ΙΣΑΑΚ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ

Στα μέσα Απρίλη (14/4/2015) έπαψε να χτυπά η γενναία και πάντα νεανική καρδιά του αγαπημένου μας συντρόφου ΙΣΑΑΚ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗ, επαναστάτη κομμουνιστή ανταρτο-ΕΠΟΝίτη, μέλους του ΚΚΕ και μαχητή του ηρωϊκού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας απ’ τους δυναμικότερους, μαχητικότερους μα και απ’ τους πιο αδιάλλακτους υπερασπιστές του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-1955, απ’ τους σφοδρότερους και σκληροτράχηλους αντιπάλους του διεθνούς και του ντόπιου προδοτικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Ο ΙΣΑΑΚ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ γεννήθηκε το 1925 στο Πέπλο της Θράκης από γονείς πρόσφυγες που αργότερα εγκαταστάθηκαν στην Κάτω Βεύη της Φλώρινας. Από νεαρή ηλικία επηρεάστηκε απ’ τις επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες και στην Κατοχή αγωνίστηκε με το όπλο στο χέρι απ’ τις γραμμές των ανταρτο-Ομάδων της ΕΠΟΝ από το Μάρτη του 1943 ως την απελευθέρωση της χώρας απ’ τους γερμανο-ιταλο-βουλγάρους φασίστες κατακτητές.

Μετά την προδοσία της ΒΑΡΚΙΖΑΣ με την παράδοση των όπλων – συνέχεια και αποκορύφωση των προδοτικών συμφωνιών ΛΙΒΑΝΟΥ-ΚΑΖΕΡΤΑΣ – συνέχισε την επαναστατική ένοπλη δράση του κατά του ντόπιου μοναρχοφασισμού και των αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών, μέσα απ’ τις γραμμές του ένδοξου και ηρωϊκού ΔΣΕ με εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Στα περίπου 3 ½ χρόνια της ένοπλης δράσης του ΔΣΕ πήρε μέρος σε πολλές σκληρές και φονικές μάχες και όταν αποφασίστηκε η υποχώρησή του τον Αύγουστο του 1949 γιατί δεν υπήρχαν πλέον προοπτικές νίκης για σειρά λόγους, μαζί με πολλές χιλιάδες ανταρτών βρέθηκε στη ΛΣΔ Αλβανίας και από εκεί, με τη διεθνιστική φροντίδα του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, μεταφέρθηκε στην τότε σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση, στην Τασκένδη πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν.

Στην Τασκένδη τα πρώτα χρόνια και ως το Φθινόπωρο του 1955, πέρα απ’ την κοινωνική, πολιτιστική, οικογενειακή ζωή και τη δαυλιά στην παραγωγή, έπαιρνε δραστήρια μέρος στην ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτική δράση της Κομματικής Οργάνωση της Τασκένδης (ΚΟΤ) του ΚΚΕ, υποστηρίζοντας πάντα με συνέπια και αδιαλλαξία την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ, μ’ επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, τελειοποιώντας ταυτόχρονα και βαθαίνοντας την κατάρτισή του γύρω από διάφορα ζητήματα της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου δηλ. του Μαρξισμού-Λενινισμού-Σταλινισμού.

Το Σεπτέμβρη του 1955 με την ανοιχτή, ωμή βάρβαρη επέμβαση των προδοτών σοβιετικών ρεβιζιονιστών μ’ επικεφαλής τον αποστάτη Νικήτα Χρουστσόφ – ανοιχτή επέμβαση που κορυφώθηκε και ολοκληρώθηκε μετά το 20^ο αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), στην παρασυναγωγή της λεγόμενης «6^ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) – τάχθηκε αμέσως απ’ την αρχή κατά της επέμβασης και υπεράσπισε την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ και την ΚΕ του ηρωικού μας Κόμματος μ’ επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, τάχθηκε κατά της αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του 20^ου Συνεδρίου («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», κλπ.) και της λεγόμενης «6^ης Ολομέλειας», όπως και η τεράστια συντριπτικότατη πλειοψηφία των μελών του ΚΚΕ (πάνω από 95% των μελών της ΚΟΤ).

Στα μετέπειτα χρόνια – απ’ τα τέλη του 1955 αρχές 1956 – σε συνθήκες βαθειάς παρανομίας και φασιστικών διώξεων κάθε μορφής (συλλήψεις, φασιστικές δίκες, εξορίες, φυλακίσεις, διώξιμο απ’ τις δουλειές, απ’ τα σχολεία κλπ. κλπ.) στην Τασκένδη εκ μέρους των προδοτών χρουστσοφικών (σοβιετικών-ελλήνων) συνέχισε θαρραλέα και μαχητικά την ιδεολογικο-πολιτική πάλη κατά του αντεπαναστατικού σοσιαλδημοκρατικού προδοτικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού ως την επιστροφή του στην Ελλάδα (18/10/1976), μετά σχεδόν 30 χρόνια αναγκαστικής προσφυγιάς.

Μετά την επιστροφή του από την Τασκένδη εγκαταστάθηκε αρχικά στην Θεσσαλονίκη, ύστερα στην Αθήνα και το 1981 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βέροια.

Στην Ελλάδα συνέχισε τον ίδιο δρόμο της επαναστατικής μαρξιστικής γραμμής των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και παρέμεινε στην πρώτη γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης κατά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, του φασισμού, ρατσισμού, εθνικισμού κλπ. αλλά και των προδοτικών αντεπαναστατικών ρευμάτων που αποτελούσαν και αποτελούν το κύριο εμπόδιο στη σωστή διεξαγωγή της. Καταπολέμησε με τη γνωστή σφοδρότητα και αδιαλλαξία που τον διέκρινε την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή των «Κ»ΚΕ – «Κ»ΚΕεσ. –ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το Μαοϊκό ρεβιζιονισμό.

Ο αγαπημένος σύντροφός μας ΙΣΑΑΚ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ υπήρξε καλός γνώστης του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και της ιστορίας του Κομμουνιστικού Κινήματος. Υπεράσπισε με παραδειγματική συνέπεια τον επαναστατικό μαρξισμό. Υπήρξε παράδειγμα συνέπειας και αδιαλλαξίας – παράδειγμα άφθαστου ζωντανού δυναμικού και μαχητικότατου επαναστάτη κομμουνιστή. Οι νεότεροι κομμουνιστές που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν θα τον θυμούνται ως έναν απ’ τους μαχητικότερους παλιούς κομμουνιστές και θα διδάσκονται απ’ το παράδειγμά του. Και όσοι από αυτούς έζησαν από κοντά τις ζωηρές μαχητικές του αλλά και υποδειγματικά τεκμηριωμένες αντιπαραθέσεις με διάφορους οπορτουνιστές στις ετήσιες συναντήσεις των ανταρτών του ΔΣΕ στον Αϊ Νικόλα της Νάουσας δεν πρόκειται ποτέ να τις ξεχάσουν.

Διαβάστε Περισσότερα »

BERTOLD BRECHT και «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ»

Ο χυδαίος αντισταλινισμός-αντικομμουνισμός του «Ριζοσπάστη»

BERTOLD BRECHT και «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ»

Μ’ αφορμή το θάνατο (14/8/1956) του μεγάλου γερμανού κομμουνιστή ποιητή και δραματουργού BERTOLD BRECHT ο «Ριζοσπάστης» γράφει-ισχυρίζεται, για πολλοστή φορά, ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ ότι ο BRECHT τιμήθηκε ΤΑΧΑ το 1954 με το «Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη»(!), ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ, ως γνωστόν, σ’ εκείνη την ιστορική περιόδου. Γράφει, μεταξύ άλλων, και τα εξής για το Brecht: «τιμήθηκε επίσης με το Εθνικό Βραβείο της ΓΛΔ το 1951 και το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954» («Ρ» 14/8/2015, σελ. 2).

Οι παλιότεροι που είχαν κάποια ηλικία εκείνα τα χρόνια θυμούνται και γνωρίζουν: πρώτο, ότι εκείνη την περίοδο ΔΕΝ υπήρχε «Βραβείο Λένιν», και δεύτερο, ξέρουν ότι ο BERTOLD BRECHT τιμήθηκε (21 Δεκέμβρη 1954) με το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ Ειρήνης», ενώ το Γενάρη του 1955 ταξίδεψε στη Μόσχα για να το παραλάβει, κι’ αυτό το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ιστορικό γεγονός έχει καταγραφεί στο διεθνή αστικό και προοδευτικό τύπο της εποχής αλλά και μετέπειτα σε Εγκυκλοπαίδειες, άρθρα, μελέτες, βιβλία, κλπ.

