Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Κόμμα Εργατών Τυνησίας: Στην 7η επέτειο της νίκης της επανάστασης, ο λαός της Τυνησίας επαναστατεί ξανά

Το Κόμμα Εργατών χαιρετίζει το λαό μας και τις επαναστατικές και προοδευτικές δυνάμεις στην 7η επέτειο από τη 14 Γενάρη του 2011, ημέρα φυγής του τυράννου Μπεν Άλι υπό την πίεση των επαναστατημένων λαϊκών μαζών από τις 17 Δεκέμβρη του 2010, ημέρα έναρξης της εξέγερσης στην πόλη Σίντι Μπου Ζιντ όπου έδωσε ο λαός μας θαυμάσια δείγματα αυτοθυσίας, τα οποία ενσαρκώθηκαν στα πτώματα των μαρτύρων και τα κορμιά των τραυματιών και των κρατουμένων μέχρι την επίτευξη της νίκης και τη δυνατότητα να αναπνεύσουν τον αέρα της ελευθερίας για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες καταπίεσης και τυραννίας.

Σήμερα, 7 χρόνια μετά τη νίκη επί της δικτατορίας και παρά τη σημασία κάποιων ειδικών επιτεύξεων όσον αφορά το Σύνταγμα και τις ελευθερίες, το αποτέλεσμα συνολικά παραμένει χωρίς ο λαός να έχει υλοποιήσει τις φιλοδοξίες του για τις οποίες κατέβαλλε θυσίες.

Η χώρα μας βρίσκεται ακόμα υπό το ζυγό της κυριαρχίας ξένων δυνάμεων, χωρών και θεσμών, μπλεγμένη στα δίχτυα χρεών, πνίγεται στη διαφθορά και υποφέρει από μια καθολική και οξεία οικονομική κρίση, η οποία την απειλεί με χρεοκοπία και αντανακλάται στα φτωχά και μεσαία στρώματα με περισσότερη ανεργία, φτώχεια, δυστυχία και επιδείνωση των υπηρεσιών υγείας, παιδείας, στέγης, μεταφορών και βασικών υποδομών.

Η χώρα μας απαλλάχτηκε από το καταπιεστικό, πελατειακό και διεφθαρμένο καθεστώς Μπεν Άλι, όμως έπεσε ξανά υπό την κυριαρχία του σημερινού αντιδραστικού συνασπισμού, με επικεφαλής τα κόμματα της Αναγέννησης (Α’Νάχντα) και του Καλέσματος (Νιντά’α), που είναι μπροστάρηδες της αντεπανάστασης. Κατά τη διάρκεια του νέου συστήματος διακυβέρνησης έπεσε εκ νέου σε πιο βαθιά οικονομική κρίση και έντονη κοινωνική αναταραχή ως αποτέλεσμα της επιδείνωσης της φτώχειας, της ανεργίας, της διαφθοράς, της ασφάλειας και της επιδείνωσης συνολικά των όρων διαβίωσης.

Σε τέτοιες συνθήκες, ο λαός μας συνεχίζεται να αντιστέκεται. Οι τελευταίες του διαδηλώσεις με το ισχυρό κίνημα διαμαρτυρίας το οποίο ζει η χώρα τις τελευταίες εβδομάδες, έρχονται ως απάντηση στο νέο νόμο για την οικονομική πολιτική που θα αυξήσει τον πληθωρισμό, επιδεινώνοντας τη ζωή των λαϊκών μαζών.

Ο αντιδραστικός κυβερνητικός συνασπισμός δεν βρήκε λύση για να αντιμετωπίσει την πλατιά λαϊκή οργή πέρα από τη χρήση βίας, συλλήψεων, προετοιμασία για μεγάλες δίκες, απόπειρα διαφυγής με την εξαπόλυση σφοδρής επίθεσης ενάντια στο Λαϊκό Μέτωπο το οποιο καθοδήγησε αυτούς τους αγώνες, καθώς και καλέσματα για κάτι τέτοιο, όπως δείχνει και η προετοιμασία για την εξάλειψη των ηγετών και στελεχών του.

Παράλληλα, προκειμένου να τραβήξει το χαλί κάτω από το κίνημα διαμαρτυρίας, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προσαρμοστεί και να αναδιπλωθεί, ανακοινώνοντας κάποιες δράσεις τυπικές και μερικές υπέρ των οικογενειών που έχουν μεγάλη ανάγκη, τους συνταξιούχους και τους ανέργους, χωρίς όμως να συμβιβάζεται στην ουσία του ζητήματος.

Για αυτό, το Κόμμα Εργατών, χαιρετίζοντας την επανάσταση και παραμένοντας προσηλωμένο στα αιτήματα και τους στόχους της:

-καλεί το λαό να συνεχίσει τη διαμαρτυρία του μέχρι να καταργηθούν οι πρόνοιες του νόμου για την οικονομία για το 2018 που είναι καταστροφικές για την αγοραστική ικανότητα, με πλατύ μαζικό και ειρηνικό πολιτικό αγώνα εντός του Λαϊκού Μετώπου και των νεολαιϊστικων καμπανιών, καλεί να σταματήσει η ποινικοποίηση των διαδηλώσεων, η παραποίησή τους και η χάλκευση υποθέσεων, όπως και καλεί στην απελευθέρωση των συλληφθέντων στις ειρηνικές διαδηλώσεις και στο να σταματήσουν οι επιθέσεις σε αυτές.

-θεωρεί ότι τα ανακοινωθέντα μετρα αποτελούν μια μορφή κοροϊδίας προς το λαό, βρίσκονται μακριά από τα ελάχιστα που απαιτούνται για την ελάφρυνση του κόστους διαβίωσης και δεν συνιστούν λόγο για να σταματήσει ο αγώνας, αλλά, αντίθετα, κίνητρο για τη συνέχισή τους.

-καλεί τον τυνησιακό λαό να μην απελπίζεται, να μην απογοητεύεται, αλλά να παραμένει προσηλωμένος στα αιτήματα της επανάστασης, τα οποία δεν θα επιτευχθούν, παρά μόνο με ενότητα και οργανωμένο και σκληρό αγώνα, και γι’ αυτό, να μην παρασύρεται σε πράξεις λεηλασίας και βανδαλισμού και να απαντά σε αυτά και στα λόμπι που τα καθοδηγούν και τα χρηματοδοτούν.

-θεωρεί ότι το σημερινό σύστημα διακυβέρνησης, το οποίο βασίζεται στις ίδιες μεθόδους με την παλιά πολιτική, δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τη διαφθορά και τη λεηλασία.

Η χώρα έχει εισέλθει σε μια κατάσταση εξαιρετικά επικίνδυνη, η οποία απαιτεί μια εξαιρετική και ισχυρή λύση, για την οποία λόγο έχει ο λαός με πρόωρες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, οι οποίες θα φέρουν τη ρήξη με το διεφθαρμένο και αποτυχημένο σύστημα διακυβέρνησης και θα βάλουν την Τυνησία στο δρόμο της συνολικής και βαθιάς λαλλαγής.

Δόξα στους μάρτυρες, την περηφάνεια της Τυνησίας, και νίκη στο λαό της.

Ζήτω το Λαϊκό Μέτωπο που φέρει μέσα του τις έγνοιες των φτωχών της Τυηνσίας και των εργαζόμενών της και συνολικά του λαού της.

Κόμμα Εργατών

Τύνιδα, 14 Γενάρη 2018

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Σχετικά με τις στρατιωτικές επεμβάσεις στη Δυτ. Αφρική και στην Υποσαχάρια περιοχή

Ψήφισμα της XXIII Ολομέλειας της CIPOML σχετικά με τις στρατιωτικές επεμβάσεις στη Δυτική Αφρική και στην Υποσαχάρια περιοχή

• Λαμβάνοντας υπόψη τις στρατιωτικές παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Γαλλία, Ευρωπαϊκή Ένωση) στην Yποσαχάρια περιοχή και στη  Δυτική Αφρική με το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας των τζιχαντiστών μέσω ενεργειών  όπως η Serval, Βarkhane και G5,
• Λαμβάνοντας υπόψη την αύξηση των στρατιωτικών βάσεων και στρατευμάτων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όργανα  επιθετικότητας και πηγή ανασφάλειας για τους λαούς στο έδαφος των χωρών της Δυτικής Αφρικής και της Yποσαχάριας, περιοχής
 • Λαμβάνοντας υπόψη τις σοβαρές απόπειρες παραβιάσεων της εθνικής κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της λεηλασίας των ορυχείων και των γεωργικών πόρων των χωρών της Δυτικής Αφρικής από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα μονοπώλια,
 • Λαμβάνοντας υπόψη την αντιπαλότητα και τις αντιφάσεις μεταξύ των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τον έλεγχο της υποπεριφέρειας της Δυτικής Αφρικής και της Υποσαχάριας περιοχής,
• Λαμβάνοντας υπόψη την πάλη του προλεταριάτου, των λαών και της λαϊκής νεολαίας κατά της στρατιωτικής επέμβασης και κατοχής των χωρών της Υποσαχάριας Αφρικής και της Δυτικής Αφρικής, καθώς και για την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα,

Η CIPOML, που συνήλθε στην Τύνιδα από τις 31 Οκτώβρη έως τις 3 Νοέμβρη 2017:

- Καταγγέλλει τη στρατιωτική επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην Υποσαχάρια περιοχή  και τη Δυτική Αφρική.
- Απαιτεί την απόσυρση των ξένων στρατευμάτων και των στρατιωτικών βάσεων, από την Υποσαχάρια περιοχή  και από τις χώρες της Δυτικής Αφρικής.
- Εκφράζει την αλληλεγγύη της στον αγώνα των λαών για εθνική κυριαρχία, εδαφική ακεραιότητα και εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.
Διεθνής Διάσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (CIPOML)

Τυνησία, Νοέμβρης 2017
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ (1925-2012)

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ – ένας επαναστάτης κομμουνιστής εργάτης-προλετάριος αδιάλλακτος αντίπαλος και μαχητικός πολέμιος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού

Τον περασμένο μήνα συμπληρώθηκαν 5 χρόνια από το θάνατο (17.11.2012) του επαναστάτη κομμουνιστή εργάτη-προλετάριου ΛΕΥΤΕΡΗ ΒΡΥΩΝΑΚΗ, αδιάλλακτου αντίπαλου και μαχητικού πολέμιου του προδοτικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και όλων των άλλων αντεπαναστατικών ρευμάτων (σοσιαλδημοκρατίας, τιτοϊσμού, μαοϊσμού, τροτσκισμού, αναρχισμού, κλπ), συνεπή υπερασπιστή του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του Λενινισμού-Σταλινισμού και πρώην Προέδρου της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55».

Ο σύντροφος Λευτέρης Βρυωνάκης με καταγωγή απ’ τα Χανιά της Κρήτης γεννήθηκε το 1925 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη (ο πατέρας του Χρήστος ήταν παλιός κομμουνιστής και είχε εξοριστεί το 1936 απ’ τη δικτατορία του Μεταξά).

Σε νεαρή ηλικία παίρνει μέρος στους επαναστατικούς αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού μας απ’ τις γραμμές αρχικά της ΟΚΝΕ και της ΕΠΟΝ και ύστερα του ΚΚΕ. Κατά τη διάρκεια της τριπλής Κατοχής της χώρας πολέμησε απ’ τις γραμμές της ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣίτικης Αντίστασης (υπηρέτησε στο 19 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ) τους ιταλο-γερμανο-βουλγάρους φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας απ’ τους ξένους κατακτητές, ο τόπος με την ένοπλη επέμβαση των άγγλων ιμπεριαλιστών βρέθηκε και πάλι σκλαβωμένος και ο λαός μας αλυσοδεμένος με τις προδοτικές συμφωνίες των Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας με αποκορύφωμα την παράδοση των όπλων απ’ την τότε δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία με επικεφαλής τον πράκτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις Γ. Σιάντο. Έτσι ο σύντροφος Βρυωνάκης διώκεται, συλλαμβάνεται και βασανίζεται απ’ το μοναρχοφασιστικό καθεστώς για τη δράση του κατά των κατακτητών, όπως και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές, αντιφασίστες και κομμουνιστές, ενώ το 1947 η ηλικία του καλείται να καταταχθεί στο μοναρχοφασιστικό στρατό.

Για να αποφύγει τη στράτευση απευθύνθηκε στην ηγεσία της Οργάνωσης του ΚΚΕ Θεσσαλονίκης και ζητά να του δοθεί σύνδεση για να βγει στο βουνό, η καθοδήγηση αρνείται να του δώσει σύνδεση , λέγοντάς του πως τάχα η Οργάνωση «δεν είχε εντολή για το βουνό»(!) παρόλο που είχε ήδη παρθεί πριν ένα και πλέον χρόνο απόφαση στη 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ (12 Φλεβάρη 1946) για την έναρξη του 2ου αντάρτικου, και τον αναγκάζει να καταταγεί στο μοναρχοφασιστικό στρατό.

Η προκλητικότατη και καταδικαστέα αυτή στάση της δεξιάς οπορτουνιστικής καθοδήγησης της ΚΟΘ (αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων π.χ. Αθήνας) αποτελεί: α)ανοιχτή παραβίαση της απόφασης της 2ης Ολομέλειας, και β) χονδροειδές ψεύδος ότι «δεν είχε εντολή για το βουνό» (διαψεύδεται απ’τις μαρτυρίες όχι μόνο των Ζαχαριαδικών αλλά και πολλών αντιζαχαριαδικών), ενώ γ) συνιστά σαμποτάζ ανάπτυξης του Αντάρτικου, και δ) προδοσία της επαναστατικής γραμμής του Κόμματος προώθησης και μαζικοποίησης του ΔΣΕ (σ’ άλλη ευκαιρία θα γίνει λεπτομερής αναφορά σ’ αυτό το σπουδαίο ζήτημα).

Ο σύντροφος Λευτέρης Βρυωνάκης αφού υποχρεώθηκε να καταταγεί στο μοναρχοφασιστικό στρατό, την άνοιξη του 1948 στέλνεται με το τάγμα 592 στο μέτωπο του Γράμμου και απ’ το Νεστόριο της Καστοριάς μαζί με το φαντάρο Νίκο Δανιηλίδη αυτομολούν με τον οπλισμό τους τη νύχτα και περνάν στις γραμμές του ΔΣΕ και κατατάσσονται στο τάγμα του Νίκου Νικητίδη. Πήρε μέρος στις μεγάλες μάχες του Γράμμου και του Βίτσι και τραυματίστηκε δυο φορές και μετά τη νοσηλεία του κατατάχθηκε σε τμήματα του πυροβολικού και αναδείχθηκε σε αξιωματικό του ΔΣΕ.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, όταν δεν υπήρχαν πλέον προοπτικές νίκης (εξαιτίας του πισώπλατου χτυπήματος του ΤΙΤΟ και της αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων με το πέρασμά του στο στρατόπεδο των ιμπεριαλιστών, ζήτημα έλλειψης εφεδρειών, κλπ.)ο σύντροφος Λευτέρης Βρυωνάκης βρέθηκε μαζί με χιλιάδες άλλους αντάρτες στη φιλόξενη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση του Στάλιν (Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν) όπου δούλεψε τα επόμενα χρόνια εργάτης, παίρνοντας ταυτόχρονα δραστήρια μέρος στην πολιτική ζωή του ΚΚΕ με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ως το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ (δηλητηρίαση-γιατροί) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

Η όξυνση της ταξικής πάλης στο εξωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης κατέληξε, ως γνωστόν, σε ήττα των επαναστατικών δυνάμεων στο ΚΚΣΕ και επικράτηση της ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής αστικής αντεπανάστασης, σε ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου (= απώλεια της πολιτικής Εξουσίας της εργατικής τάξης) μέσω βίαιου στρατιωτικού πραξικοπήματος (=τμήματα στρατού-KGB-Αστυνομίας), που δεν άνοιξε μόνο το δρόμο της ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού αλλά και εκείνον της ωμής επέμβασης των χρουστσοφικών προδοτών σοσιαλδημοκρατών στα επαναστατικά Κομμουνιστικά Κόμματα όλων των χωρών, μεταξύ των οποίων και στο ΚΚΕ.

Οι απανωτές επεμβάσεις της προδοτικής κλίκας του Χρουστσόφ στο ΚΚΕ κορυφώνονται με την προβοκάτσια της επίθεσης στα Γραφεία της ΚΟ Τασκένδης του ΚΚΕ στις 9 Σεπτέμβρη 1955 από λιγοστούς δεξιούς οπορτουνιστές (γύρω στους 150), υπό την άμεση καθοδήγηση του συνταγματάρχη της KGB Σαάκοφ, επιχειρώντας να τα καταλάβουν. Αποκρούονται μαχητικά απ’ τους χιλιάδες έλληνες επαναστάτες κομμουνιστές και η κατάληψη των γραφείων ματαιώνεται. Συνεχίστηκαν με πολλές εκατοντάδες συλλήψεις, φυλακίσεις πολλών κομμουνιστών, τις σκηνοθετημένες φασιστικές χρουστσοφικές δίκες και καταδίκες με νόμους για χούλιγκανς, ενώ το Μάρτη του 1956 συγκαλείται απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς (Επιτροπή Κοουζίνεν-Ντεζ) η παρασυναγωγή της διαβόητης «6ης Ολομέλειας» που επίσημα πλέον διαλύει βίαια το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ και το αντικαθιστά με ένα νέο αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, έκτρωμα και γραμμή τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο»(!) της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας, το νέο «Κ»ΚΕ (’56), που υπάρχει ως τα σήμερα.

Το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ με επικεφαλής το μεγάλο και αλύγιστο κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ απόρριψε και δε δέχθηκε το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, μαζί και η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών (στην Τασκένδη πάνω από 95%).

Οι έλληνες κομμουνιστές, ανάμεσα στους οποίους και ο επαναστάτης εργάτης-προλετάριος σύντροφος ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ, υπεράσπισαν την επαναστατική μαρξιστική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, μ’ όλες τις γνωστές και άγνωστες συνέπειες (μαζικές διαγραφές, συλλήψεις, φυλακίσεις, καταδίκες, εξορίες, διωξίματα από δουλειές και σχολεία, κλπ., κλπ.). Οι χιλιάδες σταλινικοί-ζαχαριαδικοί κομμουνιστές, απ’ τους πρώτους και ο σ. ΛΕΥΤΕΡΗΣ διατήρησαν τις παλιές κομματικές Οργανώσεις στις διάφορες Πολιτείες της Τασκένδης, δρώντας στην παρανομία και καταπολεμώντας το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό παρά τις παντοειδείς φασιστικές διώξεις ως την επιστροφή τους στην Ελλάδα.

Οι άγριες φασιστικές διώξεις δεν κατάφεραν να κάμψουν τους έλληνες επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικούς-ζαχαριαδικούς, οι οποίοι παρά τις όποιες επιζήμιες διασπάσεις που πέτυχαν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές (χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευδή διάδοση ότι τάχα ο εξόριστος Ζαχαριάδης «προσχώρησε» στο χρουστσοφισμό, κλπ.) έμειναν στην τεράστια πλειοψηφία τους ως το τέλος της ζωής τους σε επαναστατικό μαρξιστικό δρόμο δηλ. στο δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού χωρίς να προσχωρήσουν (εκτός από ελάχιστες μετρημένες περιπτώσεις) στο μεγαλο-αστικό ΠΑΣΟΚ και στα σοσιαλδημοκρατικά ρεφορμιστικά «Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕεσ. (ΣΥΡΙΖΑ), κλπ.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι ψευδείς φήμες για «προσχώρηση» του Ζαχαριάδη στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό – που τελικά δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1973 στον τόπο εξορίας Σουργκούτ της Σιβηρίας απ’ τη σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ – απορρίφθηκαν απ’ την τεράστια πλειοψηφία των σταλινικών-ζαχαριαδικών, μεταξύ των πρώτων ο σύντροφος ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ που διακρίνονταν πάντα για την οξυδέρκεια και την επαναστατική προλεταριακή ταξική συνείδηση, την παραδειγματική σταθερότητα, συνέπεια και μαχητικότητά του, απ’ τα οποία διδάσκονται οι νεότεροι κομμουνιστές.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε την επαναστατική δράση και πρωτοστάτησε στη συγκέντρωση-συσπείρωση των παλιών κομμουνιστών, ενώ ανήκε απ’ την αρχή στην καθοδήγηση της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» και μετά το θάνατο του πρώτου Προέδρου, συντρόφου Βασίλη Παπασωτηρίου, διετέλεσε Πρόεδρός της ως το θάνατό του, με καθοριστική συμβολή στην Οργάνωση.
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

23η Ολομέλεια της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (2017)

Πραγματοποιήθηκε αρχές Νοέμβρη 2017 στην Τύνιδα της Τυνησίας η 23η Ολομέλεια της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (CIPOML) στην οποία συμμετείχαν Κόμματα και Οργανώσεις απ’ τις παρακάτω χώρες: Τυνησία, Ιταλία, Ισημερινό, Δομινικανή Δημοκρατία, Μπουρκίνα Φάσο, Μαρόκο, Περού, Βραζιλία, Ισπανία, Μεξικό, Πακιστάν, Ινδία, Γαλλία, Μπενίν, Ακτή Ελεφαντοστούν, Τουρκία,Ιραν, Δανία και Γερμανία.

Η Συντονιστική Επιτροπή της Διεθνούς Σύσκεψης παρουσίασε την έκθεση δράσης της και εκείνη των διαφόρων Κομμάτων και Οργανώσεων που στην πορεία της συζήτησης συμπληρώθηκαν απ’ τις παρεμβάσεις των εκπροσώπων τους, με κέντρο τις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης (σεμινάρια, δημοσιεύματα, γιορτές, ομιλίες, κλπ.). Επίσης έγινε ξεχωριστή αναφορά στις καμπάνιες αλληλεγγύης προς τη Βενεζουέλα και καταδίκης της ανάμιξης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σ’ αυτή, τερματισμού της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία, κλπ.


Επιπλέον έγινε συζήτηση για το Διεθνές Περιοδικό «Ενότητα και Πάλη», την πολιτική και ιδεολογική σημασία του, τη βελτίωση και την ευρύτερη διάδοσή του.


Μετά από μακρόχρονη προετοιμασία συζητήθηκε το ζήτημα της ανάπτυξης και της ισχυροποίησης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων.


Αρκετός χρόνος αφιερώθηκε στη συζήτηση της ανάλυσης της σημερινής διεθνούς κατάστασης και ψηφίστηκε ανάλογο κείμενο, ενώ εγκρίθηκε πολιτική Απόφαση και σειρά ψηφισμάτων. 


Τέλος καθορίστηκαν τα καθήκοντα των Κομμάτων και Οργανώσεων ως την επόμενη Ολομέλεια και εκλέχθηκε νέα Συντονιστική Επιτροπή της CIPOML.
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ - Χαραχτήρας, σημασία και ιδιομορφίες του

33. - Με το σύνθημα «Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα» ο λαϊκός στρατός ΕΛΑΣ απελευθερώνει τη χώρα μας τον Οχτώβρη του 1944, όταν οι χιτλερικοί καταχτητές, κάτω από τα χτυπήματα του Κόκκινου Στρατού, έφευγαν από τα Βαλκάνια και εκκένωναν την Ελλάδα. Το ΕΑΜ κυριαρχεί απ' τη μια άκρη ως την άλλη. Η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» του Παπαντρέα εγκαθίσταται στην Αθήνα χωρίς καμία ουσιαστική εξουσία έξω από την πρωτεύουσα. Ήταν η στιγμή που ο λαός μας έπρεπε να δρέψει τους καρπούς της τετράχρονης ηρωικής αντίστασής του στο χιτλεροφασίστα καταχτητή, τους καρπούς της νίκης, που οι λαοί μ' επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση, σα βασικό και αποφασιστικό παράγοντα, κατήγαγαν ενάντια στο Χίτλερ και τους συμμάχους του. Ο λαός σύσσωμος ρίχνεται με ενθουσιασμό στο ανοικοδομητικό έργο του κάτω από την εαμική καθοδήγηση, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του «μια καινούργια Έλλα της δουλιάς, της λευτεριάς λυτρωμένη από κάθε ιμπεριαλιστική εξάρτηση, με ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό». Μα οι ντόπιοι τύραννοι και οι ξένοι πάτρωνές του δε θέλουν να αναγνωρίσουν στον ελληνικό λαό το δικαίωμα να αυτοδιοικηθεί και να προκόψει. Για κείνο χτυπούν το λαό της Αθήνας και του Πειραία με τα αγγλικά αυτόματα και τανκς.
Αρχίζει η μάχη του Δεκέμβρη.
34. - Ο ελληνικός Δεκέμβρης διαδραματίζεται ενώ ακόμα συνεχίζεται η πάλη για την πλήρη συντριβή του χιτλερισμού και μάλιστα σε μια πολύ κρίσιμη καμπή. (Επίθεση του Φον Ρούστεν στο δυτικό μέτωπο 17-12-44, τελευταίες χιτλερικές προσπάθειες για τη διάσπαση του αντιφασιστικού μπλοκ).
35. - Το Δεκέμβρη ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά πάλαιψε ηρωικά. «Η ηρωική εξέγερση του λαού της Αθήνας και του Πειραιά θα μείνει σα μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της πάλης για τη λευτεριά». Η εξέγερση αυτή εκφράζει την απόφαση του λαού να συμπληρώσει τον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο ενάντια στο χιτλερικό καταχτητή, με την ολοκλήρωση του λαϊκού δημοκρατικού μετασχηματισμού της χώρας. Ολόκληρος όμως ο αγώνας του Δεκέμβρη ήταν μια πολιτικά απροετοίμαστη και στρατιωτικά πρόχειρη και σπασμωδική προσπάθεια. «Το αποτέλεσμα όλη της εσφαλμένης απέναντι στον αγγλικό ιμπεριαλισμό πολιτικής μας είναι ότι πολιτικά-οργανωτικά-στρατιωτικά δεν είμασταν προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε την αγγλική επίθεση του Δεκέμβρη 1944. Παρά την ηρωική πάλη του λαού στην Αθήνα και στον Πειραιά, όλος ο αγώνας ήταν μια πολιτικά απροετοίμαστη και στρατιωτικά πρόχειρη και σπασμωδική προσπάθεια, που έφερε στην ήττα. Γεγονός που πρέπει να μάθει σήμερα το κόμμα, είναι ότι το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ δεν προείδε δεν προετοίμασε, δεν οργάνωσε και δε διεύθυνε τη μάχη του Δεκέμβρη. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ανέχτηκε κατά τρόπο απαράδεχτο και ακατανόητο τη μονοπωλιακή διαχείριση του Δεκέμβρη από το Γ. Σιάντο. Ο Γ. Σιάντος κατάργησε αυθαίρετα, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, το γενικό αρχηγείο του ΕΛΑΣ και ίδρυσε την ΚΕ του ΕΛΑΣ, όπου έκανε αυτό που ήθελε. Χαραχτηριστικό είναι ότι ο Γ. Σιάντος με προσωπική διαταγή του στις 17 του Δεκέμβρη 1944, άφησε και μπήκε περνώντας μέσα από τη διάταξή μας στη Γκάζα, έξω από την Αθήνα, ανενόχλητο, ένα σύνταγμα άγγλων, που μπήκε έτσι στην Αθήνα και πήρε μέρος στις μάχες ενάντια στα τμήματά μας που πάλαιβαν ηρωικά. Στο ίδιο διάστημα και απ' τη Θεσσαλονίκη φεύγαν ανενόχλητα αγγλικά στρατεύματα για την Αθήνα, ενώ οι κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ δεν παίρναν μέρος στη μάχη κατά των άγγλων. Αυτά όλα μόνο σαν προδοσία μπορούν να χαραχτηριστούν. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ έμενε ξένο και αμέτοχο απ' όλα αυτά, που ούτε και κατοπινά συζήτησε, ούτε τα καταδίκασε, όπως δε συζήτησε ούτε καταδίκασε την άλλη προδοσία, τη συμφωνία της Γκαζέρτας». (Ν. Ζαχαριάδη, «Δέκα χρόνια πάλης», σελ. 16-17)

