Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Ναζίμ Χικμέτ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
Μας παίρνουν τα φτερά τ' αεροπλάνου-
Πίσω η Πράγα -μπρος η Βουδαπέστη.
Νάσαι πουλί ή σύννεφο -γιατί όχι ...;
Εξαίσιο πράμα είναι, δίχως άλλο.
Μα εμέ η χαρά μου -άνθρωπος που είμαι
Και αγαπώ της γης με τέτοια αγάπη
Που άλλη δυνατότερη δεν είναι.
Ίσως γιατί, κάθε φορά που φεύγω
Κ' είτ', ακουμπώ στην κουπαστή του πλοίου
Ή σ' αεροπλάνο σκύβω φιλιστρίνι
Κι όλο και ξεμακραίνω από τη γη μου-
Ίδια μια θλίψη πάντα με τυλίγει
Σαν κείνο το πρωί -θυμάσαι αγάπη; ...-
Κει στη Σταμπούλ, που στο μικρό σου χέρι
Εγλίστρ' απ' το δικό μου, μπρος στην πόρτα...
Μια ελληνοπούλα τώρα μ' αγκαλιάζει.
Σαν τρυφερό ελιοκλώναρο τα χέρια
έχουν τυλίξει γύρω το λαιμό μου
και με κοιτάει στα μάτια και ρωτάει:
"Μπάρμπα, πότε θα γίνει στην Ελλάδα
και στα δικά σας μέρη, στην Τουρκία
αυτό που γίνεται στην Ουγγαρία;
Πότε θα 'ρθει η σειρά μας, τα παιδάκια
να προσκαλέσουμε της Ουγγαρίας
να δουν και τη δικιά μας την πατρίδα;"
Πότε λοιπόν;... Τ' ακούς ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ,
πως τα παιδιά μας ανυπομονούνε
και δεν κρατιούνται; Πρέπει να βιαστούμε.

(Απόσπασμα απ' το ποίημα "Ταξίδι στην Ουγγαρία". Δημοσιεύτηκε στη "Λιτερατούρναγια Γκαζέτα" της 30.5.53)
Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002.

Δεν υπάρχουν σχόλια: