Ο γελοίος «θεατρίνος» αλλά ακραία επικίνδυνος τυχοδιώκτης Ναζι-φασίστας ΖΕΛΕΝΣΚΥ – ένας πολυεκατομμυριούχος πουλημένος στις ΗΠΑ, αντί να προχωρήσει σε «συμβιβαστική λύση», «κρατάει» εγκληματικά την Ουκρανία ανάμεσα στις σιδερένιες μυλόπετρες των δυο πυρηνικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ (και ΕΕ) – ΡΩΣΙΑΣ, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ την ολοσχερώς

Όλα τα σημερινά φαινόμενα που παρατηρούνται, εδώ και δεκαετίες, στις πάλαι ποτέ Σοσιαλιστικές χώρες της περιόδου των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ έχουν τη ρίζα τους στον καπιταλισμό, ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΑ στο πισωδρομικό προτσές της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού, που άρχισε μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ (γιατροί-δηλητηρίαση) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ (5 Μάρτη 1953). Στους επόμενους μήνες σημειώνεται ΑΝΑΤΡΟΠΗ της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, με βίαιο φασιστικό πραξικόπημα, απ’ την προδοτική αντεπαναστατική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ. στο ΚΚΣΕ, γεγονός που επιβεβαιώνεται, ανάμεσα στ’ άλλα, και απ’ την πρώτη ανοιχτή επίθεση ενάντια στο ΣΤΑΛΙΝ για «Προσωπολατρία», κλπ., τον Ιούλη 1953, στο κύριο άρθρο της «ΠΡΑΒΔΑ»: «Fuenfzig Jahre Kommunistische Partei der Sowjetunion (1903-1953)», (26 Ιούλη 1953), στο: «Die Presse der Sowjetunion», Hrg. Presseamt beim Ministerpräsidenten der Regierung der DDR, Nr.85, S. 1043, Freitag, 31.Juli 1953). 

Το πισωδρομικό προτσές (στον οικονομικό τομέα) της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ τέλη της δεκαετίας του 1950-αρχές της δεκαετίας 1960: ΕΠΙΣΗΜΑ επικυρώθηκε και επισφραγίστηκε απ’ το αντικομμουνιστικό «22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (Οχτώβρης 1961), εξέλιξη που τελικά τα επόμενα χρόνια οδήγησε αναπόφευκτα την καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική Σοβιετική Ένωση της περιόδου των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ στη διάλυσή της το 1990-91 και στο κομμάτιασμα απ’ το οποίο προήλθαν η ιμπεριαλιστική Ρωσία του ΠΟΥΤΙΝ και τα μικρότερα  καπιταλιστικά κράτη (μαζί και η Ουκρανία). 

Οι μαφιόζοι καπιταλιστές που είχαν διαμορφωθεί ήδη πριν τη διάλυσή της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, άρπαξαν και λεηλάτησαν κυριολεκτικά ολόκληρο τον πλούτο των λαών των χωρών τους – πλούτος που προέρχονταν απ’ την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών.

Στη μετέπειτα περίοδο, αυτοί οι μαφιόζοι πολυεκατομμυριούχοι-δισεκατομμυριούχοι συγκρότησαν την κυρίαρχη διεφθαρμένη μεγαλομαφιόζικη μπουρζουαζία στις διάφορες «Δημοκρατίες» και στην Ουκρανία, εγκαθιδρύοντας: α) στον οικονομικό τομέα, έναν μαφιόζικου τύπου καπιταλισμό, στηριζόμενο σε μια ακρότατης βαρβαρότητας καταπίεση και άγριας εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των πλατιών μαζών, και β) στον πολιτικό τομέα, ένα φασιστικό–Ναζι-φασιστικό καθεστώς, απαγορεύοντας, όπως στην Ουκρανία, όλες τις επαναστατικές οργανώσεις και τα αριστερά ρεφορμιστικά κόμματα, μα ακόμα και πάνω από 10 αντιπολιτευόμενα κόμματα-Οργανώσεις, συμπληρωμένα με την ταυτόχρονη τρομοκρατική δολοφονική δράση πληθώρας χιτλερικών Ναζι-φασιστικών συμμοριών (απαγόρευσης ρώσικης γλώσσας, συλλήψεις, δολοφονίες, φυλακίσεις, κλπ.), συμπληρωμένα όλα αυτά με τη δράση πρακτόρων της CIA και εκπαίδευση στρατιωτικών στελεχών από αξιωματικούς του ΝΑΤΟ, κλπ., κλπ.

Ο πολυεκατομμυριούχος ΖΕΛΕΝΣΚΥ προσπάθησε, μετά την εκλογή του, να αποκρύψει το πραγματικό αποκρουστικό πρόσωπο του Χιτλερικού Ναζι-φασίστα, ενώ ηγούνταν και συνεργάζονταν απ’ την αρχή με το σύνολο των πιο ακραίων αντιδραστικών (εθνικιστές-φασίστες-Ναζι-φασίστες) και αμερικανόδουλων δυνάμεων, που ξεπούλησαν την Ουκρανία, μετατρέποντας την στο πιο άθλιο ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ-ΑΠΟΙΚΙΑ του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Με την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ – και ΟΧΙ ΡΩΣΙΑΣ-ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ – ο  Ναζι-φασίστας ΖΕΛΕΝΣΚΥ περιφέρεται διαδικτυακά, απευθύνοντας διάφορα ανόητα μαθητικά λογύδρια «Ιστορίας» στα κοινοβούλια. Ασυγκράτητος και επιπόλαιος όπως είναι, διαπράττει συνεχώς γκάφες ολκής, που ευτυχώς αποκαλύπτουν, πέραν της απερίγραπτης αγραμματοσύνης, τις φασιστικές-Ναζι-φασιστικές του απόψεις, όπως συνέβη με την «ομιλία»(!) (20.3.2022) προς την Ισραηλινή βουλή, συγκρίνοντας τις σημερινές καταστροφές της Ουκρανίας με το «ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ των Εβραίων» απ’ τους χιτλερικούς Ναζι-φασίστες κατά τη διάρκεια του β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η σύγκριση αυτή ΑΘΩΩΝΕΙ πλήρως τα αποτρόπαια εγκλήματα των χιτλερικών και αποκαλύπτει το Ναζι-φασιστικό αποκρουστικό πρόσωπο του ΖΕΛΕΝΣΚΥ. 

Αυτό προκάλεσε τις  δικαιολογημένες έντονες αντιδράσεις από διάφορους βουλευτές και υπουργούς της αντιδραστικής κυβέρνησης του Ισραήλ με τον πρωθυπουργό ΝΑΦΤΑΛΙ ΜΠΕΝΕΤ να πάρει αποστάσεις και να δηλώσει, μεταξύ άλλων: «απαγορεύεται να συγκρίνει κάποιος το οτιδήποτε με το Ολοκαύτωμα».

Παρά τις μεγάλες καταστροφές της Ουκρανίας, ο Ναζι-φασίστας ΖΕΛΕΝΣΚΥ – αυτή η προκλητικά ξετσίπωτη και κατάπτυστη μαριονέτα των ΗΠΑ – εξακολουθεί να συνεχίζει έναν πόλεμο – που καταστρέφει ολοκληρωτικά τη «χώρα του» – ΠΟΛΕΜΟ που βρίσκεται, αποκλειστικά και ΜΟΝΟ, στην  υπηρεσία των σχεδίων των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών.  

Διαβάστε Περισσότερα »

Νέος ιμπεριαλιστικός αντιδραστικός πόλεμος στην Ευρώπη μα και ευρύτερων διαστάσεων μεταξύ των ισχυρών οικονομικά ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ και της αδύνατης οικονομικά αλλά πυρηνικής δύναμης ΡΩΣΙΑΣ, στο βάθος η αμφισβήτηση της ηγεμονίας των ΗΠΑ από την ΚΙΝΑ.

Η προ πολλού αναμενόμενη – ορατότατη, σε ελάχιστα νοήμονες, τουλάχιστον απ’ το 2014 – εισβολή των στρατευμάτων της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας του Πούτιν στην Ουκρανία εγκαινιάζει την έναρξη του νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου στο έδαφος της Ευρώπης αλλά και ευρύτερα – ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ενός μελλοντικού γ’ παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Μόνο κάποιοι παντελώς αδαείς και εντελώς ανίκανοι, νανοειδούς αναστήματος, πολιτικοί «ηγέτες»(!) ξαφνιάστηκαν. 

Η επέμβαση πρέπει να καταδικαστεί και να αποσυρθούν τα στρατεύματα, συνάμα να καταγγελθούν ο Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκός ιμπεριαλισμός και η αντιδραστική (εθνικιστών-φασιστών-Ναζι-φασιστών) υποτακτική του κυβέρνηση ΖΕΛΕΝΣΚΥ.

Όμως ο συγκεκριμένος πόλεμος ΔΕΝ είναι πόλεμος μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας, όπως ισχυρίζεται η παραπλανητική προπαγάνδα των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκων ιμπεριαλιστών και ο πληρωμένος πράκτοράς τους ΖΕΛΕΝΣΚΥ, για εξαπάτηση των λαών – αντιστρέφοντας εντελώς την πραγματικότητα – αλλά πόλεμος μεταξύ Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών–Ρωσίας, με τραγικότατο ΘΥΜΑ τους λαούς της Ουκρανίας. 

Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός – είναι αναγκαίο και σημαντικότατο να υπενθυμιστεί ότι παραμένει ακόμα, προς το παρόν, η κυρίαρχη ιμπεριαλιστική δύναμη παρόλο που βρίσκεται σε κατιούσα πορεία – για να διατηρήσει την απειλούμενη ηγεμονία της, επέλεξε το ποιο ακραίας επιθετικότητας στρατηγικό σχέδιο ολοκληρωτικής «περικύκλωσης» της αδύνατης οικονομικά αλλά πυρηνικής δύναμης ιμπεριαλιστικής Ρωσίας με ΔΥΟ επιμέρους βασικούς στόχους: πρώτο, την πλήρη ΑΠΟΚΟΠΗ της Ρωσίας από τη θάλασσα, τη Βαλτική και τη Μαύρη θάλασσα, και δεύτερο, την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στα σύνορά της, στο έδαφος της Ουκρανίας, με ΟΡΓΑΝΟ την κυβέρνηση ΖΕΛΕΝΣΚΥ: επιθετικές ενέργειες που προκάλεσαν την αναμενόμενη απάντηση της Ρωσίας και το αναπόφευκτο ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου ΗΠΑ-Ρωσίας στο έδαφος της Ουκρανίας.

Ο πόλεμος αυτός ΔΕΝ έχει καμία απολύτως σχέση με το χαρακτήρα του β’ παγκόσμιου πολέμου, που ξεκίνησε μεν ως «ιμπεριαλιστικός», μετατράπηκε όμως στην πορεία σε «αντιφασιστικό-απελευθερωτικό» (ΣΤΑΛΙΝ-Γ’ΚΔ-ΚΚΕ): «η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο … δυνάμωσε – τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου», σελ.10, Στάλιν: «ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΛΟΓΕΙΣ ΜΟΥ» 9 Φλεβάρη 1946 («Τα νέα βιβλία» Α.Ε. Αθήνα 1946) – προφανώς σε πλήρη αντίθεση με τις αντιμαρξιστικές ατεκμηρίωτες αερολογίες της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής-τροτσκιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ περί «β’ παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου»(!) («Ρ» 19/4/2015, σελ. 17-24).

Ακριβώς ΑΝΤΙΘΕΤΑ: ο νέος αντιδραστικός πόλεμος είναι ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ και απ’ τις ΔΥΟ πλευρές, προϊόν της κρίσης του καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικού κόσμου και της όξυνσης των αντιθέσεων μεταξύ των σημερινών ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και του σφοδρότατου ανταγωνισμού για το ξαναμοίρασα του κόσμου, των σφαιρών  επιρροής, αγορών, κλπ. που επιπλέον οδηγεί στην αναδιοργάνωση των παλιών και συγκρότηση νέων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Και είναι ιμπεριαλιστικός, επειδή σ’ αυτόν αντιπαρατίθενται-συγκρούονται ΔΥΟ ιμπεριαλιστικά μπλοκ: εκείνο της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας του ΠΟΥΤΙΝ κλπ. αδύνατης οικονομικά (επιπέδου Ιταλίας) αλλά ισχυρής πυρηνικής δύναμης και των ΗΠΑ-Αγγλίας-ΕΕ (κυρίως Γερμανίας-Γαλλίας) μαζί με ολόκληρη τη «στρατιά» των ΝΑΤΟϊκών χωρών της Ευρώπης, της πυρηνικής δύναμης των ΗΠΑ και ισχυρής οικονομικά, που έχει την πρωτοκαθεδρία στον ιμπεριαλιστικό κόσμο και προσπαθούν να διατηρήσουν την ΗΓΕΜΟΝΙΑ τους – ηγεμονία που αμφισβητείται άμεσα και απειλείται σοβαρά  από την ισχυρή και διαρκώς ανερχόμενη οικονομία της ιμπεριαλιστικής Κίνας, μ’ αποτέλεσμα να σημειώνεται ΠΟΛΥ μεγάλη αύξηση της επιθετικότητας των ΗΠΑ: ΑΚΡΙΒΩΣ εξαιτίας  της με «νύχια και με δόντια» διατήρησης της ηγεμονίας τους, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο, αποθρασυνόμενες, να απειλούν ευθέως την Κίνα για τη στάση της απέναντι στη Ρωσία. 

Πρέπει με έμφαση να υπογραμμιστεί και να προσεχτεί ιδιαίτερα, ότι οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ μετέφεραν τον πόλεμο σε ευρωπαϊκό έδαφος – κι’ αυτό είναι αναγκαίο να συνειδητοποιηθεί απ’ την εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης – και επιπλέον πολεμούν δι’ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ: την ένοπλη ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΗ τους,τις ακραία ξενόδουλες-ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΔΟΥΛΕΣ εθελοντικά πουλημένες στις ΗΠΑ – και ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτό, ΠΡΟΔΟΤΩΝ των εθνικών συμφερόντων της Ουκρανίας – συνασπισμένες αντιδραστικές δυνάμεις των εθνικιστών-φασιστών και Ναζι-φασιστών της κυβέρνησης του ανόητου και εντελώς ανίκανου αλλά αδίστακτου τυχοδιώκτη «πολιτικού»(!), γελοίου κωμικού «θεατρίνου» ΒΟΛΟΝΤΙΜΙΡ ΖΕΛΕΝΣΚΥ, ο οποίος ΑΝΤΙ να «κρατήσει» την Ουκρανία ΕΞΩ και μακριά απ’ τον ανταγωνισμό των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και τον πόλεμο, την «έσπρωξε» τελείως ανεύθυνα και τυχοδιωκτικά στις πελώριες ατσαλένιες μυλόπετρες των ιμπεριαλιστικών πυρηνικών δυνάμεων ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ, μ’ αποτέλεσμα την ολοκληρωτική σύνθλιψη και ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της, μα και τη μεγάλη τραγωδία των πολλών εκατομμυρίων λαών της Ουκρανίας και το ακόμα μεγαλύτερο δράμα μερικών εκατομμυρίων προσφύγων.

Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ολοκληρωτικά την ως τώρα ΑΠΟΙΚΙΑ-ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ τους Ουκρανία στην πολεμική σύγκρουσή τους με τη Ρωσία, επειδή με βάση τα πραγματικά σημερινά ΔΕΔΟΜΕΝΑ δηλ. τη βέβαιη στρατιωτική ήττα του ουκρανικού μισθοφορικού στρατού των ΗΠΑ από τις πολύ υπέρτερες ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις, ΔΕΝ μπορούν πλέον μελλοντικά να ΕΛΕΓΞΟΥΝ την Ουκρανία σε κανένα επίπεδο, και ακριβώς γι’ αυτό έχουν επιλέξει να την καταστρέψουν ολοσχερώς με την παράταση του πολέμου στο έδαφος της (στέλνοντας συνεχώς όπλα) με ΟΡΓΑΝΟ τους, την άθλια υποτακτική τους μαριονέτα, την προδοτική κυβέρνηση ΒΟΛΟΝΤΙΜΙΡ ΖΕΛΕΝΣΚΥ. Επιπλέον ο ΖΕΛΕΝΣΚΥ μετέτρεψε, με φασιστική ΒΙΑ, ολόκληρο το λαό (ακριβέστερα τους λαούς) της Ουκρανίας σε ΜΙΣΘΟΦΟΡΟ του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, πρωτοφανές στην ιστορία.  

Πριν τον πόλεμο, πέραν της αντιδραστικότητάς τους, οι ουκρανικές κυβερνήσεις και η κυβέρνηση ΖΕΛΕΝΣΚΥ («θεατρίνος» και όχι πολιτικός), ένας εντελώς ανίκανος και παντελώς αδαής περί τα «πολιτικά-οικονομικά» αλλά και τα διεθνή γεωπολιτικά, κλπ. ζητήματα, επέμεναν να προσχωρήσουν στο ΝΑΤΟ αγνοώντας αφελώς και ανόητα το πασιφανέστατο-πασίγνωστο: ΚΑΜΙΑ μα ΚΑΜΙΑ χώρα ΔΕΝ πρόκειται ΠΟΤΕ να δεχθεί εθελοντικά την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στο υπογάστριό της – και μάλιστα μια πυρηνική δύναμη, στην προκειμένη περίπτωση η ιμπεριαλιστική Ρωσία – πράγμα που κατέστησε αναπόφευκτη την πολεμική σύγκρουση στο έδαφος της Ουκρανίας και όχι κάπου κοντά στη μακρινή Αμερική.

Τώρα, ο ΖΕΛΕΝΣΚΥ εξακολουθεί να συνεχίζει έναν πόλεμο – που καταστρέφει ολοκληρωτικά τη «χώρα του» – ΠΟΛΕΜΟ, αποκλειστικά και ΜΟΝΟ, στην  υπηρεσία των σχεδίων των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών, ενώ με την επιμονή του να ενταχθεί η Ουκρανία μελλοντικά στο ΝΑΤΟ, και ακόμα χειρότερα με την ανόητα διαρκώς επαναλαμβανόμενη πρότασή του να εμπλακεί το ΝΑΤΟ άμεσα στην Ουκρανία ξεπερνάει κατά πολύ, σε πολεμικό τυχοδιωκτισμό, ακόμα και τα αφεντικά του Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκούς ιμπεριαλιστές. Ταυτόχρονα έχει αρχίσει να «περιφέρεται», ως εξαθλιωμένο «δαρμένο κουταβάκι» απ’ τα αφεντικά του, διαδικτυακά σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, παρουσιάζοντας τον καταστροφικό πόλεμο ως «κουκλοθέατρο»(!) με άφθαστης γελοιότητας κλαψιάρικες-θεατρινίστηκες πόζες, συνοδευόμενες από μελοδραματικά μαθητικά λογύδρια. Και αυτή η προδοτική στάση της πρωτοφανούς εγκληματικής ανευθυνότητας και της απίστευτης δουλοπρέπειας, διαφημίζεται, με προκλητικότατη θρασύτητα, απ’ το κατάπτυστο αυτό πειθήνιο ανδρείκελο των ΗΠΑ ως «πατριωτισμός»(!!!), δηλ «πατριωτισμός» της νεο-αποικιοκρατίας των αμερικανών ιμπεριαλιστών.   

       

Ο ΝΕΟΣ αντιδραστικός ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι ΕΧΘΡΟΣ του παγκόσμιου προλεταριάτου, της εργατικής τάξης και των λαών ΟΛΩΝ των χωρών, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων των δυο ιμπεριαλιστικών μπλοκ. Και γι’ αυτόν τον πόλεμο ισχύουν οι θέσεις του ΛΕΝΙΝ: «το μοναδικό σωστό προλεταριακό σύνθημα είναι η μετατροπή του σημερινού ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο» (Σεπτέμβρης 1914), και: «στην κάθε χώρα – στην πρώτη γραμμή βρίσκεται η πάλη ενάντια στο σωβινισμό της  δ ο σ μ έ ν η ς  χώρας, η καλλιέργεια του μίσους ενάντια στη  δ ι κ ή  μ α ς  κυβέρνηση, οι εκκλήσεις (επανειλημμένες, επίμονες, συχνές, ακάματες) για αλληλεγγύη των εργατών των εμπόλεμων χωρών, για εμφύλιο πόλεμο  α π ό   κ ο ι ν ο ύ  ενάντια στην αστική τάξη» (31 Οχτώβρη 1914).   

Και ο νέος πόλεμος επιβεβαίωσε εκ νέου τη θέση του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, ότι όσο υπάρχει καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος – ορθή και ΔΙΑΜΕΤΡΙΚΑ αντίθετη με τη γνωστή αντιμαρξιστική αστική άποψη άρνησης του αναπόφευκτου του πολέμου της διεθνούς χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας (μαζί και των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, κλπ.) του σοσιαλδημοκρατικού αντικομμουνιστικού «20^ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ» σελ. 37 (Φλεβάρης 1956, «πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις»). Κι αυτό συμβαίνει, επειδή: πρώτο, το φαινόμενο του πολέμου βρίσκεται στη φύση του καπιταλισμού, είναι σύμφυτο σ’ αυτόν και εξαλείφεται μόνο με την εξάλειψη του καπιταλιστικού Τρόπου Παραγωγής (ΣΤΑΛΙΝ: «για να εξαλειφθεί το αναπόφευκτο των πολέμων πρέπει να εκμηδενιστεί ο ιμπεριαλισμός»), δεύτερο, το αναπόφευκτο του πολέμου απορρέει απ’ το ότι είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ύπαρξη της καπιταλιστικής ατομικής Ιδιοκτησίας: «ο πόλεμος δεν αντιφάσκει στις βάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά είναι η άμεση και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των βάσεων» (ΛΕΝΙΝ, 23 Αυγούστου 1915) τρίτο, το ξαναμοίρασμα του κόσμου, των «σφαιρών επιρροής» κλπ. απ’ τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΔΕΝ μπορεί να γίνει χωρίς πόλεμο (χωρίς βέβαια να αποκλείονται και κάποιες προσωρινές συμφωνίες).

***

ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ: από το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό της εποχής των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ και την ιμπεριαλιστική ΡΩΣΙΑ του ΠΟΥΤΙΝ

Μια συντομότατη αναφορά στο πισωδρομικό προτσές προς τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό της Σοβιετικής Ένωσης, τη Χρουστσοφική περίοδο 1953-1990 δηλ. στο πρόβλημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβ. Ένωση επιτρέπει τη σωστή εκτίμηση της σημερινής πολύπλοκης κατάστασης και, κατά συνέπεια, τον ορθό προσανατολισμό του αντιφασιστικού-αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος, ενώ ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα επαναπροβολής  της επιστημονικής αντίληψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, σ’ αντιπαράθεση με την αντιμαρξιστική αστική αντίληψη των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, κλπ. που προβάλλουν τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της περιόδου 1953-1990 των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ ως «σοσιαλισμό»(!) ή «αναπτυγμένο σοσιαλισμό»(!)  

Η επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης και η ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου – απαρχή της κατεδάφισης-εξάλειψης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και η έναρξη της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση. 

Μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ (δηλητηρίαση-γιατροί) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και την ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ελάχιστους μήνες αργότερα, με βίαιο φασιστικό ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ (τμήματα στρατού-KGB-Ασφάλεια) της Διχτατορίας του Προλεταριάτου από την προδοτική Ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΟΥΣΛΟΦ κλπ. στο ΚΚΣΕ, ΔΙΑΚΟΠΗΚΕ πλήρως η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και άνοιξε διάπλατα ο δρόμος στην τότε ακόμα Σοσιαλιστική-Κομμουνιστική Σοβ. Ένωση στο ενιαίο πισωδρομικό προτσές προς τον καπιταλισμό και στους τρεις τομείς (3) (ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ), ξεχωριστούς μεν, αλλά στενότατα αλληλοσυνδεόμενους και αλληλοεξαρτώμενους. 

Στον ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ, η ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου σημειώθηκε πριν το τέλος Ιούλη του 1953, γεγονός που επιβεβαιώνεται-εκφράζεται στην ΠΡΩΤΗ σαφέστατη επίθεση ενάντια στον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ. Η αντεπαναστατική στροφή εκδηλώνεται για πρώτη φορά, έμμεσα και δειλά, ΧΩΡΙΣ να αναφέρεται το όνομα του ΣΤΑΛΙΝ, πολύ νωρίς, ούτε καν 5 μήνες απ’ την εξόντωσή του (5 Μάρτη 1953), τον Ιούλη του 1953, στο κύριο άρθρο της «ΠΡΑΒΔΑ» (26 Ιούλη 1953) με τίτλο: «50 χρόνια του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (1903-1953)» στο οποίο υψώνεται η αντεπαναστατική σημαία της διαβόητης «Προσωπολατρίας»(!) – θα ήταν εντελώς αδιανόητο να εκδηλωθεί μια τέτοια επίθεση ενάντια στο ΣΤΑΛΙΝ κατά την περίοδο ύπαρξης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου: «είναι αναγκαίο, να εξαλείψουμε από την πρακτική της προπαγανδιστικής δουλειάς του κόμματος τη λαθεμένη, του μη μαρξιστικού διαφωτισμού του ρόλου της προσωπικότητας στην ιστορία που εκφράστηκε στην προπαγάνδιση της ξένης προς το πνεύμα του μαρξισμού-λενινισμού ιδεαλιστικής θεωρίας της Προσωπολατρίας. Η λατρεία της προσωπικότητας συγκρούεται με την Αρχή της συλλογικής ηγεσίας…» («ΠΡΑΒΔΑ»: «Fuenfzig Jahre Kommunistische Partei der Sowjetunion (1903-1953)», (26 Ιούλη 1953), στο: «Die Presse der Sowjetunion», Hrg. Presseamt beim Ministerpraesidenten der Regierung der DDR, Nr.85, σελ. 1043, Freitag, 31.Juli 1953).

Ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ, χαρακτηρίζεται απ’ την πλήρη απουσία του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του Λενινισμού-Σταλινισμού και την κυριαρχία του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) και των διαφόρων αντιδραστικών αστικών φιλοσοφικών ρευμάτων. Στον τομέα της φιλοσοφίας, μετά το 1956, άνθισαν σχεδόν όλα τα αντιδραστικά αστικά ιδεαλιστικά φιλοσοφικά ρεύματα απ’ τον πραγματισμό, υπαρξισμό, στρουκτουραλισμό, φροϋδισμό, νεοθετικισμό, οντολογία, φαινομενολογία, φιλοσοφική ανθρωπολογία, κλπ. και το σύνολο των Κοινωνικών Επιστημών κατακλύστηκε από αντιμαρξιστικές αστικές απόψεις. ΕΠΙΠΛΕΟΝ: στην καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου αλλά και σ’ όλες τις ρεβιζιονιστικές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού αναβίωσαν ο θρησκευτικός σκοταδισμός και ο ανορθολογισμός, φθάνοντας ως το όπιο της θρησκείας αλλά και τα υπεραντιδραστικά ρεύματα του νιτσεϊσμού και του γερμανικού ρομαντισμού.

Αυτά δεν τα αμφισβητούν ούτε οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές. Ο πολωνός οικονομολόγος W. BRUS σημειώνει το 1974 σχετικά: «η μετά τον Στάλιν περίοδος έφερε, στον τομέα της ιδεολογίας μια στροφή προς τον πραγματισμό...» (W. Brus: “Sozialistisches und politisches System”, σελ.154, Frankfurt am Main, 1975), ενώ ακόμα και ο αμετανόητος δυτικογερμανός χρουστσοφικός ρεβιζιονιστής θεωρητικός του «D»KP Robert STEIGERWALD ομολογεί το 1989,  έστω και «κατόπιν εορτής», ότι στη Σοβιετική Ένωση «ορισμένοι φιλόσοφοι αυτομόλησαν προς την πλευρά των Heidegger, Popper, Gadamer (ορισμένοι μάλιστα προς το Nietzsche!) ή άλλοι περιόριζαν τη θεωρία σε κοινωνιολογική και θετικιστική ανάλυση γεγονότων» (R. Steigerwald: “Neueς Denken und marxistische Philosophie”, σελ. 68, EDITION MARX-ENGELS-STIFTUNG, Wuppertal 1991), δηλ. υπεράσπιζαν και προπαγάνδιζαν ακόμα και τους υπεραντιδραστικούς προδρόμους του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού: NIETZSCHE-HEIDEGGER. Ο μεν αντισημίτης Nietzsche ήταν βασικός πρόδρομος του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού, ο δε Heidegger, σύγχρονος του ΧΙΤΛΕΡ, ήταν: πρώτο, πρόδρομος του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού, και επιπλέον δεύτερο, μόνιμο στήριγμα του ΧΙΤΛΕΡ καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου και αμετανόητος χιτλερικός Ναζί ως το θάνατό του.

Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ, χαρακτηρίζεται απ’ την ΕΦΑΡΜΟΓΗ – με την καθοδήγηση της αστικής αντικομμουνιστικής ηγετικής Ομάδας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ κλπ. στο αστικό πλέον ΚΚΣΕ – στην οικονομία της τότε ακόμα σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβ. Ένωσης, των παρακάτω ουσιωδών, θεμελιώδους χαρακτήρα, καπιταλιστικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων, που ΕΞΑΛΕΙΨΑΝ εντελώς τις σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές Σχέσεις Παραγωγής και τις ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΑΝ με τις εκμεταλλευτικές καπιταλιστικές Σχέσεις Παραγωγής. Εν συντομία αυτές ήταν: 1) καθολική επέκταση και πλήρης εκμετάλλευση των Εμπορευματο-Χρηματικών-Σχέσεων (Ware-Geld-Beziehungen), 2) αγορά-πώληση των Μέσων Παραγωγής, δηλ. μετατροπή τους σε Εμπορεύματα, 3) νόμος της Αξίας ρυθμιστής της παραγωγής στην εμπορευματική οικονομία της Σοβ. Ένωσης, 4) νόμος της Αξίας ως βάση των τιμών, 5) πλήρης Οικονομική Ιδιοσυντήρηση, με πυρήνα το Κέρδος, 6) Κέρδος ως κεντρικός σκοπός της παραγωγής στην εμπορευματική οικονομία της Σοβ. Ένωσης, 7) καπιταλιστικό Κέρδος ως σκοπός και κριτήριο αξιολόγησης της δραστηριότητας των κρατικών Επιχειρήσεων, 8) πλήρης αυτοτέλεια των Επιχειρήσεων και ανταγωνισμός, 9) μεταφορά και εισαγωγή της καπιταλιστικής «Τιμής Παραγωγής» στην οικονομία της Σοβ. Ένωσης, 10) αποκατάσταση των οικονομικών Κατηγοριών του καπιταλισμού στην οικονομία της Σοβ. Ένωσης: Κέρδος-Αποδοτικότητα-Τόκος-Πρόσοδος, κλπ., κλπ., συμπληρωμένα, σε κάθε νέα φάση, με μέτρα αστικής οικονομικής πολιτικής από τις εκάστοτε ρεβιζιονιστικές αστικές κυβερνήσεις, στην κατεύθυνση της ολοκλήρωσης και τελειοποίησης του παλινορθωμένου καπιταλισμού.

Ας δοθεί εδώ και μια αξιοπρόσεκτη εκτίμηση για το χαρακτήρα των παραπάνω οικονομικών μεταρρυθμίσεων που δεν προέρχεται από μαρξιστές. Ο ρεβιζιονιστής καθηγητής φιλοσοφίας ρώσος  Βίκτορ Αλεξέγιεβιτς ΒΑΖΙΟΥΛΙΝ, έστω και πολύ καθυστερημένα (4 Απρίλη 1992), σημειώνει ορθότατα για τους Χρουστσοφικούς: «σε αντίθεση με την οικονομική πολιτική του Ι.Στάλιν, άρχισαν να αναζητούν το περιεχόμενο της νέας πολιτικής στα έργα αστών οικονομολόγων… εφ’ όσον απέρριψαν την οικονομική πολιτική που εφάρμοζε ο Ι. Στάλιν, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε άλλο εκτός από το να δανεισθούν ιδέες αστών οικονομολόγων» («Η Οκτωβριανή Επανάσταση και ο πρώϊμος σοσιαλισμός στη Λογική της Ιστορίας» σελ. 28, Εκδ. «Ριζοσπαστική Σκέψη» Αθήνα, 2017).

Οι καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις προωθήθηκαν και καλύφθηκαν-«σκεπάστηκαν»  κάτω απ’ τον πυκνό καπνό του κατάμαυρου νέφους της αντιδραστικής, πρωτοφανούς σφοδρότητας, παραπλανητικής αντισταλινικής εκστρατείας περί ΔΗΘΕΝ «Προσωπολατρίας» του ΣΤΑΛΙΝ*, την οποία ο διάσημος Ελβετός μαρξιστής Κonrad FARNER σε συνέντευξή του χαρακτηρίζει «μια γελοία» και «αντιεπιστημονική «έννοια»: «οι ρώσοι δεν μπορούν να ορίσουν την έννοια «Προσωπολατρία», για μένα είναι μια γελοία, αντιεπιστημονική «έννοια»»(“neutralitaet” 1.Jahrgang, Dezember 1963, Nr.3, σελ. 9).

Η πορεία αυτή της Σοβ. Ένωσης αποκαλύπτει και δείχνει καθαρά, ότι αυτό που δημαγωγικά διαφημίστηκε κατά κόρον, δεκαετίες ολόκληρες – μα ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ – απ’ τη διεθνή  χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία (μαζί και «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ κλπ.) και όποιους άλλους οπορτουνιστές ως «πραγματικά υπαρκτός σοσιαλισμός»(!) ή «αναπτυγμένος σοσιαλισμός» (!) της ΧΡΟΥΣΤΣΟ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦΟ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦΙΚΗΣ περιόδου (1953-1990/91) ΔΕΝ είχε καμιά απολύτως σχέση με το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό της σταλινικής περιόδου, μα ήταν το ΑΚΡΙΒΩΣ αντίθετό του: ήταν ένας υπαρκτός παλινορθωμένος καπιταλισμός ιδιαίτερου τύπου, επειδή, μετά απ’ τους πρώτους μήνες του 1953, ΔΕΝ υπήρχε πλέον Διχτατορία του Προλεταριάτου και επιπλέον η σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση είχε ολοκληρωθεί τέλη της δεκαετίας του 1950 - αρχές της δεκαετίας του 1960.

Σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα ο Πολωνός ρεβιζιονιστής οικονομολόγος Wlodzimierz BRUS σημείωνε στα μέσα της δεκαετίας του 1980: «η θεαματική αποτυχία του Χρουστσοφικού Προγράμματος, ότι στη Σοβιετική Ένωση θα αναπτύσσονταν ως το 1980 ο «ολοκληρωμένος κομμουνισμός», απαντήθηκε με μια πολύ χαμηλόφωνη, σχεδόν κρυφή, αλλαγή αυτής της έννοιας σε «αναπτυγμένο Σοσιαλισμό» άγνωστης διάρκειας χωρίς ποσοτικές δεσμεύσεις» (W. Brus: «Geschichte der Wirtschaftspolitik in Osteuropa», σελ. 429, Köln 1986, Bund-Verlag).

Η σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού με την ΕΦΑΡΜΟΓΗ των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων – καπιταλιστική παλινόρθωση που ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ στον οικονομικό τομέα, όπως προαναφέρθηκε, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ΕΠΙΚΥΡΩΘΗΚΕ ανοιχτά-επίσημα και επισφραγίστηκε ΟΡΙΣΤΙΚΑ από το αντεπαναστατικό αντικομμουνιστικό «22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ», Οχτώβρης 1961 (αντί Διχτατορία του Προλεταριάτου – Δικτατορία της νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας, δηλ. «κράτος όλου του λαού»(!), κλπ.). ΟΡΘΟΤΑΤΑ σημειώνει ο διάσημος άγγλος μαρξιστής και μεγάλος ελληνιστής George THOMSON: «ο μαρξισμός διδάσκει, ότι η μόνη εναλλακτική λύση στη Διχτατορία του Προλεταριάτου στη σύγχρονη κοινωνία είναι η διχτατορία της μπουρζουαζίας. Ακριβώς αυτό είναι στην πραγματικότητα το «κράτος όλου του λαού» του Χρουστσόφ… το «κράτος όλου του λαού» είναι στην πραγματικότητα μια διχτατορία της μπουρζουαζίας» (G.Thomson: «Von Marx zu MaoTsetung”, σελ. 171, Tübingen 1971). Λίγες μέρες μετά το «22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (Οχτώβρης 1961) και την απόφαση απομάκρυνσης του Ι.Β.ΣΤΑΛΙΝ από το Μαυσωλείο (σελ. 360 και «Πράβδα», 31 Οκτώβρη 1961) η προδοτική αντικομμουνιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, κλπ. αποκάλυψε το φασιστικό-φιλο-Χιτλερικό της πρόσωπο με την προκλητικότατη για ΟΛΟΥΣ τους λαούς ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ μετονομασίας (10 Νοέμβρη 1961) του μεγάλου ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ των γερμανικών Χιτλερικών στρατευμάτων «STALINGRAD» σε «VOLGOGRAD», ενώ στις Δυτικές καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές χώρες διατηρήθηκαν και διατηρούνται ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ αυτά τα μεγάλα ΣΥΜΒΟΛΑ της συντριβής των Χιτλερικών Ναζι-φασιστικών στρατευμάτων, θυμίζοντας στους λαούς όλου του κόσμου τη μεγάλη και αποφασιστική-καθοριστική ΣΥΜΒΟΛΗ του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ στην ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ.(βλ. περισσότερα σημείωμα για τα «80 χρόνια της μάχης του Στάλινγκραντ»).      

Τόσο η παραπάνω συντομότατη αναφορά (ελλιπέστατη εξαιτίας της συντομίας) καταδεικνύει, μα ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ η παλιότερη εκτενέστερη ολοκληρωμένη ανάλυσή μας, σε σειρά πολλών άρθρων, του εξαιρετικά πολυσύνθετου και πολύπλοκου προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού και την ολοκλήρωσή του αρχές της δεκαετίας του 1960 έχει καταδείξει ότι:

πρώτο, στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης κυριαρχούσε πλέον η εμπορευματική παραγωγή, η οποία με την επέκταση των Εμπορευματο-Χρηματικών-Σχέσεων γενικεύτηκε και πήρε πλήρη και ολοκληρωμένη μορφή στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Όμως όταν στην οικονομία μιας χώρας κυριαρχεί η εμπορευματική παραγωγή, τότε το σύστημα της σ’ εκείνη την ιστορική περίοδο ΔΕΝ μπορεί παρά να ήταν καπιταλισμός – ο οποίος προήλθε απ’ τη σταδιακή αλλά πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού, παίρνοντας τη θέση του εξαλειφθέντος σοσιαλισμου-κομμουνισμού – αφού, ως γνωστόν, σύμφωνα με το ΛΕΝΙΝ, ο καπιταλισμός αποτελεί την τελευταία και ανώτατη μορφή εμπορευματικής παραγωγής: «ο καπιταλισμός είναι η εμπορευματική παραγωγή σε ανώτατο στάδιο εξέλιξης όπου η ίδια η εργατική Δύναμη γίνεται Εμπόρευμα» (W.I.LENIN: “Der Imperialismus als hoechstes Stadium des Kapitalismus”, σελ. 73, Verlag fuer fremdsprachige Literatur, Peking 1974).

δεύτερο, επιπλέον στην ολοκληρωμένη πια εμπορευματική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης εμφανίστηκαν δυο βασικά χαρακτηριστικά της γνωρίσματα: 1) η μετατροπή όλων των μέσων Παραγωγής σε Εμπορεύματα, και ακόμα 2) η μετατροπή της εργατικής Δύναμης σε Εμπόρευμα δηλ. εμφανίστηκαν τα ΔΥΟ  βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του καπιταλιστικού Τρόπου Παραγωγής, και ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτό, η τότε οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης ήταν καπιταλιστική, ακριβέστερα κρατικο-μονοπωλιακός καπιταλισμός ιδιαίτερου τύπου, αφού: «σύμφωνα με τη διδασκαλία του Μαρξ, τα ουσιώδη γνωρίσματα του καπιταλισμού είναι (1) η εμπορευματική παραγωγή σαν γ ε ν ι κ ή μορφή της παραγωγής. Το προϊόν παίρνει τη μορφή του εμπορεύματος στους πιο διαφορετικούς κοινωνικούς παραγωγικούς οργανισμούς, όμως στην καπιταλιστική Παραγωγή η μορφή αυτή του προϊόντος της εργασίας είναι γ ε ν ι κ ή και δεν αποτελεί εξαίρεση, δεν είναι μεμονωμένη, τυχαία. Το δεύτερο γνώρισμα του καπιταλισμού (2) είναι ότι εμπορευματική μορφή δεν παίρνει μόνο το προϊόν της εργασίας, αλλά και η ίδια η Εργασία, δηλ. η εργατική Δύναμη του ανθρώπου. Ο βαθμός ανάπτυξης της εμπορευματικής μορφής της εργατικής Δύναμης χαρακτηρίζει το βαθμό ανάπτυξης του καπιταλισμού» (ΛENIN: άπαντα, τομ.1, σελ. 451-452, Εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, 1954). 

Συμπερασματικά: το ΕΝΙΑΙΟ πισωδρομικό προτσές στη Σοβιετική Ένωση – με έναρξη τον Ιούλη 1953 και υπό την άμεση καθοδήγηση της προδοτικής αντικομμουνιστικής ομάδας των  Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ – οδήγησε  αναπόφευκτα, αρχές της δεκαετίας του 1960, στην πλήρη και οριστική κυριαρχία του παλινορθωμένου καπιταλισμού. Επικυρώθηκε ανοιχτά και επισφραγίστηκε στο «22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (Οκτώβρης 1961). Έτσι από τότε, οι τρεις (3) Τομείς της κοινωνίας της Σοβ. Ένωσης χαρακτηρίζονται: ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ: από την ύπαρξη δικτατορίας της νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας, δηλ. το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού»(!),  ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ: από την πλήρη απουσία του επαναστατικού μαρξισμού και την κυριαρχία των διαφόρων αντιδραστικών αστικών φιλοσοφικών ρευμάτων, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ: από την πλήρη και οριστική κυριαρχία του παλινορθωμένου καπιταλισμού ιδιαίτερου τύπου (κρατικο-μονοπωλιακός καπιταλισμός με ταυτόχρονη μερική ύπαρξη ατομικής ιδιοκτησίας).

Στην εμπορευματική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης της Χρουστσο-Μπρεζνιεφικής περιόδου, πέρα από την εμφάνιση και λειτουργία ΟΛΩΝ των αντικειμενικών οικονομικών Νόμων του καπιταλισμού, εμφανίστηκαν αναπόφευκτα και όλα τα φαινόμενα που συνοδεύουν μόνιμα τον καπιταλισμό και είναι σύμφυτα στο εκμεταλλευτικό αυτό σύστημα, όπως «μαύρη αγορά», «σκιώδης οικονομία», στασιμότητα, οικονομική κρίση υπερπαραγωγής, ανεργία, πληθωρισμός, συστηματική λεηλασία και κλοπή δημόσιας περιουσίας γιγαντιαίων διαστάσεων, κλπ. με κορυφαίο, πρωταρχικό και σημαντικότερο εκείνο της ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ των εργαζομένων, αλλά και της ύπαρξης πολυεκατομμυριούχων, που δεν γεννήθηκαν «εν μια νυκτί» την περίοδο του Γκορμπατσόφ, αλλά εμφανίστηκαν και πλούτισαν απ’ την άγρια εκμετάλλευση κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1953-1985, ο αριθμός των οποίων το 1989 «ξεπερνάει κατά πολύ τις 100.000 (20.000 στη Μόσχα), ενώ το 3% των καταθετών σε ταμιευτήρια κατέχει το 80% των συνολικών καταθέσεων» («Argumenti i Fakti», September 1989, σελ. 16), τα οποία ΔΕΝ ήταν φαινόμενα του «Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού» αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΑ, φαινόμενα του παλινορθωμένου καπιταλισμού.

   

*Ιδεαλιστική αντιδραστική Προσωπολατρία: ο ΣΤΑΛΙΝ, παρόλο που δεν είναι γνωστό, ήταν, όπως και όλοι οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. λενινιστές-σταλινιστές, κατά της αντιδραστικής ιδεαλιστικής «προσωπολατρίας». Απέρριπτε σαφέστατα και κατηγορηματικά τόσο την «αφοσίωση» προς αυτόν όσο και την «αφοσίωση σε πρόσωπα», και υπογραμμίζει πως «αυτό δεν είναι μπολσεβίκικο», το χαρακτήριζε ένα «κούφιο και άχρηστο διανοουμενίστικο μπιχλιμπίδι», συνιστώντας: «να έχετε αφοσίωση στην εργατική τάξη, στο κόμμα της, στο κράτος της» (ΣΤΑΛΙΝ: τ. 13, σελ. 21, «εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ» 1953). Και: «τραυματίζουν το αυτί και οι επαινετικές υμνολογίες στο Στάλιν» (STALIN: Bd. 17, σελ.29, Verlag Roter Morgen, Hamburg 1973),και Lion Feuchtwanger: Moskau 1937 σελ. 57-63, Aufbau-Verlag Berlin 1993). Τέλος, die “Grosse Sowjet-Enzyklopaedie” (Ueber die Geschichte), Nr. 40, σελ. 16, Berlin-DDR, Moskau 1953) γράφει: «η αντιδραστική προσωπολατρία … είναι βαθιά εχθρική στο Μαρξισμό-Λενινισμό»

Οι δυο ιμπεριαλιστικές Υπερδυνάμεις: οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και η καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική Σοβιετική Ένωση

Μετά την ολοκλήρωση της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν μόνο μια καπιταλιστική χώρα, αλλά και μια καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική υπερδύναμη σε σφοδρό ανταγωνισμό με την άλλη ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, τις ΗΠΑ. Οι δυο ιμπεριαλιστικές υπερδυνάμεις ήταν «οι πιο μεγάλοι εκμεταλλευτές, καταπιεστές και πολεμοκάπηλοι», γνωστή σειρά του RADIO TIRANA: «η Σοβιετική Ένωση – ένα καπιταλιστικό κράτος και μια ιμπεριαλιστική δύναμη» (13.2.1976) στο: «RADIO TIRANA», Ausgewaehlte Sendungen Nr. 4, σελ. 36, 19.2.1976 (ROTFRONT VERLAG KIEL), όπως πολύ ορθά είχε αναλύσει από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, μ’ επικεφαλής το μεγάλο επαναστάτη ENVER HOXHA (βλ. και ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ: ΟΙ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΕΙΣ, Εκδόσεις «Πλανήτης, ΑΘΗΝΑ χ.χ.). 

Ασφαλώς υπήρχαν και άλλες μικρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία, κλπ.), που εδώ δεν μας ενδιαφέρουν.

Οι δυο ιμπεριαλιστικές υπερδυνάμεις, πέραν της οικονομικής ισχύος, διέθεταν και δυο ισχυρούς ατσαλένιους βραχίονες, τους επιθετικούς στρατιωτικούς συνασπισμούς: ΝΑΤΟ και Σύμφωνο της Βαρσοβίας αντίστοιχα.

Οι δυο ιμπεριαλιστικές υπερδυνάμεις ΗΠΑ-Σοβ.Ένωση από τη μια συνεργάζονταν μεταξύ τους ενάντια στα επαναστατικά κομμουνιστικά και τα απελευθερωτικά κινήματα, καταπολεμώντάς τα με στρατιωτικές επεμβάσεις και ταυτόχρονα ανταγωνίζονταν σφοδρότατα μεταξύ τους για το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής, κλπ. επεμβαίνοντας στις διάφορες χώρες.

Οι στρατιωτικές επεμβάσεις των αμερικανών ιμπεριαλιστών αγκαλιάζουν τις χώρες ΟΛΩΝ των Ηπείρων, και μια αναφορά σ’ αυτές και τα εγκλήματά τους θα χρειάζονταν πολλούς τόμους, με κορυφαία και πιο μακρόχρονη στρατιωτική επέμβαση εκείνη στο ΒΙΕΤΝΑΜ.

Ο ηρωϊκός λαός του ΒΙΕΤΝΑΜ νίκησε με το όπλο στο χέρι την μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη του κόσμου, τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Ορθότατα σημειώνει ο ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ: «η μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, έπαθε την πιο παταγώδη, την πιο επαίσχυντη, την πιο ακριβοπληρωμένη αποτυχία»… «ο πόλεμος αυτός επιβεβαίωσε τη λενινιστική θέση, ότι η εξουσία καταχτιέται με το όπλο, με αγώνα… οι λαοί πρέπει να πολεμήσουν με το όπλο τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τον σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό και την αντιδραστική αστική τάξη» (στο ίδιο, σελ. 366-367).

Από την πλευρά τους οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές ιμπεριαλιστές εισέβαλαν τον Αύγουστο του 1968 και κατέλαβαν τη Τσεχοσλοβακία με μια «αναιτιολόγητη επιδρομή φασιστικού τύπου» (στο ίδιο, σελ.203). «Πρέπει αμέσως να πάρουμε θέση για να καταδικάσουμε την επιδρομή, να συμπαρασταθούμε στην Τσεχοσλοβακία και στον τσεχοσλοβάκικο λαό, να καταγγείλουμε τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές και τους Τσέχους συνθηκολόγους ρεβιζιονιστές, να καταγγείλουμε τον ιμπεριαλισμό και τον τιτοϊσμό» (στο ίδιο, σελ. 205). Επιπλέον «η λαϊκή Βουλή της ΛΔΑλβανίας ψήφισε το νομοσχέδιο για την καταγγελία του Συμφώνου της Βαρσοβίας» … «ντε φάκτο ήμασταν έξω από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, αλλά με την επίθεση που έγινε ενάντια στην Τσεχοσλοβακία, η αποχώρηση μας έπρεπε να γίνει και ντε γιούρε  (στο ίδιο, σελ. 210).

Πρέπει εδώ να υπογραμμιστεί ότι η Χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση που οδήγησε στην παλινόρθωση του καπιταλισμού εκδηλώθηκε πρώτα στη Σοβιετική Ένωση (το 1953) και έπειτα προωθήθηκε μέσω επεμβάσεων απ’ τους χρουστσοφικούς προδότες στις άλλες χώρες των Λαϊκών Δημοκρατιών της Ανατολικής Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Τσεχοσλοβακία, και επομένως στην περίπτωση αυτή έχουμε την εισβολή μιας μεγάλης καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής χώρας, της Σοβιετικής Ένωσης, σε μια μικρότερη καπιταλιστική χώρα όπως η εξαρτημένη Τσεχοσλοβακία, και δεν έγινε για να «διασωθεί» δήθεν ο «σοσιαλισμός»(!), όπως ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, αφού και στις δυο χώρες είχε ήδη ολοκληρωθεί η παλινόρθωση του καπιταλισμού αρχές της δεκαετίας του 1960.    

Αργότερα το Δεκέμβρη του 1979 η ιμπεριαλιστική Σοβ. Ένωση επεμβαίνει στρατιωτικά στο Αφγανιστάν με τον ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΑ να σημειώνει στις 31 Δεκέμβρη 1979: «ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ» (στο ίδιο, σελ. 467). 

Η αναπόφευκτη κατάρρευση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης και η διάλυσή της αλλά και του καπιταλιστικού Ανατολικού μπλοκ                      

Ως τις αρχές της τελευταίας δεκαετίας (1990-91) του περασμένου 20^ου αιώνα κυριαρχούσαν στον καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικό κόσμο οι δυο ιμπεριαλιστικές Υπερδυνάμεις ΗΠΑ-Σοβιετική Ένωση.

Μετά την αναπόφευκτη κατάρρευση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης και τη διάλυσή της αλλά και του καπιταλιστικού Ανατολικού μπλοκ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, έμεινε μόνο μία υπερδύναμη και πυρηνική δύναμη, οι ΗΠΑ, αλλά και το ΝΑΤΟ, παρά τις παραπλανητικές διαβεβαιώσεις για διάλυσή του ή τουλάχιστον να μην γίνει καμιά επέκτασή του προς ανατολάς.

Πριν την επανένωση των δυο Γερμανών και κατά τη διάρκεια της επανένωσης:  ο τότε υπουργός των εξωτερικών των ΗΠΑ ΤζέΪμς Μπέϊκερ, εξαπατώντας, όπως αποδείχθηκε, την προδοτική ηγετική ομάδα του Γκορμπατσόφ,   δήλωσε (9/2/1990) ότι «η συμμαχία δεν θα επεκτείνει την επιρροή της ούτε μια ίντσα προς τα ανατολικά εφόσον η Ρωσία αποδεχθεί τη γερμανική επανένωση».

Παρόλα αυτά εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ: 1999: Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία, 2004: Βουλγαρία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία, κλπ..      

                                         

Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, ήδη πολύ πριν τη διαφαινόμενη κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, γνωρίζοντας ότι στον ανταγωνισμό με τη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα κινδυνεύουν άμεσα να χάσουν την πρωτοκαθεδρία τους, εξαιτίας της διαρκώς μειούμενης οικονομικής ισχύος προς όφελος της διαρκώς αυξανόμενης οικονομικής ισχύος της Κίνας είχαν επεξεργαστεί διάφορες στρατηγικές για τον παραπέρα οξύτατο ανταγωνισμό απ’ τις οποίες επέλεξαν να εφαρμόσουν την πιο επιθετική με πρωταρχικό στόχο τη Σοβ. Ένωση-Ρωσία. 

Η ανοιχτή πλέον κατάρρευση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβ. Ένωσης διατάραξε την ως τότε ισορροπία στην Ευρώπη και ευρύτερα, προκάλεσε μεγάλη αστάθεια, χαώδη κατάσταση και ολόκληρη η Ευρώπη εισέρχεται πλέον σε μια παρατεταμένη αποσταθεροποίηση, μ’ αποτέλεσμα να  επανέλθει – με βάση το γνωστό αντικειμενικό νόμο: «η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού» (ΛΕΝΙΝ, 23 Αυγούστου 1915) – στην ημερήσια διάταξη το γνωστό ζήτημα του ξαναμοιράσματος του κόσμου, των σφαιρών επιρροής, κλπ. μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με τις ΗΠΑ να έχουν ως στρατηγική τους την ασφυκτική «περικύκλωση» της Ρωσίας και την, μεταξύ άλλων, «αρπαγή» ολόκληρης της Ουκρανίας, με στόχο την εγκατάσταση σ’ αυτή πυρηνικών όπλων στα σύνορα με τη Ρωσία. Η πραγματοποίηση αυτού του ακραίου επιθετικού σχεδίου θα οδηγούσε ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ σε μετατροπή της Ρωσίας σε μια αποδυναμωμένη περιφερειακή δύναμη.