Ας δοθούν εδώ στοιχεία μόνο από τρείς χώρες:

α) από την τότε ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (DDR): 1. στη Neues Deutschland 28 Μάη 1955 είναι δημοσιευμένος ο λόγος του Μπρεχτ στη Μόσχα κατά τη διάρκεια παραλαβής του Βραβείου, επίσης 2. σε «Sinn und Form» VII, 3/1955, σελ. 461-463, Berlin-DDR, και 3. «Sinn und Form» (Berlin-DDR), «Zweites Sonderheft Bertolt Brecht1957», σελ. 562 διαβάζουμε: «Λόγος του Μπρεχτ κατά τη διάρκεια απονομής του διεθνούς Βραβείου Στάλιν για την ειρήνη»,

β) ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ (BRD): M.Kesting: «Brecht», «Rowohlt», Reinbek bei Hamburg,1964, σελ. 137 διαβάζουμε: «Ο Μπρεχτ παραλαμβάνει στην Μόσχα το βραβείο Στάλιν για την ειρήνη» (1955).

γ) ΕΛΛΑΔΑ: 1. «Επιθεώρηση Τέχνης», αρθ. 83,Νοέμβρης 1961, σελ.418: «το 1954, 21Δεκέμβρη: του απονέμεται το Βραβείο Στάλιν… 1955, Γενάρης: ταξίδι του Μπρεχτ στην Μόσχα για να πάρει το Βραβείο Στάλιν», 2. «Διαβάζω», αρθ. 211/1989, σελ. 26-27: «1954, 21 Δεκεμβρίου: τιμάται με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη», «1955, ταξιδεύει στη Μόσχα για την απονομή του Βραβείου ΣΤΑΛΙΝ».

Ενώ αυτά είναι τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει, οι αντισταλινικοί-αντικομμουνιστές χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ και τα έντυπά τους αλλά και η διεθνής χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία επαναλαμβάνουν «ακούραστα», πάνω από μισό αιώνα, τα ίδια ψεύδη ΟΧΙ μόνο για το BRECHT αλλά για πολλούς άλλους που τιμήθηκαν με το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ», όπως οι Pablo Neruda, Jorge Amado, Nazim Hikmet, Pablo Piccaso, Nikolas Guillen, Anna Seghers, Andre Bonnard, κλπ. Tα σημερινά «ρετάλια» της ντόπιας προδοτικής χρουστσοφικής-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατίας των «Κ»ΚΕ, «Ριζοσπάστη», κλπ. ελπίζουν πως έτσι μπορούν να σβήσουν το όνομα του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ από την ιστορία, όπως το «έσβησαν»(!) με τη φιλο-Χιτλερική πράξη μετονομασίας του «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε «ΒΟΛΓΚΟΓΡΑΝΤ» απ’ τους φασίστες Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ, που ακόμα και σήμερα υπερασπίζουν, αφού ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να την καταγγείλουν ως «φιλο-Χιτλερική πράξη». Όμως το μόνο που πετυχαίνουν είναι να διαλαλούν το φανατικό αστικό ταξικό μίσος τους απέναντι στο μεγάλο επαναστάτη και κλασικό του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, και τον ακραίος μορφής αντισταλινισμό-αντικομμουνισμό, με το «Ριζοσπάστης» να κατρακυλάει σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα απ’ τις χειρότερες κουρελοφυλλάδες του αντιδραστικού αστικού τύπου.

Ο χυδαίος αντιδραστικός αντισταλινισμός-αντικομμουνισμός των φανατικών αντισταλινικών ρεφορμιστών ηγετών του «Κ»ΚΕ έχει πάρει τις πιο ακραίες μορφές, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με τη γνωστή στροφή προς τον τροτσκισμό δηλ. τη συγχώνευση χρουστσοφισμού-τροτσκισμού με τα περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας», «ιμπεριαλιστικού Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου» και απ’ την πλευρά της Σοβιετικής Ένωσης και του διεθνούς Αντιφασιστικού και Κομμουνιστικού Κινήματος.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρώην βουλευτής της ΝΔ καλεί σε στρατιωτικό πραξικόπημα

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα χρουτσωφικά ψεύδη για τον Μπρεχτ και το Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ

Αναγγελία του θανάτου του Μπρεχτ στις αμερικάνικες εφημερίδες Reading Eagle (13/8) και Sarasota Herald Tribune (16/8) του 1956 διαψεύδει το Ριζοσπάστη (14/8) του 2015. Ο Μπρεχτ πήρε βραβείο ΣΤΑΛΙΝ.

Σ’ αντίθεση με τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές υπάρχουν σειρά αστοί συγγραφείς που γράφουν την αλήθεια σχετικά με το «Βραβείο Στάλιν»: «ο Μπρεχτ παραλαμβάνει το Βραβείο Στάλιν Ειρήνης στη Μόσχα 1955» (Marianne Kesting: Brecht, σελ. 137, Hamburg 1964), «το 1953 ο Pablo Neruda περνάει στις στήλες του αμερικάνικού και ευρωπαϊκού τύπου, τιμημένος με το Βραβείο Στάλιν» (H.M. Enzensberger: Poesie und Politik, σελ. 100, Frankfurt 1962), κλπ., κλπ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζιφασιστικό παραλήρημα της Ραχήλ Μακρή (βουλευτής της “Λαϊκής Ενότητας” του Λαφαζάνη) παρούσης της ΠτΒ Ζ. Κωνσταντοπούλου και βουλευτών της ΛΑ.Ε.

“Η παγκόσμια κοινότητα έχει θεσπίσει ημέρα μνήμης για τις φρικαλεότητες των εγκλημάτων του Ναζισμού και στου Σταλινισμού. Μάλιστα προχθές γιορτάστηκε αυτή η μέρα σε μια εκδήλωση τιμής προς όλους αυτούς που έχασαν τη ζωή τους από τις φρικαλεότητες των δικτατόρων στην ουσία από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.” (Ραχήλ Μακρή, 25/8/2015)

Αυτά τα λέει η Ραχήλ Μακρή η οποία πέρυσι κραύγαζε από τα έδρανα της Βουλής “Βάζετε αθώους στη φυλακή” ενώ στις 8/5/2014 ψήφισε κατά της άρσης ασυλίας 4 βουλευτών της “Χρυσής Αυγής”, λες και δεν ήταν τα εγκλήματα των χιτλερικών αποβρασμάτων. Μετά τα γεγονότα Μπαλτάκου-Χρυσής Αυγής εθεάθη παρέα μαζί του (βλ. φώτο).

Ραχήλ Μακρή (ΣΥΡΙΖΑ) - Μπαλτάκος μαζί

Ραχήλ Μακρή – Ζωή Κωνσταντοπούλου

Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ»: ψηφίστηκε ΜΟΝΟ από: ΣΥΡΙΖΑ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ

Οι ηγέτες του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ: με συνέπεια εκ νέου στις εθνικιστικο-ρατσιστικές επάλξεις

Συμπαράταξη «Κ»ΚΕ με τους ακραίους εθνικιστές ρατσιστές ΝΔ-ΑΝΕΛ-«Χρυσή Αυγή»

Απ’ τα ΜΜΕ πληροφορηθήκαμε ότι το Νομοσχέδιο της κυβέρνησης Τσίπρα για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ» τελικά ψηφίστηκε, ΟΧΙ όμως από ΟΛΑ τα κόμματα.

Στο «Ριζοσπάστη» διαβάζουμε: «το νομοσχέδιο έχει ήδη ψηφιστεί επί της αρχής με τη διαδικασία της ονομαστικής ψηφοφορίας. Υπέρ έχουν ταχθεί οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ, κατά οι βουλευτές των ΑΝΕΛ – με εξαίρεση τον βουλευτή τους Κ.Ζουράρη, που ψήφισε υπέρ – της ΝΔ και της ΧΑ. Από τους ΑΝΕΛ δηλώθηκε ότι καταψηφίζουν το νομοσχέδιο με το σκεπτικό ότι οι μετανάστες δεν έχουν δικαίωμα στην ιθαγένεια, κάτι με το οποίο συμφώνησε και η ΧΑ. Το ΚΚΕ ψήφησε «παρών»», για να ισχυριστεί αμέσως στη συνέχεια πως ΤΑΧΑ «το ΚΚΕ τοποθετείται με γνώμονα την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων μεταναστών και των παιδιών τους» («Ρ» 8/7/2015, σελ.14), ενώ την επόμενη μέρα επαναλαμβάνει το ίδιο: «το ΚΚΕ έχει τοποθετηθεί με τον ειδικό αγορητή του, Γιώργο Λαμπρούλη, απέναντι στο νομοσχέδια με το «παρών», με γνώμονα την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων μεταναστών και των παιδιών τους, την ανάγκη να αντιμετωπιστούν έστω και ορισμένα από τα επιμέρους προβλήματα που αντιμετωπίζουν» («Ρ» 9/7/2015, σελ. 21).

Απ’ τα διάφορα ΜΜΕ αλλά και απ’ τα «κείμενα» του «Ριζοσπάστη» προκύπτει : πρώτο, ότι τα ΜΟΝΑ κόμματα που ψήφισαν το Νομοσχέδιο για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ» ήταν: ΣΥΡΙΖΑ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ δηλ. οι βουλευτές τους και ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Κ.Ζουράρις, δεύτερο, ότι οι ρεφορμιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ που ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑΝ το νομοσχέδιο για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ» – και μάλιστα για ΔΕΥΤΕΡΗ φορά – είναι φανερό πως συμπαρατάχθηκαν με τους πιο ακραίους ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ-ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ δηλ.τους μοναρχοφασίστες της ΝΔ, τους ακραίους εθνικιστές-ρατσιστές των ΑΝΕΛ και τους Ναζι-φασίστες της εγκληματικής Χιτλερικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής».

Όσον αφορά το δημαγωγικό ισχυρισμό των χρουστσοφικών ηγετών πως ΤΑΧΑ με το «παρών»(!) δηλ. την ΑΡΝΗΣΗ ψήφισης του συγκεκριμένου Νομοσχεδίου «το ΚΚΕ τοποθετείται με γνώμονα την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων μεταναστών και των παιδιών τους» αποτελεί χονδροειδέστατο ΨΕΥΔΟΣ, επειδή είναι γνωστό ότι με το διαβόητο «παρών», κατά πρώτο ένα Νομοσχέδιο ΔΕΝ μπορεί να μετατραπεί σε νόμο του κράτους όταν δεν ψηφίζεται, και επομένως είναι ολοφάνερο ότι ΔΕΝ μπορούν «να αντιμετωπιστούν έστω και ορισμένα από τα επιμέρους προβλήματα που αντιμετωπίζουν» μ’ έναν ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ νόμο δηλ. με ένα Νομοσχέδιο που δεν ψηφίστηκε, κατά δεύτερο, με το «παρών» καλλιεργείται η παραπλανητική απατηλή εντύπωση ότι το «Κ»ΚΕ «ψήφισε» τάχα «ΥΠΕΡ», ενώ στην πραγματικότητα ΑΡΝΗΘΗΚΕ την ψήφιση του συγκεκριμένου Νομοσχεδίου για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ, κατά τρίτο, με το «παρών» επιχειρείται να συγκαλυφθεί και να αποκρυβεί απ’ την εργατική τάξη και το λαό ο πραγματικός λόγος ΑΡΝΗΣΗΣ ψήφισης του Νομοσχεδίου για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ» που είναι η κυριαρχία στην ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού αυτού κόμματος εθνικιστικών-ρατσιστικών απόψεων, με πιο γνωστές εκείνες των ΠΑΠΑΡΗΓΑ-ΚΑΝΕΛΛΗ, κλπ..

Όμως σε όποιους παρακολουθούν την πολιτική δράση του «Κ»ΚΕ είναι γνωστό ότι ο πραγματικός λόγος που οι βουλευτές του ΔΕΝ ψήφισαν το συγκεκριμένο Νομοσχέδιο για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ» ΔΕΝ ήταν οι υπαρκτές «ελλείψεις και ατέλειες» του νόμου, αλλά οι ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ-ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ απόψεις, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω.

Στο ίδιο θέμα αναφέρθηκε και ο βουλευτής του «Κ»ΚΕ Τάσιος σε εκπομπή της ΝΕΤ (7 Ιούλη 2015, πρωϊνή εκπομπή 9.10), ο οποίος σε ερώτηση της δημοσιογράφου Κασίμη (παρόντων των Μαντά-Μπαζελή) για την τοποθέτηση του «Κ»ΚΕ σχετικά με το Νομοσχέδιο για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ» απάντησε πως «ο νέος νόμος είναι πίσω και απ’ το νόμο Ραγκούση, γι’ αυτό θα ψηφίσουμε «παρών»», αφήνοντας έτσι να εννοηθεί πως τάχα το «Κ»ΚΕ «ψήφισε» τότε το Νομοσχέδιο Ραγκούση. Είναι όμως γνωστό, ότι το «Κ»ΚΕ ΔΕΝ ψήφισε ΟΥΤΕ το Νομοσχέδιο Ραγκούση (2010), αλλά τοποθετήθηκε και ΤΟΤΕ με «παρών»(!), όπως ομολογούν οι ίδιοι σε πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» : «το ΚΚΕ δεν πρόκειται να ψηφίσει το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για το μεταναστευτικό» («Ρ» 9/2/2010, σελ. 1), και αυτό έπραξε στη συνέχεια: «το νομοσχέδιο υπερψήφισαν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το καταψήφισαν η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ» («Ρ»11/3/2010) και το «Κ»ΚΕ δήλωσε «παρών»(!!!) δηλ. το νομοσχέδιο ψηφίστηκε ΜΟΝΟ απ’ τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Και δεν ψήφισε ΤΟΤΕ το συγκεκριμένο Νομοσχέδιο για το «μεταναστευτικό», ΟΧΙ επειδή αυτό ήταν «ατελές και ελλιπές», ανολοκλήρωτο και εντελώς «κουτσουρεμένο» αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΑ, επειδή και αυτό το πολύ ατελές και εντελώς «κουτσουρεμένο» Νομοσχέδιο δημιουργούσε, κατά την ηγεσία του «Κ»ΚΕ, ΤΑΧΑ «θέμα μειονότητας και για τους μετανάστες» («Ρ» 9/2/2010, σελ.15), ή αλλιώς εξαιτίας του κινδύνου-απειλής «δημιουργίας και ανακίνησης μειονοτικών και εθνικιστικών ζητημάτων μέχρι και την αλλαγή συνόρων» («Ρ» 7/3/2010, σελ. 7) – αντιδραστικές απόψεις που ΠΟΤΕ ως τα σήμερα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν έχει δημόσια αποκηρύξει ούτε εγκαταλείψει – μα ΟΥΤΕ επειδή αυτό δεν «έλυνε» τα προβλήματα των μεταναστών, όπως ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ και παραπλανητικά ισχυρίστηκαν αργότερα οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες («ΚΟΜΕΠ» 3/2012, σελ. 66, «Ρ»5/3/2013, σελ.24, κ.α.). Τότε το «Κ»ΚΕ είχε συμπαραταχθεί με ΝΔ-ΛΑΟΣ. Για τον ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ λόγο δηλ. επειδή και σήμερα υπερασπίζει ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ-ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ απόψεις, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ ΔΕΝ ψήφισε και το πρόσφατο Νομοσχέδιο για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ», κι’ αυτό είναι που ΑΠΟΣΙΩΠ-αποκρύβει απ’ την εργατική τάξη και το λαό (αξίζει να μελετηθούν οι δυο μεγάλες πολύ χαρακτηριστικές «Ανακοινώσεις» του Π.Γ. του «Κ»ΚΕ, η μια δυο ολόκληρων σελίδων με τίτλο: «Οι θέσεις του ΚΚΕ για την κτήση ιθαγένειας από μετανάστες και τη συμμετοχή στις δημοτικές εκλογές» («Ρ» 24/1/2010, σελ. 2-3) και η δεύτερη ολόκληρης σελίδας με τίτλο: «Για την ιθαγένεια και τη συμμετοχή μεταναστών στις δημοτικές εκλογές με βάση το τελικό νομοσχέδιο» («Ρ» 7/3/2010, σελ. 7).

Αν το 2010 οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ συμπαρατάχθηκαν με τους εθνικιστές-ρατσιστές των ΝΔ-ΛΑΟΣ, και μάλιστα με τις παραπάνω αντιδραστικές εθνικιστικές-ρατσιστικές τους θέσεις τους ξεπερνούσαν απ’ τα δεξιά, ΣΗΜΕΡΑ συμπαρατάσσονται με ΝΔ-ΑΝΕΛ-«Χρυσή Αυγή», με το Ναζι-φασίστα Κασιδιάρη της δολοφονικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής» να αντιγράφει ουσιαστικά και να προβάλλει την αντιδραστική άποψη του 2010 του «Κ»ΚΕ περί «μειονοτήτων απ’ τους μετανάστες»(!), δηλώνοντας για το προσφυγικό θέμα, ότι «υπάρχει σχέδιο να έρχονται πρόσφυγες για να γίνουν οι Έλληνες μειονότητα στη χώρα τους…» («Εφημερίδα των Συντακτών», 8-9/8/2015, σελ.9).

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανασύνταξη 412-413Β (Ιούλης-Αύγουστος 2015)

Ανασύνταξη 412-413Β (Ιούλης-Αύγουστος 2015)

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 412-413Β (Ιούλης-Αύγουστος 2015)

- Η νέα συμφωνία
- 42 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
- Να δοθούν στη δημοσιότητα όλοι οι φάκελοι Ζαχαριάδη
- Αφιέρωμα στα 30 χρόνια από το θάνατο του Ενβέρ Χότζα στην ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ
- Είναι τα Λαϊκά Μέτωπα απαραίτητα σήμερα;
- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ με την ευκαιρία της 20ης επετείου της CIMPLO

Διαβάστε Περισσότερα »

Ηγεσία του «Κ»ΚΕ: Πέμπτη φάλαγγα των ιμπεριαλιστών και εντός βουλής

Στις 15 Αυγούστου, ξημερώματα, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έφερε στη βουλή το νέο μνημόνιο υποταγής και ξεπουλήματος της χώρας στους ιμπεριαλιστές. Το νέο μνημόνιο πέρα από τα αντιλαϊκά μέτρα που ενσωματώνει (βλ. μειώσεις στις συντάξεις, ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας, αύξηση φόρων, κλπ.), πέρασε σε περίοδο διακοπών και με διαδικασίες που ακόμα και οι πιο αντιδραστικές κυβερνήσεις του τόπου δεν τόλμησαν. Η εσπευσμένη, αλλά κυρίως αντισυνταγματική, διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν βέβαια προϊόν των εξευτελιστικών πιέσεων των ιμπεριαλιστών προς την Ελληνική κυβέρνηση να περάσουν τα προαπαιτούμενα για την εφαρμογή του προγράμματος. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ η Βουλή θα ήταν κλειστή μέχρι και τις 16 Αυγούστου, οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστών απαίτησαν από την Ελληνική κυβέρνηση να περάσει τα νέα μέτρα μέχρι τις 14 Αυγούστου το πρωί.

Ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας αν και είχε δηλώσει στις 9/2/2015 στην ολομέλεια της βουλής ότι «είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας και αυτό θα υπηρετήσουμε μέχρι τέλους», δεν δίστασε να εφαρμόσει κατά γράμμα τις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών και να τσαλαπατήσει το αστικό Σύνταγμα για χάρη τους. Μάλλον ήρθε το τέλος του. Μάλιστα, δεν δίστασε να υιοθετήσει πρόταση του πρώην αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Ε. Βενιζέλου (μάστορα της αντισυνταγματικότητας) για μετονομασία του νομοσχεδίου για να ξεπεραστεί ο σκόπελος της αντισυνταγματικότητας.

Πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι οι όποιες προσπάθειες βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ να μην περάσει το 3^ο «μνημόνιο» ή να μπλοκαριστεί η ψήφισή του (όπως πχ. η πρόεδρος της βουλής Ζ. Κωνσταντοπούλου) με προμετωπίδα την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, τους εκθέτει ανεπανόρθωτα μιας και η χώρα έχει χάσει την όποια εθνική κυριαρχία είχε από όταν εντάχθηκε στην ΕΟΚ και αργότερα στην ΕΕ και ΟΝΕ-ΕΥΡΩ. Κάτι που βέβαια ηθελημένα δεν θέλουν να αναφέρουν όταν εκφωνούν τους «πύρρειους λόγους» τους στην βουλή, ώστε να μπορούν να δημαγωγούν εξαπατώντας το λαό.

Σταθερό στήριγμα στις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών για άλλη μια φορά η ηγεσία των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών του «Κ»ΚΕ. Στην Διάσκεψη των προέδρων στις 12/08/2015 που συγκλήθηκε έκτακτα από την πρόεδρο της Βουλής Ζ. Κωνσταντοπούλου ο εκπρόσωπος του «Κ»ΚΕ Ν. Καραθανασόπουλος δήλωνε εκ του ασφαλούς: «Εμείς, λοιπόν, ως ΚΚΕ δεν συναινούμε και θεωρούμε ότι δεν συντρέχει κανείς απολύτως λόγος για να ανοίξει η βουλή ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ 'ΤΑΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΖΗΤΗΘΕΙ. Ποτέ να μην συζητηθεί το 3ο μνημόνιο. Το οποίο είναι πολύ πιο βάρβαρο, πολύ πιο αντιδραστικό. Και απ' αυτή την άποψη βεβαίως δεν συμφωνούμε και με την πρόταση της κυβέρνησης να έχει το χαρακτήρα του κατεπείγοντος και το καταγγέλλουμε. (...) Δεύτερον, είχαμε διαφωνήσει με την επίσπευση των διαδικασιών και με το άνοιγμα της βουλής. Η θέση αυτού του κόμματος είναι καθαρή, την επαναλάβαμε και τώρα. Βεβαίως ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΨΗΦΟ ΑΝ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Ή ΟΧΙ Η ΒΟΥΛΗ ΓΙΑΤΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ.»

Την επομένη (13/08/2015) στη Διάσκεψη των προέδρων το διακύβευμα ήταν αν ο Υπ. Οικονομικών Ε. Τσακαλώτος θα πήγαινε στο Eurogroup με ψηφισμένο το 3ο μνημόνιο (όπως απαιτούσαν οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ) ή όχι. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι ναι μεν το 3ο μνημόνιο της υποτέλειας αργά ή γρήγορα θα ψηφιζόταν μιας και υπήρχε μεγάλη κοινοβουλευτική στήριξη από ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, όμως (αν και δευτερεύουσας σημασίας) αρκετά σημαντικό ήταν επίσης η παρουσία του Υπ. Οικονομικών στο Eurogroup να μην συνοδευόταν από ψηφισμένο νόμο στα χέρια του. Όλα αυτά γιατί οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ (και κυρίως η Γερμανική πλευρά) ήθελαν να εμφανίσουν την διαδικασία σαν πρωτοβουλία της Ελληνικής κυβέρνησης και όχι ως ανοιχτή εξωτερική επέμβαση στην χώρα (δηλ. ως μέτρα που λαμβάνονται από την τρόικα και επιβάλλονται στην Ελληνική κυβέρνηση με πιέσεις). Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη ο εκπρόσωπος του «Κ»ΚΕ Ν. Καραθανασόπουλος τοποθετήθηκε ως εξής: «ΤΟ ΘΕΜΑ, ΛΟΙΠΟΝ, ΓΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΤΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΤΙΣ 3 Η ΩΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ Ή ΣΤΗ 1 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ. Δεν θα τσακωθούμε, λοιπόν, αν θα είναι στις 3 ή στη 1.». Και λίγο αργότερα: «Για μας είναι πάρα πολύ ωραίο να μπλοκαριστεί αυτή η διαδικασία».

Στην ψηφοφορία που ακολούθησε κατατέθηκαν 2 προτάσεις προς ψήφιση. Η πρόταση της Προέδρου της Βουλής Ζ. Κωνσταντοπούλου που προέβλεπε καθυστέρηση στη ψήφιση έτσι ώστε να ακολουθηθεί η προβλεπόμενη από το αστικό Σύνταγμα διαδικασία για να μην προλάβει ο Υπουργός να μεταβεί στο Eurogroup με ψηφισμένο μνημόνιο και η πρόταση της κυβέρνησης που προέβλεπε διαδικασίες εξπρές για να προλάβουν το Eurogroup. Στην ψηφοφορία που ακολούθησε το αποτέλεσμα ήταν:

Πρόταση Κωνσταντοπούλου: 8
Πρόταση Φίλη (κυβέρνησης): 10
Παρών: 2 (οι εκπρόσωποι του «Κ»ΚΕ)

Αν οι εκπρόσωποι του «Κ»ΚΕ στήριζαν την πρόταση της Κωνσταντοπούλου αυτή θα υπερίσχυε εξαιτίας της ισοψηφίας και της προεδρικής ψήφου. Όμως, η στάση τους αυτή οδήγησε σε νέα ψηφοφορία στην οποία ο Α' αντιπρόεδρος της βουλής Α. Μητρόπουλος άλλαξε την ψήφο του και υπερίσχυσε η πρόταση της κυβέρνησης.

Η στάση αυτή των εκπροσώπων του «Κ»ΚΕ δεν μας ξαφνιάζει. Αφού όλο αυτό το διάστημα δεν βλέπουν κάποια επέμβαση των ιμπεριαλιστών στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας, αλλά καταστροφή από μία άμεση έξοδο από το ΕΥΡΩ, ισότιμο ρόλο της χώρας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και - όπως λένε και στο πρόγραμμά τους - ότι «Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του».

Απέναντι σε όλα αυτά καθήκον των εργαζομένων, των ανέργων και των φτωχών αγροτών είναι μόνο η ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος στη βάση των αρχών και του προγράμματος του ΚΚΕ 1918-55 που θα ηγηθεί και θα οργανώσει τον αντιϊμπεριαλιστικό και αντιφασιστικό αγώνα του λαού μας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Είναι τα Λαϊκά Μέτωπα απαραίτητα σήμερα;

Η απάντηση είναι ένα ηχηρό ΝΑΙ. Είναι αναγκαία και απαραίτητα, δεδομένης της κατάστασης καταπίεσης και εκμετάλλευσης, που επιδεινώνεται, και κάνει το λαό να υποφέρει. Το προλεταριάτο, με το κόμμα του στην πρώτη γραμμή, θα πρέπει να είναι επικεφαλής των λαϊκών μαζών, να οργανώσει και να οδηγήσει τους αγώνες του. Δεν είναι ένα εύκολο έργο, αλλά όλες οι δυσκολίες μπορούν να ξεπεραστούν. Για να γίνει αυτό, είναι απαραίτητο να εργαστούμε για να συνδεθούν με ένα ευρύ τρόπο οι πρωτοπόρες μάζες, για να κερδίσουν την αναγνώριση τους.

Το 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1921) δήλωσε ότι “Το Ενωμένο Μέτωπο [του προλεταριάτου] είναι η ενότητα [...] μεταξύ των εργατών που είναι αποφασιστικής σημασίας στον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό”. Ο Δημητρόφ τόνισε ότι το Λαϊκό Μέτωπο, λαμβάνοντας υπόψιν τις συνθήκες που υπήρχαν στον κόσμο, ήταν επιτακτική ανάγκη και ότι η ουσιαστική βάση της πρέπει να είναι το Ενιαίο Μέτωπο του Προλεταριάτου.

Οι θεμελιώδεις αντιφάσεις της περιόδου στην οποία ζούμε και παλεύουμε, είναι απολύτως καθορισμένες:

• Η αντίφαση ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη
• η αντίφαση ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό
• η αντίφαση μεταξύ των καταπιεσμένων λαών και εθνών από τη μία πλευρά και τον ιμπεριαλισμό από την άλλη
• η αντίφαση μεταξύ των ιμπεριαλιστικών και οικονομικών εξουσιών.

Η τελευταία αντίφαση εκδηλώνεται στους περιφερειακούς πολέμους, με τις επιθέσεις εναντίον των λαών, τις διαμάχες για τις γεωστρατηγικές ζώνες και την εκμετάλλευση των νεο-αποικιών, τη χειραγώγηση των δημοκρατικών και πατριωτικών αισθημάτων των λαών. Είναι μια ταχέως αναπτυσσόμενη αντίφαση.

Ζούμε στην περίοδο την οποία ο Λένιν όρισε, όμως με νέα χαρακτηριστικά και μορφές. Σήμερα, βλέπουμε την έκφραση μιας τάσης προς τον φασισμό καθώς οργανωμένες ομάδες νεοναζί διεξάγουν δράσεις σε διάφορες χώρες και αυτό πρέπει να μας απασχολήσει. Σε πολλές περιπτώσεις προστατεύονται από τις κυβερνήσεις (όπως στις περιπτώσεις της Ελλάδας, της Ουγγαρίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας, κλπ.). Η δύναμη και ο κρατικός μηχανισμός, με ορισμένες εξαιρέσεις, είναι στα χέρια των κομμάτων και των κυβερνήσεων που είναι αντιδραστικές και αντιλαϊκές. Οι μεγάλες δυνάμεις και οι κυβερνήσεις μαριονέτες τους μιλούν για δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, την ειρήνη μεταξύ των λαών, ενώ αγρίως υποτάσσουν και εκμεταλλεύονται λαούς, οι οποίοι καταπιέζονται, σε πολλές περιπτώσεις με την δύναμη των όπλων.

Αυτή είναι μία γενική κατάσταση, όχι σε αυτή ή την άλλη χώρα, αλλά σε διαφορετικό βαθμό και σε διαφορετικές μορφές είναι μία γενική τάση. Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει καθημερινά να αντιμετωπίσουν καταστάσεις καταπίεσης, των αγώνων για την υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων, αγώνες ενάντια σε νόμους που καταπατούν και καταστέλλουν εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί μέσα από πολλές δεκαετίες αγώνων.

Στην έκθεσή του στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1935), και αντιμετωπίζοντας μια παρόμοια κατάσταση, ο Δημητρόφ επικεντρώθηκε στη σημασία της δημιουργίας Λαϊκών Μετώπων στις συνθήκες που προέκυψαν με την ανάπτυξη του ναζιστικού φασισμού (Ιταλία, Γερμανία, Πορτογαλία, Ιαπωνία, κλπ.). Παρά τα χρόνια που έχουν περάσει και τα γεγονότα που έλαβαν χώρα, η έκθεση εξακολουθεί να είναι πολύ σημαντική και μπορεί να χρησιμεύσει ως ένα γενικός προσανατολισμός των κομμάτων. Είναι προφανές ότι οι παρούσες συνθήκες δεν είναι ίδιες όπως το 1930. Το πλαίσιο στο οποίο ζούμε είναι πολύ διαφορετικό από εκείνη την περίοδο, αρκεί μόνο να να θυμηθούμε το διαμελισμό της Σοβιετικής Ένωσης, τον οπορτουνιστικό εκφυλισμό πολλών κομμάτων της εποχής και πολλών κομμάτων σήμερα, με ελάχιστες σπάνιες εξαιρέσεις, τα μαρξιστικά λενινιστικά κόμματα είναι πολύ αδύναμα, χωρίς μεγάλη επιρροή πάνω στις πλατιές μάζες.

Η σημασία του κειμένου του Δημητρόφ είναι αδιαμφισβήτητη, όμως πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η διεθνής κατάσταση δεν είναι η ίδια, αν και υπάρχουν προβλήματα παρόμοιας φύσης (τα οποία αντικατοπτρίζονται στις θεμελιώδεις αντιφάσεις) και είναι επίσης απαραίτητο να ενεργούμε σύμφωνα με τις ιδιαίτερες συνθήκες της κάθε χώρας και το κόμμα. Το έργο ενός μετώπου δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με τον ίδιο τρόπο σε κάθε χώρα, δεδομένου ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη την αναπόφευκτη άνιση ανάπτυξη των πολιτικών δυνάμεων, καθώς και του Κόμματος και της ίδιας της κοινωνίας. Είναι αναμφισβήτητο, ότι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε την κατάσταση που ζει ο Ισημερινός (σε όλες τις πτυχές), με εκείνη της Γερμανίας, για παράδειγμα, της Ισπανίας, της Δανίας, της Τουρκίας, του Μαρόκο, της Γαλλίας, της Βενεζουέλας, κλπ, Υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες και, ως εκ τούτου, θα υπάρξουν διαφορές τακτικής, δευτερεύουσες διαφορές, αλλά σίγουρα διαφορές.

Υπερασπίζοντας τη σημασία και τις παρούσες πτυχές της ομιλίας του Δημητρόφ δεν πρέπει να οδηγηθούμε να εφαρμόσουμε κάθε λεπτομέρεια, κάθε πτυχή με την οποία ασχολείται το κείμενο. Για να μελετήσουμε, να αναλύσουμε και να συζητήσουμε τα συγγράμματα των μεγάλων κομμουνιστών ηγετών, συμπεριλαμβανομένου και του Δημητρόφ, δεν πρέπει να οδηγηθούμε στο να τα μετατρέψουμε σε κατήχηση, ως αλάθητα δόγματα, κάτι το οποίο είναι σε αντίθεση με τη μαρξιστική λενινιστική διαλεκτική.

Καθένα από τα κόμματά μας θα πρέπει να εξετάσει αυτά τα ζητήματα. Δεν υπάρχουν προκατασκευασμένες απαντήσεις. Μόνο η διαλεκτική εξέταση, δηλαδή η στιγμή η οποία μπορεί να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς να διαχωρίσει τον εαυτό μας από τη στρατηγική του αύριο, η πορεία του οποίου δεν μπορεί να προβλεφθεί ή να οριστεί, θα μας επιτρέψει να διαμορφώσουμε θέσεις τακτικής και να πάρουμε μέτρα για την αντιμετώπιση και την επίλυση των προβλημάτων.

Το σημαντικό είναι να έχουμε κατά νου μας ανά πάσα στιγμή την πραγματικότητα στην οποία τα κόμματα μας ζούνε και εξελίσσονται, εργάζονται και αγωνίζονται. Ως εκ τούτου, πρέπει να έχουμε κατά νου ένα καθοριστικό γεγονός: Σε όλες σχεδόν τις χώρες, με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, η εργατική τάξη είναι η πιο επαναστατική και τα πρωτοπόρα τα μέλη της είναι στην πρώτη γραμμή των αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά η εργατική τάξη δεν είναι η μόνη τάξη που υφίσταται εκμετάλλευση από τον καπιταλισμό. Υπάρχουν τμήματα των μικρών και μεσαίων αστικών τάξεων, που επίσης υποφέρουν από καταπίεση. Και παρόλο που η νοοτροπία τους δεν είναι εκείνη του συνειδητού προλεταριάτου, θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν αυτούς τα στρώματα και να προσπαθήσουμε να τα προσεγγίσουμε. Θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι, αν η εργατική τάξη και το κόμμα της δεν προσπαθούν να ενώσουν τα άλλα λαϊκά στρώματα, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων πατριωτικών και δημοκρατικών τμημάτων των μεσαίων τάξεων, αυτοί θα μπορούσαν να χειραγωγηθούν από κάποια φράξια της αστικής τάξης. Αναμφίβολα, η εργατική τάξη πρέπει να κερδίσει πάνω, στο ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα, στον ρόλο της εμπροσθοφυλακής όλων αυτών των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων στρωμάτων και να υπερασπιστούν τα αιτήματά τους.

Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για τη σφυρηλάτηση τακτικής, με προσωρινές συμμαχίες. Αλλά εμείς δεν πρέπει να συγχέουμε ή να ισοσταθμίζουμε αυτές τις συμμαχίες τακτικής μιας δεδομένης στιγμής, με τις στρατηγικές συμμαχίες. Δηλαδή, δεν υποτάσσουμε τις στρατηγικές συμμαχίες σε ζητήματα της στιγμής, σε περιστασιακές, αλλά ούτε μπορούμε να υποτάξουμε τις τακτικές συμμαχίες για τη δημιουργία πιθανών στρατηγικών συμμαχιών, εφ 'όσον αυτό δεν σημαίνει εγκατάλειψη ουσιαστικών ζητημάτων. Για γίνει πιο σαφές: πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην συγχέεται το Λαϊκό Μέτωπο τακτικής με μερικού χαρακτήρα ή στιγμιαίες συμμαχίες, σε πολλές περιπτώσεις, τοπικά ή σε μια πόλη, περιφέρειας ή επαρχίας, συμπεριλαμβανομένων των συμφωνιών ειδικούς σκοπού, αλλά δεν μπορούν να περιλαμβάνουν τους πιο τα προωθούμενος τμήματα.

Το Λαϊκό Μέτωπο πρέπει να ανταποκρίνεται στις γενικές ανάγκες του αγώνα, σε πολιτικά ζητήματα που τίθενται, και πάνω απ 'όλα, να κινητοποιήσει τις πρωτοπόρες μάζες ώστε να τις ενσωματώσει στη δράση.

Η εργατική τάξη, το προλεταριάτο θεωρητικά, θα πρέπει να είναι η κύρια δύναμη του Λαϊκού Μετώπου. Αυτό σημαίνει ότι στην πράξη θα πρέπει επίσης να είναι η ηγετική δύναμη. Θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η θεωρία χωρίς την πράξη είναι απλά κούφια λόγια, και η πράξη χωρίς τη θεωρία είναι σαν τυφλά χτυπήματα.

Με δεδομένη την ευρεία πολιτική φύση των δυνάμεων που θα μπορούσαν να γίνουν μέρος του Μετώπου, το κόμμα θα πρέπει να προσπαθήσει να είναι επικεφαλής, να είναι ο ηγέτης (σε σχετικούς όρους, ανάλογα με τις συνθήκες), έτσι ώστε το προλεταριάτο να μπορεί να ασκήσει την επιρροή του ως η κύρια δύναμη . Αυτός ο ηγετικός ρόλος δεν επιτυγχάνεται με τη δύναμη της θέλησης, ή με διατάγματα, πρέπει να κερδηθεί στην καθημερινή πρακτική, με τη σαφήνεια των πολιτικών μας προτάσεων, με τον σεβασμό και την πιστή εφαρμογή των συμφωνιών.

Αν το κόμμα δεν πληρεί αυτόν τον ρόλο, σε βάθος χρόνου θα βρίσκεται πίσω από την μικροαστική τάξη και αυτό θα ήταν ένα σοβαρό λάθος. Εδώ πρέπει να έχουμε κατά νου το «νόμο της ενότητας και πάλης των αντιθέτων».

Αυτό μας οδηγεί στο ζήτημα της ιδεολογικής ανεξαρτησίας του Κόμματος. Ένα Λαϊκό Μέτωπο, χτισμένο πάνω σε ελάχιστες συμφωνίες (ανάλογα με τις περιστάσεις), δεν μπορεί να συμπεριλάβει όλες τις προτάσεις μας. Αλλά αυτό δεν πρέπει να μας οδηγήσει να παραιτηθούμε από τις πολιτικές και τις ιδεολογικές μας θέσεις. Στο πλαίσιο των καθηκόντων του Μετώπου, οι κομμουνιστές είναι, και θα είναι πολύ προσεκτικοί κατά τη στιγμή της εκπλήρωσης των συμφωνιών μας, ακόμη και αν αυτές δεν είναι ακριβώς αυτές που θα προτιμούσαμε.

Η πολιτική της ενότητας σε οποιαδήποτε συμμαχία, καθώς επίσης και στο Λαϊκό Μέτωπο, δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχάσουμε την ταξική πάλη. Στην πραγματικότητα, οι συμμαχίες, οι συμφωνίες ή οι τακτικές συμβιβασμού με άλλες πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να μας βοηθήσουν για να ενισχύσουμε τη δύναμη του Κόμματος και όχι ανάποδα. Όταν δεν γίνεται πάντα κατανοητό, τότε το Κόμμα, οι κομμουνιστές, θα διαλυθούν ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας συμμαχίας, που θα οδηγήσει σε μια σοβαρή αποδυνάμωση ή, ενδεχομένως, την εξαφάνιση του Κόμματος.

Με μεγάλη ικανότητα και διακριτικότητα, και χωρίς αυθαιρεσίες ή παράξενους ελιγμούς, το Κόμμα πρέπει, όπως δήλωσε ο Λένιν, να οδηγήσει τα πάντα. Αυτό μας αναγκάζει να προβούμε σε σαφή και ειλικρινή συνεργασία με τις δυνάμεις που συνθέτουν το Μέτωπο, να σεβόμαστε και να τηρούμε τις συμφωνημένες δεσμεύσεις και τα προγράμματα, αλλά χωρίς να ξεχνάμε ότι:

«... Μόνο το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης, δηλαδή, το Κομμουνιστικό Κόμμα, είναι σε θέση να συνενώσει, να διαπαιδαγωγήσει και να οργανώνει την πρωτοπορία του προλεταριάτου και όλης της εργαζόμενων μάζας, πρωτοπορία που είναι μόνη ικανή να αντιταχθεί στις αναπόφευκτες μικροαστικές ταλαντεύσεις αυτής της μάζας.» (Β. Ι. Λένιν, Αρχικό Σχέδιο Απόφασης του 10ου Συνεδρίου του Ρωσικού Κομμουνιστικό Κόμματος για την αναρχοσυνδικαλιστική παρέκκλιση του Κόμματός μας, 1921, Άπαντα, τόμος 43, 5η έκδοση, σελ. 94. Η έμφαση δική μας)

Θα πρέπει να είμαστε με τις πρωτοπόρες μάζες, να γινόμαστε περισσότεροι και καλύτεροι, να κινητοποιούμαστε εντός του Λαϊκού Μετώπου και σε όλα τα μέτωπα που δημιουργήθηκαν και περιλαμβάνουν μάζες λαού. Αυτό προϋποθέτει να υπερνικήσουμε τη σχετική αδυναμία των κομμάτων, (χωρίς να ξεχνάμε το αναπόφευκτο της άνισης ανάπτυξης), δεδομένου ότι χωρίς ένα ισχυρή κόμμα δε μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα και είναι επίσης απαραίτητο να έχουμε επίγνωση του γεγονότος ότι ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο και ισχυρό μπορεί να είναι ένα Κόμμα, θα είμαστε πάντα μια μειοψηφία στην κοινωνία:

«... Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε σταγόνα στον ωκεανό, μια σταγόνα στη λαϊκή θάλασσα» (Β. Ι. Λένιν, Το 11ο Συνέδριο του ΡΚΚ (μπ.) 27/3-2/4/1922, 1922, Άπαντα, τόμος 45, 5η έκδοση, σελ. 98) αλλά «χωρίς ένα κόμμα του προλεταριάτου δεν μπορούμε ούτε καν να διανοηθούμε ακόμη την ήττα του ιμπεριαλισμού, την κατάκτηση της δικτατορίας του προλεταριάτου ...», καθώς και ότι το Κόμμα «είναι η εμπροσθοφυλακή της τάξης και το καθήκον του είναι να καθοδηγήσει τις μάζες, και να μην αντικατοπτρίζει τη μέση ψυχική κατάσταση των μαζών» (Β. Ι. Λένιν, Ομιλία για το Αγροτικό ζήτημα 22 Mάη (4 Ιούνη), 1917, Άπαντα, τόμος 32, 5η έκδοση, σελ. 168-189), δήλωσε ξεκάθαρα ο Λένιν.

Για τους κομμουνιστές, είναι πρωταρχικής σημασίας να διεξάγουν σταθερή δουλειά πρόσωπο με πρόσωπο με τις μάζες. Αλλά αυτή πρέπει να είναι καλά σχεδιασμένη και δεν θα πρέπει να μιλήσουμε για τις μάζες με ένα επιφανειακό τρόπο, χωρίς να είμαστε ακριβείς: θα πρέπει να οδηγούμε τις πρωτοπόρες μάζες και να έχουμε κατά νου ότι υπάρχουν διάφορα επίπεδα της κατανόησης μεταξύ τους όσον αφορά στον αγώνα. Ο Δημητρώφ, δήλωνε ότι «Ο σεχταρισμός εκφράζεται ιδιαίτερα στην υπερεχτίμηση της επαναστατικοποίησης των μαζών ...» (Γ. Δημητρώφ, Έκθεση στο 7ο Συνέδριο της ΚΔ: Η επίθεση του Φασισμού και τα καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς στον αγώνα για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στο Φασισμό, 1935, Ανασύνταξη, αρ. φυλ. 404Β, 1-30/11/2014) και ανέφερε τα λόγια του Λένιν, «Πρόκειται ακριβώς για το γεγονός, ότι δεν πρέπει να θεωρούμε αυτό που είναι παρωχημένο για μας, σαν να είναι παρωχημένο για την τάξη, σαν να είναι να παρωχημένο για τις μάζες».

Ο Λένιν, όπως οι Στάλιν, Δημητρώφ, οι μεγάλοι ηγέτες, ήταν σταθερά ευαισθητοποιημένοι για τη δουλειά στις μάζες. Ο Λένιν εξειδίκευε και προειδοποιούσε:

«Δεν υπάρχει τίποτε πιο θεμιτό από τις υποδείξεις σχετικά με τη μόνιμη, απόλυτη ανάγκη να επεκτείνεται σε βάθος και πλάτος, σε πλάτος και βάθος η επιρροή μα πάνω στις μάζες, η αυστηρά Μαρξιστική προπαγάνδα και ζύμωσή μας, το πλησίασμά μας προς τον οικονομικό αγώνα της εργατικής τάξης κλπ. Μα ακριβώς επειδή τέτοιες υποδείξεις είναι θεμιτές παντού και πάντα, μέσα σε οποιοσδήποτε συνθήκες και καταστάσεις, γι' αυτό δεν πρέπει να μετατρέπονται σε ιδιαίτερα συνθήματα, δε μπορούν να δικαιολογούν τις προσπάθειες να στηριχθεί πάνω τους οποιαδήποτε ιδιαίτερη κατεύθυνση μέσα στη Σοσιαλδημοκρατία. Εδώ υπάρχει ένα όριο, που ξεπερνώντας το μετατρέπετε τις αδιαφιλονίκητες αυτές υποδείξεις σε στένεμα των καθηκόντων και τις άπλα του κινήματος, σε σχολαστικό ξέχασμα τω επιτακτικών πρωτοπόρων πολιτικών καθηκόντων της στιγμής» (Β.Ι. Λένιν: «Μπέρδεμα πολιτικής και παιδαγωγικής», 1905, Άπαντα τόμ. 8, 4η έκδοση, σελ. 432-433)

«Ακριβώς όμως επειδή αυτή η δουλειά για το βάθεμα και το πλάτεμα της επιρροής πάνω στις μάζες χρειάζεται εξίσου πάντα, και ύστερα από κάθε νίκη και ύστερα από κάθε ήττα, και στην εποχή της πολιτικής στασιμότητας, και τους πιο θυελλώδικους επαναστατικούς καιρούς, ακριβώς γι' αυτό δε μπορούμε να μετατρέψουμε τις υποδείξεις γι' αυτή τη δουλειά σε κάποιο ιδιαίτερο σύνθημα, δε μπορούμε να οικοδομούμε πάνω σ' αυτό το σύνθημα μια ιδιαίτερη κατεύθυνση, χωρίς να ριψοκινδυνεύουμε να πέσουμε σε δημαγωγία και σε μείωση των καθηκόντων της πρωτοπόρας και της μόνης πραγματικά επαναστατικής τάξης.» (Β.Ι. Λένιν: «Μπέρδεμα πολιτικής και παιδαγωγικής», 1905, Άπαντα τόμ. 8, 4η έκδοση, σελ. 433-434)

Η υπερεκτίμηση του ρόλου των μαζών είναι τόσο επικίνδυνη όσο και η υποτίμησή του, αφού και τα δύο λάθη αλλοιώνουν τον ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτό έχει να κάνει και με το Λαϊκό Μέτωπο αφού το έργο του να είναι, ακριβώς, προσανατολισμένο στις λαϊκές μάζες. Μία από τις προϋποθέσεις για την εξέταση της συμμαχίας ως Λαϊκό Μέτωπο είναι να περιλαμβάνει, κατ' ελάχιστον, τα τμήματα των εκμεταλλευομένων και καταπιεζόμενων τάξεων είτε είναι οργανωμένα είτε όχι.

Είναι αναγκαίο να δοθεί προσοχή, σε όλες τις δραστηριότητές μας, στο

Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα, τον ηγέτη του προλεταριάτου, των πρωτοπόρων τμημάτων της εργατικής τάξης, έτσι ώστε να μην συγχέεται με το «κόμμα των μαζών» το οποίο είναι άμορφο και περιλαμβάνει τους ρεβιζιονιστές και κάθε είδους δεξιούς. Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή που δεν πρέπει να υποτιμάται. Οι κομμουνιστές ορίζουμε ως «μαζική γραμμή» το να εφαρμόσει την πολιτική και τις προτάσεις μας με έναν αποφασιστικό και ικανό τρόπο και έξω από το Κόμμα. Δεν πρέπει να περιοριστούμε μόνο στα δικά μας μέλη και στο στενό κύκλο μας.

Είναι σημαντικό να έχουμε μια σαφή κατανόηση των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ των μαρξιστών-λενινιστών και των οπορτουνιστών, χρουστσοφικών, μαοϊκών, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που κηρύττουν το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα. Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχουμε συμφωνίες, συμβιβασμούς, και συμφώνων ενότητας με όλους εκείνους που δεν συμμερίζονται τις αρχές μας; Σαφώς και όχι! Αν ενωθούμε μόνο με εκείνους που μοιράζονται τις ιδέες και τις αρχές μας, εμείς δεν θα μιλούσαμε για συμμαχίες, τα λαϊκά μέτωπα, κλπ .; θα μιλούσαμε μόνο για την ενότητα με τους κομμουνιστές. Και αυτό είναι ένα άλλο πρόβλημα.

Σήμερα, πολλά από τα κόμματά μας έχουν ένα πρόβλημα: παραμένουν αδύναμα για πολλά χρόνια, και προσπαθούν να εκπληρώσουν το ρόλο των ηγετών τους. Αυτό δεν επιτυγχάνεται με διατάγματα, δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές. Αυτό θα επιτευχθεί, ανάλογα με τις περιστάσεις, μέσα από τη δουλειά και την αφοσίωσή μας. Οι συμμαχίες τακτικής συμφωνιών, κ.λπ. με άλλες πολιτικές δυνάμεις ή ομάδες μας προτείνονται. Δεν είμαστε σε κατάσταση στην οποία μπορούμε να επιβάλουμε τις θέσεις μας. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να αρνηθούμε προτάσεις γι' αυτό το λόγο. Αντίθετα, θα πρέπει να συμμετέχουμε στις συζητήσεις που γίνονται και να προβάλλουμε τις πολιτικές μας προτάσεις. Θα πρέπει να συζητήσουμε και να αντιπαραθέσουμε απόψεις και σιγά-σιγά να κερδίσουμε πολιτικό και ιδεολογικό έδαφος.

Ένα πολύ απλό ζήτημα, το οποίο όμως δεν έχουμε πάντα κατά νου, είναι ότι οι συμμαχίες και τα ευρεία μέτωπα δεν είναι γραφτό να διαρκέσουν για πάντα. Θα πρέπει να θεωρηθούν ως δυναμικές και όχι ως στατικές συμμαχίες. Αυτό που προτείνουμε σήμερα σαν ακριβές και έγκυρο, μπορεί να πάψει να είναι σε άλλη χρονική στιγμή.

Το Λαϊκό Μέτωπο δημιουργείται ανάλογα με τις περιστάσεις και δεν επιλέγουμε εμείς τις συνθήκες, εμείς βρισκόμαστε σ' αυτές και πρέπει να τις εκμεταλλευόμαστε, έχοντας πάντα κατά νου πως εξελίσσονται οι περιστάσεις. Όπως προειδοποιεί ο Δημητρώφ με ιδιαίτερη έμφαση: «είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο να συγχέουμε την επιθυμία με την πραγματικότητα. Πρέπει να ξεκινάμε από τα γεγονότα, από την πραγματική συγκεκριμένη κατάσταση». (Γ. Δημητρώφ, Έκθεση στο 7ο Συνέδριο της ΚΔ: Το Ενιαίο Μέτωπο της εργατικής τάξης ενάντια στο φασισμό, 1935)

Το Λαϊκό Μέτωπο είναι ένα σημαντικό έργο το οποίο πρέπει να πραγματοποιηθεί σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες εξελίσσεται ο πολιτικός αγώνας. Δεν είναι μια επιλογή, είναι ένα αναγκαίο έργο. Για την προώθηση και την ολοκλήρωση αυτής της αποστολής, το επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου πρέπει να καταρτίσει μια σωστή επαναστατική πολιτική που θα παίρνει υπόψη τις συγκεκριμένες συνθήκες, έχοντας κατά νου τους στρατηγικούς στόχους. Η εφαρμογή της πολιτικής αυτής δεν εξαρτάται μόνο από την ορθότητά τους, αλλά και από τις δυνατότητες του Κόμματος, των δυνάμεών του. Μια δίκαιη και σωστή επαναστατική πολιτική μπορεί να μείνει στα χαρτιά αν δεν υπάρχει αποφασιστικότητα για την πραγματοποίησή της με τα πρωτοπόρα τμήματα των μαζών.

Η εμπειρία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, μας οδηγεί να εξετάσουμε σοβαρά τον κίνδυνο παρεκκλίσεων που μπορεί να προκύψουν. Σε γενικές γραμμές, ο υφιστάμενος οπορτουνισμός ήταν, και είναι, από τα δεξιά. Αλλά δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι υπάρχει και αριστερός οπορτουνισμός. Και οι δύο είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς για το πλατύ μέτωπο. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε την προειδοποίηση του Μαρξ στην Κριτική του Προγράμματος της Γκότα:

«Δεν επιτρέπονται παζαρέματα πάνω σε ζητήματα αρχής». (Κ. Μαρξ, Κριτική του Προγράμματος της Γκότα, 1875, έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, εκδ. ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ, Δεκέμβρης 1951, σελ. 5)

Ο δεξιός οπορτουνισμός τείνει να εμφανίζεται με τις παρακάτω εκφάνσεις ή χαρακτηριστικά: να κάνει παραχωρήσεις Αρχών προκειμένου να κάνει συμμαχίες, να μειώνει το πήχη του αγώνα υπό τον φόβο του εχθρού, να υστερεί σε σχέση με το επίπεδο της συνείδησης των μαζών αντί να είναι μπροστά από αυτό, να υπερβάλλει τη σημασία των εθνικών ή περιφερειακών ιδιαιτεροτήτων χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις γενικές Αρχές, και να έχει φιλελεύθερο πνεύμα σε θέματα οργάνωσης, εκ των οποίων το πιο επικίνδυνο είναι να κρύβει το Κόμμα σαν να μην υπάρχει. Θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου τον Λένιν: «να συνάπτετε συμφωνίες για την ικανοποίηση των συγκεκριμένων στόχων του κινήματος, αλλά δεν επιτρέπετε καμία διαπραγμάτευση επί της αρχής» (Β.Ι. Λένιν: Τι να κάνουμε;).

Ο αριστερός οπορτουνισμός έχει τα ακόλουθα κύρια χαρακτηριστικά: τα ψεύτικα κριτήρια του «όλα ή τίποτα», δεν ξέρει πώς να κάνει τις απαραίτητες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς χρήσιμα για την ανάπτυξη αυτού του στόχου, δε ξέρει πώς να προσαρμόσει το μαρξισμό-λενινισμό στις ιδιαίτερες συνθήκες της πραγματικότητας στην οποία ζούμε. Αυτό μας οδηγεί να επηρεαζόμαστε από τις εμπειρίες των άλλων και αυτό με τη σειρά του στο να μην ξέρουμε πώς να προσαρμοστούμε ή να κάνουμε λάθη σχετικά με το επίπεδο και τη μορφή του αγώνα και των αντικειμενικών συνθηκών των μαζών, στην υιοθέτηση αυστηρών κριτηρίων σε θέματα οργάνωσης.

Στην Αθλιότητα της Φιλοσοφίας, ο Μαρξ επέκρινε τον οπορτουνισμό. Αναφερόμενος στον Juvenal (“Σατυρικά”, 8, 84): «Et propter vitam Vivendi perdere causas», με άλλα λόγια, «Και για να συνεχίσει να ζεί χάνει το λόγο για τον οποίο ζει!» Ας μην ξεχνάμε αυτό το παλιό μάθημα.

Διαβάστε Περισσότερα »