Ανοιχτά υπέρ των συνεργατών των Ναζί το τραγούδι της Ουκρανίας στη Eurovision

Γνωρίζοντας ότι ο διαγωνισμός τραγουδιού της Γιουροβίζιον είναι ένας μηχανισμός αναπαραγωγής της Αστικής ιδεολογίας και κουλτούρας που από την ίδρυσή του εξυπηρετούσε τα συμφέροντα πολυεθνικών εταιριών και χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής των καπιταλιστικών χωρών, έξω από κάθε έννοια λαϊκού πολιτισμού και λαϊκής παράδοσης, δεν μας ξαφνιάζει η πορεία που έχει διαγράψει και το που έχει καταλήξει σήμερα. Πριν λίγες μέρες στο συγκεκριμένο διαγωνισμό αναδείχθηκε νικητής ένα τραγούδι που υμνεί τους Τατάρους - συνεργάτες των Χιτλερικών δυνάμεων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (Β' ΠΠ). Ένα τραγούδι του οποίου οι στίχοι δεν επιλέχθηκαν τυχαία από τη ναζι-φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου. Σκοπός της ναζι-φασιστικής Ουκρανικής κυβέρνησης είναι, και με αυτό, να αναδείξει το ζήτημα της προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσία 2 χρόνια πριν, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα μία ακόμα αντισταλινική θεωρία.

Από την πλευρά τους τα κράτη της ΕΕ προωθούν την παραπάνω τακτική γιατί εντάσσεται πολύ ομαλά και ως φυσική συνέχεια της προσπάθειας - αλλά και νομοθέτησης - στο εσωτερικό της για εξίσωση του Σταλινισμού με τον Χιτλερισμό βλ. Απόφαση Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου 2/4/2009 για καθιέρωση της 23ης Αυγούστου ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων, και να γιορτάζεται με αξιοπρέπεια και αμεροληψία». Άλλωστε δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από την ψηφοφορία του ΟΗΕ με αφορμή τα 70 χρόνια από την έναρξη της δίκης της Νυρεμβέργης, όπου όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ - συντεταγμένα - απείχαν από τη ψηφοφορία καταδίκης ναζι-φασιστικών ομάδων και οργανώσεων που όλο και πιο ανοιχτά δημόσια υποστηρίζουν τα εγκλήματα και την ιδεολογία της Χιτλερικής Γερμανίας και των συμμάχων της.

Το δίλημμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (Β' ΠΠ)

Η αντισταλινική υστερία σε συνδυασμό με την υιοθέτηση φιλοχιτλερικών θέσεων από όλα τα κράτη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ - ούτε καν από την συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ - εδραιώνει ακόμα περισσότερο το θαυμασμό της τακτικής και της στρατηγικής του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, οργανωτή της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης, με την οποία κατάφερε να μετατρέψει το χαρακτήρα του πολέμου από ιμπεριαλιστικό (δηλ. πόλεμος καπιταλιστικών χωρών μεταξύ τους και ενάντια στη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση), σε αντιφασιστικό (δηλ. πόλεμος δημοκρατικών κρατών ενάντια σε ναζι-φασιστικά κράτη).

Την περίοδο του πολέμου, όσο κι αν σήμερα μπορεί να μας φαίνεται παράλογο, η επιλογή του ενός ή του άλλου στρατοπέδου ήταν μονόδρομος. Αν δεν ήσουν με την Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, τότε αυτομάτως ήσουν με τους Ναζι-φασίστες των Χίτλερ - Μουσολίνι. Αν δεν ήσουν με τη Ναζιστική Γερμανία και την φασιστική Ιταλία τότε ο μόνος δρόμος που είχες να επιλέξεις ήταν να αγωνιστείς στο πλευρό της Σοβιετικής Ένωσης, που μαζί της αγωνίζονταν οι λαοί όλου του κόσμου.

Τι έπραξαν όμως οι Τάταροι στην πλειοψηφία τους;

Ο αντισταλινικός J. Otto Pohl στο βιβλίο του «Οι εθνικές εκκαθαρίσεις στην ΕΣΣΔ 1937-1949» αναφέρει:

«Η γερμανική στρατιωτική κατοχή της Κριμαϊκής Χερσονήσου στηρίχθηκε εν μέρει πάνω στις τοπικές μονάδες αυτοάμυνας των Τατάρων (Selbschutze). Οι μονάδες αυτές διεξήγαν αντι-παρτιζανικό πόλεμο ενάντια στις σοβιετικές άτακτες μονάδες που δρούσαν στα μετόπισθεν των γερμανικών γραμμών. Όταν ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός ανακατέλαβε την χερσόνησο της Κριμαίας, το καθεστώς του Στάλιν επέβαλε μια αδίστακτη τιμωρία στους Τατάρους της Κριμαίας για την δράση αυτών των μονάδων αυτοάμυνας. Το σταλινικό καθεστώς εξόρισε ολόκληρο τον πληθυσμό των Τατάρων της Κριμαίας σε ειδικούς οικισμούς στο Ουζμπεκιστάν ως απάντηση στις μονάδες αυτοάμυνας των Τατάρων.» (J. O. Pohl Ethnic Cleansing in the USSR 1937-1949, σελ. 109)

Και λίγο παρακάτω:

«Ένας μεγάλος αριθμός των Τατάρων της Κριμαίας, παρόλα αυτά, καλωσόρισε τους Γερμανούς ως απελευθερωτές» (...) «Καθ’ όλη τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι κατοχικές δυνάμεις οργάνωσαν περίπου 20.000 Τατάρους (10% του πληθυσμού των Τατάρων της Κριμαίας) σε μάχιμες μονάδες αυτοάμυνας. Η Γερμανική στρατιωτική διοίκηση της Κριμαίας, υπό τον στρατηγό Manstein, στηρίχθηκε στις μάχιμες μονάδες αυτοάμυνας των Τατάρων της Κριμαίας για να ενισχύσει τη κατοχή της χερσονήσου. Ο Γερμανικός στρατός χρησιμοποίησε αυτές τις μάχιμες μονάδες αυτοάμυνας των Τατάρων για να αντιμετωπίσει τις παρτιζάνικες στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Κριμαία. (...) Από τους 3.783 Σοβιετικούς παρτιζάνους στην Κριμαία στις αρχές του 1944, 630 ήταν Τάταροι της Κριμαίας.» (J. O. Pohl Ethnic Cleansing in the USSR 1937-1949, σελ. 112)