Σ’ αυτή τη νέα κατάσταση, που προέκυψε στην Ευρώπη, μετά την κατάρρευση του ανατολικού καπιταλιστικού μπλοκ με επικεφαλής την καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική Σοβιετική Ένωση, η ένταση της επιθετικής στάσης των αμερικανών ιμπεριαλιστών αυξήθηκε στο έπακρο: πρώτο, με τη διατήρηση του επιθετικού στρατιωτικού Συμφώνου του ΝΑΤΟ, παρόλο που το Σύμφωνο της Βαρσοβίας είχε ήδη διαλυθεί, και δεύτερο, με την επέκταση στις άλλες καπιταλιστικές χώρες που πριν ανήκαν στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας και στην COMECON.

Στη συνέχεια οι επεμβάσεις των αμερικανών ιμπεριαλιστών και το ΝΑΤΟ πολλαπλασιάζονται στην εγγύς και μέση Ανατολή και στον περσικό κόλπο, φθάνοντας ως τη διάλυση της Λιβύης, κλπ. και στον Ευρωπαϊκό χώρο προχώρησαν στη διάλυση της ενιαίας καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας (κατά «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ «σοσιαλιστικής»(!) του αποστάτη προδότη σοσιαλδημοκράτη-τροτσκιστή ΤΙΤΟ – αυτού του λυσσασμένου μαντρόσκυλου του αγγλο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού – στην οποία οι ιμπεριαλιστές εκμεταλλευτήκαν, μεταξύ άλλων, τον αντιδραστικό μεγαλοσέρβικο σοβινισμό και τον αντιδραστικό εθνικισμό των διαφόρων «Δημοκρατιών», μαζί και τις διάφορες θρησκείες, κλπ., που ΟΛΑ μαζί κατέληξαν στον αντιδραστικό ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ αδελφοκτόνο πόλεμο μεταξύ των εργατών-αγροτών των διαφόρων πρώην καπιταλιστικών Δημοκρατιών της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας – ΠΟΛΕΜΟ στην υπηρεσία των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών (κυρίως Γερμανίας) ιμπεριαλιστών και της αντιδραστικής αστικής τάξης των διαφόρων Δημοκρατιών, που διάφοροι οπορτουνιστές παρουσίασαν τότε ως πάλη για «αυτοδιάθεσή»(!) τους, ακολουθώντας το παραπλανητικό σύνθημα-ΑΠΑΤΗ του τότε υπουργού εξωτερικών της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας Hans Dietrich GENSCHER, πίσω από το οποίο προωθούνταν στην πράξη η διάλυση της ενιαίας πρώην Γιουγκοσλαβίας: «το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης πρέπει να γίνει σεβαστό, και είναι υπόθεση των λαών…» (Hans Dietrich Genscher: “Erinnerungen”, σελ. 951, κλπ., Berlin, 1997). 

Στο δρόμο της καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας του ΤΙΤΟ βάδισε ανοιχτά και ο σοσιαλδημοκράτης-τροτσκιστής ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ, έχοντας και το θράσος του αποστάτη και προδότη να διακηρύξει στο «20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (Φλεβάρης 1956), σελ. 6: «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία», βαφτίζοντας «εν μια νυκτί» χώρα «σοσιαλιστική»(!) την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία που είχε ΕΠΙΠΛΕΟΝ μετατραπεί σε αποικία των Αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών.

Η Σοβιετική Ένωση, μετά την επικράτηση της Χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης (από τον Ιούλη 1953), εγκαταλείποντας οριστικά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και ακολουθώντας τον καπιταλιστικό δρόμο της ΤΙΤΟϊκής Γιουγκοσλαβίας, όχι μόνο οδηγήθηκε αναπόφευκτα στον καπιταλισμο-ιμπεριαλισμό αλλά και στην πλήρη κατάρρευση, μ’ αποτέλεσμα να ΔΙΑΛΥΘΕΙ και ως κράτος το 1990-91 για να καταλήξει στη σημερινή ιμπεριαλιστική Ρωσία του ΠΟΥΤΙΝ.

Η ολοκλήρωση της παλινόρθωσης του καπιταλισμού την περίοδο των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ που επικυρώθηκε και επισφραγίστηκε στο «22^ο Συνέδριο του «Κ»ΚΣΕ» (Οχτώβρης 1961) συνοδεύτηκε, μεταξύ πολλών άλλων, από την αναβίωση των αντιδραστικών θρησκευτικών ρευμάτων, το μιλιταρισμό, κλπ. μα και από την αναβίωση του μεγαλο-ρώσικου εθνικισμού-σοβινισμού και την καταπίεση των ΕΘΝΟΤΗΤΩΝ των διαφόρων καπιταλιστικών Δημοκρατιών και την έξαρση του αντιδραστικού εθνικισμού σ’ αυτές. ΔΑΠΑΝΕΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ: «οι δυο υπερδυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση ξόδεψαν, στο χρονικό διάστημα μεταξύ 1963 και 1976, για εξοπλισμούς συνολικού ύψους 2.000 δισεκατομμύρια Δολλάρια, ενώ για το 1976-1977 υπολογίζεται να διαθέσουν μαζί 230 δισεκατομμύρια Δολλάρια» (σχόλιο του Ρ.Σ. Τιράνων 18/8/1976, RADIO TIRANA, επιλογή εκπομπών, Νο 17/1976, σελ. 28, 19.8.1976 Rotfront-Verlag Kiel BRD) (βλέπε στο ίδιο, σελ. 53-56 άρθρο: «οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές καταπάτησαν τα διδάγματα του Λένιν για το εθνικό ζήτημα» (εκπομπή 1/8/1976). Και: «ο σοβιετικός ρεβιζιονισμός είναι επίσης μια ιδεολογία της εθνικής καταπίεσης και της ιμπεριαλιστικής υποδούλωσης (20/3/1977). ΜΕΓΑΛΟ-ΡΩΣΙΚΟΣ ΣΟΒΙΝΙΣΜΟΣ: «ο μεγαλο-ρώσικος σοβινισμός έχει γίνει κυρίαρχη ιδεολογία των σοβιετικών ρεβιζιονιστών… Η μεγαλο-ρώσικη μπουρζουαζία ακολουθεί απέναντι στις μη ρώσικες εθνικότητες την ίδια πολιτική όπως παλιά οι Τσάροι. Στους λαούς των μη ρώσικων δημοκρατιών αρνούνται τα εθνικά δικαιώματα. Εκεί εφαρμόζεται ένα συστηματικό σχέδιο ρωσοποίησής τους. Είναι φυσικό, ότι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές αυτή τη δραστηριότητα, όπως και οι πρόδρομοί τους της ΙΙ Διεθνούς, να την καλύπτουν-περιβάλλουν με μια απολογητική προπαγάνδα δικαιολογίας, οι οποία από την αρχή ως το τέλος είναι διαποτισμένη από ένα αντιμαρξιστικό και σοβινιστικό, μεγαλο-ρώσικο και σλαβόφιλο πνεύμα. Σε όλη αυτή την προπαγάνδα γίνεται σήμερα λόγος για το λεγόμενο «ενιαίο σοβιετικό λαό», την «ενιαία σοβιετική γλώσσα» και τον «ενιαίο σοβιετικό πολιτισμό» (RADIO TIRANA, επιλογή εκπομπών, Νο 7/1977, σελ. 41, 20.3.1977, Rotfront-Verlag Kiel BRD).

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ (Γενάρης 1976): «στη σοβιετική καπιταλιστική οικονομία παρατηρούνται όλα τα φαινόμενα και οι επιδράσεις που χαρακτηρίζουν την κρίση των δυτικών καπιταλιστικών χωρών. Η σοβιετική οικονομία γνωρίζει ανεργία, υψώσεις τιμών, πληθωρισμό και πτώση της παραγωγής στους βασικούς κλάδους της οικονομίας. Σήμερα υπάρχουν στη Σοβιετική Ένωση 6.000.000 άνεργοι και μερικά εκατομμύρια που δουλεύουν μόνο 120 ως 180 μέρες το χρόνο εξαιτίας της μεγάλης αύξησης του ρυθμού εργασίας πολύ εργάτες εγκαταλείπουν τις θέσεις εργασίας και πυκνώνουν τις γραμμές των ανέργων ή πηγαίνουν από μια επιχείρηση στην άλλη. Στους διάφορους κλάδους της οικονομίας αλλάζουν κάθε χρόνο περίπου 10.000.000 εργάτες τη θέση εργασίας, αυτό είναι το ένα δέκατο (1/10) των ικανών προς εργασία. Επίσης 10% των εργατριών το χρόνο εγκαταλείπουν τη δουλειά. Η σοβιετική νέα μπουρζουαζία προσπαθεί να φορτώσει, ακριβώς όπως η δυτική μπουρζουαζία, τις συνέπιες της κρίσης και τις αποτυχίες στα οικονομικά πλάνα στις εργαζόμενες μάζες και στις υποτελείς χώρες» (RADIO TIRANA, επιλογή εκπομπών, Νο 2/1976, σελ. 31, 13.1.1976, Rotfront-Verlag Kiel BRD).

Έτσι, η μεγάλη χώρα της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ οδηγήθηκε απ’ την προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ. στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό της περιόδου ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ και τελικά στην ιμπεριαλιστική Ρωσία του ΠΟΥΤΙΝ – κι αυτά σ’ αντιπαράθεση με τα χονδροειδή αστικά ΜΥΘΕΥΜΑΤΑ των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ περί δήθεν «ανατροπής του σοσιαλισμού»(!) το 1990-91, που ΔΕΝ ήταν «σοσιαλισμός»(!) αλλά ένας πλήρης ολοκληρωμένος παλινορθωμένος καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός, όπως προκύπτει απ’ την παραπάνω συντομότατη, αλλά και ελλιπέστατη αναφορά. 

Την περίοδο του Πούτιν η ιμπεριαλιστική Ρωσία είναι μεν μια πυρηνική δύναμη αλλά οικονομικά αδύναμη.

Κλείνοντας το σημείωμα, πρέπει εκ νέου να υπογραμμιστεί: ΕΚΕΙΝΟ που οδήγησε στον αναπόφευκτο ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ – και ΟΧΙ ΡΩΣΙΑΣ-ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ, όπως τον παρουσιάζουν οι Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκοί ιμπεριαλιστές και ο ΖΕΛΕΝΣΚΥ στην προπαγάνδα τους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα στο ΑΝΤΙΘΕΤΟ της – στο έδαφος της ΕΥΡΩΠΗΣ και ΟΧΙ κάπου κοντά στη μακρινή Αμερική, ΗΤΑΝ το πιο ακραίας επιθετικότητας στρατηγικό σχέδιο των ΗΠΑ – της ισχυρότερης, προς το παρόν, αλλά σε κατιούσα πορεία ΜΟΝΗΣ ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης του κόσμου – επιθετικότατο στρατηγικό σχέδιο, που συγκροτείται από: 1) την ολοκληρωτική «περικύκλωση» της αδύνατης οικονομικά αλλά πυρηνικής δύναμης ιμπεριαλιστικής Ρωσίας, 2) την πλήρη ΑΠΟΚΟΠΗ της Ρωσίας από τη θάλασσα, τη Βαλτική(εν μέρει) και τη Μαύρη θάλασσα, 3) την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στα σύνορα της Ρωσίας, στο έδαφος της Ουκρανίας, με ΟΡΓΑΝΟ την ακραία Αμερικανόδουλη φασιστική-Ναζι-φασιστική κυβέρνηση ΖΕΛΕΝΣΚΥ: επιθετικές ενέργειες που προκάλεσαν την αναμενόμενη απάντηση της Ρωσίας και το αναπόφευκτο ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου ΗΠΑ-Ρωσίας στο έδαφος της Ουκρανίας.

Η αντίδραση της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας ήταν προβλέψιμη και εντελώς αναμενόμενη. Έτσι, ο νέος ιμπεριαλιστικός πόλεμος ήταν αναπόφευκτος και αναμενόμενος. 

ΟΧΙ στον ιμπεριαλιστικό ΠΟΛΕΜΟ των ΗΠΑ – ΡΩΣΙΑΣ και την καταστροφή της Ουκρανίας! 

Δυνάμωμα της επαναστατικής ταξικής πάλης κατά του πολέμου και του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού και εθνικισμού-σοβινισμού-αντισημιτισμού-ρατσισμού-φασισμού-Ναζι-φασισμούμ στην κατεύθυνση της προλεταριακής επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού!

Πάλη για άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας απ’ τον ΠΟΛΕΜΟ και κατά της αντιδραστικής ακραία αμερικανόδουλης ΝΔ-Κυβέρνησης ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!

Να κλείσουν ΟΛΕΣ οι βάσεις των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών! ΕΞΩ η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ! 

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ RAUL MARCO

Αγαπητοί σύντροφοι,

Με μεγάλη θλίψη και βαθιά συγκίνηση πληροφορηθήκαμε το θάνατο του αγαπημένου μας συντρόφου Raùl Marco (1936-2020) πρόεδρο του PCE(ML).

Εκφράζουμε τα ειλικρινά και αδελφικά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του, σ’ όλους τους συντρόφους και φίλους του PCE(ml).

Η Διεθνής Κομμουνιστική Κίνηση (CIPOML) έχασε έναν από τους μεγαλύτερους Ηγέτες της, το σύντροφο Raul Marco, ένα μαχητικό διεθνιστή και μεγάλο στοχαστή, που αφιέρωσε ολόκληρη του τη ζωή του στην υπόθεση του διεθνούς προλεταριάτου, των λαών και των καταπιεσμένων εθνών.

Ήταν ένας από τους ιδρυτές το 1994 της Διεθνούς Κομμουνιστικής Κίνησης των Κόμματων και Οργανώσεων Μαρξιστών- Λενινιστών (CIPOML) και ένας από τους θεωρητικούς καθοδηγητές.

Ο Raul, όπως τον φώναζαν όλες και όλοι που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην πάλη για την υπόθεση του Προλεταριάτου, είναι ένας μεγάλος κομμουνιστής καθοδηγητής, μαρξιστής-λενινιστής, διεθνιστής: ήταν ο ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικό-λενινιστικό).

Πάλεψε στην πρώτη γραμμή για την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας(ΜΛ) το 1964 ενάντια στην ρεβιζιονιστική προδοσία και για την ίδρυση του Αντιφασιστικού και Πατριωτικού Επαναστατικού Μετώπου (FRAP 1971) υπό την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Στη μνήμη του αγαπημένου συντρόφου μας RAUL, ας μετατραπεί η βαθιά θλίψη και το δυσαναπλήρωτο κενό που προκάλεσε η μεγάλη απώλειά του, σε δυνάμωμα της επαναστατικής πάλης στο πνεύμα του Προλεταριακού Διεθνισμού.

Με επαναστατικούς χαιρετισμούς

Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-1955)

Αθήνα, Οχτώβρης 2020

Διαβάστε Περισσότερα »

ΗΠΑ: η εξέγερση των Αφρο-αμερικανών κατά του ρατσισμού, της αστυνομικής βίας και της φασιστικης καταπίεσης

ΗΠΑ: η εξέγερση των Αφρο-αμερικανών κατά του ρατσισμού, της αστυνομικής βίας και της φασιστικης καταπίεσης

Η φρικτή αποτρόπαιη εν ψυχρώ δολοφονία του Αφρο-αμερικανού Τζορζ Φλόϊντ το Μάη από λευκό αστυνομικό στη Μινεάπολι πυροδότησε δικαιολογημένα κύμα μεγάλων μαζικότατων μαχητικών διαδηλώσεων, Αφρο-αμερικανών και λευκών, κατά του ρατσισμού, πρωτοφανούς έκτασης, σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ.

Αργότερα, τρεις βδομάδες μετά τη δολοφονία του Φλόϊντ, στις 13 Ιούνη, και ενώ συνεχίζονταν οι μαζικές διαδηλώσεις, δολοφονείται ο 27χρονος οικοδόμος Ρεϊσαρντ Μπρουκς, πατέρας 5 κοριτσιών, στην Ατλάντα. Στη συνέχεια, 26 Αυγούστου αστυνομικοί πυροβόλησαν 7 φορές στην πλάτη άλλον Αφρο-αμερικανό, τον άοπλο Τζεϊκομπ Μπλέϊκ, μπροστά στα 3 παιδιά του, κλπ. κλπ..

Στις ΗΠΑ οι κινητοποιήσεις-διαδηλώσεις κατά του ρατσισμού και της αστυνομικής βίας πήραν μεγάλες μαζικότατες διαστάσεις ενώ οξύτατες ήταν οι συγκρούσεις με την Αστυνομία που συντάραξαν ολόκληρη την Αμερική και έφεραν την κυβέρνηση των ΗΠΑ σε πολύ δύσκολη θέση, με τους κυβερνήτες να θέτουν τις περιοχές τους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η κατάσταση αυτή ανάγκασε το θρασύδειλο αλητο-φασιστοειδές Τραμπ να κρυφτεί πανικόβλητος στα υπόγεια καταφύγια του Λευκού Οίκου, φρουρούμενος από ισχυρή στρατιωτική δύναμη.

Στη ρατσιστική καταπίεση και τις δολοφονίες Αφρο-αμερικανών παίρνει μέρος όχι μόνο η αστυνομία αλλά και πολλά ναζι-φασιστικά εγκληματικά καθάρματα και μάλιστα σε πολύ νεαρή ηλικία όπως ο 17χρονος Καϊλ Ρίτενχαουζ που σκότωσε 2 διαδηλωτές και τραυμάτισε σοβαρό έναν άλλον στην Κενόσα του Ουισκόνσιν των ΗΠΑ την τελευταία βδομάδα του Αυγούστου.

Το πρώτο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των διαδηλώσεων αυτών ήταν ότι, για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, πήραν τέτοια έκταση, ενώ ταυτόχρονα επεκτάθηκαν και σε πολλές χώρες της Ευρώπης (Αγγλία, Γαλλία. Ισπανία, Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία κλπ.).

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό ήταν ότι στράφηκαν και κατά της βάρβαρης καταπίεσης και εκμετάλλευσης των περασμένων αιώνων: της παλιάς αποικιοκρατίας αλλά και της νεότερης της ιμπεριαλιστικής περιόδου του καπιταλισμού, με στόχο την αποκαθήλωση της πληθώρας αγαλμάτων των εκπροσώπων τους στις διάφορες χώρες. Ας αναφερθούν μόνο δυο απ’ τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις: το γκρέμισμα του αγάλματος του μεγάλου αρχι-δουλεμπόρου του 17^ου αιώνα Έντουαρτ Κόλστον στο Μπρίστολ της δυτικής Αγγλίας που στη συνέχεια κατέληξε στα νερά του ποταμού Έϊβον και η άλλη χαρακτηριστική περίπτωση υπήρξε ο βανδαλισμός και το γκρέμισμα του αγάλματος του αιμοσταγούς Λεοπόλδου Β΄, βασιλιά του Βελγίου, που κυβέρνησε πριν 100 περίπου χρόνια το Κονγκό, ο οποίος κατάσφαξε τους κατοίκους του και ευθύνεται για την εξόντωση 10.000.000 κατοίκων αυτής της χώρας. Την ίδια «τύχη» είχαν και σειρά μισητών αγαλμάτων σε διάφορες χώρες.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ φασίστας Donald Trump απειλεί με στρατιωτική επέμβαση τη Βενεζουέλα

Ο πράκτορας των αμερικανών ιμπεριαλιστών Juan Guaido αυτοανακηρύσσεται «Πρόεδρος» και καλεί το στρατό να προχωρήσει σε φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα

Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση στη Βενεζουέλα οξύνεται διαρκώς μετά την αυτοανακήρυξη του πράκτορα των αμερικανών ιμπεριαλιστών Juan Guaido σε «Πρόεδρο» της χώρας και τη διοργάνωση διαδηλώσεων κατά του εκλεγμένου Προέδρου Μαδούρου και την κυβέρνηση της χώρας, η οποία απαντά με μαζικές διαδηλώσεις των υποστηρικτών της.

Ο αντιδραστικός Juan Guaido που έχει την ανοιχτή στήριξη των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ καθώς και του φασίστα Προέδρου της Βραζιλίας Μπολσονάρο και Κολομβίας, Περού, Χιλής, Γαλλίας, Καναδά, Παραγουάης, Κόστα Ρίκα και Ισημερινού, καλεί καθημερινά το στρατό να προχωρήσει σε φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα, γεγονός , που προς το παρόν, δε βρίσκει καμιά ανταπόκριση, εκτός από ελάχιστους αξιωματικούς, που δήλωσαν τη στήριξή τους προς αυτόν.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ φασίστας Donald Trump απειλεί με στρατιωτική επέμβαση τη Βενεζουέλα και συντονίζει την εκστρατεία και των άλλων χωρών, ενώ εντείνεται ο οικονομικός αποκλεισμός της χώρας και τα σαμποτάζ της δεξιάς αντίδρασης στην οικονομία της χώρας, μ’ αποτέλεσμα να δημιουργούνται περισσότερα προβλήματα και να υποφέρουν οι πλατιές λαϊκές μάζες.

Οι σημερινές τεράστιες πιέσεις-επιθέσεις των ιμπεριαλιστών δεν έχουν καμία σχέση με τις ανόητες δικαιολογίες περί «Δημοκρατίας», αλλά σχετίζονται με τα ορυκτά της χώρας, πετρέλαιο, χρυσό, λίθιο, φυσικό αέριο, κλπ. που σχεδιάζουν να αρπάξουν και να εκμεταλλευτούν τα ιμπεριαλιστικά γεράκια.

Οι εργάτες και αγρότες και άλλα φτωχά στρώματα είναι αποφασισμένα να συνεχίσουν τη σθεναρή αντίστασή τους στην ιμπεριαλιστική επίθεση και στα σχέδια στρατιωτικής επέμβασης.

Παρακάτω αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση του Κομμουνιστικού μαρξιστικού-λενινιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας (PCMLV) 21/2/2019

Ο λαός της Βενεζουέλας δέχεται μια μεγάλη επίθεση που εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους και εκφράζεται με διαφορετικές τακτικές. Τα ιμπεριαλιστικά γεράκια γνωρίζουν, ότι είναι ένας λαός που προβάλλει αντίσταση και αγωνίζεται στα πολιτικά, οργανωτικά και οικονομικά χαρακώματα. Έχει ουσιαστικά καταλάβει ποιοι είναι οι κύριοι εχθροί του, οι ΗΠΑ και η ΕΕ, εναντίον των οποίων πρέπει να στρέψει τα βασικά πυρά του. Πρέπει όμως να αποφύγει το λαθεμένο δρόμο, προς τον οποίο επιχειρούν να στρέψουν τα ταλαντευόμενα μικροαστικά στρώματα και τμήματα της μπουρζουαζίας. Επιδιώκουν να στρέψουν το κέντρο της προσοχής σε άλλα φαινόμενα-κατευθύνσεις με στόχο να περιορίσουν αυτή τη στιγμή την αναγκαία αγωνιστική θέληση.

Οι συνέπειες της ιμπεριαλιστικής επίθεσης που καθοδηγούνται απ’ τις ΗΠΑ με τη βοήθεια των συμμάχων τους της ΕΕ καθώς και μερικές κυβερνήσεις λακέδων της Λατινικής Αμερικής, ιδιαίτερα της Βραζιλίας και Κολομβίας, οξύνονται συνεχώς. Αυτό φαίνεται στην αύξηση της μιζέριας, απ’ την οποία οι εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι υποφέρουν καθημερινά. Αυτοί βρίσκονται στο κέντρο της επίθεσης των κερδοσκόπων και των μισθοφόρων των παραστρατιωτικών συμμοριών που χρηματοδοτούνται απ’ τη Δεξιά. Σ’ αυτά προστίθενται η αναποτελεσματικότητα των κυβερνητικών θεσμών, που είναι υπεύθυνοι για τον έλεγχο των τιμών, τη διασφάλιση των Δημοσίων Υπηρεσιών και την εξασφάλιση των τροφίμων.

Είναι φανερό, ότι η τωρινή κατάσταση δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τη φιλο-ιμπεριαλιστική μαριονέτα της αντιπολίτευσης. Για να ξεπεραστεί η σημερινή κατάσταση, είναι αναγκαία, ανάμεσα σ’ άλλα, μια αύξηση της παραγωγής η οποία μπορεί να διασφαλιστεί ακριβώς μόνο από αυτούς που παράγουν, δηλ. τους εργάτες και αγρότες. Είναι επίσης αναγκαίο να καταπολεμηθεί η διαφθορά στην αλυσίδα εμπορίου-διανομής και κατανάλωσης. Όμως αυτό απαιτεί οργανωτική ισχυροποίηση του επαναστατικού λαϊκού κινήματος, που πρέπει δραστήρια και εντατικά να εργαστεί παραπέρα, να ισχυροποιηθούν οι συμφωνίες και η σύνδεση μεταξύ ανδρών και γυναικών που εκφράζουν τη σταθερή θέλησή τους να αντιπαρατεθούν ως το τέλος στην ιμπεριαλιστική επίθεση. Γι’ αυτό είναι ακόμα αναγκαίο, ότι οι συνελεύσεις για συζήτηση και ανάλυση της κατάστασης και για συγκεκριμένες προτάσεις πρέπει να συντονιστούν και να προχωρήσουν με συνέπεια παραπέρα, να οργανωθούν από κοινού και να επιταχυνθούν.

Είμαστε σε αγώνα δρόμου με το χρόνο σε περίπλοκες συνθήκες. Αυτό όμως απαιτεί αγωνιστική συνειδητή πειθαρχία, κάτι που συνιστά εργαλείο για τις ικανότητες μας ως αντιιμπεριαλιστών ανδρών και γυναικών. Ο εχθρός θα δυναμώσει την επιθετική του δράση μέσω ψυχολογικού πολέμου, σαμποτάζ, ένταση του οικονομικού αποκλεισμού και θα προσπαθήσει, μέσω μισθοφορικών στρατευμάτων της περιοχής να πραγματοποιήσει στρατιωτική επέμβαση.

Όλα αυτά δείχνουν την υποκρισία τμημάτων της ντόπιας και διεθνούς Δεξιάς, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη δύσκολη κατάσταση που περνάει ο λαός της Βενεζουέλας και την οποία σε μεγάλο βαθμό η ίδια έχει προκαλέσει.

Ας μην παραπλανηθούμε απ’ τις σειρήνες της ιμπεριαλιστικής προπαγανδιστικής μηχανής. Η λύση για τη σημερινή κατάσταση θα έρθει, αν η εκμεταλλευόμενη και καταπιεσμένη πλειοψηφία ανταποκριθεί στο ιστορικό καθήκον της παραγωγής και της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, δηλ. αν πάρει στα χέρια της την οικονομική και πολιτική ηγεσία της χώρας. Η ιστορία δείχνει, ότι μόνο η ετοιμότητα πάλης, η ισχυροποίηση της οργάνωσης και η σαφήνεια των πολιτικών στόχων στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης μπορεί να ξεπεράσει το χάσμα μεταξύ της καταστροφής και τη δυνατότητα της νίκης ενάντια στην καπιταλιστική μιζέρια.

Επιπλέον για την αγωνιστική μας θέληση είναι αναγκαίο να δυναμώσει η διεθνής επαναστατική υποστήριξη ως έκφραση του προλεταριακού διεθνισμού. Οι λαοί του κόσμου πρέπει να κινητοποιηθούν, για να μην υπάρχει για τον ιμπεριαλιστικό αντίπαλο πουθενά ανάπαυλα, ώστε να διασφαλιστεί η αγωνιστική ετοιμότητα ως το τέλος σε συνδυασμό με την ορθή πολιτική καθοδήγηση για τη νίκη ενάντια στα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Βομβαρδισμός της ΣΥΡΙΑΣ απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑ-ΓΑΛΛΙΑ

Έξω η Ελλάδα απ’ το ΝΑΤΟ! – Να κλείσει η βάση της ΣΟΥΔΑΣ και όλες οι ξένες βάσεις!

Να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο!

Αρχές του δεύτερου δεκαήμερου του Απρίλη εντάθηκε περισσότερο και επικίνδυνα ο μόνιμος σφοδρός ανταγωνισμός – προπαντός για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και των δρόμων διέλευσής τους, το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής και τις αγορές – μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, με επίκεντρο τη Συρία, των ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑΣ-ΓΑΛΛΙΑΣ απ’ τη μια και απ’ την άλλη της Ρωσίας, ιδιαίτερα μετά τις συγκρούσεις των εκπροσώπων τους στον ΟΗΕ.

Έτσι στα μέσα Απρίλη (Σάββατο 14/4/2018) κατά τις 4 ώρα τα ξημερώματα οι ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑ-ΓΑΛΛΙΑ εξαπέλυσαν συντονισμένες πυραυλικές επιθέσεις σε σειρά στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Συρίας αλλά και σε διάφορα ερευνητικά της Κέντρα, αφού είχαν ήδη προηγηθεί οι ανάλογες διαβουλεύσεις μεταξύ των τριών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και είχαν γίνει οι ανάλογες στρατιωτικές προεργασίες.

Σύμφωνα με πληροφορίες των ΜΜΕ, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ χρησιμοποιώντας βομβαρδιστικά τύπου «Β-1» εκτόξευσαν, κατά στόχων στο έδαφος της Συρίας, περισσότερους από 100 πυραύλους «Κρουζ». Οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές χρησιμοποιώντας τα καταδιωκτικά «Tornado», έριξαν πυραύλους «Storm Shadow», ενώ οι Γάλλοι με τα βομβαρδιστικά «Rafale» εκτόξευσαν γύρω στους 15 πυραύλους από φρεγάτες.

Από συριακής πλευράς έγινε γνωστό ότι καταρρίφθηκαν κάποιες δεκάδες εχθρικών πυραύλων.

Το επίσημο πρόσχημα των αμερικανο-αγγλο-γάλλων ιμπεριαλιστών ήταν η δήθεν χρήση «χημικών όπλων» απ’ την πλευρά του συριακού στρατού. Ο αρχηγός του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού φασιστοειδές Τραμπ ψευδόμενος a la Göbbels δήλωσε κυνικά: «o σκοπός των ενεργειών μας απόψε είναι μία ισχυρή αποτρεπτική δύναμη κατά της παραγωγής, διάδοσης και χρήσης χημικών όπλων. Αυτή η αποτρεπτική δύναμη είναι ζωτικό συμφέρον εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ», δηλώνοντας επιπλέον: «θα συνεχίσουμε αυτήν την απάντηση μέχρις ότου το συριακό καθεστώς σταματήσει τη χρήση απαγορευμένων χημικών παραγόντων». Ανάλογες δικαιολογίες αναζήτησε η Τερέζα Μέϊ, ισχυριζόμενη, ότι οι μυστικές της υπηρεσίες διέθεταν δήθεν «σημαντικά στοιχεία» για τη χρήση «χημικών όπλων» στη Ντούμα, ενώ ο Ε.Μακρόν δήλωσε: «δεν χωρά αμφιβολία για τα γεγονότα και τις ευθύνες του συριακού καθεστώτος. Η κόκκινη γραμμή που έθεσε η Γαλλία το Μάη του 2017 παραβιάστηκε. Διέταξα συνεπώς τις γαλλικές Δυνάμεις να επέμβουν στο πλαίσιο διεθνούς επιχείρησης με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, στην κατεύθυνση του κρυμμένου χημικού οπλοστασίου του συριακού καθεστώτος».

Ας υπενθυμιστεί εδώ, ότι η στρατιωτική επέμβαση των αμερικανο-αγγλων ιμπεριαλιστών στο Ιράκ και η κατάληψή του έγινε με πρόσχημα ένα μεγάλο ΨΕΥΔΟΣ: τα ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ «χημικά όπλα» του Σαντάμ Χουσεΐν, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια.

Οι εγκληματικές πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία των 3 ιμπεριαλιστικών δυνάμεων πραγματοποιήθηκε χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Απ’ την πλευρά της, η Γερμανίδα καγκελάριος, Αγκελα Μέρκελ, στήριξε την πυραυλική επίθεση των ΗΠΑ-Αγγλίας-Γαλλίας στη Συρία, με το πρόσχημα της «απεχθούς επίθεσης με χημικά όπλα» στη Ντούμα, από την οποία «πέθαναν πολλά παιδιά, γυναίκες και άνδρες», ενώ, απ’ την άλλη κράτησε αποστάσεις και έμεινε έξω απ’ τη στρατιωτική συμμετοχή στη Συρία.

Ας αναφερθεί ακόμα η στάση της Τουρκίας, της οποίας ο υπουργείο Εξωτερικών καλωσόρισε την επίθεση, σημειώνοντας πολύ χαρακτηριστικά: «η Τουρκία θεωρεί την επιχείρηση που έφεραν σε πέρας νωρίς το πρωί ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία την κατάλληλη απάντηση στη χημική επίθεση που στοίχισε τη ζωή σε πολλούς αμάχους στην Ντούμα στις 7 Απρίλη. Καλωσορίζουμε αυτήν την επιχείρηση που ανακουφίζει την απαίτηση της ανθρωπότητας να απαντηθεί η επίθεση στην Ντούμα, για την οποία υπάρχουν ευρείες υποψίες ότι την έκανε το καθεστώς (Ασαντ)». Σαφέστατη αναδίπλωση υποταγής της Τουρκίας στους αμερικανο-ΝΑΤΟϊκούς ιμπεριαλιστές.

Όσον αφορά την Ελληνική κυβέρνηση σε ανακοίνωση του Μαξίμου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται: «η επιχείρηση, όπως αναμενόταν, δεν βοήθησε στην επίλυση της συριακής κρίσης», ότι «δεν είμαστε σήμερα ένα βήμα πιο κοντά σε ένα σημείο ισορροπίας» και ότι «ο μοναδικός τρόπος να επιλυθεί η κρίση είναι διά του διπλωματικού διαλόγου και όχι διά των πολεμικών επιχειρήσεων».

Το μόνο απ’ τα πολιτικά κόμματα που επικρότησε ευθέως την πυραυλική επίθεση των ιμπεριαλιστών στη Συρία, ήταν η ΝΔ που δια του τομεάρχη Εξωτερικών Γ. Κουμουτσάκου δήλωσε: «Η καταδίκη κάθε χρήσης χημικών όπλων, πόσο μάλλον κατά αμάχων, είναι απερίφραστη. Δυστυχώς, αυτό που συνέβη στην πόλη Ντούμα, στην Ανατολική Γκούτα, δεν ήταν μεμονωμένο. Δεν ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν τέτοια όπλα στη Συρία. Το γεγονός αυτό καθιστά επιτακτική τη λήψη αποτρεπτικών μέτρων για την αποφυγή επανάληψης τέτοιων απάνθρωπων ενεργειών. Η σημερινή περιορισμένη και στοχευμένη πυραυλική επίθεση σε συγκεκριμένους στόχους στη Συρία κατέστη αναγκαία μετά την αποτυχία της διπλωματίας στο πλαίσιο του ΟΗΕ».

Η νέα πυραυλική επίθεση στη Συρία των τριών ιμπεριαλιστικών χωρών γίνεται προφανώς για να πιέσουν τη Ρωσία και τη Συρία για συνομιλίες προς την κατεύθυνση ενδεχόμενων συμβιβασμών, εξαιτίας τη ισχυροποίησης των θέσεων της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας στην περιοχή, που συνάμα προδίδει εξασθένιση των θέσεών τους στη διαρκώς φλεγόμενη Μέση Ανατολή. Βέβαια οι βομβαρδισμοί αυτοί εξασφαλίζουν τεράστια αύξηση κερδών στην πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑΣ-ΓΑΛΛΙΑΣ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Βαρθολομαίος: «Προσευχόμαστε…» να νικήσετε στη Συρία

«Προσευχόμαστε ότι εσείς [ο Ερντογάν] και οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα καταφέρουν επιτυχία και η 'Επιχείρηση Κλάδος Ελαίας' θα φέρει ειρήνη στην περιοχή όπως το όνομά της υπόσχεται». Με τα λόγια αυτά, μεταξύ άλλων, σε επιστολή του (δόθηκε στη δημοσιότητα στις 26/1/2018 από την Hurriyet Daily News) προς τον Ρ. Ερντογάν, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος υποστηρίζει ανοιχτά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του φασιστικού καθεστώτος της Τουρκίας στο Αφρίν από τις 20/1/2018 ενάντια στους Κούρδους της Συρίας και των ανταρτών τους, Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG).

Διαβάστε Περισσότερα »

Εκλογές σε Γερμανία-Αυστρία - Ο ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ–ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ χαρακτήρας των λεγόμενων «Ευρωσκεπτικιστικών» κομμάτων

Ο παραδοσιακός αστικός τύπος αλλά και ο ρεφορμιστικός αποσιωπά συνειδητά και συγκαλύπτει σκόπιμα το ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ–ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ χαρακτήρα των λεγόμενων «Ευρωσκεπτικιστικών» κομμάτων

Μ’ αφορμή τις εκλογές σε Γερμανία-Αυστρία

Στις εκλογές τον περασμένο χρόνο σε Γερμανία (24.9.2017) και Αυστρία (15.10.2017) τα υπεραντιδραστικά κόμματα AfD (=Εναλλακτική για τη Γερμανία) των Alexander Gauland-Alice Weidel (αντικατέστησαν στην ηγεσία τους Frauke Petry-Marcus Pretzell) και το FPÖ (=Κόμμα Ελευθερίας Αυστρίας) του Heinz-Christian Strache σημείωσαν σημαντική άνοδο. Το μεν AfD έφτασε στο 12,6%, καταλαμβάνοντας την 3^η θέση, μπήκε για πρώτη φορά στη Βουλή, ενώ το FPÖ συγκέντρωσε το 27,3% των ψήφων, περνώντας και αυτό στην 3^η θέση, σχημάτισε κυβέρνηση με το ÖVP (=Λαϊκό Κόμμα Αυστρίας).

Ο αστικός τύπος, κρίνοντας-εκτιμώντας από αστική σκοπιά, χαρακτηρίζει τα κόμματα αυτά «ευρωσκεπτικιστικά», «αντιμεταναστευτικά»,«λαϊκίστικα», κλπ. ή σπάνια καμιά φορά, στην καλύτερη περίπτωση «ακροδεξιά».

Τους ίδιους αντιμαρξιστικούς χαρακτηρισμούς συναντά κανείς και στον ντόπιο ρεφορμιστικό τύπο («Ριζοσπάστης», «Αυγή», «Εποχή», «Πριν», τροτσκιστικός κλπ.), επαναλαμβάνοντας, ακριβέστερα αντιγράφοντας προφανώς τους παραπάνω αστικούς χαρακτηρισμούς – με χαρακτηριστικότερη περίπτωση το «Ριζοσπάστη», όργανο της ΚΕ του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, που δεν χρησιμοποιεί ούτε καν το χαρακτηρισμό «ακροδεξιά» κόμματα, και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, η αναφορά θα περιοριστεί μόνο στην περίπτωσή του.

Ο «Ριζοσπάστης» αντιγράφοντας τον παραδοσιακό αστικό τύπο σημειώνει σχετικά, πριν τις γερμανικές εκλογές, για το AfD: «την τρίτη θέση διεκδικεί το ευρωσκεπτικιστικό-αντιμεταναστευτικό «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) με 11%» («Ρ» 23/9/2017, σελ. 20, και σε άλλα φύλλα), και μετά τις εκλογές: «η ευρωσκεπτικιστική-αντιμεταναστευτική «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) είναι η πρώτη φορά που μπαίνει στη γερμανική Βουλή και καταλαμβάνει την τρίτη θέση με 12,6%» («Ρ» 26/9/2017, σελ. 19), ενώ για τον πασίγνωστο Ναζι-φασίστα Gauland επέλεξε να γράψει μόνο(!): «ο άλλος επικεφαλής, Αλεξάντερ Γκάουλαντ, σημείωσε ότι «θα κυνηγήσουμε την Ανγκελα Μέρκελ»» («Ρ» 26/9/2017, σελ. 19).

Για το FPÖ (=Κόμμα Ελευθερίας Αυστρίας) του Heinz-Christian Strache γράφει: «ενισχύθηκε σημαντικά και σημείωσε το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία του το εθνικιστικό-αντιμεταναστευτικό Κόμμα Ελευθερίας (FPÖ)» («Ρ» 22/10/2017, σελ.35), περνώντας στην τρίτη θέση με 27,3% (δηλ. + 5,9% επιπλέον και 52 έδρες).

Η δε «Αυγή» γράφει για το AfD των Ναζιστών Gauland-Weidel: «εφιάλτης η είσοδος της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία στο Ράϊχσταγκ» («Αυγή» 24/9/2017, σελ. 1).

Όμως, πέραν της αστικής ορολογίας–φρασεολογίας, το σημαντικότερο είναι η συνειδητή αποσιώπηση και σκόπιμη συγκάλυψη-απόκρυψη απ’ την εργατική τάξη και το λαό του Φασιστικού-Ναζι-φασιστικού χαρακτήρα αυτών των υπεραντιδραστικών κομμάτων, παραποιώντας έτσι το χαρακτήρα τους, και ακόμα χειρότερα: σμικρύνοντας το μέγεθος της αντιδραστικότητάς τους καθώς και τον μεγάλο κίνδυνο που αυτά συνιστούν για τις πλατιές λαϊκές μάζες.

Μερικές παρατηρήσεις πάνω σ’ αυτά τα σπουδαία και επίκαιρα ζητήματα για την εργατική τάξη και τις πλατιές λαϊκές μάζες αλλά και για το αντιφασιστικό κίνημα γενικότερα:

1.Αντιμαρξιστική οικονομίστικη προσέγγιση. Ο «Ριζοσπάστης» (αλλά και το σύνολο του ρεφορμιστικού τύπου) προσεγγίζει ΟΛΑ τα αστικά κόμματα – μαζί και τα Φασιστικά-Ναζι-φασιστικά – από μια αντιμαρξιστική οικονομίστικη σκοπιά, πιο συγκεκριμένα απ’ τη σκοπιά της εκάστοτε διακηρυγμένης (ή εφαρμοσμένης) οικονομικής πολιτικής των αστικών κομμάτων, ΧΩΡΙΣ να παίρνονται υπόψη οι ιδεολογικο-πολιτικές αντιλήψεις αυτών των κομμάτων απ’ τις οποίες καθοδηγούνται, και στη συγκεκριμένη περίπτωση των υπεραντιδραστικών κομμάτων AfD – FPÖ. ΟΛΑ τα λεγόμενα «λαϊκιστικά» «ευρωσκεπτικιστικά», «εθνικιστικά», «αντιμεταναστευτικά», κλπ. υπεραντιδραστικά κόμματα καθοδηγούνται: ιδεολογικά απ’ τις φιλοσοφικές αντιλήψεις των διαφόρων ιρασιοναλιστικών ιδεαλιστικών ρευμάτων (Νιτσεϊσμού, Φιλοσοφία της ζωής, Υπαρξισμού, κλπ.), ενώ πολιτικά υπερασπίζουν και προπαγανδίζουν εθνικιστικές-σοβινιστικές, θρησκευτικο-σκοταδιστικές, ρατσιστικές, αντιμεταναστευτικές, αντισημιτικές, φασιστικές–Ναζι-φασιστικές, κλπ. απόψεις, κόμματα διαμορφωμένα, κάποια από αυτά εντελώς ανοιχτά και άλλα προσεκτικότερα αλλά σαφέστατα, σε φασιστικά–Ναζι-φασιστικά, νοσταλγούς, υπερασπιστές και προπαγανδιστές του χιτλερικού Ναζι-φασισμού, θαυμαστές του Χίτλερ και προκλητικούς αρνητές των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και του Ολοκαυτώματος.

2.Συγκάλυψη του φασιστικού-Ναζι-φασιστικού χαρακτήρα των λεγόμενων «λαϊκιστικών», «ευρωσκεπτικιστικών», κλπ. κομμάτων. Η συγκάλυψη του φασιστικού–Ναζι-φασιστικού χαρακτήρα απ’ το ρεφορμιστικό τύπο γίνεται με δυο τρόπους:

α) Χαρακτηρισμός των υπεραντιδραστικών AfD – FPÖ. Ο χαρακτηρισμός αυτών των κομμάτων ΜΟΝΟ ως «λαϊκιστικά» «ευρωσκεπτικιστικά», «εθνικιστικά», «αντιμεταναστευτικά» κλπ., ακόμα και ως «ακροδεξιά» ΔΕΝ αποκαλύπτει – με δεδομένο την εξόφθαλμη έκφραση και υπεράσπιση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου – τον υπεραντιδραστικό χαρακτήρα αυτών των κομμάτων, ΑΝΤΙΘΕΤΑ: συγκαλύπτει τον πραγματικό τους χαρακτήρα δηλ. το φασιστικό-Ναζι-φασιστικό τους χαρακτήρα, ο οποίος διακρίνεται δια «γυμνού οφθαλμού» στις προαναφερόμενες υπεραντιδραστικές ιδεολογικο-πολιτικές τους αντιλήψεις απ’ τις οποίες καθοδηγούνται στο σύνολο της δράσης τους αλλά και στους τωρινούς και απώτερους σκοπούς τους.

Πέρα απ’ το ότι οι χαρακτηρισμοί τόσο του παραδοσιακού αστικού τύπου όσο και εκείνοι του ρεφορμιστικού συγκαλύπτουν το Ναζι-φασιστικό χαρακτήρα αυτών των υπεραντιδραστικών κομμάτων (AfD – FPÖ), η ίδια η δράση και οι δηλώσεις ηγετικών στελεχών και των δυο κομμάτων αποκαλύπτουν τον παραπλανητικό χαρακτήρα αυτών των χαρακτηρισμών.

Έτσι ο ηγέτης του AfD Alexander Gauland, δήλωνε (2 Σεπτέμβρη 2017) πριν τις εκλογές (14.09.2017) στην συνάντηση του AfD (Kyffhäusertreffen) στο Thüringen: «δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι για τα κατορθώματα των γερμανών στρατιωτών σε δυο παγκόσμιους πολέμους» (= «wir haben das Recht, Stolz zu sein auf die Leistungen deutscher Soldaten in zwei Weltkriegen»). Ο Γκάουλαντ «έγινε γνωστός με τις ρατσιστικές επιθέσεις κατά των ποδοσφαιριστών της εθνικής ομάδας με αφρικανική καταγωγή, του Ζ.Μπόατενγκ αρχικά και όλων των άλλων μετά, τα αντισημιτικά μηνύματα, τις αναδρομές στο ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας και τις καθημερινές επιθέσεις σε Ρομά, προσφυγές και μετανάστες» («ΕΦ.Συντακτών», 23-24/9/2017, σελ. 21). Επίσης επιτέθηκε με χυδαίο φασιστικό τρόπο στην υπεύθυνη για ζητήματα Κοινωνικής Ένταξης των μεταναστών της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, Aydan Özoguz (SPD), δηλώνοντας ότι είναι για πέταμα στα απόβλητα της Ανατολίας (λόγω Τουρκο-Κουρδικής καταγωγής της). Επιπλέον ο Gauland απαίτησε δημόσια «να μπει τέρμα στις αρνητικές αναφορές για το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας».

Ένα άλλο στέλεχος του AfD, ο Björn Höcke, το Δεκέμβρη του 2007, σε ένα λόγο του στη Δρέσδη χαρακτήρισε το μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο: «ένα μνημείο ντροπής» (= «ein Denkmal der Schande»), με τον Gauland να υπερασπίζει το Höcke, γι’ αυτή του την αντισημιτική, Ναζι-φασιστική δήλωση, και μάλιστα τον χαρακτήρισε «ψυχή του AfD» (= «Seele der AfD»).

Εντελώς δικαιολογημένα και ορθότατα το ηγετικό στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) Ralf Stegner χαρακτήρισε «Ναζί» το Höcke σε μία συνέντευξή του στη «Mannheimer Morgen».

Προφανώς δεν υπάρχουν προκλητικότερες Ναζι-φασιστικές δηλώσεις απ’ τις παραπάνω για τους αντιφασίστες λαούς ΟΛΩΝ των χωρών δηλ. απ’ αυτή την ωμή υπεράσπιση, διαφήμιση και εξύμνηση των θηριωδιών και των πιο αποτρόπαιων εγκλημάτων που γνώρισε η ιστορία της ανθρωπότητας, των Χιτλεροφασιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και του Ολοκαυτώματος.

Ας σημειωθεί ακόμα πως πρώτη έσπευσε η αρχηγός του Ναζι-φασιστικού «Εθνικού Μετώπου» Μ.Λεπέν να συγχαρεί τους ομοϊδεάτες της του AfD: «μπράβο στους συμμάχους μας του AfD γι’ αυτή την επιτυχία! Είναι ένα σύμβολο της αφύπνισης των Ευρωπαϊκών λαών» («ΕΦ.Συντακτών», 25/9/2017, σελ. 6). Επιπλέον η παραιτηθείσα (μαζί με το σύζυγό της Marcus Prezell) απ’ την ηγεσία της AfD, Frauke Petry, είχε προσκαλέσει, το Γενάρη 2017, σε συνάντηση ηγετών των αδελφών κομμάτων: «τη Μ. Λεπέν από τη Γαλλία, το Γ. Βίλντερνς από την Ολλανδία, τον Μ. Σαλβίνι από την Ιταλία, και τον Χ. Βιλίμσκι από την Αυστρία» για πανευρωπαϊκό συντονισμό της δράσης τους («ΕΦ.Συντακτών», 23-24/9/2017, σελ. 21).

Το ηγετικό στέλεχος του παραδοσιακού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) Sigmar Gabriel, πρώην Υπουργός Εξωτερικών, ορθότατα χαρακτήρισε το AfD «γνήσιο Ναζιστικό Κόμμα»: «για πρώτη φορά μετά το 1945 κάθονται στα έδρανα του Ραϊχσταγκ γνήσιοι Ναζί» (= « zum ersten Mal nach 1945 stehen im Reichstag am Rednerpult echte Nazis») («Der Spiegel» 18/9/2017).

Τέλος , για το Ναζι-φασιστικό χαρακτήρα του FPÖ (=Κόμμα Ελευθερίας Αυστρίας) του Heinz-Christian Strache δεν χρειάζεται ειδική αναφορά, γιατί ο Ναζι-φασιστικός χαρακτήρας αυτού του υπεραντιδραστικού Κόμματος είναι πασίγνωστος απ’ την εποχή που ήταν αρχηγός του ο φλύαρος Ναζι-φασίστας Jörg Haider, που εξυμνούσε το Χίτλερ, το τρίτο Ράϊχ και αποκαλούσε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης «ποινικά στρατόπεδα», κλπ.. Είχε σχηματίσει Κυβέρνηση το 2000 με το «Λαϊκό Κόμμα Αυστρίας», και η ΕΕ είχε επιβάλλει τότε κυρώσεις στην Αυστρία. Πέραν των άλλων, είχε και πλουσιότατο εγκληματικό Ναζι-φασιστικό οικογενειακό παρελθόν. Οι γονείς του, Robert και Dorothea HAIDER, υπήρξαν πεπεισμένοι και φανατικοί Χιτλερικοί Ναζι-φασίστες, ο δε πατέρας του υπηρετώντας στα Ναζι-φασιστικά στρατεύματα είχε διαπράξει πολλά ειδεχθή εγκλήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου και τον Απρίλη του 1945 ο εγκληματίας πολέμου Robert HAIDER συνελήφθηκε απ’ τα συμμαχικά στρατεύματα και περίμενε να καταδικαστεί σε θάνατο, όμως γλύτωσε την εκτέλεση γιατί η Entnazifizierungskommitee (=Επιτροπή Αποναζιστικοποίησης) τον κατέταξε-χαρακτήρισε ως «έναν ιδεαλιστή άνθρωπο» (!) (= «ιδεαλιστής» ειδεχθής εγκληματίας), και δεν ήταν βέβαια ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Δεκαετίες αργότερα το 1995 δήλωναν και οι δύο ότι «δεν γνώριζαν» τα εγκλήματα του Ναζισμού, ενώ συνάμα τον ίδιο χρόνο ο Robert Haider δήλωνε ότι «δεν μετανιώνει για τίποτε και ότι και πάλι θα υπηρετούσε την Υπόθεση» του Εθνικοσοσιαλισμού δηλ. θα διέπραττε εκ νέου τα ίδια αποτρόπαια εγκλήματα και τις γνωστές θηριωδίες του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς περισσότερα!

Στα μεγάλα ακρο-Δεξιά κόμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν πολλά φασιστικά – Ναζι-φασιστικά στελέχη, ακόμα και ολόκληρες πτέρυγες, όπως ο Alexander Gauland που «ήταν επί τέσσερις δεκαετίες στέλεχος του CDU και είχε περάσει από ανώτερες κρατικές θέσεις» αλλά και η Frauke Petry «ήταν επί χρόνια στο CDU («ΕΦ.Συντακτών», 23-24/9/2017, σελ. 21), κλπ.. Ολόκληρη Ναζι-φασιστική πτέρυγα υπάρχει και στη ΝΔ με τη γνωστή «τριάδα» Βορίδη-Γεωργιάδη-Πλεύρη, με το ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ μάλιστα αντιπρόεδρο της ΝΔ, προερχόμενων απ’ το Ναζι-φασιστικό ΛΑΟΣ του Γ.Καρατζαφέρη αλλά και πολλούς Ναζι-φασίστες ΜΠΑΛΤΑΚΟΥΣ, στενό φίλο του θαυμαστή και υπερασπιστή των Ταγμάτων Ασφαλείας φασιστοειδούς Α.ΣΑΜΑΡΑ, χουντικούς Ναζι-φασίστες a la ΨΩΜΙΑΔΗ (= «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι»), κλπ. κλπ.

