Το news247.gr ξεπλένει ΚΑΙ την ηγεσία του «Κ»ΚΕ για την ιθαγένεια

Το news247.gr συμφερόντων Δ. Μάρη έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε μία ιστοσελίδα υψηλής επισκεψιμότητας, ικανή πλέον να επηρεάζει σημαντικά τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα. Η ίδια η 24MEDIA group (στην οποία ανήκει το news247.gr) σχεδιάζει το επόμενο διάστημα (αν δεν το έχει ήδη υλοποιήσει) να αποκτήσει πρόσβαση σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τη θέση της και την επιρροή της.

Δεν θα ξεχάσουμε την εκτεταμένη προβολή της ΕΝ. ΚΕΝΤΡΩΩΝ (Β. Λεβέντης) μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2015, όπου με σχεδόν καθημερινά άρθρα και ένα σωρό συνεντεύξεις του Β. Λεβέντη, προβάλλονταν δυσανάλογα με τα υπόλοιπα κόμματα οι θέσεις ενός κόμματος του 0,28% (βλ. πχ. δημοσιεύματα 14, 16, 18, 23, 25, 26, 27 Ιανουαρίου 2015 - μήνας εκλογών). Η τακτική αυτή απέδωσε καρπούς καθιστώντας πλέον την ΕΝ. ΚΕΝΤΡΩΩΝ ένα κοινοβουλευτικό κόμμα του 3,44% στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.

Την ίδια τακτική βλέπουμε εβδομαδιαίως από το news247.gr σχετικά με τη ΛΔ της Κορέας. Κάθε εβδομάδα ένα (δυσφημιστικό) άρθρο προβάλλεται από το news247.gr ενάντια στην ΛΔ της Κορέας και στον πρόεδρό της Κιμ Γιονγκ Ουν. Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των άρθρων η έλλειψη πηγών (παρατίθενται γενικόλογα «πηγές από την Ιαπωνία» ή «πηγές από τη Νότια Κορέα»), η διαστρέβλωση των σχετικών ειδήσεων και η ψευδής αναπαραγωγή φιλοαμερικάνικων «θεωριών» - επινοήσεων περί εξόντωσης - δολοφονιών υψηλόβαθμων στελεχών, βασανιστηρίων και απειλών με αφετηρία τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Χαρακτηριστική είναι η αναπαραγωγή της ψευδούς εκδοχής της δολοφονίας του θείου του από σκυλιά ή υψηλόβαθμου στελέχους με φλογοβόλο! Παρόλο που έπειτα από λίγο καιρό ο συγκεκριμένος έκανε ολοζώντανος δημόσια εμφάνιση, το news247.gr ποτέ δεν ζήτησε συγνώμη ή δεν ανακάλεσε την είδηση που είχε αναπαραγάγει. Παράλληλα, η συχνότητα (τουλάχιστον ένα την εβδομάδα) και η προχειρότητα - βιασύνη που διακρίνει τα συγκεκριμένα άρθρα σχετικά με την ΛΔ της Κορέας, δίνουν την εντύπωση ότι είναι κατά παραγγελία από εξωτερικές δυνάμεις που πολύ θα ήθελαν να πατήσουν πόδι ΚΑΙ σε αυτό το σχετικά μικρό, αλλά σε στρατηγική θέση, κράτος.

Πρόσφατα, με αφορμή την λαμπρή καριέρα του Έλληνα μαύρου καλαθοσφαιριστή Γιάννη Αντετοκούνμπο στην Αμερική το news247.gr δημοσίευσε ένα επιθετικό άρθρο (6/1/2017) με τίτλο «Respect στονΑντετοκούνμπο, dislike στον Γεωργιάδη» εναντίον του ρατσιστή, αντιπροέδρου της ΝΔ, Α. Γεωργιάδη. Κύριος στόχος όμως του άρθρου δεν ήταν στην πραγματικότητα ο Α. Γεωργιάδης (που είναι και εύκολος στόχος, λόγω της μεγάλης έκθεσής του δημοσίως), αλλά το ξέπλυμα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, για το θέμα της ιθαγένειας. Συγκεκριμένα το άρθρο ανέφερε:

«Το 2015, με πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, η Βουλή έκανε ένα ακόμη βήμα, βελτιώνοντας τον νόμο για την ιθαγένεια. Έχει σημασία όμως να θυμηθούμε ότι το άρθρο 1 του ν.4332, που προβλέπει την απόδοση ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα με την εγγραφή τους στην Α' Δημοτικού, εγκρίθηκε με 179 ψήφους υπέρ (ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ) και 84 κατά (Ν.Δ., Χρυσή Αυγή, ΑΝ.ΕΛ.).».

Κάτι που «ξέχασε» βέβαια ο αρθρογράφος να αναφέρει είναι ότι ΚΑΝΕΝΑΣ από τους βουλευτές του «Κ»ΚΕ, ακολουθώντας τη γνωστή γραμμή της ηγεσίας τους, ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΕ το νομοσχέδιο ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ, αλλά όλοι δήλωσαν «ΠΑΡΩΝ». Που σημαίνει ότι το νομοσχέδιο πέρασε σε ψηφοφορία επί των άρθρων μόνο με τις ψήφους ΣΥΡΙΖΑ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ, συμπαρατασσόμενοι έτσι οι βουλευτές του «Κ»ΚΕ με το ρατσιστικό μπλοκ των ΝΔ-ΧΑ-ΑΝΕΛ. Αν ΣΥΡΙΖΑ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ δεν ψήφιζαν το - σίγουρα ελλιπές και κουτσουρεμένο - νομοσχέδιο επί της αρχής τότε αυτό ΠΟΤΕ δεν θα γινόταν νόμος του κράτους και δεν θα προχωρούσαν οι διαδικασίες παροχής ιθαγένειας για χιλιάδες εγκλωβισμένους και σκληρά εκμεταλλευμένους μετανάστες εργαζόμενους και τα παιδιά τους. Η συμπαράταξη αυτή του «Κ»ΚΕ με το ρατσιστικό μπλοκ επιβεβαιώνεται και απ' το «Ριζοσπάστη» όταν γράφει ότι «Το ΚΚΕ ψήφησε «παρών»»:

«το νομοσχέδιο έχει ήδη ψηφιστεί επί της αρχής με τη διαδικασία της ονομαστικής ψηφοφορίας. Υπέρ έχουν ταχθεί οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ, κατά οι βουλευτές των ΑΝΕΛ – με εξαίρεση τον βουλευτή τους Κ.Ζουράρη, που ψήφισε υπέρ – της ΝΔ και της ΧΑ. Από τους ΑΝΕΛ δηλώθηκε ότι καταψηφίζουν το νομοσχέδιο με το σκεπτικό ότι οι μετανάστες δεν έχουν δικαίωμα στην ιθαγένεια, κάτι με το οποίο συμφώνησε και η ΧΑ. Το ΚΚΕ ψήφησε «παρών»» («Ρ» 8/7/2015, σελ.14).

Όλα αυτά ήρθαν ως συνέχεια των γνωστών παλαιότερων ρατσιστικών τοποθετήσεων της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που πρωτον, δεν ψήφισε ούτε το νομοσχέδιο Ραγκούση και δευτερον, ακόμα ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ συνέδεσε το θέμα με τον δήθεν κίνδυνο αναγόρευσης-μετατροπής των μεταναστών σε μειονότητα και «αλλαγής των συνόρων της χώρας»:

«Και για άλλη μια φορά θα θυμίσω ότι υπάρχουν τάσεις σήμερα - και μάλιστα μέσα στο χώρο του κοσμοπολιτισμού - που δεν έχουν πρόβλημα στο εξής πράγμα: Σ' αυτό που λέμε αυτοπροσδιορισμό. Μιλάμε για το συλλογικό αυτοπροσδιορισμό. Γιατί είναι άλλο πράγμα ο καθένας να αυτοπροσδιορίζεται. Συλλογικό αυτοπροσδιορισμό και μάλιστα με κριτήρια τι; Με κριτήρια υπηρέτησης σχεδίων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ισχυρών ή λιγότερο ισχυρών, για την αλλαγή των συνόρων και την διανομή των αγορών.Λοιπόν, αύριο ποιος μας λέει ότι δεν θα αναγορευθούν μετανάστες σε μειονότητα;» (Δευτερολογία Α. Παπαρήγα στη Βουλή, «Ρ» 9/2/2010, σελ. 17)

Το news247.gr κινείται ακριβώς στη γραμμή της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που προσπαθεί να ξεπλύνει το ένοχο παρελθόν της, βασιζόμενη στην υπερπληροφόρηση-παραπληροφόρηση και στην αδυναμία των μαζών να συγκρατήσουν τέτοιες πληροφορίες, ξαναγράφοντας την ιστορία κατά πως τη συμφέρει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δηλώσεις του βουλευτή του «Κ»ΚΕ Τάσσου σε εκπομπή της ΝΕΤ (7 Ιούλη 2015, πρωινή εκπομπή 9.10), ο οποίος σε ερώτηση της δημοσιογράφου Κασίμη (παρόντων των Μαντά-Μπατζελή) για την τοποθέτηση του «Κ»ΚΕ σχετικά με το Νομοσχέδιο για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ» απάντησε τότε πως «ο νέος νόμος είναι πίσω και απ’ το νόμο Ραγκούση, γι’ αυτό θα ψηφίσουμε «παρών»» (Εκπομπή «ΕΡΤ Ενημέρωση», στο 1:05:20) , αφήνοντας έτσι να εννοηθεί πως τάχα το «Κ»ΚΕ είχε τότε «ψηφίσει» το Νομοσχέδιο Ραγκούση. Είναι όμως γνωστό, ότι το «Κ»ΚΕ ΔΕΝ ψήφισε ΟΥΤΕ το Νομοσχέδιο Ραγκούση (2010), αλλά τοποθετήθηκε και ΤΟΤΕ με «παρών»(!), όπως ομολογούν οι ίδιοι σε πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη»: «το ΚΚΕ δεν πρόκειται να ψηφίσει το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για το μεταναστευτικό» («Ρ» 9/2/2010, σελ. 1), και αυτό έπραξε στη συνέχεια: «το νομοσχέδιο υπερψήφισαν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το καταψήφισαν η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ» («Ρ»11/3/2010) και το «Κ»ΚΕ δήλωσε «παρών»(!!!) δηλ. το νομοσχέδιο ψηφίστηκε ΜΟΝΟ απ’ τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

ΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ «ΠΑΡΩΝ» ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν τόσο οι Έλληνες όσο και τα ταξικά τους αδέρφια, μετανάστες-εργάτες.

Η παραπάνω δήλωση του βουλευτή του «Κ»ΚΕ Στ. Τάσσου αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία αν λάβουμε υπόψη την κατάργηση του νόμου στις 4/02/2013 από την κυβέρνηση Σαμαρά όπως απείλησε προεκλογικά σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» με την ιδιότητα του προέδρου της ΝΔ: «Και να γίνουν πολλά ακόμα: Όπως, να καταργήσουμε τον νόμο Ραγκούση για την ιθαγένεια.» («Καθημερινή», 01/04/2012). Μια πολιτική απόφαση που άφηνε «ξεκρέμαστους» χιλιάδες μετανάστες - εργάτες που ζουν και εργάζονται στη χώρα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανασύνταξη 429 (Δεκέμβρης 2016)

- Διπλά επικίνδυνες οι φιλο-«Χρυσαυγήτικες» εθνικιστικές «παράτες» των ακραίων εθνικιστών πατριδοκάπηλων «υπερπατριωτών» ΚΑΜΜΕΝΟΥ-ΒΙΤΣΑ, κλπ. στο Καστελόριζο
- 70 χρόνια απ’ τη συγκρότηση του ένδοξου ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΔΣΕ)
- ΝΑ ΠΩΣ «ΤΙΜΗΣΑΝ» ΟΙ ΧΡΟΥΤΣΩΦΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ - Η περίπτωση του Γ. Λύρα
- Ανακοίνωση της Διεθνούς Διάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

- Ενισχύσεις

Ανασύνταξη 429 (Δεκέμβρης 2016) by Εφημερίδα Ανασύνταξη on Scribd

Διαβάστε Περισσότερα »

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΙΟ ΣΕΪΣΙΔΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Ενισχύσεις

• Σύντροφοι από Κέρκυρα προσφέρουν στην ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ το ποσό των 50 ευρώ για τα 20χρονά της
• Σύντροφοι από Ήπειρο προσφέρουν στη μνήμη των αγωνιστών ανταρτών του ΔΣΕ (με αφορμή τα 70 χρόνια απ’ τη συγκρότησή του) το ποσό των 50 ευρώ στην ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 429 (Δεκέμβρης 2016)

- Διπλά επικίνδυνες οι φιλο-«Χρυσαυγήτικες» εθνικιστικές «παράτες» των ακραίων εθνικιστών πατριδοκάπηλων «υπερπατριωτών» ΚΑΜΜΕΝΟΥ-ΒΙΤΣΑ, κλπ. στο Καστελόριζο
- 70 χρόνια απ’ τη συγκρότηση του ένδοξου ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΔΣΕ)
- ΝΑ ΠΩΣ «ΤΙΜΗΣΑΝ» ΟΙ ΧΡΟΥΤΣΩΦΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ - Η περίπτωση του Γ. Λύρα
- Ανακοίνωση της Διεθνούς Διάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων
- Ενισχύσεις

Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΑ ΠΩΣ «ΤΙΜΗΣΑΝ» ΟΙ ΧΡΟΥΤΣΩΦΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ - Η περίπτωση του Γ. Λύρα

Ας αναφερθούν εδώ μόνο δύο απ' τις πάμπολλες περιπτώσεις εξοντωτικών διώξεων που δεν προέρχονται από μαρτυρίες της φιλοζαχαριαδικής πλευράς, αλλά αντίθετα από την αντίπαλη αντιζαχαριαδική όχθη οι οποίες αφορούν την εξόντωση δύο αλύγιστων επαναστατών κομμουνιστών και μαχητικών αντιπάλων του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Η μία περίπτωση είναι εκείνη του συντρόφου ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΥΡΑ, ο οποίος, όπως μας πληροφορεί ο Δ. Βλαντάς, «σε μία συνέλευση μελών του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι, για την ανάλυση των αποφάσεων της περιβόητης "ολομέλειας" της ΚΕ του ΚΚΕ του Μάρτη 1956. Ο Γιώργος Λύρας είπε στον Παρτσαλίδη. "Εσύ μας πρόδωσες και τώρα πάλι θέλεις να είσαι ηγέτης μας. Υπήρξαν αστοί πολιτικοί και στρατιωτικοί παράγοντες, που μετά την αποτυχία τους αυτοχτόνησαν. Εσύ δεν έχεις τον ανδρισμό ούτε ν' αυτοχτονήσεις;" Αποτέλεσμα: ο Λύρας εξοντώθηκε.»(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΛΑΝΤΑΣ: «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ – ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΤΟΜΟΣ, ΙΟΥΝΗΣ 1976, Αθήνα, σελ. 111).

Ακολουθεί η μαρτυρία της Μ. Λαζαρίδου:

«Στις φυλακές της Ρουμανίας πέρασε τις τελευταίες μέρες του το 1959 ο Γεώργιος Λύρας, πληρώνοντας με την ζωή του τις διαφωνίες που είχε σχετικά με την γραμμή του ΚΚΕ. Ο Λύρας είχε έρθει, από την Ελλάδα, από την σκληρή παρανομία, στο Βουκουρέστι μετά το 1954. Τα χρόνια της παρανομίας είχαν υποσκάψει την υγεία του, ήταν άρρωστος, φυματικός. Είχε δική του γνώμη για την παράνομη δουλειά στην Ελλάδα, την οποία εξέθεσε στο ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και την υπερασπίστηκε με πολύ θάρρος, πράγμα που δεν άρεσε στην καθοδήγηση του Κόμματος. Τότε άρχισαν τα κομματικά και διοικητικά μέτρα εναντίον του, όπως και εναντίον του Σάκη Στρατή (δασκάλου Θεσσαλονικιού), που συμφωνούσε με τις γνώμες του Λύρα.

