρόμο μ’ αποκορύφωμα την ανοιχτά φιλοϊμπεριαλιστική στάση με την εγκατάλειψη της αντιιμπεριαλιστικής θέσης-συνθήματος «έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ» και τον προκλητικό εξωραϊσμό της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης

Το πρόσφατο συνέδριο (Απρίλης) της ρεφορμιστικής «Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας» (ΠΣΟ) στην Αθήνα – που δεν έχει καμία σχέση με την επαναστατική, ως τα μέσα της δεκαετίας του ΄50, ΠΣΟ – στο οποίο οι διάφοροι «Μαυρίκοι» προπαγάνδισαν τις αστικές-ρεφορμιστικές απόψεις της και επιπλέον διαφήμισαν, σε ντοκιμαντέρ που έδειξαν, και το δάσκαλό τους αρχιπροδότη και πράκτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού σοσιαλδημοκράτη-τροτσκιστή Νικήτα Χρουστσόφ, η ανοιχτά φιλοϊμπεριαλιστική-φιλοΕΕ στάση των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ με την εγκατάλειψη της αντιιμπεριαλιστικής θέσης-συνθήματος «έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ», εδώ και τώρα, και ο προκλητικός εξωραϊσμός της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, αλλά και η συνεχιζόμενη απεργοσπαστική τους στάση με τις ξεχωριστές διασπαστικές απεργιακές συγκεντρώσεις-πορείες και στις δυο τελευταίες πανελλαδικές απεργίες, της 23 Φλεβάρη (μετά την απερίγραπτα απολαυστική κωλοτούμπα των ηγετών του ΠΑΜΕ με ακύρωση της εξαγγελθείσας απεργίας για 10 Φλεβάρη) και της 11 Μάη, επιβάλλουν εκ νέου αναφορά στην ολοένα και δεξιότερη ρεφορμιστική γραμμή και τον προδοτικό ρόλο του ΠΑΜΕ.

Ο ολοένα και δεξιότερος ρεφορμιστικός δρόμος του ΠΑΜΕ και των ηγετών του – στα πλαίσια της προδοτικής πολιτικής της ταξικής συνεργασίας στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων του ντόπιου κεφαλαίου – αλλά και η φιλοϊμπεριαλιστική-φιλοΕΕ στάση του εκφράζεται-συγκροτείται και συνάμα τεκμηριώνεται στα παρακάτω ζητήματα:

1.Ρεφορμιστική γραμμή ταξικής συνεργασίας. Η συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΜΕ, που καθοδηγείται απ τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, είναι ένα απ’ τα ρεφορμιστικά «ρετάλια» της επίσης ρεφορμιστικής Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ), που προήλθε απ’ την παλιά επαναστατική ΠΣΟ, η οποία αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50 εκφυλίστηκε οριστικά στη μετέπειτα και σημερινή ρεφορμιστική και φιλοϊμπεριαλιστική ΠΣΟ, κι’ αυτό εξαιτίας της επιβολής και κυριαρχίας του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο διεθνές εργατικό κίνημα.

Απ’ τη ρεφορμιστική πλέον ΠΣΟ εγκαταλείφτηκε, α) η ταξική γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης του προλεταριάτου – γραμμή, μεταξύ άλλων, υπεράσπισης και των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης – αλλά και β) εκείνη της αντιιμπεριαλιστικής πάλης του προλεταριάτου και των συνδικάτων, ενώ σ’ αντικατάστασή τους υιοθετήθηκε η ρεφορμιστική γραμμή της ταξικής συνεργασίας δηλ. γραμμή υποταγής στην αστική τάξη και υπεράσπισης έμμεσα-άμεσα των συμφερόντων του κεφαλαίου και μια φιλοϊμπεριαλιστική στάση.

Έτσι αν η παλιά επαναστατική ΠΣΟ ήταν το «σχολείο για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό» αλλά και διαμόρφωσης επαναστατικής ταξικής συνείδησης του προλεταριάτου, η νέα ρεφορμιστική ΠΣΟ και το ΠΑΜΕ, βαδίζοντας στα χνάρια του παλιού ρεφορμισμού της σοσιαλδημοκρατίας, δεν είναι και δεν μπορούν να αποτελέσουν συνδικαλιστικές παρατάξεις «σχολεία για το σοσιαλισμό» (1869) όπως θεωρούσε τα συνδικάτα ο Καρλ Μαρξ, κι αυτό για τους παρακάτω λόγους:

Πρώτο, η κυριαρχία της ρεφορμιστικής γραμμής της ταξικής συνεργασίας στις γραμμές τους αλλά και η φιλοϊμπεριαλιστική τους στάση δεν αφήνουν κανένα απολύτως περιθώριο ούτε για τη δημιουργία και ανάπτυξη επαναστατικής ταξικής συνείδησης των εργατών μα ούτε για τη διαμόρφωση και σφυρηλάτηση αντιιμπεριαλιστικής συνείδησης. Αντίθετα υπονομεύουν την ταξική συνείδηση του προλεταριάτου, δηλητηριάζοντας τους εργαζόμενους με αστικές ρεφορμιστικές αντιλήψεις, και γι’ αυτό αποτελούν «σχολεία» ενσωμάτωσης τμημάτων εργαζομένων στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα. Δεύτερο, η ΠΣΟ και το ρεφορμιστικό ΠΑΜΕ ανήκουν σ’ εκείνες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που ο Μαρξ έλεγε ότι ξεφεύγουν ολοκληρωτικά από το σκοπό τους, επειδή «περιορίζονται σ’ έναν πόλεμο αψιμαχιών ενάντια στα αποτελέσματα του σημερινού συστήματος, αντί να δουλεύουν ταυτόχρονα για την ανατροπή του, αντί να χρησιμοποιούν την οργανωμένη τους δύναμη σαν μοχλό για την οριστική απελευθέρωση της εργατικής τάξης, δηλ. για την οριστική κατάργηση της μισθωτής δουλείας» (ΜΑΡΞ). Τρίτο, η ρεφορμιστική ΠΣΟ κατά τη χρουστσο-μπρεζνιεφική περίοδο αλλά και τα ανά τον κόσμο ρεφορμιστικά παρακλάδια της (στην Ελλάδα ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ) πρωτοστάτησε και πήρε δραστήρια μέρος στην εξάλειψη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και την παλινόρθωση του καπιταλισμού με την ολόπλευρη στήριξη των, μετά το ΄53, καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων σ’ αυτή τη χώρα και στις άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Τέταρτο, η ΠΣΟ και το ΠΑΜΕ είναι αντίπαλοι και εχθροί του σοσιαλισμού-κομμουνισμού τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο (όπως αυτός έγινε πράξη-οικοδομήθηκε την εποχή των Λένιν-Στάλιν), επειδή προβάλλουν και υπερασπίζουν ακόμα και σήμερα ως «υπαρκτό σοσιαλισμό» τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της χρουστσο-μπρεζνιεφικής περιόδου. Τέλος, πέμπτο, οι ρεφορμιστές ηγέτες των ΠΣΟ-ΠΑΜΕ κράτησαν-κρατούν φιλοϊμπεριαλιστική στάση, υπερασπίζοντας τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό της Σοβιετικής Ένωσης της χρουτσο-μπρεζνιεφικής περιόδου αλλά και τις στρατιωτικές της επεμβάσεις στην Τσεχοσλοβακία και το Αφγανιστάν (σ’ εκείνη την περίοδο η Σοβιετική Ένωση ήταν ήδη, εξαιτίας της πλήρους παλινόρθωσης του καπιταλισμού, μια καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική υπερδύναμη).

2. ΠΑΜΕ: απεργοσπαστικός μηχανισμός των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Είναι γνωστό, ότι η ενότητα της εργατικής τάξης και του συνδικαλιστικού κινήματος – αποτέλεσε πάντα και αποτελεί πρωταρχικό στόχο του επαναστατικού συνδικαλισμού τόσο για την επιτυχή υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων του προλεταριάτου όσο και για νικηφόρους αγώνες για την οριστική κατάργηση της μισθωτής δουλείας – που είχε υπονομευτεί απ’ τη διασπαστική γραμμή των ρεφορμιστών της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, αποκαταστάθηκε παλιότερα σε μεγάλο βαθμό με την ίδρυση της επαναστατικής «Κόκκινης Συνδικαλιστικής Διεθνούς» (1920) και ακόμα περισσότερο με την ίδρυση της ΠΣΟ (1945) – ενότητα που στηρίχτηκε στη γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης για την υπεράσπιση των συμφερόντων του προλεταριάτου αλλά και της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Αυτή η ενότητα που διατηρήθηκε ως τις αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50 υπονομεύθηκε και καταστράφηκε εντελώς με τον εκφυλισμό της ΠΣΟ σε ρεφορμιστική συνδικαλιστική οργάνωση.

Σχετικά με την επιτυχή υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων του προλεταριάτου, στη χώρα μας η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι οι επιθέσεις του ντόπιου κεφαλαίου και των μονοπωλίων της ΕΕ δηλ. όλα τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα των κυβερνήσεων του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ «πέρασαν» και δεν έγινε δυνατό οι επιθέσεις να αποκρουστούν από τους εργαζόμενους. Αυτό οφείλεται πρώτα-πρώτα στην προδοτική ρεφορμιστική γραμμή της ταξικής συνεργασίας – αυτή πάντα βρίσκεται άμεσα-έμμεσα στην υπηρεσία των συμφερόντων του κεφαλαίου – των ρεφορμιστών ηγετών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αλλά και των ηγετών των ρεφορμιστικών συνδικαλιστικών παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ είναι έτσι κι αλλιώς ανοιχτοί εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου). Την ευθύνη, λοιπόν, για την εκμηδένιση όλων των κατακτήσεων της εργατικής τάξης φέρνουν αποκλειστικά και μόνο οι εργατοπατέρες ηγέτες όλων ανεξαιρέτως των ρεφορμιστικών συνδικαλιστικών παρατάξεων.

Μια δεύτερη και κραυγαλέα αιτία της αναποτελεσματικότητας των όποιων ως τώρα αγώνων της εργατικής τάξης είναι η έλλειψη ενότητας-μαζικότητας των απεργιακών κινητοποιήσεων και ο απεργοσπαστικός ρόλος των εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ που ευθέως τις υπονομεύει-ματαιώνει. Την τελευταία δεκαπενταετία, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ (παρακλάδι της ρεφορμιστικής ΠΣΟ), πέρα απ’ το ότι διασπούν την εργατική τάξη και το συνδικαλιστικό κίνημα και ακολουθούν γραμμή ταξικής συνεργασίας, όπως και εκείνοι των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις-πορείες, έχουν επιπλέον μετεξελιχθεί-μετατραπεί σε ανοιχτό, μόνιμο και καλά οργανωμένο απεργοσπαστικό μηχανισμό των αστικών κυβερνήσεων, του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ, που διευκόλυνε το πέρασμα όλων των αντιλαϊκών μέτρων.

Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ, στα πλαίσια εκπλήρωσης του ρόλου τους ως απεργοσπαστικού μηχανισμού των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, διασπούν συστηματικά τις απεργιακές κινητοποιήσεις-πορείες όλων των απεργιών, που δεν κηρύσσουν οι ίδιοι αλλά οι ρεφορμιστές τω ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ώστε τα απεργιακά συλλαλητήρια να μην αποκτούν την αναγκαία και απαραίτητη μαζικότητα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να ασκηθεί η ανάλογη πίεση, ικανή να υποχρεώνει τις εκάστοτε κυβερνήσεις σε απόσυρση και ματαίωση των αντιλαϊκών-αντεργατικών μέτρων. Όμως η μαζικότητα δεν μπορεί να εξασφαλιστεί χωρίς την ενότητα των απεργιακών κινητοποιήσεων.

Οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ κάνουν πως δεν γνωρίζουν – αυτό που ξέρουν και τα παιδιά του νηπιαγωγείου – ότι χωρίς ενότητα δεν μπορεί ποτέ να εξασφαλιστεί η απαραίτητη και αναγκαία μαζικότητα των απεργιακών κινητοποιήσεων-διαδηλώσεων και ισχυρίζονται, για να δικαιολογήσουν την προδοτική τους διασπαστική στάση, πως με την απάτη των φλυαριών περί «αντεπίθεσης», «αντίστασης»,κλπ. «αποκρούονται» τάχα τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα – ισχυρισμοί που διαψεύδονται απ’ τη σκληρή πραγματικότητα και γελοιοποιούν στο έπακρο τους εμπνευστές τους ρεφορμιστές ηγέτες.

Τη μόνη απεργιακή κινητοποίηση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που δεν τόλμησαν, υπό το βάρος της τότε αναμενόμενης μαζικής συμμετοχής, να διασπάσουν οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ήταν εκείνη πριν 10 χρόνια για το Ασφαλιστικό (νομοσχέδιο Γιαννίτση) που υποχρέωσε την κυβέρνηση Σημίτη να το αποσύρει. Η επιτυχία αυτής της απεργιακής κινητοποίησης οφείλονταν αποκλειστικά στην ενότητα και τη μαζικότητά της.

3. Ρεφορμιστική γυμναστική των ηγετών του ΠΑΜΕ. Πέραν του μόνιμου και πρωταρχικού στόχου δηλ. τη συστηματική και μόνιμη, προς όφελος του κεφαλαίου, διάσπαση των απεργιακών κινητοποιήσεων όλων των απεργιών που καλούν οι ρεφορμιστές των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ – οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις ματαιώνουν τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων, εξυπηρετώντας έτσι την προώθηση-επιβολή των αντιλαϊκών-αντεργατικών μέτρων των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ – οι ηγέτες του ΠΑΜΕ επιδίδονται κάπου-κάπου και σε ρεφορμιστική γυμναστική. Για εξαπάτηση των οπαδών τους και της εργατικής τάξης κηρύσσουν αραιά και που και καμιά απεργία για την «τιμή των όπλων» δηλ. για εκτόνωση, που την ακολουθούν βέβαια ελάχιστοι εργαζόμενοι, επειδή αντιλαμβάνονται τον προκλητικό εμπαιγμό τους εκ μέρους των ηγετών του ΠΑΜΕ που είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού, γιατί όλοι οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι αυτές οι «απεργίες» ποτέ δεν απόκρουσαν ούτε ήταν ποτέ δυνατό να αποκρούσουν τις όποιες επιθέσεις του κεφαλαίου και επειδή αντιλαμβάνονται ότι κάθε φορά το ίδιο θα συμβεί, αν και κάποιες απ’ αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις «απεργιών» καταλήγουν σε διασκεδαστικές κωλοτούμπες των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ όπως συνέβη με εκείνη της 10 Φλεβάρη που τη ματαίωσαν για να ακολουθήσουν την εξαγγελία της πανελλαδικής απεργίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ (23 Φλεβάρη).

Και στις ελάχιστες δικές τους απεργιακές κινητοποιήσεις, όπως και στις ξεχωριστές συγκεντρώσεις διάσπασης των απεργιών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, πέρα απ’ τις ρεφορμιστικές φλυαρίες περί «αντεπίθεσης», «αντίστασης», κλπ., οι θέσεις του ΠΑΜΕ στα κεντρικά ζητήματα-αιτήματα των εργαζομένων καθόλου δεν διαφοροποιούνταν, μα ούτε και τώρα διαφοροποιούνται, απ’ εκείνες των ρεφορμιστών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, μάλιστα κάποιες φορές, όπως για τα λεγόμενα «δομημένα ομόλογα» κινήθηκαν δεξιότερα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, επειδή δεν ζητούσαν ούτε καν «επιστροφή των κλεμμένων στα ταμεία», μ’ αποτέλεσμα να γίνονται αντικείμενο κριτικής και δημόσιου χλευασμού απ’ το γνωστό εργατοπατέρα Πολυζωγόπουλο της ΠΑΣΚΕ.

4. Ακραία λατρεία και αποθέωση της αστικής νομιμότητας. Οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, πέρα απ’ την κύρια πλευρά τους που είναι η διάσπαση των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων ώστε να διευκολυνθεί το πέρασμα των, προς όφελος του κεφαλαίου, αντιλαϊκών-αντεργατικών μέτρων εκ μέρους των κυβερνήσεων των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, έχουν και μια δεύτερη σημαντική αλλά όχι τόσο ορατή πλευρά δηλ. εκείνη της εθελοντικής υποταγής στην αστική νομιμότητα, που είναι συμπληρωματική της πρώτης. Αυτή η πλευρά που δεν είναι τόσο ορατή επειδή τεχνηέντως συγκαλύπτεται-καμουφλάρεται απ’ τη διαβόητη και κακόφημη «περιφρούρηση των κινητοποιήσεων», αποτελεί τη χαρακτηριστικότερη πλευρά μιας ακόμα δεξιότερης μετατόπισης των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ στην κατεύθυνση της εθελοντικής αποδοχής-υποταγής στην αστική νομιμότητα, τη λατρεία και αποθέωσή της εκ μέρους των ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ.

Σ’ αυτή την περίπτωση οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ παρουσιάζουν την συμφωνία τους με τις εκάστοτε κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για συστηματική αποφυγή συγκρούσεων των διαδηλωτών τους με την αστυνομία ως «περιφρούρηση των κινητοποιήσεων». Γι’ αυτή την εθελοντική τους υποταγή στην αστική νομιμότητα δικαιολογημένα έχουν αποσπάσει επανειλημμένα κατά καιρούς τους επαίνους και τα συγχαρητήρια των εκπροσώπων των κατασταλτικών μηχανισμών των εκάστοτε κυβερνήσεων.

5. Εθνικισμός-ρατσισμός. Ο εθνικισμός που κυριαρχεί στο «Κ»ΚΕ και εκδηλώνεται ιδιαίτερα έντονα απέναντι στην Τουρκία, Αλβανία, ΠΓΔ Μακεδονίας, κλπ. και σ’ όλα τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» αλλά και σε θέματα σχετικά με την ιστορία του τόπου, κυριαρχεί και στην ηγεσία του ΠΑΜΕ. Προπαντός απέναντι στην Τουρκία και για το θέμα των λεγόμενων «γκρίζων ζωνών» το εθνικιστικό παραλήρημα της Παπαρήγας έφτασε στο αποκορύφωμα, κατηγορώντας όλα τα κόμματα για «εθνική μειοδοσία» και ξεπερνώντας απ’ τα δεξιά όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα εθνικιστικά κόμματα ΝΔ-ΛΑΟΣ: «η ΝΔ είπε πως δε διάβασε. Ο ΣΥΡΙΖΑ τίποτα. Δεν είδε τίποτε. Αυτά τα θεωρούν εθνικιστικά και ρηχά ζητήματα, τα σύνορα. Είναι κοσμοπολίτες, είναι υπεράνω συνόρων, είναι «μοντέρνοι», αυτά θεωρούνται ντεμοντέ, να ασχολείσαι με τα σύνορα και την άμυνα της χώρας. Ο δε λαλίστατος κ. Καρατζαφέρης, κουβέντα» («Ρ» 23/3/2010,σελ. 10). Εκδηλώνεται επίσης με ιδιαίτερη οξύτητα στην άρνηση των ρεφορμιστών ηγετών «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ αναγνώρισης της ύπαρξης Σλαβομακεδόνικης μειονότητας στη Δυτική Μακεδονία (προδοτική δήλωση Φλωράκη: «για το ΚΚΕ μακεδονική μειονότητα δεν υπάρχει», «Ρ», 16/9/1988, σελ.3). με πιο ακραία περίπτωση τη συμφωνία με τους εκπροσώπους της αντιδραστικής αστικής τάξης να απαγορευτεί η επιστροφή στον τόπο τους των σλαβομακεδόνων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ. Ο Κ.Μητσοτάκης έχει ομολογήσει γράφοντας, ότι «όλα τα ελληνικά κόμματα (συμπεριλαμβανομένου και του ορθόδοξου Κομμουνιστικού Κόμματος) έχουν εδώ και πολλά χρόνια συμφωνήσει ότι δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουν» (Θ.Σκυλακάκης: «Στο όνομα της Μακεδονίας», σελ. 3, «Ελληνική Ευρωεκδοτική», Αθήνα 1995), χωρίς αυτή η δήλωση να έχει ποτέ διαψευστεί απ’ τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ.

Ο ρατσισμός των ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ απέναντι στους ξένους εργάτες είναι ακόμα προκλητικότερος και εκδηλώθηκε με την άρνησή τους να ψηφίσουν ακόμα και ένα τόσο «κολοβό» και τελικά εντελώς «ακρωτηριασμένο» νομοσχέδιο για το «μεταναστευτικό», όπως αυτό της κυβέρνησης του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ, με το «επιχείρημα», ότι μελλοντικά θα ανοίγονταν τάχα ο δρόμος να τεθεί ζήτημα «μειονότητας και για τους μετανάστες» («Ρ» 9/2/2010, σελ. 15) που επιπλέον θα οδηγούσε δήθεν στη «δημιουργία και ανακίνηση μειονοτικών και εθνικιστικών ζητημάτων μέχρι και την αλλαγή συνόρων» («Ρ» 7/3/2010, σελ 7). Γνωστό είναι ότι «το νομοσχέδιο υπερψήφισαν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το καταψήφισαν η ΝΔ και το ΛΑΟΣ» («Ρ» 11/3/2010), το δε «Κ»ΚΕ δήλωσε «παρών»!!!

Έτσι στους διάφορους εθνικιστές-ρατσιστές «Μαυρίκους» του ρεφορμιστικού ΠΑΜΕ βγήκαν απ’ τα αριστερά όχι μόνο οι ρεφορμιστές της «Αυτ.Παρέμβασης» (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) αλλά και οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΠΑΣΚΕ-ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ (ΠΑΣΟΚ), που όλοι τους ήταν υπέρ της ψήφισης του νομοσχεδίου για τους μετανάστες εργάτες.

Οι ρεφορμιστές των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ συμπαρατάχθηκαν απροκάλυπτα και προκλητικά μ’ όλες τις εθνικιστικές-ρατσιστικές δυνάμεις του τόπου (μοναρχοφασιστική ΝΔ-ναζι-φασιστικό ΛΑΟΣ-«Χρυσή Αυγή», κλπ.), μάλιστα βρέθηκαν και στην πρωτοπορία τους, αφού ούτε αυτές οι αντιδραστικές δυνάμεις είχαν προβάλλει ανάλογο «επιχείρημα» δηλ. τη δημιουργία «μειονοτήτων» μέχρι και την «αλλαγή συνόρων» της χώρας.

6. Φιλο-ιμπεριαλιστική – φιλο-ΕΕ στάση. Πέραν του ότι οι ρεφορμιστές ηγέτες της ΠΣΟ και τα επίσης ρεφορμιστικά της παρακλάδια σ’ άλλες χώρες (στην Ελλάδα ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ) κράτησαν πάντα φιλοιμπεριαλιστική στάση, υποστηρίζοντας πάντα την καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική Σοβιετική Ένωση της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου και τις στρατιωτικές της επεμβάσεις στην Τσεχοσλοβακία και το Αφγανιστάν, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ, όπως κι’ εκείνοι του «Κ»ΚΕ, κράτησαν μια σαφώς φιλοιμπεριαλιστική στάση, ακριβέστερα μια φιλο-αμερικανο-αγγλική στάση, αποφεύγοντας να ζητούν στα συνθήματά τους την αποχώρηση των άγγλο-αμερικάνικων στρατευμάτων απ’ το ΙΡΑΚ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι στις διαδηλώσεις τους απουσίαζε το αντιιμπεριαλιστικό σύνθημα: «έξω τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής απ’ το Ιράκ» και αντ’ αυτού κυριαρχούσε σε αυτές ως κεντρικό σύνθημα: «έξω η Ελλάδα απ’ τον πόλεμο», τη στιγμή που ήταν πασίγνωστο ότι στο Ιράκ δεν υπήρχαν ελληνικά στρατεύματα μα ούτε καν γερμανικά και γαλλικά. Επιπλέον υποστήριξαν τη δωσίλογη κυβέρνηση που συγκρότησαν οι κατακτητές στο κατεχόμενο Ιράκ, στην οποία συμμετείχαν οι σύντροφοί τους χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές του Ιρακινού «Κ»Κ, το οποίο μάλιστα κάλεσαν μετά το 2004 δυο φορές στις διεθνείς συναντήσεις των χρουστσοφικών κομμάτων στην Αθήνα.

Τέλος, σήμερα με την οικονομική χρεοκοπία – που οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες (Παπαρήγα-Τσίπρας) τη θεωρούν ανύπαρκτη – της χώρας, οι ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ κρατούν μια φιλο-ιμπεριαλιστική – φίλο-ΕΕ στάση με την ανοιχτή εγκατάλειψη της αντιιμπεριαλιστικής θέσης-συνθήματος «έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ». Ως πριν λίγο διατηρούσαν τουλάχιστον τυπικά για δημαγωγικούς λόγους εξαπάτησης των εργαζομένων, αυτό το σωστό αντιιμπεριαλιστικό σύνθημα, τώρα που ευθυγραμμίστηκαν πλήρως με την τωρινή στρατηγική επιλογή του ντόπιου κεφαλαίου παραμονής της χώρας στο «λάκκο των λεόντων» των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, το σύνθημα εξαφανίστηκε εντελώς απ’ τις συγκεντρώσεις των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ, παραπέμποντας την έξοδο της χώρας απ’ την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση στο αόριστο μακρινό μέλλον της διαβόητης αστικής «λαϊκής εξουσίας» τους. Για να «δικαιολογήσουν» τη φιλο-ιμπεριαλιστική – φίλο-ΕΕ στάση τους γράφουν πως «όταν το ΚΚΕ έθετε ζήτημα αποδέσμευσης απ’ την ΕΕ, έπαιρναν το θυμιατό και λιβάνιζαν την «αγία ευρωενωσιακή οικογένεια»», πως «είτε μέσα, είτε έξω απ’ την ΕΕ» είναι το ίδιο, πως «την αποδέσμευση από την ΕΕ να την επιβάλλει ο λαός με την ένταση της αντιμονοπωλιακής πάλης», κλπ., φτάνοντας στο αποκορύφωμα της γελοιότητας: «την έξοδο από την ΕΕ μπορεί συγκυριακά να την επιθυμούν και μερίδες του ντόπιου κεφαλαίου» (!!!) («Ρ» 15/12/2010, σελ. 6). Επιπλέον αρνούμενοι οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ την ύπαρξη της τριπλής οικονομικής και πολιτικής κατοχής της χώρας απ’ τα ΔΝΤ-ΕΚΤ-Κομισιόν εξωραΐζουν με τον πλέον προκλητικό τρόπο την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας.

7. Βαθιά κρίση του ΠΑΜΕ. Η ρεφορμιστική γραμμή του ΠΑΜΕ αλλά και η αδιέξοδη όλο ένα και δεξιότερη τακτική των ηγετών του έχει οδηγήσει τη συνδικαλιστική παράταξη του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ σε βαθιά κρίση, μ’ αποτέλεσμα να χάνει διαρκώς δυνάμεις – και μάλιστα σε περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης και χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας αλλά και απόλυτης εξαθλίωσης των εργαζομένων – καταφεύγοντας σε διαγραφές στελεχών της όπως των Λιόση-Σμπόνια, κλπ. και εντελώς πρόσφατα τον Γ. Μπαμπανίκου – Όλγας Τσανάκα-Νταούκα στη Λάρισα.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΑΜΕ: στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ο διασπαστικός και απεργοσπαστικός ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του

Ένα άρθρο από την εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 253-254 1-31 Ιούλη 2007

Μ' αφορμή την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη

Στη ρεφορμιστική «Ανακοίνωση-κάλεσμα» του ΠΑΜΕ («Ρ» 27/5/2007, σελ. 13) για την 3η πανελλαδική Συνδιάσκεψή του γίνεται λόγος ότι η ίδρυση του ΠΑΜΕ, το 1999, αποτελεί «κατάκτηση της εργατικής τάξης» και ότι το ΠΑΜΕ κινείται και δρα πάνω «στη γραμμή της ταξικής πάλης».

Και οι δυο ισχυρισμοί των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ είναι δημαγωγικοί και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με την πραγματικότητα δηλ. με το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ, που δεν είναι επαναστατική αλλά ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω, και επομένως – ακριβώς γι’ αυτό – το ΠΑΜΕ ούτε κατάκτηση της εργατικής τάξης αποτελεί ούτε απ’ τη γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης καθοδηγείται για την «επίτευξη των στόχων που υπηρετούν τις ανάγκες της εργατικής τάξης» όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται οι ηγέτες του για παραπλάνηση και εξαπάτηση των εργαζομένων.

Πρώτα-πρώτα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τα πραγματικά επαναστατικά συνδικάτα ήταν και αποτελούσαν σχολεία του ταξικού αγώνα του προλεταριάτου και «σχολεία του σοσιαλισμού-κομμουνισμού» δηλ. συνέδεαν πάντα και συνδέουν: α) την πάλη για τα οικονομικά αιτήματα και τις κοινωνικές διεκδικήσεις με τις πολιτικές διεκδικήσεις, δίνοντας προτεραιότητα στον πολιτικό αγώνα, και επιπλέον β) με την αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική πάλη για την κατάργηση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Τα επαναστατικά συνδικάτα σαν όργανα πάλης κατά το κεφαλαίου έχουν μόνιμα και σταθερά γραμμένο στη σημαία τους το επαναστατικό σύνθημα του Μαρξ: «να καταργηθεί το σύστημα της μισθωτής εργασίας». Επιπλέον ο Μαρξ υπογράμμιζε: «τα συνδικάτα είναι σχολεία του σοσιαλισμό. Στα συνδικάτα οι εργάτες διαμορφώνονται σε σοσιαλιστές, γιατί καθημερινά ο αγώνας με το κεφάλαιο διεξάγεται μπροστά στα μάτια τους» (Μαρξ), ενώ ο Λένιν σημείωνε: « η εργατική τάξη με το να περιοριστεί στον οικονομικό αγώνα χάνει την πολιτική της ανεξαρτησία, αφήνεται να ρυμουλκείται από άλλα κόμματα, προδίνει το μεγάλο έμβλημα: η απελευθέρωση της εργατικής τάξης πρέπει να είναι έργο των ίδιων των εργατών» (Λένιν).

Σ’ αντίθεση και πλήρη ρήξη με τα παραπάνω, το ΠΑΜΕ απ’ την αρχή, το 1999, ιδρύθηκε σαν ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη γιατί σε ιδεολογικό επίπεδο καθοδηγούνταν και καθοδηγείται απ’ το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) που είναι αντίθετος και εχθρικός απέναντι στην προλεταριακή επανάσταση και τη μαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού και ως συνδικαλιστική κατεύθυνση στηρίζεται και συνεχίζει τη νέα, ρεφορμιστική πλέον, γραμμή της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ), η οποία απ’ την ίδρυσή της (Οκτώβρης 1945) ως τα μέσα της δεκαετίας του΄50 ακολουθεί βέβαια επαναστατική γραμμή, όμως μετά την οριστική επικράτηση (1956) του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού εκφυλίστηκε σε ρεφορμιστική συνδικαλιστική Οργάνωση και απομακρύνθηκε οριστικά απ’ την αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή.

Ακριβώς αυτή τη ρεφορμιστική γραμμή της ΠΣΟ της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου ακολουθούν σήμερα οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ («Κ»ΚΕ) και η αδελφή τους συνδικαλιστική Οργάνωση της Αυτ.Παρέμβασης (ΣΥΝ). Τον ίδιο ρεφορμιστικό δρόμο βαδίζουν οι εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και οι ρεφορμιστές της ΠΑΣΚΕ του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ. Όσο για τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ(ΝΔ) , αυτοί αποτελούν άμεσα και κατεξοχήν εργοδοτικούς συνδικαλιστές.

Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ δεν είναι μόνο ρεφορμιστές επειδή έχουν εγκαταλείψει τη γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης, την αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή και ακολουθούν τη ρεφορμιστική γραμμή της ταξικής συνεργασίας και περιορίζουν την πάλη σε οικονομικά αιτήματα, αλλά και επειδή εγκαταλείπουν ακόμα και τα επίκαιρα οικονομικά αιτήματα (συγκεντρώσεις Πρωτομαγιάς 2005 και 2007: άρνηση πληρωμής της ΑΡΓΙΑΣ και άρνηση της επιστροφής των κλεμμένων στα Ταμεία) και επιπλέον ταυτόχρονα είναι διασπαστές με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις και απεργοσπάστες, στο δε ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου κατά του Ιράκ, κράτησαν, όπως και η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, φιλοιμπεριαλιστική-φιλοαμερικάνικη στάση, επειδή κατά τη διάρκεια των αντιπολεμικών διαδηλώσεων: α) έχοντας ως κεντρικό σύνθημα «έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο» αντί του σωστού «έξω τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα από το Ιράκ», άφηναν στο απυρόβλητο τους αμερικανο-άγγλους ιμπεριαλιστές, β) στήριξαν και εξακολουθούν και σήμερα να στηρίζουν τους «Ράλληδες» αμερικανο-τσολιάδες του Ιράκ του αδελφού χρουστσοφικού Ιρακινού «Κ»Κ που χαιρέτησε τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ-Αγγλίας και ταυτόχρονα συμμετείχε στην κυβέρνηση μαριονέτα που συγκρότησαν τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής. (βλ. φωτογραφία παιδιού σελ.1 που κρατά τρικ με το κεντρικό σύνθημα του «Κ»ΚΕ: «έξω η Ελλαδα από τον ΠΟΛΕΜΟ!»

Α. Ο ΔΙΑΣΠΑΣΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ: Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ οργανώνουν μόνιμα τα τελευταία χρόνια ξεχωριστές Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, διασπώντας το συνδικαλιστικό χώρο όχι μόνο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αλλά και των Εργατικών Κέντρων πανελλαδικά, προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι οι διασπαστικές αυτές συγκεντρώσεις προσφέρουν από ΜΟΝΕΣ τους τη δυνατότητα διαχωρισμού απ’ τους ρεφορμιστές και ότι αυτές από ΜΟΝΕΣ προσδίδουν τάχα στις συγκεντρώσεις αυτές επαναστατικό χαρακτήρα. Είναι βέβαια φανερό πως οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις ούτε διαχωρίζουν από τη ρεφορμιστική γραμμή ούτε από ΜΟΝΕΣ τους διασφαλίζουν τον αντιιμπεριαλιστικό και επαναστατικό χαρακτήρα μιας συγκέντρωσης. Απεναντίας δυό είναι τα κύρια ζητήματα που διαχωρίζουν ουσιαστικά απ’ τους ρεφορμιστές και προσδιορίζουν το επαναστατικό περιεχόμενο μιάς συνδικαλιστικής συγκέντρωσης, είτε αυτή γίνεται στον ίδιο χώρο είτε ξεχωριστά σε άλλο χώρο: πρώτο, η γενικότερη αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή σε συνδυασμό με τη βίαιη ανατροπή του καπιταλισμού, δεύτερο, η επαναστατική γραμμή της ταξικής πάλης για την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών, σε αδιάσπαστη ενότητα οικονομικών και πολιτικών αιτημάτων και πάντα υποταγμένων στη γενικότερη επαναστατική κατεύθυνση.

Αν οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις από ΜΟΝΕΣ τους, χωρίς το ανάλογο περιεχόμενο, ήταν επαναστατικές, τότε και η φετινή ξεχωριστή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση, σύμφωνα με το «κριτήριο» αυτό των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ, των φασιστοειδών της ΔΑΚΕ(ΝΔ) ήταν «επαναστατική» συγκέντρωση. Αντίθετα όμως, αυτή ήταν αντεπαναστατική φιλοκαπιταλιστική και επιπλέον διασπαστική.

Μια σύντομη αναφορά σε δυο ξεχωριστές διασπαστικές πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ (2005 και 2007) δείχνει καλύτερα όχι μόνο το διασπαστικό ρόλο των ηγετών του ΠΑΜΕ αλλά και την κραυγαλέα εγκατάλειψη υπεράσπισης ακόμα και των ρεφορμιστικών οικονομικών αιτημάτων. Και οι δυο ήταν έτσι κι αλλιώς ρεφορμιστικές, από πλευράς περιεχομένου, λόγω της γενικότερης ρεφορμιστικής χρουστσοφικής γραμμής, αλλά ταυτόχρονα ήταν ρεφορμιστικές επειδή δεν εκπλήρωναν ούτε το δεύτερο κριτήριο-όρο δηλ. την υπεράσπιση των επίκαιρων συμφερόντων της εργατικής τάξης.

Στη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του 2005 οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ βγήκαν με το σύνθημα-ψευδοδίλλημα «Πρωτομαγιά απεργία ή αργία;», με αποτέλεσμα να ταυτιστούν πλήρως με την κυβέρνηση Καραμανλή που κατάργησε εκείνη τη χρονιά την πληρωμένη ΑΡΓΙΑ (κατάκτηση της εργατικής τάξης) για να εισπράξουν εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ το αστικό κράτος και οι βιομήχανοι καπιταλιστές αντί να τα πάρουν οι εργαζόμενοι, ενώ η Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των ρεφορμιστών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είχε ως κεντρικό σύνθημα να πληρωθούν οι εργαζόμενοι, στάση που έδωσε τη δυνατότητα στον τότε πρόεδρο της ΓΣΕΕ εργατοπατέρα Πολυζωγόπουλο να βγει απ’ τα αριστερά στους εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ – στα πλαίσια βέβαια του ρεφορμισμού – και να τους κατηγορήσει ως υπηρέτες των συμφερόντων τον καπιταλιστών. Σ’ αυτή την περίπτωση της ξεχωριστής πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ δεν υπεράσπισαν ούτε καν το συγκεκριμένο οικονομικό συμφέρον-κατάκτηση (να πληρωθούν οι εργαζόμενοι την αργία)της εργατικής τάξης αλλά εκείνα της αστικής τάξης, αφού διευκόλυναν με την προδοτική τους στάση να «τσεπώσουν» οι βιομήχανοι τα εκατομμύρια Ευρώ που έπρεπε να πάρουν οι εργαζόμενοι.

Μάλιστα οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ με την προδοτική τους στάση υπέρ της κατάργησης της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς βρέθηκαν όχι μόνο δεξιότερα απ’ τους ρεφορμιστές των ΓΣΕΕ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ αλλά και απ’ τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ (ΝΔ) που για λόγους πολιτικού κόστους δεν τόλμησαν δημόσια να στηρίξουν την κυβερνητική θέση για κατάργηση της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς, αλλά ζήτησαν να μη καταργηθεί η ΑΡΓΙΑ: «με ανακοίνωσή της και η ΔΑΚΕ ιδιωτικού τομέα, καλεί την κυβέρνηση να προχωρήσει σε απόφαση μεταφοράς της αργίας της Πρωτομαγιάς στις 11 του μήνα, όπως είχε γίνει στο παρελθόν» («Ρ» 6/5/2005, σελ. 18). Επομένως η μόνη συνδικαλιστική παράταξη που στήριξε την αντιδραστική απόφαση της κυβέρνησης ήταν η ρεφορμιστική του ΠΑΜΕ. Αυτός ήταν εξάλλου ο λόγος που οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ απέσπασαν τα επανειλημμένα συγχαρητήρια του χουντοφασίστα Απ.Ανδρεουλάκου.