«Στις 10 Μαΐου 1944, ο Beria ενημερώσε τον J. Stalin ότι η NKVD συνέλαβε 5.381 «αντισοβιετικά άτομα» στην Κριμαία μέχρι τις 7 Μαΐου 1944. Κατά τη διάρκεια αυτών των επιχειρήσεων η NKVD κατέσχεσε 5.995 τουφέκια, 337 πολυβόλα παντός τύπου, 31 όλμους, και μεγάλο αριθμό χειροβομβίδων και σφαιρών.» (J. O. Pohl Ethnic Cleansing in the USSR 1937-1949, σελ. 113)

Στο βιβλίο του «Οι Τάταροι της Κριμαίας» ο Alan W. Fisher επιβεβαιώνει τους παραπάνω ισχυρισμούς:

«Ο Manstein ήταν σχετικά επιτυχημένος όσον αφορά τις προσπάθειές του να κερδίσει την ενεργή υποστήριξη των Τατάρων. Σύμφωνα με Γερμανικά και Ταταρικά στοιχεία, οι Γερμανοί έπεισαν 15.000 με 20.000 Τατάρους να συγκροτήσουν μάχιμες μονάδες αυτοάμυνας που θα ήταν μερικώς οπλισμένοι από τους Γερμανούς κια θα στέλνονταν στα βουνά για να καταδιώξουν τους παρτιζάνους.» (Alan W. Fisher: The Crimean Tatars, σελ. 155)

Τι πράττουν σήμερα οι Τάταροι;

Σήμερα που στην Ουκρανία οι ναζι-φασίστες ανέτρεψαν τον εκλεγμένο πρόεδρο Γιανουκόβιτς και που οι «Λαϊκές Δημοκρατίες του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ» αγωνίζονται ενάντιά τους, οι Τάταροι της Κριμαίας έχουν ενταχθεί σε ναζι-φασιστικά τάγματα όπως το ναζιστικό τάγμα Αζόφ.

Η απόφαση εκτοπισμού των Τατάρων και η απόδοση δικαιοσύνης στους συνεργάτες των Ναζί

Άκρως Απόρρητο

Απόφαση νο.5859 της Κρατικής Επιτροπής Άμυνας [1],[2]

11 Μαΐου 1944, Κρεμλίνο Μόσχα
Για τους Τατάρους της Κριμαίας

Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, πολλοί Τάταροι της Κριμαίας πρόδωσαν την Μητέρα πατρίδα, αυτομολώντας από τις μονάδες του Κόκκινου Στρατού που υπερασπίζονταν την Κριμαία και περνώντας στο πλευρό του εχθρού, εντασσόμενοι σε εθελοντικές στρατιωτικές μονάδες που σχημάτισαν οι Γερμανοί προκειμένου να πολεμήσουν ενάντια στον Κόκκινο Στρατό. Ως μέλη των Γερμανικών ταγμάτων τιμωρίας, κατά την διάρκεια της κατοχής της Κριμαίας από τα Γερμανικά φασιστικά στρατεύματα, οι Τάταροι της Κριμαίας ειδικότερα διακρίθηκαν για τις βάρβαρες αντεκδικήσεις τους εναντίων των σοβιετικών παρτιζάνων, ενώ βοήθησαν επίσης τους Γερμανούς επιδρομείς να οργανώσουν βίαιες συγκεντρώσεις σοβιετικών πολιτών που προορίζονταν για σκλάβοι των Γερμανών, καθώς και στη μαζική εξόντωση των σοβιετικών πολιτών.

Οι Τάταροι της Κριμαίας συνεργάστηκαν ενεργά με τις Γερμανικές αρχές κατοχής, συμμετέχοντας στις λεγόμενες «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», που συστάθηκαν από τα Γερμανικά όργανα πληροφοριοδοτών, και χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την διείσδυση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού από κατασκόπους και δολιοφθορείς. Με την υποστήριξη των Τατάρων της Κριμαίας, οι «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», στις οποίες ηγετικό ρόλο έπαιξαν οι Λευκοφρουροί-Τάταροι του εξωτερικού, προσανατόλισαν τις δραστηριότητές τους στις διώξεις και την καταπίεση του μη-Ταταρικού πληθυσμού της Κριμαίας, ξεκινώντας τις προετοιμασίες για την απόσπαση της Κριμαίας από τη Σοβιετική Ένωση με την βία, με την βοήθεια των Γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα που παρατέθηκαν παραπάνω, η Κρατική Επιτροπή Άμυνας αποφασίζει πως:

1. Όλοι οι Τάταροι πρέπει να φύγουν από την περιοχή της Κριμαίας και να μετεγκατασταθούν μόνιμα ως ειδικοί μέτοικοι στις περιοχές της Ουζμπεκικής ΣΣΔ. Η μετεγκατάσταση θα ανατεθεί στην Σοβιετική NKVD. Η Σοβιετική NKVD (σύντροφος Beria) θα πρέπει να ολοκληρώσει την μετεγκατάσταση μέχρι την 1η Ιουνίου 1944.
2. Η ακόλουθη διαδικασία και συνθήκες μετεγκατάστασης πρέπει να λάβουν χώρα:
   1. 
      

      α) Θα επιτραπεί στους ειδικούς μέτοικους να πάρουν μαζί τους προσωπικά αντικείμενα, ρούχα, οικιακά αντικείμενα, πιάτα και άλλα σκεύη και μέχρι 500 κιλά τροφή για κάθε οικογένεια.
   Ιδιοκτησίες, κτίρια, εξωτερικές κατασκευές, έπιπλα και γαίες που αφήνονται πίσω θα αναλαμβάνονται από τις τοπικές αυτοδιοικήσεις. Όλα τα οικόσιτα ζώα θα αναλάβει το Λαϊκό Επιτροπάτο των Βιομηχανιών Κρέατος και Γάλακτος, όλη την αγροτική παραγωγή θα αναλάβει το Λαϊκό Επιτροπάτο για τη Γη της ΕΣΣΔ, τα άλογα το Λαϊκό Επιτροπάτο για την Αγροτική Οικονομία…
   

   
   

   1. Θα αποδοθούν αποδείξεις για την παραλαβή (των παραπάνω) σε κάθε μέρος εγκατάστασης των πληθυσμών και σε κάθε αγρόκτημα, αποδείξεις για κάθε ζώο, σιτηρά, λαχανικά, και για άλλους τύπους αγροτικής παραγωγής.

