ΜΗΝΑΣ ΠΕΤΡΟΥ

Στις 13 Ιούνη 2015 «έφυγε» από τη ζωή μια απ’ τις πιο ευγενικές και καλοσυνάτες επαναστατικές μορφές, ο αγαπημένος μας σύντροφος ΜΗΝΑΣ ΠΕΤΡΟΥ, ένας απ’ τους τελευταίους της μεγάλης στρατιάς των χιλιάδων επαναστατών κομμουνιστών, ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, Σταλινικών-Ζαχαριαδικών που κράτησαν πάντα ψηλά την κόκκινη σημαία της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, υπερασπίζοντας μέχρι το τέλος μαχητικά και με συνέπεια την επαναστατική μαρξιστική-λενινιστική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Ο σύντροφος ΜΗΝΑΣ ΠΕΤΡΟΥ γεννήθηκε στις 7/9/1926 στο χωριό Καλή του Ν. Πέλλας από πρόσφυγες γονείς που είχαν έρθει εκεί από την Ανατολική Θράκη. Από τα εφηβικά του χρόνια επηρεάζεται από τις προοδευτικές και κομμουνιστικές ιδέες και με παρότρυνση του δασκάλου του οργανώνεται πρώτα στην ΕΠΟΝ και στη συνέχεια στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ακολουθώντας την επαναστατική γραμμή του ιστορικού γράμματος του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, κατατάχθηκε στον ΕΛΑΣ και πολέμησε τους ξένους φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους προδότες συνεργάτες τους, παίρνοντας μέρος σε πολλές μάχες στο Πάϊκο και στο Βέρμιο.

Όμως η απελευθέρωση της χώρας απ’ τον ΕΛΑΣ κράτησε μόνο ελάχιστα, αφού η στρατιωτική επέμβαση των Άγγλων ιμπεριαλιστών το Δεκέμβρη του 1944 και η προδοσία απ’ τη δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία του ΚΚΕ, μ’ επικεφαλής του πράκτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις Γ.Σιάντο (ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ Συμφωνίες ΛΙΒΑΝΟΥ-ΚΑΖΕΡΤΑΣ-ΒΑΡΚΙΖΑΣ) με την παράδοση των όπλων οδήγησαν τη χώρα και το λαό σε νέα μεγάλη περιπέτεια με την ένταση της μοναρχοφασιστικής τρομοκρατίας και το πρωτοφανές δολοφονικό όργιο των παρακρατικών φασιστικών συμμοριών συνεργατών των κατακτητών.

Ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, αμέσως μετά την επιστροφή του από το ΝΤΑΧΑΟΥ, τέλη Μάη του 1945, επανέφερε το Κόμμα στον επαναστατικό δρόμο των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και στις 12 Φλεβάρη 1946 η 2^η Ολομέλεια του ΚΚΕ – ένα ακριβώς χρόνο μετά την ΠΡΟΔΟΔΙΑ της Βάρκιζας – αποφάσισε την έναρξη και οργάνωση του δεύτερου ένοπλου αντάρτικου (χωρίς να ανακοινωθεί προς τα έξω) σε μια στιγμή που χιλιάδες καταδιωκόμενοι, αντιφασίστες και κομμουνιστές, είχαν βγει στο βουνό για να σωθούν και να αποφύγουν την εξόντωση απ’ το μοναρχοφασιστικό κράτος και τις δολοφονικές του συμμορίες.

Μπροστά σε αυτό το όργιο δολοφονικής τρομοκρατίας ο σύντροφος ΜΗΝΑΣ ΠΕΤΡΟΥ με προτροπή του πατέρα του ξαναβγαίνει στο βουνό και κατατάσσεται στο ΔΣΕ, καθοδηγούμενο απ’ το ΚΚΕ, απ’ τις γραμμές του οποίου πολέμησε γενναία τον αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τον ντόπιο μοναρχοφασισμό, παίρνοντας μέρος σε πολλές σκληρές μάχες, στις οποίες επέδειξε παλικαριά και ηρωϊσμό.

Μετά την υποχώρηση του ένδοξου και ηρωϊκού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), μαζί με χιλιάδες άλλους αντάρτες βρέθηκε στην Αλβανία, οι οποίοι από εκεί μεταφέρθηκαν με καράβια στη Σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση του ΣΤΑΛΙΝ, στην πρωτεύουσα της φιλόξενης γης του Ουζμπεκιστάν, Τασκένδη, όπου έζησε υποχρεωτικά σχεδόν τρεις ολόκληρες δεκαετίες.

Στην Τασκένδη, μετά τον πρώτο καιρό της προσαρμογής στις νέες συνθήκες, δούλεψε στην παραγωγή, ενώ εκπαιδεύτηκε και σε Στρατιωτική Ακαδημία. Εκεί παντρεύτηκε την συναγωνίστριά του Πηνελόπη Γεωργιάδη, αποκτώντας δυο παιδιά.

Παράλληλα με τη δουλειά, τις κοινωνικές και οικογενειακές υποχρεώσεις έπαιρνε δραστήρια μέρος στην κομματική ζωή και τις δραστηριότητες της Οργάνωσης Τασκένδης (ΚΟΤ) του ΚΚΕ, ακολουθώντας και υποστηρίζοντας αταλάντευτα και με συνέπεια την επαναστατική μαρξιστική-λενινιστική γραμμή του ΚΚΕ με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και εκείνη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος με καθοδηγητή το μεγάλο προλετάριο επαναστάτη ΙΩΣΗΦ ΒΗΣΑΡΙΟΝΟΒΙΤΣ ΣΤΑΛΙΝ.

Όμως η βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου (= ανατροπή-κατάργηση του σοσιαλισμού, γιατί χωρίς αυτή δεν μπορεί να υπάρξει σοσιαλισμός) απ’ την αντεπαναστατική προδοτική ομάδα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, κλπ. – μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ – και την επικράτηση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) άλλαξε ριζικά η κατάσταση στη Σοβιετική Ένωση: καταργήθηκε πλέον ο σοσιαλισμός και ανοίχτηκε ο δρόμος στη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 αλλά και ο δρόμος βάρβαρων επανωτών επεμβάσεων στα κομμουνιστικά κόμματα, ανάμεσα στα οποία και το ΚΚΕ, επεμβάσεις που κορυφώθηκαν και πήραν ανοιχτή μορφή στο τέλος του πρώτου δεκαήμερου του Σεπτέμβρη του 1955, για να ολοκληρωθούν, μετά το 20^ο αντεπαναστατικό Συνέδριο (Φλεβάρης 1956) του ΚΚΣΕ, στην παρασυναγωγή της λεγόμενης «6^ης πλατιάς Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) που διέλυσε το επαναστατικό ηρωϊκό ΚΚΕ και το αντικατέστησε με ένα νέο αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμμα, το «Κ»ΚΕ (1956), με διορισμένη δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία, την προδοτική κλίκα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ.

Η ανοιχτή σύγκρουση το Σεπτέμβρη (9-10) του 1955 και η μαζική (πάνω από 95% μελών και οπαδών) επαναστατική εξέγερση των μπαρουτοκαπνισμένων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ Ελλήνων Κομμουνιστών της Τασκένδης κατά της αντεπαναστατικής επέμβασης των σοβιετικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά του ΚΚΕ και του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού αποτέλεσε την πρωτοπορία υπεράσπισης της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και της πάλης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού όχι μόνο στο ελληνικό μα και στο διεθνής κομμουνιστικό κίνημα.

Στις γραμμές αυτής της επαναστατικής πρωτοπορίας, με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, βρέθηκε και ο σύντροφος ΜΗΝΑΣ ΠΕΤΡΟΥ και η συντρόφισσά του της ζωής και της πάλης Πηνελόπη Γεωργιάδη, υπερασπίζοντας απ’ την αρχή σταθερά και αταλάντευτα, την επαναστατική μαρξιστική-λενινιστική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ καταπολεμώντας ταυτόχρονα την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του κακόφημου 20^ου Συνεδρίου και εκείνη της χρουστσοφικής παρασυναγωγής που ονομάστηκε «6^η πλατιά Ολομέλεια» του «Κ»ΚΕ («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», κλπ., κλπ.) – γραμμή προδοσίας της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού αλλά και καταστροφής του Σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, κλπ.

Στις νέες πια δύσκολες συνθήκες της άγριας χρουστσοφικής φασιστικής τρομοκρατίας και βαθιάς παρανομίας (διώξεις, συλλήψεις, φασιστικές δίκες, εξορίες, διωξίματα από σχολεία, δουλειές κλπ.) με «θαμμένους» στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας το ΝΙΚΟ ΖΑΧΖΡΙΑΔΗ και πολλές δεκάδες κομμουνιστές , ο σύντροφος ΜΗΝΑΣ, όπως και οι χιλιάδες επαναστάτες, συνέχισε την πάλη κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, υπερασπίζοντας αταλάντευτα, σταθερά, αποφασιστικά, μαχητικά και με συνέπεια την επαναστατική γραμμή και τις επαναστατικές παραδόσεις του ελληνικού και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος ως το 1976 που επέστρεψε στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη) με την οικογένειά του. Και στην Ελλάδα συνέχισε την πάλη κατά του προδοτικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (διεθνούς και ντόπιου) και των άλλων οπορτουνιστικών ρευμάτων. Οι νεότεροι κομμουνιστές θα αναπολούν πάντα την ευγενική του μορφή μα και ταυτόχρονα θα διδάσκονται απ’ τη συνέπεια, τη σταθερότητα, τη μαχητικότητα και την αποφασιστικότητα με τις οποίες υπεράσπισε τις Αρχές του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΚΛΟΓΕΣ 20 Σεπτέμβρη 2015: «δεύτερη»-3η βαριά ήττα της μοναρχοφασιστικής ΝΔ – νίκη του βαριά τραυματισμένου ρεφορμιστικού ΣΥΡΙΖΑ

Σημαντική αύξηση της ΑΠΟΧΗΣ και καταποντισμός για όλα σχεδόν τα κόμματα

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Στις 20 Σεπτέμβρη διεξήχθησαν οι αστικές εκλογές για την ανάδειξη νέου κοινοβουλίου ύστερα από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ απ’ τη ρεφορμιστική ομάδα Π.Λαφαζάνη και την παραίτηση της προηγούμενης ρεφορμιστικής κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Εκλογές που διεξήχθησαν και πάλι με το απαράδεκτο και αντιδημοκρατικό μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα και το όριο του 3%. Εκλογές που η διεξαγωγή τους είχε κύριο στόχο τη νομιμοποίηση, από την πλευρά του λαού, της νέας καταστροφικής συμφωνίας, του λεγόμενου 3^ου «μνημονίου», και της βαθύτερης υποτέλειας στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ώστε στο επόμενο διάστημα να προωθήσει το Μεσοπρόθεσμο και τους αντιλαϊκούς τους εφαρμοστικούς νόμους ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ το μεγαλειώδες λαϊκό «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος στις 5 Ιούλη (62%).

Η πρωτοφανής αύξηση της αποχής (600.000 περισσότεροι απείχαν σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου) και η αποδέσμευση μιας μεγάλης μάζας εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων από τα αστικά κόμματα είναι το κυρίαρχο στοιχείο αυτών των εκλογών, που δείχνει ότι η διαδικασία της ωρίμανσης των αντικειμενικών συνθηκών στη χώρα προχωρά. Επιπλέον, πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ο αριθμός των άκυρων ψηφοδελτίων (70.000) σε μία διαδικασία που δεν προέβλεπε σταυροδοσία, κάτι που τονίζει ακόμα περισσότερο τη συνειδητότητα αυτής της επιλογής.

Πρώτο κόμμα - με απώλειες 300.000 ψήφων σε σχέση με τον Γενάρη -  αναδείχτηκε ο ρεφορμιστικός ΣΥΡΙΖΑ, αφού πρώτα ενσωμάτωσε στο πρόγραμμα του τη νέα συμφωνία - υποτέλειας με τους ιμπεριαλιστές με μια αντικαταστατική συνδιάσκεψη - παρωδία αποτελούμενη μόνο από τους εκλεκτούς της ηγεσίας Τσίπρα και ενώ η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ αυτοδιαλύθηκε και ένα μεγάλο ποσοστό της Κεντρικής του Επιτροπής παραιτήθηκε ή αποχώρησε από το κόμμα. Δεύτερη η ΝΔ - κι αυτή με απώλειες 200.000 ψήφων σε σχέση με τον Γενάρη – με πρόεδρο τον Ε. Μεϊμαράκη που προσπαθούσε να αποκρύψει το παρελθόν του στους «κενταύρους»-«ρεϊντζερς», να δικαιολογήσει τις κυβερνήσεις Σαμαρά για τα μέτρα λιτότητας των προηγούμενων χρόνων καθώς και τη στήριξη στο νέο εκβιασμό των ιμπεριαλιστών. Στην πραγματικότητα η μοναρχοφασιστική ΝΔ υπέστη τρεις κατά σειρά βαριές ήττες: δυο στις εκλογές και μια στο δημοψήφισμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καρπώνοντας το μπόνους των 50 εδρών κατάφερε να διαμορφώσει και πάλι τις προϋποθέσεις για μία νέα συγκυβέρνηση με τους ακραίους εθνικιστές-ρατσιστές των ΑΝΕΛ (που είχαν απώλειες 90.000 ψήφους σε σχέση με το Γενάρη), αδύναμη όμως κυβερνητική πλειοψηφία 155 βουλευτών που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την απόκρουση και την ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας, της φτώχιας και της υποτέλειας. Ακόμα, το ρεφορμιστικό «Κ»ΚΕ πλήρωσε τη στάση του όλη την προηγούμενη περίοδο (βλ. δημοψήφισμα: συμπαράταξη με ΕΕ-ντόπιο κεφάλαιο, ηγεσία της ιμπεριαλιστικής ΕΕ μόνιμα στο απυρόβλητο, νομοσχέδιο για «ιθαγένεια»: συμπαράταξη με ρατσιστές ΝΔ-ΑΝΕΛ- «Χ.Α», κλπ.) απώλειες 30.000 ψήφων σε σχέση με τον Γενάρη. Το «Κ»ΚΕ είχε απώλειες ακόμα και σε συνθήκες αποσυσπείρωσης του ΣΥΡΙΖΑ και δεν καρπώνεται τη συσσωρευμένη λαϊκή αγανάκτηση. Εντωμεταξύ, με τις εκλογές αυτές παγιώθηκε η εκλογική δύναμη της Ναζι-φασιστικής «Χ.Α.» που αν και με πτώση 10.000 ψήφων σε σχέση με το Γενάρη, σε γενικές γραμμές διατήρησε τις δυνάμεις της. Το «Ποτάμι» έχασε περίπου το 1/3 της δύναμής του (ήτοι 100.000 ψήφους) πληρώνοντας κι αυτό, τη ανοιχτή στήριξή του στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και στα μέτρα λιτότητας που αυτοί επιβάλουν.

Η βαθμιαία, αλλά διαρκώς αυξανόμενη, απελευθέρωση λαϊκών μαζών από τα αστικά κόμματα δημιουργεί ευθύνες στις οργανώσεις που αναγνωρίζουν και αναδεικνύουν το πρόβλημα της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και παλεύουν το αίτημα για ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΔΟ από την ΕΕ, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τη δημιουργία και την ανάπτυξη ενός μαζικού πλατιού αντιφασιστικού-αντιιμπεριαλιστικού λαϊκού μετώπου ενάντια στην ΕΕ, ενώ οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές επιβάλλεται ταυτόχρονα να αγωνίζονται για την προώθηση της ανασύνταξης του Κομμουνιστικού κινήματος και τη συγκρότηση επαναστατικού Κόμματος της εργατικής τάξης, συνεχιστή των επαναστατικών παραδόσεων του παλιού ηρωικού σταλινικου-ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-1955.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο φιλόσοφος ERNST BLOCH για τις Επαναστατικές Δίκες της Μόσχας

Ο Γερμανός φιλόσοφος ERNST BLOCH (1885-1977) έγραψε για το θέμα των Επαναστατικών Δικών τέσσερα άρθρα (μαζί με την παρουσίαση του βιβλίου του L Feuchtwanger): “Kritikeiner Prozesskritik” (Μάρτης 1937), “Jubiläumder Renegaten” (1937), “Feuchtwangers“ Moskau 1937” (Ιούλης 1937), “Bucharin Schlusswort” (Μάης 1938).

Αναφερόμενος το 1937 στις Επαναστατικές Δίκες της Μόσχας σημειώνει, κατά τη διάρκεια των Δικών, σωστά, ότι πρέπει να γίνει αντιδιαστολή του επαναστατικού Δικαστηρίου από ένα δυτικοευρωπαϊκό ταξικό Δικαστήριο, επειδή έχουν εντελώς διαφορετικό ταξικό περιεχόμενο, διαπιστώνει το «μίσος των Τροτσκιστών ενάντια στο Στάλιν», που, μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας απ’ το ΧΙΤΛΕΡ, μετατρέπεται σε σύμμαχο του φασισμού και ότι η ενωμένη πλέον «ενέργεια του ναζιστικού τέρατος, του ιαπωνικού αρπακτικού κράτους και του τροτσκιστικού μίσους», συγχωνευμένα σε ΕΝΙΑΙΑ ΔΥΝΑΜΗ δεν πρέπει καθόλου να υποτιμηθούν, για να τονίσει ότι το «τελικό αποτέλεσμα της τροτσκιστικής δράσης δεν θα ήταν φυσικά η παγκόσμια επανάσταση… αλλά η εισαγωγή του καπιταλισμού στη Ρωσία» και καταλήγει: «έτσι με σαφήνεια μπορεί να ειπωθεί: το αποτέλεσμα θα είναι να βρεθεί ο γερμανικός φασισμός στη Μόσχα. Η Ρωσία τότε θα γίνονταν, εκείνο που είχε ονειρευτεί ο Rathenau: γιγάντια ανατολική αποικία, γερμανική Ινδία». Αλλού γράφει ότι θα ήταν «αφέλεια χωρίς προηγούμενο να αμφιβάλλει κανείς για τα σχέδια του Τρότσκι» και διερωτάται πως «θα ήταν όντως ακατανόητο αν η Γκεστάπο και ο τροτσκισμός δεν θα συναντιόντουσαν στο έδαφος του κοινού μίσους» ΕΝΑΝΤΙΑ στη Σοβιετική Ένωση και το ΣΤΑΛΙΝ (Ernst Bloch: “Kritik einer Prozesskritik, Hypnose, Meskalin und die Wirklichkeit”, 4.3.1937, in: “Die neue Weltbühne”, Nr 10, σελ. 294-299, και στο: «Vom Hasard zur Katastrophe, Politische Aufsätze aus den Jahren 1934-1939, σελ. 177-179, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 1972).

Μεταξύ των διαφόρων αντιδραστικών και αντισταλινικών που επικρίνουν τον Bloch για αυτή τη στάση του συγκαταλέγονται τελευταία και οι τροτσκίζοντες ρεβιζιονιστές Michael Loewy και Robert Sayre που οψίμως κλαψουρίζουν γράφοντας πως ο Ernst Bloch «απ’ όλους τους συμβιβασμούς που έκανε με τη σταλινική παραλλαγή του κομμουνισμού, χειρότερος ήταν, χωρίς αμφιβολία, η στάση του απέναντι στις δίκες της Μόσχας» και ότι διακήρυξε την «πίστη του στην ΕΣΣΔ και τα “επαναστατικά της δικαστήρια”», ενώ ισχυρίζονται ακόμα ότι το άρθρο του «Το Ιωβηλαίο των εξωμοτών» θα «αποτελέσει μια μαύρη κηλίδα στην πολιτική του διαδρομή» (Michael Loewy και Robert Sayre: «Εξέγερση και Μελαγχολία», σελ. 393-394, «Εναλλακτικές Εκδόσεις», Αθήνα 1999). Φαίνεται πως για να εξαλείψει τη δήθεν «μαύρη κηλίδα του» ο BLOCH έπρεπε μάλλον σ’ εκείνη την περίοδο να συνεργαστεί με το Χίτλερ όπως έπραξε ο αντεπαναστάτης μα και προδότης της πατρίδας του Λέων Τρότσκι!!! (Χαρακτηριστικός για τις αντιμαρξιστικές απόψεις αυτού του βιβλίου των Loewy-Sayre είναι ο προκλητικός εξωραϊσμός των φεουδαρχικών απόψεων του υπεραντιδραστικού ρεύματος του γερμανικού ρομαντισμού).

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΤΗΣ ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ»

Η δίκη των ναζι-φασιστών δολοφόνων της «Χρυσής Αυγής» παρά τα γνωστά παρατράγουδα συνεχίζεται με την κατάθεση του πατέρα του νεαρού αντιφασίστα ήρωα ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

Κατάθεση του Παναγιώτη Φύσσα 29/9/2015

Η κατάθεση του Παναγιώτη Φύσσα συγκλονίζει το ακροατήριο. «Είμαι ο πατέρας του δολοφονηθέντος Παύλου Φύσσα», ξεκινάει και περιγράφει όλα όσα έζησε από τη στιγμή που πληροφορήθηκε ότι ο γιος του δέχτηκε την επίθεση. Όπως ανέφερε, ο Παύλος Φύσσας εκείνη την ημέρα πήγε στην καφετέρια «Κοράλι», όπου υπήρχε κόσμος και μαζί του ήταν η κοπέλα του και ένας φίλος του για να παρακολουθήσουν ένα ματς.
«Κατά τις 12 το βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο του σπιτιού μου. "Τρέχα", μου είπε ο αδελφός μου, "στην Τσαλδάρη έχουν μαχαιρώσει το παιδί". Δεν φαντάστηκα τι θα έβλεπα. Στον δρόμο άκουγα σειρήνες. Μόλις έφθασα βρήκα την κοπέλα του να τον κρατάει αλλά το κεφάλι του ήταν γερμένο».
⦁ Πρόεδρος: Πήγε πουθενά το μυαλό σας;
▪ Πατέρας: Στη Χρυσή Αυγή γιατί τα τραγούδια του τους ενοχλούσε. Γιατί σε αυτούς απευθυνόταν με τους στίχους του. Δεν ξέρω αν είχε προηγηθεί κάτι μεταξύ τους. Μόλις έφθασα είδα τη Χρύσα, την κοπέλα του, και τη ρώτησα. Είδα λίγα αίματα. Και πήρα λίγο θάρρος. Και άρχισα να φωνάζω το όνομά του μήπως και με ακούσει. Τότε ένας αστυνομικός μού είπε "κάντε άκρη να τον πάρει το ασθενοφόρο". Και τότε η Χρύσα επιτέθηκε στον αστυνομικό και τον κατηγόρησε για αδράνεια.
⦁ Πρόεδρος: Είδατε κάποιον άλλον εκεί;
▪ Πατέρας: Τη Χρύσα, το παιδί μου πεσμένο, διάφορους περίεργους και καμιά δεκαριά αστυνομικούς.

⦁ Πρόεδρος: Είχε τις αισθήσεις του;
▪ Πατέρας: Νομίζω πως ναι ή τουλάχιστον έτσι ήθελα να πιστεύω. Μόλις φθάσαμε στο νοσοκομείο ρώτησα τον συνοδό για να μάθω την αλήθεια. Δεν θέλησε να μου πει. Και μου ανέφερε ότι το ασθενοφόρο καθυστέρησε. Μου ζήτησε μάλιστα να το καταγγείλω.
Από ότι κατάλαβα, στη συνέχεια το χτύπημα που είχε δεχθεί ήταν επαγγελματικό. Αμέσως άρχισαν να έρχονται φίλοι του στο νοσοκομείο. Με έπιασε πανικός. Τι να πω στη μάνα του; Έβαλα έναν συγγενή να της πει ότι είχε χτυπήσει αλλά όχι σοβαρά. Ήρθε στο νοσοκομείο και η ίδια και εκεί μάθαμε τα πάντα.
Ο πατέρας του Παύλου Φύσσα στη συνέχεια αναφέρθηκε στο τι έμαθε από την κοπέλα του για το περιστατικό και για τις συνθήκες της δολοφονίας. Όπως ανέφερε, η σύντροφος του Παύλου Φύσσα τού διηγήθηκε ότι όταν ήταν στην καφετέρια δέχθηκαν επίθεση από ομάδα ορισμένων ατόμων που τους προκάλεσαν και τους απείλησαν. Του φώναζαν «κότες» και θα ότι «θα τους σκοτώσουν».
Επίσης πρόσθεσε, ότι η κοπέλα του Παύλου Φύσσα τού είπε ότι ομάδα αστυνομικών που ήταν εκεί δεν επενέβη αλλά ήταν αδρανής και δεν έκανε τίποτα.
Η παρέα του Παύλου Φύσσα σηκώθηκε και έφυγε από την καφετέρια και καθ' όδόν δέχθηκαν επίθεση από ομάδα χρυσαυγητών που τους κυνήγησε μέχρι την Τσαλδάρη. Οι υπόλοιποι από την παρέα έφυγαν και ο Παύλος Φύσσας έμεινε μόνος.
⦁ Πρόεδρος: Του επιτέθηκαν;
▪ Πατέρας: Του επιτέθηκαν, είχαν τους λόγους τους. Οι επιθέσεις ήταν τακτικές και από άτομα δύο ή τρία κάθε φορά. Συνολικά οι παρόντες ήταν 18. Δεν ξέρω πόσο κράτησε αυτό. Μέχρι που εμφανίστηκε ο επαγγελματίας δολοφόνος Ρουπακιάς.
⦁ Πρόεδρος: Δεν μπορούσε να φύγει ο γιος σας;
▪ Πατέρας: Τον είχαν εγκλωβίσει. Μόλις εμφανίστηκε ο επαγγελματίας δολοφόνος Ρουπακιάς.

⦁ Πρόεδρος: Αυτά σας τα λέει η Χρύσα;
▪ Πατέρας: Άκουσα να λένε ότι τον μαχαίρωσε και το έστριψε το μαχαίρι.
⦁ Πρόεδρος: Ποιος το λέει;
▪ Πατέρας: Ο γιατρός στο νοσοκομείο είπε ότι ήταν επαγγελματικό το χτύπημα και το αίμα διαχύθηκε εσωτερικά. Γι' αυτό δεν είδα αίματα στο πεζοδρόμιο. Το παιδί μου πάντως άντεξε για τέσσερα λεπτά και έδειξε τον δολοφόνο του. Είπε στον αστυνομικό "αυτός με μαχαίρωσε".
⦁ Πρόεδρος: Είχαν προηγούμενα ο γιος σας με τον Ρουπακιά;
▪ Πατέρας: Δεν νομίζω να γνωρίζονταν. Μάρτυρας μου είπε ότι ο Παύλος μόλις τον χτύπησε ο Ρουπακιάς, του είπε, "με μαχαίρωσες και φεύγεις";
⦁ Πρόεδρος: Πότε επήλθε το μοιραίο στο ασθενοφόρο ή πριν;
▪ Πατέρας: Μόλις πήγα πιστεύω ότι το παιδί μου είχε φύγει. Απλά δεν είδα αίματα και δεν ήθελα να το πιστέψω. Είχε δύο χτυπήματα στην καρδιά.
⦁ Πρόεδρος: Γιατί λέτε ότι το χτύπημα ήταν επαγγελματικό;
▪ Πατέρας: Γιατί το έστριψε για να διαχυθεί εσωτερικά το αίμα και να πεθάνει
⦁ Πρόεδρος: Δεν γνωρίζονταν δεν είχαν διαφορές. Γιατί να τον σκοτώσει. Γιατί να του καταφέρει δύο μαχαιριές;
▪ Πατέρας: Γιατί αυτή η οργάνωση κλείνει στόματα σε φωνές που είναι αντίθετες. Τα τραγούδια του ήταν αντιφασιστικά και τους ενοχλούσαν.
⦁ Πρόεδρος: Ποιους ενοχλούσαν;
▪ Πατέρας: Όταν νομίζει ότι βρίζει και κάνει τον Ελληναρά και ότι θα σώσει την πατρίδα του, γιατί αυτό ήταν το στυλάκι του Ρουπακιά, αυτή η αντίληψη τον οδήγησε στον φόνο.
⦁ Πρόεδρος: Μόνος πήγε, αν είχε αυτές τις αντιλήψεις που λέτε, τι έγινε;
▪ Πατέρας: Συνεννοήθηκαν μεταξύ τους με τα τηλέφωνα. Εντολή πήρε.
⦁ Πρόεδρος: Από πού;
▪ Πατέρας: Από τον αρχηγό, από ποιόν άλλον. Αυτός δεν ανέλαβε τώρα την ευθύνη; Aυτοί δεν κάνουν τίποτα χωρίς εντολή.

⦁ Εισαγγελέας: Είχε δεχθεί απειλές στο παρελθόν για τα τραγούδια του από μέλη της Χρυσής Αυγής;

▪ Πατέρας: Δεν γνωρίζω κάτι συγκεκριμένο.

⦁ Εισαγγελέας: Θα μπορούσαν οι αστυνομικοί να μεσολαβήσουν και να μην οδηγηθούμε στο μοιραίο;

▪ Πατέρας: Σίγουρα θα μπορούσαν. Ήταν περίπου, απ' ό,τι έμαθα, έξι άτομα.

⦁ Εισαγγελέας: Ποιος έστειλε τον Ρουπακιά να σκοτώσει τον γιο σας;

▪ Πατέρας: Από ό,τι ξέρω από τη δικογραφία, αυτή την εντολή την έδωσε ο Πατέλης. Συμμετοχή είχαν κι άλλοι.

⦁ Συνήγορος Πολιτικής Αγωγής: H ιεραρχία της Χρυσής Αυγής ήταν άσχετη με τον φόνο;

▪ Πατέρας: Όχι βέβαια και για να σηκωθούν από κάτω εντολές παίρνουν.

⦁ Συνήγορος Πολιτικής Αγωγής: Ο αρχηγός της δολοφονικής οργάνωσης ενημερώθηκε μετά τη δολοφονία του γιου σας;

⦁ Πρόεδρος: Ποιον εννοείτε;

▪ Πατέρας: Ο Μιχαλολιάκος. Είναι τα χέρια του βαμμένα με το αίμα του γιου μου.

⦁ Πρόεδρος: Για  το σκέλος της εγκληματικής οργάνωσης δεν μπορείτε να ρωτάτε.

⦁ Συνήγορος Πολιτικής Αγωγής: Σας γαλήνεψε η ανάληψη πολιτικής ευθύνης που έγινε τελευταία;

▪ Πατέρας: Όχι βέβαια.

Διαβάστε Περισσότερα »

Χαιρετισμός της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στην διεθνή αντιφασιστική συνάντηση για το Donbass 11/10/2015

Χαιρετισμός της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στην διεθνή αντιφασιστική συνάντηση για το Donbass 11/10/2015

Η σταλινική-ζαχαριαδική «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» χαιρετίζει τη σημερινή εκδήλωση αλληλεγγύης στον αγώνα των λαών της Ουκρανίας ενάντια στο φασισμό–ναζι-φασισμό και τον ιμπεριαλισμό – αλληλεγγύη  αυτονόητη για τους επαναστάτες κομμουνιστές αλλά και για κάθε αντιιμπεριαλιστή και αντιφασίστα. Είναι τιμή μας να βρισκόμαστε σήμερα εδώ, ανάμεσα σε συναγωνιστές που δίνουν έναν σκληρό αντιφασιστικό αγώνα στην περιοχή του Donbass και σε όλη την Ουκρανία.

Σήμερα, 70 χρόνια μετά τη μεγάλη Αντιφασιστική ΝΙΚΗ των λαών με καθοδηγητή τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, η διαρκής όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η αύξηση της επιθετικότητας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε πρώτη γραμμή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και οι διάφορες πολεμικές συγκρούσεις σε διάφορα μέρη Αφγανιστάν, Ουκρανία, Ιράκ, Συρία κλπ. αλλά και η άνοδος των υπεραντιδραστικών δυνάμεων φασισμού και ναζι-φασισμού επαναφέρει στο κέντρο της πολιτικής δράσης την πάλη του προλεταριάτου και των λαών ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στο φασισμό.

Η πάλη αυτή όμως μπορεί να διεξάγεται σωστά ΜΟΝΟ όταν καθοδηγείται και στηρίζεται:  α. στη λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού και την εφαρμογή της στη σημερινή περίοδο, και β. στην αντιφασιστική γραμμή του 7ου Συνεδρίου (1935) της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ, όπως αυτή εκφράζεται στην εισήγηση του Georgi Dimitrow, (με τις σημερινές ιδιομορφίες) στην οποία περιέχεται, πέραν των άλλων, και ο μαρξιστικός ορισμός του φασισμού: «ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική διχτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου».

Στη χώρα μας, η ανοιχτή χρεοκοπία της καπιταλιστικής οικονομίας η βαθιά οικονομική κρίση υπερπαραγωγής, η μαζική ανεργία, το δυσθεώρητο χρέος, κλπ. και οι επανωτές καταστροφικές υποδουλωτικού χαρακτήρα συμφωνίες που έχουν επιβληθεί απ’ τους ιμπεριαλιστές και έχουν βαθύνει σε ακραίο σημείο την ΕΞΑΡΤΗΣΗ της χώρας απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα από την ιμπεριαλιστική ΕΕ, με μοχλούς τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ-Κομισιόν-ΔΝΤ αλλά και η άνοδος των υπεραντιδραστικών φασιστικών-ναζι-φασιστικών δυνάμεων έχουν επαναφέρει και θέσει, εδώ και καιρό, στην ημερήσια διάταξη της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης και του λαού το πρόβλημα της ΕΝΟΤΗΤΑΣ όλων των αντιφασιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων με τη συγκρότηση ενός πλατιού Αντιφασιστικού – Αντιιμπεριαλιστικού Λαϊκού Μετώπου, εντελώς απαραίτητου για την αποτελεσματικότερη διεξαγωγή της ταξικής πάλης  τόσο για την απόκρουση των επιθέσεων του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και για την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων όσο και κατά του φασισμού με ταυτόχρονη διεξαγωγή και δυνάμωμα της πάλης κατά της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και για ΑΜΕΣΗ, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, ΕΞΟΔΟ της ΧΩΡΑΣ από ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ – γραμμή σύγκρουσης και σε πλήρη αντίθεση μ’ εκείνη της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και της ντόπιας ξενόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης – και σε σύνδεση-κατεύθυνση την προοπτική της μελλοντικής οριστικής απαλλαγής της Ελλάδας από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μια γραμμή που επιπλέον επιτρέπει, συμβάλλει και επιταχύνει την ανάπτυξη μαζικού επαναστατικού αντιιμπεριαλιστικού-αντικαπιταλιστικού κινήματος, με πρώτα σημάδια το ηχηρό μαζικό αντιιμπεριαλιστικό «ΟΧΙ» (62%) του δημοψηφίσματος (5 Ιούλη) και τη μεγάλη αποχή απ’ τις τελευταίες εκλογές (20 Σεπτέμβρη).

Οι «θεωρίες» και πολιτικές στάσεις που περιορίζουν την πάλη μόνο κατά των καταστροφικών συμφωνιών και των συνεπειών τους και κατά της ντόπιας αστικής τάξης, με γνωστό δεδομένο ότι οι επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους έρχονται κατευθείαν από τις Βρυξέλλες, προφανώς με τη συμφωνία και του ντόπιου κεφαλαίου και στήριξη της ξενόδουλης αστικής τάξης, αφήνουν στο απυρόβλητο το ξένο κεφάλαιο και αποσυνδέουν αυτή την πάλη από το κεντρικό και καίριο πρόβλημα της ιμπεριαλιστικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ. Αλλά και η ρητορική περί «αντικαπιταλιστικής πάλης», χωρίς σύνδεση με την αντιφασιστική και αντιιμπεριαλιστική πάλη είναι κούφιες φλυαρίες, ενώ τα περί «αποδέσμευσής» των διαφόρων δεξιών οπορτουνιστών έχουν δημαγωγικό παραπλανητικό χαρακτήρα. Τέλος, άκρως επιζήμιες είναι και εκείνες οι πολιτικές στάσεις που αρνούνται ακόμα και τη σημερινή υπαρκτή εξάρτηση της χώρας και ταυτόχρονα παραπέμπουν όλα τα σχετικά προβλήματα στο μέλλον κάποιου ανύπαρκτου ρεφορμιστικού «σοσιαλισμού»: βρίσκονται αντικειμενικά (αλλά και υποκειμενικά) στην υπηρεσία του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, υπηρετούν τη στρατηγική του και στηρίζουν-διαιωνίζουν την εξάρτηση της χώρας απ’ τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Ποτέ ξανά φασισμός!

Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός!

Σημ: Το προεδρείο της Εκδήλωσης αποφάσισε, λόγω έλλειψης χρόνου, να απευθύνουν από βήματος χαιρετισμούς μόνο οι διεθνείς αντιπροσωπίες και στη συνέχεια να ακολουθήσουν ερωταπαντήσεις. Ο Χαιρετισμός της Κίνησης κατατέθηκε στο προεδρείο.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαρτυρία Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Τζελαλή συγκρατούμενου του Νίκου Ζαχαριάδη στο Νταχάου

Με τον Νίκο Ζαχαριάδη: Ενας Ελληνας από τη Μαριούπολη, στο Νταχάου!

Ο Στέλιος Ελληνιάδης μιλά με τον Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Τζελαλή, στην εμπόλεμη Ανατολική Ουκρανία – «Δρόμος της Αριστεράς»

«Υπάρχει ένας Ελληνας στη Μαριούπολη που ήταν συγκρατούμενος του πατέρα μου, στο Νταχάου», μου είπε ένα πρωί με την ήρεμη φωνή του, στο καφενείο «Πανελλήνιον», στη Μαυρομιχάλη, που παίζει σκάκι, ο Σήφης Ζαχαριάδης, γιος του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη. «Έχει κλείσει τα ενενήντα, και με βρήκε, μέσα από το ίντερνετ, ο εγγονός του, στον οποίο αφηγήθηκε την ιστορία». Έμεινα άναυδος. Υπάρχει τέτοιος άνθρωπος στη Μαριούπολη που συνδέεται με μια πολύ σημαντική προσωπικότητα της ελληνικής ιστορίας και του κομμουνιστικού κινήματος; Ξαφνικά, απέκτησα μεγάλη ανυπομονησία, να τον συναντήσω, να μου πει λεπτομέρειες, αλλά ένα πρόβλημα υγείας που με ταλαιπώρησε όλο το καλοκαίρι, ευτυχώς με αίσια έκβαση, και οι σοβαρές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς με άσχημη έκβαση, καθυστέρησαν τη συνάντησή μου με τον ενενηντάχρονο βετεράνο.

Ήταν όμως γραφτό να εκπληρωθεί η επιθυμία μου τάχιστα, αφού οι Έλληνες της Ουκρανίας, μετά από πολλές δυσκολίες και δισταγμούς λόγω της εμπόλεμης κατάστασης, αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν τη «Μέγα Γιορτή», μια καθιερωμένη ολοήμερη εκδήλωση που γίνεται κάθε δύο χρόνια, με τη συμμετοχή αντιπροσωπειών από τις ελληνικές κοινότητες όλης της χώρας, την οποία παρακολουθώ και καταγράφω ανελλιπώς από το 1997. Οπότε, ο συνδυασμός με παρακίνησε να επισπεύσω το ταξίδι μου στη Μαριούπολη.

Σήμερα, αυτό το ταξίδι που κάποτε ήταν εύκολο, έχει γίνει πολύπλοκο. Επειδή το αεροδρόμιο του Ντονιέτσκ μέσω του οποίου έφτανε κανείς στη Μαριούπολη, δεν υφίσταται πια, όχι επειδή ανήκει πλέον στην αυτόνομη Δημοκρατία του Ντονιέτσκ, αλλά γιατί έχει ολοσχερώς καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς, το ταξίδι έχει αποκτήσει τρία σκέλη. Αεροπορικώς Αθήνα-Κίεβο, σιδηροδρομικώς Κίεβο-Ζαπαρόζιε (700 χλμ.) και οδικώς Ζαπαρόζιε-Μαριούπολη (300 χλμ.), που σημαίνει περίπου μιάμιση μέρα δρόμος.

Εντωμεταξύ, οι δικοί μου στη Μαριούπολη, που επίσης δεν γνώριζαν την ύπαρξη του ηλικιωμένου βετεράνου, τον εντόπισαν και τον ενημέρωσαν για το αίτημά μου να συναντηθούμε, που αποδέχτηκε με μεγάλη προθυμία. Την Κυριακή, τη Σεπτεμβρίου, το μεσημέρι, ένας μικροκαμωμένος, καλοστεκούμενος και σβέλτος ενενηντάρης, ονόματι Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Τζελαλή, κατέφθασε ασυνόδευτος στο κτήριο του Πολιτιστικού Κέντρου της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας, στην οδό των Ελλήνων, για μια συνομιλία που κράτησε χωρίς διακοπή κάτι παραπάνω από τρεις ώρες και σταμάτησε μόνο επειδή είχε εξαντληθεί η διερμηνέας, η οποία προσπαθούσε φιλότιμα να μεταφράζει σωστά μια πυκνή και γεμάτη ουσία αφήγηση συγκλονιστικών περιστατικών της ζωής ενός απλού Έλληνα της Μαριούπολης, τα οποία, κατά ένα μέρος, αφορούσαν και την προσωπική ιστορία του Νίκου Ζαχαριάδη. Η συζήτηση έγινε στα ρωσικά, γιατί ο Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς γνωρίζει τη διάλεκτο των Ελλήνων της Μαριούπολης, αλλά όχι νέα ελληνικά.

Από τη Μαριούπολη στο Νταχάου

Οι Γερμανοί χρειάζονταν εργάτες για τα εργοστάσια της πολεμικής τους βιομηχανίας που δούλευε στο φουλ για να καλύψει τις ανάγκες ενός τεράστιου στρατού που μαχόταν σε πολλά μέτωπα, από τη Ρωσία μέχρι την Αφρική. Γι’ αυτό, στις περιοχές που καταλάμβαναν οι ναζί μάζευαν τους ικανούς για εργασία και τους έστελναν στη Γερμανία. Μόνο από τη Σοβιετική Ένωση έστειλαν στη Γερμανία για καταναγκαστική εργασία περίπου 2.200.000 άτομα! Συνολικά, οι ξένοι που εργάζονταν παρά τη θέλησή τους στη Γερμανία, τον Σεπτέμβριο του1944, ανέρχονταν στον εξωφρενικό αριθμό των 7,5 εκατομμυρίων ανθρώπων!

Στην περιοχή της Μαριούπολης, την οποία κατέλαβαν τα στρατεύματα κατοχής κατά την προέλασή τους προς το Στάλινγκραντ, ανάμεσα στους νέους μέχρι 35 ετών με τους οποίους οι ναζί γέμιζαν βιαίως τα φορτηγά τρένα, ήταν και 120 άντρες και γυναίκες ελληνικής καταγωγής, τους οποίους διασκόρπισαν σε πολλά εργοστάσια και στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας σε διάφορα σημεία της Γερμανίας. Απ’ αυτούς, τρεις βρέθηκαν στο Νταχάου. Κι ένας απ’ αυτούς ήταν ο Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Τζελαλή, που επέζησε και επέστρεψε στη Μαριούπολη όπου ζει μέχρι σήμερα.

Εδώ, πρέπει να σημειωθεί ότι οι αιχμάλωτοι στρατιώτες και οι άμαχοι σοβιετικοί πολίτες που συνελήφθησαν από τους ναζί και στάλθηκαν στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της γερμανικής επίθεσης ξεπέρασαν τα επτά εκατομμύρια, από τα οποία πάνω από τρία εκατομμύρια αφανίστηκαν στα στρατόπεδα και τα εργοτάξια, από αρρώστιες, πείνα και εκτελέσεις! Ο Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς, το 1942, ήταν μόλις 17 ετών. Οι γονείς του τον είχαν στείλει στο χωριό με την ελπίδα ότι θα αποφύγει τη σύλληψη, αλλά το σχέδιο απέτυχε και βρέθηκε στο τρένο που έφευγε από το Ντονιέτσκ, στριμωγμένος στα βαγόνια μεταφοράς ζώων και εμπορευμάτων μαζί με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες.

«Μερικοί από μας κάναμε την ανάγκη μας εκεί που υπήρχαν μικρά ανοίγματα στο πάτωμα του βαγονιού. Οι άλλοι όπου έβρισκαν, στις γωνίες.» Αυτό το ταξίδι δεν κράτησε πολύ γιατί δεν έκανε ενδιάμεσες στάσεις, πέρα από μία ή δύο, και έφτασε στον προορισμό του πολύ γρήγορα σε σχέση με άλλες μεταφορές ανθρώπων που διαρκούσαν εβδομάδες. «Έτσι, όσοι είχαμε προλάβει να πάρουμε κάτι μαζί μας, δεν πεινάσαμε. Στο Νταχάου, επιζούσαμε γιατί οι ίδιοι οι κρατούμενοι καλλιεργούσαν καρότα, παντζάρια και άλλα λαχανικά, τα οποία τα αποθήκευαν και μετά τα βράζανε στα καζάνια. Μας δίνανε κι ένα κομματάκι ψωμί, το πρωί, που ήταν κατά το ήμισυ πριονίδια και δεν το τρώγαμε όλο για να έχουμε το βράδυ που μας έδιναν κάτι υγρό καφετί, ενώ το μεσημέρι είχαμε σούπα από γογγύλια. Φρικτό. Και το βραδινό το δίνανε μόνο σ’ αυτούς που δουλεύανε όλη μέρα. Γιατί οι καινούργιοι, οι αδύναμοι και οι άρρωστοι δεν δούλευαν. Μόνο στα γενέθλια του Χίτλερ μας έδιναν μακαρόνια, έτσι τα έλεγαν, κάτι λίγα που κολυμπούσαν στο νερό.»

Έλληνες στα στρατόπεδα

«Γεννήθηκα το 1925, στις 10 Μαρτίου, στη Βολνοβάχα. Ο πατέρας μου ήταν Έλληνας από το χωριό Αναντόλ. Είναι από τη λέξη Ανατολία. Που είναι τώρα η Τουρκία. Ο ίδιος γεννήθηκε στη Ρωσία, δηλαδή στη σημερινή Ουκρανία. Οι συγγενείς του ζούσαν στην Ανατολία, και όταν άκουσαν ότι η Μεγάλη Αικατερίνη έδινε χωράφια στην Κριμαία, μετοίκισαν στην Κριμαία, και από εκεί ήρθαν εδώ, στη Μαριούπολη. Το Τζελαλή δεν είναι ελληνικό. Διάβασα στην εγκυκλοπαίδεια ότι κάπου τον 16ο αιώνα έγινε στην Ανατολία μία εξέγερση των αγροτών και επειδή επικεφαλής των εξεγερμένων ήταν ο Τζελαλή, από κει και πέρα, όλοι που έλαβαν μέρος στην εξέγερση πήραν το παρατσούκλι Τζελαλή. Και η μητέρα μου κατάγεται από το Μπουγάς. Και τα δύο είναι ελληνόφωνα χωριά της περιοχής (της Αζοφικής Θάλασσας, στην Ανατολική Ουκρανία).

Ο πατέρας μου ήταν σιδηροδρομικός υπάλληλος, γι’ αυτό συνέχεια αλλάζαμε τόπο διαμονής. Είχαμε μείνει σχεδόν σε όλους τους σιδηροδρομικούς σταθμούς από την Γιελένοβκα μέχρι τελευταία εδώ στη Μαριούπολη. Πριν τον πόλεμο, τελείωσα οκτώ τάξεις του σχολείου. Είχα και δύο αδελφές, τη μεγαλύτερη Νάντια και τη μικρότερη Άννα. Όταν ήρθαν οι Γερμανοί στη Μαριούπολη, εγώ δεν δούλευα πουθενά· είχαμε συγγενείς στο Κάλτσικ και έτσι πηγαινοερχόμουν εδώ κι εκεί. Οι αδελφές μου, αμέσως στην αρχή, έφυγαν για το χωριό για να μην τις πιάσουν οι Γερμανοί. Μία μέρα ήρθε ο γείτονάς μας, Ποπώφ ήταν το επώνυμό του, ήταν δημογέροντας της συνοικίας μας, και είπε «να μην πάει πουθενά ο Βόβκα, γιατί μπορεί να τον πάρουν στη Γερμανία». Αλλά, αργότερα, με πήραν. Είπε ότι μπορεί να πάρουν τους γονείς μας και τελικά πήραν εμένα. Μας έβαλαν στα βαγόνια, στο Ντονιέτσκ, πολύς κόσμος. Σε βαγόνια για τη μεταφορά των ζώων με μεγάλες συρόμενες πόρτες. Με πάρα πολλούς. Γέμισε μια ολόκληρη αμαξοστοιχία. Στο δρόμο σχεδόν δεν σταμάτησαν καθόλου, ίσως δύο φορές για λίγο από το Ντονιέτσκ μέχρι την πόλη Μπρότσεν. Μέσα από τις τρύπες στο πάτωμα κάναμε τις φυσιολογικές μας ανάγκες. Στην πλειονότητα ήταν νέοι άνθρωποι. Τους γέρους δεν τους έπαιρναν.

Όταν φτάσαμε στον τελευταίο σταθμό και κατεβήκαμε, μας εκθέσανε σαν σκλάβους για να μας επιλέξουν οι εργοστασιάρχες. Εκεί χώρισαν τους άντρες από τις γυναίκες. Έτσι, εγώ βρέθηκα στον πόλη Neunkirchen κοντά στο Saarbriicken. Εκεί με πήραν στο μεταλλουργικό εργοστάσιο, αφού ήμουν από τη Μαριούπολη που είναι μεταλλουργική πόλη και επειδή τους είπα ότι ο πατέρας μου ήταν σιδηροδρομικός υπάλληλος με έβαλαν βοηθό του μηχανοδηγού. Από το εργοστάσιο έβγαινε μία γραμμή με μικρό πλάτος των σιδηροτροχιών όπου κινούνταν τα φορτηγά τρένα γεμάτα με τα υπολείμματα των μετάλλων.»

Πρώτη απόδραση

«Εκεί δούλεψα μόνο για 15 μέρες. Πολύ κοντά υπήρχε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων Γάλλων στρατιωτών. Δεν ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης σαν το Νταχάου, απλώς ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων. Επικοινωνούσαμε μαζί τους μέσα από τα συρματοπλέγματα, μιλώντας λίγες λέξεις γερμανικές και γαλλικές. Αυτοί μας έλεγαν να αποδράσουμε, να φύγουμε για τη Γαλλία. Μετά από 15 μέρες δουλειάς, μας είχαν φάει οι ψείρες. Άρχισα να μαζεύω ψωμί και αλάτι. Και μετά από μία νύχτα που εργαζόμουν, ήμουν στο μηχανισμό της αλλαγής κατεύθυνσης των σιδηροτροχιών, έβαλα ένα κομμάτι μέταλλο και μπλόκαρα τον μηχανισμό -η μηχανή του φορτηγού τρένου πέρασε, τα βαγόνια όμως όχι.

Παρόμοια πράγματα μάλλον είχαν συμβεί και άλλες φορές. Έτσι, ο Γερμανός μηχανοδηγός δεν είχε υποψιαστεί τίποτα και μου είπε, «κάτσε εδώ, και εγώ θα πάω να φέρω εργάτες». Κι όταν έφυγε ο Γερμανός, εγώ τσούλησα από το λόφο που σχημάτιζαν τα τρίμματα από τα μέταλλα και έτρεξα στο δάσος.

Αυτή ήταν η πρώτη απόδρασή μου από τη δουλειά. Περπατούσα τις νύχτες και κρυβόμουν τις μέρες. Προσανατολιζόμουν με τον ήλιο- έπρεπε να πάω δυτικά. Τι έτρωγα; Όταν τελείωσε το ψωμί, επειδή ήταν Μάιος μήνας, ξέσκαβα τις πατάτες που ήταν φυτεμένες, και μετά τις έψηνα στη φωτιά- αυτά έτρωγα. Έκανα, όμως, ένα λάθος. Μια φορά, άναψα φωτιά νωρίς το πρωί, ήταν ήσυχα και είχε άπνοια, και ο καπνός ανέβαινε ψηλά σαν στήλη .Έτσι με κατάλαβαν και με βρήκαν. Δύο αστυνομικοί και τέσσερις με πολιτικά με περικύκλωσαν και με συνέλαβαν. Με κράτησαν πρώτα στην αστυνομία και μετά έκατσα ένα μήνα φυλακή. Μετά, με στείλανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο Νταχάου. Στη φυλακή με έδερναν. Έβαζαν τα πόδια μου σε ένα μηχανισμό, όπως και το λαιμό, για να σκύβω και να με χτυπούν, βγάζοντας βέβαια και το πουκάμισο, στο πίσω μέρος με ειδικά μαστίγια. Με χτύπησαν και στο πρόσωπο.

Σαν νέος έκανα κάποιες βλακείες- είχα ένα ημερολόγιο, στο οποίο σημείωνα διάφορα πράγματα στα ρώσικα, κωδικοποιημένα. Το πήραν, όπως και το διαβατήριο. Με ρωτούσαν, από πού έφυγες; Γιατί έφυγες; Πού πας; Γιατί έκλεβες τις πατάτες; Κι απαντούσα ότι κάτι έπρεπε να φάω. Είχα περάσει ήδη τη γραμμή Μαζινό, που ήταν μια σειρά γαλλικών οχυρωματικών έργων. Είχα δει αυτά τα οχυρώματα. Αλλά εκεί ζούσαν ακόμα Γερμανοί. Και με έπιασαν.

Στο στρατόπεδο με έγδυσαν, έγινε απολύμανση, μου ξύρισαν το κεφάλι και μου έδωσαν τη στολή (με τις ρίγες). Κρατούσαν τους νέους σαν κι εμένα ξεχωριστά. Στην αρχή, προσπαθούσαν να μας κάνουν υπηρέτες των Γερμανών, μας μάθαιναν κάποια γερμανικά, να τραγουδάμε γερμανικά τραγούδια, να βαδίζουμε σε γραμμές. Και μετά από ένα χρόνο περίπου, όταν συνέβησαν οι αποτυχίες των Γερμανών στο μέτωπο, στη Μόσχα και αλλού, μας έβαλαν όλους να δουλεύουμε.

Εγώ δούλευα σε μία φάμπρικα επίπλων που ήταν κοντά στο στρατόπεδο. Σαν φύλακας. Υπήρχαν εκεί μεγάλα αποθέματα ξυλείας και μάλιστα ακριβής. Εμείς, όμως, δεν φτιάχναμε έπιπλα. Κάναμε τα κιβώτια για να τοποθετούν μέσα σφαίρες και άλλα πυρομαχικά. Εκεί δουλεύανε και Πολωνοί, και Ρώσοι, και Τσέχοι. Ανάμεσά μας υπήρξαν και Γερμανοί φυλακισμένοι. Εκεί άρχισα να κάνω σαμποτάζ. Δεν κάρφωνα σωστά τα κιβώτια, μόνο από πάνω περνούσα λίγη κόλλα. Οι βίδες κρατούσανε τον πάτο, αλλά με ένα καλό τράνταγμα διαλυόταν το κιβώτιο.»

Συγκρατούμενοι στο Νταχάου

Το Νταχάου ήταν Konzentrationslager, ένα από τα πιο γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας, με δεκάδες διάσπαρτα «παραρτήματα», όχι πολύ μακριά από το Μόναχο. Κατά την απελευθέρωση, τον Απρίλη του 1945, υπήρχαν περίπου 30 χιλιάδες κρατούμενοι στο Νταχάου. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του είχαν «περάσει» από τα παραπήγματά του πάνω από 200.000 άτομα, εκ των οποίων πάρα πολλά, μεταξύ 32 και 42 χιλιάδων, άφησαν την τελευταία τους πνοή στο lager και αποτεφρώθηκαν στα κρεματόριά του.

Ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Νίκος Ζαχαριάδης, κρατούμενος στις φυλακές της δικτατορίας του Μεταξά από τις 17 Σεπτεμβρίου 1936, παραδόθηκε, στις 26 Απριλίου 1941, από τις ελληνικές αρχές, μαζί με άλλους κομμουνιστές φυλακισμένους στη Γκεστάπο, η οποία τον προώθησε στη Βιέννη κι από εκεί, στις 30 Νοεμβρίου 1941, στο Νταχάου, όπου παρέμεινε μέχρι την άφιξη του αμερικάνικου στρατού, στις 29 Απριλίου 1945· Συνολικά, είχε συμπληρώσει στις ελληνικές φυλακές και τα γερμανικά κάτεργα κάτι παραπάνω από αδιάσπαστα οκτώμισι χρόνια. Σ’ αυτό το στρατόπεδο, όπου «η εργασία απελευθέρωνε», ο Έλληνας κρατούμενος Βλαδίμηρος Τζελαλή, από τη Μαριούπολη, με αριθμό εγγραφής στους «φιλοξενούμενους» του Νταχάου «32771», συναντήθηκε με τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, παλιότερο τρόφιμο, με αριθμό «28777»·

(Η συνέντευξη έγινε με τη βοήθεια της Αλεξάνδρας Προτσένκο Πιτσατζή, της Ίνγκας Αμπγκάροβα και της Ναταλίας Μηάσενκο Κόρμαλη).

(Τέλος πρώτου μέρους)

Με τις οδηγίες του Ζαχαριάδη

«Σ” αυτό το εργοστάσιο δούλευε και ο Νίκος. Ήταν ο άνθρωπος που στην αρχή της βάρδιας μας έδινε τα εργαλεία με τα οποία δουλεύαμε. Σμίλη, πριόνι και άλλα. Εγώ βεβαίως δεν γνώριζα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, Είδα ότι είναι κάπως σκουρόχρωμος, έμοιαζε με “Ελληνα, αυτός όμως εμένα με κατάλαβε αμέσως από τη φάτσα. Αυτός ονόμαζε τον εαυτό του Νικόλα, και εμείς τον φωνάζαμε Νικόλα. Με κατάλαβε και ρώτησε με καθαρά ρωσικά, «είσαι Έλληνας;». Απάντησα, «ναι, αλλά πώς με καταλάβατε;». «Από το πρόσωπό σου», μου είπε και με ρώτησε από πού είμαι. Εγώ απάντησα ότι είμαι από τη Μαριούπολη και αυτός στη συνέχεια μου είπε κάτι για τον εαυτό του. Τον ρώτησα, πρώτα, από πού ξέρει τόσο καλά τα ρωσικά, αφού είναι από την Ελλάδα, και τότε μου είπε ότι τελείωσε την Ανώτατη Κομματική Σχολή στη Μόσχα, ότι έχει ζήσει και στο Λένινγκραντ και είναι παντρεμένος με μία Τσέχα με την οποία έχει μία κόρη. (σημ. Ο Ζαχαριάδης είχε και ένα γιο με την Τσέχα Μάνια ΝόΒακ).

Κάθε φορά που πήγαινα στη δουλειά με καλούσε και μου έδινε λίγο φαγητό, ένα κομματάκι ψωμί ή κάτι άλλο. Επειδή ήταν εκεί από πολύ καιρό πριν πάω εγώ, είχε σχέσεις με τους κατοίκους (των γύρω περιοχών που εργάζονταν στον ίδιο χώρο) και γι’ αυτό είχε καλή εμφάνιση, δηλαδή δεν πεινούσε. Και μετά, όχι από την αρχή, μου ζητούσε να περνάω κάποια πράγματα που ήταν μυστικά στο στρατόπεδο. Αυτός ανήκε σε μία οργάνωση μυστική. Δεν μου επέτρεπε να δω το περιεχόμενο των πραγμάτων που μετέφερα. Ήταν μικρά δεματάκια. Εγώ τον ρωτούσα τι είναι μέσα. Μου έλεγε ότι ήταν κάποιες πληροφορίες για την κατάσταση στο μέτωπο. Μου τα έδινε και έπρεπε να τα παραδώσω στον ίδιο ή σε ένα φίλο του μόλις περάσουμε τον έλεγχο στην είσοδο του στρατοπέδου. Σ” αυτόν μπορεί να έκαναν έλεγχο, εμένα όμως, επειδή ήμουν πιτσιρίκι, δεν με ψάχνανε και τα έβαζα στο ξύλινο παπούτσι που είχα, κάτω από τους πάτους. κι αυτό περισσότερο γινόταν τις νυχτερινές βάρδιες όταν γυρίζαμε πίσω στο στρατόπεδο. Και με παρακαλούσε να τα περνάω από την πύλη. Πολύ συχνά έκανα αυτή την εξυπηρέτηση, έγινα μεταφορέας.

Κάποια στιγμή, ο Ζαχαριάδης μου είπε να γραφτώ σε ομάδα εξωτερικών εργασιών. Την ομάδα αποτελούσαν περίπου 300 άτομα και δουλεύανε σε όλα τα εργοστάσια. Έτσι και έκανα, και βρέθηκα σε μία μικρή κωμόπολη, σε ένα στρατόπεδο μικρό μόνο με μία σειρά συρματοπλέγματος. Εκεί αναγκάστηκα να δουλέψω με φτυάρι, παράγαμε τσιμέντο, φόρτωνα και ξεφόρτωνα· ένα όχημα 60 τόνων γεμάτο με τσουβάλια 50 κιλών έπρεπε να το ξεφορτώσουμε τρία άτομα στη Βάρδια.

Όταν γνώρισα τον Ζαχαριάδη, στο στρατόπεδο, υποψιαζόμουν ότι μπορεί να ήταν σοβιετικός πράκτορας, γιατί μιλούσε άπταιστα ρώσικα. Και δεν μου έλεγε και πολλά πράγματα. Τα περισσότερα για αυτόν τα έμαθα αργότερα. Μετά το στρατόπεδο. Ο εγγονός μου βρήκε στοιχεία στο ίντερνετ για αυτόν, όταν του μίλησα για τον Ζαχαριάδη. Από το ίντερνετ μάθαμε ότι ήταν στη Σιβηρία κι ότι ξαναπαντρεύτηκε. Όμως, δεν μπορούσε να φύγει από εκεί γιατί ανοιχτά δεν συμφωνούσε με τη σοβιετική πολιτική σε πολλά πράγματα, και δεν απαγχονίστηκε μόνος του, τον απαγχόνισαν, Έτσι νομίζω. Επικοινωνούσε με τους Γερμανούς, αλλά μόνο με αυτούς που του χρειάζονταν, με Γερμανούς κομμουνιστές. Στο στρατόπεδο ήταν οι περισσότεροι κομμουνιστές, γιατί μόλις ήρθε ο Χίτλερ στην εξουσία έβαλε όλους τους κομμουνιστές στα στρατόπεδα. Όλους που ήταν ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό.

Δεν μου έλεγε αν είχε επαφή με έξω κόσμο, αλλά σίγουρα είχε με αυτούς που μπορούσαν να τον βοηθήσουν, να φέρουν τρόφιμα και φάρμακα. Τέτοιες ήταν οι επαφές του Ζαχαριάδη και όχι συνεργασία με τους ναζί. Ήταν μυστική η οργάνωση αυτή και γι” αυτό ήταν λογικό να μην ρωτάμε και να μην συζητάμε. Γνώριζα μόνο δύο άτομα από την οργάνωση, τον ίδιο τον Ζαχαριάδη και ένα φίλο του. “Ηταν ένας Αυστριακός, μιλούσε πολύ καλά γερμανικά, μιλούσε και ρώσικα, αλλά με λάθη. Κι αυτός κομμουνιστής. Δεν ήξερα ποιοι άλλοι ήταν, θα σας τα πω έτσι όπως μου τα είπε μία φορά ο ίδιος ο Ζαχαριάδης: «Εμείς παλεύουμε για να βοηθήσουμε τους κρατουμένους, για παράδειγμα με φάρμακα. Και εσύ πρόσεχε – μην το λες πουθενά. Και αν έχεις έμπιστους φίλους, πρόσεχε και αυτούς, μην λες τίποτα. Να παρατηρείς σε ποιούς μπορείς να μιλήσεις και σε ποιους όχι». Στρατόπεδο ήταν, φρικτό πράγμα, για μία λέξη μπορούσαν να σε σκοτώσουν.»

Αναδημοσίευση από ΔΡΟΜΟ της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακοίνωση του ΕΜΕΡ για τη μαζική δολοφονία στην Άγκυρα

Στη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα δολοφονήθηκαν δεκάδες αγωνιστές και υπάρχουν εκατοντάδες τραυματίες.

Όποιος και να πραγματοποίησε αυτή τη δολοφονία, πίσω του είναι ο Ταγίπ Ερντογάν και το κόμμα του. Δεν διστάζουν να ανοίξουν πόλεμο στο λαό για τη συνέχιση της εξουσίας τους. Στις 5 Ιούνη στο Ντιγιάρμπακιρ, και στις 20 Ιούλη στο Σουρούτς είχαν πραγματοποιηθεί παρόμοιες δολοφονίες όπου αποδείχτηκε ότι πίσω απ’ αυτές ήταν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, η κυβέρνηση, ο Ερντογάν. Σκοπός τους είναι να επικρατεί τρομοκρατία πάνω απ’ την εργατική τάξη και τους λαούς μας για να συνεχίσουν την κυριαρχία τους. Γι’ αυτό, ο αγώνας που διεξάγεται σήμερα ενάντια στην κυβέρνηση και τα ανάκτορα του Ερντογάν είναι ένας αγώνας για το μέλλον της χώρας μας.

Ο στόχος της φασιστικής τρομοκρατίας και των προβοκατσιών είναι όλοι οι λαοί και οι εργαζόμενοι.

Ο Ερντογάν και η κυβέρνηση του πολέμου εδώ και καιρό επιμένουν να υποστηρίζουν το ISIS – Nusra. Απ’ την άλλη μεριά, σταμάτησαν τις διαπραγματεύσεις με τους Κούρδους και αύξησαν την τρομοκρατία, όπως επιθέσεις στις κουρδικές περιοχές, απαγόρευση της κυκλοφορίας, δολοφονίες κ.α. συνεχίζοντας έτσι την τρομοκρατία. Οι Κούρδοι που ζητάνε ισότητα, οι δυνάμεις που ζητούν δημοκρατία, τα συνδικάτα, ΜΜΕ, οι εργαζόμενοι που πραγματοποιούν απεργίες για τα δικαιώματά τους, με λίγα λόγια όλος ο λαός, είναι στόχος. Οι επιθέσεις αυτές δεν περιορίζονται μόνο ως επιθέσεις των κρατικών δυνάμεων αλλά ευλογούν και τις επιθέσεις των ισλαμιστών. Είναι γνωστό ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες προμήθευαν με όπλα το ISIS.

Σήμερα είναι μέρα αγώνων και πρέπει να μετατρέψουμε όλες τις πλατείες και τους δρόμους σε χώρους αγώνα.

Βρισκόμαστε σ’ ένα σταυροδρόμι. Ή θα παραδοθούμε σ’ αυτό τον πόλεμο που έχει κηρύξει η κυβέρνηση ή θα υψώσουμε τη σημαία του αγώνα.

Για να σταματήσουμε τη φασιστική τρομοκρατία και την προβοκάτσια και να ανατρέψουμε αυτή την αντιλαϊκή κυβέρνηση πρέπει να ενώσουμε τη δύναμή μας. Σε κάθε εργοστάσιο, κάθε χώρο δουλειάς, κάθε συνοικία πρέπει να ανυψωθεί ο αγώνας.

Γενική απεργία, γενική αντίσταση!

Κόμμα Εργασίας EMEP

Σημείωση: Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Κεντρικού Συμβουλίου του ΕΜΕΡ δολοφονήθηκαν 14 μέλη και στελέχη του Κόμματος. Μέσα στους δολοφονημένους είναι και ο Κορκμάζ Τεντίκ μέλος του Γενικού Συμβουλίου του ΕΜΕΡ

Μετάφραση: Σεϊτ Αλντογάν 

Αναδημοσίευση από vathikokkino

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεξικό: Η Σφαγή στο Tlatelolco

Από το Tlatelolco μέχρι την  Ayotzinapa

Η Σφαγή στο Tlatelolco 

Μεξικό

Τα επίσημα στοιχεία αυτής της σφαγής ποτέ δεν έγιναν γνωστά, αλλά εκτιμάται ότι έχασαν τη ζωή τους 300 με 500 άνθρωποι  στις 2 Οκτωβρίου, το 1968.


Ο μεξικανικός λαός  έχει πέσει θύμα  καταστολής,  απειλών και  μαζικών σφαγών. Τα περισσότερα από αυτά τα εγκλήματα  έχουν μείνει ατιμώρητα. Η σφαγή του Tlatelolco  47 χρόνια πριν, ήταν μία από τις μεγαλύτερες που έχει γίνει μέχρι σήμερα στο Μεξικό.

Στις 2 Οκτωβρίου 1968, η Πλατεία  των Τριών Πολιτισμών στο Tlatelolco στην Πόλη του Μεξικού ήταν ο τόπος  μιας μεγάλης σφαγής κατά την οποία εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως μαθητές, σκοτώθηκαν εξαιτίας της βίαιης καταστολής από τις  δυνάμεις  της αστυνομίας .

Δύο μήνες νωρίτερα, οι φοιτητές  του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού (UNAM), του Εθνικού Πολυτεχνικού Ινστιτούτου (IPN), μαζί με άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα, καθώς και καθηγητές, διανοούμενοι, νοικοκυρές,  εργαζόμενοι και  επαγγελματίες της πρωτεύουσας του Μεξικού συγκροτούν το Συμβούλιο της Εθνικής Απεργίας και αρχίζουν μια σειρά από διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης του Gustavo Diaz Ordaz.



ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ: Η έλλειψη σεβασμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις πολιτικές ελευθερίες και την αυτονομία των πανεπιστημίων, καθώς και η περιορισμένη πρόσβαση στην υγεία, την εκπαίδευση, την απασχόληση και τη διατροφή και η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, εν μέσω δυσκολιών,ήταν το  έναυσμα για τις διάφορες κοινωνικές διαμαρτυρίες κατά τη διάρκεια του 1968.

Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, αυτό το μεγάλο κοινωνικό κίνημα άρχισε να υφίσταται σοβαρή καταστολή, όταν οι στρατιωτικές δυνάμεις κατέλαβαν το πανεπιστήμιο και συνέλαβαν  περίπου 100 μαθητές, πολλούς δε από τους ηγέτες των διαδηλώσεων. Επίσης από τότε, εκτιμάται ότι έχουν καταγραφεί περίπου  12 θάνατοι.




Αντιμέτωποι με την αυξανόμενη καταπίεση και μέσα από  μια πολύ τεταμένη ατμόσφαιρα, οι ηγέτες του Εθνικού Συμβουλίου της Απεργίας που δεν τέθηκαν υπό κράτηση, κάλεσαν για μια μεγάλη διαδήλωση στην πλατεία των Τριών Πολιτισμών στο Tlatelolco  στις 2 Οκτωβρίου.

Λίγα λεπτά μετά την έναρξη της διαμαρτυρίας, ένα ελικόπτερο του  μεξικανικού στρατού έριξε μια φωτοβολίδα στο πλήθος, και κάτω από αυτό το σήμα , οι στρατιωτικοί, οι παραστρατιωτικοί και οι μεξικανοί ελεύθεροι σκοπευτές άνοιξαν πυρ εναντίον περίπου πέντε χιλιάδων διαδηλωτών που βρίσκονταν στο χώρο, προκαλώντας το θάνατο σε  300 με 500 άτομα, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Τα ακριβή στατιστικά στοιχεία ποτέ δεν ήρθαν στο φως. Εκείνη την ημέρα συνελήφθησαν περίπου δύο χιλιάδες άνθρωποι.




Μετά την βίαιη καταστολή, το Εθνικό Συμβούλιο της Απεργίας  σχεδόν διαλύθηκε, ωστόσο, μέχρι σήμερα ο λαός του Μεξικού συνεχίζει τον αγώνα του προς την ίδια κατεύθυνση αυτών των νέων ανθρώπων που τόλμησαν να ονειρευτούν μια χώρα   δικαιοσύνης και  κοινωνικής ισότητας.



Η απάνθρωπη καταστολή συνεχίζεται

Η ιστορία της καταστολής των διαδηλώσεων στο Μεξικό  δεν κορυφώθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1968, και όλα αυτά τα χρόνια υπήρξαν συμβάντα αυτού του τύπου που   οδήγησαν σε θανάτους, αγνοούμενους και τραυματίες.

Στις 10 Ιουνίου του 1971 κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Luis Echeverria, έγινε  στην Πόλη του Μεξικού η σφαγή του  Jueves de Corpus , στην οποία 120 φοιτητές δολοφονήθηκαν από δυνάμεις καταστολής μονάδων  του στρατού που ονομάζονταν Γεράκια.

Κατά τη διάρκεια της γιορτής του Corpus Christi, οι νέοι διαδήλωναν για την υποστήριξη των συνομηλίκων τους στο  Monterrey , οι οποίοι διαμαρτύρονταν για την κατάργηση του νέου νόμου εκπαίδευσης που η κυβέρνηση είχε εφαρμόσει.


Ο 28 Ιουνίου του 1995 έγινε η σφαγή του Aguas Blancas στο Guerrero (νότιο Μεξικό)  όπου οι κρατικές δυνάμεις της αστυνομίας πυροβόλησαν μια ομάδα μελών της Αγροτικής Οργάνωσης της Sierra del Sur  (OCSS ) στην πορεία τους προς μια πολιτική συγκέντρωση που απαιτούσε την απελευθέρωση του Gilberto Romero Vázquez που εξαφανίστηκε ένα μήνα νωρίτερα. Σε αυτή την επίθεση 17 χωρικοί σκοτώθηκαν και άλλοι 21 τραυματίστηκαν.


Λίγο περισσότερο  από δύο χρόνια αργότερα, στις 22 Δεκεμβρίου, 1997, παραστρατιωτικές ομάδες που ήταν εναντίον του  Στρατού των  Ζαπατίστας για την Εθνική  Απελευθέρωση (EZLN), σκότωσαν 45 ιθαγενείς Tzotzil  ενώ προσεύχονταν στην εκκλησία. Από τα θύματα, 16 ήταν παιδιά, 20 ήταν γυναίκες και εννέα ενήλικες άνδρες.

Ένα άλλο σημείο  βάρβαρης καταστολής  ήταν στο Tamaulipas (ανατολικά). Μεταξύ 22 και 23 Αυγούστου 2010, η παραστρατιωτική ομάδα  Los Zetas  εκτέλεσε 72 άτομα, εκ των οποίων 58 ήταν άνδρες και 14 γυναίκες. Αυτό το έγκλημα είναι γνωστό ως η σφαγή του San Fernando ή τη σφαγή των Tamaulipas.

Τη 12η, Δεκεμβρίου 2011, δύο νεαροί άνδρες έχασαν τη ζωή τους στα χέρια  της κρατικής αστυνομίας, η οποία διέλυσε μια διαδήλωση από μαθητές της  Αγροτικής Σχολής ( Escuela Rural Normal) της Ayotzinapa στην πολιτεία Guerrero , η οποία απαίτησε την απόλυση του διευθυντή του ιδρύματος, Napoleón Anaya και πρότεινε το διορισμό του Eugenio Hernandez ως αντικαταστάτη του. Εκτός από αυτούς τους θανάτους, η επίθεση τελείωσε με 50 κρατουμένους, σοβαρά τραυματισμένους και αγνοούμενους.

Ένα άλλο σημείο στο οποίο πραγματοποιήθηκε  ένα από αυτά τα μαζικά εγκλήματα ήταν στην πολιτεία του Μεξικού (νότια), και συγκεκριμένα στο δήμο Tlatlaya, όπου στις 30 Ιούνη του 2014, νωρίς το πρωί, οκτώ στρατιώτες σκότωσαν εν ψυχρώ 22 άτομα, τα οποία είχαν συσπειρωθεί μετά από ένοπλη  σύγκρουση που σημειώθηκε στο ίδιο σημείο.

Η πιο πρόσφατη γνωστή περίπτωση αποτρόπαιας καταστολής στη χώρα της Κεντρικής Αμερικής και μέχρι στιγμής δεν έχει επιλυθεί, είναι αυτό που συνέβη  στις 26 Σεπτεμβρίου, 2014, όταν ένστολοι της Δημοτικής Αστυνομίας του Iguala συνέλαβαν αρκετούς φοιτητές οι οποίοι διαμαρτύρονταν κατά των διακρίσεων στην κατανομή των εδρών  στα αστικά σχολεία από την κυβέρνηση του κράτους του Guerrero.

Μεξικανοί βγήκαν στους δρόμους για τους 43 εξαφανισθέντες της Ayotzinapa

Σε αυτήν την επίθεση που άφησε έξι νεκρούς, 25 τραυματίες και 43 εξαφανισμένους  και που μέχρι τώρα δεν έχουν εντοπιστεί, η   Γενική Εισαγγελία της Δημοκρατίας χρεώνει  ως εγκέφαλους τον  José Luis Abarca Velazquez  , δήμαρχο της Iguala και τη σύζυγό του María de los Ángeles.

Όλες αυτές οι επιθέσεις κατά των πολιτών, ως επί το πλείστον νέων φοιτητών, έχουν συνδεθεί  με την κρατική εξουσία και είναι τρανή απόδειξη ότι το Μεξικό είναι μια χώρα  καταστολής, στην οποία οι πολίτες της δεν έχουν το δικαίωμα να εκφράσουν και να υπερασπιστούν τα ιδανικά τους.

Ωστόσο, αν και οι περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις μαζικών δολοφονιών έχουν μείνει ατιμώρητες και οι δράστες εξακολουθούν να διαπράττουν τέτοια εγκλήματα, πολλοί είναι οι Μεξικανοί που προτιμούν να μην ξεχνούν, ακόμη και να τολμούν να ονειρεύονται και να αγωνίζονται για την ημέρα που κάθε ένα από αυτά τα θύματα θα  δικαιωθούν , και θα λήξει η ανασφάλεια που επικρατεί στη χώρα.


 http://www.telesurtv.net/telesuragenda/Matanza-de-Tlatelolco-20151002-0024.html
www.teleSURtv.net
2-10-2015

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ

ΜΕΡΑ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ 43 ΦΟΙΤΗΤΕΣ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΓΙΑ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ  Ο PΕΝΑ ΝΙΕΤΟ 

Διαβάστε Περισσότερα »

Διεθνής αντιφασιστική συνάντηση για το Donbass

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΣ ΣΤΑΛΙΝ

ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΘΡΙΑΜΒΟΥ ΤΗΣ Ε.Σ.Σ.Δ.

 Ο   Σ Τ Ρ Α Τ Α Ρ Χ Η Σ   Σ Τ Α Λ Ι Ν

 ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

«... Γεννημένη μαζί με τις κόκκινες ένοπλες δυνάμεις η σοβιετική πολεμική επιστήμη έθρεψε, ότι καλλίτερο έδωσε στο παρελθόν η πολεμική τέχνη και πάνω στη βάση τη μαρξιστικής-λενινιστικής διδασκαλίας, καθόρισε το δρόμο ανάπτυξης της πολίτικης δουλειάς στις σύγχρονες συνθήκες» (Ν.Α. Μπουλκάνιν)

Η σοβιετική πολεμική επιστήμη δημιουργήθηκε από το σ. Στάλιν.

Ο Σοβιετικός λαός μας, με αίσθημα τεράστιας αναγνώρισης προς τον οργανωτή των νικών μας, την ονομάζει Σταλινική πολεμική επιστήμη και βλέπει σ' αυτή την ισχυρή νικηφόρα δύναμη του σοβιετικού στρατού μας.

Η δύναμη της σοβιετικής πολεμικής επιστήμης, πριν απ' όλα συνίσταται στο ότι όντας στενά συνδεδεμένη με όλες τις άλλες επιστήμες και στην πρώτη σειρά με τη Μαρξιστική-Λενινιστική επιστήμη για την κοινωνία, σαν τομέας της ιδεολογίας, είναι αξεχώριστη από την κοινωνική της βάση, το σοσιαλιστικό σύστημα.

Ο υπουργός των ενόπλων δυνάμεων της ΕΣΣΔ, σ. Μπουλκάνιν, με εξαντλητική σαφήνεια ανάπτυξε το σταλινικό ορισμό για την πολεμική επιστήμη, που είναι έννοια πιο πλατεία και περιεκτική απ' ότι η πολεμική τέχνη. «Η πολεμικοί τέχνη είναι συστατικό μέρος της πολεμικής επιστήμης και περικλείνει την ταχτική, την επιχειρησιακή τέχνη και τη στρατηγική, δηλ. καταπιάνεται με τη μελέτη των ζητημάτων που αναφέρονται στους τρόπους διεξαγωγής των πολεμικών ενεργειών και του πολέμου στο σύνολό του. Ενώ η πολεμική επιστήμη, εκτός από τα ζητήματα της πολεμικής τέχνης, αγκαλιάζει τα ζητήματα που αφορούν τις οικονομικές και ηθικές δυνατότητες της χώρας.

Το να μάθεις την πολεμική επιστήμη αυτό σημαίνει να μάθεις, όχι μόνο τους τρόπους για τη διεξαγωγή του πολέμου, δηλαδή την πολεμική τέχνη, μα και να ξέρεις και να υπολογίζεις τις οικονομικές και ηθικές δυνατότητες τόσο στη χώρα σου, όσο και στη χώρα του αντιπάλου».

Η σοβιετική πολεμική επιστήμη είναι πολεμική επιστήμη, που γεννήθηκε απτό σοσιαλιστικό σύστημα, που στέκεται φρουρός της σταθερής ειρήνης και της ασφάλειας των λαών. Η σοβιετική πολεμική επιστήμη είναι νέο ανώτερο στάδιο στην ιστορική εξέλιξη της πολεμικής επιστήμης. Αυτή τη θέση την επικύρωσε στέρεα, με τη νίκη της στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο για την Πατρίδα, που στάθηκε ο θρίαμβος της σοβιετικής πολεμικής επιστήμης. Δημιουργός αυτής της επιστήμης, κορυφαίος της, είναι ο Μεγάλος ΣΤΑΛΙΝ που με τόνομά του είναι δεμένη αδιάρηχτα.

(Απόσπασμα από άρθρο του υποστράτηγου Ν. ΤΑΛΕΝΣΥ για τη Σταλινική επιστήμη).

Διαβάστε Περισσότερα »