Εξελίξεις σε Ινδία

Η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO) σημειώνει την ανησυχία της για τις εξελίξεις στην Ινδία μετά τον άνοδο στην εξουσία της κυβέρνησης του ινδουιστικού δεξιού NDA πριν ενάμιση χρόνο.

Καταδικάζει την ισχυρότερη στροφή προς το νεοφιλελευθερισμό στην οικονομία της χώρας, που οδήγησε σε μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική διείσδυση.

Είναι συγκλονισμένη από τον περιορισμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των συνδικάτων.

Απευθύνει έκκληση για την απελευθέρωση των εργατών στο Maruti που βρίσκονται στη φυλακή για περισσότερο από ένα χρόνο.

Καταδικάζει την επίθεση της διεθνούς και της Ινδικής αστικής τάξης στα εδάφη των ινδικών φυλών που περιέχουν μεγάλο ορυκτό πλούτο και η οποία έχει οδηγήσει στον εκτοπισμό των λαών από την περιοχή τους.

Καταδικάζει τις επιθέσεις στα δικαιώματα του λαού του Κασμίρ και του βορειοανατολικού τμήματος της Ινδίας, η οποία έχει οδηγήσει σε μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.

Επιπλέον, καταδικάζει την δολοφονία των Ορθολογιστών (σ.τ.μ. αναφέρεται στα μέλη της Ινδιακής Ορθολογιστικής Ένωσης η οποία έχει περισσότερα από 100.000 μέλη και έχει σκοπό την προώθηση του επιστημονικού ορθολογισμού) στα κρατίδια της Μαχαράστρα, Καρνατάκα και Madhya Pradesh από την ινδουιστική Δεξιά.

Καταδικάζει επίσης τις επιθέσεις και τις δολοφονίες μελών των κοινοτήτων χριστιανών και μουσουλμάνων που έχουν οργανωθεί από την ινδουιστική Δεξιά.

Καλεί σε υπεράσπιση των κοσμικών κανόνων που ενσωματώνονται στον Ινδικό Σύνταγμα.

Η 21η Ολομέλεια της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO) 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανταλλάσσουν τη Ζωή του Ινδικού Λαού με το Κέρδος των Πολυεθνικών

‘Νομοσχέδιο 2010 για την Πολιτική Ευθύνη σε Περίπτωση Πυρηνικής Καταστροφής’

Ανταλλάσσουν τη Ζωή του Ινδικού Λαού με το Κέρδος των Πολυεθνικών

-Ανακοίνωση του Janpaksh

Δείχνοντας για ακόμη μία φορά την αφοσίωση του στις πολυεθνικές και τους ιμπεριαλιστές αφέντες, η καθοδηγούμενη από το Κογκρέσο κυβέρνηση της UPA (Ενωμένη Προοδευτική Συμμαχία) προτίθεται να φέρει το ‘Νομοσχέδιο 2010 για την Πολιτική Ευθύνη σε Περίπτωση Πυρηνικής Καταστροφής’ στην ερχόμενη συνεδρίαση μουσώνα στο κοινοβούλιο. Το Νομοσχέδιο 2010 για την Πολιτική Ευθύνη σε Περίπτωση Πυρηνικής Καταστροφής προτάθηκε στο Λοκ Σαμπά (Βουλή των Λαϊκών Αντιπροσώπων) στις 7 Μαΐου 2010, η οποία συμπτωματικά ήταν η τελευταία μέρα εργασιών της Συνεδρίασης για τον Προϋπολογισμό. Ωστόσο, λόγω της κραυγαλέας αντίδρασης, εστάλη στην κοινοβουλευτική Ιστάμενη Επιτροπή Επιστήμης και Τεχνολογίας προς συζήτηση.

Ενώ ο ομολογημένος σκοπός αυτού του νομοσχεδίου είναι να «… ερμηνεύσει την έννοια «ευθύνη», όπως προκύπτει από οποιοδήποτε πυρηνικό ατύχημα, ενός «διαχείριστη» — ανεξάρτητου από (και μη σχετιζόμενου με) την Ινδική Κυβέρνηση». Αλλά ακόμα και μία βιαστική ανάγνωση αποκαλύπτει την ασύστολα φιλο-καπιταλιστική και αντιλαϊκή διάθεση του νομοσχεδίου.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του Νομοσχεδίου είναι:

• Προσδιορίζει τα πυρηνικά ατυχήματα και την πυρηνική καταστροφή, τα πυρηνικά καύσιμα, υλικά και εγκαταστάσεις, καθώς και τους διαχειριστές των πυρηνικών εγκαταστάσεων.

• Καθορίζει ποιος θα έχει την ευθύνη μίας πυρηνικής καταστροφής, και το οικονομικό ύψος της ευθύνης για ένα πυρηνικό συμβάν.

• Θεσπίζει αρχές που θα εκτιμούν τις απαιτήσεις αποζημίωσης και θα διανέμουν τις αποζημιώσεις σε περιπτώσεις πυρηνικής καταστροφής. Ακόμη, ορίζει λεπτομερώς ποιος θα μπορεί να διεκδικεί αποζημίωση για πυρηνική καταστροφή, και πως η αποζημίωση θα απαιτείται και θα διανέμεται.

• Ορίζει λεπτομερώς πρόστιμα μη συμμόρφωσης με τις διατάξεις του Νομοσχεδίου ή όποιες κατευθύνσεις προκύπτουν από αυτό.

Αυτή η κυβέρνηση διαδίδει πολύ καιρό τώρα ότι το Νομοσχέδιο για την Πυρηνική Ευθύνη θα δώσει ώθηση στο να ξεκινήσει η διαδικασία της κατασκευής πυρηνικών αντιδραστήρων, επιλύοντας έτσι τις πολύ απαραίτητες ενεργειακές απαιτήσεις της «αναπτυσσόμενης Ινδίας». Πρέπει να γίνει στον πρωταγωνιστή της πυρηνικής ενέργειας η ερώτηση αν η πυρηνική ενέργεια είναι τόσο αποδοτική, τότε γιατί οι ΗΠΑ δεν έχουν εγκαταστήσει για πάνω από τρεις δεκαετίες νέους πυρηνικούς αντιδραστήρες!

Είναι η πυρηνική ενέργεια η πανάκεια για το ενεργειακό πρόβλημα της Ινδίας; Οι στατιστικές αποκαλύπτουν μία διαφορετική εικόνα. Μέχρι σήμερα, η παραγωγή ηλεκτρισμού από την πυρηνική ενέργεια είναι ύψους 4,120 MW (μεγαβάτ), κάτι λιγότερο από το 3% της συνολικής εγκατεστημένης ικανότητα των μονάδων παραγωγής ενέργειας. Ακόμα και να προσθέσουμε 100,000 MW τα επόμενα δέκα χρόνια, όπως αξιώνει το Υπουργείο Ενέργειας, ποιό θα είναι το καλύτερο σενάριο για την πυρηνική ενέργεια; Σύμφωνα με μία μελέτη του 2006 που εκπονήθηκε από την Επιτροπή Σχεδιασμού με τίτλο Ενοποιημένη Ενεργειακή Πολιτική, ισχυρίζεται ότι παίρνοντας το πιο αισιόδοξο σενάριο, η παραγωγή ηλεκτρισμού από πυρηνικά εργοστάσια θα είναι 15,000 MW το 2015 και 29,000 MW το 2021. Αυτό αντιπροσωπεύει περίπου το 7% της συνολικής παραχθείσας ενέργειας. Αυτό ακόμα και αν επιτευχθεί η πιο φιλόδοξη τιμή!

Ποιο θα ήταν το κόστος αυτής της εξέλιξης; Ένα πυρηνικό εργοστάσιο ανανεώσιμης ενέργειας κοστίζει περίπου 4 δισεκατομμύρια δολάρια. Η τεχνογνωσία θα έπρεπε να εισαχθεί από τις ΗΠΑ με αρκετές δεσμεύσεις και ένα τυπικό εργοστάσιο χρειάζεται 5 με 6 χρόνια να κατασκευαστεί, έτσι ο ισχυρισμός ότι η πυρηνική ενέργεια είναι η μοναδική βιώσιμη εναλλακτική που έχει απομείνει στην Ινδία ακούγεται ρηχή.

Η αληθινή πρόθεση του νομοσχεδίου είναι να βοηθήσει τις ιδιωτικές εταιρείες και το διεθνές πυρηνικό καρτέλ να παίζουν με τις ζωές των μαζών ενώ ταυτόχρονα θα συλλέγουν εκατομμύρια δολάρια ως μεγα-κέρδη χωρίς καμία δέσμευση, όπως απαιτούν η καπιταλιστική ομάδα άσκησης πολιτικής πίεσης FICCI στην αναφορά της του Ιουνίου 2009.

Ο μοναδικός λόγος ύπαρξης των ιδιωτικών παραγόντων που πιέζουν για τη θέσπιση αυτού του νόμου είναι ο πόθος τους για μεγιστοποίηση του κέρδους, καθώς και να μην τους επιβάλλεται καμία ευθύνη. Το Αμερικάνικο πυρηνικό καρτέλ, καθοδηγούμενο από τις GE και Westinghouse και με την ανοιχτή στήριξη της Αμερικάνικης κυβέρνησης, πιέζει συνεχώς την Ινδία να υιοθετήσει μία νομοθεσία που θα το απαλλάσσει από οποιαδήποτε νομική και οικονομική ευθύνη σε περίπτωση συμβάντων που θα προκληθούν από κάποιο πυρηνικό ατύχημα. Αυτό υποδεικνύει καθαρά το είδος των μέτρων και προτύπων ασφαλείας αυτές οι εταιρείες θα υιοθετούσαν ενόσω θα κατασκεύαζαν και θα συντηρούσαν τα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας σε αυτήν τη χώρα.

Το πληρωτέο χρηματικό αντίκρισμα της ευθύνης των διαχειριστών πυρηνικών εργοστασίων (το ιδιωτικό κεφάλαιο, τόσο το πολυεθνικό όσο και το Ινδικό) έχει εσκεμμένα διατηρηθεί σε αβυσσαλέα χαμηλά επίπεδα, για να καθησυχαστούν τα συμφέροντα των «διαχειριστών».

Στην πραγματικότητα, το Άρθρο 6 (2) δηλώνει: Η ευθύνη ενός διαχειριστή γα κάθε πυρηνικό συμβάν θα είναι 5000 crore ρουπίες. Η συνολική ευθύνη για ένα πυρηνικό συμβάν έχει διατηρηθεί ως 300 εκατομμύρια Ειδικά Δικαιώματα Σχεδίων (περίπου 2100 crore ρουπίες με τις τρέχουσες συναλλαγματικές ισοτιμίες), από τα οποία η συνολική ευθύνη του διαχειριστή θα είναι το τιποτένιο ποσό των 500 crore ρουπιών, η περίπου 110 εκατομμύρια δολάρια. Με την προσπάθεια να μειώσουν ακόμα παραπέρα την ευθύνη, θα φτάνει το ακόμα πιο μηδαμινό ποσό των 100 crore ρουπιών.

Αν η ευθύνη ξεπερνάει τις 500 crore ρουπίες, η κεντρική κυβέρνηση θα ευθύνεται για το ποσό πλέον των 500 crore ρουπιών (μέχρι και 300 εκατομμύρια ΕΔΣ). Αν προκληθεί καταστροφή σε μία πυρηνική εγκατάσταση ιδιοκτησίας της κεντρικής κυβέρνησης, η κυβέρνησης θα είναι πλήρως υπεύθυνη.

Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση οποιουδήποτε ατυχήματος, οι πραγματικοί ένοχοι θα είναι υπεύθυνοι μόνο κατά 500 crore ρουπίες, ενώ ο Ινδικός λαός θα πληρώσει το υπόλοιπο της αποζημίωσης για το συνολικό όριο των 300 εκατομμυρίων ΕΔΣ.

Πρώτον. Ένα πρόστιμο 110 εκατομμυρίων δολαρίων στο διαχειριστή, ή ακόμα και το υψηλότερο πρόστιμο 450 εκατομμυρίων συνολικά, δεν θα κάλυπτε ούτε το ένα δέκατο μίας paisa ανά ρουπία καταστροφής στη χειρότερη περίπτωση ατυχήματος.

Επιπλέον, αυτό το νομοσχέδιο παραβιάζει την αρχή του «Πληρώνει Αυτός που Μολύνει» και την «Προληπτική Αρχή», ή σύμφωνα με τα λόγια του πρώην υπουργού δικαιοσύνης της Ινδίας Soli Sorabjee, «το Δικαίωμα στη Ζωή όπως προστατεύεται ευλαβικά σύμφωνα με το Άρθρο 21 του Συντάγματος της Ινδίας». Το νομοσχέδιο επίσης αντιβαίνει σε σημαντικές αποφάσεις του Ανώτερου Δικαστηρίου, οι οποίες έχουν κρίνει ότι οι επικίνδυνες και επιβλαβείς βιομηχανίες οφείλουν να έχουν ένα ‘απόλυτο και μη μεταβιβάσιμο’ καθήκον προς την κοινότητα να εγγυώνται την ασφάλεια.

Μία συγκριτική ανάλυση παρόμοιων νόμων στις ΗΠΑ και τον Καναδά αποκαλύπτει τη σκληρή αντιμετώπιση των πολυεθνικών και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων προς τη ζωή και την ιδιοκτησία των Ινδών.

Στις ΗΠΑ κάθε πληρωτέα αποζημίωση σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος διέπεται από το Νόμος Για Αποζημιώσεις Πυρηνικών Βιομηχανιών Price-Anderson (κοινότερα γνωστό ως Νόμος Price-Anderson). Στην περίπτωση ατυχήματος, τα πρώτα 375 εκ. δολάρια πληρώνονται από τον ασφαλιστή του εργοστασίου. Η ασφάλιση του εργοστασίου είναι υποχρεωτική. Πέρα από αυτό, μέχρι και 10 δις. Δολάρια πληρώνονται από ένα ταμείο δημιουργημένο κοινά από τους «διαχειριστές», όπως υποχρεώνονται από το Νόμο Για Αποζημιώσεις Πυρηνικών Βιομηχανιών Price-Anderson. Πέρα από αυτά, η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση πληρώνει τα υπόλοιπα.

Η Καναδική κυβέρνηση έχει φέρει σε συζήτηση από τις 16 Απριλίου 2010 ένα προσχέδιο νόμου γνωστό ως Νομοσχέδιο C-15, το οποίο προτείνει την αύξηση της ευθύνης ενός διαχειριστή πυρηνικού εργοστασίου σε 3,000 crore ρουπίες με την τρέχουσα ισοτιμία (η οποία όχι μόνο είναι έξι φορές το πρόστιμο των 500 crore ρουπιών στο Νομοσχέδιο 2010 για την Πολιτική Ευθύνη σε Περίπτωση Πυρηνικής Καταστροφής, αλλά επίσης εκτείνει το «μέγιστο ποσό ευθύνης» κατά 2,300 crore ρουπίες όπως απεικονίζεται στο νομοσχέδιο). Παραπέρα, το προσχέδιο νόμου προτείνει την αύξηση του προστίμου για πολιτική ευθύνη σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος από το υπάρχον ποσό των 75 εκ. δολαρίων σε 650 εκ. δολάρια. Επιπλέον, το νομοσχέδιο προτείνει την αύξηση των ποσών που πρέπει να δίνει ο διαχειριστής για τη συντήρηση της περιουσίας του σε τουλάχιστον 650 εκ. δολάρια.

Συγκρίνετε αυτά με το νομοσχέδιο Πολιτικής Ευθύνης που η Ινδική Κυβέρνηση προετοίμασε, και η ιμπεριαλιστική άποψη ότι «οι Ινδοί είναι ένα αναλώσιμο εμπόρευμα» φαίνεται να βγαίνει αληθινή.

Δεν πρέπει να υπάρχει ένα συνολικό «καπέλο» για το ποσοστό της αποζημίωσης σε δυνάμει θύματα. Αυτό είναι υπερβολικά άδικο και απάνθρωπο. Το συνολικό «καπέλο» των 300 εκ. ΕΔΣ, το οποίο είναι περίπου 460 εκ. δολάρια Αμερικής, είναι χαμηλότερο ακόμα και από την αποζημίωση των 470 εκ. δολαρίων που επικύρωσε το Ινδικό Ανώτατο Δικαστήριο για τα θύματα της Τοξικής Καταστροφής του Μποπάλ, πίσω στα 1989.

Αυτό φανερώνει μέχρι ποιο βαθμό η Ινδική άρχουσα τάξη έχει υποθηκεύσει τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων στις διεθνείς αστικές τάξεις και το Ινδικό ομόλογό της, την κομπραδόρικη μπουρζουαζία, μετατρέποντας τη χώρα σε μία νέο-αποικία του ιμπεριαλισμού.

Η κυβέρνηση της Ινδίας οφείλει να απαντήσει στο καίριο ερώτημα ποια ήταν η ανάγκη της κυβέρνησης για να έχει τέτοια βιασύνη να περάσει ένα νομοσχέδιο που εξυπηρετεί μονάχα τους διεθνείς καπιταλιστές και ιμπεριαλιστές, ενώ επιβαρύνει αδικαιολόγητα το λαό μιας χώρας. Μιας χώρας όπου 836 εκατομμύρια άνθρωποι (77% του συνολικού πληθυσμού) ζουν με 20 ή και λιγότερες ρουπίες την ημέρα.

Στην παρούσα μορφή του, το νομοσχέδιο είναι μία ανοιχτή πρόσκληση για καταστροφή, βοηθώντας τις πολυεθνικές εταιρείες εις βάρος της ζωής των λαϊκών μαζών ώστε να θερίσουν το μέγιστο κέρδος χωρίς κανένα ενδιαφέρον για την ασφάλεια του λαού. Ένα ακόμα Μποπάλ είναι στα σπάργνα.

Πρέπει να υπάρξει αντίσταση σε αυτό το νομοσχέδιο. Είναι καιρός οι προοδευτικές και Κομμουνιστικές Επαναστατικές δυνάμεις της χώρας να ενωθούν και να χαράξουν ένα ξεκάθαρο πλάνο δράσης για να νικήσουν αυτό το νόμο, όπως και τα μοχθηρά συμφέροντα των καπιταλιστών και των λακέδων τους. Μονάχα ένα ενιαίο μετώπων όλων των ριζοσπαστικών δυνάμεων σε αυτή τη χώρα, σε συμφωνία με το διεθνές προοδευτικό κίνημα, μπορεί να ματαιώσει αυτή την αισχρή πρακτική του διεθνούς κεφαλαίου.

Σημείωση: 1 crore = δέκα εκατομμύρια (10000000)

1 crore = ten million (10000000)

07/07/2010

Διαβάστε Περισσότερα »

Από τη ζωή και τη δράση των Μ-Λ Κομμάτων και οργανώσεων

Το ΚΚ Εργατών Δανίας πραγματοποίησε το 4ο Συνέδριο του. Στις 9 και 10 Απριλίου το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK), μέλος της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO) πραγματοποίησε με επιτυχία το 4ο Συνέδριό του στην Κοπεγχάγη. Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο όπου η διεθνής οικονομική κρίση πλήττει σοβαρά τη Δανία με αυξανόμενους ρυθμούς απολύσεων, πτωχεύσεις επιχειρήσεων και μικρών τραπεζών, δημοπρατήσεις σπιτιών και διαμερισμάτων με τους ιδιοκτήτες να μην μπορούν να πληρώσουν νοίκια και δάνεια, καθώς και πολλές άλλες μεγάλες συνέπειες της κρίσης, η οποία επηρεάζει κύρια τους εργάτες και τις συνθήκες διαβίωσής τους


Το ΚΚ Γερμανίας θρηνεί το σύντροφο Wolf-Jόrgen Herzog (Kafka), γραμματέα της ΚΕ του ΚΚ Γερμανίας. Στις 23 Μάη πέθανε μετά από σοβαρή ασθένεια ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας (KPD) σ. Wolf-Jόrgen Herzog, γνωστός με το ψευδώνυμο Κάφκα. Ο Κάφκα ήταν μέλος του KPD και το πρώην KPD / ML από τη δεκαετία του 70. Ο Κάφκα αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις και τη εμπειρία του στον αγώνα για την ένωση των Μαρξιστών-Λενινιστών στη Γερμανία, για το ξεπέρασμα των διαφορών και τη δημιουργία ενός ισχυρού, δεμένο με την εργατική τάξη, Κομμουνιστικού Κόμματος. Η Π.Ε. της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 απέστειλε συλλυπητήριο στην ΚΕ του ΚΚΓ για το θάνατο του σ. Kafka.


Ο Χαμμά Χαμμάμι και η καθηγήτρια Ράντια Αλ Νασραούι συνεχώς στο στόχαστρο του καθεστώτος Μπεν Αλί στην Τυνησία. Με ανακοίνωσή του το ΚΚ Εργατών Τυνησίας πληροφορεί την κοινή γνώμη ότι ομάδα «αγνώστων» εισέβαλε στην κατοικία του συντρόφου Χαμμά Χαμμάμι, εκπρόσωπο τύπου του κόμματός μας, και της συζύγου του, Ράντια Αλ Νασραούι, προέδρου της Τυνησιακής Ένωσης για την Αντίσταση στα Βασανιστήρια, σε ώρα που και οι δύο βρίσκοντας εκτός της χώρας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας κατηγορεί την πολιτική αστυνομία του καθεστώτος του Μπεν Αλί για αυτή την εγκληματική πράξη, αφού εδώ και κάποιες μέρες έχει ενταθεί η παρακολούθηση του τόπου διαμονής του σ. Χαμμά Χαμμάμι και της συζύγου του καθώς βρίσκονται συνεχώς γύρω στα 7-8 άτομα ντυμένα με πολιτική περιβολή, μέσα σε δύο σταθμευμένα πολιτικά αυτοκίνητα και δεν αναχωρούν από τον τόπο παρά μόνο τις ώρες αργά μέσα στη νύχτα.  Το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας επισημαίνει ότι «δεν είναι η πρώτη φορά που πραγματοποιεί η πολιτική αστυνομία τέτοιες εγκληματικές πράξεις. Τρεις φορές έχει διαρρήξει το γραφείο της Ράντια Αλ Νασράουι, όπως επίσης έχει κάψει το γραφείο του καθηγητή Αλεϊάσι Αλ Χαμμάμι και έχουν κλαπεί αντικείμενα και βανδαλιστεί τα αυτοκίνητα πλήθους αγωνιστών και ακτιβιστών, οι οποίοι και έχουν βάναυσα κακοποιηθεί. Επιπλέον, έχουν πολλαπλασιαστεί τις τελευταίες εβδομάδες οι επιθέσεις της πολιτικής αστυνομίας εναντίον μελών της αντιπολίτευσης και αγωνιστών σε διάφορους τομείς, και ειδικότερα εναντίον εκείνων που ανήκουν στο Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες «18 Οκτώβρη», και όλα αυτά λίγους μήνες πριν από τη διεξαγωγή της εκλογικής φάρσας που προετοιμάζεται για τη διαιώνιση του καθεστώτος του Μπεν Αλί». Ολόκληρη η ανακοίνωση υπάρχει στην ιστοσελίδα της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.


Πέθανε ο σ. Moni Guha. Συλλυπητήρια επιστολή απέστειλε η Π.Ε. της Κίνησης για το θάνατο του Ινδού σ. κομμουνιστή-επαναστάτη λενινιστή-σταλινιστή Moni Guha στην συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Επαναστατική Δημοκρατία». Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε φανατικός πολέμιος του ρεβιζιονισμού κάθε είδους. Ήταν ιδιαίτερα σημαντική η συνεισφορά του στο ξεσκέπασμα του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού, λίγες μόνο βδομάδες μετά το κακόφημο ΧΧ συνέδριο του ΚΚΣΕ έδωσε όλες τις δυνάμεις του για να αποκαλυφθεί στις γραμμές των Ινδών κομμουνιστών ο αντεπαναστατικός του χαρακτήρας. Το 1977 ήταν το μόνο στέλεχος από τους Ινδούς μαρξιστές-λενινιστές που αντιτάχθηκε ανοιχτά την αντιμαρξιστική θεωρία των «Τριών Κόσμων». Το 1979 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Ρεβιζιονισμός εναντίον ρεβιζιονισμού» με το οποίο ξεσκέπαζε τον μαοϊκό ρεβιζιονισμό.


Επιθέσεις σε διαδηλωτές την ημέρα της Πρωτομαγιάς στο Ιράν καταγγέλλει με ανοιχτή επιστολή του στις αδελφές οργανώσεις το Κόμμα Εργασίας Ιράν (Τουφάν). Οι ομάδες καταστολής με τις εντελώς της κυβέρνησης του Ιράν επιτέθηκαν στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο Πάρκο Λαλέχ στην Τεχεράνη χτυπώντας βάναυσα και τραυματίζοντας δεκάδες διαδηλωτές. Οι μυστικές υπηρεσίες συνέλαβαν περισσότερους από 150 ακτιβιστές εργάτες και εργάτριες. Αντίστοιχες επιθέσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις. Η Π.Ε. της Κίνησης απέστειλε γράμμα συμπαράστασης στο Τουφάν.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ στο συνέδριο των συντρόφων της σοσιαλφασιστών του «Κ»ΚΙ (Μ), δολοφόνων του ινδικού λαού

Πραγματοποιήθηκαν τον προηγούμενο μήνα (23/3-2/4) τα συνέδρια του ρεβιζιονιστικού «Κ»Κ Ινδίας και του «Κ»Κ Ινδίας` (Μαρξιστικό) στην πόλη Χάιντεραμπαντ, πρωτεύουσα του κρατιδίου Άντρα Πραντές στην κεντρική Ινδία. Το «Κ»ΚΕ εκπροσώπησε ο Νίκος Σερετάκης, μέλος του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ. Είναι γνωστή, φυσικά, η πρακτική του «Κ»ΚΕ να συμμετέχει σε συνέδρια κομμάτων που – όπως το ίδιο το «Κ»ΚΕ – αν και αυτοαποκαλούνται ξεδιάντροπα «κομμουνιστικά», δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το Μαρξισμό-Λενινισμό-Σταλινισμό, καθοδηγούνται από το χρουτσιοφικό ρεβιζιονισμό ή από άλλες εκδοχές της αστικής ιδεολογίας και έχουν περάσει οριστικά στο στρατόπεδο της αντίδρασης. Τούτο ισχύει στο ακέραιο τόσο για το «Κ»ΚΙ όσο και για το «Κ»ΚΙ (Μ). Αποτελεί, όμως, μια ακόμη απόδειξη της πλήρους ιδεολογικής κατάπτωσης και χρεοκοπίας της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ η επιλογή της να συμμετάσχει στα συνέδρια κομμάτων όπως «Κ»ΚΙ και «Κ»ΚΙ (Μ) τα οποία όχι μόνο βρίσκονται δεξιότερα και από την, ήδη, αντικομουνιστική ιδεολογία του παραδοσιακού χρουτσιοφικού ρεβιζιονισμού, έχοντας ασπαστεί τον γκορμπατσοφισμό, αλλά πρωτοστατούν στην προπαγάνδιση και εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών και έχουν εκπέσει πλέον στον σοσιαλφασισμό.

Το «Κ»ΚΙ (Μ) αποτελεί το ηγετικό κόμμα του λεγόμενου «Αριστερού Μετώπου», του κυβερνητικού συνασπισμού που περιλαμβάνει το «Κ»ΚΙ και άλλα μικρότερα οπορτουνιστικά ψευτοαριστερά κόμματα και που βρίσκεται στην εξουσία στο κρατίδιο τη Δυτικής Βεγγάλης από το 1977. Η πολιτική του «Αριστερού Μετώπου» όχι μόνο δεν περιέχει τίποτα το σοσιαλιστικό αλλά, αντίθετα, δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από την πολιτική μιας οποιασδήποτε αντιδραστικής, νεοφιλελεύθερης, αστικής κυβέρνησης. Η περίφημη αναδιανομή της γης που είχε υποσχεθεί το «Κ»ΚΙ (Μ) πριν έρθει στην εξουσία δεν έγινε ποτέ. Στο γύρισμα του 21^ου αιώνα, μόλις το 15% της συνολικής αρόσιμης γης είχε διανεμηθεί. Ωστόσο, μέχρι το 2001 το 13% των αγροτών που είχαν λάβει κάποιο κομμάτι γης βρέθηκε και πάλι άκληρο ενώ οι τσιφλικάδικες σχέσεις παραγωγής παραμένουν σχεδόν άθικτες. Στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων επιταγών του Παγκόσμιου Νομισματικού Ταμείου η κυβέρνηση του «Αριστερού Μετώπου» έχει προχωρήσει στη δημιουργία των διαβόητων, Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, με την βίαια απαλλοτρίωση και παραχώρηση σε ντόπια ή ξένα μονοπώλια ευφόρων εκτάσεων γης από τις οποίες εξαρτάται η επιβίωση χιλιάδων φτωχών αγροτών. Η τοπική μηχανουργική και υφαντουργική βιομηχανία, που βρίσκεται σε μακροχρόνια κρίση, παραχωρείται άνευ όρων στο πολυεθνικό και ντόπιο μονοπωλιακό κεφάλαιο. Υποστηρίζοντας την σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης της Δυτικής Βεγγάλης, ένας από τους γηραιότερους ηγέτες του «Κ»ΚΙ (Μ) δεν μάσησε τα λόγια του: «Θέλουμε το κεφάλαιο, τόσο το ντόπιο όσο και το ξένο. Στο κάτω-κάτω δουλεύουμε μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, ο σοσιαλισμός είναι ανέφικτος προς το παρόν». Μετά από 30 χρόνια διακυβέρνησης από το «Κ»ΚΙ (Μ) οι εργασιακές συνθήκες στη Δ. Βεγγάλη χαρακτηρίζονται από άθλιους μισθούς, απάνθρωπη εντατικοποίηση και ελαστικές μορφές απασχόλησης. Τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων των εργατών ιδιοποιούνται αυθαίρετα. Σε κάθε κινητοποίησή τους οι εργάτες έρχονται αντιμέτωποι με ένα καθεστώς γενικευμένης κρατικής τρομοκρατίας η οποία βρίσκεται πάντα στην υπηρεσία των βιομηχάνων. Παρόλ' αυτα, διαβάζουμε στο «Ρ» ότι «το Συνέδριο διαμόρφωσε την τακτική πολιτική γραμμή του κόμματος για τα επόμενα 3 χρόνια και επιβεβαίωσε τη μαχητική στάση του κόμματος απέναντι στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης» («Ρ», 6/4/2008). Και είναι πέρα για πέρα προκλητική η δήλωση του γενικού γραμματέα του «Κ»ΚΙ (Μ) Πρακάς Καράτ στην ομιλία του κατά την λήξη του συνεδρίου ότι το «Κ»ΚΙ (Μ) «παραμένει σταθερά στο πλευρό της εργατικής τάξης και των πιο καταπιεσμένων στρωμάτων»!! («Ρ», 6/4/2008).

Η φασιστική εκτροπή της κυβέρνησης του «Αριστερού Μετώπου» εκδηλώνεται με κατάφορες παραβιάσεις των πιο θεμελιωδών ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων. Οι συλλήψεις και η κακοποίηση όσων αγωνίζονται για πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά δικαιώματα είναι συχνό φαινόμενο. Έχουν σημειωθεί πολλά περιστατικά σεξουαλικής ταπείνωσης και κακοποίησης γυναικών από αστυνομικούς «εν ώρα καθήκοντος». Απ’ ότι φαίνεται, η αστυνομία έχει γενικότερα εξουσιοδοτηθεί από το «Κ»ΚΙ (Μ) να κάνει ανεξέλεγκτη χρήση βίας εναντίον οποιοδήποτε «ύποπτου» ή «ταραχοποιού στοιχείου». Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε την δολοφονία εννιά ατόμων στη Βόρεια και ενός νεαρού ακτιβιστή στη Νότια Βεγγάλη, και στις δύο περιπτώσεις, μετά την σύλληψή τους. Το 2003, αστυνομικοί σκότωσαν δύο εργάτες τσαγιού. Εκεί, όμως, που η φασιστική τρομοκρατία του «Αριστερού Μετώπου» και του «Κ»ΚΙ (Μ) ξεπέρασε κάθε όριο ήταν η σφαγή στο Ναντινγκράμ στις 14 Μαρτίου 2007. (Βλ. και «Ανασύνταξη» αρ.φυλ. 264).

Στα τέλη του 2006 η κυβέρνηση αποφάσισε την δημιουργία πετροχημικού συγκροτήματος ιδιοκτησίας στο Ναντιγκράμ κατόπιν επένδυσης του Ινδονησιακού ομίλου Σελίμ στην τοπική Ειδική Οικονομική Ζώνη. Ως αποτέλεσμα πολλές οικογένειες βρέθηκαν μπροστά στην εφιαλτική απειλή να διωχτούν από τις πατρογονικές εστίες τους και να χάσουν τη γη τους. Οι κάτοικοι του Ναντινγκράμ, βλέποντας την επιμονή της κυβέρνησης να προχωρήσει στα σχέδιά της, εξεγέρθηκαν. Στις 3/1/2007 απέκλεισαν την πρόσβαση στην περιοχή φτιάχνοντας οδοφράγματα, σκάβοντας χαρακώματα και γκρεμίζοντας γέφυρες. Αυτή η εμπόλεμη κατάσταση διήρκεσε μέχρι τις 14/3 οπότε αστυνομικές δυνάμεις επενέβησαν ανοίγοντας πυρ «στο ψαχνό» και χτυπώντας αλύπητα όποιον βρισκόταν στο δρόμο τους. Στην επιχείρηση συμμετείχαν πολλά στελέχη και ένοπλοι τραμπούκοι του «Κ»ΚΙ (Μ) που φορούσαν αστυνομικές στολές για κάλυψη. Ο συνολικός απολογισμός των ήταν 14 νεκροί και δεκάδες σοβαρά τραυματισμένοι από σφαίρες, όλοι από την πλευρά των εξεγερμένων αγροτών.

Στο συνέδριο του «Κ»ΚΙ (Μ) υπογραμμίστηκε «η αναγκαιότητα ολόπλευρης ισχυροποίησης του κόμματος ως ουσιαστικής προϋπόθεσης για τη διαμόρφωση μιας φιλολαϊκής διεξόδου» («Ρ», 6/4/2008). Πόση πια περισσότερη «ισχυροποίηση» περιμένει το «Κ»ΚΙ (Μ) όταν ήδη βρίσκεται σε κρατιδιακές κυβερνήσεις στη Δυτική Βεγγάλη και στην Κεράλα για να αποδείξει ότι αυτό που εννοεί ως «φιλολαϊκή διέξοδος» είναι ακριβώς το αντίθετο: η πιο στυγνή και αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη πολιτική που μπορεί να φανταστεί κανείς. Τα αιματηρά γεγονότα του Ναντινγκράμ προκάλεσαν φρίκη και αποτροπιασμό στη ινδική και παγκόσμια κοινή γνώμη και έδειξαν το τι πραγματικά είναι το «Κ»ΚΙ (Μ) και το «Αριστερό Μέτωπο»: μια σπείρα σκληροπυρηνικών σοσιαλφασιστών και αδίστακτων δολοφόνων στην υπηρεσία του ινδικού και ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου. Ο λαός μας λέει «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιός είσαι». Οι «συναναστροφές» και σχέσεις με τα εγκληματικά αποβράσματα του «Κ»ΚΙ (Μ) αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο-ρόλο της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και το μέγεθος του αστικού εκφυλισμού τους ως το σημείο να παρουσιάζει και να στηρίζει τους δολοφόνους του Ινδικού λαού ως «Αριστερούς». Ας κρίνει λοιπόν ο οποιοσδήποτε και πρώτα απ’ όλα οι κομμουνιστές.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ανασύνταξη, Φύλλο 273, 1-15 Μάη 2008

