Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό): Για τις Καταλανικές εκλογές

Η ισπανική δεξιά επέμενε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για την ανάγκη οι καταλανοί να ψηφίσουν μαζικά ώστε να φρενάρουν την παράταξη της ανεξαρτησίας. Και το πέτυχε, με μια ιστορική συμμετοχή 81,94% στο σύνολο των εκλογέων. Το αποτέλεσμα έδωσε απόλυτη πλειοψηφία εδρών (70) στους φιλοανεξαρτησιακούς σχηματισμούς, αν και το ποσοστό ψήφων (47,49%) έμεινε κάτω από αυτό που πέτυχαν τα κόμματα που δεν είναι υπέρ της ανεξαρτησίας. Πρέπει να υπογραμμιστεί η κατάρρευση του CUP (“Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας”) που από τις 10 έδρες έπεσε στις 4. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί συνέπεια του να παρουσιάζονται ως μπολσεβίκοι επαναστάτες όταν δεν είναι παρά ριζοσπαστικοποιημένοι μικροαστοί. Τελικά, οι αντιθέσεις ξέσπασαν, η απάτη αποκαλύφθηκε και το πολιτικό κόστος είναι σημαντικό.

Οι εκλογές αποδεικνύουν ότι ο καταλανικός εθνικισμός είναι συμπαγής και βαθιά ριζωμένος σε πολύ πλατιά στρώματα της καταλανικής κοινωνίας. Η δαιμονοποίηση της ανεξαρτησίας στην οποία προέβαιναν και διέδιδαν τα ΜΜΕ της ολιγαρχίας είναι βαθιά εσφαλμένη. Ο καταλανικός εθνικισμός έχει βαθιές ιστορικές ρίζες και οι συγγραφείς, οι δημοσιογράφοι και οι ισπανιστές πανελίστες θα πρέπει να διαβάσουν, για να πληροφορηθούν, αρκετά καλά βιβλία της ιστορίας της Ισπανίας και της Καταλονίας,. Όμως, είναι πολύ να ζητάμε από τους επαγγελματίες του ψέματος και του μίσους να στοχαστούν πάνω σε αυτό το θέμα.

Δεν είμαστε υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, όμως υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Καταγγέλουμε τις χονδροειδείς μεθοδεύσεις στις οποίες προβαίνουν πάνω στο καταλανικό ζήτημα η πλειοψηφία των εντύπων, των τηλεοπτικών και των ραδιοφωνικών σταθμών. Η μεταχείριση της ενημέρωσης για την Καταλονία έχει αποκτήσει σαφώς φασιστικό χαρακτήρα.

Το Λαϊκό Κόμμα έχει καταστεί μια σχεδόν περιθωριακή δύναμη στην Καταλονία. Η φυλάκιση των ηγετών της ανεξαρτησίας και η εφαρμογή του άρθρου 155 αποδείχτηκαν απολύτως αντιπαραγωγικά ενόψει των εκλογών και οι του Λαϊκού Κόμματος πλήρωσαν στις κάλπες την άθλια κατασταλτική τους δράση και τα ψέματά τους. Αυτή η αποτυχία αναμφίβολα θα επιδράσει στο πολιτικό μέλλον του Ραχόι. Αντίθετα, οι Θιουδαδάνος κατήγαγαν έναν ηχηρό εκλογικό θρίαμβο. Μια ρητορική που συνδύαζε καταλανισμό, ισπανισμό και ευρωπαϊσμό, και μια γερή δόση πολιτικής δεξιότητας εκ μέρους της Ινιές Αριμάδας, οδήγησαν σε αυτό το κόμμα πάνω από 1 εκατομμύριο ψήφους. Κανείς όμως ας μην εξαπατάται. Πίσω από αυτό το φιλικό και φαινομενικά σώφρον πρόσωπο ενός από τους ηγέτες του, αναβλύζει ο αντιδραστικός λόγος της ισπανικής δεξιάς, μιας ολιγαρχίας που έχει ξεκάθαρα ταχθεί υπέρ μιιας λύσης αντικατάστασης μπροστά στη φθορά του Λαϊκού Κόμματος. Πολλές από αυτές τις ψήφους προέρχονται από λαϊκά στρώματα, τα οποία δεν είναι με τη διαδικασία ανακήρυξης κρατικής κυριαρχίας, όμως δεν βρίσκουν μια αριστερή εναλλακτική. Όταν προκαλείται μια τέτοια κατάσταση, με την απουσία μιας ταξικής αναφοράς, η δημαγωγία της φασιστικοποιημένης δεξιάς βρίσκει ελεύθερο το δρόμο στις τάξεις των εργαζομένων.

Το ΣΕΚΙ έχει βαλτώσει εκλογικά και οι προσδοκίες του για ανάπτυξη δεν ευοδώθηκαν, κάτι το λογικό όταν υποστηρίζει την ενεργοποίηση του άρθρου 155 και ταυτόχρονα επικρίνει το Ραχόι. Ο τετραγωνισμός του κύκλου δεν υπάρχει ούτε στην πολιτική. Αναφορικά με τους Ποδέμος και τους εταίρους τους, υποχωρούν ελαφρά σε σύγκριση με τις εκλογές του 2015. Παρά τα διφορούμενα στοιχεία τους και τις πολιτικές τους πιρουέτες δεν υπέστησαν μια σημαντική εκλογική τιμωρία. Όμως, το βέβαιο είναι ότι η αυταπάτη που προκάλεσε το μωβ αυτό κόμμα αρχίζει να εξασθενεί.

Μπροστά σε αυτά τα αποτελέσματα, μια κυβέρνηση έστω και κατ’ελάχιστο δημοκρατική θα όφειλε να απελευθερώσει τους καταλανούς πολιτικούς κρατουμένους, να αναστείλει άμεσα την εφαρμογή του άρθρου 155 και να αρχίσει διαπραγματεύσεις για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση. Δεν θα συμβεί, ούτε μπορεί να συμβεί. Η μοναρχία και το Σύνταγμα του 1978 αποτελούν ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο ώστε ο καταλανικός λαός να μπορεί να ασκήσει το δικαίωμά του να αποφασίσει. Οι νόμοι και το Σύνταγμα της ολιγαρχίας καταστέλλουν τις λαϊκές τάξεις της Ισπανίας, παραβιάζουν τα στοιχειωδέστερα πολιτικά δικαιώματα και προκαλούν επισφάλεια και φτώχεια. Είναι επιτακτικό να οργανωθεί μια ταξική εναλλακτική, μια αριστερή εναλλακτική, ώστε να ξεπεραστεί αυτό το διεφθαρμένο και δεσποτικό καθεστώς. Οφείλουμε να ανακόψουμε την ιδεολογική επίθεση που έχει εξαπολύσει η ολιγαρχία για να φέρει σε σύγκρουση τους ισπανούς εργαζόμενους με τους καταλανούς, υποδαυλίζοντας τα χειρότερα σοβινιστικά αισθήματα.

Η δεξιά ισχυρίζεται ότι στη δημοκρατία όλες οι επιλογές είναι εφικτές αν εκφράζονται δημοκρατικό. Δεν είναι αλήθεια. Στο σημερινό νομικό και συνταγματικό πλαίσιο, δεν είναι δυνατή η διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση, ούτε η εγκαθίδρυση ενός κοσμικού κράτους, ούτε η επίτευξη του διαχωρισμού των εξουσιών. Η ολιγαρχία υπαγορεύει τους κανόνες του παιχνιδιού και τους τροποποιεί κατά το δοκούν.

Οι δυνάμεις υπέρ της ανεξαρτησίας πρέπει να αντλήσουν πολιτικά διδάγματα από όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας για την ανακήρυξη κρατικής κυριαρχίας.

Με το να επιδοθούν στην επανάληψη της εμπειρίας το μόνο που θα κάνουν είναι να προκαλέσουν μια επέκταση του φασιστικού ισπανισμού. Η μόνη διέξοδος είναι η οικοδόμηση ενός λαϊκού μπλοκ με βασικό σκοπό την ανακήρυξη της Ομόσπονδης και Λαϊκής Δημοκρατίας. Απευθύνουμε κάλεσμα σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς ώστε να οικοδομηθεί η ενότητα γύρω από ένα πρόγραμμα που θα έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική ρήξη με τη μοναρχία και τους προτείνουμε να εργαστούμε ενωμένοι για την οργάνωση μιας λαϊκής διαβούλευσης ώστε να αποφασίσουμε επιλέγοντας ανάμεσα στη μοναρχία και τη δημοκρατία.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό)

21 Δεκέμβρη 2017

Μετάφραση από τα ισπανικά: Parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό): Για τα γεγονότα στην Καταλονία

Η κυβέρνηση Ραχόϊ έχει πραγματοποιήσει περισσότερο από ποτέ τις απειλές της, βάζοντας σε κίνηση όλα τους κατασταλτικούς της μηχανισμούς, με το που η Τζενεραλιντάντ ντε Καταλονία επισημοποίησε την υποβολή του δημοψηφίσματος για την 1η Οκτωβρίου. Όπως έχει ανακοινωθεί, δεν έχει γίνει μια επίσημη αναστολή της καταλανικής αυτονομίας, ούτε η στρατιωτική επέμβαση προβλέπεται από το μοναρχικό Συντάγμα., αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση έχει τεντώσει, κατά την ευχέρεια της, ότι το Λαϊκό Κόμμα (PP) κατανοεί με την «νομιμότητα», επιβάλλοντας μιας εκ των πραγμάτων κατάσταση έκτακτης ανάγκης και η μετατρέποντας τα επίσημα αναγνωρισμένα δικαιώματα σε χαρτί: αυτή είναι η Φρανκική «εξουσία του κράτους δικαίου», η οποία αναφέρεται συχνά όταν μια πολιτική σύγκρουση προκύπτει.

Απειλούνται αξιωματούχοι, κλείνουν ιστοσελίδες, αναστέλλονται δημοσιεύσεις, επιθέσεις, πράξεις και πορείες αναστέλλονται από την αστυνομία, πολιτικό υλικό που κατάσχεται, περισσότερο από επτακόσιοι δήμαρχοι καταδιώκονται, εκατοντάδες αστυνομικοί μεταφέρονται στην Καταλονία για να ψάξουν για «στοιχεία» και να καταστείλουν πολίτες, ένα Συνταγματικό Δικαστήριο ενεργεί ως απλός βραχίονας της Εκτελεστικής Εξουσίας, και το γραφείο του εισαγγελέα απειλεί για κρατήσεις που δεν είναι στο εσωτερικό της δικαιοδοσίας του.

Αυτό είναι το πανόραμα που σήμερα περιτυλίγει την Καταλονία καθώς και όλη την Ισπανία: η απειλή μιας αναβίωσης του φασισμού που (αν και ποτέ δεν είχε φύγει πραγματικά) στην de facto αποκατάσταση της εγκληματικότητας της «παράνομης προπαγάνδας» και η οποία είχε τον πιο ζωντανό εκφραστή της σε ένα θριαμβευτικό Καταλανικό PP, που χορεύει και σφυρίζει απο έκσταση με την ανακοίνωση της κατάσχεσης εκατό χιλιάδων πολιτικών αφισών. Οι σύντροφοι μας, εκείνοι που υπέστησαν φυλάκιση και βασανιστήρια για ότι ήταν επίσης έγκλημα κάτω απι φασιστική «νομιμότητα», γνωρίζουν πολύ καλά τι αυτό σημαίνει.

Αυτό δεν σταματήσει την κυβέρνηση, ακριβώς το αντίθετο, κρέμεται κυνικά στην άμυνα της «νομιμότητα» της: Την ίδια «νομιμότητα» που το Λαϊκό Κόμμα παραβαίνει ατιμώρητα ή ερμηνεύει με ιδιοτροπία όσες φορές χρειάζεται. Αυτό αποδεικνύεται από τις περισσότερα απο 1,300 προτάσεις του, αλλά, πάνω απ 'όλα από τη ρητή μεταρρύθμιση του άρθρου 135 του Συντάγματος, επιβάλλοντας την πληρωμή του Εθνικό χρέους, η εισαγωγή της Ισπανίας στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ (κατά την έκβαση του δημοψηφίσματος το 1986), τις μυστικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και, τώρα, με τη Σαουδική Αραβία. Να μην αναφέρουμε και τα κοινωνικά δικαιώματα που περιλαμβάνονται στο μοναρχικό Σύνταγμα, προκειμένου να περάσει ως Δημοκρατικό, τα οποία συστηματικά αγνοούνται.