   Μέχρι την 1η Ιουλίου αυτού του έτους, η NKVD της ΕΣΣΔ, το Λαϊκό Επιτροπάτο για την Βιομηχανία Κρέατος και Γάλακτος, Αγροτικής Οικονομίας και Γης…[κλπ] πρέπει να καταθέσουν στο Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων της ΕΣΣΔ προτάσεις για την διαδικασία αποπληρωμής των ειδικών μετοίκων, βάσει των αποδείξεων παραλαβής για τα ζώα και την αγροτική παραγωγή που παρέλαβαν από αυτούς.β) (...)γ) Το Λαϊκό Επιτροπάτο για τους Σιδηροδρόμους (σύντροφος Καγκάνοβιτς) να οργανώσει την μεταφορά των ειδικών μετοίκων από την Κριμαία στην Ουζμπεκική ΣΣΔ, χρησιμοποιώντας ειδικά διαμορφωμένα τρένα, σύμφωνα με ένα χρονοδιάγραμμα που θα εκπονηθεί από κοινού με την NKVD της ΕΣΣΔ…δ) Σε κάθε τρένο ειδικών μετοίκων, το Λαϊκό Επιτροπάτο Δημόσιας Υγείας (σύντροφος Μήτερεφ) να μεταθέσει, μέσα σε ένα χρονικό πλαίσιο που θα οριστεί από την NKVD της ΕΣΣΔ, ένα γιατρό και δύο νοσοκόμες, καθώς επίσης και την κατάλληλη ποσότητα φαρμάκων, και να καλύψει τις ανάγκες για ιατρική φροντίδα και πρώτες βοήθειες στους ειδικούς μετοίκους κατά την μετάβασή τους.ε) Το Λαϊκό Επιτροπάτο της ΕΣΣΔ για το Εμπόριο (σύντροφος Λιουμπίμοφ) θα τροφοδοτήσει όλα τα τρένα που θα μεταφέρουν τους ειδικούς μετοίκους με ζεστό φαγητό και βραστό νερό σε καθημερινή βάση…
3. Μέχρι την 1η Ιουνίου αυτού του έτους, ο Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι) του Ουζμπεκιστάν, ο σύντροφος Γιουσούποφ, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτρόπων της ΣΣΔ του Ουζμπεκιστάν, σύντροφος Αμπντουραχμάνοφ, και ο Λαϊκός Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων της ΣΣΔ του Ουζμπεκιστάν, σύντροφος Κομπούλοφ, πρέπει να φέρουν εις πέρας τα εξής σε σχέση με την υποδοχή και εγκατάσταση των ειδικών μετοίκων:
   

   α) Να υποδεχθούν και να εγκαταστήσουν στην ΣΣΔ του Ουζμπεκιστάν 140 με 160 χιλιάδες ειδικούς μετοίκους, Τατάρους, σταλμένους εκ μέρους της NKVD της ΕΣΣΔ από την ΑΣΣΔ της Κριμαίας.

   
   

   Η εγκατάσταση των ειδικών μετοίκων θα πραγματοποιηθεί σε κοινότητες κρατικών αγροκτημάτων, υπάρχουσες αγροτικές κολεκτίβες, αγροκτήματα σχετιζόμενα με βιομηχανίες, σε εργατικές κοινότητες, με σκοπό την επαγγελματική τους αποκατάσταση στη γεωργία και τη βιομηχανία.

   
   

   β) Να σχηματίσουν επιτροπές στις περιοχές (Oblast) όπου οι ειδικοί μέτοικοι πρόκειται να εγκατασταθούν, αποτελούμενες από τον πρόεδρο της εκτελεστικής επιτροπής της περιοχής, τον αρχηγό της διοίκησης της NKVD, αναθέτοντάς τους την εφαρμογή όλων των μέτρων σχετικά με την υποδοχή και κατανομή των νεοαφιχθέντων  ειδικών μετοίκων.

   
   

   γ) (το ίδιο σε επίπεδο Raion)…

   
   

   δ) Να οργανώσουν την μηχανοκίνητη μεταφορά των ειδικών μετοίκων, κινητοποιώντας τα μεταφορικά μέσα των διαφόρων επιχειρήσεων και θεσμών [της τοπικής αυτοδιοίκησης, της περιοχής, κλπ] για αυτό τον σκοπό.

   
   

   ε) Να χορηγήσουν κομμάτια καλλιεργήσιμης γης στους νεοαφιχθέντες ειδικούς μετοίκους και να τους βοηθήσουν να χτίσουν σπίτια προμηθεύοντάς τους με οικοδομικά υλικά.

   
   

   στ) (...)

   
   

   ζ) (...)
4. Επταετή δάνεια μέχρι και 5.000 ρούβλια ανά οικογένεια, για την οικοδόμηση και εξοπλισμό οικιών, θα αποδοθούν από την Αγροτική Τράπεζα (σύντροφος Κράβτσοφ) στους ειδικούς μετοίκους στην ΣΣΔ του Ουζμπεκιστάν, στους τόπους εγκατάστασής τους.
5. Κάθε μήνα κατά την διάρκεια της περιόδου Ιούνης-Αύγουστος 1944, ίσες ποσότητες αλευριού, δημητριακών, και λαχανικών θα αποδοθούν από το Λαϊκό Επιτροπάτο για τη Γη της ΕΣΣΔ (σύντροφος Σουμπότιν) στο Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων της ΣΣΔ του Ουζμπεκιστάν για να κατανεμηθούν στους ειδικούς μετοίκους.
   

   Το αλεύρι, τα δημητριακά, και τα λαχανικά θα μοιραστούν δωρεάν στους ειδικούς  μετοίκους κατά την περίοδο Ιούνη-Αυγούστου, ως αποπληρωμή της αγροτικής παραγωγής και του ζωικού αποθέματος που παραλήφθηκαν από τις περιοχές που εγκατέλειψαν.
6. (...)
7. (...)
8. (...)
9. (...)