Στο Βουκουρέστι ο Γεώργιος Λύρας είχε γραφτεί φοιτητής στη Σχολή της Ιστορίας. Σε συνέλευση όλων των Ελλήνων φοιτητών, πολιτικών προσφύγων στη Ρουμανία, όπου έπρεπε να εκλέξουμε υπεύθυνο, εκλέχτηκε σχεδόν παμψηφεί ο Γεώργιος Λύρας τον οποίο εμείς οι φοιτητές προτείναμε, και όχι ο προταθείς από την καθοδήγηση του Συλλόγου των Πολιτικών Προσφύγων της Ρουμανίας. Αυτό όμως δεν άρεσε στην ΚΕ του ΚΚΕ, που ζήτησε την επέμβαση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας.

Έγινε καινούργια συνέλευση στην οποία παραβρέθηκε η Λύδια Λαζαρέσκου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Ρουμανίας, υπεύθυνη για τους Έλληνες. Η Λυδία Λαζαρέσκου μας τόνισε: «Με ποιο δικαίωμα ψηφίσατε άλλον και όχι αυτόν, που πρότεινε ο Πρόεδρος του Συλλόγου; Αν δεν συμμορφωθείτε στις προτάσεις μας θα πάρουμε διοικητικά μέτρα εναντίον σας». (Διοικητικά μέτρα σήμαιναν αποβολή από το Πανεπιστήμιο, στέρηση δικαιώματος για δουλειά, μέχρι φυλάκιση).

Όλο αυτό το διάστημα εγώ έγραφα τα όσα διαδραματίζονταν στη συνέλευση, χωρίς να πάρω το λόγο. Τότε ο προεδρεύων Τάκης Λειβαδάς (ψευδώνυμο Νικολάου), διορισμένος από την ΚΕ του ΚΚΕ Πρόεδρος του Συλλόγου των Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων της Ρουμανίας απευθύνθηκε σε μένα προσωπικά:

«Η συντρόφισσα Κοντογιώργη δεν παίρνει το λόγο, όμως κρατά σημειώσεις. Της ζητούμε να μιλήσει».

Τον κοίταξα στα μάτια και σιώπησα. Να μιλήσω ενάντια στο Λύρα δεν μπορούσα. Να τον υπερασπισθώ σήμαινε να χάσω τις σπουδές μου, ήμουν στον τελευταίο χρόνο, να μη βρω πουθενά δουλειά και να πεινάσουν τα ανήλικα παιδιά μου. Είχα τώρα εκτός από τον Ανταίο και το μικρό μου κοριτσάκι, που γεννήθηκε στο Βουκουρέστι. Χρειάστηκε τρομερή δύναμη για να κρατήσω αυτή τη στάση της σιωπής.

Η ΚΕ του ΚΚΕ ζήτησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας να πάρει μέτρα ενάντια στον Λύρα.

Τον Γεώργιο Λύρα τον απέβαλαν από τη Σχολή, του στέρησαν το δικαίωμα για δουλειά και τον φυλάκισαν. Μαζί του φυλακίστηκε και ο Σάκης Στρατής, καθένας σε ξεχωριστό κελί. Οι συνθήκες σ’ αυτές τις φυλακές ήταν απάνθρωπες. Οι φυλακισμένοι ήταν υποχρεωμένοι να στέκονται όρθιοι από τις 6 η ώρα το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ. Οι φύλακες από το παραθυράκι τους παρακολουθούσαν συνέχεια. Αν τολμούσαν να καθίσουν λίγο στο τσιμεντένιο τους κρεβάτι, για τιμωρία, τους έβαζαν γυμνούς σ’ ένα βαρέλι με καρφιά γύρω-γύρω. Τους υποχρέωναν να μένουν σ' αυτό το βαρέλι 24 ώρες. Το κατατσακισμένο κορμί δεν άντεχε να στέκεται όρθιο τόσες ώρες, λύγιζε. Τότε τα καρφιά χώνονταν στο κορμί και το βαρέλι γέμιζε αίματα. Σε ένα τέτοιο βαρέλι έβαλαν και τον φυματικό Λύρα.

Τον Λύρα 20 μέρες πριν από τον θάνατό του τον αποφυλάκισαν. Τον αποφυλάκισαν ετοιμοθάνατο, για να μην πεθάνει στη φυλακή. Στο νοσοκομείο, στο Ιάσιο, όπου πήγαν τον Λύρα, τον φύλαγε ένας Ρουμάνος αστυνομικός, που δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον επισκεφθεί.

Διαβάστε Περισσότερα »

70 χρόνια απ’ τη συγκρότηση του ένδοξου ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΔΣΕ)

Οι τωρινές υποκριτικές δημαγωγικές αναφορές των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ στο ΔΣΕ για ΨΗΦΟΥΣ και οι άγριες εξοντωτικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ διώξεις ολόκληρων δεκαετιών σε βάρος των δεκάδων χιλιάδων ανταρτών του ΔΣΕ στις ρεβιζιονιστικές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού

Εμείς οι λίγοι εν ζωή σταλινικοί-ζαχαριαδικοί αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ αλλά και ο ελληνικός λαός γίναμε μάρτυρες των τωρινών υποκριτικών δημαγωγικών αναφορών στο ΔΣΕ των ηγεσιών των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ), μέσα απ’ τις στήλες των ρεφορμιστικών εφημερίδων «Ριζοσπάστη», «Αυγής», κλπ., μ’ αφορμή τα 70 χρόνια από τη συγκρότηση του ΔΣΕ στη βάση της Απόφασης του επαναστατικού ΚΚΕ, μ’ επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, στη 2^η Ολομέλεια (12 Φλεβάρη 1946). Έναν ΔΣΕ με τον οποίο η προδοτική χρουστσοφική ρεβιζιονιστική τους κατεύθυνση ΔΕΝ έχει καμία απολύτως σχέση, επειδή ευθύς εξαρχής απ’ τη συγκρότησή τους στη διαβόητη παρασυναγωγή της «6^ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) αρχικά ως νέο ενιαίο «Κ»ΚΕ(1956) δηλ. ένα αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμμα («ειρηνικός δρόμος», κλπ.), και μετά τη διάσπαση το 1968 σε «Κ»ΚΕ και «Κ»ΚΕεσ. βρέθηκαν και τα δυο σε ανοιχτή και πλήρη ΡΗΞΗ με τις επαναστατικές παραδόσεις του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ. Ακόμα δεν έχουν καμία σχέση με το ΔΣΕ, επειδή η δεξιά οπορτουνιστική κατεύθυνσή τους – συνέχεια της δεξιάς οπορτουνιστικής γραμμής του ΣΙΑΝΤΟΥ – ήταν αντίθετη και κατά της διεξαγωγής αντάρτικου μετά την προδοσία της ΒΑΡΚΙΖΑΣ και προφανώς της έναρξης του Β’ αντάρτικού (1946-1949), συνεπώς κατά της συγκρότησης του ΔΣΕ, μα κυρίως και πρώτα απ’ όλα επειδή καταπολέμησαν με «φωτιά και σίδερο» – μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ(δηλητηρίαση-γιατροί) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ – ολόκληρες δεκαετίες τους δεκάδες χιλιάδες αντάρτες του ΔΣΕ στις τότε ρεβιζιονιστικές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού, με ΠΡΩΤΟ τον εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του ΔΣΕ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Έτσι εμείς οι αντάρτες του ΔΣΕ υποχρεωνόμαστε να δηλώσουμε ανοιχτά, καταγγέλλοντας τους ρεφορμιστές ηγέτες και των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων πως: ΑΝΤΙ να υποκρίνονται τους «φίλους» του ΔΣΕ και να επιδίδονται σε δημαγωγικές αναφορές για ΨΗΦΟΥΣ πρέπει να ΑΠΟΛΟΓΗΘΟΥΝ-ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ στην εργατική τάξη, τη νεολαία και τον ελληνικό λαό για τις μαζικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ εξοντωτικές διώξεις σε βάρος δεκάδων χιλιάδων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και του ΗΓΕΤΗ μας στη Σοβιετική Ένωση των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ και τις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες, γιατί ο ΔΣΕ ΔΕΝ ήταν τα «τσουγγάρια» των Γράμμου-Βίτσι-Κλέφτη-Μουργκάνας, αλλά οι γενναίοι ηρωικοί αντάρτες του ΔΣΕ (μαχήτριες-μαχητές) που υπεράσπισαν και δόξασαν τις θρυλικές κορυφές των διαφόρων βουνών της χώρας απ’ την Κρήτη ως τη Θράκη, ενώ χιλιάδες ήρωές του, αδέλφια μας συμμαχητές, έμειναν για πάντα σ’ αυτές τις περήφανες βουνοκορφές που εμείς υπερασπίσαμε και ποτίσαμε με το αίμα μας.