Από την άλλη πλευρά, η Καταλανική εθνικιστική αστική τάξη απευθύνει έκκληση για αλληλεγγύη των λαών της Ισπανίας, αλλά ξέρει ότι χωρίς μια ριζική αλλαγή, μια ρήξη, με το καθεστώς του '78 που αυτή βοήθησε να εγκατασταθεί, είναι αδύνατο να ασκήσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Ωστόσο, σε όλα αυτά χρόνια (η τελευταία φορά ήταν το 2012, όταν βουλευτές του CIU υποστήριξαν τις βάναυσες μεταρρυθμίσεις του Ραχόϊ, συμπεριλαμβανομένης της εργασιακής μεταρρύθμισης) έδωσε υποστήριξη σε ένα καθεστώς που σε περιόδους κρίσης έχει πάντοτε δείξει το αληθινά αντιδραστικό του πρόσωπο. Απορεί κανείς που οι περισσότεροι εργαζόμενοι θεωρούν ότι πρόκειται για ένα πολιτικό στοίχημα ανάμεσα σε δύο αστικές τάξεις έξω από τα συμφέροντα και τις πιο βαθιές ανάγκες του λαού;

Δεν υπάρχει κανένας γυρισμός: Μετά τους νόμους φάρσα, οι υποστηρικτές του Ραχόϊ έχουν βρεί στην Καταλονία το πρόσχημα για να δώσει μια άλλη στροφή στην διαδικασία της υποβάθμισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και του εκφασισμού του κράτους. Εάν η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να αναζητήσει μια πολιτική λύση είναι επειδή δεν θέλει - με σκοπό την περαιτέρω καταπίεση των λαϊκών μαζών γιατί αυτή είναι ο εκτελεστικός βραχίονας των συμφερόντων της ολιγαρχίας - και ούτε της επιτρέπεται με το πλαίσιο του '78. Την 1η Οκτωβρίου, θα ξεγυμνωθεί η αληθινή φύση του αστικού κράτους, η οποία σε καταστάσεις βαθιά κρίση ξεφορτώνεται την δημοκρατική της ενδυμασία για να εμφανιστεί ως το γυμνό εργαλείο της κυριαρχίας της μίας τάξης πάνω από τις υπόλοιπες. Επίσης επιδεικνύει, όπως εμείς οι κομμουνιστές έχουμε επανειλημμένα πεί, ότι το βασιλόφρων καθεστώς του '78 είναι αμεταρρύθμιστο, ένα εμπόδιο στα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα και μια φυλακή για τους λαούς.

Για τον λόγο αυτό, το δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση στην Καταλονία (περισσότερο από πιθανή ανεξαρτησία) μπορεί να είναι ένα σημείο ρήξης που βάζει σε έλεγχο το μοναρχικό κράτος. Μπορεί να είναι έτσι, παρά το γεγονός ότι η βιασύνη ορισμένων ηγετικών αυτονομιστών - οι οποίοι θεώρησαν τους εαυτούς τους «αποσυνδεμένους» από την Ισπανία, ακόμη και πριν από το δημοψήφισμα - έδωσαν στην όλη διαδικασία έναν ορισμένο τόνο κομικής όπερας, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, εάν υπάρχει ένα θετικό αποτέλεσμα, και μπορεί να είναι έτσι γιατί έχει καταφέρει να αναζωογονήσει το πλατύ και δυναμικό λαϊκό κίνημα που έδωσε του την πορεία του εξαρχής.

Αρχής γενομένης από αυτήν την βάση, πρέπει κανείς να δώσει έμφαση στην αξιοθρήνητη απόδοση της ισπανικής «Αριστεράς», που όπως πάντα παίζει το ρόλο της πιστής αντιπολίτευσης του μεγαλειότατου. Το ότι σε μια ερώτηση αρχών, όπως είναι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών, οι «ηγέτες» της «διάσημης αριστεράς» επέλεξαν να υποχωρήσουν, θωρακίζοντας τον εαυτό τους σε διατυπώσεις, είναι ήδη σοβαρό πρόβλημα, όμως ότι ζητούν ένα «υπό όρους δημοψήφισμα» υπό το μοναρχικό καθεστώς είναι ανάξιο και εξευτελιστικό. Το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό, αλλά η ιδεολογικό και πολιτικό: Απλά δεν έχουν κανένα εναλλακτικό πρόγραμμα από το καθεστώς του '78. Όπως και αποδείχθηκε το 2014, σε μια εποχή ενός λαϊκού αγώνα, όταν διέφυγαν να κατέβουν σαφώς υπέρ της Δημοκρατίας στη μέση της ανακοίνωσης της παραίτησης του Βουρβόνου βασιλιά. Τώρα η ίδια η έλλειψη απάντησης είναι και πάλι εμφανής, όταν το κράτος κρέμεται σε ένα νόμο που είναι ένα νεκρό γράμμα για να δικαιολογήσει την κατασταλτική του κλιμάκωση.

Το ότι μια τεράστια πλειοψηφία των Καταλανών επιθυμεί να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, είτε «νόμιμα» ή όχι, είναι αναμφίβολα η περίπτωση, όπως είναι ότι τουλάχιστον θα προσπαθήσουν να το θέσουν σε εφαρμογή στις 1 Οκτώβρη. Δεν είναι το έργο των επαναστατών, φυσικά, να εξετάσουν τις τεχνικές πτυχές του θέματος, ακριβώς όπως η πάλη για τα δημοκρατικά δικαιώματα και εναντίον του φασισμού δεν είναι αποκλειστικά η δουλειά του Καταλανικού λαού.

Τι έχουμε να κάνουμε τώρα, ως εκ τούτου, είναι να βάλουμε όλη την ενέργειά μας για να εμβαθύνουμε την πολιτική αδυναμία του μοναρχικού Κράτους, για μια εκ των προτέρων ρήξη με το σάπισμα που κληρονομήθηκε από το Φρανκικό καθεστώς. Αυτό είναι ένα έργο που εμπλέκει ολόκληρη την Ισπανία, και αυτό είναι συγκεντρωμένο στην υποστήριξη χωρίς διάκριση του δικαιώματος των Καταλανών να αποφασίσουν το μέλλον τους, για την καταπολέμηση του εξαναγκασμού και την παραβίαση των δικαιωμάτων, να καταγγείλουμε την δηλωμένη ανικανότητα του Κράτους να αντιμετωπίσει τα κρίσιμα προβλήματα των λαών μας και της τάξης μας, και να προωθήσουμε ένα ευρύ αντιφασιστικό και Ρεπουμπλικανικό μέτωπο, το οποίο θα ενισχύσει τη ρήξη με το καθεστώς βασισμένο σε μια γενική απάντηση στο κατασταλτικό κύμα του Λαϊκού Κόμματος, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Αυτά είναι τα καθήκοντα που καλούμε το λαό και τις οργανώσεις που θεωρούν τους εαυτούς τους Αριστερούς να παλέψουμε από κοινού.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό),

Εκτελεστική Επιτροπή
Μαδρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Μετάφραση: Μ.Π.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚK Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό): Για το στυλ δουλειάς των κομμουνιστών

Τα γενικά χαρακτηριστικά αυτού του στυλ έχουν καλά διατυπωθεί από το σ. Στάλιν στο 9ο κεφάλαιο του έργου “Οι βάσεις του λενινισμού” (1924), το οποίο κάθε σύντροφος πρέπει να μελετά.

Το στυλ δουλειάς δεν είναι κάτι αποσπασμένο από τη μέθοδο δουλειάς και από τους στόχους που θέτουμε. Δεν είναι κάτι εξωτερικό ή τυπικό, όπως μια ετικέτα που τοποθετείται σε ένα εμπόρευμα προς πώληση, γιατί ενσαρκώνει και εκφράζει την ίδια την ουσία της δράσης μας και των σκοπών μας.

Ένα από τα χαρακτηριστικά που διακρίνει τους μαρξιστές – λενινιστές είναι η ικανότητα να εφαρμόζουν τις αρχές τους στη συγκεκριμένη πραγματικότητα.

Αυτό σημαίνει ότι οι κομμουνιστές, οι επαναστάτες προλετάριοι, πρέπει να γνωρίζουν σε κάθε περίσταση να ενώνουν τους γενικούς σκοπούς με τους άμεσους στόχους, να έχουν αίσθηση της κοινωνικής προοπτικής για την οποία παλεύουμε, εντοπίζοντας και αρπάζοντας από την αλυσίδα των εξελίξεων τον ιδιαίτερο εκείνο κρίκο που θα τραβήξει όλους τους άλλους.

Εύκολο είναι να λέμε κάτι τέτοιο, αλλά όχι και να κάνουμε, γιατί αυτό προϋποθέτει μία γενική θεωρητική προετοιμασία και την προσεκτική και εξειδικευμένη μελέτη της συγκεκριμένης κατάστασης (να άλλο ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του λενινισμού). Αν προσπαθούμε να βρισκόμαστε σε ένα τέτοιο έδαφος, αν αναπτύσσουμε αυτή τη στάση, όλα τα πράγματα θα καταστούν ευκολότερα και θα έχουμε καλύτερα αποτελέσματα.

Εμείς οι κομμουνιστές δεν πρέπει, επομένως, να χρησιμοποιούμε τις αρχές ως έναν επίδεσμο που δένουμε στα μάτια· ακόμα λιγότερο πρέπει να χανόμαστε στα ιδιαίτερα της δουλειάς μας, χάνοντας από μπροστά μας τον τελικό σκοπό. Αντίθετα, πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τις αρχές όπως ένα εργαλείο ακριβείας, ένα μηχανισμό μέτρησης. Ένα ρολόι ή ένα εργαλείο υπολογισμού διαμετρήματος, για παράδειγμα.

Ο δογματικός, ο πολυλογάς, δεν θα κοιτάξει ποτέ αυτά τα εργαλεία, αφού θα του δείχνουν πάντα την ίδια ώρα ή το ίδιο διαμέτρημα. Ο λενινιστής αγωνιστής, αντίθετα, θα τα χρησιμοποιήσει με ηρεμία, βλέποντας και σταθμίζοντας τα γεγονότα, τα πρόσωπα, με ακρίβεια, και ψυχραιμία.

Αυτό, προφανώς, έχει να κάνει με την ικανότητα χρήσης αυτών των εργαλείων, τα οποία δεν είναι αντικείμενα τσέπης. Κάτι τέτοιο σημαίνει ενότητα θεωρίας και πράξης, και όχι το διαχωρισμό τους: αφαιρετικότητα από τη μια, στενόμυαλος πρακτικισμός από την άλλη.

Μία δεύτερη θεμελιώδης πτυχή του στυλ μας δουλειάς έχει να κάνει με τις σχέσεις με τις μάζες.

Εδώ, αυτό που πρέπει να μας χαρακτηρίζει είναι η ικανότητα να βρισκόμαστε ανάμεσα στους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους νέους, για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους με τρόπο αδιάλλακτο, για να δίνουμε το παράδειγμα, να ακούμε και να μαθαίνουμε από τη ζωντανή τους εμπειρία.

Στις συζητήσεις δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε επείδιξη “κουλτούρας” και διανοουμενισμού, ή να είμαστε αποφθεγματικοί. Στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε πρέπει να αποφεύγουμε τις κοινοτοπίες και τα κλισέ. Πρέπει να καταργήσουμε οποιαδήποτε χυδαιότητα στις εκφράσεις.

Γενικά, πρέπει πάντοτε να σκεφτόμαστε καλά προτού μιλήσουμε. Και όταν ανοίγουμε το στόμα πρέπει να γνωρίζουμε να αναπτύσσουμε την επιχειρηματολογία μας με τρόπο διαλεκτικό, επιστημονικό, επ’ ουδενί κατά προσέγγιση ή απερίσκεπτα.

Αναφορικά με τη σχέση με τα πρωτοπόρα στοιχεία των μαζών είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει να βοηθήσουμε αυτούς τους συντρόφους να αναπτυχθούν, να αναπτύξουν τη δική τους πολιτική συνείδηση και ικανότητες.

Για αυτό, η στάση μας έναντί τους πρέπει να είναι πάντοτε προσοχή, σεβασμός και ευγένεια, ειλικρινής φιλικότητα, διαθεσιμότητα για αντιπαραβολή (ποτέ ως αυτοσκοπό, καθ’ όσον μας αφορά).

Η προλεταριακή διαπαιδαγώγηση και κουλτούρα μας είναι πάντοτε ανοιχτές και προσεκτικές απέναντι στα προβλήματα της ζωής, τα οποία αντιμετωπίζουμε μεταδίδοντας αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση και επαναστατική αποφασιστικότητα σε αυτούς με τους οποίους συζητάμε. Για αυτό το λόγο είναι θεμελιώδους σημασίας το να βαθαίνουμε συνεχώς τις γνώσεις μας.

Από τα παραπάνω προκύπτουν και άλλα ιδιαίτερα στοιχεία. Ένα από αυτά είναι να γνωρίζουμε να διατηρούμε την ψυχραιμία μας σε κάθε περίσταση. Στάσεις χοντροκομμένες, τραχείες και οι οποίες “ξεπερνούν τα όρια” πρέπει πάντοτε να αποφεύγονται.

Ο τρόπος δημόσιας συμπεριφοράς των μαρξιστών – λενινιστών πρέπει να αντανακλά αυτό το προσεκτικό και ήρεμο στυλ.

Μία τρίτη πτυχή είναι η θέληση να υλοποιούμε τα πράγματα που αποφασίζονται, έχοντας ξεκαθαρίσει το σκοπό τους.

Αυτό μεταφράζεται στο να κάνουμε τη δουλειά μας και να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα σχολαστικά, εγκαταλείποντας κάθε οκνηρία, γραφειοκρατισμό και στερεοτυπία (που αποτελούν μία έκφραση μικροαστικού στυλ δουλειάς), μέχρι να αποσαφηνίσουμε με ακρίβεια τις λεπτομέρειες σε κάθε πτυχή της δουλειάς μας.

Πρέπει να είμαστε αδιάλλακτοι με τα σφάλματα, γνωρίζοντας να τα κριτικάρουμε και να ασκούμε αυτοκριτική. Αυτά συχνά είναι αποτέλεσμα επιφανειακότητας, αμέλειας ή νωθρότητας, οι οποίες είναι εχθροί της συλλογικής δουλειάς.

Ομοίως, κάθε σύντροφος πρέπει να διατυπώνει προτάσεις για τη βελτίωση της υλοποίησης των καθηκόντων και τη συνεχή βελτίωση της δουλειάς.

Σε οργανωτικό επίπεδο, όλα αυτά μεταφράζονται σε συλλογική συζήτηση, καταμερισμό καθηκόντων και πλήρη ανάληψη ατομικής ευθύνης. Σε επίπεδο χρόνου, μεταφράζονται σε χρονική ακρίβεια.

Πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε κάθε σύντροφο, ότι ένας κομμουνιστής αγωνιστής είναι ένα άτομο το οποίο σε μόνιμη βάση κινητοποιείται.

Αν δεν το καταλάβουμε αυτό και δεν το κάνουμε πράξη, τότε κάθε εργασία που αναλαμβάνουμε θα καταλήγει πάντα να είναι ένα πρόβλημα, ένα βαρίδι, θα παραπονιόμαστε συνεχώς ότι έχουμε ήδη κάνει πολλά, ή θα κατρακυλούμε σε μια αντίληψη ότι η επαναστατική δράση είναι δεύτερης προτεραιότητας, και θα δρούμε μόνο αφότου έχουμε κάνει όλες τις άλλες υποχρεώσεις μας. Κάτι τέτοιο, στην πράξη, μεταφράζεται στο να βάζουμε στην τελευταία θέση την επαναστατική δουλειά, ειδικά τη δουλειά για το Κομμουνιστικό Κόμμα, η οποία, αντίθετα, πρέπει να είναι “στην πρώτη, τη δεύτερη και την τρίτη θέση” στη ζωή κάθε αγωνιστή.

Η σταθερή ενεργητικότητα, η ικανότητα ανάληψης πρωτοβουλίας χωρίς αναμονή “εντολών από τα πάνω”, η αποφασιστική και μαχητική συμπεριφορά, το αδέκαστο, πρέπει να χαρακτηρίζουν το λενινιστή αγωνιστή, κάτι που θα ξεχωρίζει με την καθημερινή του δράση, την ικανότητα σταθερής ανάπτυξής του, την ικανότητά του να είναι πάντοτε έτοιμος, σε κάθε κατάσταση και περίπτωση.

Πρέπει, επομένως, να είμαστε ορκισμένοι εχθροί της ακινησίας, της αναμονής, της παθητικότητας. Μυαλά και χέρια αδρανή, απόσπαση θεωρίας και πράξης, λόγων και έργων, είναι αντίθετα με το πνεύμα και την επαναστατική πρακτική του κομμουνισμού.

Δημοσιεύτηκε στη Scintilla, όργανο της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας – για το Κομμουνιστικό Κόμμα του Προλεταριάτου της Ιταλίας, Απρίλης 2017, σ.12.
Μετάφραση: parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Κ.Κ. Ισπανίας (μ-λ): Ανακοίνωση για τα αποτελέσματα των εκλογών της 26ης Ιούνη (27/06/2016)

Όταν το κόμμα μας διατύπωσε δημοσίως το σύνθημα “Χωρίς ρήξη, χωρίς Δημοκρατία, δεν υπάρχει αλλαγή”, προφανώς αναφερόμασταν, πριν από όλα, στην αναγκαιότητα να τελειώνουμε με τη δομή της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που έχει ως πολιτική και νομική έκφραση το μοναρχικό καθεστώς. Οι οπαδοί της αντίληψης περί “πολιτών” (ciudadanistas), ωστόσο, επέμεναν ότι η νίκη απέναντι στο Λαϊκό Κόμμα, θα επιτυγχανόταν μόνο με την αποκήρυξη αρχών, με την προσφυγή σε μια πολιτική “πέρα από τους όρους “αριστερά” και “δεξιά””, σε μια πολιτική όπου θα είμαστε “το χαμόγελο μιας χώρας”. Και τώρα βλέπουμε τις συνέπειες: σε αυτό το “δεύτερο εκλογικό γύρο”, η περιβόητη “αλλαγή” δεν έχει εφαρμογή ούτε για τις καρέκλες που τόσο είχαν απασχολήσει κάποιους τον τελευταίο χρόνο.

Επιπροσθέτως, το αποτέλεσμα της 26ης Ιούνη ενίσχυσε ειδικότερα το Λαϊκό Κόμμα, και επομένως το Ραχόι, καθώς όχι μόνο απέσπασε περισσότερες ψήφους, αλλά και έδρες. Από την πλευρά του, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας (ΣΕΚΙ), παρότι δεν έχασε τη δεύτερη θέση, συνεχίζει την πτώση του και ηττήθηκε στην Ανδαλουσία, το φέουδο του κύριου εσωκομματικού αντίπαλου του Σάντσεθ, και αυτά θα συμβάλλουν στο να αυξηθεί η σύγχυση, οι αντεγκλήσεις και οι μαχαιριές μετά την ανακωχή για τις εκλογές. Ο παλιός δικομματισμός διατηρεί την κυριαρχία του απέναντι στους “νέους” φιλόδοξους.

Είναι προφανές ότι η δεξιά έχει επιστρέψει στη σκηνή, και ούτε οι υποσχέσεις περί “αναγέννησης” ούτε τα σκάνδαλα διαφθοράς είναι επιχειρήματα επαρκή για να απομακρύνουν από αυτή τους ψηφοφόρους της. Επίσης, πολλοί οπαδοί του ΣΕΚΙ φαίνεται ότι εγκατέλειψαν τη “νέα πολιτική”, ώστε να μην επαναληφθεί ο κύκλος των προηγούμενων μηνών και φύγει ο Ραχόι: έτσι, από την ανάλυση των δεδομένων σε διάφορες περιοχές, προκύπτει η μετακίνηση ενός τμήματος ψηφοφόρων προς τα δεξιά, και από τη “νέα πολιτική” προς την “παλιά” (από τους Ποδέμος στο ΣΕΚΙ και από τους “Πολίτες” – οι οποίοι θεωρούνται λιγότερο συντηρητικοί – προς το Λαϊκό Κόμμα)· στη Μαδρίτη, για παράδειγμα, οι 29.000 ψήφοι που κέρδισε το ΣΕΚΙ σχεδόν συμπίπτουν με τις 27.000 ψήφους που έχασαν οι Ουνίδος Ποδέμος (σ.μετ.: Ποδέμος – Ενωμένη Αριστερά) σε σχέση με τις ψήφους των Ποδέμος του 2015. Όμως αυτό που εδώ μας ενδιαφέρει να αναδείξουμε είναι τα συμπεράσματα που πρέπει να συνάγει η αριστερά βάσει αυτής της εμπειρίας της, ενόψει των μαχών που θα κληθούν να δώσουν οι εργαζόμενοι, οι γυναίκες, η νεολαία, την ερχόμενη περίοδο.

Παρότι μερικοί ισχυρίζονται ότι η συμμαχία των Ποδέμος με την Ενωμένη Αριστερά τρόμαξε ένα τμήμα μερικών πιο μετριοπαθών ψηφοφόρων του 2015, αυτό που πραγματικά έχει βάση είναι ότι ήταν η αριστερά αυτή που ενίσχυσε την αποχή, η οποία αυξήθηκε κατά 1,15 εκατομμύρια· στη Μαδρίτη, οι 190.000 ψήφοι της Ενωμένης Αριστεράς είχαν μικρή επίδραση στο ενιαίο ψηφοδέλτιο, ενώ η αποχή αυξήθηκε κατά 160.000 ψήφους· στη Βαλένθια, η συμμαχία Ποδέμος, Κομπρομίς (σ.μετ.: οικολογο-προοδευτική-πατριωτική συμμαχία στη Βαλένθια) και Ενωμένης Αριστεράς της Βαλένθια, έχασε 75.000 ψήφους, ενώ υπήρχαν 47.000 περισσότεροι που απείχαν· στη Μάλαγα, η αποχή αυξήθηκε κατά 34.000 και το ενωτικό ψηφοδέλτιο Ποδέμος – Ενωμένης Αριστεράς έχασε 46.000 ψήφους… Και όλα αυτά, με δεδομένο ότι σε πολλές περιοχές το κίνημα περί “πολιτών” (σ.μετ.: Ποδέμος) εδώ και ένα χρόνο αποδεικνύει πώς κύβερνά.

Έτσι, παρά τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, τις πομπώδεις δηλώσεις και την εσφαλμένα αφελή επικέντρωση μιας προπαγάνδας που στην πραγματικότητα διέδιδε την ιδέα του “όλα επιτρέπονται”, ο συνασπισμός Ποδέμος – Ενωμένης Αριστεράς (Ουνίδος Ποδέμος) δεν ήταν ικανός να δημιουργήσει ψευδαισθήσεις και να συνεπάρει τις πλατιές μάζες που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε. Το ακριβώς αντίθετο, όλο αυτό αναδεικνύει ότι η εντύπωση που αποκόμισαν οι εκλογείς λαϊκής προέλευσης ήταν μάλλον μια απόπειρα των οργανώσεων αυτών “να σωθούν οι καρέκλες”, μετά την απογοήτευση των εκλογών της 20ής Δεκέμβρη, ή, ακόμα χειρότερα, μια κίνηση καποιων πολιτικών πολύ όμοιων με την “κάστα” και την “παλιά πολιτική” που υποτίθεται ότι έρχονταν να θάψουν. Πάνω από ένα εκατομμύριο χαμένες ψήφοι μαρτυρούν κάτι τέτοιο.

Πιθανώς, οι ηγέτες θα προσφύγουν σε διάφορα έτοιμα προσχήματα: την προσφυγή στη “χρήσιμη ψήφο”, την “εκφοβιστική εκστρατεία” και τις συκοφαντίες από καποια ΜΜΕ, τα επικοινωνιακά ελλείμματα και, όπως έχουμε πει, το ότι κατέληξαν να ταυτιστούν με την αριστερά, που πάντοτε απέφευγαν οι οπαδοί της αντίληψης περί “πολιτών” (σ.μετ.: εννοούνται οι Ποδέμος). Όμως καμία δικαιολογία δεν μπορεί να αποκρύψει το ότι είναι ακριβώς η εγκατάλειψη αρχών αυτή που έκανε τους Ουνίδος Ποδέμος να πληρώσουν. Είναι βέβαιο ότι σε καποιο βαθμό προχώρησε η ενότητα μιας καποιας αριστεράς· είναι αλήθεια, επίσης, ότι επιτεύχθηκε η δημιουργία μιας καποιας αναμονής πτώσης του Λαϊκού Κόμματος και ξεπεράσματος του ΣΕΚΙ. Όμως αυτές οι “επιτυχίες” δεν είναι τίποτα μπροστά στο γεγονός ότι προτίμησαν να παραμείνουν απλώς το “αριστερό δεκανίκι” του συστήματος, αντί να θέσουν μια γενική πολιτική εναλλακτική απέναντί του ώστε να ανατραπεί ο συσχετισμός δύναμης ανάμεσα στην ολιγαρχία και τις λαϊκές τάξεις. Με το πρόσχημα της “αλλαγής”, υπό τη λαϊκιστική λιτανία περί “υπέρβασης δεξιάς και αριστεράς”(«transversalidad»), θυσιάστηκε το πρόγραμμα μετασχηματισμού που – δεν μπορεί να γίνει αλλιώς – έχει τον κεντρικό άξονά του στη μη μοναρχική, λαϊκή και ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Και όχι μόνο αυτό: για τις εκλογικίστικες φιλοδοξίες της μικροαστικής τάξης, για την ταλαντευόμενη “κεντρώα” ψήφο, θυσιάστηκαν επίσης η κινητοποίηση και η οργάνωση της τάξης μας, εκ των ων ουκ άνευ για να συνεχίσουμε την πάλη που θα απαιτούσε οποιαδήποτε πολιτική εναλλακτική η οποία θα έθετε σοβαρά το μετασχηματισμό των κοινωνικών και πολιτικών δομών, προς δημοκρατική και λαϊκή κατεύθυνση. Και μετά από τόσες θυσίες, όχι μόνο απέτυχαν να επεκτείνουν την εκλογική τους βάση, αλλά και ακριβώς για αυτές ήταν που έχασε η όλη ομάδα. Συνεπώς, οι εργαζόμενοι και οι λαοί της Ισπανίας πρέπει να απαιτήσουν ευθύνες από εκείνους τους ηγέτες οι οποίοι τους παρέλυσαν με τα τραγούδια σειρήνας και οι οποίοι εγκατέλειψαν αρχές για να βρουν μια θέση στον ήλιο.

Είναι ξεκάθαρο, επομένως, ότι οι αρχές δεν ξεπουλιούνται και ότι, στην αριστερά, η πολιτική “παπατζή” δεν κερδίζει· ότι με τις αποκηρύξεις δημιουργείται μόνο η απογοήτευση· ότι τον εχθρό δεν το νικάς στο έδαφός του. Οι εκλογές δεν σήμαιναν ότι η δεξιά είναι ηγεμονική, αλλά το ότι η αποκήρυξη αρχών από πλευράς αριστεράς μάς οδηγούν στην πολιτική ήττα, και όχι μόνο σε εκλογικό επίπεδο.

Η ίδια η εργατική τάξη διαισθάνεται ότι χωρίς ρήξη δεν υπάρχει αλλαγή και ότι σε τίποτα δεν χρησιμεύει μια “ενότητα” από τα πάνω: χρειαζόμαστε μια ενότητα που να εμπλέκει, να κινητοποιεί και να οργανώνει πλατιά τμήματα του λαού. Και τη χρειαζόμαστε επιτακτικά: παρότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες που άμεσα θα επηρεάσουν την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (χρηματοπιστωτικές αναταραχές, πολιτικές συνέπειες του Brexit, εργατική κινητοποίηση στη Γαλλία κλπ), οι Βρυξέλες θα επαναφέρουν, πολύ σύντομα, τις απαιτήσεις τους για νέες περικοπές στην κοινωνική πολιτική, οι οποίες θα επιφέρουν και περιορισμούς στις πολιτικές ελευθερίες, όπως έχουμε ήδη δει. Απέναντι σε αυτό, το πρωταρχικό καθήκον της αριστεράς είναι η ενίσχυση της οργάνωσης και των σκοπών της λαϊκής ενότητας.

Πριν τις 19 Ιούνη, επέτειο ρητής καθαίρεσης του μονάρχη (σ.μετ.: Χουαν Κάρλος) που όρισε ο Φράνκο, διάφορες οργανώσεις συμφωνήσαμε σε ένα κοινό πρόγραμμα 8 σημείων για τη ρήξη με το μοναρχικό καθεστώς και για τη Δημοκρατία· ένα πρόγραμμα για τη διάρθρωση της λαϊκής ενότητας και της ενότητας της αριστεράς. Αυτός είναι ο δρόμος: η επανασυσπείρωση και η πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση της αριστεράς, η υπερνίκηση της απογοήτευσης και το πέρασμα στην αντεπίθεση. Οι εργαζόμενοι και οι λαοί δεν μπορεί να υφίστανται τις συνέπειες από τις αποκηρύξεις από πλευράς “ηγετών” τους, μεταξύ άλλων γιατί η έλλειψη ηθικού στην τάξη μας θα άνοιγε το δρόμο στο φασισμό. Η αποτυχία των υποσχέσεων του οπορτουνισμού πρέπει να χρησιμεύσει ώστε να ξαναρχίσουμε με διπλάσιες προσπάθειες τη διαδικασία που η αντίληψη περί “πολιτών” (ciudadanismo, σ.μετ.: συμπεριλαμβανομένων των Ποδέμος) ανέκοψε το 2014: την οικοδόμηση μιας γενικής εναλλακτικής απέναντι στο καθεστώς, στη βάση ενός σχεδίου δημοκρατικής ρήξης, της οργάνωσης της τάξης μας και της λαϊκής κινητοποίησης με πολιτικούς στόχους. Για αυτό εμείς οι κομμουνιστές θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε, με σταθερότητα και χωρίς αποκηρύξεις.

Ζήτω η λαϊκή ενότητα!

Για τη Δημοκρατία, για το σοσιαλισμό!

Γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής του

Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικού – λενινιστικού)

27 Ιούνη 2016

Μετάφραση: Parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

ΙΣΠΑΝΙΑ: Δημιουργία Κομμουνιστικής Πλατφόρμας

Τα  μέλη από διάφορες κομμουνιστικές οργανώσεις προωθούμε τη δημιουργία μιας κομμουνιστικής πλατφόρμας προκειμένου να συμβάλουμε στον ιδεολογικό αγώνα κατά της περιθωριοποίησης των τάξεων  που ο καπιταλισμός έχει επιβάλει τα τελευταία χρόνια. 

Στην τρέχουσα κρίση που  χτυπάει σκληρά  τις λαϊκές τάξεις, πρώτη την εργατική, όταν, παρά τους ψευδείς ισχυρισμούς της κυβέρνησης δεν υπάρχει « φως στο  τούνελ», επειδή η εξαθλίωση είναι ο στόχος τους, είναι μείζονος σημασίας να αναζητήσουμε, να επιτύχουμε και να επεκτείνουμε την ενότητα της δράσης των ανδρών και των γυναικών που έχουν πάντα επιδείξει μαχητικό πνεύμα, αυτό των κομμουνιστριών/ων.

Οι αστοί ιδεολόγοι και οι αντιδραστικοί προσπαθούν να αρνηθούν την εγκυρότητα της ταξικής πάλης, έργο, στο οποίο συμβάλλουν με ιδιαίτερο τρόπο, ένα είδος λαϊκισμού που έχει εγκατασταθεί στην ισπανική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. 

Αδιαφορώντας για την ύπαρξη όχι μόνο της μάχης, αλλά και των δικών τους κοινωνικών τάξεων, ήταν ικανοί  να αρθρώσουν ένα λόγο με ασάφειες σχετικά με τους πολίτες, τη συγκέντρωση εξουσίας κλπ, που θόλωνε το πολιτικό θέμα της αλλαγής και  καθορίζουν έναν αγώνα για να  βελτιώσουν  και να μεταμφιέσουν τον πραγματικά υπαρκτό καπιταλισμό. Παρά το ότι  υπάρχει αυτός ο  νέος ηγεμονικός λόγος η πάλη των  τάξεων υπάρχει, είναι περισσότερο οδυνηρή  από ποτέ και η πρόκληση εξακολουθεί  να βρίσκεται στην ανατροπή των κυρίαρχων δυνάμεων. 

Με αυτόν τον τρόπο κάποιοι αρνούνται και  άλλοι καμουφλάρουν το ότι η ταξική πάλη είναι η κινητήρια δύναμη που κινεί την ιστορία, και  καθημερινά αποδεικνύουμε, πως η αστική τάξη καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις για να σώσει τις επιχειρήσεις της, επιβεβαιώνοντας ότι τα συμφέροντά της και εκείνα της πλειοψηφίας της  εργασίας είναι ανταγωνιστικά. Βρισκόμαστε με  την αντίφαση της επιδείνωσης της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης και της δυστυχίας, και, μια  αντίσταση πολυποίκιλη διασκορπισμένη χωρίς οργάνωση που θα μπορούσε  να καθοδηγήσει  και να συντονίσει τους λαϊκούς αγώνες ενάντια στην αντίδραση. Δεδομένης της μη συσπείρωσης των διαφορετικών δυνάμεων της αριστεράς, δεν πρόκειται τώρα να δημιουργηθεί ένα νέο κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί  μια Πλατφόρμα των  Κομμουνιστών, που να  μπορέσει να συσπειρώσει κομμουνιστές/ιες περισσότερο ή λιγότερο οργανωμένους, πολλούς διασπαρμένους, παρά το γεγονός των άπειρων δυσκολιών και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, εμείς δεν παραδιδόμαστε ή δεν παραιτούμαστε από  τη θέση μας ως κομμουνιστές, αγωνιστές για την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη, για τη Δημοκρατία του λαού, για το σοσιαλισμό. Για να συμβάλουμε αποτελεσματικά στην αποσαφήνιση και στον αγώνα ενάντια στις υπάρχουσες αντιφάσεις στην κοινωνία, στην Κομμουνιστική Πλατφόρμα, η ιδεολογική μάχη είναι απαραίτητη ώστε οι  αστικές ιδέες σε οποιαδήποτε μορφή, να μην στρεβλώνουν τον κύριο στόχο που είχαμε θέσει: να ενώσουμε τους  κομμουνιστές/ιες στην πάλη ενάντια στο σημερινό καθεστώς των ολιγαρχών που ευδοκιμεί η διαφθορά, η ευνοιοκρατία, τα υπόγεια χτυπήματα, η προδοσία των λαών και εθνοτήτων της Ισπανίας, κ.λπ. Πιστεύουμε ότι αυτή η Πλατφόρμα συζήτησης, η ανταλλαγή ιδεών και απόψεων, θα είναι πιστή, ειλικρινής, συνεπής, έτσι ώστε τα αποτελέσματα να είναι θετικά.

Δεν κρύβουμε την ιδεολογία μας, αντιθέτως, την διεκδικούμε  μαζί με τον αγώνα που είχε διεξαχθεί από εκείνους  που υπήρξαν  πριν από εμάς πάνω από εκατό χρόνια. Αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να δούμε τις αδυναμίες και τα λάθη. Εν γνώσει μας διαβεβαιώνουμε ότι σήμερα καμιά οργάνωση ή κόμμα σε αυτήν την χώρα, δεν μπορεί να αυτοδιακηρύξει την πρωτοπορία του προλεταριάτου, το πολύ πολύ  μπορούμε να είμαστε μικρές ομάδες που εργάζονται για να καταφέρουν να γίνει αυτή η απαραίτητη πρωτοπορία  Παρά την πτώση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και του σοσιαλιστικού κόσμου, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει σήμερα η «σοσιαλιστική συμπαρατάξη»: αποτελείται  από τους κομμουνιστές και τους αληθινούς σοσιαλιστές της αριστεράς που σε όλο τον κόσμο αγωνίζονται  για την επανάσταση ενάντια στη δικτατορία του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, ενάντια στην νεοαποικιοκρατία. Είμαστε αλληλέγγυοι με τους λαϊκούς αγώνες που διεξάγονται στις πέντε ηπείρους, ιδιαίτερα έντονα στη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Αυτή η κατάσταση μας οδηγεί να σκεφτούμε μια Πλατφόρμα που θα συμβάλλει επίσης στην παραγωγή ενός νέου πολιτικού λόγου στη χώρα μας, χωρίς να θεωρούμε δεδομένη καμμία συζήτηση, αλλά αυτή να εμφανίζεται γύρω από τις ιδέες που γεννήθηκαν από το δικό μας ορισμό ως κομμουνιστές:

-Λαϊκή Ενότητα συνειδητή και οργανωμένη, μακριά από  άδειες έννοιες, η λαϊκή ενότητα  βασίζεται σε μια πραγματική ρήξη με το επιβαλλόμενο  σύστημα του  μοναρχικού  καθεστώτος και την ανακήρυξη μιας  Λαϊκής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, ως ένα πρώτο βήμα προς την ελευθερία, για την κατάκτηση των φιλοδοξιών της λαών της Ισπανίας, που αρνούνται και καταπολεμούν  την ολιγαρχία και  τους συνεργάτες της εντός και εκτός της Ισπανίας.

-Κοινωνικός έλεγχος της οικονομίας, ελεύθεροι από την επιτήρηση και τον χειρισμό της ολιγαρχίας, από τους περιορισμούς της τρόικας της ΕΕ και τον διεθνή οικονομικό  ιμπεριαλισμό.

-Ελεύθεροι από το ΝΑΤΟ  και τις στρατιωτικές βάσεις του στην Ισπανία (Rota, Moron, Torrejon, κλπ).

-Το πραγματικό και ουσιαστικό δικαίωμα των λαών των εθνών να αποφασίζουν για τον εαυτό τους, την αυτοδιάθεση τους μέχρι την τελευταία σταγόνα  αίματος .

-Αυτές οι κοινές δημοκρατικές κατακτήσεις θα εγγυηθούν μόνο με ένα κοινό  λαϊκό  δημοκρατικό καθεστώς, από το λαό και για το λαό.

Συνειδητοποιημένοι  με τον ενωτικό  χαρακτήρα και τη συγκεκριμένη πάλη που πρέπει να έχει η Κομμουνιστική Πλατφόρμα, θα εργαστούμε για να οργανώσουμε και να συμμετάσχουμε σε κοινές εργασίες στα φόρα σχετικά με την  οργάνωση¨. Στη συλλογική πρόοδο, στο συντονισμό που θα διοργανώσουμε σε διάφορα μέτωπα στην εργασία άμεσα, ειδικά και συγκεκριμένα στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα για να αναπτύξουμε ικανές προτάσεις που θα ενώσουν τούς αγώνες και να προσδιορίσουν τα ειδικά συμφέροντα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Επικοινωνία:
www.plataformadecomunistas.blogspot.com.es

Διαβάστε Περισσότερα »

Το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) ξεκίνησε την ψηφιοποίηση των έργων της Ε. Οντένα

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (μ-λ) ξεκίνησε την ψηφιοποίηση των έργων της σ. Έλενας Οντένα

Η Έλενα Οντένα, ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικό-λενινιστικό) υπήρξε κομμουνιστρια ηγέτης αναγνωρισμένη για τη δράση της σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 1985.

 

Ως ιδρυτής και ηγέτης του Κόμματος, ως ηγέτης του FRAP, ως ένα άτομο προικισμένο με μεγάλη κουλτούρα και ικανότητα να επικοινωνεί με τους άλλους, κέρδισε την εκτίμηση από πολλές προσωπικότητες από τον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού, της πολιτικής και της επιστήμη, από πολιτικούς και συνδικαλιστές ηγέτες στην Ισπανία και στο εξωτερικό. 

Η ζωή της για περισσότερο από 40 χρόνια αφιερώθηκε στον αγώνα της εργατικής τάξης, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, με την ασυμβίβαστη και αποφασιστική πάλη της, αρχικά εναντίον της δικτατορίας του Φράνκο και στη συνέχεια κατά της μοναρχίας, την αντι-φασιστική και αντι-ιμπεριαλιστική της δράση, την προσήλωσή της στον προλεταριακό διεθνισμό και την αλληλεγγύης με τους λαούς που αγωνίζονται.

 

Η ζωή της είναι και θα παραμείνει ένα παράδειγμα αφοσίωσης στην υπόθεση του Κομμουνισμού.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚK Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό): Aνακοίνωση για τα αποτελέσματα των εκλογών της 20ής Δεκέμβρη

Γενικές εκλογές 2015: ορόσημο για τη “δεύτερη μεταπολίτευση”

Οι εκλογές της “αλλαγής” μετά βίας έδωσαν εκπλήξεις: παρά τις 5 εκατομμύρια ψήφους και τις 83 έδρες που έχασε ο παλιός δικοματισμός, πάλι το Λαϊκό Κόμμα βγήκε νικητής, ενώ αποκρυσταλλώνονται τα πρώτα βήματα του νέου δικομματισμού, ο οποίος αποτελείται από τα μπλοκ Λαϊκού Κόμματος και Πολιτών, από τη μιά, και Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ισπανίας και Ποδέμος, από την άλλη.

Στην πραγματικότητα, η θεαματική εκτόξευση των “αναδυόμενων” κομμάτων (με πάνω από 8,5 εκατομμύρια ψήφους) δεν αποκρύπτει το κύριο γεγονός: ότι, όπως η μεγάλη πλειοψηφία των υποψηφίων και των έμμισθων διαφημιστών υπογραμμίζει, αυτό που γεννιέται δεν είναι άλλο από τη “δεύτερη μεταπολίτευση” (“όλα αλλάζουν για να παραμείνουν τα ίδια”), την οποία έχουμε καταγγείλει σε πολλές περιστάσεις, από τότε που άρχισε να παίρνει μορφή με την ανάδυση του λεγόμενου “ciudadanismo” (σ.parapoda:του ρεύματος που μιλά για “πολίτες”). Όλοι οι ηγέτες αυτού του δικομματισμού συμφωνούν στην ανάγκη διαλόγου και στην ανάγκη “να δώσουν τα χέρια”. Το περισσότερο που έχουν φτάσει οι “αναδυόμενοι” να απαιτούν είναι “συνταγματικές αλλαγές” ως προϋπόθεση για μια υπερψήφιση του νέου προέδρου της κυβέρνησης (Ιγκλέσιας) ή να αρνούνται να ψηφίσουν το Ραχόι ή το Σάντσεθ (Ριβέρα). Όμως, αν η στήριξη των Ποδέμος στο Σάντσεθ καθίσταται εύκολα αχρείαστη, σύμφωνα με την εκλογική αριθμητική και τη θέση του μηχανισμού του Σοσιαλιστικού Κόμματος (και ειδικά της Σουζάνα Ντίας, της νικήτριας αυτών των εκλογών σε αυτό το κόμμα, η οποία ανοιχτά αντιτίθεται σε συμφωνίες με εξ αριστερών κόμματα), η αποχή των Πολιτών μπορεί να καταστήσει εφικτή την ανάδειξη του Ραχόι στην πρωθυπουργία, επιβεβαιώνοντας το ρόλο τους ως δεκανίκι του Λαϊκού Κόμματος για να προωθηθούν “οι μεταρρυθμίσεις που η Ισπανία έχει ανάγκη”.

Η σαφήνεια της Ντίαζ, όπως και η θέληση για συνεργασία με το Λαϊκό Κόμμα για τη συνέχιση των κεντρικών πτυχών της κρατικής πολιτικής (όπως ξεκαθάρισε ο Γκαρθία Πέτζ (σ.parapoda:από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, μέχρι πρόσφατα δήμαρχος Τολέδο)), καθιστούν ξεκάθαρο ότι η επιλογή του Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι η διευκόλυνση της υλοποίησης των αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί στις Βρυξέλλες, και όχι το ρίσκο με πειράματα που μπορούν να προκαλέσουν ανησυχία στα χρηματιστήρια, όπως έχει προειδοποιήσει άλλος ένας καθεστωτικός δημιουργός κοινής γνώμης. Πράγματι, το μήνυμα το οποίο οι καθεστωτικοί κονδυλοφόροι έχουν στείλει στο Σάντσεθ είναι ομόφωνο: να μη μπλοκάρει το σχηματισμό κυβέρνησης από το Λαϊκό Κόμμα και να προωθήσει συμφωνίες για να δώσει σταθερότητα στο σύστημα.

Αναφορικά με την Ενωμένη Αριστερά – Λαϊκή Ενότητα, ενώ πράγματι υπέστη προφανείς αδικίες κατά την προεκλογική περίοδο, πλήρωσε τις συνέπειες χρόνων διστακτικής πολιτικής και εσφαλμένων, στην καλύτερη των περιπτώσεων, δηλώσεων. Μια αμφισημία η οποία προσπάθησε να μιμηθεί αυτό που εκπροσωπούν τα πολιτικά ρεύματα των “πολιτών”, παρότι αρκετοί υποψήφιοι και πάρα πολλοί τίμιοι αγωνιστές πάλεψαν ενάντια στο ρεύμα για να παρουσιάσουν μια υποψηφιότητα αντιμοναρχική και ταξική.

Έτσι, όλα τείνουν να δείξουν πως οι ελπίδες που αρκετοί είχαν εναποθέσει σε μια πιθανή συγκυβέρνηση από τις “Αριστερές” σύντομα θα ματαιωθούν. Επιπροσθέτως, με τους προϋπολογισμούς εγκεκριμένους και την υποθήκευση να έχει βρει συνταγματικό καταφύγιο για την αποπληρωμή των πιστωτών (άρθρο 135), λίγα μπορεί κανείς να ελπίζει για μια αντιπολίτευση που θα μπορούσε να ασκήσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο ήδη έχει υπάρξει ως εφαρμοστής των εντολών της ολιγαρχίας. Θα έχουν μια πιο βολική θέση οι Ποδέμος, που μπορούν να κρύβονται πίσω από ένα πειθαρχημένο και “υπεύθυνο” Σοσιαλιστικό Κόμμα, για να ασκούν “αντιπολίτευση εξ αριστερών”, χωρίς να λερώνουν τα χέρια τους σε τομείς “του κράτους”, και να ολοκληρώσουν έτσι το προσπέρασμα: όμως, στο μεταξύ, οι διοικήσεις “της αλλαγής” σε δήμους και αυτόνομες περιφέρειες θα αντιμετωπίζουν οικονομικούς περιορισμούς που θα επιβάλλει το Μονκλόα (σ.parapoda: η έδρα του πρωθυπουργού) και, σε κάθε περίπτωση, οι του Ποδέμος δε θα κάνουν τίποτε παρά να παρατείνουν το χρόνο μέχρι να ανακαλύψουν τη σκληρή πραγματικότητα: ότι η αποστράτευση του λαού και η αποδιοργάνωση της αριστεράς είναι ένα ακριβό τίμημα που οι πέντε εκατομμύρια ψηφοφόροι τους έχουν πληρώσει για να επιτευχθούν τέτοια αδύναμα πολιτικά αποτελέσματα.

Ωστόσο, αναμφίβολα, υπάρχει χώρος για ελπίδα. Παρότι το νέο πολιτικό σκηνικό δεν είναι, εκ των προτέρων, το πιο ευνοικό για μια γρήγορη αποσύνθεση της σοσιαλδημοκρατίας και των “κινημάτων των πολιτών”· παρότι είναι προφανές πως η θεσμοποιημένη διαφθορά χαίρει σημαντικής εκλογικής στήριξης, χάρη στα εκτεταμένα πελατειακά δίκτυα και την αποστράτευση και αποπολιτικοποίηση οι οποίες έχουν κληρονομηθεί από το φρανκισμό και έχουν ενταθεί κατά τα χρόνια της κατευθυνόμενης δημοκρατίας· παρότι, τέλος, καθίσταται προφανές πως ο ρεβιζιονισμός και η σοσιαλδημοκρατία έχουν οδηγήσει τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων να αποδίδει στην ψήφο του μια άμεση αξία χρήσης, με τα απογοητευτικά αυτά αποτελέσματα που γνωρίζουν όλοι κατά τα τελευταία 40 χρόνια, παρ’ όλα αυτά, οι εκλογές της 20ής Δεκέμβρη αποτέλεσαν ένα βήμα εμπρός, προς την αποσαφήνιση της κατάστασης και την οριοθέτηση των αντίστοιχων στρατοπέδων. Επιπρόσθετα σε αυτό, θα βαρύνουν περισσότερο οι συνέπειες από τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που οι Βρυξέλλες εδώ και καιρό απαιτούν και των οποίων η έναρξη της εφαρμογής, που είχε αναβληθεί ως τώρα, δεδομένης της σειράς εκλογών που τώρα τελειώνει, δεν παίρνει άλλη παράταση. Ανοίγει, επομένως, μια νέα φάση, στην οποία είναι απαραίτητο να προωθηθεί η ανασύνθεση των δυνάμεων που διάκεινται υπέρ της ρήξης και στην οποία, ταυτόχρονα, θα είναι απαραίτητη η διεξαγωγή έντονης πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό των πολιτικών κινημάτων “των πολιτών” τα οποία, όπως το Σοσιαλιστικό Κόμμα τη δεκαετία του ’80, επιθυμούν να αποτελούν το “κοινό σπίτι” της αριστεράς για ν ατην παραδώσουν χειροπόδαρα δεμένη στην ολιγαρχία.

Απέναντι σε αυτά τα δύο καθήκοντα, οι μαρξιστές-λενινιστές θα διεξάγουμε μια σκληρή δουλειά και θα εργαστούμε για τη στράτευση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού αγωνιστών και οργανώσεων, για την ενότητα των κομμουνιστών και για το σχηματισμό ενός Λαϊκού Μετώπου για τη Δημοκρατία.

21 Δεκέμβρη 2015

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό)

Κομμουνιστική Νεολαία Ισπανίας (μαρξιστική – λενινιστική)

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

III (VIII) Συνέδριο του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Απόσπασμα από την ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μ-λ) με αφορμή το III (VIII) Συνέδριο του Κόμματος.

Γιορτάσαμε το Τρίτο Συνέδριο μας αυτή τη νέα περίοδο της ύπαρξης του κόμματος, μετά την ανασυγκρότησή του το 2006, μέσα σε μια σκληρή πολιτική και κοινωνική κατάσταση. Μετά από επτά χρόνια καπιταλιστικής κρίσης και άγριων περικοπών των δικαιωμάτων, η απειλή της συνέχισης της επίθεσης κρέμεται πάνω από την τάξη μας, χωρίς να υπάρχει ένδειξη της ύπαρξης αποτελεσματικής αντιμετώπισης της ανεργίας και της φτώχειας, παρά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης και τις τυμπανοκρουσίες.

Η εργατική τάξη και οι λαοί της Ισπανίας, δεν έχουν αποδεχθεί παθητικά την πλημμύρα των επιθέσεων στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Για πάνω από τέσσερα χρόνια δυναμικές εργατολαϊκές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας έχουν πραγματοποιηθεί με μεγάλη συμμετοχή καθώς και τρεις γενικές απεργίες: σε αυτές, προστίθενται οι διαδηλώσεις ενάντια στο pensionazo, για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, οι διαδηλώσεις αξιοπρέπειας και οι μεγάλες λαϊκές διαδηλώσεις τον περασμένο Ιούνιο, όπου είχαμε ενεργητική παρουσία των κομμουνιστές όλων των οργανώσεων του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ). Υπήρξαν στιγμές ενότητας και μαχητικότητας, αλλά και πολιτικοποίησης, όπως είχαμε τονίσει.

[…]

Συντρόφισσες και σύντροφοι, στον αγώνα!
Ζήτω ο μαρξισμός-λενινισμός!
Ζήτω το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)!

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Σχετικά με την παραίτηση του Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων (απόσπασμα)

Με την παραίτηση του Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων, το καθεστώς έχει ξεκινήσει ελιγμούς με στόχο να εξασφαλίσει τη συνέχεια της μοναρχίας.

Η είδηση ​​της παραίτησης του Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων είναι η κορύφωση της διαδικασίας αποσύνθεσης του καθεστώτος. Αν και δεν έχουν διευκρινιστεί πλήρως , μέχρι τη αυτή τη στιγμή , οι λόγοι που το Στέμμα και η κυβέρνηση πήραν αυτή την πρωτοβουλία, οι αιτίες είναι σαφείς και υπήρχε η αίσθηση, για χρόνια, ότι ετοίμαζαν αυτόν τον ελιγμό: το σύστημα βρίσκεται σε αποσύνθεση, με πρωτοφανή κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά έχει γίνει κοινωνική και τελικά πολιτική. Η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των μαζών στο καθεστώς των 78 , συμπεριλαμβανομένης της αύξησης της υποστήριξης για την ανεξαρτησία της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων , έχει οδηγήσει στην τεράστια πτώση των ψηφοφόρων των δύο μεγάλων κομμάτων της ολιγαρχίας στις Ευρωεκλογές, σημαίνοντας το καμπανάκι του κινδύνου για το κεφάλαιο και τους λακέδες του .
[...]

Κάτω το μοναρχικό καθεστώς !
Ενότητα της Αριστεράς για την Τρίτη Δημοκρατία!

Γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Ισπανίας (μ- λ)

Διαβάστε Περισσότερα »

Επανακυκλοφορεί: “Το ζήτημα των εθνικοτήτων της Ισπανίας”

Το πολύ χρήσιμο βιβλίο “Το ζήτημα των εθνικοτήτων της Ισπανίας” (El Problema de las nacionalidades en España) με πρόλογο του συντρόφου Raul Marco επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Aurora 17. Το βιβλίο είναι γραμμένο στα Ισπανικά.

Η έκδοση αποτελεί ανατύπωση, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά την πρώτη έκδοση, ωστόσο το ζήτημα το οποίο πραγματεύεται παραμένει επίκαιρο και στην πρώτη γραμμή των πολιτικών και ιδεολογικών ζητημάτων για τις εθνικότητες και τα έθνη της Ισπανίας.

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο: "... μόνο στο πλαίσιο μιας Λαϊκής Δημοκρατίας μπορεί να επιλυθεί με επιτυχία, σύμφωνα με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των λαών, της εργατικής τάξης, των εργαζομένων και όχι όπως υπαγορεύουν οι ελιγμοί της αστικής τάξης και της ολιγαρχίας.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Γενική απεργία κατά της κυβερνητικής πολιτικής

 

Το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) καλεί όλες τις οργανώσεις και τους ακτιβιστές να κινητοποιηθούν για προετοιμασία Γενικής Απεργίας, να συνεργαστούν και να βοηθήσουν ώστε να πετύχει και να γίνει ένα σημαντικό βήμα για την εργατική τάξη και τη λαϊκή πάλη.

Εμπρός για Γενική Απεργία!

Το μέλλον ανήκει στους εργάτες!

7 του Οκτώβρη 2012

Η Γραμματεία του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Η κυβέρνηση Ραχόι είναι παράνομη! ΝΑ ΦΥΓΕΙ!

Αφήστε τον να φύγει και μαζί του και το σύνολο της αγέλης των ψευτών και τον αντιδραστικών χαρακτήρα, όπως οι Saenz de Santa Maria, Cospedal, Gallardón, Wert, Guindos, κλπ, κλπ, που βυθίζουν τη χώρα στην εξαθλίωση. Η κρίση πλήττει όλο και περισσότερο, αλλά όχι  αυτούς που  την δημιούργησαν, αλλά όσους υποφέρουν, όπως οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι γυναίκες, οι εργαζόμενες τάξεις. […] Ο Ραχόι και οι υπουργοί του δεν έχουν εκπληρώσει ούτε μία από τις υποσχέσεις του κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Είπαν ψέματα, γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσουν να πετύχουν. Είναι μια παράνομη κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που πρέπει να φύγει, εάν δεν πέσει από μόνη της.

[…] Η Ευρωπαϊκή ένωση δείχνει ότι δεν είνια μια ένωση των λαών, αλλά ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός που καθοδηγείται από τη Γερμανία. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ισπανία αυξάνεται ο αριθμός των νεοναζιστικών κινημάτων με ξενοφοβικές εξαγγελίες, ο ρατσιστικό ο οποίος ενισχύεται από το PP σε δήμους και περιφέρειες που έχει στον έλεγχό του.

[…] Πρέπει να έχουμε επίγνωση ότι δεν είναι δυνατόν να τερματιστεί αυτή η κατάσταση και να αρθρωθεί μια πολιτική ευνοϊκή για τα λαϊκά συμφέροντα, χωρίς ρήξη με το νομικό και θεσμικό πλαίσιο του Συντάγματος του 1978, είναι αναγκαία η ανατροπή της μοναρχίας των κληρονόμων του Franco. […]

Για την Τρίτη Δημοκρατία! Ζήτω η Λαϊκή Ενότητα!

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους Αστουριανούς κομμουνιστές

17 Ιουνίου 2011

Αγαπητοί σύντροφοι,

εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας με τους Αστουριανούς συντρόφους που αυθαίρετα συνελήφθησαν στις 14 Ιουνίου.

Καθώς ο ιμπεριαλισμός αυξάνει την πίεση του ενάντια στους εργάτες και τους λαούς του κόσμου, εντείνονται και οι προσπάθειές τους για να αποτινάξουν το ζυγό του ιμπεριαλισμού […] Είναι σίγουρα κρίσιμες στιγμές αυτές που ζούμε και φαίνεται και πιο καθαρά ο αντιδραστικό χαρακτήρας του καθεστώτος που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχεια, με δημοκρατικό μανδύα, της πιο στυγνής δικτατορίας που έχει ρημάξει τη χώρα της Ισπανίας: της Φρανκικής δικτατορίας η οποία τελείωσε όπως ξεκίνησε, σκοτώνοντας πέντε αντιφασίστες μαχητές, η 27η Σεπτεμβρίου 1975, τρία μέλη του κόμματός μας.

Κομμουνιστικούς χαιρετισμούς,

Γραμματεία της ΚΕ του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Να προωθήσουμε την εξέγερση για τον εκδημοκρατισμό και τη Δημοκρατία! (αποσπάσματα)

«Το λένε δημοκρατία και δεν είναι», ήταν η κραυγή εκατομμυρίων ανθρώπων ενάντια στο πόλεμο και τη δυστυχία του, πριν από οκτώ χρόνια. [...] Ο Θαπατέρο κέρδισε μια νίκη που δε τη περίμενε και δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί, διότι δεν ήταν δική του, αλλά του λαού που δεν πίστευε στην ανύπαρκτη δημοκρατία, η οποία στηρίζει την πραγματική δύναμή της σε μια χούφτα βασιλικούς (του Οίκου των Βουρβόνων), οι ίδιοι που μεγάλωσαν στη σκιά του Φράνκο για να συνεχίσουν να κινούν τα νήματα της πλοκής, σε αυτή τη φάρσα των βασιλικών, του ιερατείου, των αξιωματικών και των αδίστακτων εισοδηματιών. Ένας λαός, που δεν μπορούσε ούτε να βρει τον τρόπο για να εκτονώσει την οργή του.

Ακόμη και τότε, οι άνθρωποι άρχισαν να νιώθουν ότι η δημοκρατία για την οποία αγωνίστηκαν αυτοί και οι γονείς τους, εξ αιτίας της προδοσίας της ολιγαρχίας, είχε χάσει την αρχική της σημασία, είχε γίνει νεκρό γράμμα. Η ρεφορμιστική αριστερά έχει αποτύχει να δώσει απάντηση σε αυτή την τάση. Όχι ότι πραγματικά το ήθελε, αφού είναι προφανές τι συμβαίνει: έχει παρατηρήσει ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ευαισθητοποίηση του λαού, η οποία προωθεί τις σημαντικές αλλαγές, τόσο αρχίζουν να τίθενται ερωτήματα που δεν τα περιμένει και δεν μπορεί να τα απαντήσει. Ο θυμός επί οκτώ χρόνια εκφράζεται από την απογοήτευση, αφού η αριστερά, ανάξια του ονόματός της, συνεχίζει να στηρίζει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Τελικά, όταν φτάσαμε στο κατώφλι μιας ακόμα εκλογικής διαδικασίας, όπου, όπως και οι υπόλοιπες, είχαν στόχο να ανανεώσουν την νομιμοποίηση του δημοκρατικού κενού, τότε η οργή ξεχείλισε. Από τη μία πλευρά τα σκουπίδια και από την άλλη ο Λαός, με κεφαλαίο λάμδα [...].

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι περίεργο που οι απλοί πολίτες της αξιοπρέπειας που είναι συγκεντρωμένοι στη Puerta del Sol, το κέντρο των μεγάλων γεγονότων της ιστορίας μας, ρίχνει την αποστροφή του στο πρόσωπο όλων αυτών που υποστηρίζουν αυτό το σύστημα; Ένα από τα συνθήματα που ζυμώθηκε την πλατεία είναι «δεν είμαστε ενάντια στο σύστημα, το σύστημα είναι εναντίον μας».
[...]

Στην Puerta del Sol υπάρχουν συγκινήσεις και συναισθήματα. Φυσικά! Τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς, δεδομένου ότι έχουν φέρει τον κόσμο σε αδιέξοδο; Ωστόσο, οι συγκινήσεις και τα συναισθήματα είναι οι βάσεις της πολιτικής συνείδησης. Και οι χιλιάδες πολίτες οι οποίοι γεμίζουν την πλατεία κατά κύματα, θα βρουν τις λέξεις, τους όρους που προσδιορίζουν με αξιώσεις την αποστροφή τους, τον κορεσμό τους από όλη αυτή την εξαπάτηση.

“Δεν είμαστε απολιτικοί, κάνουμε πολιτική”, δήλωσε ένας από τους συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις. Και τι γίνεται αν αυτό είναι αλήθεια! Σιγά σιγά οι μάζες θα αποστάξουν τις καταγγελίες τους σε αιτήματα και προγράμματα. [...]

Είμαστε ακομμάτιστοι, λένε. Θα περίμενε κανείς μια άλλη απάντηση, όταν στην ισπανική πολιτική κυριαρχούν τα σκουπίδια, όταν τα κόμματα συναγωνίζονται για μερικά ψηφαλάκια και είναι παραδείγματα της συνενοχής και της δειλίας; Φυσικά δεν είναι όλοι ίδιοι! Είναι σαφές ότι το Κόμμα μας, για παράδειγμα, αγωνίστηκε πάντοτε (και πολλές φορές κόντρα στο ρεύμα) ενάντια στην αυταρχική δημοκρατία, για πραγματική δημοκρατία, λαϊκή δημοκρατία. [...]

[...] Ο λαός αγωνίζεται για να πραγματοποιήσει ένα σύνθημα το οποίο είναι και δικό μας: ενάντια στο ολιγαρχικό μπλοκ, εναντία στη διεφθαρμένη εξουσία, υψώστε ένα λαϊκό μέτωπο. [...]
Προσδιορίστε το κοινό εχθρό, τα υπόλοιπα θα έρθουν, δώστε χρόνο, αφήστε το λαό να ζήσει τη δική τους εμπειρία. [...]

Κάποιοι εξυπνάκιδες ψάχνουν να βρουν ποιες δυνάμεις κρύβονται πίσω από την σημερινή καταιγίδα. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο: Όποιο και να ήταν το σπίρτο που άναψε τη φωτιά εμείς θα πρέπει να δούμε πως θα την εξαπλώσουμε.

20 Μάη 2011
Γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μ-λ)

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακοίνωση της Γραμματείας του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) για τις δημοτικές εκλογές (αποσπάσματα)

Η Γραμματεία της ΚΕ του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) εξέδωσε ανακοίνωση με ημερομηνία 23 Μάη με τίτλο “Για τις εκλογές στις 22 Μάη” η οποία ξεκινάει με την διαπίστωση ότι “το αποτέλεσμα των δημοτικών και τοπικών εκλογών δε δέχεται διαφορετικές αναγνώσεις, είναι μια ηχηρή νίκη της δεξιάς και μάλιστα συντριπτική. Και όχι μόνο λόγω της συντριπτικής ανόδου του Λαϊκού Κόμματος (ΡΡ), αλλά και λόγω της εισόδου στο προσκήνιο του κόμματος Ενότητα, Πρόοδος και Δημοκρατία (UPyD)” και συνεχίζει “Είναι αλήθεια ότι η Ενωμένη Αριστερά (IU) αύξησε τα ποσοστά της αλλά μόνο κατά μια μονάδα σε εθνικό επίπεδο, χάνοντας μάλιστα ένα σημαντικό κάστρο, την Κόρντοβα” […] “Παρερμηνείες δε μπορούν να γίνουν: Η Ισπανία έκανε δεξιά στροφή” […] “Ο εχθρός θα έχει μεγαλύτερη ελευθερία να εφαρμόσει το πρόγραμμα της εξόντωσης των κατακτήσεων του προλεταριάτου”. [..] “Μετά από αυτή την ήττα είναι σαφέστερο το σύνθημα ενάντια ότι ενάντια στο μπλοκ της ολιγαρχίας και της δεξιάς, υψώστε το μπλοκ του λαού και της Δημοκρατίας”.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακοινώσεις της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Στις 20 Μάη συνεδρίασε η Γραμματεία της ΚΕ του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) για να συζητήσει τρέχοντα ζητήματα. Εξέδωσε δυο ανακοινώσεις: Μια με τίτλο "Να προωθήσουμε την εξέγερση για τον εκδημοκρατισμό και τη Δημοκρατία" για τις λαϊκές κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα αυτή την εποχή στην Ισπανία και η οποία καταλήγει "κάποιοι εξυπνάκιδες ψάχνουν να βρουν ποιες δυνάμεις κρύβονται πίσω από την σημερινή καταιγίδα. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο: Όποιο και να ήταν το σπίρτο που άναψε τη φωτιά εμείς θα πρέπει να δούμε πως θα την εξαπλώσουμε".

Η δεύτερη ανακοίνωση έχει τίτλο "Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές στις 22 Μάη" η οποία αναφέρει: "Οι εκλογές στις 22 του μήνα θα πρέπει να γίνουν η απαρχή μια οργανωμένης πάλης ενάντια στον κοινό εχθρό: Την ολιγαρχία και το καθεστώς της. Όπου υπάρχουν ήδη διεργασίες που το καταγράφουν αυτό στο πρόγραμμά τους, χωρίς αμφιβολία: πρέπει να τις στηρίξουμε".

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακοινωθέν του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μ-λ) για την κινητοποίηση της 9ης Σεπτέμβρη (αποσπάσματα)

Μια άλλη πολιτική είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης. […]

Η αναγκαία άλλη πολιτική είναι εφικτή, εάν αυξηθούν τα έσοδα, παταχθεί η σκανδαλώδης φοροδιαφυγής του μεγάλου κεφαλαίου άνω των 70.000 εκατ. ευρώ ετησίως, αυξηθούν οι φόρων για να υψηλότερα εισοδήματα, τα οποία σήμερα απολαμβάνουν φορολογικές απαλλαγές και έχουν τεράστια οφέλη.
Ο Θαπατέρο και η κυβέρνησής του, ωστόσο, αποφάσισε να ακολουθήσει άλλο μονοπάτι […] 1800 είναι οι οικογένειες που ελέγχουν περισσότερο από το 80% του ΑΕΠ στην Ισπανία, οι οποίες, χάρη στη συναίνεση των κοινοβουλευτικών δυνάμεων έχουν ενισχυθεί.

Η κρίση είναι ευρέως διαδεδομένη και έχει διεθνή εμβέλεια, ναι, αλλά στην Ισπανία είναι ιδιαίτερα σοβαρή και προκαλεί μια ιδιαίτερα δραματικές κοινωνικές συνέπειες, όσον αφορά την ανεργία, την εργασιακή ανασφάλεια και την υποβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας εκατομμυρίων ανθρώπων, λόγω της δομής του μοντέλου των οικονομικών και βιομηχανικών σχέσεων  που έχει επιβληθεί στη χώρα μας,  […]

Περισσότερο από το 90% του Κοινοβουλίου στηρίζει τη βάναυση επίθεση εναντίον εργαζομένων, στέκεται ανοικτά στον στρατόπεδο των Díaz Ferran και σία. […]
Οι εργαζόμενοι πρέπει, ως εκ τούτου, αρχίζουν να μεταφράσουν τα κοινωνικά και εργασιακά τα συμφέροντα τους σε πολιτικό επίπεδο, να εργαστούν για την ενότητα της αριστεράς γύρω από ένα πρόγραμμα για ρήξη με τη διαπλοκή  ηγετών, ολιγαρχίας και διεφθαρμένων πολιτικών οι οποίοι αγνοούν τα ελάχιστα πρότυπα της δημοκρατίας. Οφείλουμε να προετοιμάσουμε τις συνθήκες στο άμεσο μέλλον, να ξεπεράσουμε το περιορισμένη τρέχον πλαίσιο πολιτικής  […]

Γι’ αυτό το λόγο, τώρα προέχει η ενίσχυση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, τα οποία εργάζονται ακούραστα για την ενότητα και να οργανωθεί η γενική απεργία της 29η του Σεπτέμβρη ώστε να είναι μια ισχυρή απάντηση ενάντια στο κεφάλαιο. Δεν είναι μια μάχη, αλλά η αρχή της ταξικής αντιπαράθεσης […]

Ο αγώνας θα είναι μακρύς και δύσβατος. […]

ΖΗΤΩ η Ενότητα της εργατικής τάξης!

ΟΡΓΑΝΩΣΤΕ τη γενική απεργία της 29ης Σεπτεμβρίου!

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ενάντια στο κεφάλαιο και τους υπηρέτες του!

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (μ-λ)

Διαβάστε Περισσότερα »

Για την εκεχειρία της ΕΤΑ (κεντρικά σημεία)

Κυκλοφορεί ανακοίνωση της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) με ημερομηνία 6 Σεπτέμβρη τίτλο “Για την εκεχειρία της ΕΤΑ”.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση η εκεχειρία στρατιωτικών επιχειρήσεων της Βασκικής οργάνωσης ΕΤΑ δεν είναι κάτι καινούριο στις ήδη υπάρχουσες θέσεις της. “Σήμερα όπως και χθες, η ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στα ΜΜΕ δεν προχωράει ούτε ένα χιλιοστό από τις συνηθισμένες τοποθετήσεις τους. Η επιμονή τους να μη βλέπουν παραπέρα από τον βασκικό λαό για τον οποίο «έφτασε η ώρα να πραγματοποιήσει την πολιτική αλλαγή», η τύφλωση του να περιορίζουν τον αγώνα στην οικοδόμηση «του δημοκρατικού πλαισίου της Χώρας Βάσκων» αντιπροσωπεύουν για μία ακόμη φορά τη θέση ενός ριζοσπαστικού τμήματος της βασκικής μικροαστικής τάξης, που δεν δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον για την πρόοδο ολόκληρης της εργατικής τάξης της Ισπανίας. Αντίθετα, με τις θέσεις τους σπρώχνουν σημαντικά τμήματα των εργατών να πλησιάσουν τις θέσεις του πιο ετεροχρονισμένου ισπανικού σοβινισμού […] περιορίζοντας την οπτική τους στο χώρο της εθνότητάς τους και εμποδίζοντας με κάθε μέσο την ενότητα της δράσης του προλεταριάτου, όποια κι αν είναι η καταγωγή του”.

“Εν τω μεταξύ, το τμήμα της αστικής τάξης που αντιπροσωπεύει το Βασκικό Εθνικιστικό Κόμμα (PNV) τρίβει τα χέρια του με την παρούσα ανακοίνωση, όχι το περιεχόμενό της, αλλά διότι παρέχει την ιστορική μετάβαση της προσωρινής συμμαχίας τους με την κεντρική κυβέρνηση και, φυσικά, η ταξική πάλη σε σχέση με την οικονομική κρίση στη Χώρα των Βάσκων και τη Ναβάρρα αναπτύσσεται με ιδιαίτερη ένταση. Επίσης, έχουν ένα ιδιαίτερο συμφέρον να μειωθεί η δυναμική της εγχώριας οικονομικής πολιτικής, εφ’ όσον αυτό τους επιτρέπει να διαφεύγουν από το κύριο ζήτημα: τον αγώνα των εργαζομένων.”

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Γραμματείας “Όπως έχει αναφερθεί και άλλες φορές, είναι καθαρός ιδεαλισμός, να προσποίησε –έστω- ότι το Κράτος το οποίο αρνείται τη δημοκρατία σε όλους τους “πολίτες” του θα ενισχύσει την “δημοκρατική διαδικασία” για το Βασκικό λαό. Αυτό το ενδεχόμενο δεν ταιριάζει καθόλου με τις επιδιώξεις της μπουρζουαζίας σε καμία από τις εθνότητες και τις περιοχές, αφού θα στερήσει από την ολιγαρχία ένα σημαντικό της όπλο, να κρατάει το προλεταριάτο διασπασμένο και επιπλέον θα αποτελέσει ένα δημοκρατικό ρήγμα στο νομικό πλαίσιο της μοναρχίας”.

Παρακάτω η ανακοίνωση αναφέρει ότι “Ο αγώνας των λαών για δικαιώματα δεν είναι χωριστός από τον γενικό αγώνα για δημοκρατία και φυσικά για το συμφέρον των Ισπανών εργατών. Αυτές είναι οι παράμετροι που θα οδηγήσουν της δράση του αγωνιστικού Βασκικού προλεταριάτου και όχι η θλιβερές φαντασιώσεις για την επίτευξη “ξεχωριστής ειρήνης” με την Ισπανική ολιγαρχία”.

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν ήταν τρομοκράτες! Ήταν κομμουνιστές, επαναστάτες μαχητές!

Η απόφαση για άρνηση καταβολής αποζημίωσης στη χήρα του Sánchez Bravo την οποία δικαιούταν, είναι απλούστατα μια παλιανθρωπιά. Οι Sánchez Bravo, Baena Alonso και García Sanz, εκτελέστηκαν μετά από μια δίκη-φάρσα κατά την οποία είχαν στερηθεί κάθε πιθανότητας υπεράσπισης, κατά την οποία οι στρατιωτικοί «δικαστές» δεν έφεραν καμία απόδειξη, καμία μαρτυρία. Το πολεμικό συμβούλιο, εξαιρετικά συνοπτικό, κατά το οποίο εφαρμόστηκε ένα διάταγμα με αναδρομικότητα (τα γεγονότα για τα οποία κατηγορούνταν οι σύντροφοί μας συνέβησαν στις 16 Αυγούστου ενώ το διάταγμα υπογράφτηκε στις 26), καταγγέλθηκε από τους παρευρισκόμενους διεθνείς παρατηρητές, ως μια διακωμώδηση κάθε νομικού πολιτισμού. Ήταν μια απόφαση φασιστική, βασισμένη σε κατασκευασμένες αστυνομικές «αποδείξεις». Ο ελβετός δικηγόρος Christian Grobet, ανέφερε στην έκθεσή του ως διεθνούς παρατηρητή:
«Ο γραφών δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει άλλη μια φορά πως τα στοιχειώδη δικαιώματα υπεράσπισης, δηλαδή, το δικαίωμα του κατηγορουμένου να δικαστεί με ισονομία…υποτιμήθηκε στην Ισπανία, με τον πιο χονδροειδή τρόπο. Η δίκη των 5 μελών της FRAP ήταν μια φάρσα..
Είναι προφανές ότι το φρανκικό καθεστώς δεν μπορούσε να αφήσει ατιμώρητο τον εκτελεστή ενός αστυνομικού, ιδιαίτερα μέσα σ’ ένα κλίμα καταστολής σαν το σημερινό που έφτασε σε παροξυσμό με την έκδοση του Αντιτρομοκρατικού Νόμου, ο σκοπός του οποίου είναι να φιμώσει οποιαδήποτε μορφή αντιπολίτευσης.
Ήταν επιτακτικό να βρεθούν ένοχοι για να επιβληθεί μια παραδειγματική τιμωρία και να μην υπόκεινται σε κριτική διάφορα τμήματα του καθεστώτος…Μα είναι πράγματι ένοχα τα μέλη του FRAP (σ.τ.μ. Επαναστατικό Αντιφασιστικό Πατριωτικό Μέτωπο) των οποίων επίκειται η καταδίκη;[…]
Στο γράφοντα δεν είχε δημιουργηθεί ποτέ, από τότε που ξεκίνησε να παρευρίσκεται σε πολιτικές δίκες στην Ισπανία, ένα αίσθημα τόσο έντονο από μια παρακολούθηση μιας τέτοιας δίκης-φάρσας, μια φάρσα κυριολεκτικά καταστροφική, κυρίως αν αναλογιστούμε την τύχη που επιφυλάσσεται στους κατηγορουμένους».
Αυτή ήταν η γενική άποψη, όπως ξεκάθαρα εκτέθηκε από το δικηγόρο του Baena Alosnso, Javier Baselga:
«Γνωρίζαμε ότι τα πάντα είχαν ήδη προαποφασιστεί, χωρίς να αναμένουμε την ετυμηγορία, και χωρίς να περιμένουμε την παράθεση καμίας απόδειξης. Είχαν ήδη ληφθεί οι αποφάσεις. Η δικτατορία, ασκώντας πίεση μέσω των στρατοδικών, είχε λάβει εκ των προτέρων την απόφαση να καταδικάσει σε θάνατο μερικούς ως πολιτική προειδοποίηση και νουθεσία, χωρίς να τι νοιάζει ποιοι ήταν αυτοί και τι είδους αποδείξεις υπήρχαν…
Ο λεγόμενος Νόμος περί Ιστορικής Μνήμης, είναι άλλη μια φάρσα, όπως ήταν και η δίκη των συντρόφων μας, γιατί από αυτόν αποκλείονται όχι μόνο οι αντιφασίστες επαναστάτες αγωνιστές, μα ακόμα και οι αντάρτες που συνέχισαν τον αγώνα τους ενάντια στην δικτατορία, οι αντιφρανκιστές αγωνιστές (διαφόρων ιδεολογιών) που είχαν δολοφονηθεί, όπως ο Grimau, για παράδειγμα.
Αυτή η νέα «δικαστική» φάρσα προέρχεται από ένα καθεστώςτου οποίου η πιο διακεκριμένη προσωπικότητα είχε επιλεχθεί από το δολοφόνο Φράνκο ως διάδοχο, η οποία ορκίστηκε στις Αρχές του Φασιστικού Κινήματος και δεν έχει απαρνηθεί τη θεσμική συμμετοχή της στη δικτατορία: από ένα νομικό σύστημα που αρνήθηκε ως τώρα με μαζικό τρόπο,στους συγγενείς των δεκάδων χιλιάδων δολοφονημένων από τον φρανκισμό, χωρίς δίκη ή θυμάτων δικών-φάρσα όπως αυτή που το 1975 έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα τους συντρόφους μας, το πιο βασικό από τα στοιχειώδη δικαιώματα: αυτό του να μπορέσουν να βρουν τα λείψανα των θυμάτων και να επιτύχουν την πολιτική και νομική καταδίκη του εγκληματικού καθεστώτος που τους δολοφόνησε: από αυτό το ίδιο πολιτικό καθεστώς το οποίο αρνείται με τον εξευτελιστικό Νόμο Ιστορικής Μνήμης και με την άρνησή της καθολικής εφαρμογής της ισονομίας, τη ρητή καταδίκη του φρανκισμού ως ενός καθεστώτος εγκληματικού και τελευταίου εκπροσώπου του ευρωπαϊκού ναζιφασισμού και που επιτρέπει, εξάλλου, οι φρανκιστές δολοφόνοι να επιβάλλουν τον νόμο του συστηματικού και οργανωμένου τρόμου ως κρατική πολιτική, και να παραμένουν ατιμώρητα τα ειδεχθή εγκλήματά τους. Πώς μπορεί να μεταχειρίζονται ως τρομοκράτες οι σύντροφοί μας από αυτούς οι οποίοι παραβιάζουν με αυτό τον τρόπο τις στοιχειωδέστερες αρχές δικαιοσύνης και πολιτικής αξιοπρέπειας; Πώς μπορούν να είναι έγκυρες οι αποφάσεις της Φασιστικής δικαιοσύνης και αστυνομίας και να απαιτούν να γίνονται σεβαστές τέτοιες αυθαίρετες αποφάσεις, σαν κι αυτή που θέλει να δώσει «νομική» εγκυρότητα σε ένα καθεστώς που είχε τον τρόμο ως τη βάση της πολιτικής ασφαλείας της;
«Θεωρώντας πως είναι απαραίτητο τα ανθρώπινα δικαιώματα να προστατεύονται από νομικούς κανόνες, αν θέλουμε να αποφευχθούνοι άνθρωποι να υποχρεωθούν να προσφύγουν, ως τελευταίο καταφύγιο, στην εξέγερση ενάντια στην τυραννία και την καταπίεση» (Προοίμιο της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων».
Η απόφαση που ελήφθη για τον Sánchez Bravo, βασισμένη στα όσα είπε η φρανκική αστυνομία και την ετυμηγορία της δίκης-φάρσα, χρησιμεύει μόνο και απλούστατα στο να επικυρώσει αυτή τη φάρσα, να νομιμοποιήσει τη δικτατορία, να δικαιολογήσει σήμερα αυτούς τους δολοφόνους και αυτή την παρωδία δίκης. Αυτό είναι απλούστατα αναξιοπρεπές και απαράδεκτο.
Με την πιο ενεργητική μας διαμαρτυρία έναντι αυτής της απόφασης, δηλώνουμε για μια ακόμα φορά ότι οι αγωνιστές του FRAP δεν ήταν τρομοκράτες: ήταν επαναστάτες συνεπείς που αντιπάλευαν μια δικτατορία που συνέχιζε να φυλακίζει, να βασανίζει και να δολοφονεί όσους πάλευαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Ήμασταν και είμαστε δημοκράτες που δεν αποδέχονται την επιβολή της μοναρχίας. Δεν απαρνούμαστε την κομμουνιστική μας ένταξη (δεν ήταν όλοι οι αγωνιστές του FRAP κομμουνιστές, μα ήταν οι τρεις δολοφονημένοι), ούτε απαρνούμαστε το παρελθόν μας, αντιθέτως, το αποκαθιστούμε με υπερηφάνεια.
Καλούμε όλες τις προοδευτικές οργανώσεις και προσωπικότητες να καταγγείλουν αυτή τη νέα φάρσα με την οποία, επιμένουμε, δικαιολογείται η φασιστική δικτατορία του Φράνκο και οι φρανκιστές. Διεκδικούμε και υπερασπιζόμαστε τη μνήμη των Sánchez Bravo, Baena Alonso και García Sanz που είναι παραδείγματα επαναστατικής αποφασιστικότητας και κομμουνιστικής διαμόρφωσης.
Μαδρίτη, 8 Ιούλη 2009

Η Γραμματεία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μ-λ)

Σχετικό άρθρο: Πέθανε η Concha Tristán

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέθανε η Concha Tristán

-παραθέτουμε καθυστερημένα την παρακάτω ανακοίνωση για το θάνατο της Concha Tristán.-

Ήρθε η άσχημη είδηση του θανάτου της Tristán López, μέλους του ΚΚΙ (μ-λ) και του FRAP (Επαναστατικό Αντιφασιστικό Πατριωτικό Μέτωπο), η οποία είχε συλληφθεί τον Αύγουστο του 1975 μαζί με τους  José Luis Sánchez Bravo, Ramón García Sanz,  Mª Jesús  Dasca και άλλους συντρόφους με την κατηγορία, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία  για την δολοφονίας ενός υπολοχαγού της πολιτοφυλακής. Η Concha Tristan ήταν τότε νοσοκόμα 21 ετών. Αυτή και οι σύντροφοί της βασανίστηκαν βάναυσα, όπως ήταν σύνηθες επί δικτατορίας του Φράνκο. Παρόλα αυτά, παρέμενει σταθερή στις θέσεις της, αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες στη δίκη παρωδία, σε μια από τις πολλές στις οποίες σύρθηκαν οι σύντροφοί μας και το FRAP, στη δίκη στις 17 Σεπτέμβρη όπου δικάστηκε η 12η ένοπλη ταξιαρχία Goloso (Μαδρίτη) και στην οποία καταδικάστηκαν σε θάνατο χωρίς να προκύψει κανένα στοιχείο εναντίον τους και χωρίς να τους επιτραπεί να υπερασπίσουν τον εαυτό τους, επειδή όλα τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν είχαν απορριφθεί.

Παρ’ όλες τις πιέσεις, οι νεαροί σύντροφοι (η M ª Jesús Dasca είχε μόλις κλείσει τα 20) αρνήθηκαν να ενδώσουν. Περίτανα δηλωσαν πίστη στο ΚΚΙ (μ-λ) και επιβεβαίωσαν τις πολιτικές και ιδεολογικές τους πεποιθήσεις

18 από αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο. Οι Tristan Concha και M ª Jesús Tasca αμνηστεύτηκαν επειδή ήταν έγγυες. Το απόγρυμα της 26ης Σεπτέμβρη κι άλλοι σύντροφοι αμνηστεύτηκαν. 3 εκτελέστηκαν την οπόμενη μέρα: Οι Garcia Sanz, Baena Alonso και  Sanchez Bravo.

Η Tristan, όπως και άλλοι σύντροφοι, είναι παράδειγμα αγωνιστών, δυνατών, πειθαχημένων.

[…]

Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μ-λ)
Φλεβάρης 2009

Διαβάστε Περισσότερα »