Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ – ο Μεγάλος επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης που ΠΡΩΤΟΣ στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα όρθωσε θαρραλέα και μαχητικά το γιγάντιο επαναστατικό του ανάστημα στην αντεπαναστατική λαίλαπα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που κατέστρεψε το σοσιαλισμό-κομμουνισμό αρχές-μέσα της δεκαετίας του 1950 και εγκαινίασε την έναρξη της επαναστατικής ταξικής πάλης κατά του προδοτικού αυτού αστικού-σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος σε παγκόσμια κλίμακα, επαναστατική πάλη που συνεχίζεται ως τα σήμερα και θα συνεχιστεί και στο μέλλον ως την πλήρη ήττα του
image(Στήλη-πλάκα Ζαχαριάδη που τοποθετήθηκε στο Σουργκούτ προς τιμήν του Ζαχαριάδη, Σεπτέμβρης 2014)

Σ’ ΕΚΕΙΝΟΝ
Ολόρθος της αιώνιας νιότης το βάθρο πάτησες
και γεφυρώνεις τ’ αύριο με τ’ άξια περασμένα
Όχι, δεν χάνονται ποτέ οι καιροί της επανάστασης
όταν αφήνουν πίσω τους ήρωες σαν και σένα.
Λεβέντικα εμβατήρια στου θρύλου το πεντάγραμμο
σου φτιάχνουν οι Πρωτομαγιές κι οι μπόρες του χειμώνα.
Σε τραγουδάν στον ιερό για πάντα Γράμμο
αγέρηδες μεσούρανοι κι απόκρυμνοι τ’ αγώνα.
Εκεί που φώναξε ο λαός στον εισβολέα το «Αλτ τις εί»
κάνοντας αντίσταση χρέος, θυσία και τάμα.
«Για μιαν Ελλάδα λεύτερη, δίχως καμιάν εξάρτηση»,-
έτσι όπως ζήτησες παλιά με τ’ Ανοιχτό σου Γράμμα,
που πρώτα εσύ το τίμησες νικώντας μεγαθήρια
κι εχθρούς και Γιούδες στις ψηλές κορφές της ιστορίας.
Αυτόπτες είναι μάρτυρες τα τόσα κολαστήρια:
Κέρκυρα και Νταχάου – κι αυτό της Σιβηρίας…
Ας τραγουδούσαν οι αριθμοί: δίνοντας μάχες άνισες
μεσ’ τα μπουντρούμια πέρασες του βίου σου το’ να τρίτο…
Ησουν μπροστάρης μαχητής, του χρέους της αυταπάρνησης
κι όχι απ’ αυτούς που κυνηγάν το χρήμα και τα «ζήτω».
Στέκεις απόμακρο άγαλμα θαρρείς μιας σπάνιας αίρεσης
στον κόσμο το σημερινό της άπατης Απάτης.
Με το σπαθί σου κέρδισες τη δάφνη της δικαίωσης
σα δάσκαλος που πάντοτε πρώτος το νόμο εκράτεις.
Δένοντας μ’ αρμονία σοφή τ’ αύριο και το ψες…
«Ξέρει να ζει μονάχα αυτός που ξέρει να πεθαίνει
όταν χρειάζεται» -είχες πει στα νιάτα σου… Προφήτεψες
τη δύση σου την τραγική και την αντρειωμένη.
Πολέμησες στου παγερού Σοργκούτ τον άδη. Εσύ
αυτούς που κάναν τ’ όνειρο και τις ιδέες σαβούρα.
Το θάνατο προτίμησες απ’ τη δειλή παράδοση,
και Θερμοπύλες ύψωσες μπρος στην «Νομενκλατούρα».
Ολόρθος της αιώνιας νιότης το βάθρο πάτησες
και γεφυρώνεις τ’ αύριο με τ’ άξια περασμένα…
Όχι, δε χάνονται ποτέ οι καιροί της επανάστασης
όταν αφήνουν πίσω τους ήρωες σαν και σένα.
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΡΝΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: