30η Πανελλήνια Συνάντηση των Επαναπατρισθέντων Πολιτικών Προσφύγων [ΦΩΤΟ]

 Από τη συμμετοχή της Κίνησης για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-55) στην 30η Πανελλήνια Συνάντηση των Επαναπατρισθέντων Πολιτικών Προσφύγων στη Νάουσα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Συμμετοχή στη 30η Πανελλήνια Συνάντηση των Επαναπατρισθέντων Πολιτικών Προσφύγων

Από παλιότερη παρέμβαση της Κίνησης

Την Κυριακή 1 Ιούλη θα πραγματοποιηθεί στο Άγιο Νικόλαο Νάουσας η 30η Πανελλήνια Συνάντηση των ανταρτών του ΔΣΕ. 

Στη συνάντηση συμμετέχει και παρεμβαίνει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΙΚΟΣ ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ - κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής, μέλος του ΚΚΕ (1918-55).

Ο Νίκος Βυθούλκας γεννήθηκε στο χωριό Πηλίου το 1910 και με πολλές στερήσεις σπούδασε πολιτικός μηχανικός.
Πήρε μέρος στον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα του λαού μας, στα χρόνια της ναζι-φασιστικής κατοχής απο τις γραμμές του ΕΛΑΣ (Πήλιο, Κίσσαβο, κλπ).

Στα χρόνια 1946-49 πολέμησε τους ντόπιους μοναρχοφασίστες στις γραμμές του ένδοξου και ηρωικού ΔΣΕ  με το βαθμό του ταγματάρχη -μηχανικού και καθοδήγησε τα οχυρωματικά έργα του ΔΣΕ  στο Βίτσι - Γράμμο.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκε πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη όπου τελείωσε το Πολυτεχνείο και διορίστηκε υπεύθυνος οικοδομών του μεγάλου εργοστασίου αεροπορίας Α και Β Τασκένδης.

Με την ανοιχτή ανάμιξη των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ το '55 υπεράσπισε με συνέπεια την επαναστατική γραμμή του κόμματος και την εκλεγμένη ηγεσία του με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη. Στα επόμενα χρόνια και ως το θάνατο του πάλεψε με συνέπεια ενάντια στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό και τη διορισμένη οπορτουνιστική ηγεσία των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη, μαζι με τη μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών.

Ο κομμουνιστής Νίκος Βυθούλκας διακρίνονταν για το ήθος και την τιμιότητά του, τα οποία παραμένουν αξέχαστα σ' εκείνους που δούλεψαν, πάλεψαν και έζησαν μαζί του.
Για την ακλόνητη στάση και τη συνεπή πάλη του ενάντια στο ρεβιζιονισμό, οι διορισμένοι ρεβιζιονιστές τον διέγραψαν απο το κόμμα μετά τη λεγόμενη "6η Ολομέλεια ", και τον έδιωξαν απο τη δουλειά. Οι συνεχείς διωγμοί κλόνησαν την υγεία του με αποτέλεσμα να πεθάνει πρόωρα, στις 11 Μάρτη 1968 στην Τασκένδη.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ (1925-2012)

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ – ένας επαναστάτης κομμουνιστής εργάτης-προλετάριος αδιάλλακτος αντίπαλος και μαχητικός πολέμιος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού

Τον περασμένο μήνα συμπληρώθηκαν 5 χρόνια από το θάνατο (17.11.2012) του επαναστάτη κομμουνιστή εργάτη-προλετάριου ΛΕΥΤΕΡΗ ΒΡΥΩΝΑΚΗ, αδιάλλακτου αντίπαλου και μαχητικού πολέμιου του προδοτικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και όλων των άλλων αντεπαναστατικών ρευμάτων (σοσιαλδημοκρατίας, τιτοϊσμού, μαοϊσμού, τροτσκισμού, αναρχισμού, κλπ), συνεπή υπερασπιστή του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του Λενινισμού-Σταλινισμού και πρώην Προέδρου της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55».

Ο σύντροφος Λευτέρης Βρυωνάκης με καταγωγή απ’ τα Χανιά της Κρήτης γεννήθηκε το 1925 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη (ο πατέρας του Χρήστος ήταν παλιός κομμουνιστής και είχε εξοριστεί το 1936 απ’ τη δικτατορία του Μεταξά).

Σε νεαρή ηλικία παίρνει μέρος στους επαναστατικούς αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού μας απ’ τις γραμμές αρχικά της ΟΚΝΕ και της ΕΠΟΝ και ύστερα του ΚΚΕ. Κατά τη διάρκεια της τριπλής Κατοχής της χώρας πολέμησε απ’ τις γραμμές της ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣίτικης Αντίστασης (υπηρέτησε στο 19 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ) τους ιταλο-γερμανο-βουλγάρους φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας απ’ τους ξένους κατακτητές, ο τόπος με την ένοπλη επέμβαση των άγγλων ιμπεριαλιστών βρέθηκε και πάλι σκλαβωμένος και ο λαός μας αλυσοδεμένος με τις προδοτικές συμφωνίες των Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας με αποκορύφωμα την παράδοση των όπλων απ’ την τότε δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία με επικεφαλής τον πράκτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις Γ. Σιάντο. Έτσι ο σύντροφος Βρυωνάκης διώκεται, συλλαμβάνεται και βασανίζεται απ’ το μοναρχοφασιστικό καθεστώς για τη δράση του κατά των κατακτητών, όπως και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές, αντιφασίστες και κομμουνιστές, ενώ το 1947 η ηλικία του καλείται να καταταχθεί στο μοναρχοφασιστικό στρατό.

Για να αποφύγει τη στράτευση απευθύνθηκε στην ηγεσία της Οργάνωσης του ΚΚΕ Θεσσαλονίκης και ζητά να του δοθεί σύνδεση για να βγει στο βουνό, η καθοδήγηση αρνείται να του δώσει σύνδεση , λέγοντάς του πως τάχα η Οργάνωση «δεν είχε εντολή για το βουνό»(!) παρόλο που είχε ήδη παρθεί πριν ένα και πλέον χρόνο απόφαση στη 2^η Ολομέλεια του ΚΚΕ (12 Φλεβάρη 1946) για την έναρξη του 2^ου αντάρτικου, και τον αναγκάζει να καταταγεί στο μοναρχοφασιστικό στρατό.

Η προκλητικότατη και καταδικαστέα αυτή στάση της δεξιάς οπορτουνιστικής καθοδήγησης της ΚΟΘ (αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων π.χ. Αθήνας) αποτελεί: α)ανοιχτή παραβίαση της απόφασης της 2^ης Ολομέλειας, και β) χονδροειδές ψεύδος ότι «δεν είχε εντολή για το βουνό» (διαψεύδεται απ’τις μαρτυρίες όχι μόνο των Ζαχαριαδικών αλλά και πολλών αντιζαχαριαδικών), ενώ γ) συνιστά σαμποτάζ ανάπτυξης του Αντάρτικου, και δ) προδοσία της επαναστατικής γραμμής του Κόμματος προώθησης και μαζικοποίησης του ΔΣΕ (σ’ άλλη ευκαιρία θα γίνει λεπτομερής αναφορά σ’ αυτό το σπουδαίο ζήτημα).

Ο σύντροφος Λευτέρης Βρυωνάκης αφού υποχρεώθηκε να καταταγεί στο μοναρχοφασιστικό στρατό, την άνοιξη του 1948 στέλνεται με το τάγμα 592 στο μέτωπο του Γράμμου και απ’ το Νεστόριο της Καστοριάς μαζί με το φαντάρο Νίκο Δανιηλίδη αυτομολούν με τον οπλισμό τους τη νύχτα και περνάν στις γραμμές του ΔΣΕ και κατατάσσονται στο τάγμα του Νίκου Νικητίδη. Πήρε μέρος στις μεγάλες μάχες του Γράμμου και του Βίτσι και τραυματίστηκε δυο φορές και μετά τη νοσηλεία του κατατάχθηκε σε τμήματα του πυροβολικού και αναδείχθηκε σε αξιωματικό του ΔΣΕ.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, όταν δεν υπήρχαν πλέον προοπτικές νίκης (εξαιτίας του πισώπλατου χτυπήματος του ΤΙΤΟ και της αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων με το πέρασμά του στο στρατόπεδο των ιμπεριαλιστών, ζήτημα έλλειψης εφεδρειών, κλπ.)ο σύντροφος Λευτέρης Βρυωνάκης βρέθηκε μαζί με χιλιάδες άλλους αντάρτες στη φιλόξενη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση του Στάλιν (Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν) όπου δούλεψε τα επόμενα χρόνια εργάτης, παίρνοντας ταυτόχρονα δραστήρια μέρος στην πολιτική ζωή του ΚΚΕ με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ως το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ (δηλητηρίαση-γιατροί) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

Η όξυνση της ταξικής πάλης στο εξωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης κατέληξε, ως γνωστόν, σε ήττα των επαναστατικών δυνάμεων στο ΚΚΣΕ και επικράτηση της ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής αστικής αντεπανάστασης, σε ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου (= απώλεια της πολιτικής Εξουσίας της εργατικής τάξης) μέσω βίαιου στρατιωτικού πραξικοπήματος (=τμήματα στρατού-KGB-Αστυνομίας), που δεν άνοιξε μόνο το δρόμο της ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού αλλά και εκείνον της ωμής επέμβασης των χρουστσοφικών προδοτών σοσιαλδημοκρατών στα επαναστατικά Κομμουνιστικά Κόμματα όλων των χωρών, μεταξύ των οποίων και στο ΚΚΕ.

Οι απανωτές επεμβάσεις της προδοτικής κλίκας του Χρουστσόφ στο ΚΚΕ κορυφώνονται με την προβοκάτσια της επίθεσης στα Γραφεία της ΚΟ Τασκένδης του ΚΚΕ στις 9 Σεπτέμβρη 1955 από λιγοστούς δεξιούς οπορτουνιστές (γύρω στους 150), υπό την άμεση καθοδήγηση του συνταγματάρχη της KGB Σαάκοφ, επιχειρώντας να τα καταλάβουν. Αποκρούονται μαχητικά απ’ τους χιλιάδες έλληνες επαναστάτες κομμουνιστές και η κατάληψη των γραφείων ματαιώνεται. Συνεχίστηκαν με πολλές εκατοντάδες συλλήψεις, φυλακίσεις πολλών κομμουνιστών, τις σκηνοθετημένες φασιστικές χρουστσοφικές δίκες και καταδίκες με νόμους για χούλιγκανς, ενώ το Μάρτη του 1956 συγκαλείται απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς (Επιτροπή Κοουζίνεν-Ντεζ) η παρασυναγωγή της διαβόητης «6^ης Ολομέλειας» που επίσημα πλέον διαλύει βίαια το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ και το αντικαθιστά με ένα νέο αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, έκτρωμα και γραμμή τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο»(!) της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας, το νέο «Κ»ΚΕ (’56), που υπάρχει ως τα σήμερα.

Το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ με επικεφαλής το μεγάλο και αλύγιστο κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ απόρριψε και δε δέχθηκε το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, μαζί και η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών (στην Τασκένδη πάνω από 95%).

Οι έλληνες κομμουνιστές, ανάμεσα στους οποίους και ο επαναστάτης εργάτης-προλετάριος σύντροφος ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ, υπεράσπισαν την επαναστατική μαρξιστική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, μ’ όλες τις γνωστές και άγνωστες συνέπειες (μαζικές διαγραφές, συλλήψεις, φυλακίσεις, καταδίκες, εξορίες, διωξίματα από δουλειές και σχολεία, κλπ., κλπ.). Οι χιλιάδες σταλινικοί-ζαχαριαδικοί κομμουνιστές, απ’ τους πρώτους και ο σ. ΛΕΥΤΕΡΗΣ διατήρησαν τις παλιές κομματικές Οργανώσεις στις διάφορες Πολιτείες της Τασκένδης, δρώντας στην παρανομία και καταπολεμώντας το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό παρά τις παντοειδείς φασιστικές διώξεις ως την επιστροφή τους στην Ελλάδα.

Οι άγριες φασιστικές διώξεις δεν κατάφεραν να κάμψουν τους έλληνες επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικούς-ζαχαριαδικούς, οι οποίοι παρά τις όποιες επιζήμιες διασπάσεις που πέτυχαν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές (χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευδή διάδοση ότι τάχα ο εξόριστος Ζαχαριάδης «προσχώρησε» στο χρουστσοφισμό, κλπ.) έμειναν στην τεράστια πλειοψηφία τους ως το τέλος της ζωής τους σε επαναστατικό μαρξιστικό δρόμο δηλ. στο δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού χωρίς να προσχωρήσουν (εκτός από ελάχιστες μετρημένες περιπτώσεις) στο μεγαλο-αστικό ΠΑΣΟΚ και στα σοσιαλδημοκρατικά ρεφορμιστικά «Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕεσ. (ΣΥΡΙΖΑ), κλπ.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι ψευδείς φήμες για «προσχώρηση» του Ζαχαριάδη στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό – που τελικά δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1973 στον τόπο εξορίας Σουργκούτ της Σιβηρίας απ’ τη σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ – απορρίφθηκαν απ’ την τεράστια πλειοψηφία των σταλινικών-ζαχαριαδικών, μεταξύ των πρώτων ο σύντροφος ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΡΥΩΝΑΚΗΣ που διακρίνονταν πάντα για την οξυδέρκεια και την επαναστατική προλεταριακή ταξική συνείδηση, την παραδειγματική σταθερότητα, συνέπεια και μαχητικότητά του, απ’ τα οποία διδάσκονται οι νεότεροι κομμουνιστές.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε την επαναστατική δράση και πρωτοστάτησε στη συγκέντρωση-συσπείρωση των παλιών κομμουνιστών, ενώ ανήκε απ’ την αρχή στην καθοδήγηση της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» και μετά το θάνατο του πρώτου Προέδρου, συντρόφου Βασίλη Παπασωτηρίου, διετέλεσε Πρόεδρός της ως το θάνατό του, με καθοριστική συμβολή στην Οργάνωση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Βασιλική Μπουρσούκη (1917-2001)

Στις 17 Οχτώβρη 2001 άφησε την τελευταία πνοή της στη Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης η αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης και μαχήτρια-αξιωματικός του ένδοξου ΔΣΕ συντρόφισσα Βασιλική (Πουπούλα) Μπουρσούκη.

Η επαναστάτρια-κομμουνίστρια γεννήθηκε το 1917 στο χωριό Λούπεδα της Ανατολικής Θράκης. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1921, η οικογένειά της εγκαταλείπει τη γενέτειρά της και εγκαταστάθηκε στο χωριό Νερόμυλοι Αλμωπίας του νομού Πέλλας.

Στα μαύρα χρόνια της τριπλής φασιστικής κατοχής (ιταλο-γερμανο-βουλγάρικης), το 1941, παντρεύτηκε τον Κώστα Μπουρσούκη, μέλος του ΚΚΕ, και απέκτησαν μια κόρη. Ο Κώστας Μπουλσούκης πολέμησε τους φασίστες κατακτητές από τις γραμμές του ΕΛΑΣ και αργότερα τους ντόπιους μοναρχοφασίστες απ' τις γραμμές του ένδοξου ηρωικού ΔΣΕ. Το 1948 τραυματίστηκε και από τότε αγνοείται η τύχη του.

Η γυναίκα του συντρόφισσα Βασιλική κυνηγήθηκε εξαιτίας της δράσης του συζύγου της και αναγκάστηκε μαζί με την κόρη της να περάσει το Αρχηγείο Τζένας του ΔΣΕ. Εντάχθηκε στο ΔΣΕ και τελείωσε τη Σχολή Νοσοκόμων. Ονομάστηκε αξιωματικός του ΔΣΕ και πήρε μέρος στις μάχες του Γράμμου.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκε στην Τασκένδη, όπως και πολλές άλλες χιλιάδες αγωνιστές, όπου έζησε και δούλεψε στην παραγωγή, 30 και πλέον χρόνια, ως τον επαναπατρισμό της το 1981.

Κατά τη διάρκεια της βίαιης χρουστσοφικής επέμβασης στο ΚΚΕ, στα χρόνια 1955-56 η κομμουνίστρια Βασιλική Μπουρσούκη υπεράσπισε την επαναστατική γραμμή της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής το μεγάλο και αλύγιστο μπολσεβίκο κομμουνιστή ηγέτη σύντροφο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Στις επόμενες δεκαετίες, παρά τις φασιστικές διώξεις και την τρομοκρατία των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, σοβιετικών και ελλήνων υποτακτικών τους της διορισμένης σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Τσολάκη-Φλωράκη, κλπ. υπεράσπισε την επαναστατική γραμμή των Στάλιν-Ζαχαριάδη, αλλά και τους ίδιους απ' τις συκοφαντίες των χρουστσοφικών.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα συνδέθηκε με τους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικούς συντρόφους της Τασκένδης και συνέχισε να υπερασπίζει την επαναστατική γραμμή και τις αγωνιστικές παραδόσεις του ηρωικού ΚΚΕ (1918-55), κόντρα και ενάντια στο αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που εκπροσωπείται από τις σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού. Βάδισε πάντα και υπεράσπισε ως το τέλος της επαναστατικής της ζωής τον επαναστατικό δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού, το δρόμο των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Αρ. Φύλ. 134 15-31 Μάη 2002

Διαβάστε Περισσότερα »

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ - ΒΛΑΧΟΚΩΣΤΑ (1929-2005)

Στις 12 Φλεβάρη 2005 έφυγε από τη ζωή στη Θεσσαλονίκη η αγωνίστρια του ΔΣΕ και συντρόφισσα Βασιλική Αθανασιάδου-Βλαχοκώστα, η οποία έμεινε πιστή ως το τέλος στο ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη.

Η συντρόφισσα Βασιλική γεννήθηκε το 1929 στην Ποντοκώμη Κοζάνης.

Το 1947 εντάχθηκε στις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Με την υποχώρηση του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη της ΕΣΣΔ, από την οποία επαναπατρίστηκε το 1975.

Διαγράφτηκε από τους χρουτσοφικούς ρεβιζιονιστές μετά το '56 μαζί με το σύντροφο της ζωής και της πάλης Κώστα Βλαχοκώστα, υπερασπίζοντας την επαναστατική γραμμή του Κόμματος με επικεφαλής τον σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη.

Στη μνήμη της τα παιδιά της Νίνα και Ευαγγελία προσφέρουν 50 ευρώ στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ».

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 201 1-15 Μάρτη 2005

Διαβάστε Περισσότερα »

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ “ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΚΕ (1918-55)”

 Αναδημοσίευση από εφημερίδα Ανασύνταξη, 1-15 Ιούλη 1997

Πέρασαν πάνω από 50 χρόνια από τη δημιουργία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), που, όπως όλοι μας γνωρίζουμε, συγκροτήθηκε σε λαϊκό επαναστατικό στρατό από τη συνένωση των μικρών ενόπλων ομάδων καταδιωκόμενων αγωνιστών, με εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή το ηρωικό μας κόμμα, το ΚΚΕ (1918-55) μ' επικεφαλής τον σ. Νίκο Ζαχαριάδη.

Στα τριάμισι χρόνια (Μάρτης 1946 - Αύγουστος 1949) ο ΔΣΕ διεξήγαγε έναν σκληρό και άνισο μα μεγαλειώδη αγώνα, με θυσίες και ολοκαυτώματα, με πρωτοφανή κατορθώματα μαζικού και ατομικού αξεπέραστου ηρωισμού, ενάντια στους αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους μοναρχοφασίστες, εκπληρώνοντας έτσι στο ακέραιο το ιστορικό χρέος του απέναντι στον σκληρά δοκιμασμένο από την ξενική κατοχή λαό μας και την πατρίδα, αλλά και το διεθνιστικό του καθήκον.
Όμως ο τρισένδοξος ένοπλος αγώνας των ηρωικών ανταρτών του ΔΣΕ - η κορυφαία αυτή μορφή επαναστατικής πάλης - ενάντια στον ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό είχε την ίδια τύχη μ' εκείνη του ηρωικού κόμματός μας, του ΚΚΕ (1918-55),  και του αρχηγού του Νίκου Ζαχαριάδη που τον καθοδήγησε. Αφού μετά την ωμή βάρβαρη επέμβαση των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ τη διάλυση του, στην κατασυκοφάντηση του ΔΣΕ στην ντόπια μοναρχοφασιστική αντίδραση προστέθηκε και εκείνη των διορισμένων οπορτουνιστών στο «Κ»ΚΕ ηγετών που χαρακτήρισαν τον αγώνα μας « τυχοδιωκτισμό του Ν. Ζαχαριάδη» (1956 - 57).
Έτσι εξηγείται που μετά την «μεταπολίτευση» ώς το σήμερα καμία από τις ρεβιζιονιστικές παρατάξεις δεν προχώρησε στην δημιουργία «Πανελλήνιας Ένωσης Μαχητών και Φίλων του ΔΣΕ», ενώ ανάλογες υπάρχουν (και σωστά) για την Εθνική Αντίσταση, Πολιτικούς Πρόσφυγες, Μακρονησιώτες, κλπ.

Ο ηρωικός ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ, που έφερε τότε στο χείλος της καταστροφής το αμερικανόδουλο μοναρχοφασιστικό καθεστώς, οι θυσίες και οι άφθαρτοι ηρωισμοί των ανταρτών του που ξεπέρασαν και τις πιο επαναστατικές λαϊκές παραδόσεις είναι το πολυτιμότερο κεφάλαιο για τους μελλοντικούς επαναστατικούς αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού μας, για την απελευθέρωση της Ελλάδας απ' την σκλαβιά και τα ιμπεριαλιστικά δεσμά.

Η προβολή του ενδόξου αγώνα του ΔΣΕ είναι χρέος όλων μας, όλων ανεξαιρέτως των ανταρτών, μαχητριών και μαχητών του ΔΣΕ. Γι αυτό σας καλούμε να πάρετε δραστήρια μέρος στην δημιουργία «Πανελλήνιας Ένωσης Μαχητών και Φίλων του ΔΣΕ».

Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή στην παρακάτω διεύθυνση.

Προσωρινή Επιτροπή για τη δημιουργία «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΜΑΧΗΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΔΣΕ» Σωκράτους 48, 6ος όροφος, 104 31 Αθήνα, τηλ.52 30 083

Αγγελούλης (Βρατσάνος) Αντώνης
Αναγνωστάκη Αθήνα
Αναστασίου Θωμάς
Βλάχος Λάμπρος
Βρυονάκης Λευτέρης
Γκαβέλας Γιάννης
Γκεσούλης Βασίλης
Γκέτσος Μιχάλης
Γκόγκος Γιάννης
Γκόγκου Πηνελόπη
Γκονέζος Βαγγέλης
Γκονέζου Μαρία
Γκούνης Τάκης
Γκουσβαντέλος Θωμάς
Γρηγοράκης Γρηγόρης
Δαμίγος Γιάννης
Δαρούσης Γιάννης
Δημακοπούλου Σοφία
Δήμου Κώστας
Ευαγγελόπουλος Γιάννης
Ζήκας Τάσος
Ζυγούρας Παντελής
Ζώτος Άλκης
Καϊκης Σωτήρης
Καϊκη Ευτυχία
Καινούριος Χρήστος
Καλπακίδης Σάββας
Καμηλάρης Άλκης
Καμπερογιάννης Οδυσσέας
Καραστάθης Γιάννης
Καρούλας Γιάννης
Κατσής Μήτσος
Κατσούκης Παντελής
Κόκκορης Δημήτρης
Κολόκας Γιώργος
Κονίτσης Μιχάλης
Κωστούλας Τάκης
Κωστούλα Βασιλική
Κυριακίδης Νίκος
Κυριάκου Κώστας
Λαμπράκης Παναγιώτης
Λιάλιος Παναγιώτης
Μαζιώτης Κώστας
Μάστορας Γιάννης
Ματσούκα Λαμπρινή
Μήτσης Απόστολος
Μίτζα Χρυσούλα
Μίχος Θεόδωρος
Μπακάλης Δημήτρης
Μπάκος Χρήστος
Μπάκου Αγλαΐα
Μπογδάνης Βασίλης
Μερκούρης Ηλίας
Νάτσικας Κώστας
Ντόβας Μήτσιος
Πάνος Δημήτρης
Παπασωτηρίου Βασίλης
Παπάς Γιώργος
Παπαγεωργίου Νίκος
Παπασπύρου Στέφος
Παρλαπάνος Θεόδωρος
Παρλαπάνου Μαίρη
Πάτσης Σταμάτης
Πουχρονίδης Νίκος
Πρεβεζιανός Αντώνης
Ροζάκης Ντίνος
Σαλίγκα Γαλάτια
Σαμαράς Θανάσης
Σαχινίδης Ανέστης
Σελισιανιώτης Γιώργος
Σκαμπαρδώνης Γιώργος
Σκανδάλης Αριστείδης
Σουμελίδης Κώστας
Σπύρου Τάκης
Σπύρου Δήμητρα
Τζιτζιλώνης Τάσος
Τζόλας Σπύρος
Τζώκας Γιώργος
Τσίπης Γιάννης
Τσίρης Λάμπρος
Τσιτσιώκας Γιάννης
Τσουκάλης Γιώργος
Φαρτσάλας Ευριπίδης
Φασούλας Αχιλλέας
Φλώρος Αρχιμήδης

Διαβάστε Περισσότερα »

29η συνάντηση ανταρτών του ΔΣΕ στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας

Από παλιότερη παρέμβαση της Κίνησης

Την Κυριακή 2 Ιούλη θα πραγματοποιηθεί στο Άγιο Νικόλαο Νάουσας η 29η Πανελλήνια Συνάντηση των ανταρτών του ΔΣΕ. 

Στη συνάντηση συμμετέχει και παρεμβαίνει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Γεράσιμος Μαλτέζος για την τακτική του ΔΣΕ την περίοδο του 1946

Ο Γεράσιμος Μαλτέζος (Τζιουμερκιώτης) γράφει: «Η βασική μέθοδος πάλης των επαναστατικών δυνάμεων στην περίοδο του 1946 ήταν ο ένοπλος αγώνας» (Γ. Μαλτέζου (Τζιουμερκιώτη): «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας», σελ. 48, Αθήνα 1984). Ακόμα: «Σωστά ο Ζαχαριάδης αμέσως μετά το Γ’ ψήφισμα έδωκε εντολή στο Μάρκο Βαφειάδη να μαζικοποιήσει το αντάρτικο ως το τέλος του 1946 ως το ύψος του ΕΛΑΣ, δηλ. στους 50.000 - 60.000 άνδρες» (στο ίδιο, σελ. 82). «Ο αρχηγός του ΔΣΕ διέπραξε ασυγχώρητο λάθος στρατηγικής σημασίας σαμποτάροντας την εντολή του Ζαχαριάδη για μαζικοποίηση του αντάρτικου ως τα τέλη του 1946 κι αυτό το λάθος στάθηκε ένα απ’ τα κύρια λάθη στρατηγικής σημασίας, που συντέλεσε αποφασιστικά στην ήττα του ΔΣΕ» (στο ίδιο, σελ. 83). «Αυτό που έκανε ο Μάρκος το χειμώνα 1946-47 ήταν η χαριστική βολή ενάντια στο ΔΣΕ και η ιστορία δεν θα του το συγχωρέσει... Η αδυναμία του και το συνειδητό σαμποτάρισμα του ΔΣΕ προδίκασαν την ήττα του ΔΣΕ» (στο ίδιο, σελ. 62).

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαρτυρία Γιώργη Βοντίσιου-Γούσια για το ζήτημα της ανάπτυξης και μαζικοποίησης του Β' αντάρτικου από το καλοκαίρι του ’46

Ο Γιώργης Βοντίσιος-Γούσιας αναφερόμενος στο βιβλίο του Γ. Μπλάνα (Κίσαβου) γράφει σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα: «Είναι καθαρό ότι όλοι οι καθοδηγητές των Γραφείων περιοχής του ΚΚΕ (Ηπείρου ο Κολιγιάννης, Στ. Ελλάδας Γούσιας, Θεσσαλίας Μπαρτζώτας – Κίσσαβος, Μακεδονίας Μ. Βαφειάδης, ο τελευταίος σαν επικεφαλής του ένοπλου αγώνα) είχαν εντολή για γρήγορη μαζικοποίηση του ΔΣΕ και δημιουργία μεγάλων μονάδων, τότε πως μπορεί να μιλάει ότι οι πολιτικές οργανώσεις είχαν αντίθετη γραμμή; Αν δεν προχώρησαν να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές συνθήκες του 1946 χρωστιέται στην αδυναμία των Οργανώσεων και στο σαμποτάρισμα από μέρους μερικών στελεχών. Όπως από τον Κ. Κολιγιάννη στην Ήπειρο και από τον Μ. Βαφειάδη». (Γιώργης Βοντίσιος – Γούσιας «Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της Ελληνικής Αριστεράς», τόμος Β’, σελ. 288, εκδ. «Να υπηρετούμε το λαό», Αθήνα, χωρίς ημερομηνία έκδοσης).

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο χυδαίος αντιζαχαριαδισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ή τα Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνεια» μυθεύματα περί «καθυστέρησης» έναρξης του δεύτερου αντάρτικου

Από ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ Αρ. Φύλ. 208 15-30 Ιούνη 2005

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, παρά τις όποιες δημαγωγικές αναφορές σε Στάλιν-Ζαχαριάδη για εξαπάτηση της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών, δεν χάνουν την ευκαιρία να επιδεικνύουν τα «κάλλη» του αντισταλινισμού-αντιζαχαριαδισμού στο αφεντικό τους, την αντιδραστική αστική τάξη, όπως έπραξαν με τις «Θέσεις του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την αντιφασιστική νίκη των λαών, 9 Μάη του 1945» και τελευταία με δύο αντιζαχαριαδικά άρθρα του Χρήστου Τζιτζιλώνη, επίσημου «ιστορικού» του «Κ»ΚΕ με τίτλους: «Η μάχη του Γράμμου» και «Η τελική αναμέτρηση» που δημοσιεύτηκαν στα «Ιστορικά» Νο 292 (30.6.2005), της «Ελευθεροτυπίας».

Δεν θα ασχοληθούμε βέβαια, μ’ όλα τα ζητήματα που θέτουν τα άρθρα του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη αντιζαχαριαδικού Χρήστου Τζιτζιλώνη και πολύ περισσότερο με τις «Ναπολεόντειου»(!) επιπέδου στρατιωτικές γνώσεις του «μεγάλου στρατηλάτη» και «πολέμαρχου» αλλά και «επιφανούς ιστορικού» παρόλο που πολλοί από εμάς πήραν μέρος στους δυο ένοπλους αγώνες: ΕΑΜ-ΔΣΕ και επομένως διαθέτουν κάποιες έστω ελάχιστες γνώσεις και πείρα από στρατιωτικά θέματα.

Θα περιοριστούμε μόνο στο διαρκώς επαναλαμβανόμενο Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνειο» παραμύθι της διαβόητης «15μηνης καθυστέρησης»(!) της έναρξης του δεύτερου ένοπλου αγώνα 1946-49 ή ακριβέστερα το γνωστό παμπάλαιο μύθο, ηλικίας μισού και πλέον αιώνα, της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, που ως γνωστόν επινοήθηκε από τον ομοϊδεάτη της Μάρκο Βαφειάδη, έναν αντιΚΚΕ-αντιζαχαριαδικό μύθο που ως στόχο είχε και έχει, διαστρεβλώνοντας τα ιστορικά γεγονότα και την πολιτική γραμμή του Κόμματος εκείνης της περιόδου, να δικαιολογήσει την προδοτική του στάση-σαμποτάρισμα ανάπτυξης και μαζικοποίησης του αντάρτικου απ’ τα μέσα του καλοκαιριού του ’46 και επιπλέον να πλήξει το Νίκο Ζαχαριάδη.

Ο μύθος του Μάρκου Βαφειάδη περί «καθυστέρησης»(!) του αντάρτικου –που συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να αναπαράγουν οι αντιζαχαριαδικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ με αποκλειστικό σκοπό να συκοφαντήσουν το Νίκο Ζαχαριάδη- για να δικαιολογήσει τη σαμποταρίστική του προδοτική στάση συζητήθηκε, όπως είναι γνωστό, στην Γ’ συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (10-14.10.1950).

Εκεί ένας απ’ τους πρωτοστάτες στη διάδοση του μύθου αυτού μετά το ’56, ο αποστάτης Κώστας Κολιγιάννης, δήλωσε σχετικά: «Ο Μ. Βαφειάδης για ν’ απαλλαγεί από τις ευθύνες λέει ότι το Κόμμα δεν ξεκίνησε με πίστη κι’ απόφαση να επικρατήσει στον ένοπλο αγώνα, ότι είχε αυταπάτες και ταλαντεύσεις και γι’ αυτό δεν νικήσαμε. Εκτός που είναι γνωστό σε όλους με τι απόφαση ξεκίνησε το Κόμμα, εγώ έχω τούτο που ανατρέπει τον ισχυρισμό του Μ. Βαφειάδη. Τον Ιούλη του 1946 ο ίδιος ο σ. Ζαχαριάδης μου είπε, όταν, τότε, πήγαινα για την Ήπειρο, να φτιάσουμε μαζικό ένοπλο κίνημα. Μίλησε μάλιστα συγκεκριμένα να ξεκινήσουμε από την περιοχή Κόνιτσας και Ζαγόρι με ορμητήριο την Β. Πίνδο-Γράμμο και πλάτες τη Δυτική Μακεδονία και από τα Τζουμέρκα με πλάτες τη Θεσσαλία και βάση τα δυο αυτά ορμητήρια να προχωρήσουμε πιο πέρα. Αν ήταν να φτιάσουμε μικροομάδες να τις χρησιμοποιήσουμε σα μέσο εκβιασμού για την αντιμετώπιση της κατάστασης, όπως λέει ο Μ. Βαφειάδης, τότε τι χρειάζονταν το μαζικό αντάρτικο, που το Κόμμα από τον Ιούνη του 1946 ζητούσε να φτιάσουμε; Εγώ πήγαινα εκεί με υπεύθυνη γνώμη του ΠΓ γιατί πήγαινα Γραμματέας της ΚΟ. Και γιατί το Κόμμα θα έδινε σε μένα τέτοια εντολή-γραμμή και άλλη σε άλλες Οργανώσεις;

Νομίζω, σύντροφοι, ότι όσα λέει ο Μ.Βαφειάδης είναι προσπάθεια να απαλλαγεί από σοβαρότατες ευθύνες που έχει που χάσαμε την ευκαιρία που υπήρχε προς τα τέλη του 1946 και το 1947 και δε  λύσαμε το πρόβλημα των εφεδρειών που είχε οπωσδήποτε αποφασιστική, καθοριστική επίδραση στην εξέλιξη του ένοπλου αγώνα». («3^η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΚΚΕ 10-14.10.1950», σελ. 166-167, εκδ. «Γλάρος», Αθήνα 1988).

Πέντε χρόνια αργότερα η διορισμένη δεξιά οπορτουνίστικη κλίκα στο νέο κόμμα, το χρουστσοφικό έκτρωμα «Κ»ΚΕ (1956) και ο «Γραμματέας» του –«ελέω» Χρουστσώφ- Κ. Κολιγιάννης τα «ξέχασε» όλα τα παραπάνω και στο «Γράμμα της ΚΕ του ΚΚΕ» (Απρίλης 1956) ισχυρίζονται: «Δεκαπέντε ολάκερους μήνες οι Κομματικές Οργανώσεις δεν είχαν σαφή προσανατολισμό και περίμεναν οδηγίες για ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα. Ο αγώνας αυτός άρχισε να διεξάγεται σε κάπως σημαντική κλίμακα μόλις το δεύτερο εξάμηνο του 1947, δηλαδή 15 μήνες μετά την απόφαση της 2^ης Ολομέλειας του ΚΚΕ ενώ η απόφαση δεν μπορούσε να μην γίνει γνωστή στον εχθρό». («Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ, 1918-1958», Επιλογή Ντοκουμέντων, «Πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις». Οχτώβρης-Νοέμβρης 1958).

Η τοποθέτηση του Κ. Κολιγιάννη στην 3^η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (Οχτώβρης 1950) διαψεύδει με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο και τα τότε αλλά και τα μετά του ’56 ως τα σήμερα αντιζαχαριαδικά μυθεύματα των αποστατών σοσιαλδημοκρατών ηγετών Κολιγιάννη-Φλωράκη και Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνηδων» και δεν θα ήταν αναγκαίο να επεκταθεί κανείς περισσότερο.

Όμως για καλύτερη πληροφόρηση των νεότερων αγωνιστών ας αναφερθούμε μόνο σε κάποιες γραπτές μαρτυρίες (υπάρχουν πολλές προφορικές και γραπτές μαρτυρίες) συναγωνιστών μας, αγωνιστών που πήραν μέρος στο αντάρτικο του 1946-49, αρχίζοντας με τον αντιζαχαριαδικό Γιώργη Μπλάνα (Κίσαβο) που γράφει σχετικά, ανάμεσα στ’ άλλα, γι’ αυτό το ζήτημα: «Ο Ζαχαριάδης τον Ιούλη του 1946 έδωσε εντολή σε μένα για οργάνωση μεγάλων μονάδων (μέσω Μάρκου) αλλά ως το Νοέμβρη 1946 ακόμα, στις πολιτικές οργανώσεις είχαν αντίθετη γραμμή» (Γιώργη Μπλάνα (Κίσαβος): «Εμφύλιος Πόλεμος 1946-49, όπως τα έζησα», σελ. 77, Αθήνα, χωρίς ημερομηνία έκδοσης).

Οι «πολιτικές Οργανώσεις» δεν «είχαν αντίθετη γραμμή» ούτε «η γραμμή του Ζαχαριάδη ήταν διπλή» όπως ισχυρίζεται ο Γ. Μπλάνας, αλλά είχαν γραμμή μαζικοποίησης του αντάρτικου. Όμως σε ορισμένες Οργανώσεις που στην καθοδήγησή τους κυριαρχούσαν δεξιοί οπορτουνιστές που πρόδωσαν το κίνημα με την Βάρκιζα, αυτοί ήταν αντίθετοι με τον ένοπλο αγώνα και ήταν ακριβώς εκείνοι που σαμπόταραν την ανάπτυξή του και δεν εφάρμοσαν την ΚΟΙΝΗ για όλες τις Οργανώσεις γραμμή του Κόμματος, δηλ. τη γραμμή ανάπτυξης και μαζικοποίησης του αντάρτικου από το καλοκαίρι του ’46.

Ο Γιώργης Βοντίσιος-Γούσιας αναφερόμενος στο βιβλίο του Γ. Μπλάνα (Κίσαβου) γράφει σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα: «Είναι καθαρό ότι όλοι οι καθοδηγητές των Γραφείων περιοχής του ΚΚΕ (Ηπείρου ο Κολιγιάννης, Στ. Ελλάδας Γούσιας, Θεσσαλίας Μπαρτζώτας – Κίσσαβος, Μακεδονίας Μ. Βαφειάδης, ο τελευταίος σαν επικεφαλής του ένοπλου αγώνα) είχαν εντολή για γρήγορη μαζικοποίηση του ΔΣΕ και δημιουργία μεγάλων μονάδων, τότε πως μπορεί να μιλάει ότι οι πολιτικές οργανώσεις είχαν αντίθετη γραμμή; Αν δεν προχώρησαν να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές συνθήκες του 1946 χρωστιέται στην αδυναμία των Οργανώσεων και στο σαμποτάρισμα από μέρους μερικών στελεχών. Όπως από τον Κ. Κολιγιάννη στην Ήπειρο και από τον Μ. Βαφειάδη». (Γιώργης Βοντίσιος – Γούσιας «Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της Ελληνικής Αριστεράς», τόμος Β’, σελ. 288, εκδ. «Να υπηρετούμε το λαό», Αθήνα, χωρίς ημερομηνία έκδοσης).

Επίσης ο Γεράσιμος Μαλτέζος (Τζιουμερκιώτης) γράφει: «Η βασική μέθοδος πάλης των επαναστατικών δυνάμεων στην περίοδο του 1946 ήταν ο ένοπλος αγώνας» (Γ. Μαλτέζου (Τζιουμερκιώτη): «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας», σελ. 48, Αθήνα 1984). Ακόμα: «Σωστά ο Ζαχαριάδης αμέσως μετά το Γ’ ψήφισμα έδωκε εντολή στο Μάρκο Βαφειάδη να μαζικοποιήσει το αντάρτικο ως το τέλος του 1946 ως το ύψος του ΕΛΑΣ, δηλ. στους 50.000 - 60.000 άνδρες» (στο ίδιο, σελ. 82). «Ο αρχηγός του ΔΣΕ διέπραξε ασυγχώρητο λάθος στρατηγικής σημασίας σαμποτάροντας την εντολή του Ζαχαριάδη για μαζικοποίηση του αντάρτικου ως τα τέλη του 1946 κι αυτό το λάθος στάθηκε ένα απ’ τα κύρια λάθη στρατηγικής σημασίας, που συντέλεσε αποφασιστικά στην ήττα του ΔΣΕ» (στο ίδιο, σελ. 83). «Αυτό που έκανε ο Μάρκος το χειμώνα 1946-47 ήταν η χαριστική βολή ενάντια στο ΔΣΕ και η ιστορία δεν θα του το συγχωρέσει... Η αδυναμία του και το συνειδητό σαμποτάρισμα του ΔΣΕ προδίκασαν την ήττα του ΔΣΕ» (στο ίδιο, σελ. 62).

Πέρα απ’ τις παραπάνω μαρτυρίες ηγετικών στελεχών του ΔΣΕ, η απόφαση του Κόμματος για επιστροφή τον Ιούνη του ’46 στελεχών από το Μπούλκες στις διάφορες περιοχές της χώρας για ανάπτυξη του αντάρτικου αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη ότι κομματική γραμμή ήταν η μαζικοποίηση του αντάρτικου απ’ τον Ιούλη του ’46.

Επίσης μια άλλη σημαντική και πρόσθετη απόδειξη είναι η συγκρότηση του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ στις αρχές του Οκτώβρη του 1946, συγκρότηση που είχε προφανώς ως στόχο τη μαζικοποίηση του αντάρτικου. Μάλλον κατά τους «στρατάρχες» του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ Παπαρήγα-Τζιτζιλώνη (με «επιτελάρχη» Λ. Κανέλλη λόγω πείρας απ’ την εκστρατεία της στα Ίμια) το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ δημιουργήθηκε για να «απομαζικοποιήσει»(!) και «διαλύσει»(!) το αντάρτικο!!!

Απ’ τα παραπάνω γίνεται φανερό πως τα Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνεια» μυθεύματα περί «αυταπάτης» του Κόμματος για «άσκηση πίεσης από μερικές αντάρτικες ομάδες»(!), ώστε «αφέθηκε να περάσει ανεκμετάλλευτη η πιο πρόσφορη περίοδος 1946-1947» («ΙΣΤΟΡΙΚΑ», Νο 292, σελ. 22) δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορική αλήθεια. Είναι ψευδείς ισχυρισμοί που δείχνουν μεγάλη εμπάθεια και εκφράζουν ένα πρωτοφανές ταξικό μίσος της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας του «Κ»ΚΕ απέναντι στο Νίκο Ζαχαριάδη, αποτελούν χονδροειδέστατο και της πιο ακραίας μορφής αντιζαχαριαδισμό.

Εκεί όμως οι ουρανομήκεις «στρατιωτικές» κοτσάνες των «στρατηλατών» του «Κ»ΚΕ Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνηδων» δεν γνωρίζουν όρια γελοιότητας είναι ότι «πέτυχαν» να «καταδείξουν» ότι η εκτίμηση της 5^ης Ολομέλειας (30-31 Γενάρη 1949) ήταν «λαθεμένη» για την κατάσταση, επειδή έλεγε ότι: «Η Ελλάδα είναι στο δρόμο προς τη νίκη» («ΙΣΤΟΡΙΚΑ», Νο 292, σελ. 36). Μάλλον τότε κατά τους Παπαρήγα-Τζιτζιλώνη έπρεπε να ανακοινωθεί στους μοναρχοφασίστες και τα αφεντικά τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές: «Η Ελλάδα ήταν στο δρόμο προς την ήττα»!!! (Φαίνεται πως τα σχέδια-εκτιμήσεις για την παραπάνω Ολομέλεια τα κατάστρωναν, με «επιτελάρχη» τη Λιάννα Κανέλλη, κατά τη διάρκεια χορού μαζί της, πριν χρόνια, στον Περισσό).

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαρτυρία για την "καθυστέρηση" συγκρότησης του ΔΣΕ

Μαρτυρία του Τάκη (Δημητρίου) Ελευθεριάδη, μαχητή του ΔΣΕ για τη δεξιά οπορτουνιστική φράξια που δρούσε εντός του κόμματος και είχε σαν στόχο την καθυστέρηση - απόκρυψη της συγκρότησης του ΔΣΕ.

Διαβάστε επίσης: 70 χρόνια απ’ τη συγκρότηση του ένδοξου ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΔΣΕ)

Διαβάστε Περισσότερα »

70 χρόνια απ’ τη συγκρότηση του ένδοξου ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΔΣΕ)

Οι τωρινές υποκριτικές δημαγωγικές αναφορές των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ στο ΔΣΕ για ΨΗΦΟΥΣ και οι άγριες εξοντωτικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ διώξεις ολόκληρων δεκαετιών σε βάρος των δεκάδων χιλιάδων ανταρτών του ΔΣΕ στις ρεβιζιονιστικές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού

Εμείς οι λίγοι εν ζωή σταλινικοί-ζαχαριαδικοί αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ αλλά και ο ελληνικός λαός γίναμε μάρτυρες των τωρινών υποκριτικών δημαγωγικών αναφορών στο ΔΣΕ των ηγεσιών των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ), μέσα απ’ τις στήλες των ρεφορμιστικών εφημερίδων «Ριζοσπάστη», «Αυγής», κλπ., μ’ αφορμή τα 70 χρόνια από τη συγκρότηση του ΔΣΕ στη βάση της Απόφασης του επαναστατικού ΚΚΕ, μ’ επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, στη 2^η Ολομέλεια (12 Φλεβάρη 1946). Έναν ΔΣΕ με τον οποίο η προδοτική χρουστσοφική ρεβιζιονιστική τους κατεύθυνση ΔΕΝ έχει καμία απολύτως σχέση, επειδή ευθύς εξαρχής απ’ τη συγκρότησή τους στη διαβόητη παρασυναγωγή της «6^ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) αρχικά ως νέο ενιαίο «Κ»ΚΕ(1956) δηλ. ένα αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμμα («ειρηνικός δρόμος», κλπ.), και μετά τη διάσπαση το 1968 σε «Κ»ΚΕ και «Κ»ΚΕεσ. βρέθηκαν και τα δυο σε ανοιχτή και πλήρη ΡΗΞΗ με τις επαναστατικές παραδόσεις του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ. Ακόμα δεν έχουν καμία σχέση με το ΔΣΕ, επειδή η δεξιά οπορτουνιστική κατεύθυνσή τους – συνέχεια της δεξιάς οπορτουνιστικής γραμμής του ΣΙΑΝΤΟΥ – ήταν αντίθετη και κατά της διεξαγωγής αντάρτικου μετά την προδοσία της ΒΑΡΚΙΖΑΣ και προφανώς της έναρξης του Β’ αντάρτικού (1946-1949), συνεπώς κατά της συγκρότησης του ΔΣΕ, μα κυρίως και πρώτα απ’ όλα επειδή καταπολέμησαν με «φωτιά και σίδερο» – μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ(δηλητηρίαση-γιατροί) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ – ολόκληρες δεκαετίες τους δεκάδες χιλιάδες αντάρτες του ΔΣΕ στις τότε ρεβιζιονιστικές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού, με ΠΡΩΤΟ τον εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του ΔΣΕ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Έτσι εμείς οι αντάρτες του ΔΣΕ υποχρεωνόμαστε να δηλώσουμε ανοιχτά, καταγγέλλοντας τους ρεφορμιστές ηγέτες και των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων πως: ΑΝΤΙ να υποκρίνονται τους «φίλους» του ΔΣΕ και να επιδίδονται σε δημαγωγικές αναφορές για ΨΗΦΟΥΣ πρέπει να ΑΠΟΛΟΓΗΘΟΥΝ-ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ στην εργατική τάξη, τη νεολαία και τον ελληνικό λαό για τις μαζικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ εξοντωτικές διώξεις σε βάρος δεκάδων χιλιάδων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και του ΗΓΕΤΗ μας στη Σοβιετική Ένωση των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ και τις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες, γιατί ο ΔΣΕ ΔΕΝ ήταν τα «τσουγγάρια» των Γράμμου-Βίτσι-Κλέφτη-Μουργκάνας, αλλά οι γενναίοι ηρωικοί αντάρτες του ΔΣΕ (μαχήτριες-μαχητές) που υπεράσπισαν και δόξασαν τις θρυλικές κορυφές των διαφόρων βουνών της χώρας απ’ την Κρήτη ως τη Θράκη, ενώ χιλιάδες ήρωές του, αδέλφια μας συμμαχητές, έμειναν για πάντα σ’ αυτές τις περήφανες βουνοκορφές που εμείς υπερασπίσαμε και ποτίσαμε με το αίμα μας.

Πριν γίνει μια εντελώς σύντομη αναφορά στις πολύχρονες, ολόκληρων δεκαετιών, μαζικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ εξοντωτικές διώξεις των χιλιάδων ανταρτών του ΔΣΕ, επιβάλλεται να υπενθυμιστεί ότι τα ηγετικά στελέχη της δικιάς τους δεξιάς οπορτουνιστικής κατεύθυνσης, δέχτηκαν υποχρεωτικά την πρόταση του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στη 2^η Ολομέλεια του ΚΚΕ (12 Φλεβάρη 1946) για έναρξη και οργάνωση της ένοπλης πάλης με την οποία όπως αποδείχτηκε δεν συμφωνούσαν, αφού στην πράξη δεν εφάρμοσαν την επαναστατική γραμμή του κόμματος για μαζική ανάπτυξη του ΔΣΕ (Βαφειάδης κλπ. αλλά και οι οπορτουνιστικές καθοδηγήσεις Αθήνας-Θεσσαλονίκης κλπ.), επομένως ήταν και κατά της συγκρότησης του ΔΣΕ, στον οποίο υποκριτικά αναφέροντα τα «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ.

Το σαμποτάζ ανάπτυξης του ΔΣΕ είχε ως αποτέλεσμα να μην συγκεντρωθούν οι απαραίτητες στρατιωτικές δυνάμεις. Ακριβώς αυτό το σαμποτάζ ανάπτυξης του ΔΣΕ του Βαφειάδη αλλά και το δικό τους σαμποτάζ η δεξιά διορισμένη οπορτουνιστική ηγεσία ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ «βάφτισε», τον Απρίλη του 1956, «15μηνη καθυστέρηση» του αντάρτικου, επαναπροβάλλοντας εκ νέου το γνωστό ΜΥΘΟ του προδότη ΒΑΦΕΙΑΔΗ, τον οποίο ο ίδιος ο αποστάτης ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗΣ είχε καταδικάσει στην 3^η Συνδιάσκεψη («3^η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ 10-14/10/1950», σελ. 166-167, εκδ. «Γλάρος», Αθήνα 1988). Σήμερα η υπηρέτρια του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτισσα ΠΑΠΑΡΗΓΑ επαναλαμβάνει, διαστρεβλώνοντας επαίσχυντα τα ιστορικά γεγονότα για να συκοφαντήσει το ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, τον ίδιο μύθο του καθοδηγητή της ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ περί «καθυστέρησης έναρξης της δράσης του ΔΣΕ», φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να ισχυριστεί ότι τάχα «στη 2^η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ 12-15 Φλεβάρη 1946» ΔΕΝ αποφασίστηκε η έναρξη της ένοπλης πάλης, με πρώτη επαναστατική πράξη την ένοπλη επίθεση στο Αστυνομικό τμήμα Λιτοχώρου, αλλά πως δήθεν «περιεχόμενο της ένοπλης πάλης ήταν η λαϊκή αυτοάμυνα»(!) («Ριζοσπάστης» 29-30.10.2016, σελ. 20-21).

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, το κόμμα τους, το χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό αστικό «Κ»ΚΕ (1956), απ’ το οποίο προέρχονται τα σημερινά ρεφορμιστικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ), κατάγγειλε ανοιχτά το 1957 τον επαναστατικό ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ ως «τυχοδιωκτικό»(!) («7^η Ολομέλεια» 1957): «Αριστερίστικη, τυχοδιωκτική γραμμή του Ζαχαριάδη στην περίοδο του ένοπλου αγώνα 1946-1949»), ενώ ήδη απ’ το Σεπτέμβρη του 1955 είχαν εγκαινιαστεί οι μαζικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ εξοντωτικές διώξεις των δεκάδων χιλιάδων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ (πάνω από 95% στην Τασκένδη και στις άλλες χώρες 85-90%) απ’ τους «σοβιετικούς» χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές όλων των Ανατολικών χωρών, σε στενή συνεργασία και τις υποδείξεις-απαιτήσεις των ελάχιστων ελλήνων ρεβιζιονιστών, μ’ απαρχή την ΤΑΣΚΕΝΔΗ (περιοριζόμαστε μόνο στην ηρωϊκή πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν):

– επίθεση, στις 9 προς 10 Σεπτέμβρη 1955, των ελάχιστων «μαύρων» ελλήνων χρουστσοφικών (περίπου 250)στα γραφεία της ΚΟΤ Τασκένδης στην 7^η Πολιτεία με την καθοδήγηση της KGB (Σαάκοφ),

– πολλές εκατοντάδες συλλήψεις ανταρτών του ΔΣΕ απ’ την Αστυνομία, ρίχνοντάς τους στα ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ μπουντρούμια των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ της Τασκένδης,

– παραπομπή σε στημένες τρομοκρατικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ Χρουστσοφικές δίκες – «δίκες σε στρατοδικεία κατοχικής και εμφυλιοπολεμικής περιόδου» (Δ.ΒΥΣΣΙΟΣ) – και καταδίκες (Φλεβάρης 1956) με νόμους για χούλιγκανς-αλήτες, με προειλημμένες Αποφάσεις, ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, μεταξύ των οποίων και σειρά συντρόφων μας αξιωματικών του ΔΣΕ (διοικητών μεραρχιών, ταξιαρχιών, ταγμάτων, λόχων, κλπ.) όπως και του επιφανούς στρατηγού του ΔΣΕ που τσάκισε δυο φορές στη Μουργκάνα τα μοναρχοφασιστικό στρατό, υποστράτηγου ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΛΙΑΝΕΣΗ, που όταν ο «σοβιετικός» υποστράτηγος Σλανέβσκυ του ζήτησε να υπογράψει δήλωση υποταγής στο χρουστσοφισμό, ο περήφανος σύντροφός μας, του πέταξε οργισμένος τα χαρτιά μπροστά στα «μούτρα» του, λέγοντάς του σε έντονο ύφος: «αρνούμαι να το υπογράψω. Το ΚΚΕ, δεν μ’ έμαθε να υπογράφω Δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης του Κομμουνισμού» – στημένες δίκες στις οποίες παρέλασαν «στρατιές» ψευδομαρτύρων σοβιετικών χρουστσοφικών και των ελάχιστων «μαύρων» ελλήνων χρουστσοφικών της Τασκένδης. Ο σύντροφος ΒΥΣΣΙΟΣ, πολιτικός επίτροπος της 103 ταξιαρχίας του ΔΣΕ, που καταδικάστηκε σ’ αυτές τις στημένες δίκες και εξορίστηκε στη Σιβηρία, δίνει σε μια μόνο σειρά τη φασιστική χρουστσοφική τρομοκρατία εκείνης της περιόδου: «οι πρώτες ανακρίσεις στη διοίκηση της Αστυνομίας θύμιζαν κατοχική περίοδο στην Ελλάδα» (Δ.ΒΥΣΣΙΟΣ: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μ.Ν.Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ», Ιανουάριος 1991). Ανάλογες μαζικές εξοντωτικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ διώξεις έγιναν και στις άλλες καπιταλιστικές πλέον χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

– οι καταδικασμένοι επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικοί-ζαχαριαδικοί σύντροφοί μας εξορίστηκαν στη συνέχεια στη Σιβηρία και άλλοι έμειναν στα μπουντρούμια των χρουστσοφικών φυλακών Τασκένδης (Καλιανέσης, Βύσσιος, Φράγκος, Μακρής, κλπ.),

– 1956 απομόνωση-σύλληψη του εκλεγμένου Γραμματέα του ΚΚΕ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, γκανγκστερική απαγωγή και εκτόπισή του στο Μπόροβιτς και μετά το 1962 στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του ΔΣΕ (στο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ δε στέρησαν μόνο την ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα αλλά και το όνομά του, επιβάλλοντάς του βίαια το ψευδώνυμο «Νικολάι Νικολάεβιτς Νικολάε» και στα έγγραφά τους τον αποκαλούσαν «Αντικείμενο»),

– Εξαπόλυση μαζικού ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ πογκρόμ διώξεων δεκάδων χιλιάδων ανταρτών του ΔΣΕ, που κράτησε ολόκληρες δεκαετίες,

– εκδίωξη πολλών εκατοντάδων συντρόφων απ’ τα σχολεία, ζητώντας τους πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων υποταγής στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (20^ο Συνέδριο- «6^η Ολομέλεια») και αποκήρυξης των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ,

– μόνιμη καθιέρωση του επαίσχυντου ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων για τα παιδιά και εγγόνια των σταλινικών-ζαχαριαδικών για να σπουδάσουν στα ανώτερα και ανώτατα Ιδρύματα,

– εκδίωξη-απόλυση απ’ τη δουλειά των σταλινικών- ζαχαριαδικών,

– πρωτοφανής χαφιεδισμός και μόνιμη παρακολούθηση των ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και διαρκείς προσκλήσεις στην Ασφάλεια,

– νέες συλλήψεις, το Σεπτέμβρη του 1962, πολλών δεκάδων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και εξορία για πολλά χρόνια στη Σιβηρία, κρατώντας τους σε εξοντωτικές συνθήκες, (οι συλλήψεις και καταδίκες συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια και οι σύντροφοί μας εξορίστηκαν στη Σιβηρία). Ο ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΡΝΗΣ μας πληροφορεί ακόμα για σχέδιο μαζικής εξόντωσης χιλιάδων ζαχαριαδικών μεταφέροντάς τους στη Σιβηρία (έτρεξε ο ίδιος στο Ναζίμ Χικμέτ για βοήθεια που του κανόνισε ραντεβού με τον Πολεβόϊ), μεταφορά που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε: «έφτασε στ’ αυτιά μου η ζοφερή πληροφορία ότι εκεί στην Τασκέντη η Διεύθυνση Σιδηροδρόμων, με εντολή «άνωθεν», είχε καταστρώσει σχέδιο μαζικής αστραπιαίας μεταφοράς των «ζαχαριαδικών» με τους οικογένειές τους (ήταν πάνω από 7.000 ψυχές) στις απόκοσμες περιοχές της Σιβηρίας» (ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΡΝΗΣ: «ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΣ», σελ. 194, εκδ. «Καστανιώτη», Αθήνα 2011).

– οι εξοντωτικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ διώξεις οδήγησαν πολλούς συντρόφους μας σε πρόωρο θάνατο (Κώστας Ράφτης-Νεμέρτσικας, Γιώργος Μακρής, Παύλος Τομπουλίδης, κλπ.κλπ.),

– ο Κώστας Κυργιάννης-Λακαρέας, αντισυνταγματάρχης πολιτικός επίτροπος της 159 επίλεκτης ταξιαρχίας του Σουλίου, κλείστηκε, πέρα απ’ την πολύχρονη εξορία στη Σιβηρία, για χρόνια στο Ψυχιατρείο, απαιτώντας απ’ αυτόν να αποκηρύξει τους ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, φασιστική μέθοδος-πρακτική που δεν είχε επινοήσει ούτε ο Χιτλερικός Ναζι-φασισμός,

– αφαίρεση της ιδιότητας του πολιτικού πρόσφυγα σε πολλούς συντρόφους μας αντάρτες του ΔΣΕ,

– παραχώρηση ειδικών ταυτοτήτων, ώστε να μην μπορούν να απομακρυνθούν απ’ την πόλη της Τασκένδης,

– Ξυλοδαρμοί και βασανιστήρια,

– πολλοί σύντροφοι μας εξοντώθηκαν απ’ τις Φασιστικές χρουστσοφικές διώξεις («σοβιετικών» και ελλήνων), με κορυφαία περίπτωση τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ, τον Αύγουστο του 1973, του αγαπημένου μας καθοδηγητή και ήρωα του λαού μας ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ απ’ τη σοσιαλ-φασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ, μετά 17 χρόνια εξορίας, στο Σουργκούτ Σιβηρίας.

Έτσι την ίδια ιστορική περίοδο ζήσαμε και βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα υπαρκτό «παράδοξο», από πρώτη ματιά, αλλά εξηγήσιμο φαινόμενο: στην Ελλάδα οι αντιφασίστες και κομμουνιστές βασανίζονταν και κρατούνταν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του μοναρχοφασισμού, στην καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ και στις άλλες καπιταλιστικές Ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες, χιλιάδες αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ ζούσαν σε καθεστώς μόνιμης ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ τρομοκρατίας και αστυνομοκρατίας, ενώ πολλές δεκάδες βρίσκονταν εξόριστοι στη Σιβηρία και στους τόπους εξορίας των άλλων χωρών – φαινόμενο που αναπόφευκτα συνόδευε τη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού σε αυτές τις χώρες. Χαρακτηριστική από αυτή την άποψη είναι η απάντηση του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – τον καιρό της φασιστικής Χούντας στην Ελλάδα (πρώτη εβδομάδα του Οκτώβρη 1967) – στις απειλές του θρασύδειλου αρχιτραμπούκου της Τασκένδης Κ.ΤΣΟΛΑΚΗ («Κ»ΚΕ) όταν τον επισκέφτηκε στο Σουργκούτ: «δηλαδή έχουμε Παττακό στην Ελλάδα και Παττακό στην Τασκένδη;» (Κ.ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑΣ: «Μια λευκή σελίδα του ΚΚΕ», σελ. 152, εκδ. «Νικολαϊδη», Αθήνα 1986).

Αυτά είναι ελάχιστα απ’ τα μεγάλα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ που διέπραξαν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές,( «σοβιετικοί» και έλληνες), με ΠΡΩΤΟ και χειρότερο την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (πρωτοστατούντος του ρεβιζιονιστικού-σοσιαλδημοκρατικού πλέον χρουστσο-μπρεζνιεφικού ΚΚΣΕ) και τις άλλες Ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες, για τα οποία πρέπει να ΑΠΟΛΟΓΗΘΟΥΝ-ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ στην εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό οι σημερινοί ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, επειδή οι διορισμένοι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες στο νέο αστικό «Κ»ΚΕ (1956) και μετά το 1968 σε δυο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα («Κ»ΚΕ και «Κ»ΚΕεσ.) υπεράσπισαν επίσης μαχητικά χωρίς επιφυλάξεις και στήριξαν άμεσα δραστήρια την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση της περιόδου των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ και τώρα οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν στην ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του Σοσιαλισμού-κομμουνισμού των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, «θέλουν»(!) τάχα και πάλι «σοσιαλισμό»(!), εξαπατώντας τους κομμουνιστές, την εργατική τάξη, τη νεολαία και τον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό εμείς οι επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικοί-ζαχαριαδικοί αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ καλούμε τους σημερινούς ρεφορμιστές ηγέτες και των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) να ανοίξουν τους «ΦΑΚΕΛΟΥΣ», που υπάρχουν στα Αρχεία τους, των ΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ διώξεων των δεκάδων χιλιάδων ελλήνων κομμουνιστών στην καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού, και πρώτα απ’ όλα το «ΦΑΚΕΛΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ».

***

Ο Δ. Γόντικας στο βήμα της εκδήλωσης («Ρ», 1/11/2016, σελ. 12)

Το ακραία δημαγωγικό, ψηφοθηρικού χαρακτήρα, σύνθημα «ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΧΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ», πίσω και πάνω απ' το κεφάλι του σοσιαλδημοκράτη Γόντικα - προερχόμενο ακριβώς απ' τους αδίστακτους διώκτες των ανταρτών του ΔΣΕ - ξεπερνάει κάθε όριο προκλητικότητας. Εδώ η υποκρισία, ο κυνισμός και ο πρωτοφανής πολιτικός αμοραλισμός δεν γνωρίζουν όρια - δείγματα του πιο ακραίου αστικού εκφυλισμού των ντόπιων χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών, λακέδων του κεφαλαίου. «Ξέχασαν» πολύ γρήγορα ότι οι ίδιοι υπήρξαν οι εμπνευστές και καθοδηγητές των διώξεων (δηλ. οι Κολιγιαννο-Παρτσαλο-Φλωρακο-Τσολάκηδες, μαζί με τα αφεντικά τους της κλίκας των Χρουστσόφ - Μπρέζνιεφ). Αυτοί πρωτοστάτησαν στις φασιστικές διώξεις των δεκάδων χιλιάδων ανταρτών του ΔΣΕ, που οδήγησαν πολλούς επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικούς - ζαχαριαδικούς σε φυσική εξόντωση, με πρώτη και κορυφαία περίπτωση τη δολοφονία του Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

***

ΝΑ ΠΩΣ «ΤΙΜΗΣΑΝ» ΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ

Ας αναφερθούν εδώ μόνο δύο απ' τις πάμπολλες περιπτώσεις εξοντωτικών διώξεων που δεν προέρχονται από μαρτυρίες της φιλοζαχαριαδικής πλευράς, αλλά αντίθετα από την αντίπαλη αντιζαχαριαδική όχθη οι οποίες αφορούν την εξόντωση δύο αλύγιστων επαναστατών κομμουνιστών και μαχητικών αντιπάλων του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Η μία περίπτωση είναι εκείνη του συντρόφου ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΥΡΑ, ο οποίος, όπως μας πληροφορεί ο Δ. Βλαντάς, «σε μία συνέλευση μελών του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι, για την ανάλυση των αποφάσεων της περιβόητης "ολομέλειας" της ΚΕ του ΚΚΕ του Μάρτη 1956. Ο Γιώργος Λύρας είπε στον Παρτσαλίδη. "Εσύ μας πρόδωσες και τώρα πάλι θέλεις να είσαι ηγέτης μας. Υπήρξαν αστοί πολιτικοί και στρατιωτικοί παράγοντες, που μετά την αποτυχία τους αυτοχτόνησαν. Εσύ δεν έχεις τον ανδρισμό ούτε ν' αυτοχτονήσεις;" Αποτέλεσμα: ο Λύρας εξοντώθηκε.»(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΛΑΝΤΑΣ: «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ – ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΤΟΜΟΣ, ΙΟΥΝΗΣ 1976, Αθήνα, σελ. 111).

Ακολουθεί η μαρτυρία της Μ. Λαζαρίδου:

«Στις φυλακές της Ρουμανίας πέρασε τις τελευταίες μέρες του το 1959 ο Γεώργιος Λύρας, πληρώνοντας με την ζωή του τις διαφωνίες που είχε σχετικά με την γραμμή του ΚΚΕ. Ο Λύρας είχε έρθει, από την Ελλάδα, από την σκληρή παρανομία, στο Βουκουρέστι μετά το 1954. Τα χρόνια της παρανομίας είχαν υποσκάψει την υγεία του, ήταν άρρωστος, φυματικός. Είχε δική του γνώμη για την παράνομη δουλειά στην Ελλάδα, την οποία εξέθεσε στο ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και την υπερασπίστηκε με πολύ θάρρος, πράγμα που δεν άρεσε στην καθοδήγηση του Κόμματος. Τότε άρχισαν τα κομματικά και διοικητικά μέτρα εναντίον του, όπως και εναντίον του Σάκη Στρατή (δασκάλου Θεσσαλονικιού), που συμφωνούσε με τις γνώμες του Λύρα.

Στο Βουκουρέστι ο Γεώργιος Λύρας είχε γραφτεί φοιτητής στη Σχολή της Ιστορίας. Σε συνέλευση όλων των Ελλήνων φοιτητών, πολιτικών προσφύγων στη Ρουμανία, όπου έπρεπε να εκλέξουμε υπεύθυνο, εκλέχτηκε σχεδόν παμψηφεί ο Γεώργιος Λύρας τον οποίο εμείς οι φοιτητές προτείναμε, και όχι ο προταθείς από την καθοδήγηση του Συλλόγου των Πολιτικών Προσφύγων της Ρουμανίας. Αυτό όμως δεν άρεσε στην ΚΕ του ΚΚΕ, που ζήτησε την επέμβαση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας.

Έγινε καινούργια συνέλευση στην οποία παραβρέθηκε η Λύδια Λαζαρέσκου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Ρουμανίας, υπεύθυνη για τους Έλληνες. Η Λυδία Λαζαρέσκου μας τόνισε: «Με ποιο δικαίωμα ψηφίσατε άλλον και όχι αυτόν, που πρότεινε ο Πρόεδρος του Συλλόγου; Αν δεν συμμορφωθείτε στις προτάσεις μας θα πάρουμε διοικητικά μέτρα εναντίον σας». (Διοικητικά μέτρα σήμαιναν αποβολή από το Πανεπιστήμιο, στέρηση δικαιώματος για δουλειά, μέχρι φυλάκιση).

Όλο αυτό το διάστημα εγώ έγραφα τα όσα διαδραματίζονταν στη συνέλευση, χωρίς να πάρω το λόγο. Τότε ο προεδρεύων Τάκης Λειβαδάς (ψευδώνυμο Νικολάου), διορισμένος από την ΚΕ του ΚΚΕ Πρόεδρος του Συλλόγου των Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων της Ρουμανίας απευθύνθηκε σε μένα προσωπικά:

«Η συντρόφισσα Κοντογιώργη δεν παίρνει το λόγο, όμως κρατά σημειώσεις. Της ζητούμε να μιλήσει».

Τον κοίταξα στα μάτια και σιώπησα. Να μιλήσω ενάντια στο Λύρα δεν μπορούσα. Να τον υπερασπισθώ σήμαινε να χάσω τις σπουδές μου, ήμουν στον τελευταίο χρόνο, να μη βρω πουθενά δουλειά και να πεινάσουν τα ανήλικα παιδιά μου. Είχα τώρα εκτός από τον Ανταίο και το μικρό μου κοριτσάκι, που γεννήθηκε στο Βουκουρέστι. Χρειάστηκε τρομερή δύναμη για να κρατήσω αυτή τη στάση της σιωπής.

Η ΚΕ του ΚΚΕ ζήτησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας να πάρει μέτρα ενάντια στον Λύρα.

Τον Γεώργιο Λύρα τον απέβαλαν από τη Σχολή, του στέρησαν το δικαίωμα για δουλειά και τον φυλάκισαν. Μαζί του φυλακίστηκε και ο Σάκης Στρατής, καθένας σε ξεχωριστό κελί. Οι συνθήκες σ’ αυτές τις φυλακές ήταν απάνθρωπες. Οι φυλακισμένοι ήταν υποχρεωμένοι να στέκονται όρθιοι από τις 6 η ώρα το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ. Οι φύλακες από το παραθυράκι τους παρακολουθούσαν συνέχεια. Αν τολμούσαν να καθίσουν λίγο στο τσιμεντένιο τους κρεβάτι, για τιμωρία, τους έβαζαν γυμνούς σ’ ένα βαρέλι με καρφιά γύρω-γύρω. Τους υποχρέωναν να μένουν σ' αυτό το βαρέλι 24 ώρες. Το κατατσακισμένο κορμί δεν άντεχε να στέκεται όρθιο τόσες ώρες, λύγιζε. Τότε τα καρφιά χώνονταν στο κορμί και το βαρέλι γέμιζε αίματα. Σε ένα τέτοιο βαρέλι έβαλαν και τον φυματικό Λύρα.

Τον Λύρα 20 μέρες πριν από τον θάνατό του τον αποφυλάκισαν. Τον αποφυλάκισαν ετοιμοθάνατο, για να μην πεθάνει στη φυλακή. Στο νοσοκομείο, στο Ιάσιο, όπου πήγαν τον Λύρα, τον φύλαγε ένας Ρουμάνος αστυνομικός, που δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον επισκεφθεί.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Νίκος Ζαχαριάδης στο αρχηγείο της 6ης Μεραρχίας του ΔΣΕ - Μαρτυρία του σ. Νίκου Κυριακίδη (video)

Σχετικό άρθρο εδώ:
ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ - προσωπικές μαρτυρίες μ' αφορμή την επέτειο απ' τη γέννησή του

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαρτυρίες των Αχιλλέα Παπαϊωάννου και Βασίλη Καραγιάννη για τα δυο μεγάλα στραπάτσα του Χ. Φλωράκη στο ΔΣΕ

Μαρτυρία Αχιλλέα Παπαϊωάννου, ταξίαρχου του ΔΣΕ

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Δυο ηγέτες: Ιστορικός ηγέτης Ν. Ζαχαριάδης και «ιστορικός» ηγέτης Χ. Φλωράκης» του βιβλίου του Αχιλλέα Παπαϊωάννου, ταξίαρχου του ΔΣΕ, «Ποιος αυτοκτόνησε (δολοφόνησε) το Νίκο Ζαχαριάδη;», εκδόσεις Μπιμπλής. Σελ. 26-28

[…]

Διαβάσαμε και τα απομνημονεύματα του «ιστορικού» ηγέτη, Χαρίλαου Φλωράκη -του καπετάν Γιώτη. Τον είπαν και εξακολουθούν να τον λένε μερικοί δημοσιογράφοι «ιστορικό» ηγέτη του ΚΚΕ. Περιμέναμε να γράψει μόνο δυο τρεις σειρές: Τι έγινε η περίφημη Μεραρχία της Ρούμελης του ΔΣΕ της οποίας ήταν διοικητής, για να μην πούμε ολόκληρο το αρχηγείο του ΔΣΕ Νότιας Ελλάδας; Θα διηγηθώ μια άγνωστη ιστορία για να μάθουν, να καταλάβουν οι αναγνώστες πολλά πράγματα απ’ όσα παρέλειψε να αναφέρει στο βιβλίο του.

Την 30η Αυγούστου 1949, εγώ τότε ως ταξίαρχος –διοικητής της 103 Ταξιαρχίας του ΔΣΕ, όταν υποχώρησα με την ταξιαρχία μου μετά την ήττα του στο Γράμμο σε αλβανικό έδαφος, εκεί στη δημοσιά από Ερσέκα-Κορυτσά, πήρα μια γραπτή διαταγή, από τον τότε «υπουργό» στρατιωτικών Δημήτριο Βλαντά της «προσωρινής Κυβέρνησης Παρτσαλίδη».

«σ. Αχιλλέα, θέλω να συγκροτήσεις ένα επίλεκτο τάγμα της Ταξιαρχίας σου -εθελοντών- και να καταλάβεις τις κορφές 2520, Κιάφα, Μούκα Πέτρα και Γκίντζοβα του Γράμμου. Περιμένουμε τον καπετάν Γιώτη με τη Μεραρχία του, ο οποίος βρίσκεται σε πορεία από τη Ρούμελη-Θεσσαλία και όπου νάνε θα φτάσει, να ανοίξεις δίοδο να περάσει, να τον περιμένεις, να τον υποδεχθείς...».

Ζουν αρκετοί από την τότε 103 Ταξιαρχία του ΔΣΕ και θα θυμούνται που τους συγκέντρωσα σ’ ένα αλβανικό χωράφι για να επιλέξω τους εθελοντές του τμήματος αυτού.

Ναι, πήγαμε να ανακαταλάβουμε εκείνα τα υψώματα «αυγό», 2520, την Κιάφα, Πέτρα Μούκα και Γκίζντοβα, από την πλευρά της Αλβανίας. Όμως δεν ξέρω πως με φώτισε ο θεός και δεν έκανα την έφοδο. Θυμάμαι είχαμε αναρριχηθεί με τι τμήμα αυτό (Τάγμα) στα 30 μέτρα από τις πιο πάνω κορυφές και με το πρόσταγμα μου έτοιμοι για έφοδο θα εξορμούσαμε.. Κοντά μου είχα τον ταγματάρχη δ/τη του Τάγματος αυτού, Αχιλλέα Παππά, μαζί με τον ΠΕ του Τάγματος Γιαννάδη Θωμά (ο Θωμάς ζει, πρέπει να θυμάται). Ζει και θυμάται ο τότε δ/της λόχου του τμήματος αυτού Βαγγέλης Ευαγγελίδης.

«Πίσω μαρς!», διατάζω τον Παππά. Κι ο φίλος μου ο μακαρίτης ο Παππάς μου είπε μια φράση που δεν μπορώ να την ξεχάσω: «Σύντροφε Ταξίαρχε, είναι μια από τις πιο σοφές διαταγές που έχω πάρει από σένα, γιατί όπως βλέπεις το πανηγύρι έχει τελειώσει...», «Παππά, άφησέ τα αυτά και πάμε πίσω», του απαντώ. Με αγκάλιασε ο Παππάς, έτσι όπως είμαστε μπρούμυτα ξαπλωμένοι με φίλησε στο μάγουλο, γιατί αν η έφοδος γινόταν θα ήταν «αυτοκτονία», μια αλόγιστη θυσία, ένα έγκλημα. Πλησίασε στο αυτί και μου είπε: «Πού θα πας όμως από τον Βλαντά; Το ξέρεις τι σε περιμένει;». Είχα την πικρή πείρα και μιας άλλης τέτοιας διαταγής, κάποιου άλλου διοικητή μου, να ανακαταλάβω τη μυτερή κορφή της «Αμμούδας» κατά την π,απιχειρήσεων «Κορωνίς» -Αύγουστος 1948-. Πειθάρχησα, έκανα την έφοδο με αποτέλεσμα να γυρίσω πίσω αποδεκατισμένος... (Θα θυμάται ασφαλώς ο Χείμαρρος...).

Πολύ αργότερα στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ στη Ρουμανία, το 1951, πλησίασα σε ένα διάλλειμα τον Βλαντά, τότε μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο κοντινούς συνεργάτες του Ζαχαριάδη.

«Σύντροφε Βλαντά, του λέω, δεν εκτέλεσα τη διαταγή σου εκεί στο αλβανικό έδαφος σχετικά με το 2525 κλπ. για να περάσει ο καπετάν Γιώτης. Τι συνέβη και δε με κάλεσες σε απολογία;» (Και τί μου ήρθε να πάω να του το θυμίσω;).

«Άστα σύντροφε, μην τα σκαλίζεις αυτά γιατί βρωμάν... Ο στρατηγός μας αυτός έφτασε στην Αλβανία χωρίς στρατά... Έφερε μαζί του μόλις 100-150 του Επιτελείου του και της προσωπικής του φρουράς, πέρασε από τον Καλαμά της Ηπείρου, οι υπόλοιποι, Ταξιαρχίες, Τάγματα και Λόχοι δεν έφτασαν ποτέ στην Αλβανία, χάθηκαν ως εμπροσθοφυλακή, οπισθοφύλακες και πλαγιοφύλακες για να φτάσει σώος ο μασκαράς από την Ρούμελη μέχρι την Αλβανία». Αυτά είναι λόγια του Βλαντά, δεν είναι δικά μου.

Μαρτυρία Βασίλη Καραγιάννη, ταγματάρχη του ΔΣΕ

«Προσωπικά δεν είχα και δεν έχω τέτοια ικανότητα να κρίνω ή να κατηγορήσω έναν Στάλιν, που αποδείχτηκε πως ήταν ένας πολύ Μεγάλος Ανδρας, που καθοδήγησε και διοίκησε ένα Μεγάλο Στρατό και τα έβγαλε πέρα παλικαρίσια και όχι όπως ο Χαρίλαος Φλωράκης-Γιώτης. Του τελευταίου του εμπιστεύτηκε μια μεραρχία ο ΔΣΕ και τη διέλυσε μέσα σε δυο, σχεδόν, μήνες και ήρθε στα Πεύκα της Σαμαρίνας με μια Διμοιρία. Είναι έτσι, Γιώτη, ή όχι; Λέει ψέματα ο Καραγιάννης; Σου τα λέω από τώρα για να σε προετοιμάσω. Για να μην μου κάνεις τον πολύ «φορτσάτο» και τον μεγάλο καθοδηγητή. Τώρα ποιος είμαι εγώ που θα στα πω; Είμαι ο Επίτροπος του Κώστα Παλαιολόγου και ήμασταν μαζί όλη μέρα στο παρατηρητήριο. Εσύ, εγώ, ο Παλαιολόγου… Κάτω από το Μπογδάνι απέναντι απ’ το Ζεκύρι της Φούρκας στις 15 Ιουνίου 1949. Είναι έτσι, Γιώτη, ή μήπως λέω ψέματα και θέλω να σε συκοφαντήσω; Ετσι είναι, Χαρίση Σδράβο; Είναι έτσι, Κώτσο Παλαιολόγο; Είναι έτσι, Κώστα Βαταβάλη, από τα Ζαγόρια, που ήσουν Επιτελάρχης στην Ταξιαρχίας μας;» (σελ.36)

«Εγραψα αυτά τα λίγα για το Στάλιν που είναι μερικές από τις «ευθύνες» που του καταλογίζουν: Πρώτα-πρώτα ο παλιάτσος της Σοβιετικής Ενωσης ο Νικήτας Χρουτσώφ και ύστερα οι δικές μας οι «κοπριές» τύπου Κολιγιάννη, Φλωράκη, Λουλέ, Μπαρτζιώτα κ.λπ. Φυσικά, θα ρωτηθεί ο αναγνώστης: Τι διάολο βρε Καραγιάννη, αυτά γράφεις για την ηγεσία; Με συγχωρείτε, αλλά αυτά ξέρω, αυτά γράφω. Πιο κάτω, θα δείτε και… χειρότερα. Οποιος θέλει και έχει ακόμα αμφιβολίες, ας πάρει έναν απ’ αυτούς, να μου τον φέρει εδώ μπροστά μου, να καθίσουμε σταυροπόδι και να κουβεντιάσουμε. Το Φλωράκη και τον Κολιγιάννη είδα με τα μάτια μου διαλυμένους. Αυτοί δεν είδαν εμένα στην κατάσταση αυτή. Ούτε τη μονάδα που διοικούσαμε με τον Κώστα Παλαιολόγο. Είναι έτσι, Χαρίση Σδράβο; Είναι έτσι, Παχή Γιάννη; Είναι έτσι, Ελληνα; Είναι έτσι, Χαρίλαε Φλωράκη; Γράφω και ρωτάω αυτούς, που, μαζί, είδαμε τα χάλια του. Μη σας κακοφαίνεται Φλωράκη-Μπαρζιώτα. Δεν σας είπα εγώ να ξεφτελιστείτε για ένα κομμάτι ψωμί και γίνατε πράκτορες των Ρώσων ή μάλλον του Χρουτσώφ και του Μπρέζνιεφ. Φυσικά θα μου πείτε: Ενας-ένας και όλοι μαζί, εμείς πηγαίναμε για δόξα. Αυτό είναι σωστό. Τότε, γιατί δεν την παίρνατε αυτή την έρμη δόξα με τα δικά σας κότσια και ψάχνατε να σας τη δώσουν άλλοι; Ετσι, κάπως, είναι, στρατηγέ της Θεσσαλίας, αγαπητέ Χαρίλαε Φλωράκη. Τα χάλια σου τα είδα στα Πεύκα της Σαμαρίνας. Ηρθες μ’ ένα παληομούλαρο και με μια διμοιρία αντάρτες. Ολόκληρος στρατηγός! Κρίμα τις μπότες που φορούσες» (σελ.42-43).

«Ηρθε, λοιπόν, ο καπετάν-Γιώτης, ο «μεγάλος» στρατηγός της Θεσσαλίας, με μια, μόνο, διμοιρία. Όταν γύρισα στο σταθμό, με σύστησε ο Παλαιολόγος, πρώτα με το Φλωράκη, μετά με τον Επίτροπο. Ρωτάω, που είναι τα τμήματά σας; Απάντηση, όμως, δεν πήρα. Με πήρε, βέβαια, ο Παλαιολόγος πιο πέρα για να εξηγήσει. Και μου εξήγησε! Μετά το Καρπενήσι, ξεκίνησε (ο Φλωράκης) για το Γράμμο και διαλύθηκε στο δρόμο. Αυτή ήταν η τραγωδία του σημερινού γενικού γραμματέα του Κόμματος, αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες. Από το Καρπενήσι μέχρι τη Σαμαρίνα… Δεν πιστεύω, Χαρίλαε, να σε αδικώ» (σελ196).

«Εγραψα για τους Κολιγιάννη-Φλωράκη. Είπα ότι δεν τους αναγνωρίζω σαν στρατηγούς. Ο Φλωράκης ήρθε, προς το Γράμμο, με τριάντα άτομα. Τόσους έχει και δεκανέας. Πώς να τον πω, λοιπόν; Μπαίνει το ερώτημα: Είχε ανάγκη το ΚΚΕ από δυο χρεοκοπημένους στρατηγούς; Δεν είχε άλλους λεβέντες, νεολαίους ή παλιούς δοκιμασμένους; Ασφαλώς, ναι» (σελ.197-198)

Βασίλης Χρ. Καραγιάννης: «Στα στενά μονοπάτια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας…», Γιάννινα 1987 (μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ ήρθε δυο φορές παράνομα στην Ελλάδα με άλλους συντρόφους για κομματική δουλειά (1950 και 1954), χωρίς να συλληφθεί).

Οι μαρτυρίες των Α. Παπαϊωάννου και Β. Καραγιάννη που ανταποκρίνονται στα ιστορικά γεγονότα δεν διαψεύστηκαν ποτέ ούτε απ’ τον αποστάτη Φλωράκη ούτε απ’ την σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ. Και δεν μπορούν βέβαια να διαψευσθούν, επειδή ανταποκρίνονται στην αλήθεια των ιστορικών γεγονότων. Τα «στραπάτσα» του Χ. Φλωράκη στο ΔΣΕ – και μάλιστα δυο φορές – τα γνωρίζουν πολλοί απ’ τους επιζώντες ακόμα μαχητές του ΔΣΕ.

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 235 1-15 Οκτώβρη 2006

Διαβάστε Περισσότερα »

28η συνάντηση ανταρτών του ΔΣΕ στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας

Από παλιότερη παρέμβαση της Κίνησης

Την Κυριακή 26 Ιούνη θα πραγματοποιηθεί στο Άγιο Νικόλαο Νάουσας η 28η Πανελλήνια Συνάντηση των ανταρτών του ΔΣΕ.

Στη συνάντηση συμμετέχει και παρεμβαίνει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Δήμος (1927-2005)

Στα τέλη Μάη του 2005 «έφυγε» για πάντα από κοντά μας ο μαχητής αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) Κώστας Δήμος. Ενταφιάστηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Ο Κώστας Δήμος γεννήθηκε το 1927 στην Καλλονή Γρεβενών. Κατάγονταν από αγροτική επαναστατική οικογένεια και κατά τη διάρκεια της κατοχής οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και πήρε μέρος στην αντίσταση κατά των φασιστών κατακτητών.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας όταν είχε αρχίσει η μοναρχοφασιστική τρομοκρατία σε βάρος των αντιφασιστών και των κομμουνιστών ακολούθησε το κάλεσμα του ΚΚΕ, βγήκε στο βουνό και απ’ τις γραμμές του ένδοξου ΔΣΕ πολεμήσει τον ντόπιο μοναρχοφασισμό και τα αφεντικά του αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές.

Έδρασε κυρίως απ’ τις γραμμές της 159 επίλεκτης Ταξιαρχίας του Σουλίου και πήρε μέρος σε πολλές μάχες, όπως Παραμυθιάς, Βελανιδιάς, Αγνάντων, Λιβιάχοβου, κλπ. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ανήκε και έδρασε σε διμοιρία ελεύθερων σκοπευτών, με διμοιρίτη το Γιώργο Βλάχο, μαζί με τους Αποστόλη Κατσίφα, Μίχο, Μήτσο Μπακάλη, Κώστα Νάτσικα, Τάκη Γκούνη, Γιάννη Καλτσή, Βασίλη Γκεσούλη, Γιώργου Μπουκουβάλα, Κώστα Πάσχο, Κώστα Γιάννο, Παπαχρίστο, Στέλλα, Μαρία, κλπ.

Τελείωσε τη Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ και ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ μαζί με χιλιάδες άλλους αντάρτες μαχητές έφτασε στη φιλόξενη Τασκένδη, πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν της Σοβιετικής Ένωσης. Εκεί δούλεψε στις οικοδομές και παντρεύτηκε τη συντρόφισσά του στη ζωή και την πάλη Όλγα, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: Πόπη, Μαρία και Χρήστο, που πρόωρα έχασε τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα, βυθίζοντας όλη την οικογένεια σε βαρύ πένθος.

Ύστερα από 35 χρόνια αναγκαστικής προσφυγιάς επέστρεψε μαζί με την οικογένειά του το 1975 στην πατρίδα, όπου εργάστηκε ως την συνταξιοδότησή του.

Ήταν τακτικός αναγνώστης και συνδρομητής της «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ».

Η συντρόφισσά του στη ζωή και την πάλη Όλγα προσφέρει στη μνήμη του 20 στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» ευρώ. Επίσης στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» προσφέρει 15 ευρώ ο συμπολεμιστής, συναγωνιστής και φίλος του Κώστας Νάτσικας.

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 213 1-15 Οχτώβρη 2005

Διαβάστε Περισσότερα »

70 χρόνια από τη μάχη του Λιτόχωρου και την έναρξη της ένοπλης πάλης κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη

Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας
70 χρόνια από τη μάχη του Λιτόχωρου και την έναρξη της ένοπλης πάλης κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΛΙΤΟΧΩΡΟΥ
30-31 Μάρτη 1946

Άνοιξη του 1946. Ένας και παραπάνω χρόνος πέρασε από τότε που ο ΕΛΑΣ και ο Λαός μας διώξαν τους Γερμανούς καταχτητές. Μα η Ελλάδα δεν αναπνέει ελεύθερα. Καινούριοι κατακτητές πατούν το ιερό χώμα της. Ο μοναρχοφασισμός που με τη βοήθεια των όπλων τους άρπαξε την εξουσία απ’ τα χέρια του Ελληνικού λαού οργιάζει. Συλλαμβάνει, φυλακίζει, δολοφονεί τους αγωνιστές της Εθνικής αντίστασης τους ελασίτες. Για να δικαιώσει τα εγκλήματα του και να νομιμοποιήσει το καθεστώς που επέβαλε στην Ελλάδα ο αγγλοαμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ο μοναρχοφασισμός ετοιμάζεται να κάνει τις «εκλογές» της 31 Μάρτη. Το όργιο κορυφώνεται.

Λίγοι ελασίτες που ξέφυγαν το μαχαίρι των μοναρχοφασιστών τραμπούκων είναι κρυμμένοι στον Όλυμπο. Οι περισσότεροι τους είναι απ’ το Λιτόχωρο. Για αρχηγούς τους έχουν τον αξέχαστο ήρωα καπετάν Τζαβέλλα (Παππού), το Φωτεινό, τον Ανδρεάδη, τους ίδιους Λαϊκούς αγωνιστές που τους οδήγησαν στις δοξασμένες μάχες εναντία στους Γερμανούς. Με πόνο και αγανάκτηση πληροφορούνται για το δολοφονικό όργιο των μοναρχοφασιστών σε βάρος του δημοκρατικού λαού, που με το πιστόλι στον κρόταφο θα τον οδηγήσουν σε λίγες μέρες στις κάλπες για να ψηφίσει το μοναρχοφασισμό!

Στις 26 του Μάρτη σε μια σπηλιά οι καταδιωκόμενοι αγωνιστές του Ολύμπου υποδέχονται με συγκινητικές εκδηλώσεις τους παληούς ηγέτες Πάνο, Υψηλάντη κλπ. Όλοι μαζί αποφασίζουν πως από δω και πέρα πρέπει να υπερασπίσουν τη ζωή τους και τη ζωή του δημοκρατικού λαού πιο ενεργητικά.

Οι λίγοι εκείνοι καταδιωκόμενοι αγωνιστές αποφάσισαν να γίνει μια ένοπλη ενέργεια που θα είχε την έννοια της προειδοποίησης προς το μοναρχοφασισμό από μέρους του Λαού. Η ενέργεια αυτή θα σήμανε: αν ο μοναρχοφασισμός δεν θελήσει να αναγνωρίσει τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού και συνεχίσει τα εγκλήματά του, τότε ο Λαός θα επιβάλει τη θέλησή του μόνος του, με τη δύναμή του όπως έκανε και στη γερμανική κατοχή.

Στόχος της ένοπλης ενέργειας διαλέχτηκε το Λιτόχωρο όπου οι τρομοκράτες και χωροφύλακες έχουν σακατέψει το λαό με τα βασανιστήρια και πολλούς αγωνιστές έχουν δολοφονήσει.

«Παιδια, φτάνει πιά, ναμαστε κρυμμένοι στις σπηλιές σαν αφορεσμένοι. Πρέπει να βγούμε και να τιμωρήσουμε τους δολοφόνους του Λαού μας. Σκλάβοι δε θα ζήσουμε. Λεύτεροι θα πεθάνουμε …»! Τα λόγια του καπετάν Τζαβέλλα σκορπούν ρίγη συγκίνησης στα βασανισμένα παλληκάρια.

Νυχτα 30-31 του Μάρτη. Οι 33 Λαϊκοί αγωνιστές γλιστρούν μες’ το Λιτόχωρο. Το Λιτόχωρο σειέται απ’ τα πυρά. «Βροντάει ο Όλυμπος…»

Οι άνανδροι δολοφόνοι των άοπλων γυναικόπαιδων πληρώνουν με τη ζωή τους τα εγκλήματα τους. Ο εχθρός άφησε στο πεδίο της μάχης 23 νεκρούς. Στα χέρια των Λαϊκών εκδικητών περιήλθαν 4 αιχμάλωτοι και τα πρώτα λάφυρα της ένοπλης πάλης του Λαού μας: 4 αυτόματα, 7 ντουφέκια, πολλά πυρομαχικά.

Ο Μοναρχοφασισμός δεν άκουσε την προειδοποίηση του Λαού.

Σήμερα, ενάμισυ χρόνο αργότερα, οι 33 λαϊκοί εκδικητές του Λιτόχωρου έγιναν δεκάδες χιλιάδες και δεν θ’ αργήσει η μέρα που η χιλιάκριβη η λευτεριά θα θρονιαστεί οριστικά σ’ αυτή τη μαρτυρική γωνιά της γης που λέγεται Ελλάδα.

«ΕΞΟΡΜΗΣΗ» 28/10/1947

ΕΤΣΙ ΑΡΧΙΣΕ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΕΝΟΠΛΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ

«Όχι τα κλαριά να μας κάψεις, όχι τα δέντρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μόνο πέτρα πάνω στην πέτρα να μη μείνει εμείς δεν προσκυνούμε… μόνο ένας Έλληνας να μείνει πάλι θα πολεμάμε. Και μη ελπίζεις τη γη τούτη θα την κάνεις δική σου»

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Πάνω σε τούτη την αδούλωτη γη που λέγεται Ελλάδα ο ίδιος ο λαός μένει πάντα. Έτσι πολέμησε η γενιά του Κολοκοτρώνη τους Μπραϊμηδες και τους προσκυνημένους. Έτσι πολέμησαν οι Ελασίτες του 40-44 τους χιτλερικούς κατακτητές. Έτσι απάντησε η ηρωική γενιά του Λιτόχωρου στους ιμπραϊμηδες της αμερικάνικης κατοχής.

***

Άνοιξη του 1946. Η ματωμένη βία της αγγλικής κατοχής μεσουρανεί. Στο Λιτόχωρο απαγορεύεται η κυκλοφορία μετά το σούρουπο. Σε κάθε γωνιά στήνουν καρτέρι οι χίτες. Κάθε λίγο γίνονται μπλόκα, έρευνες και συλλήψεις. Τον Γιάννη τον Κάλιο τον σακάτεψαν. Έμεινε 3 μήνες στο κρεβάτι και τώρα γυρνά με δεκανίκια. Τον Γιάννη Τσιτσιρίκο τον κρεμάσαν από τα πόδια, τον βασανίσαν και τον πυροβολούσαν από κοντά και το μπαρούτι έκαιγε τις σάρκες του. Το Γιώργη Παπαθανάση τον σκοτώσαν με τον βούρδουλα και τη φάλαγγα και έπειτα είπαν πως αυτοκτόνησε. Και ποιους να ιστορήσει κανείς; Το Βασίλη Σιούλα, το Νίκο Ματαπά, το Φούντο, τον Τηλέγραφο Διονύση, το γυιό του σκοτωμένου Θανάση, το γυιό του Τζαβέλλα;

Πολλοί απ’ αυτούς πήραν τα βουνά για να σωθούνε. 25 φύγαν από τότε. Πήγαν και βρήκαν τον Τζαβέλλα, τον ηρωικό παππού του ΕΛΑΣ, τον Ανδρεάδη, τον Φωτεινό και άλλους, που δεν μπόρεσαν μετά τη Βάρκιζα ούτε στο σπίτι τους να πάνε.

Παραμονές εκλογών στις 31 του Μάρτη. Η τρομοκρατία δυναμώνει πιο πολύ. Οι χίτες κάνουν προγραφές. Την άλλη μέρα από τις εκλογές θα «βάζαν μαχαίρι», όπως λέγαν σε 14 δημοκρατικούς πολίτες. Σαν το μάθαν φύγαν κι’ απ’ αυτούς 7 στο βουνό. Που θα κατέληγε αυτή η ιστορία: έπρεπε να διαλέξουν ή τις αλυσίδες ή τ’ άρματα. Διάλεξαν και πάλι τ’ άρματα. Γιατί μια ήταν η επίκληση των μαρτύρων. Μια η κραυγή των 15000 φυλακισμένων τότε αγωνιστών του ΕΛΑΣ. Μια η προσταγή του λαού: Χτυπάτε.

Η απόφαση πάρθηκε. Το σχέδιο είχε καταστρωθεί. Μαζεύτηκαν οι 33 έξω από το Λιτόχωρο εκεί στην Άγια Παρασκευή. Ήταν νύχτα της 30 του Μάρτη. Μια διμοιρία στρατού ήρθε να ενισχύσει τη φρουρά. Στο σπίτι του Παράσχου έμενε το αποσπάσιμα από 20 χωροφύλακες. Στην αστυνομία μέναν άλλοι 20. Και η διμοιρία μοιράστηκε στα δυο αυτά σπίτια. Ο υπομοίραρχος Ντίκας μαζί με τους χίτες μπήκαν σ’ ένα σπίτι και συσκεπτόταν για το πώς θα αναγκάσουν το λαό να ψηφίσει την άλλη μέρα.

Οι αποστολές από τον Τζάνο δοθήκαν με ακρίβεια. Βγάλαν όλοι τα παπούτσια τους για να πετύχουν καλύτερα τον αιφνηδιασμό. Δυό πήγαν να κόψουν τις τηλεφωνικές γραμμές. Τρεις αυτοματιστές θα χτυπούσαν τη σύσκεψη των Χιτών. 7 μέναν εφεδρεία στη Διοίκηση και οι υπόλοιποι χωρισμένοι σε δυό ομάδες θα κύκλωναν τον σταθμό χωρ/κής και το σπίτι του Παράσχου. Το σύνθημα της γενικής επίθεσης θα τόδιναν οι αυτοματιστές. Πέρασαν κοντά από τις ενέδρες, αθόρυβα, κυκλωσαν τους στόχους και περίμεναν το σύνθημα. Τα μεσάνυχτα ακούστηκαν οι πρώτες μπαταριές. Χτυπηθήκαν με το περίπολο που πήγε και τρύπωσε σ’ ένα σπίτι. Ο σταθμός χωρ/κής αφού σκοτώθηκε ο σκοπός, με την πρώτη χειροβομβίδα καταλαμβάνεται εξ’ εφόδου. 4 χωροφύλακες αιχμαλωτίζονται. Αρκετοί σκοτώνονται και τραυματίζονται, οι άλλοι από την πίσω πόρτα φεύγουν. Τα όπλα των πρωτοπόρων της λευτεριάς παθαίνουν αφλογιστία. Σκουριασμένες και νότιες είναι οι σφαίρες τους. Στο σπίτι του Παράσχου ή μάχη λυσσομανά. Απότομα σταματούν τα πυρά και ο Ανδρεάδης φωνάζει.

- Διακόπτουμε για 5 λεπτά τα πυρά για να σας πούμε να παραδοθείτε. Είστε και σεις παιδιά του λαού, αλλοιώς θα βάλλουμε φωτιά στο σπίτι και τη φωτιά δεν μπορούμε να τη σταματήσουμε. Οι χωροφύλακες απαντούσαν από μέσα με πυρά, βρισιές και κοροϊδίες. Μα ο Ανδρεάδης επέμενε κάθε τόσο να τους ειδοποιεί. Κι’ αυτοί απαντούσαν πάντα όπως πρώτα. Ρίξαν στο τέλος 3 φιάλες πετρέλαιο μα το σπίτι δεν παίρνει φωτιά. Τότε ο Ανδρεάδης κάτω από βροχή πυρών μαζεύει ξηρά κλαδιά και φτάνει στην πόρτα. Δίνει φωτιά στο σπίτι ενώ σκάγαν οι χειροβομβίδες γύρω του.

Η φωτιά σε λίγο έπιασε για καλά. Η σκάλα του δευτέρου πατώματος άναψε κι’ αυτή. Και σαν άρχισε η φωτιά να προχωρά στο επάνω πάτωμα και ο καπνός να τους πνίγει, έβαλαν τις φωνές:

- Είμαστε και μείς παιδιά του λαού, σώστε μας. Ήταν όμως αργά πιά. Όσοι πηδούσαν από τα παράθυρα μέσα στις φωτιές σκοτώνονταν και καίγονταν. Τα πυρά είχαν σχεδόν σταματήσει. Μόνο ένας εγκληματίας έβαζε ως τη στιγμή που οι φλόγες τον κυκλώσαν και κάηκε. Από το απόσπασμα αυτό μόνο ένας γλύτωσε για να πάει τα μαντάτα της καταστροφής στην Κατερίνη. 7 αγγλικά όπλα, 2 τόμιγκαν, 1 στεν, 1 τόμσον, πολλά πυρομαχικά και το αρχείο της αστυνομίας ήταν τα πρώτα λάφυρα του νέου αντάρτικου.

Έτσι άρχισε η νέα ένοπλη εξέγερση του ελληνικού λαού.

«ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ» 16/3/1949

---

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΔΣ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΛΙΤΟΧΩΡΟΥ

(30 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ 1946)

Δημοσιεύουμε τα ονόματα των μαχητών και στελεχών του ΔΣ που πήραν μέρος στην πρώτη μάχη του Λιτόχωρου στις 30 του Μάρτη 1946. Όπως δημοσιέψαμε σε άλλη μας έκδοση όλοι οι αγωνιστές αυτοί, με διάταγμα της ΠΔ Κυβέρνησης παίρνουν μετάλλια ανδρείας.

Προηγούνται τα ονόματα των τιμημένων νεκρών που πήραν μέρος στην πρώτη μάχη της νέας έντολης εξέγερσης του λαού μας.

Καπετάνιος Ευρυπίδης, Μτλωνάς Βαγγέλης, Παλάσκας Παναγιώτης, Παλάσκας Χρήστος, Τσιτσιλικας Δημήτριος, Κουφός Νικόλαος, Φούντος Νικόλαος, Φτίκας Θανάσης, Μπορνοβόλιας Δημήτριος, Πατσας Γρηγόριος, Γκέκας Νικόλαος, Τσακνής Γιώργος, Γρούνας Γεώργιος, Καζαμίας Ευάγγελος, Γκουωός Σταύρος, Γκούνος Νίκος, Νούλας Νίκος, Γκιμπης Ηλίας, Γκέκας Δημήτριος, Αλεξίου Κώστας, Αντωνίου Νίκος.

***

Τα ονόματα που ακολουθούν είναι των μαχητών και αξιωματικών που υπηρετούν σήμερα στις γραμμές του ΔΣΕ.

Ρόσιος Αλέκος, Σαρρής Μιχάλης, Κουκοτάσος Γ., Τσιτσιρίκος Γιάννης, Καστάνης Γιάννης, Ελευθερίου Γεώργιος, Ντούμτσιος Ζήνων, Τσιουκανάρας Κώστας, Παπαγεωργίου Θανάσης, Παπαθανασίου Θανάσης, Σούλας Βασίλης, Βρέτας Κώστας, Ζιάκας Γεωργιος, Παλάσκας Κώστας, Παπαγεωργίου Βασίλης, Πάτσας Νικόλαος, Σιαμήτρας Γιάννης, Σιαμήτρας Γιώργης, Παλιούρας Γεώργιος, Κουφός Λευτέρης, Τσακνής Κώστας, Δαδούλης Γρηγόρης, Γκαβοδήμος Βασίλης, Ανδρέας Κώστας, Νίκας Γιάννης, Τηλέγραφος Διονύσης, Ζαχουδάκης Κώστας, Παπανικολάου Βασίλης, Κυριάκος Δημήτρης.

«ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ» 11/4/1949

Διαβάστε Περισσότερα »