Έτσι η Πρωτομαγιάτικη αυτή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ δεν ήταν μόνο διασπαστική αλλά επιπλέον και συγκέντρωση υπέρ της κατάργησης της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς δηλ. φιλοκυβερνητική συγκέντρωση στήριξης της αντιδραστικής απόφασης της κυβέρνησης Καραμανλή.

Στη φετινή πρωτομαγιάτική συγκέντρωση στο Πεδίο Άρεως οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ είχαν ορθά ως κεντρικό πρωτομαγιάτικο σύνθημα να «επιστραφούν τα κλεμμένα στα Ταμεία», ενώ αντίθετα στην ξεχωριστή διασπαστική συγκέντρωση στο Σύνταγμα οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ όχι μόνο δεν είχαν ως κεντρικό σύνθημα «να επιστραφούν τα κλεμμένα στα Ταμεία» μα δεν το είχαν καθόλου ως αίτημα-σύνθημα της Πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης, ευθυγραμμιζόμενοι-ταυτιζόμενοι έτσι πλήρως: α) με τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ(ΝΔ) και β) την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή που δεν ήθελαν επιστροφή των κλεμμένων στα Ταμεία των εργαζομένων.

Και σε αυτή την περίπτωση οι ρεφορμιστές των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ βγήκαν εκ νέου απ’ τα αριστερά στους ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ.

Οι δυο παραπάνω περιπτώσεις ξεχωριστών πρωτομαγιάτικων συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ δείχνουν ολοκάθαρα πως αυτές όχι μόνο δεν ήταν επαναστατικές συγκεντρώσεις αλλά δεν υπεράσπιζαν – σ’ αντίθεση με εκείνες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ – ούτε τα συγκεκριμένα δίκαια και ορθά οικονομικά αιτήματα των εργαζομένων: α) να πληρωθούν την ΑΡΓΙΑ της Πρωτομαγιάς (2005) που ήταν κατάκτησή τους και β) να επιστραφούν τα κλεμμένα στα ασφαλιστικά Ταμεία (2007). Ήταν, λοιπόν, οι ξεχωριστές πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και ρεφορμιστικές και διασπαστικές και φιλοκυβερνητικές.

Η τυχόν συμμετοχή του ΠΑΜΕ στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ θα ήταν μεν ρεφορμιστικές – όχι βέβαια εξαιτίας της ρεφορμιστικής γραμμής της ΓΣΕΕ αλλά αποκλειστικά εξαιτίας της ρεφορμιστικής γραμμής του ίδιου του ΠΑΜΕ – δεν θα ήταν όμως διασπαστικές. Είναι δε πασίγνωστο ότι σε καμιά συνδικαλιστική παράταξη δεν επιβάλλεται από τους ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των Εργατικών Κέντρων να έχει ρεφορμιστικά συνθήματα στις Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, πορείες και απεργιακές κινητοποιήσεις.

Όσο για την Πρωτομαγιά του 2006 οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ξεπερνούν κάθε προηγούμενο προδοσίας, αφού στην κεντρική τους αφίσα δεν καλούν σε πάλη κατά των βιομηχάνων καπιταλιστών και το κεφάλαιο γενικά αλλά μόνο εναντίον των ρεφορμιστών ηγετών: «Γυρίστε την πλάτη στους Συμβιβασμένους Συνδικαλιστές» (βλ. φωτοτυπία αφίσας σελ 1)

Β. Ο ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ: η δράση και ο ρόλος του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις δεν είναι μόνο διασπαστικός – στα πλαίσια βέβαια του ρεφορμισμού που κυριαρχεί σήμερα στο συνδικαλιστικό κίνημα – και προς όφελος του κεφαλαίου είναι επιπλέον, τα τελευταία χρόνια με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, κάτι πολύ χειρότερο στην περίπτωση των απεργιών των εργαζομένων: είναι, με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις, ευθέως ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟΣ.

Ας μνημονευτούν μόνο οι τελευταίες περιπτώσεις απεργιών: των ναυτεργατών, των δασκάλων, των πανεπιστημιακών και των φοιτητικών κινητοποιήσεων.

Οι συνδικαλιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ στην περίπτωση της απεργίας των ναυτεργατών, πέρα απ’ το ότι έσπασαν την απεργία, οργάνωσαν και ξεχωριστές συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια της απεργίας, συγκεντρώσεις που δεν είναι απλά και μόνο διασπαστικές αλλά είναι πρώτα και κύρια ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ με σαφή στόχο και επιδίωξη τη διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ των ναυτεργατών και την αποδυνάμωση του αγώνα τους – απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις σε πλήρη ευθυγράμμιση και δράση με τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή, στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Ήταν δε τόσο προκλητικότατη η φιλοκυβερνητική τους στάση που την ίδια ώρα και στιγμή που συνεχίζονταν η βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στο λιμάνι, ο ρεφορμιστής εργατοπατέρας Μανουσογιαννάκης έβγαινε στα τηλεπαράθυρα όχι για να καταδικάσει τη φασιστική επίθεση, αλλά για να διαχωρίσει τη θέση του ΠΑΜΕ και να δηλώσει ότι αυτούς που χτυπούν τα ΜΑΤ δεν ανήκουν στο ΠΑΜΕ!!!

Στην περίπτωση της μεγαλειώδους απεργίας διαρκείας των δασκάλων που συντάραξε το πανελλήνιο, πέρα ότι οι προσκείμενοι στο ΠΑΜΕ συνδικαλιστές της ΔΟΕ τάχτηκαν κατά της απεργίας διαρκείας αλλά και προσπάθησαν να τη ματαιώσουν, κατασυκοφαντώντας την, ενώ όταν αυτή ξέσπασε, καθόλη τη διάρκειά της, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ την υπονόμευσαν μόνιμα και συστηματικά με τις ξεχωριστές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, συγκεντρώσεις. Σημειώναμε τότε σχετικά:

«Οι 5νθήμερες απεργίες των Δασκάλων που έζησε ο λαός μας πανελλαδικά που ανατάραξαν τα ήρεμα νερά και συντάραξαν τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη ψηφίστηκαν μόνο απ’ τις ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΠΑΣΚ-Αυτ.Παρέμβαση (ΣΥΝ)-Παρεμβάσεις, όπως εξάλλου αναφέρεται και στο «Ριζοσπάστη» επικριτικά αλλά και πολύ αποκαλυπτικά για το ρόλο και την απεργοσπαστική στάση της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ («Κ»ΚΕ): «οι ψήφοι της ΠΑΣΚ, των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ και της ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ αθροίστηκαν και συναποφασίστηκε το διοικητικό πλαίσιο και το πρόγραμμα δράσης» («Ρ», 7/7/2006, σελ. 18).

Οι ρεφορμιστές ηγέτες της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ (ΠΑΜΕ-«Κ»ΚΕ) αφού πρώτα σαμπόταραν-απέρριψαν την απόφαση για 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, προχώρησαν ύστερα στην κατασυκοφάντησή τους, ισχυριζόμενοι ότι τάχα οι 5νθήμερες απεργίες «εξυπηρετούν μια χαρά τις προεκλογικές ανάγκες του ΠΑΣΟΚ, λίγες μέρες πριν τις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη» («Ρ», 7/7/2006, σελ.18) και όταν ξέσπασε η μεγάλη απεργία, που δεν μπόρεσαν να ματαιώσουν, προχωρούν υπονομεύοντας ευθέως την ΕΝΟΤΗΤΑ των απεργιακών κινητοποιήσεων με την οργάνωση ξεχωριστών συγκεντρώσεων, συγχωνευόμενοι έτσι με τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ σ’ ένα ενιαίο απεργοσπαστικό μηχανισμό στην υπηρεσία των κυβερνητικών μέτρων, γιατί είναι προφανέστατο και δεν μπορεί αυτό να μην το καταλαβαίνουν οι συνδικαλιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ότι χωρίς ΕΝΟΤΗΤΑ δεν μπορεί να επιτευχθεί ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων, όρος απαραίτητος για την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και την επιτυχή έκβαση των αγώνων» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 236, 15-30 Οκτώβρη 2006, σελ 3).

Στην περίπτωση του αγώνα φοιτητών-πανεπιστημιακών, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ τάχθηκαν ανοιχτά τόσο κατά των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ των φοιτητών όσο και κατά της απεργίας διαρκείας των πανεπιστημιακών, και όταν αυτές ξέσπασαν προσπάθησαν απεγνωσμένα να τις ματαιώσουν και αφού απέτυχαν παταγωδώς, στην πορεία τις υπονόμευσαν με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικές τους συγκεντρώσεις. Μάλιστα οι ηγέτες του ΠΑΜΕ έφτασαν ακόμα και στο σημείο να τοποθετήσουν δική τους εξέδρα δίπλα σε κείνη τωμ ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ. Σημειώναμε τότε σχετικά για εκείνο το συλλαλητήριο:

«Η μόνη «παραφωνία», αρνητικό επιζήμιο σημείο-γεγονός, στο μεγαλειώδες αυτό συλλαλητήριο ήταν η ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση στην Ομόνοια των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ. Όμως αυτή τη φορά οι φιλοκυβερνητικές μπαλαρίνες του ΠΑΜΕ δεν περιορίστηκαν μόνο στην ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση-πορεία άλλα προχώρησαν ένα ακόμα βήμα στον κατήφορο της προδοσίας: έστησαν προκλητικά, μ’ εντολή προφανώς της κυβέρνησης Καραμανλή, και δεύτερη εξέδρα στο Σύνταγμα, δίπλα σ’ εκείνη των ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, όχι σε αντιπαράθεση με την κυβέρνηση άλλα σε αντιπαράθεση με τις Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών που καθοδηγούν τον αγώνα.