Διαβάστε Περισσότερα »

Σχετικά με τα γεγονότα στη Ναντιγκράμ

Το παρακάτω άρθρο έχει παρθεί από το Ινδικό περιοδικό «Επαναστατική Δημοκρατία» και γράφτηκε το Μάρτη. Παραμένει επίκαιρο αφού τα γεγονότα στην Ναντιγκράμ είναι σε συνεχή εξέλιξη. Στις αρχές Νοέμβρη ο στρατός αναγκάστηκε να επέμβει στην Κολκάτα μετά από μια διαδήλωση που διοργάνωσε η Μουσουλμανική κοινότητα ενάντια στα γεγονότα της Ναντιγκράμ και ξέσπασαν βίαια επεισόδια.

Στα γεγονότα στη Ναντιγκράμ πρωτοστάτησαν στις βιαιότητες τα χρουστσοφικά αντιδραστικά σοσιαλφασιστικά κόμματα «Κ»Κ Ινδίας (Μαρξιστικό) και «Κ»Κ Ινδίας, τα οποία ήταν παρόντα και στην παραμάζωξη του χρουστφοφικών Μινσκ της Λευκορωσίας, μαζί με τα αδελφά τους «Κ»ΚΕ(΄56) και Ιρακινό «Κ»Κ. Τα κόμματα αυτά είναι μια ακόμα απόδειξη ότι χρουστσωφικά κόμματα έχουν περάσει ανοιχτά με τη μεριά της αντίδρασης και κάποια από αυτά έχουν μετατραπεί σε φασιστικά κόμματα.

Οι 14 νεκροί, οι τραυματίες, οι βιασθέντες και ο άγνωστος αριθμός αγνοουμένων στη Ναντιγκράμ, τα πυροβολημένα θύματα από κοινού από την αστυνομία και από τους τραμπούκους «Κ»Κ Ινδίας (Μαρξιστικό) στις 14 Μαρτίου, επιβεβαιώνουν καταφανώς τον πόνο των περιθωριοποιημένων κολίγων που υποφέρουν από την τρομοκρατία της κυβέρνησης και του κράτους. Το Σινγκούρ και η Ναντιγκράμ μοιράζονται την οργή τους με το λαό του Κασιπούρ και του Καλινγαναγκάρ στην Ορίσα, τους αγρότες που αυτοκτονούν κατά δεκάδες χιλιάδες, τα θύματα του Salva Judum στο Χαττισγκάρ, τους εκδιωχθέντες από τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, που ορίστηκαν από την κεντρική κυβέρνηση σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση των τοπικών κυβερνήσεων των κρατιδίων. Σε αυτά τα γεγονότα βλέπουμε την αντίσταση των φυλών και των αγροτών στην πολιτική της ιμπεριαλιστικής και νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας οικονομικής τάξης πραγμάτων, που υποδεικνύεται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα και υποστηρίζεται από την μπουρζουαζία, τους μεγαλογαιοκτήμονες και τα πολιτικά τους κόμματα. Η RSS (Rashtriya Swayamsevak Sangh, Εθνική Ένωση Εθελοντών, μια εθνικιστική οργάνωση που συνδέεται με το Ινδικό Λαϊκό Κόμμα) και το «Κ»ΚΙ(Μ) ίδρυσαν κάτι σαν ενιαίο «μέτωπο» που υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Κάτω από αυτήν την «φανταχτερή» βιτρίνα τους βρίσκεται η πραγματικότητα των φτωχών αγροτών και των φυλών, πού στερούνται το δικαίωμά τους στα μέσα παραγωγής μέσω εξω-οικονομικού καταναγκασμού, με αποτέλεσμα να πλουτίζουν οι Ινδοί και ξένοι καπιταλιστές. Είναι η διαδικασία, που ο Μαρξ όρισε ως «πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου». Το ίδιο το Ινδικό κράτος διευκολύνει την διαδικασία αυτή αγοράζοντας γη για λογαριασμό των Ινδών και ξένων καπιταλιστών, σε τιμές πολύ κατώτερες από την εμπορική τους αξία, επιδοτώντας έτσι την πλουτοκρατία σε βάρος των φτωχών αγροτών και φυλών. Τούτο είναι πολύ συχνό στις περιφέρειες των Ινδικών κρατιδίων των Γκουτζαράτ, Μαντίγια Πραντές και Άντρα Πραντές.

Η Δυτική Βεγγάλη, το Σινγκούρ και η Ναντιγκράμ αντιμετωπίζουν μια κρίση που οφείλεται στον ιδιαίτερο τρόπο ανάπτυξής τους. Το ινδικό κομμουνιστικό κίνημα από την γέννησή του, όπως και αλλού, προώθησε την πρόταση ότι η μεταβίβαση της γαιοκτησίας στους καλλιεργητές δημιουργεί μια εσωτερική αγορά, η οποία καθιστά δυνατή την εκβιομηχάνιση της χώρας στην βάση μιας ανάπτυξης σε δημοκρατικό δρόμο προς όφελος των εργαζομένων. Η επικράτηση του ρεφορμισμού από την δεκαετία του ’50 σταμάτησε αυτήν την προσπάθεια. Αυτοί που για μια ακόμη φορά έθεσαν την δεκαετία του ’60 το ζήτημα για αγροτική επανάσταση στην Ινδία ήταν οι ναξαλίτες χωρικοί και οι επαναστάτες κομμουνιστές. Ως απάντηση σε αυτό, το ρεφορμιστικό «Δημοκρατικό Αριστερό Μέτωπο» της Δυτικής Βεγγάλης επιτάχυνε μια αναδιανομή της γης την δεκαετία του ’70 που βελτίωσε την θέση των κολίγων ενώ άφησε άθικτες τις φεουδαρχικές δομές. Αυτή ήταν η βάση για την μακρόχρονη πολιτική εξουσία και κυριαρχία της ρεφορμιστικής αριστεράς στη Δυτική Βεγγάλη επί τρεις δεκαετίες. Η αλλαγή του συστήματος επίμορτης καλλιέργειας, αν και οδήγησε σε μια ανάκαμψη της αγροτικής παραγωγής της Βεγγάλης, ωστόσο δεν οδήγησε ποτέ ούτε στην κατάργηση της φεουδαρχικής γαιοκτησίας, ούτε στην διανομή της γης στους καλλιεργητές, παρά μόνο στην εμφάνιση ενός συστήματος συνεταιρισμών μεταξύ των καλλιεργητών, συμβατού με την μεταρρύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος γεωργίας. Παρόμοια, δεν δόθηκε καμιά προοπτική για την βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας που να είναι βασισμένη στην δημιουργία οικονομικών αποθεμάτων μέσω δημόσιων οργανισμών. Η ολοκληρωτική αποτυχία να δρομολογηθεί μια οικονομική ανάπτυξη σε δημοκρατικό δρόμο, παρ’ όλες τις αξιοσημείωτες προόδους της παραγωγής στο γεωργικό τομέα κατά τις δεκαετίες της διοίκησης του Γιώτη Μπασού στην Δυτική Βεγγάλη, θα μπορούσε να οδηγήσει μόνο στο αδιέξοδο της οικονομικής στασιμότητας. Υπό την τρέχουσα θητεία του ανώτερου διοικητή Buddhadeb Bhattacharya η διακυβέρνηση του «αριστερού μετώπου», στην προσπάθεια της να ξεφύγει από αυτήν την στασιμότητα, στράφηκε υπέρ ενός πλήρως απελευθερωμένου νεοφιλελεύθερου προγράμματος οικονομικής ανάπτυξης σε συνεργασία με το μεγάλο Ινδικό και ξένο κεφάλαιο, μέσω της εγκαθίδρυσης των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών. Ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων στην γεωργία, που του έχουν ήδη ληστέψει ακόμη τα στοιχειώδη προς το ζην οικονομικά αγαθά, θα αποστερηθεί τη γη του, παίρνοντας σαν αντάλλαγμα μια μηδαμινή αποζημίωση, ενώ όσοι κολίγοι δεν έχουν νόμιμους τίτλους δεν θα αποζημιωθούν καθόλου. Πολλοί από τους πολίτες της Ναντιγκράμ αντιμετωπίζουν ένα μέλλον της φτώχειας και της απόλυτης εξαθλίωσης που τους αναγκάζει, είτε είχαν είτε δεν είχαν στηρίξει το «Κ»ΚΙ(Μ) στο παρελθόν, να υπεραμυνθούν τα προς το ζην τους από την εισβολή του Ινδονησιακού ομίλου Σαλίμ και της σχεδιαζόμενης Ειδικής Οικονομικής Ζώνης.

Η αυξανόμενη πίεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε πολιτικό επίπεδο αποσκοπεί στην παραπέρα προώθηση της ατζέντας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στην Ινδία και την πληρέστερη ευθυγράμμιση της χώρας με τις επιταγές της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής ανά τον κόσμο. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της μπουρζουαζίας και των μεγαλοτσιφλικάδων, το «Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο» και το Ινδικό Λαϊκό Κόμμα (Bharatiya Janata Party, BJP) κατά βάση συμφωνούν με την πολιτική των ΗΠΑ. Ωστόσο, τμήματα του «Κ»ΚΙ και του «Κ»ΚΙ(Μ) διατηρούν σοβαρές επιφυλάξεις ως προς το θέμα αυτό. Πρέπει να θεωρηθεί θετικό ότι ο σημερινός αγώνας του λαού στο Σινγκούρ και στη Ναντιγκράμ εξανάγκασαν την κεντρική κυβέρνηση να ξανασκεφτεί και να εξωραΐσει την πολιτική των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην χώρα και οδήγησε στην καθυστερημένη, και απρόθυμη επανεξέταση του ρόλου τους από τα κόμματα της κυβέρνησης του «αριστερού» μετώπου της Δυτικής Βεγγάλης. Το καθήκον της στιγμής είναι να ενώσουμε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις που μάχονται τις επιπτώσεις των νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων με στόχο να τα ανακόψει, να τα αντιστρέψει και να τα αντικαταστήσει από ένα σταθερό πρόγραμμα βιομηχανικής ανάπτυξης βασισμένο στην επαρκή υποστήριξη προς τους εν δυνάμει απόκληρους και στην συγκατάθεση των εργαζομένων: γι’ αυτό χρειάζεται να ασκηθεί ισχυρή, σταθερή και διαρκής πίεση στην κυβέρνηση του «αριστερού» μετώπου της Δυτικής Βεγγάλης. Αυτός πρέπει να είναι ο άμεσος στόχος όλων των γνήσιων αριστερών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.

Περιοδικό «Επαναστατική Δημοκρατία»

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ Αρ. Φύλ. 264 15-31 Δεκέμβρη 2007

Διαβάστε Περισσότερα »

Σχετικά με τα γεγονότα στη Ναντιγκράμ

Ένα άρθρο από το περιοδικό «Επαναστατική Δημοκρατία» για την χέρι-χέρι δράση της αστυνομίας και του «Κ»Κ Ινδίας (Μαρξιστικό) ενάντια σε διαδηλωτές αγρότες. Τα Κ»Κ Ινδίας (Μαρξιστικό) και Κ»Κ Ινδίας είναι χρουστσωφικά κόμματα που από καιρό έχουν περάσει ανοιχτά πλέον στο στρατόπεδο της αντίδρασης. Ενδέχεται να υπάρξουν διορθώσεις στην μετάφραση μέχρι τη δημοσίευση του κειμένου στην εφημερίδα και ίσως να προστεθούν επεξηγηματικές σημειώσεις και μια ενημέρωση για τις πιο πρόσφατες εξελίξεις.

Οι 14 νεκροί, οι τραυματίες, οι βιασθέντες και ο άγνωστος αριθμός αγνοουμένων στη Ναντιγκράμ, τα πυροβολημένα θύματα από κοινού από την αστυνομία και από τους τραμπούκους «Κ»Κ Ινδίας (Μαρξιστικό) στις 14 Μαρτίου, επιβεβαιώνουν καταφανώς τον πόνο των περιθωριοποιημένων κολίγων που υποφέρουν από την τρομοκρατία της κυβέρνησης και του κράτους. Το Σινγκούρ και η Ναντιγκράμ μοιράζονται την οργή τους με το λαό του Κασιπούρ και του Καλινγαναγκάρ στην Ορίσα, τους αγρότες που αυτοκτονούν κατά δεκάδες χιλιάδες, τα θύματα του Salva Judum στο Χαττισγκάρ, τους εκδιωχθέντες από τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, που ορίστηκαν από την κεντρική κυβέρνηση σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση των τοπικών κυβερνήσεων των κρατιδίων. Σε αυτά τα γεγονότα βλέπουμε την αντίσταση των φυλών και των αγροτών στην πολιτική της ιμπεριαλιστικής και νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας οικονομικής τάξης πραγμάτων, που υποδεικνύεται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα και υποστηρίζεται από την μπουρζουαζία, τους μεγαλογαιοκτήμονες και τα πολιτικά τους κόμματα. Η RSS (Rashtriya Swayamsevak Sangh, Εθνική Ένωση Εθελοντών) και το «Κ»ΚΙ(Μ) ίδρυσαν κάτι σαν ενιαίο «μέτωπο» που υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Κάτω από αυτήν την «φανταχτερή» βιτρίνα την τους βρίσκεται η πραγματικότητα των φτωχών αγροτών και των φυλών, πού στερούνται το δικαίωμά τους στα μέσα παραγωγής μέσω εξω-οικονομικού καταναγκασμού, με αποτέλεσμα να πλουτίζουν οι Ινδοί και ξένοι καπιταλιστές. Είναι η διαδικασία, που ο Μαρξ όρισε ως «πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου». Το ίδιο το Ινδικό κράτος διευκολύνει την διαδικασία αυτή αγοράζοντας γη για λογαριασμό των Ινδών και ξένων καπιταλιστών, σε τιμές μακράν κατώτερες από την εμπορική τους αξία, επιδοτώντας έτσι την πλουτοκρατία σε βάρος των φτωχών αγροτών και φυλών. Τούτο είναι πολύ συχνό στις περιφέρειες των Ινδικών κρατιδίων των Γκουτζαράτ, Μαντίγια Πραντές και Άντρα Πραντές.

Η Δυτική Βεγγάλη, το Σινγκούρ και η Ναντιγκράμ αντιμετωπίζουν μια κρίση που οφείλεται στον ιδιαίτερο τρόπο ανάπτυξής τους. Το ινδικό κομμουνιστικό κίνημα από την γέννησή του, όπως και αλλού, προώθησε την πρόταση ότι η μεταβίβαση της γαιοκτησίας στους καλλιεργητές δημιουργεί μια εσωτερική αγορά, η οποία καθιστά δυνατή την εκβιομηχάνιση της χώρας στην βάση μιας ανάπτυξης σε δημοκρατικό δρόμο προς όφελος των εργαζομένων. Η επικράτηση του ρεφορμισμού από την δεκαετία του ’50 σταμάτησε αυτήν την προσπάθεια. Αυτοί που για μια ακόμη φορά έθεσαν την δεκαετία του ’60 το ζήτημα για αγροτική επανάσταση στην Ινδία ήταν οι ναξαλίτες χωρικοί και οι επαναστάτες κομμουνιστές. Ως απάντηση σε αυτό, το ρεφορμιστικό «Δημοκρατικό Αριστερό Μέτωπο» της Δυτικής Βεγγάλης επιτάχυνε μια αναδιανομή της γης την δεκαετία του ’70 που βελτίωσε την θέση των κολίγων ενώ άφησε άθικτες τις φεουδαρχικές δομές. Αυτή ήταν η βάση για την μακρόχρονη πολιτική εξουσία και κυριαρχία της ρεφορμιστικής αριστεράς στη Δυτική Βεγγάλη επί τρεις δεκαετίες. Η αλλαγή του συστήματος επίμορτης καλλιέργειας, αν και οδήγησε σε μια ανάκαμψη της αγροτικής παραγωγής της Βεγγάλης, ωστόσο δεν οδήγησε ποτέ ούτε στην κατάργηση της φεουδαρχικής γαιοκτησίας, ούτε στην διανομή της γης στους καλλιεργητές, παρά μόνο στην εμφάνιση ενός συστήματος συνεταιρισμών μεταξύ των καλλιεργητών, συμβατού με την μεταρρύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος γεωργίας. Παρόμοια, δεν δόθηκε καμιά προοπτική για την βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας που να είναι βασισμένη στην δημιουργία οικονομικών αποθεμάτων μέσω δημόσιων οργανισμών. Η ολοκληρωτική αποτυχία να δρομολογηθεί μια οικονομική ανάπτυξη σε δημοκρατικό δρόμο, παρ’ όλες τις αξιοσημείωτες προόδους της παραγωγής στο γεωργικό τομέα κατά τις δεκαετίες της διοίκησης του Γιώτη Μπασού στην Δυτική Βεγγάλη, θα μπορούσε να οδηγήσει μόνο στο αδιέξοδο της οικονομικής στασιμότητας. Υπό την τρέχουσα θητεία του ανώτερου διοικητή Buddhadeb Bhattacharya η διακυβέρνηση του «αριστερού μετώπου», στην προσπάθεια της να ξεφύγει από αυτήν την στασιμότητα, στράφηκε υπέρ ενός πλήρως απελευθερωμένου νεοφιλελεύθερου προγράμματος οικονομικής ανάπτυξης σε συνεργασία με το μεγάλο Ινδικό και ξένο κεφάλαιο, μέσω της εγκαθίδρυσης των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών. Ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων στην γεωργία, που του έχουν ήδη ληστέψει ακόμη τα στοιχειώδη προς το ζην οικονομικά αγαθά, θα αποστερηθεί τη γη του, παίρνοντας σαν αντάλλαγμα μια μηδαμινή αποζημίωση, ενώ όσοι κολίγοι δεν έχουν νόμιμους τίτλους δεν θα αποζημιωθούν καθόλου. Πολλοί από τους πολίτες της Ναντιγκράμ αντιμετωπίζουν ένα μέλλον της φτώχειας και της απόλυτης εξαθλίωσης που τους αναγκάζει, είτε είχαν είτε δεν είχαν στηρίξει το «Κ»ΚΙ(Μ) στο παρελθόν, να υπεραμυνθούν τα προς το ζην τους από την εισβολή του Ινδονησιακού ομίλου Σαλίμ και της σχεδιαζόμενης Ειδικής Οικονομικής Ζώνης.

Η αυξανόμενη πίεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε πολιτικό επίπεδο αποσκοπεί στην παραπέρα προώθηση της ατζέντας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στην Ινδία και την πληρέστερη ευθυγράμμιση της χώρας με τις επιταγές της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής ανά τον κόσμο. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της μπουρζουαζίας και των μεγαλοτσιφλικάδων, το «Ινδικό Εθνικό Κονγκρέσο» και το Κόμμα των Λαών της Ινδίας (Bharatiya Janata Party, BJP) κατά βάση συμφωνούν με την πολιτική των ΗΠΑ. Ωστόσο, τμήματα του «Κ»ΚΙ και του «Κ»ΚΙ(Μ) διατηρούν σοβαρές επιφυλάξεις ως προς το θέμα αυτό. Πρέπει να θεωρηθεί θετικό ότι ο σημερινός αγώνας του λαού στο Σινγκούρ και στη Ναντιγκράμ εξανάγκασαν την κεντρική κυβέρνηση να ξανασκεφτεί και να εξωραΐσει την πολιτική των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην χώρα και οδήγησε στην καθυστερημένη, και απρόθυμη επανεξέταση του ρόλου τους από τα κόμματα της κυβέρνησης του «αριστερού» μετώπου της Δυτικής Βεγγάλης. Το καθήκον της στιγμής είναι να ενώσουμε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις που μάχονται τις επιπτώσεις των νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων με στόχο να τα ανακόψει, να τα αντιστρέψει και να τα αντικαταστήσει από ένα σταθερό πρόγραμμα βιομηχανικής ανάπτυξης βασισμένο στην επαρκή υποστήριξη προς τους εν δυνάμει απόκληρους και στην συγκατάθεση των εργαζομένων: γι’ αυτό χρειάζεται να ασκηθεί ισχυρή, σταθερή και διαρκής πίεση στην κυβέρνηση του «αριστερού» μετώπου της Δυτικής Βεγγάλης. Αυτός πρέπει να είναι ο άμεσος στόχος όλων των γνήσιων αριστερών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.

Περιοδικό «Επαναστατική Δημοκρατία»

Μετάφραση στα ελληνικά «Εφημερίδα Ανασύνταξη»

Διαβάστε Περισσότερα »