Ι. Στάλιν

Πρόεδρος, Κρατική Επιτροπή Άμυνας

Κοινοποίηση όλου του εγγράφου στους: Συντρόφους Molotov, Beria, Malenkov, Mikojan Voznesenskii,Andreev, Kosygin, Gritsenko, Iusupov, Abdurakhmanov, Kobulov (Uzbek SSR NKVD), Chadaev

Κοινοποίηση κατάλληλων τμημάτων του εγγράφου στους: Shatalin, Gorkin, Smirnov, Subbotin, Benediktov, Lobanov, Zverev,Kaganovich, Miterev, Liubimov, Kravtsov, Khrulev, Zhukov, Shirokov, Lopukhov

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η απόφαση εκτοπισμού των Τατάρων της Κριμαίας δεν γίνεται εκδικητικά, αλλά με κύριο στόχο να μειωθούν οι απώλειες του Κόκκινου Στρατού στην περιοχή της Ουκρανίας στο μέτωπο με τα Ναζιστικά στρατεύματα. Η απόφαση αυτή - που έχει τη μορφή διαταγής εν καιρώ πολέμου και είναι άκρως απόρρητη - δεν θα μπορούσε να μην είναι σαφής ή να αφήνει να εννοηθεί στους κατώτερους σε αξίωμα στρατιωτικούς ότι μπορούν να πράξουν διαφορετικά (πχ. να εξοντώσουν ή να μην φροντίσουν τον πληθυσμό των Τατάρων).

Το πνεύμα που διαπνέει την απόφαση γίνεται ακόμα πιο κατανοητό από την απάντηση του V.M. Molotov σε ερώτηση για τις υποχρεωτικές εκτοπίσεις πληθυσμών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου:

«Το ζήτημα ήταν ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου λάβαμε αναφορές για μαζική προδοσία. Τάγματα Καυκασιανών στάθηκαν αντίθετα σε εμάς στο μέτωπο και μας επιτέθηκαν στα μετόπισθεν. Επρόκειτο για ζήτημα ζωής και θανάτου, δεν υπήρχε χρόνος να ερευνήσουμε τις λεπτομέρειες. Φυσικά και αθώοι υπέφεραν. Όμως εκτιμώ ότι με δεδομένες τις συνθήκες, ενεργήσαμε ορθά», (Chuev, F., Molotov Remembers: Inside Kremlin Politics, σελ. 195)

Ο εκτοπισμός των Τατάρων - Η εγκατάσταση των ανταρτών του ΔΣΕ στην Τασκένδη και στις ΣΣΔ σε αντιδιαστολή με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών

Λαμβάνοντας υπόψη ότι πρώτον, τον καιρό της απόφασης ήταν σε εξέλιξη ο καταστροφικότερος πόλεμος που έχει υπάρξει μέχρι τώρα και δεύτερον, την πρόνοια που υπήρξε για την ασφαλή και όσο το δυνατόν καλύτερη μεταφορά των πληθυσμών, δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε τον θαυμασμό μας για τον εντυπωσιακό συντονισμό και την οργάνωση αυτών των επιχειρήσεων. Επιπρόσθετα, αξίζει να λάβουμε υπόψη και να αξιολογήσουμε και την εμπειρία που έχουμε από την αντίστοιχη εγκατάσταση των ανταρτών του ΔΣΕ στις ΣΣΔ αμέσως μετά τον πόλεμο - με μια Σοβιετική Ένωση βαριά τραυματισμένη. Τότε, εκεί τους προσφέρθηκε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χρήματα για να ζήσουν, εργασία, σπίτια, θέσεις σε σχολεία, σχολές και πανεπιστήμια, κ.α.. Είναι εύκολο να αναρωτηθούμε «πότε άλλοτε ο καπιταλισμός ανταπεξήλθε σε τόσο μεγάλο βαθμό σε παρόμοιου μεγέθους εγχειρήματα;».

Στον αντίποδα, στη σημερινή Ευρώπη που κυριαρχεί η Ειρήνη, βλέπουμε να υποδέχονται τους μετανάστες-πρόσφυγες (σημ. μόνο τους υποδέχονται, ενώ οι Σοβιετικοί οργάνωναν την μετακίνησή τους από την αφετηρία) με κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης, με ανύπαρκτες ή ακατάλληλες υποδομές, με έλλειψη βασικών στοιχειωδών υλικών, τροφίμων, κλπ, χωρίς κανένα σεβασμό στις διεθνείς συμβάσεις περί ασύλου, κ.α. Βλέποντας, λοιπόν, αυτή τη «Δημοκρατική» σημερινή Ευρώπη, δεν μπορούμε να μην θαυμάζουμε το πνεύμα της απόφασης και την αρτιότητα της εκτέλεσής της.

Τα καθήκοντα των αντιφασιστών

Απέναντι στη λασπολογία και τις διάφορες αντισταλινικές θεωρίες, η υπεράσπιση της στρατηγικής του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και της Σοβιετικής Ένωσης που έχει δικαιωθεί ιστορικά διότι οδήγησε στη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη είναι μονόδρομος για τους αντιφασίστες αγωνιστές. Η εύρεση ντοκουμέντων και μαρτυριών που καταρρίπτουν τα αντισταλινικά μυθεύματα, η παρέμβαση σε συζητήσεις που στόχο έχουν την σπίλωση της θυσίας του μεγάλου Σοβιετικού λαού, η οργάνωση, επικοινωνία και συνεργασία αντιφασιστικών ομάδων για την θεωρητική, αλλά και πρακτική αποδόμηση-αντιμετώπιση της ναζι-φασιστικής ιδεολογίας είναι μόνο μερικά από τα καθήκοντα που πρέπει να αναλάβουν οι αντιφασίστες αγωνιστές.

Το καθήκοντα των Σταλινικών - Κομμουνιστών

Σ' αυτές τις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης, της πείνας, της φασιστικοποίησης, των πολέμων, το καθήκον των επαναστατών κομμουνιστών, των μαρξιστών-λενινιστών-σταλινιστών είναι διπλό:

πρώτο, πάλη για την «επαναφορά» στην εργατική τάξη της επιστημονικής δικής της επαναστατικής κοσμοθεωρίας, απαραίτητο στοιχείο για την ανασύνταξη του επαναστατικού της Κόμματος (συνέχεια του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55), εντελώς απαραίτητου για την οργάνωση και καθοδήγηση της μελλοντικής νικηφόρας βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης και την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου,

δεύτερο, πάλη, αυτή τη στιγμή, κατά της φασιστικοποίησης, του εθνικισμού-ρατσισμού που συνδέονται και τροφοδοτούν ΑΜΕΣΑ το φασισμό–Ναζι-φασισμό μα και ταυτόχρονα συμμετοχή στους αμυντικούς αγώνες των εργαζομένων (ντόπιων-ξένων) κατά των νέων μέτρων του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, συνδεδεμένων πάντα  με την πάλη για την ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, ΕΞΟΔΟ της Ελλάδας από ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ-ΝΑΤΟ.

---

[1] Ολόκληρη την απόφαση για τον εκτοπισμό των Τατάρων της Κριμαίας μπορείτε να τη βρείτε στην βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ εδώ

[2] Η μετάφραση της απόφασης είναι παρμένη από εδώ. Έγιναν μόνο κάποιες διορθώσεις στη δομή, έτσι ώστε να συμπίπτει η αρίθμηση με την αγγλική μετάφραση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μολότοφ B.: Για το Σοβιετικό Σύνταγμα

Ομιλία κατά την έκτακτη όγδοη Συνεδρίαση των Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.

29 Νοεμβρίου 1937

Η δύναμη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι, έχει προκύψει ως αποτέλεσμα της νίκης της προλεταριακής δικτατορίας, που αυξάνεται και επεκτείνεται μέρα με τη μέρα, ιδιαίτερα με την πολιτιστική ανάπτυξη των μαζών. Και τούτο αντανακλά την ισχυρή αύξηση της δύναμής μας. Μετά από την πλήρη νίκη του σοσιαλισμού στη χώρα μας, η δημοκρατία του σοβιετικού συστήματος αναπτύσσεται με μεγαλύτερη δύναμη και σε ευρύτερη κλίμακα από όσο ποτέ. Και, με τη σειρά της, χρησιμεύει ως ένα ισχυρό μοχλό για την περαιτέρω επιτάχυνση της ανάπτυξης των δυνάμεων του σοσιαλισμού. Η ανάπτυξη της δημοκρατίας στη χώρα μας αποκαλύπτει την υπεροχή της σοσιαλιστικής δημοκρατίας σε σύγκριση με την δημοκρατία των αστικών κρατών.

Αλλά εδώ πρέπει να κάνω μια μικρή παρέκβαση και να ασχοληθώ με μια πολύ ιδιαίτερη μορφή της «δημοκρατίας», αυτή του γερμανικού φασισμού.

Για να ελευθερώσουν τα χέρια της καπιταλιστικής ολιγαρχίας, οι γερμανοί φασίστες εμποτίζουν με συνέπεια τις μάζες, και όλα τα μέλη του Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, με την εξής ιδέα: "οι ηγέτες μου ξέρουν τι θέλουν. Και αν δεν ξέρουν, πώς μπορώ να ξέρω εγώ και να αποφασίσω.. "Με άλλα λόγια, αυτή είναι η "δημοκρατία", σύμφωνα με την αρχή: «Μην τολμήσετε να σκεφτείτε για τον εαυτό σας, αυτό θα είναι το χειρότερο για σας.

Γι 'αυτό όλα τα συνέδρια της Νυρεμβέργης διαφέρουν τόσο πολύ απ ΄τα πραγματικά συνέδρια. Δεν είναι συνέδρια, αλλά κάτι άλλο.

Αυτά τα "συνέδρια" συγκαλούνται μόνο για να ακούστούν δύο ή τρεις ομιλίες των "Fuehrers". Καμία συζήτηση ή άλλες συζητήσεις δεν επιτρέπονται σε αυτά τα «συνέδρια». Ούτε αποφάσεις τίθενται σε ψηφοφορία. Οι μάζες επιτρέπεται να κάνουν μόνο ένα πράγμα και αυτό είναι να υφίστανται τις συνέπειες αυτών των συνεδρίων...

Μια σύγκριση μεταξύ της Σοβιετικής δημοκρατίας και της δημοκρατίας των αστικών χωρών, ακόμη και στις καλύτερες μορφές της, αποκαλύπτει τη ριζική διαφορά μεταξύ τους και την υπεροχή κατ’ αρχάς της πρώτης επί της δεύτερης. Ένα πράγμα είναι σαφές, και αυτό είναι ότι η σοσιαλιστική δημοκρατία είναι η μόνη δημοκρατία για τους προλετάριους, δημοκρατία για τις πραγματικές μάζες των ανθρώπων που έχουν οι ίδιοι χειραφετηθεί από την εξουσία των εκμεταλλευτών.

Όποιος θέλει να πείσει τον εαυτό του για τον δημοκρατικό χαρακτήρα του συστήματος μας δεν πρέπει να ξεχνάει το κύριο πράγμα. Και το κύριο πράγμα στο σοβιετικό σύστημα, όπως ξέρετε, είναι αυτό που εκτίθεται στο άρθρο 6 του Συντάγματος:

«Η γη, τα ορυκτά της, τα νερά, τα δάση, οι μύλοι, τα εργοστάσια, τα ορυχεία, οι σιδηρόδρομοι, οι υδάτινες και οι αεροπορικές μεταφορές, οι τράπεζες, τα μέσα επικοινωνίας, οι μεγάλες κρατικές οργανωμένες γεωργικές επιχειρήσεις, όπως τα κρατικά αγροκτήματα (κολχόζ), οι μηχανές και οι σταθμοί τρακτέρ, καθώς και το κύριο κεφάλαιο κατοικίας στις πόλεις και στις βιομηχανικές περιοχές, είναι κρατικής ιδιοκτησίας, δηλαδή, η ιδιοκτησία όλου του λαού. "

Σήμερα όλα αυτά ανήκουν στο σύνολο του λαού. Τι πιο συνεπής δημοκρατία μπορεί κανείς να επιθυμεί;

Ας αναλάβει τέτοια μέτρα οποιοδήποτε άλλο κράτος. Αν το κάνει θα παραδεχτούμε ότι η δημοκρατία του εν λόγω κράτους είναι γνήσια, καθολική δημοκρατία, όπως η δημοκρατία στην ΕΣΣΔ.

Το νέο Σύνταγμα δίνει τώρα σε όλους τους πολίτες της ΕΣΣΔ ίσα δικαιώματα. Μπορεί ακόμη να ειπωθεί ότι οι πρώην ιδιοκτήτες περιουσίας έχουν επανέλθει - αν και με ένα ιδιαίτερο τρόπο - στην διαχείριση της περιουσίας. Αλλά σήμερα, συμμετέχουν σε αυτό το έργο με τη μεσολάβηση των Σοβιέτ των εργατών και έχουν γίνει αμέτρητα πλουσιότεροι, επειδή παίρνουν τώρα μέρος στη διοίκηση όχι της ιδιωτικής ιδιοκτησίας αλλά της ιδιοκτησίας του συνόλου του λαού.

Φυσικά, υπάρχει μια βαθιά σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού των εργατών της χώρας μας για το θέμα αυτό. Λένε: "Οι «πρώην πλούσιοι» αποκτούν δικαιώματα. Αυτό δεν είναι κακό Αλλά εμείς περιμένουμε από αυτούς να εργαστούν με ειλικρίνεια!"

Ο σύντροφος Στάλιν έδωσε έμφαση στον δημοκρατικό χαρακτήρα του συστήματος μας αναφέροντας ένα ακόμη αξιοσημείωτο γεγονός. Είπε:

"Η σοβιετική κυβέρνηση εξάλειψε την τάξη των γαιοκτημόνων μεταφέροντας στους αγρότες περισσότερα από 150.000.000 εκτάρια γης των πρώην γαιοκτημόνων, της κυβέρνησης και των μοναστηριών. Και αυτό ήταν πέρα και πάνω από τις εκτάσεις που βρίσκονταν ήδη στην κατοχή των αγροτών"

Θα θέλαμε να δούμε κάθε αστικό κράτος, να μεταφέρει στους αγρότες του αντίστοιχες εκτάσεις χωρίς αποζημίωση. Όχι 150.000.000 εκτάρια, ίσως, αλλά μόνο 15.000.000 εκτάρια τσιφλικάδικης και άλλου είδους γής. Εμείς στη συνέχεια θα είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε ότι μια τέτοια κατάσταση έχει αρχίσει να προσεγγίζει την θέση της πραγματικής δημοκρατίας, της δημοκρατίας για τους προλετάριους.


Κι όμως, δεν ακούμε τους ιδιοκτήτες, τους ευγενείς και την μοναστική ιεραρχία, να θεωρούν, από τη σκοπιά της ταξικής τους άποψης, την μεταφορά της γης στους αγρότες, ως "δημοκρατική". Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η επαναστατική δημοκρατία είναι ξένη προς αυτούς.


Το 1917, οι Σοσιαλιστές όπως οι σοσιαλεπαναστάτες και οι μενσεβίκοι ήταν στην εξουσία στη χώρα μας. Όλοι γνωρίζουν ότι δεν χρησιμοποιούσαν την εξουσία τους για να μεταφέρουν τη γης στους αγρότες, αλλά για να καθυστερήσουν αυτό το θέμα.

Και εδώ, επίσης, απέδειξαν ότι είναι οι άμεσοι σύμμαχοι των γαιοκτημόνων και της αστικής τάξης. Και όμως, πώς υπερηφανευόταν για την αφοσίωσή τους στην «δημοκρατία»! Έτσι, στην εποχή μας, η "δημοκρατία" των μενσεβίκων και των σοσιαλεπαναστατών γίνεται υποχείριο στα χέρια των καπιταλιστών, των γαιοτημόνων, των κουλάκων, των ευγενών και των ιερέων. Ως εκ τούτου, η «δημοκρατία», όπως επινοήθηκε από τους μενσεβίκους και τους σοσιαλεπαναστάτες δεν έχει τίποτα κοινό με την πραγματική δημοκρατία, την οποία οι άνθρωποι χρειάζονται τόσο πολύ.


Ένα άλλο παράδειγμα της σοβιετικής δημοκρατίας.

Ο διάσημος συγγραφέας A.Ν. Τολστόι μίλησε εδώ, ακριβώς πριν από μένα. Ποιος δεν ξέρει ότι ο ίδιος είναι ο πρώην «κόμης Τολστόι»; Και τώρα; Ένας από τους καλύτερους και πιο δημοφιλείς συγγραφείς στην χώρα των Σοβιέτ, είναι ο σύντροφος Αλεξέι Τολστόι Nikolaevich. ‘’`Η ιστορία είναι να κατηγορηθεί για αυτό." Αλλά η αλλαγή ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση. Σε αυτό όλοι μας, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο Τολστόι, συμφωνούν.

Το νέο Σύνταγμα θα εδραιώσει βαθιά το δημοκρατικό μας σύστημα περισσότερο από ποτέ. Και από το γεγονός ότι, παράλληλα με τη σαφή αναφορά στα συκεγκεκριμένα καθήκοντα των πολιτών της ΕΣΣΔ, εγγυάται σταθερά τέτοια δικαίωματα, όπως το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην ανάπαυση, στον ελεύθερο χρόνο, το δικαίωμα στην ασφάλεια στην τρίτη ηλικία, το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την πλήρη ισότητα των δικαιωμάτων για τους άνδρες και τις γυναίκες, την πλήρη ισότητα για τα έθνη και τις φυλές στην ΕΣΣΔ κλπ., διακηρύτουμε δυνατά πώς η σοσιαλιστική δημοκρατία θα πρέπει να ερμηνεύεται.

Ακόμη και η πιο τέλεια μορφή της δημοκρατίας στα αστικά κράτη είναι στην πραγματικότητα πολύ περιορισμένη και συμπιέζεται μέσα στα όρια αυτού που στην ουσία είναι η εξουσία της αστικής μειοψηφίας στο λαό. Η μορφή της δημοκρατίας στον καπιταλισμό δεν επεκτείνεται, ούτε μπορεί να επεκταθεί, πέρα από τα όρια της εξουσίας της προνομιούχου μειονότητας της αστικής τάξης. Στριμώχνει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού στο σκληρό κρεβάτι του Προκρούστη.

Με τη βοήθεια των υποστηριχτών της, η αστική τάξη κατάφερε να αποκτήσει για την άθλια καπιταλιστική δημοκρατία, την δημοκρατία των «αστικών κρατών, τη φήμη ως δημοκρατίας εν γένει, ως η "υπερταξική" μορφή δημοκρατίας, και ακόμη ως η "ανθρώπινη" μορφή της δημοκρατίας. Εν προκειμένω, η επιδεξιότητα των αστικών και σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών και «θεωρητικών» έχει φτάσει την τελειότητα της τέχνης των ζογκλέρ.

Στην πραγματικότητα, όμως, ούτε μία αστική κρατική παροχή, δεν έχει δώσει ποτέ στους εργάτες, ούτε ένα κλάσμα απ΄ τα πραγματικά δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες που απολαμβάνουν οι εργάτες της ΕΣΣΔ, και τα οποία θα απολαύσουν σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό με το νέο Σύνταγμα.
Με τη μάσκα της «λαϊκής δημοκρατίας», η αστική δημοκρατία ευλογεί, στην καλύτερη περίπτωση, τα εξαιρετικώς περιορισμένα και κατατεμαχισμένα δικαιώματα των εργατών που έχουν στα πλαίσια του αστικού σύστηματος, βάσει του οποίου ο Τύπος, τα τυπογραφεία, το χαρτί εκτύπωσης, οι εγκαταστάσεις, όλα τα κεφάλαια και όλη η δύναμη, και, ως εκ τούτου, στην πραγματικότητα όλα τα δικαιώματα, ανήκουν στις κυρίαρχες τάξεις. Οι εργάτες παίρνουν απλώς τα ψίχουλα από το τραπέζι του πλουσίου.


Παρ 'όλα αυτά, οι εργάτες και τα άλλα εργαζόμενα στρώματα του πληθυσμού έχουν μάθει να χρησιμοποιούν ακόμη και αυτές τις περιορισμένες αστικές ελευθερίες, ακόμα και αυτά τα περιορισμένα δημοκρατικά δικαιώματα προς το συμφέρον τους για την πολιτική διαφώτιση των μαζών, καθώς και για την προετοιμασία των δυνάμεων που απαιτούνται για τις επικείμενες μάχες. Μπορεί κανείς να καταλάβει, ως εκ τούτου, γιατί οι εργαζόμενοι, καθώς και όλα τα δημοκρατικά στοιχεία στις καπιταλιστικές χώρες, διεξάγουν έναν αποφασιστικό αγώνα για να διατηρήσουν να διευρύνουν, ακόμη και ήσσονος σημασίας αστικό-δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Από την άλλη πλευρά, ακριβώς για αυτόν τον λόγο, στις χώρες στις οποίες έχουν ήδη χάσει την εμπιστοσύνη στη δυνατότητα να επηρεάζουν τις μάζες, οι αστικές τάξεις αποφασίζουν να προσαρμόσουν τις φασιστικές μεθόδους της ανοικτής αστικής τρομοκρατικής δικτατορίας. Μπορεί να ειπωθεί, βέβαια, ότι κανείς δεν μπορεί να κρατηθεί για πολύ καιρό με τη βοήθεια της τρομοκρατίας και με τη διάπραξη ατελείωτων πράξεων βίας ενάντια στις μάζες. Αλλά προφανώς η φασιστική αστική τάξη σκέφτεται έχουν ως εξής: «Ακόμα κι αν είναι μόνο μια ημέρα, είναι δικιά μου."

Είναι περίεργο, επομένως, ότι όχι μόνο οι εργάτες και οι αγρότες, αλλά όλα τα ειλικρινή δημοκρατικά στοιχεία μεταξύ των μικροαστών, ακόμα και στη μεσαία αστική τάξη όλο και πιο ανοιχτά αρνούνται να υποστηρίξουν το φασισμό και φασιστικές ομάδες;

Η ταχύτητα με την οποία οι πυλώνες του φασισμού υπονομεύονται είναι εμφανής από μια σειρά γεγονότων. Όχι μόνο οι φασίστες σήμερα αρνούνται να ανεχθούν οποιαδήποτε επιβιώση της δημοκρατίας, στις δικές τους χώρες, όπου οι άνθρωποι είναι «σιωπηλοί γιατί ευημερούν», αλλά, είναι χαρακτηριστικό ότι θεωρούν την ίδια την ύπαρξη της δημοκρατίας, ακόμα και τη δημοκρατία σε άλλες χώρες, ως κίνδυνο για τον εαυτό τους.

Ως εκ τούτου, αγνοώντας εντελώς τα σύνορα του κράτους, οι φασίστες από γνωστές χώρες, παραβιάζουν όλους τους διεθνείς νόμους και έθιμα με το σπαθί στο χέρι, τα γερμανικά "Heinkels" και τα ιταλικά "Savoys" στον αέρα, παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις μιας άλλης χώρας, οι κάτοικοι των οποίων αρνούνται να ανεχθούν τέτοιους κυρίους. Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένοι λαϊκοί, βλέποντας όλα αυτά που συμβαίνουν, λένε ευσπλαχνικά για τους φασίστες: "Φτωχοί φουκαράδες, που φαίνεστε να είστε σε μια απελπισμένη βιασύνη. Ας προσευχηθούν στον Θεό να μην σπάσουν τα μούτρα τους. "

Η στάση μας προς τη δημοκρατία ως ένα από τα πιο πολύτιμα πλεονεκτήματα στους προλετάριους είναι γνωστή. Οι επιτυχίες της δημοκρατίας σε κάθε χώρα είναι κοντά και πολύτιμες σε μας. Εμείς χαιρόμαστε όταν δημοκρατικά δικαιώματα κερδίζονται, ανεξάρτητα σε ποιό μέρος οι λαϊκές μάζες βαδίζουν, προς τα εμπρός, σ’ αυτόν τον δρόμο.

Δεν μπορούμε να έχουμε καμία κοινή γλώσσα με το φασισμό, τον κίνδυνο του οποίου δεν έχουμε την πρόθεση ούτε να μειώσουμε ούτε να υπερβάλλουμε. Αλλά βρισκόμαστε με τη καρδιά και τη ψυχή μας και, ακόμη περισσότερο, με τις πράξεις, κοντά σ΄ εκείνους που μάχονται τους φασίστες αντιδραστικούς. Είμαστε εξ ολοκλήρου με την πλευρά εκείνων που έχουν στο επίκεντρο τα συμφέροντα του «συνόλου της προηγμένης και προοδευτικής ανθρωπότητας". (Στάλιν)

Η υιοθέτηση του νέου Συντάγματος θα ενισχύσει περαιτέρω τη σημασία της ΕΣΣΔ ως προπύργιο και φάρο της δημοκρατίας.