Πριν γίνει μια εντελώς σύντομη αναφορά στις πολύχρονες, ολόκληρων δεκαετιών, μαζικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ εξοντωτικές διώξεις των χιλιάδων ανταρτών του ΔΣΕ, επιβάλλεται να υπενθυμιστεί ότι τα ηγετικά στελέχη της δικιάς τους δεξιάς οπορτουνιστικής κατεύθυνσης, δέχτηκαν υποχρεωτικά την πρόταση του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στη 2^η Ολομέλεια του ΚΚΕ (12 Φλεβάρη 1946) για έναρξη και οργάνωση της ένοπλης πάλης με την οποία όπως αποδείχτηκε δεν συμφωνούσαν, αφού στην πράξη δεν εφάρμοσαν την επαναστατική γραμμή του κόμματος για μαζική ανάπτυξη του ΔΣΕ (Βαφειάδης κλπ. αλλά και οι οπορτουνιστικές καθοδηγήσεις Αθήνας-Θεσσαλονίκης κλπ.), επομένως ήταν και κατά της συγκρότησης του ΔΣΕ, στον οποίο υποκριτικά αναφέροντα τα «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ.

Το σαμποτάζ ανάπτυξης του ΔΣΕ είχε ως αποτέλεσμα να μην συγκεντρωθούν οι απαραίτητες στρατιωτικές δυνάμεις. Ακριβώς αυτό το σαμποτάζ ανάπτυξης του ΔΣΕ του Βαφειάδη αλλά και το δικό τους σαμποτάζ η δεξιά διορισμένη οπορτουνιστική ηγεσία ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ «βάφτισε», τον Απρίλη του 1956, «15μηνη καθυστέρηση» του αντάρτικου, επαναπροβάλλοντας εκ νέου το γνωστό ΜΥΘΟ του προδότη ΒΑΦΕΙΑΔΗ, τον οποίο ο ίδιος ο αποστάτης ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗΣ είχε καταδικάσει στην 3^η Συνδιάσκεψη («3^η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ 10-14/10/1950», σελ. 166-167, εκδ. «Γλάρος», Αθήνα 1988). Σήμερα η υπηρέτρια του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτισσα ΠΑΠΑΡΗΓΑ επαναλαμβάνει, διαστρεβλώνοντας επαίσχυντα τα ιστορικά γεγονότα για να συκοφαντήσει το ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, τον ίδιο μύθο του καθοδηγητή της ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ περί «καθυστέρησης έναρξης της δράσης του ΔΣΕ», φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να ισχυριστεί ότι τάχα «στη 2^η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ 12-15 Φλεβάρη 1946» ΔΕΝ αποφασίστηκε η έναρξη της ένοπλης πάλης, με πρώτη επαναστατική πράξη την ένοπλη επίθεση στο Αστυνομικό τμήμα Λιτοχώρου, αλλά πως δήθεν «περιεχόμενο της ένοπλης πάλης ήταν η λαϊκή αυτοάμυνα»(!) («Ριζοσπάστης» 29-30.10.2016, σελ. 20-21).

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, το κόμμα τους, το χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό αστικό «Κ»ΚΕ (1956), απ’ το οποίο προέρχονται τα σημερινά ρεφορμιστικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ), κατάγγειλε ανοιχτά το 1957 τον επαναστατικό ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ ως «τυχοδιωκτικό»(!) («7^η Ολομέλεια» 1957): «Αριστερίστικη, τυχοδιωκτική γραμμή του Ζαχαριάδη στην περίοδο του ένοπλου αγώνα 1946-1949»), ενώ ήδη απ’ το Σεπτέμβρη του 1955 είχαν εγκαινιαστεί οι μαζικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ εξοντωτικές διώξεις των δεκάδων χιλιάδων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ (πάνω από 95% στην Τασκένδη και στις άλλες χώρες 85-90%) απ’ τους «σοβιετικούς» χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές όλων των Ανατολικών χωρών, σε στενή συνεργασία και τις υποδείξεις-απαιτήσεις των ελάχιστων ελλήνων ρεβιζιονιστών, μ’ απαρχή την ΤΑΣΚΕΝΔΗ (περιοριζόμαστε μόνο στην ηρωϊκή πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν):

– επίθεση, στις 9 προς 10 Σεπτέμβρη 1955, των ελάχιστων «μαύρων» ελλήνων χρουστσοφικών (περίπου 250)στα γραφεία της ΚΟΤ Τασκένδης στην 7^η Πολιτεία με την καθοδήγηση της KGB (Σαάκοφ),

– πολλές εκατοντάδες συλλήψεις ανταρτών του ΔΣΕ απ’ την Αστυνομία, ρίχνοντάς τους στα ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ μπουντρούμια των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ της Τασκένδης,

– παραπομπή σε στημένες τρομοκρατικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ Χρουστσοφικές δίκες – «δίκες σε στρατοδικεία κατοχικής και εμφυλιοπολεμικής περιόδου» (Δ.ΒΥΣΣΙΟΣ) – και καταδίκες (Φλεβάρης 1956) με νόμους για χούλιγκανς-αλήτες, με προειλημμένες Αποφάσεις, ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, μεταξύ των οποίων και σειρά συντρόφων μας αξιωματικών του ΔΣΕ (διοικητών μεραρχιών, ταξιαρχιών, ταγμάτων, λόχων, κλπ.) όπως και του επιφανούς στρατηγού του ΔΣΕ που τσάκισε δυο φορές στη Μουργκάνα τα μοναρχοφασιστικό στρατό, υποστράτηγου ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΛΙΑΝΕΣΗ, που όταν ο «σοβιετικός» υποστράτηγος Σλανέβσκυ του ζήτησε να υπογράψει δήλωση υποταγής στο χρουστσοφισμό, ο περήφανος σύντροφός μας, του πέταξε οργισμένος τα χαρτιά μπροστά στα «μούτρα» του, λέγοντάς του σε έντονο ύφος: «αρνούμαι να το υπογράψω. Το ΚΚΕ, δεν μ’ έμαθε να υπογράφω Δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης του Κομμουνισμού» – στημένες δίκες στις οποίες παρέλασαν «στρατιές» ψευδομαρτύρων σοβιετικών χρουστσοφικών και των ελάχιστων «μαύρων» ελλήνων χρουστσοφικών της Τασκένδης. Ο σύντροφος ΒΥΣΣΙΟΣ, πολιτικός επίτροπος της 103 ταξιαρχίας του ΔΣΕ, που καταδικάστηκε σ’ αυτές τις στημένες δίκες και εξορίστηκε στη Σιβηρία, δίνει σε μια μόνο σειρά τη φασιστική χρουστσοφική τρομοκρατία εκείνης της περιόδου: «οι πρώτες ανακρίσεις στη διοίκηση της Αστυνομίας θύμιζαν κατοχική περίοδο στην Ελλάδα» (Δ.ΒΥΣΣΙΟΣ: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μ.Ν.Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ», Ιανουάριος 1991). Ανάλογες μαζικές εξοντωτικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ διώξεις έγιναν και στις άλλες καπιταλιστικές πλέον χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

– οι καταδικασμένοι επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικοί-ζαχαριαδικοί σύντροφοί μας εξορίστηκαν στη συνέχεια στη Σιβηρία και άλλοι έμειναν στα μπουντρούμια των χρουστσοφικών φυλακών Τασκένδης (Καλιανέσης, Βύσσιος, Φράγκος, Μακρής, κλπ.),

– 1956 απομόνωση-σύλληψη του εκλεγμένου Γραμματέα του ΚΚΕ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, γκανγκστερική απαγωγή και εκτόπισή του στο Μπόροβιτς και μετά το 1962 στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του ΔΣΕ (στο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ δε στέρησαν μόνο την ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα αλλά και το όνομά του, επιβάλλοντάς του βίαια το ψευδώνυμο «Νικολάι Νικολάεβιτς Νικολάε» και στα έγγραφά τους τον αποκαλούσαν «Αντικείμενο»),

– Εξαπόλυση μαζικού ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ πογκρόμ διώξεων δεκάδων χιλιάδων ανταρτών του ΔΣΕ, που κράτησε ολόκληρες δεκαετίες,

– εκδίωξη πολλών εκατοντάδων συντρόφων απ’ τα σχολεία, ζητώντας τους πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων υποταγής στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (20^ο Συνέδριο- «6^η Ολομέλεια») και αποκήρυξης των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ,

– μόνιμη καθιέρωση του επαίσχυντου ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων για τα παιδιά και εγγόνια των σταλινικών-ζαχαριαδικών για να σπουδάσουν στα ανώτερα και ανώτατα Ιδρύματα,

– εκδίωξη-απόλυση απ’ τη δουλειά των σταλινικών- ζαχαριαδικών,

– πρωτοφανής χαφιεδισμός και μόνιμη παρακολούθηση των ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και διαρκείς προσκλήσεις στην Ασφάλεια,

– νέες συλλήψεις, το Σεπτέμβρη του 1962, πολλών δεκάδων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και εξορία για πολλά χρόνια στη Σιβηρία, κρατώντας τους σε εξοντωτικές συνθήκες, (οι συλλήψεις και καταδίκες συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια και οι σύντροφοί μας εξορίστηκαν στη Σιβηρία). Ο ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΡΝΗΣ μας πληροφορεί ακόμα για σχέδιο μαζικής εξόντωσης χιλιάδων ζαχαριαδικών μεταφέροντάς τους στη Σιβηρία (έτρεξε ο ίδιος στο Ναζίμ Χικμέτ για βοήθεια που του κανόνισε ραντεβού με τον Πολεβόϊ), μεταφορά που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε: «έφτασε στ’ αυτιά μου η ζοφερή πληροφορία ότι εκεί στην Τασκέντη η Διεύθυνση Σιδηροδρόμων, με εντολή «άνωθεν», είχε καταστρώσει σχέδιο μαζικής αστραπιαίας μεταφοράς των «ζαχαριαδικών» με τους οικογένειές τους (ήταν πάνω από 7.000 ψυχές) στις απόκοσμες περιοχές της Σιβηρίας» (ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΡΝΗΣ: «ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΣ», σελ. 194, εκδ. «Καστανιώτη», Αθήνα 2011).

– οι εξοντωτικές ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ διώξεις οδήγησαν πολλούς συντρόφους μας σε πρόωρο θάνατο (Κώστας Ράφτης-Νεμέρτσικας, Γιώργος Μακρής, Παύλος Τομπουλίδης, κλπ.κλπ.),

– ο Κώστας Κυργιάννης-Λακαρέας, αντισυνταγματάρχης πολιτικός επίτροπος της 159 επίλεκτης ταξιαρχίας του Σουλίου, κλείστηκε, πέρα απ’ την πολύχρονη εξορία στη Σιβηρία, για χρόνια στο Ψυχιατρείο, απαιτώντας απ’ αυτόν να αποκηρύξει τους ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, φασιστική μέθοδος-πρακτική που δεν είχε επινοήσει ούτε ο Χιτλερικός Ναζι-φασισμός,

– αφαίρεση της ιδιότητας του πολιτικού πρόσφυγα σε πολλούς συντρόφους μας αντάρτες του ΔΣΕ,

– παραχώρηση ειδικών ταυτοτήτων, ώστε να μην μπορούν να απομακρυνθούν απ’ την πόλη της Τασκένδης,

– Ξυλοδαρμοί και βασανιστήρια,

– πολλοί σύντροφοι μας εξοντώθηκαν απ’ τις Φασιστικές χρουστσοφικές διώξεις («σοβιετικών» και ελλήνων), με κορυφαία περίπτωση τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ, τον Αύγουστο του 1973, του αγαπημένου μας καθοδηγητή και ήρωα του λαού μας ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ απ’ τη σοσιαλ-φασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ, μετά 17 χρόνια εξορίας, στο Σουργκούτ Σιβηρίας.

Έτσι την ίδια ιστορική περίοδο ζήσαμε και βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα υπαρκτό «παράδοξο», από πρώτη ματιά, αλλά εξηγήσιμο φαινόμενο: στην Ελλάδα οι αντιφασίστες και κομμουνιστές βασανίζονταν και κρατούνταν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του μοναρχοφασισμού, στην καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ και στις άλλες καπιταλιστικές Ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες, χιλιάδες αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ ζούσαν σε καθεστώς μόνιμης ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ τρομοκρατίας και αστυνομοκρατίας, ενώ πολλές δεκάδες βρίσκονταν εξόριστοι στη Σιβηρία και στους τόπους εξορίας των άλλων χωρών – φαινόμενο που αναπόφευκτα συνόδευε τη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού σε αυτές τις χώρες. Χαρακτηριστική από αυτή την άποψη είναι η απάντηση του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – τον καιρό της φασιστικής Χούντας στην Ελλάδα (πρώτη εβδομάδα του Οκτώβρη 1967) – στις απειλές του θρασύδειλου αρχιτραμπούκου της Τασκένδης Κ.ΤΣΟΛΑΚΗ («Κ»ΚΕ) όταν τον επισκέφτηκε στο Σουργκούτ: «δηλαδή έχουμε Παττακό στην Ελλάδα και Παττακό στην Τασκένδη;» (Κ.ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑΣ: «Μια λευκή σελίδα του ΚΚΕ», σελ. 152, εκδ. «Νικολαϊδη», Αθήνα 1986).

Αυτά είναι ελάχιστα απ’ τα μεγάλα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ που διέπραξαν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές,( «σοβιετικοί» και έλληνες), με ΠΡΩΤΟ και χειρότερο την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (πρωτοστατούντος του ρεβιζιονιστικού-σοσιαλδημοκρατικού πλέον χρουστσο-μπρεζνιεφικού ΚΚΣΕ) και τις άλλες Ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες, για τα οποία πρέπει να ΑΠΟΛΟΓΗΘΟΥΝ-ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ στην εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό οι σημερινοί ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, επειδή οι διορισμένοι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες στο νέο αστικό «Κ»ΚΕ (1956) και μετά το 1968 σε δυο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα («Κ»ΚΕ και «Κ»ΚΕεσ.) υπεράσπισαν επίσης μαχητικά χωρίς επιφυλάξεις και στήριξαν άμεσα δραστήρια την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση της περιόδου των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ και τώρα οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν στην ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του Σοσιαλισμού-κομμουνισμού των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, «θέλουν»(!) τάχα και πάλι «σοσιαλισμό»(!), εξαπατώντας τους κομμουνιστές, την εργατική τάξη, τη νεολαία και τον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό εμείς οι επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικοί-ζαχαριαδικοί αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ καλούμε τους σημερινούς ρεφορμιστές ηγέτες και των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) να ανοίξουν τους «ΦΑΚΕΛΟΥΣ», που υπάρχουν στα Αρχεία τους, των ΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ διώξεων των δεκάδων χιλιάδων ελλήνων κομμουνιστών στην καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού, και πρώτα απ’ όλα το «ΦΑΚΕΛΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ».

***

Ο Δ. Γόντικας στο βήμα της εκδήλωσης («Ρ», 1/11/2016, σελ. 12)

Το ακραία δημαγωγικό, ψηφοθηρικού χαρακτήρα, σύνθημα «ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΧΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ», πίσω και πάνω απ' το κεφάλι του σοσιαλδημοκράτη Γόντικα - προερχόμενο ακριβώς απ' τους αδίστακτους διώκτες των ανταρτών του ΔΣΕ - ξεπερνάει κάθε όριο προκλητικότητας. Εδώ η υποκρισία, ο κυνισμός και ο πρωτοφανής πολιτικός αμοραλισμός δεν γνωρίζουν όρια - δείγματα του πιο ακραίου αστικού εκφυλισμού των ντόπιων χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών, λακέδων του κεφαλαίου. «Ξέχασαν» πολύ γρήγορα ότι οι ίδιοι υπήρξαν οι εμπνευστές και καθοδηγητές των διώξεων (δηλ. οι Κολιγιαννο-Παρτσαλο-Φλωρακο-Τσολάκηδες, μαζί με τα αφεντικά τους της κλίκας των Χρουστσόφ - Μπρέζνιεφ). Αυτοί πρωτοστάτησαν στις φασιστικές διώξεις των δεκάδων χιλιάδων ανταρτών του ΔΣΕ, που οδήγησαν πολλούς επαναστάτες κομμουνιστές σταλινικούς - ζαχαριαδικούς σε φυσική εξόντωση, με πρώτη και κορυφαία περίπτωση τη δολοφονία του Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

***

ΝΑ ΠΩΣ «ΤΙΜΗΣΑΝ» ΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ

Ας αναφερθούν εδώ μόνο δύο απ' τις πάμπολλες περιπτώσεις εξοντωτικών διώξεων που δεν προέρχονται από μαρτυρίες της φιλοζαχαριαδικής πλευράς, αλλά αντίθετα από την αντίπαλη αντιζαχαριαδική όχθη οι οποίες αφορούν την εξόντωση δύο αλύγιστων επαναστατών κομμουνιστών και μαχητικών αντιπάλων του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Η μία περίπτωση είναι εκείνη του συντρόφου ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΥΡΑ, ο οποίος, όπως μας πληροφορεί ο Δ. Βλαντάς, «σε μία συνέλευση μελών του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι, για την ανάλυση των αποφάσεων της περιβόητης "ολομέλειας" της ΚΕ του ΚΚΕ του Μάρτη 1956. Ο Γιώργος Λύρας είπε στον Παρτσαλίδη. "Εσύ μας πρόδωσες και τώρα πάλι θέλεις να είσαι ηγέτης μας. Υπήρξαν αστοί πολιτικοί και στρατιωτικοί παράγοντες, που μετά την αποτυχία τους αυτοχτόνησαν. Εσύ δεν έχεις τον ανδρισμό ούτε ν' αυτοχτονήσεις;" Αποτέλεσμα: ο Λύρας εξοντώθηκε.»(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΛΑΝΤΑΣ: «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ – ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΤΟΜΟΣ, ΙΟΥΝΗΣ 1976, Αθήνα, σελ. 111).

Ακολουθεί η μαρτυρία της Μ. Λαζαρίδου:

«Στις φυλακές της Ρουμανίας πέρασε τις τελευταίες μέρες του το 1959 ο Γεώργιος Λύρας, πληρώνοντας με την ζωή του τις διαφωνίες που είχε σχετικά με την γραμμή του ΚΚΕ. Ο Λύρας είχε έρθει, από την Ελλάδα, από την σκληρή παρανομία, στο Βουκουρέστι μετά το 1954. Τα χρόνια της παρανομίας είχαν υποσκάψει την υγεία του, ήταν άρρωστος, φυματικός. Είχε δική του γνώμη για την παράνομη δουλειά στην Ελλάδα, την οποία εξέθεσε στο ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και την υπερασπίστηκε με πολύ θάρρος, πράγμα που δεν άρεσε στην καθοδήγηση του Κόμματος. Τότε άρχισαν τα κομματικά και διοικητικά μέτρα εναντίον του, όπως και εναντίον του Σάκη Στρατή (δασκάλου Θεσσαλονικιού), που συμφωνούσε με τις γνώμες του Λύρα.

Στο Βουκουρέστι ο Γεώργιος Λύρας είχε γραφτεί φοιτητής στη Σχολή της Ιστορίας. Σε συνέλευση όλων των Ελλήνων φοιτητών, πολιτικών προσφύγων στη Ρουμανία, όπου έπρεπε να εκλέξουμε υπεύθυνο, εκλέχτηκε σχεδόν παμψηφεί ο Γεώργιος Λύρας τον οποίο εμείς οι φοιτητές προτείναμε, και όχι ο προταθείς από την καθοδήγηση του Συλλόγου των Πολιτικών Προσφύγων της Ρουμανίας. Αυτό όμως δεν άρεσε στην ΚΕ του ΚΚΕ, που ζήτησε την επέμβαση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας.

Έγινε καινούργια συνέλευση στην οποία παραβρέθηκε η Λύδια Λαζαρέσκου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Ρουμανίας, υπεύθυνη για τους Έλληνες. Η Λυδία Λαζαρέσκου μας τόνισε: «Με ποιο δικαίωμα ψηφίσατε άλλον και όχι αυτόν, που πρότεινε ο Πρόεδρος του Συλλόγου; Αν δεν συμμορφωθείτε στις προτάσεις μας θα πάρουμε διοικητικά μέτρα εναντίον σας». (Διοικητικά μέτρα σήμαιναν αποβολή από το Πανεπιστήμιο, στέρηση δικαιώματος για δουλειά, μέχρι φυλάκιση).

Όλο αυτό το διάστημα εγώ έγραφα τα όσα διαδραματίζονταν στη συνέλευση, χωρίς να πάρω το λόγο. Τότε ο προεδρεύων Τάκης Λειβαδάς (ψευδώνυμο Νικολάου), διορισμένος από την ΚΕ του ΚΚΕ Πρόεδρος του Συλλόγου των Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων της Ρουμανίας απευθύνθηκε σε μένα προσωπικά:

«Η συντρόφισσα Κοντογιώργη δεν παίρνει το λόγο, όμως κρατά σημειώσεις. Της ζητούμε να μιλήσει».

Τον κοίταξα στα μάτια και σιώπησα. Να μιλήσω ενάντια στο Λύρα δεν μπορούσα. Να τον υπερασπισθώ σήμαινε να χάσω τις σπουδές μου, ήμουν στον τελευταίο χρόνο, να μη βρω πουθενά δουλειά και να πεινάσουν τα ανήλικα παιδιά μου. Είχα τώρα εκτός από τον Ανταίο και το μικρό μου κοριτσάκι, που γεννήθηκε στο Βουκουρέστι. Χρειάστηκε τρομερή δύναμη για να κρατήσω αυτή τη στάση της σιωπής.

Η ΚΕ του ΚΚΕ ζήτησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας να πάρει μέτρα ενάντια στον Λύρα.

Τον Γεώργιο Λύρα τον απέβαλαν από τη Σχολή, του στέρησαν το δικαίωμα για δουλειά και τον φυλάκισαν. Μαζί του φυλακίστηκε και ο Σάκης Στρατής, καθένας σε ξεχωριστό κελί. Οι συνθήκες σ’ αυτές τις φυλακές ήταν απάνθρωπες. Οι φυλακισμένοι ήταν υποχρεωμένοι να στέκονται όρθιοι από τις 6 η ώρα το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ. Οι φύλακες από το παραθυράκι τους παρακολουθούσαν συνέχεια. Αν τολμούσαν να καθίσουν λίγο στο τσιμεντένιο τους κρεβάτι, για τιμωρία, τους έβαζαν γυμνούς σ’ ένα βαρέλι με καρφιά γύρω-γύρω. Τους υποχρέωναν να μένουν σ' αυτό το βαρέλι 24 ώρες. Το κατατσακισμένο κορμί δεν άντεχε να στέκεται όρθιο τόσες ώρες, λύγιζε. Τότε τα καρφιά χώνονταν στο κορμί και το βαρέλι γέμιζε αίματα. Σε ένα τέτοιο βαρέλι έβαλαν και τον φυματικό Λύρα.