Το ότι αυτή η απεργοσπαστική δράση των ηγετών του ΠΑΜΕ πραγματοποιείται με εντολή της κυβέρνησης Καραμανλή και στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ φάνηκε εκ νέου και από το γεγονός ότι και σε αυτό το συλλαλητήριο «τα μπλοκ πάντως του ΠΑΜΕ ήταν ισχνά (περίπου 1000 άτομα)» («ΠΡΙΝ» 14/1/2007, σελ. 13). Κράτιουνται συνειδητά και επίτηδες ισχνά-μικρά αυτά τα μπλοκ ώστε να πετυχαίνονται-εκπληρώνονται οι συμφωνημένοι με την κυβέρνηση στόχοι: α) οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ να δρούν απεργοσπαστικά στην υπηρεσία της απεργοσπαστικής τακτικής της κυβέρνησης και ταυτόχρονα β) να μην ασκούν πίεση στην κυβέρνηση (μεγαλύτερο αριθμός συμμετοχής θα άσκουσε πίεση στην κυβέρνηση μ’ αρνητικά αποτελέσματα γι’ αυτήν και θα διατάρασσε τη συμφωνία «Κ»ΚΕ-ΝΔ)

Για φανταστείτε ποια θα ήταν η εικόνα αν είχαν στήσει ξεχωριστές εξέδρες στο Σύνταγμα και οι άλλες ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις ή τι θα γίνονταν αν οι Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, ως καθοδήγηση του αγώνα, είχαν απαιτήσει – και δικαιολογημένα - να απομακρυνθεί η εξέδρα των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ». («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 242, 15-31 Γενάρη 2007 σελ.1).

Απ’ την παραπάνω σύντομη αναφορά προκύπτει, ότι το ΠΑΜΕ είναι μια ρεφορμιστική συνδικαλιστική Οργάνωση που κινείται όχι απλά και μόνο στη γραμμή της ταξικής συνεργασίας αλλά συνάμα παίζει διασπαστικό και απεργοσπαστικό ρόλο, στα πλαίσια του ρεφορμιστικού συνδικαλιστικού κινήματος, και σε ορισμένες περιπτώσεις όπως στις προαναφερόμενες κινείται δεξιότερα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - απεργοσπαστικός της ρόλος που είναι ενταγμένος-ευθυγραμμισμένος με τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή.

Γ. ΜΟΝΟ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Στην «Ανακοίνωση-κάλεσμα» των ηγετών του ΠΑΜΕ γίνεται λόγος ότι η συνδικαλιστική τους παράταξη «ενώνει τους εργαζόμενους σαν ενιαία τάξη, κόντρα στο κεφάλαιο και τους εκφραστές του», ισχυρισμός απατηλός που αποσκοπεί στην παραπλάνηση και εξαπάτηση της εργατικής τάξης, αφού η ΕΝΟΤΗΤΑ της εργατικής τάξης προϋποθέτει αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή στο συνδικαλιστικό χώρο, πράγμα ανύπαρκτο στην περίπτωση του ΠΑΜΕ επειδή αυτό στη δράση του καθοδηγείται από ρεφορμιστικές σοσιαλδημοκρατικές χρουστσοφικές απόψεις δηλ. τη ρεφορμιστική γραμμή της ΠΣΟ που κυριαρχεί σ’ αυτή από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 και ύστερα.

Έτσι η ύπαρξη και δράση του ΠΑΜΕ, ως ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη, διασπά την εργατική τάξη, όπως και παλιότερα τα σοσιαλδημοκρατικά ρεφορμιστικά συνδικάτα και σήμερα η ΓΣΕΕ, η ΠΑΣΚΕ και η Αυτ.Παρέμβαση. Και δεν διασπά μόνο τη εργατική τάξη το ΠΑΜΕ αλλά διασπά ακόμα και το ρεφορμιστικό χώρο με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις.

Επιπλέον με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις, κατά τη διάρκεια των όποιων απεργιακών κινητοποιήσεων, διασπά ευθύς εξαρχής την ΕΝΟΤΗΤΑ των εργαζομένων, ματαιώνει τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων και τις καθιστά αναπόφευκτα και με μαθηματική ακρίβεια ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ.

Οι ταξικά συνειδητοί και επαναστάτες εργάτες δεν μπορεί παρά να θέσουν το θεμελιώδες ερώτημα: μπορεί η εργατική τάξη να αποκρούσει σήμερα τις επιθέσεις του κεφαλαίου, με δεδομένη την έλλειψη-ανυπαρξία επαναστατικών συνδικάτων, και αν ναι, με ποιο δρόμο;

Την απάντηση σ’ αυτό το θεμελιώδες και ζωτικό για την πάλη της εργατικής τάξης ερώτημα έχει ήδη δώσει η ίδια η ζωή, στο παρελθόν αλλά και στο παρόν, που ταυτόχρονα αποτελεί και την απάντηση του επαναστατικού μαρξισμού σ’ αυτό το θεμελιώδες ζήτημα. Η εργατική τάξη μπορεί – παρά την απουσία-ανυπαρξία επαναστατικών συνδικάτων – να αποκρούσει τις επιθέσεις του κεφαλαίου. Κα αυτό μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά και ΜΟΝΟ με το δρόμο της ΕΝΟΤΗΤΑΣ, που εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ, ολωσδιόλου απαραίτητες προϋποθέσεις για την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων και τη νίκη των εργαζομένων. Η περίπτωση απόσυρσης το 2000 του νομοσχεδίου Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό (κυβέρνηση Σημίτη), μετά τη μεγάλη πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ (τότε το ΠΑΜΕ δεν τόλμησε να κάνει ξεχωριστή συγκέντρωση και σωστά έπραξε) και εκείνη των μεγάλων μαζικών κινητοποιήσεων της μαθητικής-φοιτητικής νεολαϊας και των εργαζομένων κατά της Σύμβασης Πρώτης Απασχόλησης (CPE) της δεξιάς κυβέρνησης του Ντόμινικ ντε Βιλπέν στη Γαλλία δείχνουν το μοναδικά σωστό ΔΡΟΜΟ. Το ίδιο δείχνουν και οι μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις φοιτητών-πανεπιστημιακών που ματαίωσαν την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Επιπλέον οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις σε χώρες της Λατινικής Αμερικής – παρά την απουσία επαναστατικών συνδικάτων και επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων – απόκρουσαν όχι μόνο τις επιθέσεις του ντόπιου κεφαλαίου, του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας αλλά έστειλαν επανειλημμένα και νεοεκλεγμένες κυβερνήσεις στα σπίτια τους σε σειρά χώρες αυτής της Ηπείρου.

Τέλος, είναι δε πασίγνωστο ότι οι σποραδικές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ δεν απόκρουσαν καμιά επίθεση του κεφαλαίου, δεν είχαν και δεν μπορούσαν να έχουν απολύτως κανένα αποτέλεσμα, αλλά ήταν απλά κινητοποιήσεις για «την τιμή των όπλων» και έγιναν για μικροκομματικούς προπαγανδιστικούς λόγους κούφιας προβολής των ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ με στόχο την παραπλάνηση των εργαζομένων.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η πανελλαδική απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και οι απεργοσπάστες του ΠΑΜΕ

Η 24ώρη απεργία (2 Απρίλη) των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ σημείωσε πανελλαδικά επιτυχία, με σημαντική μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στις απεργιακές συγκεντρώσεις στις διάφορες πόλεις, χωρίς βέβαια να πετύχουν το ανάλογο των σημερινών προβλημάτων μέγεθος.

Στην Αθήνα αλλά και σ’ άλλες πόλεις έγιναν δυο συγκεντρώσεις, αφού οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ διέσπασαν για άλλη μια φορά την κηρυγμένη απ’ τους επίσης ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ απεργιακή κινητοποίηση του Απρίλη.

Η τακτική αυτή των χωριστών συγκεντρώσεων των ηγετών του ΠΑΜΕ κατά την ημέρα της απεργίας δεν είναι μόνο διασπαστική αλλά είναι επιπλέον και απεργοσπαστική, αφού πρόκειται για απεργία της ΓΣΕΕ και επειδή υπονομεύει ευθέως την ενότητα και κατά συνέπεια την αποτελεσματικότητα των συγκεκριμένων απεργιακών κινητοποιήσεων.

Διασπώντας τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ δρουν πρώτα-πρώτα προς όφελος των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου αλλά ακόμα μετατρέπονται σε απεργοσπαστικό μηχανισμό της κυβέρνησης Καραμανλή που υπηρετεί-διαχειρίζεται, σε κυβερνητικό επίπεδο, αυτή τη στιγμή τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, και που έχει κάθε λόγο να υπονομεύει την ενιαία μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στις απεργιακές κινητοποιήσεις-διαδηλώσεις, καθιστώντας τες έτσι αναποτελεσματικές. Χωρίς ενότητα και μαζική συμμετοχή είναι εντελώς αδύνατη η απόκρουση των επιθέσεων του κεφαλαίου.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η απεργία των εργαζομένων στη ΔΕΗ και η προδοτική στάση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

«Οι παράγοντες του εργατικού κινήματος που ανήκουν στο οπορτουνιστικό ρεύμα είναι οι καλύτεροι υπερασπιστές της αστικής τάξης, παρά οι ίδιοι οι αστοί. Χωρίς την καθοδήγηση των εργατών από αυτούς, η αστική τάξη δε θα μπορούσε να σταθεί» (ΛΕΝΙΝ)

Μετά την προκλητική και επαίσχυντη προδοτική στάση απέναντι στην απεργία των εργαζομένων της ΔΕΗ της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με τις πρωτοφανούς χυδαιότητας επιθέσεις της Παπαρήγα εναντίον των απεργών περί «προνομιούχων», κλπ. – συκοφαντικές επιθέσεις συνέχεια εκείνων της κυβέρνησης περί «ρετιρέ», κλπ. – που τάχα δεν θέλουν το ΙΚΑ και εκείνες του «Ριζοσπάστη» περί «συνδικαλισταράδων» της ΔΕΗ που τάχα «κάνουν αγώνα, τώρα που θίγονται κάποιοι της ΔΕΗ!…» και επιπλέον γίνονται και «προκλητικοί οι συνδικαλισταράδες της ΔΕΗ!» («Ρ»8/3/2008, σελ. 32), κατά τους γκεμπελίσκους του «Ριζοσπάστη», επειδή αρνούνταν να σταματήσουν-«σπάσουν» την απεργία δηλ. δεν πρόδιναν την απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων, όπως απαιτούσαν από κοινού κυβέρνηση-βιομήχανοι και το άθλιο φερέφωνο-εκπρόσωπός τους, η υπηρετριούλα τους Α. Παπαρήγα, με μοναδικό και αποκλειστικό στόχο να ανοιχτεί ο δρόμος, ώστε να περάσει το νομοσχέδιο-έκτρωμα για το Ασφαλιστικό, και τον αρνητικό αντίκτυπο που είχε η προδοτική αυτή πράξη-στάση της χρουστσοφικής ηγεσίας στην εργατική τάξη, πρώτ’ απ’ όλα στους εξοργισμένους απεργούς της ΔΕΗ, αλλά και στις γραμμές των μελών-οπαδών αυτού του αστικού κόμματος, οι αδίστακτοι προδότες ρεφορμιστές ηγέτες ξαναγυρίζουν στον «τόπο του εγκλήματος»-προδοσίας δηλ. την προδοσία της απεργία της ΔΕΗ.

Έτσι ο «Ριζοσπάστης» θεώρησε αναγκαίο – ακριβώς εξαιτίας του αρνητικού αντίκτυπου – να επανέλθει στο θέμα με ολοσέλιδο άρθρο στο οποίο όχι μόνο δεν υπάρχει έστω και μια εκ τον υστέρων αυτοκριτική και «διόρθωση» της στάσης τους αλλά αντίθετα γίνεται μια αποτυχημένη απόπειρα δικαιολόγησης της προδοτικής στάσης και συγκάλυψής της απέναντι στα μέλη και τους οπαδούς (κείμενο για «εσωτερική κατανάλωση») – άρθρο υπογραμμένο από ηγετικό στέλεχος του ΠΑΜΕ, της ρεφορμιστικής συνδικαλιστικής παράταξης που τα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας απ’ τη μοναρχοφασιστική Δεξιά (ΝΔ) έχει μετατραπεί σε υπ’ αριθμόν 1 απεργοσπαστική δύναμη όλων των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις.

Στο άρθρο του ο ρεφορμιστής εργατοπατέρας, λακές του κεφαλαίου, υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων να παραδεχθεί ότι «από την πρώτη μέρα, τα ποσοστά συμμετοχής βρίσκονταν σε ψηλά επίπεδα», ότι «έγινε μαζική περιφρούρηση των αγώνων», ότι «οι εργαζόμενοι έδιναν τη μάχη συνολικά ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο», ότι «από τις πρώτες μέρες της απεργίας τέθηκε εκτός παραγωγής σημαντικός αριθμός μονάδων», ότι «η συμμετοχή στις συγκεντρώσεις του κλάδου ήταν αυξημένη», ότι «υπήρχε ένα πείσμα των απεργών απέναντι στην επίθεση της κυβέρνησης» (ακριβώς αυτό που έλειπε απ’ τους ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ), ενώ δεν καταφέρει να αποκρύψει τη φιλοκυβερνητική του στάση οδυρόμενος για τις «επιθέσεις στον Αθανασόπουλο και στη Διοίκηση της ΔΕΗ» απ’ τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες της ΠΑΣΚΕ.

Όμως, πέρα απ’ αυτά, το άρθρο ολόκληρο αποτελεί συστηματική προσπάθεια να αποκρυβεί ο προδοτικός ρόλος της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ στην περίπτωση της απεργίας των εργαζομένων στη ΔΕΗ (με πρωτοστάτη την ίδια την Παπαρήγα), ενώ στο τέλος δεν παραλείπει να επαναπροβάλλει τη γνωστή βλακώδη κοτσάνα πως τάχα «η ικανοποίηση των συμφερόντων των εργαζομένων περνά μέσα από την ενίσχυση του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ» («Ρ» 30/4/2008, σελ 14).

Μα παρά τη συστηματική προσπάθειά του να αποκρύψει τον επαίσχυντο προδοτικό ρόλο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ δεν απέφυγε μια μεγάλη γκάφα δηλ. την εκ νέου επαναφορά στη δημοσιότητα της συκοφαντικής επίθεσης στους απεργούς της ΔΕΗ των Παπαρήγα-«Ριζοσπάστη», κατηγορώντας τους και αυτός (όντας μάλιστα συνδικαλιστικό στέλεχος στη ΔΕΗ) ότι «μιλούσαν απαξιωτικά για το ΙΚΑ» («Ρ» 30/4/2008, σελ.14), διαπράττοντας έτσι ένα ολωσδιόλου αδικαιολόγητο και χοντροκομμένο για ηγετικό στέλεχος λάθος, αφού πετυχαίνει να εκθέσει, χωρίς λόγο, για δεύτερη φορά τους ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ υπενθυμίζοντας εκ νέου στην εργατική τάξη και στους εργαζόμενους της ΔΕΗ τον προδοτικό τους ρόλο στην απεργία.

Και για να καταστήσει «πειστικότερη» τη συκοφαντική του επίθεση ενάντια στους απεργούς εργαζόμενους της ΔΕΗ δεν αρκείται μόνο στην εκ νέου μνημόνευση-υπεράσπιση της προδοτικής στάσης του «Κ»ΚΕ αλλά προχωρεί ακάθεκτα – συνεπαρμένος φαίνεται και κατακυριευμένος απ’ το φιλοκαραμανλικό συκοφαντικό περί «ρετιρέ», κλπ. οίστρο – και σε εμπλουτισμό των χυδαίων συκοφαντικών επινοήσεων των Παπαρήγα-«Ριζοσπάστη» σε βάρος των απεργών περί «συνδικαλισταράδων» κλπ., γράφοντας ότι οι απεργοί τάχα έλεγαν: «εμείς έχουμε νεοκλασικό και θέλουν να μας πάνε σε χαμόσπιτο» (έχει όμως την ατυχία να μην ήταν παρούσα η Παπαρήγα για να το «βεβαιώσει» !!!).

Σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα σε προηγούμενο φύλλο απαριθμώντας τα κυριότερα σημεία της προδοτικής στάσης του «Κ»ΚΕ και του «Ριζοσπάστη», σ’ ένα απ’ αυτά σημειώνονταν ότι η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, σε πλήρη ευθυγράμμιση-συμπαράταξη με τις κυβερνητικές επιθέσεις εναντίον των απεργών της ΔΕΗ με στόχο το σπάσιμο της απεργίας, κατασυκοφάντησε κι’ αυτή (μ’ εντολή της κυβέρνησης) τους απεργούς παρουσιάζοντας τους ως «προνομιούχους», που τάχα «δε θέλουν το ΙΚΑ» χρησιμοποιώντας προς το σκοπό αυτό ένα πανό τους που έγραφε: «σας χαρίζομε το ΙΚΑ σας» και ότι ακόμα (7 Μάρτη): «σήμερα το πρωί τους άκουγα: εμείς δεν γινόμαστε ΙΚΑ» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14) και διαστρεβλώνοντας, με γκεμπελίστικο τρόπο, το σαφέστατο και πέρα για πέρα σωστό περιεχόμενο του συνθήματος που απευθύνονταν στους υπουργούς της κυβέρνησης, λέγοντάς τους: α) σας χαρίζομε το ΙΚΑ που εσείς χρεοκοπήσατε, β) η «ενοποίηση» που προτείνετε δεν λύνει το Ασφαλιστικό αλλά είναι ενοποίηση χρεοκοπίας και όλων των άλλων Ταμείων στο «πρότυπο» του ΙΚΑ, γ) θα αγωνιστούμε για να αποτρέψουμε την επιχειρούμενη λεηλασία των Ταμείων μας.

Οι συκοφαντίες αυτές σε βάρος των εργαζομένων της ΔΕΗ περί «προνομιούχων» που «δεν θέλουν το ΙΚΑ» είναι οι γνώριμες συκοφαντίες της κυβέρνησης περί «ρετιρέ», κλπ., τις οποίες η Παπαρήγα επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους και ήταν επόμενο να προπαγανδιστούν, μέρες ολόκληρες, από τα ΜΜΕ.

Την ίδια μέρα έδωσε εντολή στους υποταχτικούς της δημοσιογραφίσκους του «Ριζοσπάστης» να επιτεθούν με τον πλέον χυδαίο τρόπο – μεσούσης μάλιστα της απεργίας – στους συνδικαλιστές της ΔΕΗ που καθοδηγούσαν την απεργία αποκαλώντας τους «συνδικαλισταράδες» που «κάνουν αγώνα τώρα που θίγονται κάποιοι της ΔΕΗ!… είναι προκλητικοί οι συνδικαλισταράδες της ΔΕΗ» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 32), ενώ ήταν πασίγνωστο ότι ο αγώνας δεν έγινε επειδή «κάποιοι της ΔΕΗ θίγονταν», όπως συκοφαντικά ισχυρίζονται οι γκεμπελίσκοι του «Ριζοσπάστη», αλλά επειδή θίγονταν τα πολλά εκατομμύρια των εργαζομένων όλης της χώρας, μαζί τους και οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ, με την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και απειλούνταν άμεσα όλα εκείνα τα Ταμεία των εργαζομένων που έχουν πλεόνασμα, απειλούνται με νέα καταστροφική επιδρομή των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων, μετά απ’ την πρωτοφανή και μεγάλη τους λεηλασία απ’ τους μαφιόζους υπουργούς με τα «δομημένα Ομόλογα» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 271, 1-15 Απρίλη 2008, σελ.1).

Ο ρεφορμιστής εργατοπατέρας αρθρογράφος, πέρα απ’ την επαναπροβολή των Καραμανλικής έμπνευσης-εντολής παραπάνω συκοφαντικών επινοήσεων των Παπαρήγα-«Ριζοσπάστη» και τη διαστρέβλωση του σωστού περιεχομένου του συνθήματος των απεργών: «σας χαρίζομε το ΙΚΑ σας», ισχυρίζεται ότι τάχα «τέτοια συνθήματα και επιχειρήματα δε βοηθούσαν την πάλη ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο» και ότι «αυτή τους η στάση εμπόδιζε το συντονισμό των βημάτων με άλλους κλάδους εργαζομένων» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14).

Δυο παρατηρήσεις: πρώτο, με τα παραπάνω συνθήματα οι εργαζόμενοι, αρνούμενοι να μετατρέψουν το Ταμείο τους σε χρεοκοπημένο ΙΚΑ, όχι μόνο βοηθούσαν την πάλη των εργαζομένων ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο αλλά επιπλέον ήταν και τα μόνα που υποδείκνυαν τη σωστή κατεύθυνση της πάλης όλων των εργαζομένων δηλ. την ενοποίηση των Ταμείων τους προς τα «πάνω» και όχι προς τα «κάτω», στην κατεύθυνση του χρεοκοπημένου ΙΚΑ, δεύτερο, δεν ήταν η μαχητική στάση των εργαζομένων της ΔΕΗ εκείνη που εμπόδισε «το συντονισμό των βημάτων με άλλους κλάδους εργαζομένων» αλλά αντίθετα ο απεργοσπαστικός-διασπαστικός ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, συγκεντρώσεις.

Σ’ άλλο σημείο του άρθρου ισχυρίζεται ότι το ΠΑΜΕ ανέδειξε τάχα «την ανάγκη για συντονισμό της δράσης με τους υπόλοιπους εργαζόμενους» για να αυτοδιαψευστεί στην ίδια παράγραφο και μάλιστα μια μόνο σειρά παρακάτω, όταν γράφει: «κάναμε βήματα στην αυτοτελή παρουσία του ΠΑΜΕ, τόσο με τα διακριτά μπλοκ μέσα στις συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν στον κλάδο, αλλά και στις κεντρικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14) δηλ. στις κεντρικές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, ξεχωριστές διασπαστικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ.

Τέλος, εκεί που η προδοτική του στάση φτάνει στο αποκορύφωμα είναι όταν δε διστάζει ακόμα να ισχυριστεί πως τάχα «η πλειοψηφία της ΓΕΝΟΠ» συνέβαλε «με τη στάση της», σχετικά με τις διακοπές ρεύματος, στο να «διαβάλει τους αγώνες των εργαζομένων» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14).

***

Η δυναμική μαχητική απεργία των εργαζομένων στη ΔΕΗ ήταν η μόνη, κατά τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, που εξόργισε σε μέγιστο βαθμό τους βιομήχανους καπιταλιστές αλλά προκάλεσε και μεγάλη νευρική κρίση στη κυβέρνηση Καραμανλή, επειδή, παρά την πρωτοφανή συκοφαντική εκστρατεία, και την κινητοποίηση ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού (σκόπιμες διακοπές ρεύματος, δικαστήρια, απεργοσπαστικοί μηχανισμοί, κλπ.) δεν τερματίζονταν.

Έτσι όταν η πάλη των εργαζομένων της ΔΕΗ βρίσκονταν στο αποκορύφωμά της, οι βιομήχανοι καπιταλιστές και οι κυβέρνησή τους μπροστά στην αδυναμία και την απελπισία τους να σπάσουν την απεργία κατέφυγαν στην τελευταία «σανίδα σωτηρίας» που διαθέτουν: την επιστράτευση των πρακτόρων τους στο εργατικό κίνημα δηλ. τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ και μάλιστα υποχρέωσαν να «σύρει το χορό» της προδοσίας όχι οποιοδήποτε στέλεχος αυτού του αστικού κόμματος αλλά την ίδια τη γραμματέα του, σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα.

Αυτή, χωρίς καθυστέρηση, μ’ εντολή καπιταλιστών-κυβέρνησης, παραλαμβάνοντας την περί «ρετιρέ» κλπ. σκυτάλη απ’ τον Καραμανλή, εξαπολύει σφοδρότατη συκοφαντική επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους της ΔΕΗ και μάλιστα όταν η απεργία τους βρισκόταν στο αποκορύφωμά της και δέχονταν παντοειδείς βρώμικες συκοφαντικές επιθέσεις απ τα ΜΜΕ. Ήταν δε η μόνη απ’ όλους τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης που ανέλαβε πρόθυμα να παίξει αυτόν τον επαίσχυντο προδοτικό ρόλο.

Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ντόπιου χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που η όξυνση της ταξικής πάλης μεταξύ μπουρζουαζίας-προλεταριάτου υποχρεώνει τους λακέδες του κεφαλαίου, σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, να αφήσουν κατά μέρος όλα τα προσχήματα και να στραφούν ανοιχτά πλέον κατά απεργίας εργαζομένων, στην προκειμένη περίπτωση κατά της απεργίας των εργαζομένων στη ΔΕΗ.

Αυτή η προδοτική στάση των ηγετών του «Κ»ΚΕ, στη σύγκρουση εργαζομένων της ΔΕΗ και βιομηχάνων καπιταλιστών, επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά την ορθότητα της παραπάνω σωστής διαπίστωσης του Λένιν, ότι οι οπορτουνιστές ηγέτες είναι οι καλύτεροι υπερασπιστές της αστικής τάξης από ότι οι ίδιοι οι αστοί, κι’ αυτό όχι μόνο σε σχέση α) με την υπεράσπιση, στερέωση και διαιώνιση της εξουσίας της και β) την υπεράσπιση των γενικότερων ταξικών της συμφερόντων, αλλά ακόμα και σε σχέση γ) με την υπεράσπιση των οικονομικών της συμφερόντων.

Όταν οξύνεται, σ’ οποιοδήποτε επίπεδο, η ταξική πάλη μεταξύ μπουρζουαζίας-προλεταριάτου, οι οπορτουνιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ αποβάλλουν το «φιλεργατικό» προσωπείο και περνούν ανοιχτά με το μέρος της αστικής τάξης ακόμα και όταν πρόκειται για συγκρούσεις που αφορούν την υπεράσπιση μόνο οικονομικών συμφερόντων. Στην περίπτωση βέβαια της σύγκρουσης προλεταριάτου-μπουρζουαζίας για την επαναστατική ανατροπή της δικτατορίας της αντιδραστικής αστικής τάξης θα ταχθούν στο πλευρό της μπουρζουαζίας και επιπλέον θα αποτελέσουν την εμπροσθοφυλακή των αντεπαναστατικών αστικών δυνάμεων για την υπεράσπιση του καπιταλισμού, όπως έπραξε στο παρελθόν και η παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία σε πολλές χώρες, αφού και η νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία βαδίζει πιστά στα χνάρια της παλιάς.  

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 273 1-15 Μάη 2008

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακοίνωση αποχώρησης μελών από το ψηφοδέλτιο της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ

Συνάδελφοι
Συμμετείχαμε σαν ανεξάρτητοι στο ψηφοδέλτιο ΕΣΑΚΔΕΕ-Ανεξάρτητοι-Αδιόριστοι πιστεύοντας ότι οι ανάγκες και τα προβλήματά μας είναι κοινά και απαιτούν συλλογικό και ενωτικό αγώνα για την αντιμετώπισή τους.
Μέχρι πριν λίγο καιρό η λειτουργία του ψηφοδελτίου εκπλήρωνε τους όρους αυτούς: Της ενότητας, της συλλογικότητας και του σεβασμού των επιμέρους απόψεων και της σύνθεσής τους στη βάση των κοινών στόχων.
Δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό, αυτά τα χαρακτηριστικά του ψηφοδελτίου δεν υπάρχουν. Έχει ταυτιστεί απόλυτα με την πολιτική της ΔΕΕ και του ΠΑΜΕ. Είναι ενδεικτικό ότι όλες οι ανακοινώσεις του ψηφοδελτίου της τελευταίας χρονιάς είναι οι κεντρικές ανακοινώσεις της ΔΕΕ και του ΠΑΜΕ.
Δεν είμαστε σε αντιπαράθεση με το ΠΑΜΕ- και με καμιά συλλογικότητα του κινήματος - αλλά δεν ταυτιζόμαστε μαζί του και διατηρούμε το δικαίωμά μας να εκφραζόμαστε σαν ανεξάρτητοι. Επειδή αυτό δεν είναι πλέον δυνατό μέσα από το ψηφοδέλτιο, αποφασίσαμε την αποχώρησή μας. Σεβόμαστε την επιλογή όσων τελικά θα παραμείνουν σε αυτό το ψηφοδέλτιο, αποδεχόμενοι την πλήρη ταύτισή τους με το ΠΑΜΕ- ΔΕΕ. Έχει ο καθένας την προσωπική ευθύνη των επιλογών του. Διατηρούμε όμως για τους εαυτούς μας το δικαίωμα να μην ταυτιζόμαστε πια με ένα ψηφοδέλτιο που από ΔΕΕ- Ανεξάρτητοι έχει μεταλλαχτεί σε ψηφοδέλτιο «το ΠΑΜΕ και οι φίλοι του.»
Επειδή όμως οι λόγοι που μας ανάγκασαν να συμμετέχουμε ενεργά σε συλλογική δράση εξακολουθούν να υπάρχουν και τα προβλήματα να οξύνονται, θα παραμείνουμε ενεργοί στο πλάι των συναδέλφων στους καθημερινούς μικρούς και μεγάλους αγώνες μας…

Συναδελφικά
ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
ΚΙΑΧΑΚΗ ΜΑΡΙΑ
ΚΟΤΡΙΔΗ ΑΘΗΝΑ
ΚΟΥΒΕΛΗ ΜΑΡΙΛΕΝΑ
ΜΑΡΚΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ ΜΑΡΙΑ
ΣΙΑΦΛΙΑΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΤΣΑΟΥΣΟΓΛΟΥ ΗΛΙΑΝΑ
ΨΥΧΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΛΛΙΡΟΗ

Διαβάστε Περισσότερα »