Η υιοθέτηση του νέου Συντάγματος, με τον πλήρη εκδημοκρατισμό του κράτους που προωθεί, αυξάνει τις δυνατότητες για την επίτευξη περισσότερων και ακόμη μεγαλύτερων επιτυχιών στη βελτίωση της ζωής των λαών της ΕΣΣΔ, θα προσφέρει ανεκτίμητη βοήθεια στο διεθνή σοσιαλισμό, και θα δώσει ώθηση στον αγώνα των εργατών, των αγροτών και όλων των καταπιεσμένων για τα δικαιώματά τους, για την πλήρη απελευθέρωση τους από τον φασισμό, και από τον καπιταλισμό, που γεννά και εκκολάπτει τα φασιστικά καθεστώτα.

Όσο πιο βαθιά το Στάλινικό Σύνταγμα διαπερνά τις ζωές μας, τόσο πιο διαδεδομένη θα είναι η επιρροή του ως το Σύνταγμα του σοσιαλισμού και της συνεπούς δημοκρατίας, όχι μόνο στην ΕΣΣΔ, αλλά πολύ πέραν των συνόρων της και τόσο πιο πλατιά θα είναι η επαναστατική του επιρροή μεταξύ των μαζών των εργατών που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους από τον φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και αποικιακή καταπίεση.

Πηγή:  Β. Μολότοφ, Για νέο σοβιετικό Σύνταγμα. Μόσχα: Συνεταιριστική Εταιρεία Εκδόσεων των Ξένων Εργαζομένων στην ΕΣΣΔ, 1937

Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΟΛΟΤΟΦ: «ΜΟΝΟ ΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ»

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΜΟΛΟΤΟΦ, ΣΤΕΝΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ
«ΜΟΝΟ ΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ»

Η εργατική τάξη μπορεί να αποσπαστεί από τις συνθήκες του καπιταλισμού μόνο με τίμημα να κάνει πολλές θυσίες. Και όποιος θέλεις να το κάνει αυτό χωρίς θυσίες, πρέπει να γραφτεί σε άλλο κόμμα, στο κόμμα των πασιφιστών, ειρηνιστών, των τεμπελχανάδων, των ψευτοπολυλογάδων και των απελπιστικών αστών ιδεολόγων. Μόνο έτσι. Γιατί η εργατική τάξη μπορεί να γλιτώσει από αυτές τις καπιταλιστικές συνθήκες μόνο με πάρα πολλές και μεγάλες θυσίες. Άμα δε θέλει να το κάνει αυτό, τότε ας κάθεται μέσα στη σκλαβιά. Γιατί άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Γιατί να φαντασιοκοπούμε; Αυτό αποδείχθηκε στη ζωή...
28.9.1971

Τα πάντα τραβάνε μπροστά, όμως χωρίς θύματα. Όπως όποιος νομίζει ότι χωρίς θύματα μπορούμε να τραβήξουμε μπροστά προς τον κομμουνισμό, είναι αφελής άνθρωπος. Κι' αυτό σημαίνει ότι μπροστά θα υπάρξουν σοβαρές μάχες. Κι' εμείς δεν ετοιμαζόμαστε γι' αυτές. Να σε τι βλέπω τον κύριο κίνδυνο.
14.1.1975

(Όμως ο χρουστσοφικός Περισσός περί άλλα τυρβάζει (Δ.Π.))

(Από το βιβλίο του Φελίξ Τσούγιεφ: «Μολότοφ, ημικρατικός κυβερνήτης», Μόσχα, «Όλμα Πρες», 2000, σελ. 583-584).

Αρ. Φύλ. 117 1-15 Σεπτέμβρη 2001

Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΟΛΟΤΟΦ: «ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕΡΝΟΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΚΟΥΣ»

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΜΟΛΟΤΟΦ, ΣΤΕΝΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ
«ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕΡΝΟΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΚΟΥΣ»

Το μπουρζουάδικο καθεστώς είναι καλύτερο από το σοσιαλιστικό; Καλύτερο; Σε τι; Είναι καλύτερο, γιατί είμαστε μολυσμένοι από το χρουτσοφισμό. Και ο χρουστσοφισμός είναι το μπουρζουάδικο πνεύμα.

Εγώ τα είπα αυτά τα πράγματα κατά πρόσωπο στον Χρουστσόφ... θα σας πω ότι δεν πρέπει να σερνόμαστε πίσω από τους χρου-στσο-φι-κούς! Και δεν έχουμε μόνο έναν Χρουστσόφ. Είναι πολλοί χρουστσοφικοί. Είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Κ' εμείς που στεκόμαστε σε άλλες θέσεις αρχών, πρέπει να σκεφτόμαστε πιο βαθιά... Γιατί υπάρχει σ' εμάς τέτοια κατάσταση; Ποια είναι η αιτία; Μόνο ένας Χρουστσόφ φταίει; Πετάχτηκε εύκολα. Όμως γύρω κάθονται χρουστσοφικοί. Μόνο που αυτοί δε βγάζουν τσιμουδιά. Και τώρα αυτοί κατάλαβαν... Όλοι θέλουν να ζήσουν, δίκαιη απαίτηση. Όμως αν εμείς στρέψουμε τώρα την προσοχή μας σε αυτό; Εμείς που θεωρούμε τον εαυτό μας κομμουνιστή, τότε εμείς θα τραβήξουμε πάνω στον μπουρζουάδικο κάμπο προς βοήθεια του Χρουστσόφ, θα κρατιόμαστε από το παλούκι του για να μην μείνουμε πίσω απ' αυτόν.

21.6.1972

(Αυτό ακριβώς κάνει τώρα το χρουστσοφικό οπορτουνιστικό αντεπαναστατικό «Κ»ΚΕ (Δ.Π.))

(Από το βιβλίο του Φ. Τσούγιεφ «Μολότοφ, ο ημικρατικός κυβερνήτης», Μόσχα, 2000, σελ. 552).

Αρ. Φύλ. 115-116 1-31 Αυγούστου 2001

Διαβάστε Περισσότερα »