Παρόλα τα παραπάνω ο «Ριζοσπάστης» δεν αποκαλεί το AfD ούτε καν «ακροδεξιό»(!) κόμμα, ενώ παραθέτει, όπως προαναφέρθηκε, μόνο μια ολωσδιόλου άχρωμη και παντελώς άσχετη με το χαρακτήρα του AfD δήλωση του Gauland: «θα κυνηγήσουμε την Άνγκελα Μέρκελ», παραλείποντας και αποσιωπώντας σκόπιμα τις Ναζι-φασιστικές προκλητικές δηλώσεις του που αποκαλύπτουν το Ναζι-φασιστικό χαρακτήρα AfD, ενώ ταυτόχρονα αυτές διαψεύδουν το «Ριζοσπάστη» που εξωραΐζει αυτά τα υπεραντιδραστικά κόμματα για να καταστούν περισσότερα ελκυστικά στην εργατική τάξη και στις πλατιές λαϊκές μάζες, καλλιεργώντας τους επικίνδυνες αυταπάτες σχετικά με το χαρακτήρα τους και τους μεγάλους κινδύνους που απορρέουν από αυτά.

Την ίδια στάση κράτησε-κρατάει ο «Ριζοσπάστης» και στην περίπτωση ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ, που τον παρουσιάζει μόνο ως «αντικομμουνιστή»(!), αποκρύβοντας απ’ τους αντιφασίστες τις Ναζι-φασιστικές του απόψεις, που εκφράζονται στην προβολή, μέσα στα βιβλία του, της Αρχαίας Σπάρτης, «το πιο καθαρό ρατσιστικό κράτος» (1929) κατά το Χίτλερ (Ernst Nolte: «Der Faschismus in seiner Epoche», σελ. 500 Μünchen 1965) και τη διαβόητη «Κρυπτεία» απ’ την οποία γοητεύονταν οι Ναζι-φασίστες θεωρητικοί-ιστορικοί (H.Berve: «SPARTA», σελ 40-41, Leipzig 1937, κλπ., κλπ.) και έβρισκε πρακτική εφαρμογή στα Χιτλερικά SS και στα «Τάγματα Εφόδου» της Ναζι-φασιστικής «Χρυσής Αυγής». Αλλά έχει και ένα δεύτερο λόγο ο «Ριζοσπάστης» να αποσιωπά σκόπιμα τις Ναζι-φασιστικές απόψεις του ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ, αφού η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ είχε στείλει το Δεκέμβρη του 2006 την νέο-ορθόδοξη ακραία εθνικίστρια Λ. ΚΑΝΕΛΛΗ να παρουσιάσει ένα από τα υπεραντιδραστικά βιβλία του. Επίσης η ρεφορμιστική ηγεσία του «Κ»ΚΕ αρνείται, πέραν των άλλων, την ύπαρξη Ναζι-φασιστικής πτέρυγας στη ακροδεξιά-μοναρχοφασιστική ΝΔ δηλ. εκείνη των ΒΟΡΙΔΗ-ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ-ΠΛΕΥΡΗ κλπ.κλπ.

Είναι σημαντικό να μνημονευθεί ακόμα η «ξεχασμένη» παλιότερη συνέντευξη στην «Ελευθεροτυπία» για τη Νέα Δημοκρατία του Γάλλου Ναζι-φασίστα ΛΕΠΕΝ που σε ερωτήσεις δημοσιογράφου είχε απαντήσει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

- Έχετε επαφές με Έλληνες πολιτικούς;

«Ναι, με τον Μάκη Βορίδη, τον Χρύσανθο Δημητριάδη και άλλους. Ο Βορίδης ήρθε μάλιστα και στο Παρίσι να με συγχαρεί για τη νίκη».

- Γιατί δεν υπάρχει ένα ανάλογο κόμμα σαν το Εθνικό Μέτωπο στην Ελλάδα που να τα καταφέρνει εκλογικά, κατά τη γνώμη σας;

«Υπάρχει ένας λόγος γι' αυτό. Νομίζω ότι η θέση της Νέας Δημοκρατίας είναι α ρ κ ε τ ά δ ε ξ ι ά (υπογρ. δική μας) και έτσι μπορεί να απορροφά ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων που θα ήθελαν να υποστηρίξουν ένα κόμμα σαν το Εθνικό Μέτωπο. Έχω φίλους Έλληνες που είναι πολύ κοντινοί σε μας και οι οποίοι είναι ενταγμένοι στη Νέα Δημοκρατία». («Ελευθεροτυπία» 6.6.2002, σελ. 12-13).

β) Σκόπιμη αποσιώπηση και συστηματική συνειδητή απόκρυψη των πραγματικών υπεραντιδραστικών απόψεων και της πολιτικής τους δράσης (παρελθόν-παρόν). Ο ρεφορμιστικός τύπος («Ριζοσπάστης», «Αυγή», «Εποχή», «Πριν», τροτσκιστικό, κλπ.) δεν συγκαλύπτει μόνο το Ναζι-φασιστικό χαρακτήρα αποκαλώντας αυτά τα υπεραντιδραστικά κόμματα, «ευρωσκεπτικιστικά», κλπ. αλλά και με τη σκόπιμη και συστηματική αποσιώπηση της πολιτικής τους δράσης (παρελθόν-παρόν) και των πολιτικών τους απόψεων και δηλώσεων.

Η «Αυγή», όπως προαναφέρθηκε, χαρακτηρίζει το Ναζι-φασιστικό AfD μόνο «ακροδεξιό» κόμμα, ενώ ο καθηγητής Νίκος Χατζηνικολάου (ιστορικός τέχνης-τεχνοκριτικός) γράφει ορθότερα για το AfD ότι «ένα μέρος της ηγεσίας του κόμματος ταυτίζεται με το ναζισμό» («Αυγή», 8/10/2017, σελ.17) – άποψη μερικώς λαθεμένη, επειδή η ηγεσία του AfD στο σύνολό της ταυτίζεται με το Ναζι-φασισμό δηλ. είναι Ναζί, όπως ορθά υπογραμμίζεται απ’ τα ηγετικά στελέχη της παλιάς παραδοσιακής γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας (SPD) Sigmar Gabriel: «γνήσιοι Ναζί» και το Ralf Stegner που χαρακτήρισε «Ναζί» το ηγετικό στέλεχος του AfD, Björn Höcke.

Τέλος, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς, ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα του χαρακτηρισμού των AfD – FPÖ, οι ηγέτες της παραδοσιακής προδοτικής Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας (SPD) Sigmar Gabriel – Ralf Stegner, που χαρακτηρίζουν ορθά το AfD «γνήσιους Ναζί», βγαίνουν απ’ τα «αριστερά» στο ρεφορμιστικό τύπο («Ριζοσπάστης», «Αυγή», «Εποχή», «Πριν», τροτσκιστικό κλπ.) που δεν το πράττει, δηλ. η παλιά Σοσιαλδημοκρατία βγαίνει απ’ τα «αριστερά» στη νέα χρουστσο-τροτσκιστική Σοσιαλδημοκρατία.

3.Παραπλανητική τακτική των φασιστικών–Ναζι-φασιστικών κομμάτων. Τα τελευταία χρόνια τα φασιστικά – Ναζι-φασιστικά κόμματα αναπροσαρμόζουν την τακτική τους, πιεσμένα απ’ τις δυσμενείς εντυπώσεις που έχουν προκληθεί απ’ τις ανοιχτές Ναζι-φασιστικές δηλώσεις τους και ιδιαίτερα τη βίαιη φασιστική δράση στις Βαλτικές χώρες και την Ουκρανία.

Έχουν εκπονήσει μια περισσότερο προσεκτική αλλά πολύ πιο επικίνδυνη παραπλανητική τακτική, εγκαταλείποντας εν μέρει τις χονδροειδείς και εξόφθαλμα Χιτλερικού Ναζι-φασιστικού χαρακτήρα δηλώσεις, εμφανιζόμενα μόνο ως «εθνικιστικά» και «αντιμεταναστευτικά», «πατριωτικά» κλπ.. Προσπαθούν συστηματικά και με κάθε τρόπο να αποκρύψουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα, τις προθέσεις και τους μελλοντικούς σκοπούς τους.

Όμως αυτά τα κόμματα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν με βάση τις δημαγωγικές τους διακηρύξεις ούτε με το πώς αυτοονομάζονται (π.χ. FPÖ =Κόμμα Ελευθερίας Αυστρίας), αλλά με βάση τις υπεραντιδραστικές Ναζι-φασιστικές τους απόψεις απ’ τις οποίες καθοδηγούνται στη δράση τους, αποκαλύπτοντας μόνιμα την παραπλανητική τακτική τους.

Η πάλη ενάντια σ’ αυτά τα κόμματα πρέπει να αποτελεί πρώτιστο καθήκον όχι μόνο των επαναστατών κομμουνιστών αλλά και όλων των αντιφασιστών και γενικότερο του αντιφασιστικού κινήματος.

***

Τα σημερινά φασιστικά – Ναζι-φασιστικά κόμματα αντλούν τις απόψεις τους απ’ τα υπεραντιδραστικά πολιτικο-ιδεολογικά ρεύματα του παρελθόντος – και πρώτα απ’ όλα, μεταξύ πολλών άλλων, απ’ το Friedrich Nietzsche – αλλά και απ’ το πρόσφατο παρελθόν. Για μια καλύτερη πληροφόρηση της αντιφασιστικής-κομμουνιστικής νεολαίας είναι αναγκαία μια εντελώς πολύ σύντομη αναφορά σε «δυο περιπτώσεις» απ’ τις σημαντικότερες: τη λεγόμενη «Historiker-“Streit”» που προκάλεσε ο φιλο-Χιτλερικός Γερμανός ιστορικός ERNST NOLTE και εκείνη του Χιτλερικού Ναζι-φασίστα Υπαρξιστή Φιλοσόφου MARTIN HEIDEGGER.

α. «HISTORIKER-“STREIT”» – ERNST NOLTE. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ο γνωστός φιλο-Χιτλερικός Ιστορικός και «μαθητής» του Martin Heidegger δημοσίευσε δυο άρθρα που αναθεωρεί προκλητικά την Ευρωπαϊκή Ιστορία: «Zwischen Geschichtslegende und Revisionismus?» και «Vergangenheit , die nicht vergehen will» (HISTORIKER-“STREIT”, σελ. 13-35 και 39-47, Piper Verlag, München 1987), προκαλώντας έτσι τη λεγόμενη «Historiker-“Streit”» που αφορούσε τόσο τη φύση του Ναζισμού όσο και τις θηριωδίες και τα ειδεχθή εγκλήματά του και πρώτα απ’ όλα το Ολοκαύτωμα δηλ. την εξολόθρευση των Εβραίων. Ο Nolte απαιτεί την απόρριψη-τερματισμό της υποτιθέμενης «δαιμονοποίησης του τρίτου Reich»(!), και τάσσεται υπέρ της «αναθεώρησης της ιστορίας» στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το πλήρες «ξέπλυμα» του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού απ’ τα εγκλήματά του με τον ανόητο ισχυρισμό, ότι τα εγκλήματα του Ναζισμού ήταν η αντίδραση στη «Ρωσική Επανάσταση», το ίδιο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, κλπ. και ότι ο Ναζι-φασισμός αποτελούσε αντίδραση στον μπολσεβικισμό.

β. MARTIN HEIDEGGER: Ο ως το τέλος αμετανόητος Χιτλερικός Ναζι-φασίστας Υπαρξιστής Φιλόσοφος και ενθουσιώδης θαυμαστής του HITLER. ΟΙ υπεραντιδραστικές πολιτικο-ιδεολογικές του απόψεις (αφήνοντας εδώ κατά μέρος το φιλοσοφικό συνονθύλευμα του Heidegger) επηρεάζουν αποφασιστικά τα φασιστικά–Ναζι-φασιστικά κόμματα και ορισμένους διανοούμενους–«διανοητές» πολλές δεκαετίες τώρα που συγκροτούνται από: τον εθνικισμό-ρατσισμό-αντισημιτισμό της πιο ακραίας μορφής-εθνικοσοσιαλισμό και συμπληρώνονται με την ενθουσιώδη υπεράσπιση του αρχιεγκληματία HITLER που υπήρξε για το Heidegger «χαρισματικός ηγέτης» («Führer»), ενώ για τον εαυτό του επιφύλασσε τον τίτλο του «Führer» της πνευματικής ζωής. Είναι γνωστός ο άφθαστης γελοιότητας ισχυρισμός του Martin Heidegger όταν ο KARL JASPERS του είπε «πως είναι δυνατόν ένας τόσο αμόρφωτος άνθρωπος όπως ο Hitler να κυβερνήσει τη Γερμανία?» - «η μόρφωση είναι εντελώς αδιάφορη», απάντησε αυτός, «sehen Sie nur seine wunderbaren Hände an!» (= «κοιτάξτε μόνο τα υπέροχα χέρια του») (Karl Jaspers: Philosophische Autobiographie, σελ 101 Piper Verlag, München 1977 και 1984).

Όλα αυτά, ως γνωστόν, καταλήγουν στη δικαιολόγηση και υπεράσπιση των θηριωδιών και των πρωτοφανών εγκλημάτων μαζικής εξόντωσης πολλών εκατομμυρίων στα Χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, στη δικαιολόγηση και την άρνηση του Ολοκαυτώματος αλλά και της υποστήριξης και υπεράσπισης του ιμπεριαλιστικού πολέμου της Χιτλερικής Γερμανίας εκ μέρους του Martin Heidegger.

Παρόλο που οι οπαδοί του Heidegger ισχυρίζονταν πάντα ότι ο Ναζισμός του υπήρξε απλά και μόνο μια «σύντομης διάρκειας πολιτική πλάνη του φιλοσόφου»(!) (ολωσδιόλου ατεκμηρίωτος και ΨΕΥΔΗΣ ισχυρισμός), η δημοσίευση των 3 πρώτων τόμων των διαβόητων «Schwarze Hefte» 1931-1938 (GA 94), 1938-1939 (GA 95), 1939-1941 (GA96) το 2014 και 1942-1948 (GA 97) το 2015, αποδεικνύει ΑΚΡΙΒΩΣ το αντίθετο και γι’ αυτό προκάλεσαν ισχυρή θύελλα στο Freiburg, οδηγώντας σε παραίτηση το Προεδρείο της Martin-Heidegger-Gesellschaft (πρώτα (15.1.2015) ο πρόεδρος Günther Figal, καθηγητής φιλοσοφίας (γερμανός), αργότερα η αντιπρόεδρος Donatella Di Cesare, καθηγήτρια φιλοσοφίας (ιταλίδα), με τον Günther Figal να δηλώνει, μεταξύ πολλών άλλων: «έκπληκτος, άναυδος, σοκαρισμένος».

Η παραιτηθείσα αντιπρόεδρος Donatella Di Cesare, που διδάσκει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης απειλείται τώρα «από ιταλούς Νεοφασίστες» (E.Blum: Denken unter Polizeischutz, στο: «Die Zeit” Nr. 26, 25.6.2015).

Αν στο Freiburg του Schwarzwald (=Μέλανας Δρυμός) η δημοσίευση των «Schwarze Hefte» (=Μαύρα Τετράδια) προκάλεσε ισχυρή θύελλα, στην υπεραντιδραστική σφηκοφωλιά der Heideggerianer (=Χαϊντεγγεριανών) του Παρισιού δημιούργησε μεγάλη αναστάτωση, ανησυχία και πρωτοφανή σύγχυση για τα περί «μεγάλου φιλοσόφου», κλπ. – παρόλο που είχαν πριν τη δημοσίευση τους πληροφορηθεί λεπτομερώς για το περιεχόμενο των «Schwarze Hefte» απ’ την οικογένεια Heidegger, τον επιμελητή της έκδοσης (Peter Travny) και τον εκδοτικό Οίκο «Klostermann». Ο ίδιος ο Heidegger επέλεξε να είναι τα εξώφυλλα αυτών των «Schwarze Hefte» μαύρα, όμως δεν είναι μόνο το χρώμα των εξωφύλλων μαύρο αλλά και το περιεχόμενό τους είναι κατάμαυρο δηλ. αντιδραστικότατο. Επίσης ο ίδιος επέλεξε να δημοσιευθούν, αλλά και πότε θα γίνει αυτό, δημοσίευση που θα ολοκληρώνει και «κλείνει» die Gesamtausgabe (GA), τα Άπαντά του (στα πλαίσια της μακρόχρονης στρατηγικής του) .

Η αντιδραστική σφηκοφωλιά των Χαϊντεγγεριανών ΔΕΝ ήταν-είναι στη Γερμανία αλλά στην «πόλη του Φωτός», το Παρίσι. Ο Γάλλος Jean-Michel Palmier αναφέρει σχετικά: «όταν εμείς μαζί με τον Frederic de Towarnicki συναντηθήκαμε το 1968 με το Heidegger, αυτός είπε, ότι στη Γερμανία είναι (=θεωρείται) ακόμα τώρα «ein toter Hund». Αντίθετα στη Γαλλία το έργο του είχε μια πραγματική επίδραση» (J.M. Palmier: Wege und Wirken Heideggers in Frankreich, στο: «Die Heidegger Kontroverse» (Hrg) von Jürg Altwegg, σελ. 56, athenäum Verlag, Frankfurt am Main 1988). Ακριβέστερα ο Heidegger θα έπρεπε να είχε πει: «στη Γερμανία με θεωρούν ένα ψόφιο Ν α ζ ι σ τ ι κ ό σ κ υ λ ί», που με τη δραστήρια συμβολή του οδηγήθηκε στη μεγάλη καταστροφή η ίδια η Γερμανία, κάτι που δεν μπορεί να ξεχάσει ο γερμανικός λαός.

Η γερμανική νεολαία κατά εκατομμύρια πήγαινε με ενθουσιασμό στο μέτωπο κουβαλώντας στο γυλιό της τον Zaratustra του Nietzsche, τα ποιήματα του Stefan George και τον Πρυτανικό λόγο του Heidegger καθώς και το λόγο του για το Schlageter, παροτρύνοντας τους φοιτητές να θυσιαστούν όπως ο «φοιτητής Albert Leo Sch l a g e t e r, ο οποίος ως νεαρός γερμανός ήρωας πριν μια δεκαετία πέθανε τον π ι ο β α ρ ύ και τον π ι ο μ ε γ ά λ ο θάνατο» (Guido Schneeberger: Nachlese zu Heidegger, Dokumente zu seinem Leben und Denken, σελ. 48, Bern 1962)

Ακόμα καλά-καλά δεν είχε τελειώσει ο αιματηρότατος πόλεμος και τα πολλές δεκάδες εκατομμύρια διαμελισμένων πτωμάτων είχαν γεμίσει τον απέραντο Ευρωπαϊκό-Αφρικανο-Ασιατικό ωκεανό αίματος, διάφοροι γάλλοι διανοούμενοι, μεταξύ των οποίων και ένας καθηγητάκος γαλλικού Λυκείου, ονόματι Jean Beaufret, έτρεξαν στο Μέλανα Δρυμό για να στηρίξουν το Ναζι-φασίστα Martin Heidegger και να μεταφέρουν από το Schwarzwald το βαθύ μαύρο αντιδραστικό σκοτάδι της πρωτοφανούς βαρβαρότητας του Ναζι-φασισμού στην «πόλη του φωτός», το Παρίσι, αποκτώντας έτσι όλοι τους τη θλιβερή φήμη των πνευματικών Κουϊσλινγκς.

Ενδιαφέρει εδώ ο Jean Beaufret που μας πληροφορεί ότι συνάντησε το Heidegger «στις 10 Σεπτέμβρη 1946» στην περιοχή του Freiburg (Jean Beaufret: Der ominöse 6. Juni 1944, στο: «Die Heidegger Kontroverse» (Hrg) von Jürg Altwegg, σελ. 43, athenäum Verlag, Frankfurt am Main 1988), που όμως για πολλές δεκαετίες απέκρυβε απ’ το γαλλικό λαό και τους λαούς της Ευρώπης ότι δεν ήταν απλά ένας φανατικός υπερασπιστής του Ναζι-φασίστα Martin Heidegger, ένας «αθώος» διανοούμενος, αλλά ένας Κουϊσλινγκ «ένας διαμεσολαβητής της σκέψης του Heidegger στη Γαλλία», ο οποίος τελευταία αποκαλύφθηκε ότι «είχε βυθιστεί σε μια πολύ σκοτεινή κατάσταση και από παραλήπτης και συνομιλητής του Heidegger έγινε άκρως ύποπτος, από τότε που ο ιστορικός Robert Faurisson (Πανεπιστημίου Lyon II), ο απερίγραπτος προπαγανδιστής του “Auschwitz-Lüge” (= «Ψεύδος-Auschwitz»), δημοσίευσε επιστολές του Beaufret», επιστολές όπου ο γνωστός αναθεωρητής ιστορικός «Faurisson δέχεται τη στήριξη και ενθάρρυνση του να συνεχίσει το ερευνητικό του έργο» στην φιλο-Χιτλερική κατεύθυνση του “Auschwitz-Lüge” (Hugo Ott: Martin Heidegger, Unterwegs zu seiner Biographie, σελ. 14-15, Campus Verlag, Frankfurt/New York 1988), της οποίας πρόδρομος είναι ο Ναζι-φασίστας ακραίος ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΗΣ Martin Heidegger και οι οπαδοί του που ο νοσηρός του εγκέφαλος έφτασε στα «Schwarze Hefte» στην παρανοϊκή σχιζοφρενική επινόηση της «Selbstvernichtung der Juden» (= «αυτο-εξολόθρευση των Εβραίων»), μιμούμενος-αντιγράφοντας φαίνεται την αντισημίτρια Cosima Wagner, που παρουσίαζε ως «μάρτυρα»(!) όχι τον δολοφονημένο Kurt Eisner αλλά το δολοφόνο του: «στα μάτια μου ο Graf Arco είναι ένας Μάρτυρας» (Cosima Wagner: Das zweite Leben, σελ. 744, Piper Verlag, München 1980).

Όσοι από τους γάλλους διανοουμένους-«διανοητές» επισκέφθηκαν και στήριξαν το Ναζι-φασίστα Heidegger μ’ οποιοδήποτε πρόσχημα είναι φανερό πως επέλεξαν να μετατραπούν σε Κουϊσλινγκς της χώρας τους, που πέραν των άλλων, έχασαν και κάθε αξιοπρέπεια και εθνική περηφάνια, αφού ο ρατσισμός του Heidegger απέναντι στη γαλλική γλώσσα, σε φιλοσοφικό επίπεδο, είναι πασίγνωστος και φρόντισε να τον εκφράσει προκλητικότατα και στην τελευταία κακόφημη συνέντευξή του (23. September 1966) στο «SPIEGEL» - μνημείο θρασύδειλων ψευδολογιών – που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του όπως είχε δώσει εντολή στο περιοδικό: «σκέπτομαι την ιδιαίτερη εσωτερική συγγένεια της γερμανικής γλώσσας με τη γλώσσα των Ελλήνων και τη Σκέψη του. Αυτό μου το επιβεβαιώνουν σήμερα, πάντοτε και πάλι οι Γάλλοι. Όταν αρχίζουν να σκέπτονται, μιλούν γερμανικά, δεν θα τα έβγαζαν πέρα στη γλώσσα τους» («DER SPIEGEL» Nr. 23, 31 Mai 1976: «Nur noch ein Gott kann uns retten», σελ. 217).

Σκοπός αυτού του πολύ σύντομου σημειώματος δεν είναι η λεπτομερής κριτική και ανασκευή του περιεχομένου των «Schwarze Hefte». Όμως όποιος, έστω και στα πεταχτά, διάβασε τους 4 τόμους διαπιστώνει εύκολα το υπεραντιδραστικό Ναζι-φασιστικό τους περιεχόμενο που συνοψίζεται στην συνεπή υπεράσπιση: του ακραίου σοβινισμού-ρατσισμού και του πιο σχιζοφρενούς αντισημιτισμού που κορυφώνεται στον ανόητο και γελοίο ισχυρισμό της «Selbstvernichtung der Juden», καθώς επίσης και τη συνεπή υπεράσπιση και εξωραϊσμό του Χιτλερικού Nationalsozialismus αλλά και την ενθουσιώδη προβολή, προπαγάνδιση και αποθέωση του Führer HITLER – επανάληψη της γνωστής θέσης του απ’ το διαβόητο Λόγο του προς τους φοιτητές του Πανεπιστημίου του Freiburg (3.11.1933): «ούτε Διδαχές ούτε «Ιδέες» πρέπει να είναι οι κανόνες του Είναι σας. Ο ίδιος ο Führer και μόνον αυτός ε ί ν α ι η σημερινή και η μελλοντική γερμανική πραγματικότητα και ο νόμος της….. Heil Hitler!» (Guido Schneeberger: Nachlese zu Heidegger, Dokumente zu seinem Leben und Denken, σελ. 135-136, Bern 1962). Την ίδια αποθέωση συναντά κανείς και στην αλληλογραφία των αδελφών Martin και Fritz Heidegger, που τώρα βρίσκεται στο «Deutschen Literaturarchiv in Marbach, το οποίο επισκέφθηκε η Marion Heinz (καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Siegen) γράφοντας για το Heidegger: «ο HITLER είναι γι’ αυτόν ο χαρισματικός ηγέτης (Führer), προικισμένος με ένα αναμφισβήτητο «πολιτικό ένστικτο»» (Hohe Luft, 3/2015, σελ. 83) – άποψη που επιβεβαιώνει και η περιορισμένου χαρακτήρα επιλογή επιστολών των αδελφών Martin-Fritz Heidegger, που εκδόθηκε αργότερα (Walter Honolka / Arnulf Heidegger (Hgs): Heidegger und der Antisemitismus, Positionen im Widerstreit, Mit Briefen von Martin und Fritz Heidegger, σελ. 21-22, Herder Freiburg, Basel, Wien 2006). Στην επιστολή (18.12.1931) του Martin Heidegger στον αδελφό του Fritz που του συστήνει να μελετήσει το «Mein Kampf» γραφεί για το HITLER: «αυτός ο άνθρωπος έχει ένα ασυνήθιστο και σίγουρο, πολιτικό ένστικτο και το είχε ήδη όταν εμείς ακόμα είχαμε θολούρα, αυτό κανείς λογικός δεν επιτρέπεται πλέον να το αμφισβητεί» (σελ. 22), ενώ σ’ άλλη επιστολή (3.4.1933) ο αδελφός του Fritz ξεπερνάει τα όρια και της πιο ακραίας μορφής γελοιότητας γράφοντας: «ορισμένη στάση και η ματιά του HITLER στις τωρινές φωτογραφίες του μου θυμίζουν συχνά Εσένα. Αυτή η σύγκριση από μόνη της με οδήγησε ήδη αρκετές φορές στο συμπέρασμα, ότι ο HITLER είναι ένας εξαίρετος τύπος»(σελ.33).

Το υπεραντιδραστικό Ναζιστικό περιεχόμενο των «Schwarze Hefte» αποτελεί την ταφόπλακα της υπαρξιστικής φιλοσοφίας του Martin Heidegger και η δημοσίευσή τους σημαίνουν το «τέλος του Heideggertum», όπως πολύ σωστά επισημαίνει στην προαναφερθείσα συνέντευξή του ο Günther Figal: «ότι αφορά το φιλοσοφικό μέλλον: είναι, έτσι πιστεύω, το τέλος του Χάϊντεγγερισμου».

Οι δυο πολυγραφότατοι υπεραντιδραστικοί Nietzsche-Heidegger προβάλλονται από τους οπαδούς τους ως «μεγάλοι φιλόσοφοι»(!), ισχυρισμός τελείως ατεκμηρίωτος και ολωσδιόλου αστήρικτος, που δεν έχει καμία σχέση με την αξία του περιεχομένου των έργων τους.

Ο μεν αντισημίτης Nietzsche (ήταν αντισημίτης πριν συναντήσει και γνωρίσει το Richard Wagner, τεκμηριώνεται απ’ την αλληλογραφία του) ήταν περισσότερο φιλόλογος και ποιητής παρά φιλόσοφος (ακόμα και τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους τους είχε ως φιλόλογος μελετήσει και όχι ως φιλόσοφος), ενώ είναι γνωστό ότι η υποψηφιότητά του για να καταλάβει την έδρα της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας (Ελβετία), αυτή ορθός απορρίφθηκε ως ανεπαρκής παρόλο που κατείχε την έδρα της Φιλολογίας (είναι επίσης γνωστό ότι δεν είχε μελετήσει τους σημαντικότερους φιλοσόφους).

Ο δε Ναζι-φασίστας Heidegger μετά την παταγώδη αποτυχία-αδυναμία του να συγγράψει το δεύτερο μέρος του βασικού του έργου «Sein und Zeit», αποφάσισε να γίνει συστηματικός Σχολιαστής των έργων διαφόρων φιλοσόφων και να αναδειχθεί σε διάσημο αλλά και αδίστακτο διαστρεβλωτή των έργων τους στην κατεύθυνση του Ιρασιοναλισμού και του ακραίου Υποκειμενισμού, σκοταδιστικού μυστικισμού, κλπ., θέτοντάς τα στην υπηρεσία του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού – διαστρέβλωση από την οποία δεν γλίτωσε ούτε ο αντιδραστικός ιδεαλιστής Πλάτωνας, παρουσιάζοντας, στο κλείσιμο του Πρυτανικού Λόγου (27.5.1933), ως «ελληνική Σοφία»(!): «τα … μεγάλα πάντα επισφαλή … «Alles Grosse steht im Sturm…» (Platon, Politeia 497 d, 9)» (Martin Heidegger: «Die Selbstbehauptung der Deutschen Universität», σελ.19, Vittorio Klostermann, Frankfurt am Main 1983 και 1990). Κραυγαλέα και προκλητικότατη συνειδητή διαστρέβλωση στην υπηρεσία του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού.

Ασφαλώς ο Heidegger διακρίθηκε πρωτίστως για τη διαμόρφωση-μεταφορά καθημερινών λέξεων σε φιλοσοφικούς όρους και για τη «μετάφραση» της Ναζι-φασιστικής φρασεολογίας σε φιλοσοφία ή αλλιώς την καταστροφική «Εισαγωγή του Εθνικοσοσιαλισμού στη φιλοσοφία» όπως ορθά, ευστοχότατα και τεκμηριωμένα υποστηρίζει ο γάλλος ερευνητής καθηγητής φιλοσοφίας Emmanuel Faye στο ογκώδες έργο του (557 σελίδες): «HEIDEGGER. Die Einführung des Nationalsozialismus in die Philosophie», Matthes & Seitz, Berlin 2009».

Ολόκληρο το φιλοσοφικό έργο του Martin Heidegger οδηγεί αναπόφευχτα στο Ναζι-φασισμό, όπως παραδέχεται και ο ίδιος σε μια συζήτησή του στη Ρώμη το 1936 με το γερμανο-Εβραίο μαθητή του Karl Löwith (1897-1983): «είμαι της γνώμης, ότι η τοποθέτηση υπέρ του εθνικοσοσιαλισμού βρίσκεται στη Ουσία της φιλοσοφίας του. Ο Heidegger συμφώνησε μαζί μου χωρίς επιφύλαξη και μου εξήγησε, ότι η έννοια της “Geschichtlichkeit” αποτελεί τη βάση για την πολιτική του “δραστηριότητα”. Επίσης δεν άφησε καμία αμφιβολία για την πίστη του στο Hitler» (Karl Löwith: «Mein Leben in Deutschlend vor und nach 1933», σελ. 57, Fischer Taschenbuchverlag, Frankfurt an Main 1989).

Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία, ότι ο Martin Heidegger ήταν ένας απόλυτα πεπεισμένος και συνεπέστατος Ναζι-φασίστας, θαυμαστής και ένθερμος υπερασπιστής του Hitler, αμετανόητος ως το τέλος της ζωής του μα και συνυπεύθυνος για όλες τις απίστευτες θηριωδίες και τα μαζικά εγκλήματα του Χιτλερικού Ναζι-φασισμού.

Εκείνο όμως που προκαλεί αλγεινότατη εντύπωση είναι η θλιβερή κατάντια – πρωτοφανής ξεπεσμός – των εβραϊκής καταγωγής υπερασπιστών του Hεidegger, όπως Hanna Arendt, Agnes Heller, E. Levinas, Jacques Derrida, κλπ. κλπ., με την Ουγγρο-Εβραία μαθήτρια του Georg Lukacs, Heller, να δηλώνει πρόσφατα σε ερώτηση της καθηγήτριας φιλοσοφίας Marion Heinz για τον «αντισημιτισμό» των «Schwarze Hefte»: «το περίμενα, έχω βιώσει τόσο πολύ αντισημιτισμό, που ο αντισημιτισμός του Heidegger για μένα δεν ήταν πολύ πιεστικός… και όμως αυτός ήταν ένας μεγάλος φιλόσοφος» (Hohe Luft 3/2017, σελ.71), κι αυτή η επαίσχυντη απάντηση δίνεται, όταν έχουν εξοντωθεί, πέραν των άλλων εγκλημάτων, πάνω από 6 εκατομμύρια Εβραίοι. Αλλά και η θλιβερή κατάντια κάποιων άλλων όπως ο Jean Beaufret και ο ποιητής Rene Char (που φημολογείται ότι πήραν μέρος στην Αντίσταση) και ο Κώστας Αξελός που πολέμησε τους Γερμανούς που σε συνέντευξή του (Παρίσι 1992) στο Γιάγκο Ανδρεάδη λέει: «μπήκα μέσα στο πνεύμα της Χαϊντεγκεριανής σκέψης, φτάσαμε να γίνουμε φίλοι με τον Heidegger, να είμαι μεταφραστής του σε ένα συνέδριο, να έχουμε στενές φιλικές σχέσεις, οι οποίες διακόπηκαν άμα είδα καλύτερα – και καθαρότερα – ότι υπήρχε σε αυτόν τον άνθρωπο μία στενότητα, στο να αναγνωρίσει το ναζιστικό στοιχείο που περνάει σα νήμα από όλο του το έργο – χωρίς να μπορούμε να τον ορίσουμε ναζιστή ή να τον προσδιορίσουμε απ’ αυτό και μόνο».

Τέλος, ακόμα πιο εξοργιστικός και προκλητικότατος είναι κάποιος ονόματι Κωστής Παπαγιώργης που είχε το απύθμενο θράσος Ναζι-φασίστα να επιτίθεται στους αντιφασίστες Λούκατς, Γκολτμάν, Χάμπερμας, Φάϊγ και Αντόρνο, τους «υποψήφιους δολοφόνους της υπαρκτικής προβληματικής που, ανήμποροι να συναινέσουν στο γενικό θαυμασμό απέναντι στο μεγαλύτερο και ίσως το μοναδικό φιλόσοφο του 20^ου αιώνα, προτιμούν το άχαρο έργο που περιγράφει η λαϊκή παροιμία: πετάνε του ήλιου πέτρες» (Κωστής Παπαγιώργης: Η Οντολογία του Μάρτιν Χάιντεγγερ, σελ. 178, Νεφέλη, Αθήνα 1983). Και ξέρετε ποιός είναι ο «Ήλιος» των διαφόρων Παπαγιώργηδων?: η κόλαση του ιμπεριαλιστικού πολέμου της Ναζι-φασιστικής Χιτλερικής Γερμανίας με 60-70 εκατομμύρια νεκρούς, το βαθύ σκοτάδι των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της μαζικής εξόντωσης των 6 και πλέον εκατομμυρίων Εβραίων και πολλών άλλων, τα άλλα μαζικά εγκλήματα και οι θηριωδίες των Χιτλερικών «ξανθών κτηνών».

Κλείνοντας ας υπογραμμιστεί ότι οι υπεραντιδραστικές απόψεις των Nietzsche-Heidegger έγιναν στάχτη και θάφτηκαν στα ερείπια του ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ, αφού πρώτα αιματοκύλησαν τρείς Ηπείρους και κατακρεούργησαν κατά εκατομμύρια τη γερμανική νεολαία, που ενθουσιωδώς τις ακολούθησε, στα πεδία των μαχών των Στάλινγκραντ-Κρουσκ, κλπ.. Tην πλήρωσαν όμως ακόμα βαρύτερα εκατομμύρια αντιφασιστών και κομμουνιστών νεολαίων των διαφόρων χωρών που πολέμησαν ηρωικά τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα του φασιστικού Άξονα Βερολίνο-Ρώμη-Τόκιο.

Διαβάστε Περισσότερα »