Τον Λύρα 20 μέρες πριν από τον θάνατό του τον αποφυλάκισαν. Τον αποφυλάκισαν ετοιμοθάνατο, για να μην πεθάνει στη φυλακή. Στο νοσοκομείο, στο Ιάσιο, όπου πήγαν τον Λύρα, τον φύλαγε ένας Ρουμάνος αστυνομικός, που δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον επισκεφθεί.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΔΕΛΤΙΟ 2015

ΔΕΛΤΙΟ 2015 by Εφημερίδα Ανασύνταξη on Scribd

Το Δελτίο του Ομίλου Φίλων Προβολής του Έργου των Ι.Β. Στάλιν & Ν. Ζαχαριάδη. Τα πιο πρόσφατα Δελτία μπορείτε να προμηθευτείτε από την Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 ή σε δημόσιες παρεμβάσεις του Ομίλου.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ (1954-1991)

ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ (1954-1991)
26 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του

Ο Νίκος Τεμπονέρας

Στις 9 Γενάρη συμπληρώθηκαν 26 χρόνια από την άγρια στυγερή δολοφονία του αντιφασίστα αριστερού καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, μέλους της Πολιτικής Επιτροπής του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ) από φασίστες τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ και συγκεκριμένα απ’ τον Γιάννη Καλαμπόκα, στέλεχος της φασιστικής ΟΝΝΕΔ, πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Πάτρας και εκλεγμένο δημοτικό Σύμβουλο με το συνδυασμό Ν. Νικολόπουλου.
Η δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή συνέβηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα των μαθητών ενάντια στις μεταρρυθμίσεις που ήθελε να προωθήσει η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη με υπουργό Παιδείας τον Β. Κοντογιαννόπουλο.

Οι μαθητές είχαν τότε καταλάβει τα Σχολεία σ’ ολόκληρη τη χώρα και συμμετείχαν κατά δεκάδες χιλιάδες στα συλλαλητήρια ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη εκπόνησε και εφάρμοσε σχέδιο να σπάσει τις καταλήψεις σε όλη τη χώρα, χρησιμοποιώντας ως δύναμη κρούσης τις φασιστικές ορδές της ΟΝΝΕΔ. Μια από αυτές τις δολοφονικές συμμορίες με πάνω από 30 τραμπούκους, με επικεφαλής το Γ. Καλαμπόκα επιτέθηκε στους καταληψίες μαθητές και τους καθηγητές, χτυπώντας ο Καλαμπόκας με σιδηρολοστό το Νίκο Τεμπονέρα στο κεφάλι. Ο στυγερός δολοφόνος Καλαμπόκας δεν αρκέστηκε μόνο σε ένα χτύπημα αλλά όταν ήταν σωριασμένος στο έδαφος ο Τεμπονέρας του κατάφερε και άλλα χτυπήματα πολτοποιώντας το κεφάλι του.

Την ίδια μέρα έγιναν σε όλη τη χώρα μεγάλα συλλαλητήρια για τη δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στα οποία κυριαρχούσαν τα συνθήματα «Δεν περνάει ο φασισμος», «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων», «Ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα», «Τεμπονερα ζεις, εσύ μας οδηγείς», «Μ’ αγώνες τιμάμε τους νεκρούς μας», κ.λπ.
Η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη χτύπησε τότε βάρβαρα με τα ΜΑΤ και την αστυνομία τις διαδηλώσεις των μαθητών. Το αποτέλεσμα της βάρβαρης φασιστικής επίθεση των ΜΑΤ στην Αθήνα ήταν εκατοντάδες τραυματίες μαθητές και 5 νεκροί που παγιδεύτηκαν σε κτίριο που πήρε φωτιά από τα δακρυγόνα των ΜΑΤ.

Τότε γνωστός αντιστασιακός, προσκείμενος στο χρουστσοφικό «Κ»ΚΕ, σωστά σημείωνε (1/2/91): « η παλιά ΕΡΕ και η Νέα Δημοκρατία έχουν τον ίδιο νουνό, ο ίδιος σιδηρολοστός σύντριψε το κρανίο του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 και προχτές το κρανίο του Νίκου Τεμπονέρα», και ακριβώς αυτή τη σωστή άποψη-εκτίμηση έχει εγκαταλείψει-προδώσει η υπηρέτρια του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα και τους ρεφορμιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν ήταν κόμμα μοναρχοφασιστικό αλλά αντίθετα ήταν κόμμα «δημοκρατικό», που επιπλέον είχε «αποβάλλει τον ακραίο αντικομμουνισμό» («Ρ» 12/6/2005, σελ 5).

Από τότε η ηρωική μορφή του Νίκου Τεμπονέρα ανυψώθηκε σε διαχρονικό σύμβολο της πάλης των φοιτητών-μαθητών κατά των αντιδραστικών μέτρων στην Παιδεία και σε σύμβολο της πάλης της νεολαίας κατά της φασιστικής Δεξιάς με κεντρικό σύνθημα «Ο Τεμπονέρας ζει, αυτός μας οδηγεί».

Διαβάστε Περισσότερα »

Περίοδος Χρουστσόφ 1954-1964

Το 2002 εκδόθηκε το βιβλίο του κομμουνιστή Βασίλη Κ. Μπουφίδη "ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ" από το οποίο αναδημοσιεύουμε ορισμένα αποσπάσματα.

"Κατά την ηρωική και ανορθωτική πορεία της Σοβιετικής Ένωσης, αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, υπήρξαν σκληρές εσωτερικές αντεπαναστατικές δυνάμεις με διάφορες μορφές, που ξεκινούσαν από τα σαμποτάζ και τις δολοφονίες, τις συκοφαντίες και τον δυσμενή επηρεασμό των εργατών και των αγροτών αναφορικά με τις αδυναμίες, τις δυσκολίες και το μέλλον του σοσιαλιστικού συστήματος. Τις αντεπαναστατικές αυτές δυνάμεις ο Λένιν και ο διάδοχος του Στάλιν τις αποκάλυψαν και κατά το μεγαλύτερο μέρος τους τις εξουδετέρωσαν σύμφωνα με τους σοβιετικούς νόμους. Οι μεγαλύτεροι όμως κίνδυνοι ελλόχευαν μέσα στα σπλάχνα, μέσα στα ανώτερα κλιμάκια και επιτελεία του κομμουνιστικού κόμματος και του κρατικού μηχανισμού, όπου οι ξένες μυστικές υπηρεσίες, με τους αποστάτες και εξωμότες του κόμματος, μπορούσαν να απλώνουν τα πλοκάμια τους και να δρουν. Οι περιπτώσεις προδοσίας από μεγάλα στελέχη του κόμματος την περίοδο 1920-1940, με τις δίκες Ζηνόβιεφ, Καμένεφ, Μπουχάριν και Τουχατσέφσκι, είναι χαρακτηριστικές. Μεγαλύτερες όμως είναι οι προδοσίες - που οδήγησαν και στην ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων - μετά το 20ο προδοτικό συνέδριο των Χρουστσόφ, Μπρέζνιεφ και του πρωτοπροδότη Γκορμπατσόφ, όπου από τους προδότες και εξωμότες του κόμματος άρχισε το ροκάνισμα όλων των προσπαθειών του σοβιετικού λαού για άνοδο, πρόοδο και στερέωση του σοβιετικού κράτους.

Μετά τη δολοφονία του Στάλιν, στην κορυφαία ηγετική ομάδα του κόμματος, που αποτελούνταν από τους Γκαγκάνοβιτς, Μπέρια, Μπουλγκάνιν, Μολότοφ, Μαλένκοφ, Σουσλόφ, Σεπίλοφ και Πιατακόφ, βρέθηκε και ο Χρουστσόφ, ο οποίος από γλοιώδης κόλακας του Στάλιν μετατράπηκε σε αρχιραδιούργο και καταχθόνιο αντεπαναστάτη, μπόρεσε και έστρεψε τον έναν εναντίον του άλλου από τους ηγέτες του κόμματος, τους δίχασε και τελικά τους έσπρωξε στον πολιτικό τους τάφο. Από χοιροβοσκός που ήταν στη νεαρή του ηλικία, πέρασε στην επανάσταση το 1917 και πολέμησε τις αντεπαναστατικές δυνάμεις του Ντενίκιν, ανέβηκε γρήγορα όλα τα σκαλιά της κομματικής ιεραρχίας βοηθούμενος από τον ευεργέτη του Γκαγκάνοβιτς και τον ίδιο τον Στάλιν, που τον έκανε γραμματέα της οργάνωσης της Μόσχας και για ένα μικρό διάστημα και κομματικό εισαγγελέα, όπου από το πόστο του αυτό μπόρεσε να εκδικηθεί τους προστάτες και ευεργέτες του και το σοσιαλιστικό κράτος, σπιλώνοντας και ενοχοποιώντας άξια στελέχη του κόμματος φτάνοντας μέχρι το έγκλημα, για να τα φορτώσει μετά στον Στάλιν με άτιμο τρόπο.

Στις 27 Μαρτίου του 1958 αναλαμβάνει πρόεδρος της κυβέρνησης αντικαθιστώντας τον παραιτηθέντα Μπουλγκάνιν, ενώ παραμένει και γενικός γραμματέας του κόμματος κατέχοντας δυο θέσεις-κλειδιά από τις οποίες ξεκίνησε το έργο της προδοσίας του και της ανατροπής. Παρ' όλες αυτές τις προαγωγές και επιδαψιλεύσεις, θα 'λεγε κανείς, που του έκαναν από λάθος τους μεγάλο οι οπαδοί της πολιτικής του Στάλιν, ο Χρουστσόφ μισούσε βαθύτατα τους ευεργέτες του Γκαγκάνοβιτς και Στάλιν.

Όμως, το προσωπικό προς το Στάλιν μίσος του Χρουστσόφ ήταν βαθύτατο και αβυσσαλέο, ήταν ένα" θεριό που κατασπάραζε τη μοχθηρή και μαύρη ψυχή του Ουκρανού βουκόλου που ζητούσε εκδίκηση, εκτός των άλλων, και από το γεγονός ίσως ότι ο σοφός και δίκαιος Στάλιν αρνήθηκε στο γιο Χρουστόφ να καταλάβει υψηλή θέση αφού δεν είχε τα ανάλογα προσόντα, πολύ δε περισσότερο όταν ο γιος Χρουστσόφ, όντας αξιωματικός του κόκκινου στρατού, πέρασε στους Γερμανούς και όταν ξαναπιάστηκε από τους Σοβιετικούς δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε, παρά τις εκκλήσεις του Χρουστσόφ να του δοθεί χάρη. Μισούσε θανάσιμα τον στρατάρχη Στάλιν, που σε μια κομματική γιορτή του είπε: "Σήκω Ουκρανέ να χορέψεις γκοπάκ" και φαίνεται προσβάλθηκε για την απτάλικη εμφάνιση κλόουν που είχε. Μισούσε θανάσιμα τον μεγάλο στρατάρχη Στάλιν ο Χρουστσόφ, που εφάρμοζε την πολιτική της ίσης μεταχείρισης και αξιοποίησης των Σοβιετικών πολιτών, τον μισούσε θανάσιμα που πολεμούσε τις διακρίσεις, την προβολή, την υπερεπαναστατικότητα και το νεποτισμό.

Σε αντίθεση με τον μικρόψυχο, χαμερπή και σατανικό Χρουστσόφ, ο Στάλιν υπήρξε και υπερήφανος πατέρας, κομμουνιστής και μεγάλος πατριώτης. Είχε δυο γιους που πολεμούσαν στο μέτωπο, τον Βασίλη και τον Γιάκοβο. Ο Γιάκοβο, βαριά τραυματισμένος, αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς και ο ίδιος ο Χίτλερ ζήτησε από τον Στάλιν να τον ανταλλάξει με το στρατάρχη φον Πάουλους, διοικητή της 6ης στρατιάς του Στάλινγκραντ, που αιχμαλωτίστηκε από ένα δεκαεπτάχρονο Ρώσο παρτιζάνο, ή με δυο άλλους Γερμανούς στρατηγούς. Υπόδειγμα ακεραιότητας και δικαιοσύνης, όπως ήταν ο Στάλιν, αρνήθηκε και τις δυο προτάσεις του Χίτλερ, παρά την απειλή του να εκτελέσει τον Γιάκοβο, απαντώντας: "Όλοι οι Ρώσοι αιχμάλωτοι είναι παιδιά μου και η εκτέλεση του Γιάκοβο από τους Γερμανούς θα είναι τιμή του γιου μου και τιμή μας".

Ο μεγάλος γιος του Στάλιν, ο Βασίλη, συνταγματάρχης της αεροπορίας, με γράμμα του ζήτησε από τον πατέρα του Στάλιν χρήματα και ο πατέρας, μακριά από διακρίσεις, του απάντησε: "Όπως μου είναι γνωστό, το συσσίτιο στις μονάδες της αεροπορίας είναι υπεραρκετό, ούτε ιδιαίτερη στολή προβλέπει ο κανονισμός του κόκκινου στρατού για τον γιο του Ιωσήφ Στάλιν".

...................

Η αντεπανάσταση που άρχισε από το 1956 από τον δόλιο και μισητό Χρουστσόφ, συνεχίστηκε με τον προδότη Μπρέζνιεφ και ολοκληρώθηκε με τον αρχιπροδότη και πρωτοπροδότη των τελευταίων αιώνων Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Όλες οι μεγάλες πολιτιστικές κατακτήσεις, τα μεγάλα επιτεύγματα στη βιομηχανία, τη γεωργία και την οικονομία, η κατάκτηση του διαστήματος, έπρεπε να παρουσιαστούν σαν ασήμαντα, έπρεπε να κατασυκοφαντηθούν, να αμαυρωθούν, έπρεπε να εκφυλιστεί η κομμουνιστική αγωγή και αρετή, έπρεπε να πέσουν χαμηλά η ηθική και η ιδεολογία, η τιμή και η αξιοπρέπεια του Σοβιετικού πολίτη (Αποστολόπουλος). Όλοι αυτοί οι αγώνες και οι προσπάθειες κατευθύνονταν από σοφούς και ιδεολόγους αρχηγούς, όπως ο Λένιν και ο Στάλιν, που καλλιέργησαν την ευγενή άμιλλα μεταξύ των εργαζομένων στην παραγωγή και μ' αυτές τις υποδομές και την κομμουνιστική αγωγή και ηθική, το 1975 η Σοβιετική Ένωση έγινε η πρώτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον κόσμο, όπως και στην εξόρυξη άνθρακα, στην παραγωγή χάλυβα, ορυκτών λιπασμάτων, καθώς και στην παραγωγή τρακτέρ, μηχανών ντίζελ και ηλεκτραμαξών (Σοβ. Εγκυκλοπαίδεια).

Και βέβαια, η πρόοδος αυτή θα ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακή, αν ο Χρουστσόφ και ο Μπρέζνιεφ στη δεύτερη δεκαετία του... ήταν λιγότερο επιπόλαιοι και οπορτουνιστές απέναντι στον ιμπεριαλισμό, αν ήταν κομμουνιστές με λίγο σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον και στις αρχές του Μαρξισμού. Εάν η βασική τους κατεύθυνση, όπως επί Στάλιν, ήταν η ποιότητα της δουλειάς των επιχειρήσεων, η σωστή καθοδήγηση για τη μείωση του κόστους παραγωγής των προϊόντων με την αυξημένη παραγωγικότητα της εργασίας και την ταυτόχρονη μείωση των τιμών, τότε δεν θα έπεφτε ποτέ η Σοβιετική Ένωση, γιατί ασφαλώς παραγωγικές δυνάμεις και παραγωγικές σχέσεις δεν συγκρούονταν. Οι Χρουστσόφ και Μπρέζνιεφ αντικατέστησαν όλες αυτές τις σοσιαλιστικές αρχές, δομές και κριτήρια με το κέρδος της καπιταλιστικής επιχείρησης, που σταδιακά εξαφάνισε το στόχο της σχεδιασμένης σοσιαλιστικής παραγωγής και προχώρησαν μέχρι την κατάργηση της κοινωνικής ιδιοκτησίας και αναγνώριση της ατομικής ιδιοκτησίας το 1987 από τον πρωτοπροδότη και αρχιχαλαστή της σοβιετικής πατρίδας Γκορμπατσόφ.

...................

...Ο Χρουστσόφ και ο Μπρέζνιεφ τουφέκισαν την πίστη στον σοσιαλισμό, ανέβηκαν στην καθοδηγητική πυραμίδα και τα μαγάρισαν όλα, για να καταδειχτεί ότι τα αξιώματα και οι τίτλοι, χωρίς την πίστη στα ιδανικά του Μαρξισμού, μόνο συμφορές φέρνουν στους λαούς".

Αρ. Φύλ. 150 15-31 Γενάρη 2003

Διαβάστε Περισσότερα »