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Για την υπόθεση Σιάντου

Πόρισμα της Επιτροπής1

Για την υπόθεση Σιάντου

Η επιτροπή για την εξέταση της υπόθεσης Σιάντου μελέτησε όλα τα υλι­κά που υπάρχουν για τη ζωή και τη δράση τους καθώς και εκθέσεις και καταγγελίες όπως των:

α) Γκαζέ, υπευθύνου του παράνομου τεχνικού μηχανισμού του κόμμα­τος στην περίοδο της μεταξικής δικτατορίας.

β) Θόδωρου Μακρίδη (Έκτορα), διευθυντή του III γραφείου επιχειρή­σεων του Γενικού Στρατηγείου ΕΛΑΣ.

γ) Καταγγελία Βλαντά.

δ) Έκθεση Γεωργίου Τζήμα (Γκόγκου), κρυπτογράφου του ΓΣ του ΕΛΑΣ.

ε) Καταγγελίες Αφροδίτης και Περικλή Καλοδίκη.

Οι παραπάνω καταγγελίες συνοψίζονται στα παρακάτω:

Ο Σιάντος στον αστικό στρατό ήταν λοχίας με τον Κονδύλη, συνδεό­ταν με τον Κονδύλη φιλικά και έκανε μαζί του εξορία.

Σ' όλη τη διάρκεια της κομματικής ζωής είναι από τους ηγέτες της φραξιονιστικής πάλης. Πήρε μέρος στη φραξιονιστική διασπαστική συνδιάσκεψη του 1925. Κράτησε ανοχή απέναντι στους λικβινταριστές. Ήταν στο ΠΓ του κόμματος και από τους ηγέτες στα 1929-31, περίοδο της φραξιονιστικής πάλης και που καθαιρέθηκε τότε ύστερα από την έκκληση της Κ. Διεθνούς.

Ο σ. Βλαντάς κατήγγειλε ότι το 1932 στη Θεσσαλονίκη ένας γέρος μέλος του κόμματος, όταν είδε τον Σιάντο σε μια συνεδρίαση που έγινε στο σπίτι του, του είπε ότι ο Σιάντος είναι χαφιές.

Ο Σιάντος είχε μια ερημοδικία 5 χρονών και όταν τον έπιανε η ασφά­λεια δεν την παρουσίαζε.

Η έκθεση του Γκαζέ, υπεύθυνου του παράνομου τεχνικού μηχανι­σμού του κόμματος στην περίοδο της Μεταξικής δικτατορίας, που την έχει κάνει το 1941, βασανιστικά κάνει μελέτη του πώς χτυπήθηκε ο παράνομος τεχνικός μηχανισμός (τυπογραφεία) και καταλήγει συμπερασματικά ότι ο Σιάντος είναι ο χαφιές και αυτός πρόδωσε τον παράνομο μηχανισμό. Τα στοιχεία που δίνει είναι ότι ο Σιάντος έβαζε συνειδητά ανθρώπους να μαθαίνουν τον παράνομο μηχανισμό, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο, για να δικαιολογεί τα χτυπήματα της ασφάλειας ενάντια στον παράνομο μηχα­νισμό, να τα αποδίδει σ' αυτούς και να καλύπτεται ο ίδιος.

Ειδικά για ένα τυπογραφείο, ο Γκαζές δίνει τέτοια στοιχεία και λεπτο­μέρειες, στοιχεία που μόνο ο Σιάντος τα ήξερε. Κατά συνέπεια ο Σιάντος είναι εκείνος που το πρόδωσε. Επίσης ο Γκαζές αναφέρει λεπτομέρειες για την έντεχνη «σύλληψη» του (του Σιάντου) που οργάνωσε ο Σιάντος την επο­χή που είχαν πιαστεί όλα τα στελέχη του κόμματος και όλος ο παράνομος μηχανισμός και κατά συνέπεια κινδύνευε να ξεσκεπαστεί αυτός (ήταν ο μόνος που δεν είχε πιαστεί ακόμη μέχρι τότε). Τότε ο Σιάντος για να καλυ­φθεί οργανώνει μαζί με την ασφάλεια την έντεχνη «σύλληψή» του. Ο Γκαζές με την έκθεση προειδοποιούσε όλο το κόμμα να προσέξει την ύποπτη δρα­πέτευση του Σιάντου το 1941.

6) Η έκθεση του Θόδωρου Μακρίδη (Έκτορα), διευθυντή του III γρα­φείου επιχειρήσεων του ΓΣ του ΕΛΑΣ και μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ δίνει τα παρακάτω αποκαλυπτικά στοιχεία για την προδοσία του Σιάντου.

α) Παρά το γεγονός ότι ο Έκτορας με έκθεση του και προφορικές υποδεί­ξεις επιχείρησε να πείσει την κομματική καθοδήγηση του ΕΛΑΣ (Σιάντου) για την ανάγκη της συγκρότησης του σε στρατό ικανό να πραγματοποιήσει την αποστολή του αναπτύσσοντας πολεμική δράση τέτοια που θα τον καθιστούσε και ικανό να επιλύσει τα προβλήματα εφοδιασμού του και δε θα εξαρτιόταν από τους εγγλέζους, αυτός (ο Σιάντος) αντίθετα απέρριπτε αυτές τις εκθέσεις και σωστές υποδείξεις του ΓΣ και τους απαντούσε ότι θα «γίνουν γρήγορα αποβάσεις» εννοώντας ότι θα απελευθέρωναν την Ελλάδα οι Άγγλοι. Ακόμη κρατούσε τους πιο ικανούς μόνιμους αξιωματικούς μέλη του κόμματος στην Αθήνα, ενώ έβγαζε στο βουνό ανίκανους και ύποπτους. Από άποψη συγκρότη­σης της ιεραρχίας του ΕΛΑΣ, δεν καθόριζε την αρμοδιότητα, και τη δική του μέσα στο ΓΣ και των διοικήσεων των μονάδων του ΕΛΑΣ γενικά. Και αυτό το έκανε για να έχει την ευχέρεια να παρεμβαίνει ο ίδιος προσωπικά στο έργο των διοικήσεων των μονάδων του ΕΛΑΣ και γενικά για να αλωνίζει παντού χωρίς να παίρνει γνώση των ενεργειών του το ΓΣ του ΕΛΑΣ.

β) Ο Σιάντος υπήγαγε τον ΕΛΑΣ κάτω από τις διαταγές των εγγλέζων με το συμφωνητικό του 1943, με το οποίο ο ΕΛΑΣ έμπαινε κάτω από τις διατα­γές του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής (σχέδιο επιχειρήσεων «ΚΙΒΩΤΟ» κλπ.) και τη συμφωνία της Γκαζέρτας αργότερα. Παρά το ότι αντιλήφθηκαν αμέσως ότι ήταν λάθος η Γκαζέρτα δεν την κατήγγειλε.

γ) Ο Έκτορας στην έκθεση του καταγγέλλει ότι λείπουν (χάθηκαν) το επιβαρυντικό μυστικό πρωτόκολλο της συμφωνίας της Πλάκας καθώς και τα αρχεία των συζητήσεων για τη διαρρύθμιση των συνόρων ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ των Κουτσιάνων.

δ) Ο Σιάντος χρησιμοποιούσε σαν σύμβουλο του τον ύποπτο Δεσποτό­πουλο και όχι τον Θόδωρο Μακρίδη (Έκτορα) που ήταν ικανός αξιωματι­κός και έμπιστος. Μάλιστα τον πρώτο τον έστειλε και στην Γκαζέρτα σαν σύμβουλο.

ε) Ο Σιάντος την εποχή της απελευθέρωσης, αντί να συγκεντρώσει και προσανατολίσει τις κύριες στρατιωτικές δυνάμεις μας γύρω από το στόχο ΑΘΗΝΑ, αυτός σπάει την ενότητα του ΕΛΑΣ με την επανίδρυση της ΚΕ του ΕΛΑΣ και ρίχνει τις κύριες δυνάμεις μας στην κατεύθυνση της Ηπείρου.

Από τα πιο πάνω και άλλα περιστατικά και ενέργειες του Σιάντου που τα συνδύασε και μελέτησε ο Έκτορας, έβγαλε το συμπέρασμα ότι όλα αυτά συνειδητά τα έκανε ο Σιάντος για να πνίξει την επανάσταση. Με βάση αυτά τα στοιχεία ο Έκτορας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Σιάντος είναι πρά­κτορας χαφιές.

7) Ο Γιώργης Τζήμας (Γκόγκος), τότε κρυπτογράφος του ΓΣ του ΕΛΑΣ, καταγγέλλει ότι ο Σιάντος είχε ασυρματιστή του ΓΣ τον Πεπέ σήμερα πρά­κτορα της Ιντέλιτζενς Σέρβις, είχε ιδιαίτερες συνεργασίες μαζί του όταν ήταν στο ΓΑ και του έδινε ιδιαίτερα τηλεγραφήματα χωρίς να περνούν από τον κρυπτογράφο.

Υπάρχει η γνωστή καταγγελία αξιωματικού του ΕΛΑΣ (ο οποίος επέδειξε στο Κόμμα και τη σχετική γραπτή διαταγή του Σιάντου προς τα τμήματα του ΕΛΑΣ). Με τη διαταγή του αυτή ο Σιάντος διέταξε τα τμήματα του ΕΛΑΣ να αφήσουν ελεύθερα να περάσει από την Γκάζα με κατεύθυνση την Αθήνα μια αγγλική ταξιαρχία. Αυτό έγινε στις 17 του Δεκέμβρη ενώ γινόταν η μάχη της Αθήνας και παρά την απόφαση του ΠΓ ότι πρέπει να χτυπιώνται οι άγγλοι. Όπως είναι γνωστό η ταξιαρχία αυτή μπήκε στην Αθήνα και χτύπησε τα μαχόμενα τμήματα μας.

Στην Ήπειρο ο Λόρενς κατήγγειλε (μέσω του ΕΛΑΣ Ηπείρου) στο κόμμα τα σχέδια των Άγγλων στην Ελλάδα. Τα στοιχεία αυτά στάλθηκαν στον Σιάντο. Το ΠΓ δεν είδε τα στοιχεία αυτά, αλλά αντίθετα ύστερα από λίγες μέρες δολοφονήθηκε από τους άγγλους στην Ήπειρο ο Λόρενς.

10) Οι καταγγελίες της Αφροδίτης και Περικλή Καλοδίκη. Οι σ. αυτοί που δούλευαν στην υπηρεσία αντικατασκοπείας του κόμματος, καταγγέλλουν ότι η υπηρεσία αντικατασκοπείας μας επικεφαλής της οποίας ήταν μέλος του ΠΓ ο σ. Αναστασιάδης, ήξερε όλα τα σχέδια και διαταγές των Άγγλων μέχρι και τα σχέδια τους για το χτύπημα της Αθήνας.

Όλες οι οδηγίες που έρχονταν από το Κάιρο σαν αντίδραση στην Ελλά­δα τις ήξερε η υπηρεσία αντικατασκοπείας μας και τα στέλναμε στον Σιάντο στο βουνό. Και όχι μόνο αυτό αλλά ένα μήνα πριν από το Δεκέμβρη ο Σιά­ντος διώχνει το σ. Αναστασιάδη στην ανατολική Μακεδονία και ουσιαστικά διαλύει την υπηρεσία αντικατασκοπείας μας. Η απομάκρυνση του σ. Αναστα­σιάδη είχε και σαν σκοπό να στερήσει το ΠΓ από την ενημέρωση που έκανε ο σ. αυτός με τις πληροφορίες που έδιδε η υπηρεσία αντικατασκοπείας μας.

Παραβίασε την απόφαση του ΠΓ να μην υπογράψει τη συμφωνία της Βάρκιζας χωρίς τον όρο της Γενικής αμνηστίας, την υπόγραψε παρά την αντίρρηση του Παρτσαλίδη.

Αρκούμαστε στο να αναφέρουμε τα παραπάνω χαρακτηριστικά στοιχεία που αποδείχνουν το πρόσωπο του χαφιέ Σιάντου. Υπάρχουν και πλήθος άλλα παρόμοια μέσα στα ντοκουμέντα που ως τα τώρα έχουμε στα χέρια μας.

Η επιτροπή με βάση όλα αυτά καταλήγει στη διαπίστωση ότι ο Σιάντος είναι παλιός χαφιές που τρύπωσε στο κόμμα και έφτασε μέχρι τα ανώτερα πόστα και προτείνει: Να αναθέσει η Συνδιάσκεψη στην ΚΕ του Κόμματος τη φροντίδα να εξετάσει όλα τα στοιχεία που υπάρχουν και να βγάλει αναλυτικό πόρισμά της γύρω από την υπόθεση Σιάντου.

13/10/50

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αρχείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ «ΙΙΙ Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ»

Εκδόσεις της ΚΕ τον ΚΚΕ, Αύγουστος 1951, σελ. 487-489.

1. Η επιτροπή εκλέχτηκε από την III Συνδιάσκεψη τον ΚΚΕ.
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Αχιλλέας Απανοζίδης (1928-2010)

apanozidis
Στις 28 Οκτωβρίου 2010 έφυγε από τη ζωή ο επαναστάτης κομμουνιστής σταλινικός-ζαχαριαδικός ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΑΠΑΝΟΖΙΔΗΣ ο οποίος από την πρώτη στιγμή αντιτάχθηκε στις επεμβάσεις των χρουτσωφικών στο ΚΚΕ,  στην αντεπαναστατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και της κακόφημης «6ης Ολομέλειας» του «Κ»ΚΕ (1956) αποχωρώντας οριστικά από τι γραμμές του νέου δεξιού οπορτουνιστικού μορφώματος με επικεφαλής τη νέα διορισμένη ηγεσία των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-κ.α. Καταπολέμησε το διεθνή και ντόπιο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό με αποτέλεσμα να συλληφθεί στη Βουλγαρία και να σταλεί εξορία. Παρέμεινε, ως το θάνατό του, μαχητικός αντίπαλος και πολέμιος του προδοτικού αντεπαναστατικού ρεύματος του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού και των διαφόρων άλλων οπορτουνιστικών ρευμάτων (μαοϊκών, τροτσκιστών, κλπ.) υπερασπίζοντας πάντα την επαναστατική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και τις παραδόσεις του επαναστατικού ΚΚΕ και του διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.

 Αναδημοσιεύουμε παρακάτω δυο κείμενα, το πρώτο από την εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς" (30 Δεκεμβρίου 2010) και το δεύτερο απόσπασμα από το άρθρο του Νίκου Καραγιαννακίδη  «ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΕΔΩ»:ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΟΠΙΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ΣΤΗ ΣΙΒΗΡΙΑ (1962-1963) [Ιόνιο Πανεπιστήμιο, 2011]

 Πέθανε ο κομμουνιστής Αχιλλέας Απανοζίδης

 Έφυγε από τη ζωή στις 26 Οκτωβρίου 2010 ο Αχιλλέας (Χίλλος) Απανοζίδης, γεννημένος –από γονείς πρόσφυγες από τον Πόντο– στα 1928 στον Πλαταμώνα της Καβάλας. Ο Αχιλλέας Απανοζίδης υπήρξε ΕΠΟΝίτης, μέλος του ΚΚΕ, μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), Πολιτικός Επίτροπος Υπαίθρου, από το καλοκαίρι του 1949 μέχρι τις αρχές του 1951 (με το ψευδώνυμο καπετάν Τζαβέλλας) και πολιτικός πρόσφυγας στη Βουλγαρία, εγκατεστημένος μόνιμα εκεί από το Φεβρουάριο του 1951. Για όσους δεν γνωρίζουν καλά τα της εποχής, οι Πολιτικοί Επίτροποι Υπαίθρου ήταν επίλεκτοι και έμπιστοι στην κομματική ηγεσία αγωνιστές, πολλοί μάλιστα με πολεμικές δάφνες, που μείνανε στην Ελλάδα μετά το τέλος των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Εμφυλίου και αντικείμενο της δράσης τους ήταν η περισυλλογή και ασφαλής μεταφορά στις Λαϊκές Δημοκρατίες «ξεκομμένων» μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, η συλλογή πληροφοριών, καθώς και άλλες ριψοκίνδυνες αποστολές.
Αυτό που οδήγησε τον Αχιλλέα Απανοζίδη στους δρόμους του κομμουνιστικού κινήματος ήταν η αποστροφή του για την αδικία και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, καθώς και οι περιπέτειες της οικογένειάς του.
Ο Απανοζίδης σχετίστηκε με την ΕΠΟΝ στα 1945, όταν ήταν μαθητής γυμνασίου και με κομματική εντολή εγκατέλειψε τις σπουδές του και εντάχθηκε στον ΔΣΕ, ακολουθώντας το παράδειγμα του μεγαλύτερου αδελφού του Γιάννη (στα ποντιακά Γιαγκούλη), αγωνιστή του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ. Εξαιτίας της ένταξης των δύο παιδιών του στο ΔΣΕ και της άρνησής του να τους δώσει σχετικές πληροφορίες, στις 14 Αυγούστου 1947 παρακρατικοί σκότωσαν τον πατέρα τους Παναγιώτη (Πάντσο), στέλεχος του ΕΑΜ, αφού τον βασάνισαν φρικτά. Ο Αχιλλέας Απανοζίδης παρέμεινε στην περιοχή της Καβάλας μετά το τέλος του Εμφυλίου, μέχρι το 1951. Ο Γιαγκούλης μετακινήθηκε από τον αρχικό χώρο δράσης του στο Γράμμο, εντάχτηκε στην Ταξιαρχία Σαμποτέρ του ΔΣΕ, ονομάστηκε ανθυπολοχαγός εν ζωή και σκοτώθηκε, στη μάχη της Πέτρα Μούκα (Μαύρης Πέτρας), στη διάρκεια της οριστικής εξόδου των μαχητών του ΔΣΕ από την Ελλάδα (28-29 Αυγούστου 1949).
Μετά την οριστική του εγκατάσταση στη Βουλγαρία, ο Αχιλλέας Απανοζίδης συνέχισε να δρα στις γραμμές του ΚΚΕ. Παρέμεινε απόλυτα πιστός στο Κόμμα και την ηγεσία του στα χρόνια από το 1947 (όταν εντάχθηκε σε αυτό) μέχρι την άνοιξη του 1956, όταν μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ άρχισε η εκκαθάριση των μαρξιστών-λενινιστών (ζαχαριαδικών).
Συνδέθηκε στενά με τον Ζαχαριάδη κι έπαιρνε απ’ αυτόν οδηγίες για το τι έπρεπε να κάνει στην Ελλάδα. Μπήκε πολλές φορές παράνομος με κομματική εντολή στην Ελλάδα μέχρι το τέλος του 1955.
Μετά την 6η Ολομέλεια και κυρίως μετά την οριστική αποπομπή του Ζαχαριάδη από το ΚΚΕ στα 1957, άλλοι μαρξιστές-λενινιστές διαγράφτηκαν και άλλοι –μεταξύ αυτών ήταν κι ο Αχιλλέας– αποχώρησαν εθελούσια από το ΚΚΕ.
Από τότε και κυρίως μετά το 1962, όταν ο Ζαχαριάδης εκτοπίστηκε στη Σιβηρία, ο Αχιλλέας Απανοζίδης ανέπτυξε δράση εναντίον των συνεπειών της επέμβασης των «αδελφών» κομμάτων στο ΚΚΕ και συνδέθηκε με άλλους αγωνιστές με παρόμοιες απόψεις. Το 1963 ο Αχιλλέας ήταν εκπρόσωπος των Ελλήνων μαρξιστών-λενινιστών της Βουλγαρίας στην πρώτη Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ μ.λ., που συγκροτήθηκε από τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες.
Αυτό του κόστισε απόλυση από τη δουλειά του κι εκτόπιση σε απομακρυσμένες περιοχές της Βουλγαρίας (τρεις φορές, στα 1963, 1967 και 1968). Παρ’ όλες τις διώξεις, ο Αχιλλέας Απανοζίδης δεν «ανένηψε».
Επαναπατρίστηκε στα 1983 και έμεινε στο χωριό του, τον Πλαταμώνα Καβάλας.
Μέχρι το θάνατό του έμεινε πιστός στις απόψεις του και στην πεποίθησή του ότι «τίποτε δε χαρίζεται και όλα καταχτιούνται».
Χρήστος Καλιντζόγλου,
Νίκος Καραγιαννακίδης
(Δύο άνθρωποι που τον γνώρισαν και τους εμπιστεύτηκε)
 

 ***

 
Ο Απανοζίδης, ο οποίος διατήρησε πάντοτε την πίστη του στο Ζαχαριάδη, επαναπατρίστηκε το 1983. Έζησε έκτοτε και μέχρι το θάνατό του, στις 28 Οκτωβρίου 2010, στο χωριό του, τον Πλαταμώνα Καβάλας. Με την επιστροφή του στην πατρίδα μετέφερε και τη βιβλιοθήκη του, στην οποία δεσπόζουν τα Άπαντα του Βλαντιμίρ Λένιν, έργα του Στάλιν, του Ζαχαριάδη, του Εμβέρ Χότζα, εκδόσεις του ΚΚΣΕ πριν από το 20ό Συνέδριο, το Κόκκινο Βιβλίο και έργα του Μάο Τσε Τουνγκ, καθώς και βιβλία πολιτικού και ιδεολογικού περιεχομένου, γραμμένα στη βουλγαρική γλώσσα. Ακόμη, διέσωσε το μικρό προσωπικό του αρχείο, από όπου προέρχεται και η «Μπροσούρα» που παρουσιάστηκε στην παρούσα μελέτη.

Παρά τις επανειλημμένες προτάσεις που έγιναν σε αυτόν, μεταξύ των οποίων και μία από τον ίδιο το Χαρίλαο Φλωράκη το 1983, ο Απανοζίδης δεν επανεντάχθηκε ποτέ στο ΚΚΕ.Δεν επεδίωξε ούτε να σχετιστεί με κάποιο από τα δύο κόμματα που προέκυψαν από τη μετεξέλιξη των «μαρξιστών-λενινιστών», το ΚΚΕ (μ-λ) ή το Μ-Λ ΚΚΕ. Όπως δήλωσε ο ίδιος στο γράφοντα, «όλα αυτά ήταν παρακλάδια των αναθεωρητών. Τι να πάω να κάνω εκεί; Να χάνω τον καιρό μου;»
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Ανασύνταξη 440Β (Δεκέμβρης 2017)

- Χρέος μας η Ανασύνταξη του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος 
- Ένβερ Χότζα: Ομιλία στην Ολομέλεια του Συνεδρίου Ειρήνης του Παρισιού
- Νέα από την κορεατική χερσόνησο - Δεκέμβρης 2017
-- Συνάντηση του Kim Yong Nam με Ρώσικη αντιπροσωπεία
-- Η Rodong Sinmun Καταδικάζει την Κοινή Αεροπορική Άσκηση ΗΠΑ-Ν. Κορέας ενάντια στη ΛΔ Κορέας
-- Απεργία εργατών του Μετρό στη Σεούλ
-- Απαίτηση για την απελευθέρωση των αντιρρησιών συνείδησης στη Νότια Κορέα
-- Ο θαλάσσιος αποκλεισμός είναι πράξη πολέμου
-- Rodong Sinmun: Η πλήρης αποτυχία της εχθρικής πολιτικής των ΗΠΑ ενάντια τη ΛΔ Κορέας είναι αναπόφευχτη
-- Χαιρετιστήριο μήνυμα του Κιμ Γιονγκ Ναμ στον πρόεδρο της Παλαιστίνης
- ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! Συλλογή Έργων Ν. Ζαχαριάδη - Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ [1953]
- ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ Για τη δράση ανάμεσα στις γυναίκες
- ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ: Για τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση



Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Απόστολος Ε. Τρίγκας (1918-1995)

Στις 7 Ιούλη 1995 έπαψε να χτυπά η καρδιά του επαναστάτη κομμουνιστή, πιστού και αφοσιωμένου ως το τέλος στα ιδανικά του κομμουνισμού, την υπόθεση της εργατικής τάξης και στην επαναστατική θεωρία των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν σύντροφου Αποστόλη Τρίγκα.
Ο Αποστόλης Ε. Τρίγκας γεννήθηκε στο χωριό Ζηλευτή (Ζούλιανη)- Τρικάλων. Φοίτησε στο Γυμνάσιο του Μουζακιού και πήρε μέρος στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο πολεμώντας τους Ιταλούς φασίστες επιδρομείς που ήθελαν να σκλαβώσουν την πατρίδα μας.
Στην κατοχή αγωνίστηκε εναντίων των γερμανο-ιταλών φασιστών κατακτητών, πολεμώντας τους από τις γραμμές του ΕΛΑΣ. Το 1943 έγινε μέλος του ΚΚΕ.
Μετά τις προδοτικές συμφωνίες Λιβάνου-Γκαζέρτας-Βάρκιζας ο σύντροφος Αποστόλης δεν παρέδωσε ποτέ το όπλο του και παρέμεινε σε ένοπλες ανταρτο-ομάδες ως τη συγκρότηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Τρία ολόκληρα χρόνια πολέμησε τους αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους μοναρχοφασίστες από τις γραμμές του ηρωικού και ένδοξου ΔΣΕ, καθοδηγούμενου απ' το ΚΚΕ με επικεφαλής τον σ. Νίκο Ζαχαριάδη, φθάνοντας ως το βαθμό του Ταγματάρχη του ΔΣΕ.
Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ έζησε υποχρεωτικά ως πολιτικός πρόσφυγας στο Κρνόφ της Τσεχοσλοβακίας δουλεύοντας ως δάσκαλος με επιτυχία στο έργο του.
Δοσμένος ολοκληρωτικά στην υπόθεση του κομμουνισμού, ανήκει στη μεγάλη στρατιά των χιλιάδων σταλινικών-ζαχαριαδικών που με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη απόκρουσαν την ωμή επέμβαση της προδοτικής χρουστσωφικής κλίκας στο ΚΚΕ, απέρριψαν-καταπολέμησαν τη ρεβιζιονιστική γραμμή του 20ου συνεδρίου και της παρασυναγωγής της "6ης Ολομέλειας" και υπεράσπισαν μαχητικά το μαρξισμό-λενινισμό στο πρόσωπο του Ιωσήφ Στάλιν.
Γί αυτή του την επαναστατική στάση κυνηγήθηκε από την προδοτική ομάδα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη και για ολόκληρες δεκαετίες μετά το '56 υπέστη παντοειδείς διώξεις. Διώχθηκε από δάσκαλος, κλείστηκε ένα χρόνο φυλακή και υποχρεώθηκε να δουλέψει στις οικοδομές, κλπ, κλπ.
Τίποτα απ' όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να κάμψει την επαναστατική ζωή και δράση του προς όφελος της εργατικής τάξης, της υπόθεσης της προλεταριακής επανάστασης, και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Φωνή της Αλήθειας, αρ.φυλ. 39, 1-31/7/1995, σελ. 2
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Κυκλοφορει η εφημερίδα Ανασύνταξη 440Β (Δεκέμβρης 2017)

- Χρέος μας η Ανασύνταξη του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος 
- Ένβερ Χότζα: Ομιλία στην Ολομέλεια του Συνεδρίου Ειρήνης του Παρισιού
- Νέα από την κορεατική χερσόνησο - Δεκέμβρης 2017
-- Συνάντηση του Kim Yong Nam με Ρώσικη αντιπροσωπεία
-- Η Rodong Sinmun Καταδικάζει την Κοινή Αεροπορική Άσκηση ΗΠΑ-Ν. Κορέας ενάντια στη ΛΔ Κορέας
-- Απεργία εργατών του Μετρό στη Σεούλ
-- Απαίτηση για την απελευθέρωση των αντιρρησιών συνείδησης στη Νότια Κορέα
-- Ο θαλάσσιος αποκλεισμός είναι πράξη πολέμου
-- Rodong Sinmun: Η πλήρης αποτυχία της εχθρικής πολιτικής των ΗΠΑ ενάντια τη ΛΔ Κορέας είναι αναπόφευχτη
-- Χαιρετιστήριο μήνυμα του Κιμ Γιονγκ Ναμ στον πρόεδρο της Παλαιστίνης
- ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! Συλλογή Έργων Ν. Ζαχαριάδη - Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ [1953]
- ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ Για τη δράση ανάμεσα στις γυναίκες
- ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ: Για τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» 2017

Η εφημερίδα «Ανασύνταξη» του 2017 (φ.430-440Β) προστέθηκε στο DVD με την ψηφιοποιημένη έκδοση της εφημερίδας. Τα ψηφιοποιημένα αρχεία είναι διαθέσιμα σε κάθε αγωνιστή, σε κάθε αναγνώστη και μελετητή του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας της περιόδου αυτής.

Το 2017 κυκλοφόρησαν συνολικά 11 φύλλα σειράς Α των 4 σελίδων (1 διπλό φύλλο: Ιούλιος-Αύγουστος) και 11 φύλλα σειράς Β (1 διπλό φύλλο: Ιούλιος-Αύγουστος). Από το Γενάρη μέχρι το Μάη το φύλλο Β ήταν 8σελιδο. Ιούνης: 4σέλιδο, Ιούλιος-Αύγουστος: 8σελιδο, Σεπτέμβρης: 4σελιδο, Οκτώβρης: 4σέλιδο, Νοέμβρης: 6σέλιδο, Δεκέμβρης: 4σέλιδο.

Παράλληλα αξίζει να σημειωθεί όλα τα φύλλα της «Ανασύνταξης» (1996-2016) είναι διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή σε DVD.

Τα φύλλα του 2011-2017 είναι διαθέσιμα και on-line.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

- ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
- ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ
- ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ»ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2009-2010
- Ψηφιακές εκδόσεις της Κίνησή μας
- Όλα τα φύλλα της “Επανάστασης” διαθέσιμα σε dvd
- ΒΙΒΛΙΑ-ΜΠΡΟΣΟΥΡΕΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Θανάσης Κουρούπης (1924 - 16.6.94)

Στις 13 Ιούνη 1994 πέθανε σε ηλικία 70 χρονών ο κομμουνιστής Θανάσης Κουρούπης και η κηδεία του έγινε στο νεκροταφείο του "Κόκκινου Μύλου".

Ο Θανάσης Κουρούπης γεννήθηκε το 1924 στη Δεσκάτη Γρεβενών από φτωχή αγροτική οικογένεια.
Στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης πολέμησε τους φασίστες κατακτητές από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και όλη η οικογένεια του πήρε μέρος στους αγώνες του λαού μας. Στον τρίχρονο ένοπλο αγώνα 1946-49 πολέμησε από τις γραμμές του ενδόξου και ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ, τους ντόπιους μοναρχοφασίστες υποτακτικούς των αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών με το βαθμό του υπολοχαγού και τραυματίστηκε αρκετές φορές.
Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ πήγε στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης, όπου έζησε ως το Νοέμβρη του 1977 που επέστρεψε στην πατρίδα.

Με την ανοιχτή επέμβαση των Χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ το Σεπτέμβρη του '55 και Μάρτη του '56 αντιτάχθηκε στο Χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό και υπεράσπισε, όπως και η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών, την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, πράγμα που του στοίχισε διώξεις από πλευράς των ρεβιζιονιστών.

Ως την τελευταία στιγμή της ζωής του έμεινε πιστός στην επαναστατική κοσμοθεωρία των Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν και αντίπαλος του Χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού και πιστός στο ΚΚΕ (1918-55).
Φωνή της Αλήθειας, αρ.φυλ. 18, 15-31/7/1994, σελ. 3
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Δημήτρης Κοντωρός (Έκτορας)

Στις 17 Φλεβάρη 1994 πέθανε στην Αθήνα στα 80 χρόνια του ο αγωνιστής ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΝΤΩΡΟΣ (ΕΚΤΟΡΑΣ).
Γεννήθηκε στο χωριό Δερβίζιανα Ιωαννίνων, όπου τελείωσε το δημοτικό σχολείο. Συνέχισε στο Γυμνάσιο, το οποίο και τελείωσε.
Λοχίας-ομαδάρχης πολυβόλων στο αιματοβαμμένο ύψωμα ΓΡΑΜΠΑΛΛΑ Καλπακίου και σε άλλα υψώματα των Αλβανικών βουνών έφραξε το δρόμο στους φασίστες Ιταλούς εισβολείς.
Πρωτοπόρος στο ΕΑΜ πιάστηκε από τους Γερμανούς και μετά από την δραπέτευσή του από τις φυλακές πολέμησε τους κατακτητές στα Τζουμέρκα και Αγραφα. Μετά από την αποφοίτησή του από την σχολή αξιωματικών του ΕΛΑΣ ανθυπολοχαγός διμοιρίτης του 3 / 40 συντάγματος του ΕΛΑΣ.
Μετά τη Βάρκιζα, διωκόμενος, εκπατρίστηκε αναγκαστικά στις βόρειες γειτονικές χώρες. Απ' τον Σεπτέμβρη του 1946 κατατάσσεται στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Διετέλεσε διαδοχικά διοικητής λόχου και τάγματος στις Α', Β', Γ', και Δ' σειρές της Σχολής Αξιωματικών του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ. Από το Φθινόπωρο του 1946 αγωνίστηκε για την Εθνική Ανεξαρτησία, την Ειρήνη, τη Δημοκρατία, τη Λαϊκή Δημοκρατία, και το σοσιαλισμό σαν εκπαιδευτής στη Σχολή Αξιωματικών και διοικητής τμημάτων του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Εκπατρίσθηκε αναγκαστικά τον Οκτώβρη του 1949 στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά τον επαναπατρισμό του συνέχισε τον αγώνα για την πραγματοποίηση των σκοπών που αγωνίσθηκε το 1940-49. Διακρίνονταν για την σεμνότητα, ευθύτητα, συνέπεια, αγωνιστικότητα, διορατικότητα, αισιοδοξία, πολιτική σταθερότητα, το θάρρος στην έκφραση της γνώμης του.
Στην κηδεία που έγινε στο νεκροταφείο του Ζωγράφου παραβρέθηκαν παρά πολλοί συναγωνιστές και συμπολεμιστές απ' την Εθνική Αντίσταση και τον ΔΣΕ, πρώην πολιτικοί πρόσφυγες απ' την Τασκένδη, φίλοι και συμπατριώτες του.

Φωνή της Αλήθειας, αρ.φυλ. 14-15, 1-31/5/1994, σελ. 2
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Βασιλική Μπουρσούκη (1917-2001)

Στις 17 Οχτώβρη 2001 άφησε την τελευταία πνοή της στη Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης η αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης και μαχήτρια-αξιωματικός του ένδοξου ΔΣΕ συντρόφισσα Βασιλική (Πουπούλα) Μπουρσούκη.

Η επαναστάτρια-κομμουνίστρια γεννήθηκε το 1917 στο χωριό Λούπεδα της Ανατολικής Θράκης. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1921, η οικογένειά της εγκαταλείπει τη γενέτειρά της και εγκαταστάθηκε στο χωριό Νερόμυλοι Αλμωπίας του νομού Πέλλας.

Στα μαύρα χρόνια της τριπλής φασιστικής κατοχής (ιταλο-γερμανο-βουλγάρικης), το 1941, παντρεύτηκε τον Κώστα Μπουρσούκη, μέλος του ΚΚΕ, και απέκτησαν μια κόρη. Ο Κώστας Μπουλσούκης πολέμησε τους φασίστες κατακτητές από τις γραμμές του ΕΛΑΣ και αργότερα τους ντόπιους μοναρχοφασίστες απ' τις γραμμές του ένδοξου ηρωικού ΔΣΕ. Το 1948 τραυματίστηκε και από τότε αγνοείται η τύχη του.

Η γυναίκα του συντρόφισσα Βασιλική κυνηγήθηκε εξαιτίας της δράσης του συζύγου της και αναγκάστηκε μαζί με την κόρη της να περάσει το Αρχηγείο Τζένας του ΔΣΕ. Εντάχθηκε στο ΔΣΕ και τελείωσε τη Σχολή Νοσοκόμων. Ονομάστηκε αξιωματικός του ΔΣΕ και πήρε μέρος στις μάχες του Γράμμου.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκε στην Τασκένδη, όπως και πολλές άλλες χιλιάδες αγωνιστές, όπου έζησε και δούλεψε στην παραγωγή, 30 και πλέον χρόνια, ως τον επαναπατρισμό της το 1981.

Κατά τη διάρκεια της βίαιης χρουστσοφικής επέμβασης στο ΚΚΕ, στα χρόνια 1955-56 η κομμουνίστρια Βασιλική Μπουρσούκη υπεράσπισε την επαναστατική γραμμή της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής το μεγάλο και αλύγιστο μπολσεβίκο κομμουνιστή ηγέτη σύντροφο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Στις επόμενες δεκαετίες, παρά τις φασιστικές διώξεις και την τρομοκρατία των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, σοβιετικών και ελλήνων υποτακτικών τους της διορισμένης σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Τσολάκη-Φλωράκη, κλπ. υπεράσπισε την επαναστατική γραμμή των Στάλιν-Ζαχαριάδη, αλλά και τους ίδιους απ' τις συκοφαντίες των χρουστσοφικών.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα συνδέθηκε με τους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικούς συντρόφους της Τασκένδης και συνέχισε να υπερασπίζει την επαναστατική γραμμή και τις αγωνιστικές παραδόσεις του ηρωικού ΚΚΕ (1918-55), κόντρα και ενάντια στο αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που εκπροσωπείται από τις σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού. Βάδισε πάντα και υπεράσπισε ως το τέλος της επαναστατικής της ζωής τον επαναστατικό δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού, το δρόμο των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Αρ. Φύλ. 134 15-31 Μάη 2002
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Χρέος μας η Ανασύνταξη του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος

«Ο μαρξισμός είναι η επιστήμη των νόμων ανάπτυξης της φύσης και της κοινωνίας, η επιστήμη των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων μαζών, η επιστήμη της νίκης του σοσιαλισμού σ' όλες τις χώρες, η επιστήμη της οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας» Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ

«Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι με ιδιαίτερη σύσταση. Είμαστε φτιαγμένοι από ξεχωριστό υλικό. Είμαστε εκείνοι που αποτελούμε τη στρατιά του μεγάλου προλετάριου στρατηλάτη, τη στρατιά του συντρόφου Λένιν. Δεν υπάρχει τίποτε το υψηλότερο από την τιμή ν' ανήκεις σ' αυτή τη στρατιά. Δεν υπάρχει τίποτε το υψηλότερο από τον τίτλο του μέλους του κόμματος, που ιδρυτής και καθοδηγητής του είναι ο σύντροφος Λένιν. Δε μπορεί ο καθένας νάναι μέλος ενός τέτοιου κόμματος. Δε μπορεί ο καθένας ν' αντέξει στις δοκιμασίες και τις μπόρες που συνδέονται με την ιδιότητα του μέλους ενός τέτοιου κόμματος. Παιδιά της εργατικής τάξης, παιδιά της ανέχειας και του αγώνα, παιδιά απίστευτων στερήσεων και ηρωικών προσπαθειών, να ποιοι, πρώτ' απ' όλα, πρέπει νάναι μέλη ενός τέτοιου κόμματος. Να γιατί το κόμμα των λενινιστών, το κόμμα των κομμουνιστών ονομάζεται και κόμμα της εργατικής τάξης». Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ

Σήμερα σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση που απαιτείται οργάνωση αυτής της πάλης διαπιστώνεται όσο ποτέ άλλοτε η μεγάλη αδυναμία που απορρέει απ' την ανυπαρξία  επαναστατικού Κόμματος της εργατικής τάξης, λενινιστικού-σταλινικού τύπου, του ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55, γύρω απ' το οποίο πρέπει να συσπειρωθούν - στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού - όλοι οι κομμουνιστές, κατεύθυνση προς την οποία αγωνίζεται η «ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55».

Η «ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» - ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτικά συνέχεια του επαναστατικού σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55 και συνέχεια των σταλινικών-ζαχαριαδικών Οργανώσεων (μετά το 1956) της Τασκένδης και των άλλων πρώην Λαϊκών Δημοκρατιών - ήταν πάντα υπέρ της Ενότητας των κομμουνιστών σ' ένα επαναστατικό κόμμα νέου τύπου, σ' ένα κόμμα λενινιστικού-σταλινικού τύπου, στο ΚΚΕ 1918-55.

Κομμουνιστές συσπειρωθείτε στη σταλινική-ζαχαριαδική «ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55».

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ - ΒΛΑΧΟΚΩΣΤΑ (1929-2005)

Στις 12 Φλεβάρη 2005 έφυγε από τη ζωή στη Θεσσαλονίκη η αγωνίστρια του ΔΣΕ και συντρόφισσα Βασιλική Αθανασιάδου-Βλαχοκώστα, η οποία έμεινε πιστή ως το τέλος στο ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη.

Η συντρόφισσα Βασιλική γεννήθηκε το 1929 στην Ποντοκώμη Κοζάνης.

Το 1947 εντάχθηκε στις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Με την υποχώρηση του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη της ΕΣΣΔ, από την οποία επαναπατρίστηκε το 1975.

Διαγράφτηκε από τους χρουτσοφικούς ρεβιζιονιστές μετά το '56 μαζί με το σύντροφο της ζωής και της πάλης Κώστα Βλαχοκώστα, υπερασπίζοντας την επαναστατική γραμμή του Κόμματος με επικεφαλής τον σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη.

Στη μνήμη της τα παιδιά της Νίνα και Ευαγγελία προσφέρουν 50 ευρώ στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ».

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 201 1-15 Μάρτη 2005
Διαβάστε Περισσότερα »

Αρετή Ασπρίδη (???? - 2007)

Στις 15 Δεκέμβρη 2007 έφυγε από τη ζωή η συντρόφισσα ΑΡΕΤΗ ΑΣΠΡΙΔΗ. Υπήρξε αφοσιωμένη κομμουνίστρια μέχρι το τέλος της ζωής της.
Διαβάστε Περισσότερα »