Νέα από την κορεατική χερσόνησο - Οκτώβρης 2017

Δήλωση Υποστήριξης της κυβέρνησης της ΛΔΚ από Αξιωματούχους της Chongryon

Πιονγιάνγκ, 13 Αυγούστου (KCNA) -- Οι αξιωματούχοι της Γενικής Ένωσης Κορεατών Κατοίκων στην Ιαπωνία (Chongryon) εξέδωσαν ανακοίνωση στις 9 Αυγούστου, υποστηρίζοντας ενεργά τη δήλωση της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, η οποία καταδίκασε το ψήφισμα των κυρώσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Ο Ko Tok U, πρόεδρος του Μητροπολιτικού Αρχηγείου Nishi Tokyo του Chongryon, σε μια δήλωση που υποστηρίζει εξ ονόματος των αξιωματούχων και συμπατριωτών της έδρας της δήλωσης της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας.

Η δήλωση ανέφερε ότι όλοι οι υπάλληλοι και συμπατριώτες υπό την έδρα θα συμβαδίζουν με τους κατοίκους της πατρίδας που κατευθύνονται κατευθείαν προς τον δρόμο της ανεξαρτησίας, του Songun και του σοσιαλισμού, με πεποίθηση να κερδίσουν την τελική νίκη στην αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ υπό την ηγεσία του σεβαστού Ανώτατου ηγέτη Kim Jong Un.

Ο Pu Yong Uk, πρόεδρος του Νομαρχιακού Επιμελητηρίου του Τσόνγκρυ, δήλωσε ότι η δοκιμαστική εκτόξευση του ICBM που πραγματοποίησε η ΛΔ Κορέας είναι θεμιτό μέτρο αυτοάμυνας και αναπόφευκτη στρατηγική επιλογή για υπεράσπιση της κυριαρχίας της χώρας και του δικαιώματος ύπαρξης του έθνους και της ειρήνης της Κορεατικής Χερσονήσου και της ασφάλειας της περιοχής από την εχθρική πολιτική και την πυρηνική απειλή και εκβιασμό των εχθρικών δυνάμεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Ο Ri Pak Ji, πρόεδρος του υποκαταστήματος Toshun του Νομού Aichi του Chongryon, δήλωσε ότι τα διπλά στάνταρ που επιτρέπουν μόνο σε μεγάλες χώρες όπως οι ΗΠΑ να διεξάγουν αποτελέσματα και εκατοντάδες δοκιμές πυρηνικών και ICBM ενώ σε άλλες χώρες δεν επιτρέπεται να κάνουν το ίδιο. -0-

 

Οι νοτιοκορεάτες πολεμοκάπηλοι υποκινούν την πολεμική υστερία

Ημερομηνία: 28/08/2017 | Πηγή: Uriminzokkiri (En) Οι νοτιοκορεάτες εγκληματίες υποκίνησαν την πολεμική υστερία στα πέντε νησιά στα θερμά ύδατα της Δυτικής Θάλασσας της Κορέας στις 22 και 23 Αυγούστου, σύμφωνα με το Yonhap News της Νότιας Κορέας.

Οι μαριονέτες του νοτιοκορεάτικου ναυτικού κινητοποίησαν διάφορα πολεμικά πλοία για να εμπλακούν σε ασκήσεις μεταφοράς με την ναυτική αστυνομία.

Οι μαριονέτες του ναυτικού και της αστυνομίας διοργάνωσαν μια επιχείρηση για την επείγουσα αποστολή προσωπικού του ναυτικού σώματος στο νησί Yonphyong με ταχύπλοο σκάφος από το Inchon. 

Πραγματοποιήθηκε επίσης ένα άσκηση για τη μεταφορά των κατοίκων των νησιών σε τρομοκρατική ατμόσφαιρα.

Ασκήσεις εκκένωσης πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα στα πέντε νησιά την επόμενη ημέρα.

KCNA

Σημείωση KCNA Greece: Η φωτογραφία είναι από αντίστοιχη άσκηση εκκένωσης που πραγματοποίησαν οι Ιάπωνες στις αρχές Αυγούστου. πηγή

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Επιστολή αναγνώστη του blog για τη δολοφονία του Στάλιν

Στον «Ριζοσπάστη» της Τρίτης 7 Σεπτέμβρη 2004,σελίδα 33,γράφει κάποιος αναγνώστης :
«...της δολοφονίας του Στάλιν από τον πράκτορα των ιμπεριαλιστών Μπέρια ...».

Αυτή την προσωπική άποψη έχω και γω.Πιστεύω ότι έμπιστοι άνθρωποι του Μπέρια,κατά διαταγή του,δολοφόνησαν τον Στάλιν,βάζοντας στην τροφή ή στο ποτό του μη ανιχνεύσιμη ειδική θανατηφόρα ουσία,που δρα με καθυστέρηση.

Παραθέτω και απόσπασμα απ' τη σελίδα 237 των απομνημονευμάτων του Μολότοφ

«Ο Μολότοφ θυμάται»,που εκδόθηκαν μετά τον θάνατο του Μολότοφ, από έναν αντικομμουνιστή:

«Κανείς δεν μπορεί ν' αποκλείσει την πιθανότητα να είχε βάλει το χέρι του [ο Μπέρια] στο θάνατο του Στάλιν, κρίνοντας από τι μου είπε και από τί είχα την αίσθηση...Ενώ ήμουνα στην εξέδρα του Μαυσωλείου μαζί του την 1η Μάη 1953,μου έριχνε υπονοούμενα...Προφανώς ήθελε να μου προκαλέσει τη συμπόνια.
 

Είπε : «[τον Στάλιν] τον ξέκαμα!»-ωσάν να με είχε ευεργετήσει.Βέβαια ήθελε να μου γίνει αρεστός : «Σας έσωσα όλους!».Ο Χρουστσόφ σχεδόν καθόλου δεν είχε βάλει το χέρι του σ' αυτό. Θα μπορούσε ίσως να ήταν καχύποπτος για το τί συνέβαινε. Ή πιθανά όλοι αυτοί να είχαν σμίξει. Ο Μαλένκοφ ξερει περισσότερα. πολύ περισσότερα,πολύ περισσότερα».

Συντροφικά,

Θωμάς Ακρωτηριανάκης

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανασύνταξη 439 (Νοέμβρης 2017)

- 1917 – 2017: 100 χρόνια από τη μεγάλη Οχτωβριανή Προλεταριακή Επανάσταση
- Μεγάλη επιτυχία της Εκδήλωσης στο Παρίσι για τα 100 Χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης
- ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ: Για τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση
- ΣΠΑΝΙΟ: Συλλογή Έργων Ν. Ζαχαριάδη - Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ [1953]

Ανασύνταξη 439 (Νοέμβρης 2017) by Εφημερίδα Ανασύνταξη on Scribd

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 439 (Νοέμβρης 2017)

- 1917 – 2017: 100 χρόνια από τη μεγάλη Οχτωβριανή Προλεταριακή Επανάσταση
- Μεγάλη επιτυχία της Εκδήλωσης στο Παρίσι για τα 100 Χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης
- ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ: Για τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση
- ΣΠΑΝΙΟ: Συλλογή Έργων Ν. Ζαχαριάδη - Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ [1953]

Διαβάστε Περισσότερα »

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΙΑΝΕΣΗΣ (1910-1988)

Ο σύντροφος, γενναίος στρατηγός του ΔΣΕ, Γιώργης Καλιανέσης (1910-1988), που κουρέλιασε δυο φορές το κύρος και τις στρατιωτικές ικανότητες του αμερικανού στρατηγού Βαν Φλητ και των μοναρχοφασιστών στρατηγίσκων στη Μουργκάνα της Ηπείρου, κι αυτός απ’ τους πρώτους συλληφθέντες και καταδικασθέντες και στη συνέχεια εξόριστος στη Σιβηρία, διηγήθηκε σε μια σχετική συζήτηση, ότι του ζητήθηκε από τον υποστράτηγο της Αστυνομίας Σλανέβσκυ να υπογράψει μια τέτοια επαίσχυντη δήλωση. Η αντίδραση του περήφανου στρατηγού ήταν «να πετάξει στα μούτρα» δηλ. προς το μέρος του ανυπόγραφο το προσβλητικό και επαίσχυντο κουρελόχαρτο λέγοντάς του οργισμένα και σε έντονο ύφος: «αρνούμαι να το υπογράψω. Το κόμμα μου, το ΚΚΕ, δεν μ’ έμαθε να υπογράφω δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού».

Το γενναίο αυτό υπερασπιστή της Μουργκάνας στράτηγο του ΔΣΕ Γιώργο Καλιανέση, που σύντριψε δυο φορές το μοναρχοφασιστικό στρατό, τον συνέλαβαν μετά τα γεγονότα της 9ης προς 10 Σεπτέμβρη του ΄55 στην Τασκένδη οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές με την υπόδειξη των ελληνόφωνων τσιρακιών τους, τον έριξαν 6 σχεδόν μήνες στα μπουντρούμια των φυλακών της Τασκένδης σε πλήρη απομόνωση, τον ανέκριναν μαζί με άλλους με τρόπο που «οι πρώτες ανακρίσεις στη διοίκηση της αστυνομίας θύμιζαν κατοχική περίοδο» (Δ. Βύσσιος), τον καταδίκασαν στις σκηνοθετημένες τρομοκρατικές φασιστικές «δίκες-στρατοδικεία», που θύμιζαν «δίκη σε στρατοδικεία κατοχικής και εμφυλιοπολεμικής περιόδου» (Δ. Βύσσιος), τον δίκασαν με ψευδείς κατηγορίες, στρατολογώντας ψευδομάρτυρες, και με νόμους για «χούλιγκανς-αλήτες» τον καταδίκασαν σε 3 χρόνια φυλακή μαζί με τους Δ. Βύσσιο, αντισυνταγματάρχη πολιτικό επίτροπο της 103 ταξιαρχίας, τον Νίκο Φράγκο, ταγματάρχη του ΔΣΕ, κ.α.

Διαβάστε Περισσότερα »

Απόφαση της 22ης ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του PCMLV

Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας

Τετάρτη 22 Φλεβάρη 2017 

Το 2017 ξεκινάει με τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αποκτώντας χροιές που υποδηλώνουν αλλαγές στη σύνθεση των διαφορετικών μπλοκ μέσα στις οποίες αυτές εκφράζονται.

Σε προηγούμενες συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής, συζητήσαμε για την έκφραση των ιμπεριαλιστικών μπλοκ πάνω στην οποία θα μπορούσαμε να τοποθετηθούμε ως εξής: Μία ένωση των ΗΠΑ και της ΕΕ, με τις στρατιωτικές τους οργανώσεις , όπως για παράδειγμα το ΝΑΤΟ και ο ισχυρός αμερικανικός στρατός. Ένα άλλο μπλοκ με επικεφαλής  τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες έχουν επίσης ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις και ιδιαίτερα στην περίπτωση της Κίνας, που είναι μία από τις μεγαλύτερες οικονομίες στον κόσμο. 

Στο διεθνές πολιτικό πλαίσιο ήμασταν σε θέση να επαληθεύσουμε  τη συμπεριφορά των δύο ιμπεριαλιστικών συνασπισμών, ίσως ένα από τα πιο ορατά σενάρια για αυτό που ήταν και είναι ο πόλεμος που εξελίσσεται στο συριακό έδαφος. Σε αυτόν τον πόλεμο  είναι εμφανής η παρέμβαση των μισθοφορικών δυνάμεων  που στηρίζονται από τα  διάφορα ιμπεριαλιστικά μπλοκ,  πραγματοποιώντας  έναν πόλεμο μεγάλης  διαρκείας που κρατάει περισσότερο από 5 χρόνια. 

Οι μισθοφόροι έχουν έρθει από διάφορα μέρη του κόσμου,  προσελκυόμενοι από  τα μεγάλα χρηματικά ποσά που προσφέρονται από τις ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις σε αντάλλαγμα την εκτέλεση εργασιών κατασκοπείας και αντικατασκοπείας, βασανιστηρίων και δολοφονιών, μεταξύ άλλων. Σε αυτήν την περίπτωση οι περισσότερο πληττόμενοι, όπως έχουμε δει, είναι οι λαοί που καταλήγουν να πληρώνουν τις μεγαλύτερες συνέπειες. Θάνατος και  δυστυχία, εγκατάλειψη των σπιτιών τους για να ενταχθούν στις τάξεις των προσφύγων και των εκτοπισμένων, κατάσταση τρομερή, προϊόν του ιμπεριαλιστικού πολέμου που έχει λάβει εντυπωσιακές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. 

Με την άφιξη του Donald Trump και την ομάδα του στην προεδρία των ΗΠΑ, οι ιμπεριαλιστικές κατευθυντήριες γραμμές έχουν πραγματοποιήσει κάποιες τακτικές και λειτουργικές αλλαγές που εκδηλώνονται σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό πλαίσιο. 

Για παράδειγμα, σε στρατιωτικό επίπεδο, ο Trump και η κυβέρνησή του έχουν θέσει υπό αμφισβήτηση τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, με το κεντρικό επιχείρημα: «Αν θέλετε τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ μέσα στις επόμενες επιχειρήσεις, θα πρέπει να πληρώσετε πολύ περισσότερα από αυτά που έχουν μέχρι στιγμής καταβληθεί».

Σε οικονομικό επίπεδο, η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει εξαργυρώσει την αποχώρησή της από τη Transpacific Συμφωνία Οικονομικής Συνεργασίας (TPP). Το μέτρο αυτό έγινε για να ευνοηθούν οι προσδοκίες των μπλοκ των καπιταλιστικών μονοπωλίων διαφορετικά από αυτά που ευνοούσε ο Ομπάμα. Μιλάμε δηλαδή για μια ανακατανομή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην παγκόσμια σκηνή. Ο Trump δεν είναι αυτόνομος σε ό,τι κάνει, είναι ακριβώς μόνο εκπρόσωπος μιας ομάδας χρηματοοικονομικών κεφαλαίων διαφορετικών από αυτή που εκπροσωπούσε ο Ομπάμα. 

Σε διάφορα μέρη του κόσμου έχουν πραγματοποιηθεί διαδηλώσεις για να διαμαρτυρηθούν για τις παρατηρήσεις του Trump, ο οποίος έχει αναδειχθεί ως o πιο εξέχων εκπρόσωπος των φασιστικών παραγόντων σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι ότι ο φασισμός ανακαταλαμβάνει κάποιο  χώρο, υποστηριζόμενος σε πρώτο βαθμό από τις παράνομες κυβερνήσεις αυτών οι οποίοι λένε ότι είναι δημοκράτες και  υπερασπιστές της ελευθερίας, αλλά στην πραγματικότητα, είναι υποστηρικτές των ιμπεριαλιστικών κοινοπραξιών. 

Αλλά ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα, είναι να ξεκαθαριστεί ότι η ιμπεριαλιστική πολιτική βασίζεται σε φασιστικές ενέργειες και ως εκ τούτου, για να εξασφαλίσουν τα τεράστια κέρδη τους οι καπιταλιστές καταφεύγουν στα πιο φοβερά ρατσιστικά, σοβινιστικά και υπερ-εθνικιστικά τεχνάσματα για να υποτάξουν τους λαούς. 

Λατινική Αμερική: 

Η πολιτική και οικονομική πραγματικότητα στην ήπειρό μας, εκφράζει, επίσης, τα επίπεδα χειροτέρευσης στα οποία αναπτύσσεται η ταξική πάλη. 

Συνεχόμενες διαδηλώσεις  οργανωμένες από δεκάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που βλέπουν πως η αστική τάξη παίρνει  μέτρα για να περιορίσει τις λίγες κοινωνικές παροχές που είναι διαθέσιμες για τους εργαζομένους.

Έχουμε γίνει μάρτυρες των διαδηλώσεων του μεξικανικού λαού ενάντια της αύξησης της βενζίνης. Οδοφράγματα, βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία, πορείες, εκατοντάδες κρατούμενοι , μεταξύ άλλων, είναι οι δραστηριότητες που έχουν οδηγήσει τις λαϊκές δυνάμεις, προκειμένου να σταματήσουν ένα μέτρο που θα επηρεάσει όπως πάντα τους πιο ευάλωτους. Με δεδομένο αυτό, τα κατασταλτικά μέτρα που έχουν αναπτυχθεί από τη μεξικανική κυβέρνηση περνούν από την  άσκηση δίωξης και φυλάκισης μεγάλου αριθμού διαδηλωτών με την κατηγορία της καταστροφής της ατομικής ιδιοκτησίας και βίαιων ληστειών. Κάνοντας σαφές για μια ακόμη φορά ότι η αστική τάξη δεν διστάζει ούτε στιγμή για το που  θα χρησιμοποιήσει βία για να διατηρήσει τα συμφέροντά της. 

Εκτός από αυτό, ο μεξικανικός λαός έχει ανοίξει άλλο ένα μέτωπο μάχης, όπως το σχέδιο της κυβέρνησης Trump για την ανύψωση τοίχου με το πρόσχημα της αποτροπής της μετανάστευσης χιλιάδων ανθρώπων προς τις ΗΠΑ που ψάχνουν για  να επιλύσουν με διαφορετικούς τρόπους την επισφαλή οικονομική τους κατάστασή.

Όπως πάντα μόνο η οργανωτική ικανότητα , η επιμονή, η συνεπής και μαχητική ηγεσία που οι μαρξιστές-λενινιστές  μπορούν να εμφυσήσουν στο  λαϊκό κίνημα θα είναι μία από τις προϋποθέσεις για να διασφαλιστεί η νικηφόρα προέλαση αυτών στον αγώνα τους εναντίον των δυνάμεων υπεράσπισης των καπιταλιστικών θεσμών. 

Κολομβία: 

Επισήμως έχει οριστικοποιηθεί η συμφωνία για την παράδοση των FARC, με τυμπανοκρουσίες της προπαγάνδας της αστικής τάξης που έχει εξαπλωθεί από τα δικά τους μέσα μαζικής ενημέρωσης κάτι που  για αυτούς είναι μεγάλη είδηση, δηλαδή θα έχουν λιγότερα εμπόδια για να επιβάλουν τη θέλησή τους με αίμα και φωτιά. 

Για πολλούς λαϊκούς ηγέτες, η πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει πολύ, άλλοι δεν   υπάρχουν πλέον, δηλαδή έχουν δολοφονηθεί, όπως στην περίπτωση των ιθαγενών και των αγροτών ακτιβιστών που έχουν δολοφονηθεί μέχρι φέτος από τις παραστρατιωτικές συμμορίες. 

Για τους επαναστάτες δεν υπάρχουν επιλογές, εντός του αστικού συστήματος αν επιμένουν να είναι συνεπείς με την πάλη κατά του καπιταλισμού διότι για  τους καπιταλιστές η επιλογή είναι η σιωπή  η υπόκλιση και η παραίτηση από κάθε σχέδιο απελευθέρωσης

Γι αυτό δεν υπάρχει καμία ελπίδα στην  προσφορά  ειρήνης και σεβασμού για τη ζωή που έχει κάνει η αστική τάξη στους μαχητές και στους επικεφαλής ηγέτες που θα δεχθούν τη συμφωνία για παράδοση.

Πρέπει να πούμε, ωστόσο, ότι αν και οι FARC είναι μια πολύ σημαντική δύναμη, δεν είναι η μοναδική στον κολομβιανό επαναστατικό χώρο, καθώς  δεκάδες οργανώσεις  απλώνονται σε ολόκληρη τη χώρα με τη σταθερή ιδέα να αντισταθούν, να καταπολεμήσουν και να  προωθήσουν το στόχο της απελευθέρωση τους από τον καπιταλιστικό ζυγό. Σε αυτό το πλαίσιο, χαιρετίζουμε τη θέση του ELN (Ejército de Liberación Nacional) και EPL (Ejército Popular de Liberación) να επιμείνουν στον αγώνα για την επαναστατική ένοπλη πάλη ενάντια στον καπιταλισμό που αιμορραγεί την Κολομβία. Για το λόγο αυτό, είναι δίκαιο να πούμε ότι οι Κολομβιανοί επαναστάτες σε γενικές γραμμές δεν παραδίδονται, διαθέτοντας την υποστήριξη και συμπάθεια των λαών της Λατινικής Αμερικής που λένε μαζί με αυτούς

 Αγώνας μέχρι τη νίκη 

Βενεζουέλα: 

Το 2017 ξεκινά με μια ανοιχτή πολιτική σύγκρουση. Η όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο συνεχίζει να προχωράει, παρά τις προσπάθειες της σοσιαλδημοκρατίας για να κατευνάσει τα πνεύματα. 

Οι φασιστικοί παράγοντες δείχνουν την ικανότητά τους τη διαμορφωμένη μέσα στα χρόνια. Έχουν επιτύχει να φτάσουν σε υψηλότερα επίπεδα στρατιωτικής και πολιτικής οργάνωσης, αλλά ακόμα δεν έχουν επαρκή λαϊκή υποστήριξη για να επιβληθούν σε εθνικό επίπεδο. 

Παράγοντες όπως η Voluntad Popular και η Primero Justicia  οδηγούν ανοιχτά σε μια ατζέντα βίας προωθώντας πιο ριζοσπαστικές ενέργειες, εστιάζοντας σε τομείς όπως η νεολαία και οι  φοιτητές. 

Από την άλλη πλευρά, παράγοντες όπως οι Acción Democrática, Un Nuevo Tiempo, και Avanzada Progresista, μεταξύ άλλων,  περιορίζονται σε μια πολιτική που εκφράζεται ασταθής και γενικά ασαφής. Κάποιοι δείχνουν να είναι υποστηρικτές  του διαλόγου, ενώ άλλες στιγμές  επιτίθενται σκληρά και δείχνουν  να είναι υπέρ ριζοσπαστικών λύσεων Η λεγόμενη Δημοκρατική Mesa de la Unidad Democrática (Στρογγυλή Τράπεζα της Δημοκρατικής Ενότητας) (MUD) ενσωματώνει αυτά τα στοιχεία και οι αντιφάσεις μεταξύ τους έχουν ευνοήσει σε κάποιο βαθμό την κυβέρνηση η οποία προσπαθεί να παραμείνει όσο πιο σταθερή γίνεται απέναντι σε μια αρνητική οικονομική και πολιτική κατάσταση που δεν έχει ξεπεραστεί . 

Η κυβέρνηση από την πλευρά της ανακοίνωσε μια σειρά μέτρων, που συνοδεύονται από αλλαγές στο υπουργικό συμβούλιο. Υπογραμμίζει τις παρατηρήσεις του Προέδρου Nicolás Maduro, ο οποίος ισχυρίζεται ότι οι προτεραιότητες που υποδεικνύει το τρέχον πλαίσιο είναι το πρόβλημα της ανασφάλειας. Είναι ο λόγος για τον διορισμό του Tarek El Aissami ,εξηγηθεί, ως νέου αντιπροέδρου της χώρας. Εάν προσθέσουμε σε αυτό την επανενεργοποίηση των OLP (Operación de Liberación del Pueblo), μετά από ένα υποχρεωτικό διάλειμμα λόγω ορισμένων σφαγών που είχαν αναστατώσει την εθνική κοινή γνώμη, μπορούμε να πούμε ότι η μεγάλης κλίμακας καταστολή είναι η λύση που βλέπει η κυβέρνηση για να προσπαθήσει να λύσει το πρόβλημα ανασφάλειας στη χώρα. 

Είναι αλήθεια ότι οι πράξεις των οργανώσεων της μαφίας έχουν φτάσει σε πρωτοφανή δύναμη, αλλά η κύρια αιτία για την ύπαρξη της εγκληματικότητας σε τέτοια χαρακτηριστικά επίπεδα όπως τα σημερινά, έχουν τις ρίζες τους στις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που απορρέουν από το καπιταλιστικό σύστημα. Επιπλέον, είναι απαραίτητο να αναρωτηθούμε αν αυτές οι ενέργειες θα επηρεάσουν με ακρίβεια τα μεγάλα μυαλά και  το σύνολο της παραστρατιωτικής πυραμίδας και τις εγκληματικές συμμορίες, που δεν είναι άλλοι από τους καπιταλιστές, τους μεγάλους γαιοκτήμονες και πολλούς από τους ανώτερους ηγέτες της αστυνομίας και του στρατού. Η πραγματικότητα φαίνεται να δείχνει ότι δεν θα είναι έτσι , εκτός εάν οι προλεταριακές, λαϊκές και επαναστατικές δυνάμεις προχωρήσουν στην ανάληψη του  πολιτικού και οικονομικού ελέγχου της χώρας, η οποία θα επιτρέψει ακριβώς να έχουν την δυνατότητα να κλείσουν τις πηγές που δίνουν την οικονομική στήριξη σε αυτές τις εγκληματικές οργανώσεις . 

Ενόσω η αστική τάξη θα έχει οικονομικό έλεγχο, θα έχει τα χρήματα για τη  δημιουργία παραστρατιωτικών οργανώσεων για την καταστολή του λαϊκού κινήματος και την καταπολέμηση κάθε επαναστατικής εναλλακτικής λύσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η πραγματική απελευθέρωση του λαού γίνεται πραγματικότητα όταν γίνεται η σοσιαλιστική επανάσταση, η οποία δεν μπορεί παρά να αποδώσει καρπούς με ένα ισχυρό προλεταριακό κόμμα, που αναπτύσσεται σε διάφορους τομείς της κοινωνίας, οδηγούμενο από δυνάμεις  χιλιάδων ανδρών και γυναικών κατά του καπιταλισμού και της δυστυχίας που επιφέρει. 

Η «Ταυτότητα της Πατρίδας», ένας μηχανισμός για τη μέτρηση δυνάμεων 

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να δημιουργήσει ένα έγγραφο που ονομάζεται «Ταυτότητα της Πατρίδας» έχει δημιουργήσει διαφορετικές αντιδράσεις  στο εθνικό πολιτικό πλαίσιο. Αυτές κυμαίνονται, από τον ισχυρισμό ότι πρόκειται για ένα μηχανισμό ελέγχου, αλλά ακόμη και ότι πρόκειται για μια αναβίωση παρόμοιων μηχανισμών στην ταυτότητα των  κομμάτων των κυβερνήσεων AD (Acción Democrática ) Copei y Proyecto Venezuela. Πολλές απόψεις  εκφράζονται σε λαϊκό πλαίσιο Ωστόσο, για εμάς αυτό είναι πρωτίστως ένας μηχανισμός μέτρησης. Είναι ένα δευτερεύον στοιχείο, όσον αφορά την εθνική πολιτική. Η απόκτηση αυτής της κάρτας ή όχι, κατά τη γνώμη μας, θα έχει μικρή ή καμία επίδραση στην αλλαγή της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας της πλειοψηφίας των  εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων. Λέμε ότι δεν είναι θέμα αρχών, θεωρούμε ότι στην ουσία αυτό που όντως μας ενδιαφέρει είναι να αλλάξουν με έναν επαναστατικό τρόπο την πραγματικότητα εκατομμυρίων ανθρώπων με τη σοσιαλιστική επανάσταση. 

Η ανάγκη να ενισχυθεί περαιτέρω η ενότητα των επαναστατικών δυνάμεων 

Απέναντι στο  εθνικό και διεθνές σκηνικό, είναι σημαντικό ότι ο κάθε ένας από τα μέλη του κόμματός μας πρέπει να κάνει τις καλύτερες προσπάθειες για να ενοποιήσει τους οργανισμούς με την ικανότητα της ηγεσίας τους και την επαφή με τις μάζες. 

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να ενισχύσουμε τις επαφές με τις λαϊκές και επαναστατικές οργανώσεις στη διαδικασία της περαιτέρω ανάπτυξης της πολιτική μας που θα συγκρούεται και η οποία θα αποτελέσει σημαντικό εργαλείο για την κινητοποίηση των επαναστατικών δυνάμεων σε μελλοντικό  σκηνικό. 

Όλο αυτό απαιτεί να αφιερώσουμε περισσότερη και καλύτερη προσοχή στις ευθύνες που έχουν ανατεθεί στις διάφορες δομές του κόμματος. 

 Η στιγμή αυτή  απαιτεί την ανάπτυξη με ενθουσιασμό, τόλμη και ακρίβεια όλων των καθηκόντων που μας έχουν ανατεθεί, και θα πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι οι στιγμές  των σημαντικών αποφάσεων που πλησιάζουν απαιτούν  ένα κόμμα με μια  αναπτυγμένη ικανότητα  ώστε να μπορέσει  να οδηγήσει τις πλατιές μάζες. 

Με πρακτική έννοια και επαναστατική ορμή, να ενεργοποιήσουμε τις οδούς επικοινωνίας για να φτάσουμε σταθερά στην ανάπτυξη της πολιτικής μας μέσα στα λαϊκά στρώματα, αυτά που βρίσκονται μέσα στη  δημαγωγία και τους δισταγμούς της σοσιαλδημοκρατίας, που επίσης έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό το κίνητρο του αγώνα για κοινωνικούς μετασχηματισμούς

Πρέπει τώρα περισσότερο από ποτέ, να φτάσoυμε με τις  προτάσεις μας σε κάθε τομέα της κοινωνίας. Δεδομένης της αβεβαιότητας που ζει η πλειοψηφία των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων, πρέπει να υψωθεί η σημαία με το σφυροδρέπανο ως λάβαρο για να καθοδηγήσει την αναγκαία πορεία της προλεταριακής επανάστασης. 

22ης Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του PCMLV (Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας)

Καράκας, Ιανουάριος 2017

Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ: Διαδηλώσεις ενάντια στην εγκατάσταση THAAD

Διαδηλωτές συγκρούστηκαν στις αρχές Σεπτέμβρη με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις σε χωριό της Νότιας Κορέας, καθώς εγκαταστάθηκαν τμήματα του αμερικανικού αντιπυραυλικού συστήματος (Terminal High Altitude Area Defense -THAAD) σε πρώην γήπεδο του γκολφ.

Περισσότεροι από 30 άνθρωποι τραυματίστηκαν όταν 8.000 αστυνομικοί έσπασαν τον αποκλεισμό 300 ατόμων που αντιτάχθηκαν στην ανάπτυξη του THAAD που ενισχύθηκε με τέσσερις εκτοξευτήρες.

Φωτογραφία: Από παλιότερη κινητοποίηση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ βοήθησε να κερδηθεί ο πόλεμος

Αν δεν ήταν για το σύμφωνο, οι Ναζί θα είχαν πιθανώς καταλάβει τη Μόσχα το 1941 και πολλά εδάφη πέρα από αυτό, γράφει ο Ντέιβιντ Ντέιβις

Σε αντίθεση με την άποψη του Τίμ Οτεβάνγκερ (Επιστολές, 16 Οκτωβρίου) του συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ του Αυγούστου του 1939, ένα σύμφωνο

που άφησε έκπληκτο τον δυτικό κόσμο, νομίζω ότι ήταν ένα από τα πιο σημαντικά τα τελευταία 200 χρόνια. Την εποχή εκείνη κάθε ευφυής παρατηρητής, συμπεριλαμβανομένου του Στάλιν, ήξερε ότι οι Ναζί σχεδίαζαν να εξαλείψουν τον μπολσεβικισμό και να κερδίσουν τον ζωτικό χώρο τους (Lebensraum) στην ανατολική Ευρώπη. Οι Σοβιετικοί ασχολούνταν με ένα γιγαντιαίο εκπαιδευτικό, γεωργικό και βιομηχανικό μετασχηματισμό που διαρκούσε λιγότερο από ένα χρόνο, μια διαδικασία που έλαβε το Ηνωμένο Βασίλειο έναν αιώνα. Πρέπει να εξασφαλίσουν ότι ήταν σε θέση να νικήσουν μια επίθεση από τη μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή που γνωρίστηκε ποτέ. Το σύμφωνο όχι μόνο έδωσε στην ΕΣΣΔ επιπλέον 22 μήνες περαιτέρω εκβιομηχάνισης, αλλά και επέτρεψε την κατάκτηση της ανατολικής Πολωνίας μετά την επίθεση των Ναζί την 1η

Σεπτεμβρίου του 1939. Αλλά για αυτά τα επιπλέον 100 μίλια της «ζώνης ασφαλείας» οι Ναζί θα είχαν πιθανώς καταλάβει τη Μόσχα το 1941 και πολλά εδάφη πέρα από αυτήν. Αντ 'αυτού, όπως είπε ο Τσόρτσιλ, οι Σοβιετικοί «έσκισαν τα σωθικά από την Βέρμαχτ». Αλλά γι 'αυτό οι Ναζί θα είχαν κερδίσει τον πόλεμο στην Ευρώπη με κατακλυσμικές συνέπειες για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ντέιβιντ Ντέιβις
Τσέστερφιλντ

Πηγή: the-guardian.com

Διαβάστε Περισσότερα »

1917 – 2017: 100 χρόνια από τη μεγάλη Οχτωβριανή Προλεταριακή Επανάσταση

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια απ’ το μεγάλο κοσμοϊστορικό γεγονός της νικηφόρας βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης καθοδηγούμενης απ’ το Κόμμα των Μπολσεβίκων με επικεφαλής το ΛΕΝΙΝ που άνοιξε μια νέα σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας, εγκαινιάζοντας το πέρασμα απ’ τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό στο Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό. Με την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου – μετά την πλήρη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής – αρχίζει η εξάλειψη του καπιταλισμού και η επιτυχής οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού (1917-1953), κάτω απ’ την καθοδήγηση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, μέσα από οξύτατη ταξική πάλη, ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

Η Διχτατορία του Προλεταριάτου ανατράπηκε μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΣΤΑΛΙΝ, με βίαιο φασιστικό πραξικόπημα της προδοτικής ομάδας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΈΖΝΙΕΦ, ανατροπή που αποτέλεσε την απαρχή της εξάλειψης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού με την εφαρμογή των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Τιμώντας τα 100 χρόνια της μεγάλης Σοσιαλιστικής Επανάστασης του Οχτώβρη αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο (συμπληρωμένο) που πρωτο-δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ενότητα και Πάλη» της CIPOML, ειδικό αφιέρωμα στην Επανάσταση του Οχτώβρη.

ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – επιβεβαίωση της λενινιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης

Η νικηφόρα πραγματοποίηση της Προλεταριακής Επανάστασης τον Οχτώβρη (7 Νοέμβρη) του 1917 στη Ρωσία με ηγετική δύναμη το επαναστατικό προλεταριάτο στη συμμαχία εργατιάς-αγροτιάς και κάτω απ’ την καθοδήγηση του επαναστατικού κόμματος των Μπολσεβίκων των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ που άνοιξε μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας: εγκαινίασε το πέρασμα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού στο σοσιαλισμό και την έναρξη της οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, επιβεβαίωσε:

Πρώτο, την αναγκαιότητα και το αναπόφευχτο της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού: «η ταξική πάλη οδηγεί σε τελευταία ανάλυση στην κομμουνιστική Επανάσταση» και ότι επιπλέον «οδηγεί αναγκαστικά στη Δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ Π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» και ότι αυτή «αποτελεί μονάχα το πέρασμα στην κ α τ ά ρ γ η σ η ό λ ω ν τ ω ν τ ά ξ ε ω ν και σε μιαν α τ α ξ ι κ ή κ ο ι ν ω ν ί α» (ΜΑΡΞ, 1852), δηλ. την κομμουνιστική κοινωνία.

Δεύτερο, το αναπόφευχτο της αντικατάστασης του καπιταλισμού απ’ το σοσιαλισμό-κομμουνισμό: «ακριβώς όπως ο καπιταλισμός διαδέχτηκε τη φεουδαρχία, έτσι και ο Σοσιαλισμός θα διαδεχθεί αναπόφευκτα τον καπιταλισμό» (ΜΑΡΞ).

Τρίτο, επιβεβαίωσε την ορθότητα της μαρξιστικής θεωρίας της επανάστασης, ειδικότερα τη λενινιστική-σταλινική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης.

Όπως είναι γνωστό, ο ΜΑΡΞ που «αντιλαμβάνεται την εξέλιξη των οικονομικών κοινωνικών σχηματισμών σαν φυσικοϊστορικό προτσές», μελετώντας και αναλύοντας τον καπιταλισμό της προμονοπωλιακής περιόδου, ακριβέστερα «τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τις σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής που αντιστοιχούν σ’ αυτόν», ανακάλυψε τους αντικειμενικούς οικονομικούς νόμους που διέπουν τη λειτουργία του και «επιβάλλονται με σιδερένια αναγκαιότητα» – αποκάλυψε το «μυστικό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης» και τις ασυμφιλίωτες Αντιφάσεις του, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα και τον «ιστορικά παροδικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος» μα και το αναπόφευκτο της αντικατάστασής του από το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό.

Αργότερα ο ΛΕΝΙΝ την πρώτη δεκαπενταετία του 20^ου αιώνα, μελετώντας το νέο στάδιο του καπιταλισμού, το μονοπωλιακό καπιταλισμό δηλ. τον ιμπεριαλισμό ανακάλυψε, μεταξύ άλλων, και το νόμο της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξη του καπιταλισμού: «η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού»(ΛΕΝΙΝ, Για το σύνθημα των ενωμένων πολιτειών της Ευρώπης, 1915), διατυπώνοντας συνάμα και τη λενινιστική θεωρία της Προλεταριακής Επανάστασης, σημειώνοντας πως απ’ αυτόν το νόμο: «βγαίνει πως είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού στην αρχή σε λίγες ή ακόμη και σε μία μονάχα, χωριστά παρμένη καπιταλιστική χώρα»(ΛΕΝΙΝ στο ίδιο). Και αλλού: «η ανάπτυξη του καπιταλισμού συντελείται στον ανώτατο βαθμό ανισόμετρα στις διάφορες χώρες. Κι’ ούτε μπορεί να γίνει διαφορετικά στις συνθήκες της εμπορευματικής παραγωγής. Από δω βγαίνει το αναπόφευκτο συμπέρασμα: ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να νικήσει ταυτόχρονα σ’ ό λ ε ς τις χώρες. Θα νικήσει αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες και οι υπόλοιπες θα παραμείνουν για ένα διάστημα αστικές ή προαστικές»(ΛΕΝΙΝ, Το στρατιωτικό πρόγραμμα της Προλεταριακής Επανάστασης, 1916).

Και ακριβώς στη βάση αυτής της ανάλυσης ξέσπασε η Οχτωβριανή Επανάσταση, επιβεβαιώνοντας συνάμα την ορθότητα της λενινιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης.

Όμως για την οργάνωση και την προετοιμασία της προλεταριακής επανάστασης – πέρα απ’ τους καθημερινούς αγώνες της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση των ταξικών της συμφερόντων – για το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα είναι γενικότερα αναγκαία (σ’ αντιπαράθεση μ’ όλα τα οπορτουνιστικά ρεύματα):

1. Η αναγνώριση του Προλεταριάτου ως της πιο επαναστατικής τάξης της καπιταλιστικής κοινωνίας, της ιστορικής του αποστολής και του ηγεμονικού του ρόλου στην επανάσταση (στη συμμαχία εργατικής τάξης-φτωχής αγροτιάς): «Μόνο το προλεταριάτο είναι τάξη αληθινά επαναστατική»(Κ. ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, 1848). «Η μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία που προσέφεραν ο Μαρξ και ο Ένγκελς βρίσκεται στο ότι υπόδειξαν στους προλετάριους όλων των χωρών το ρόλο τους, το καθήκον τους, την αποστολή τους: να ξεσηκωθούν πρώτοι στον επαναστατικό αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, να συνενώσουν γύρω τους στον αγώνα αυτό όλους τους εργαζόμενους και εκμεταλλευόμενους» (ΛΕΝΙΝ, Λόγος στα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Μαρξ και του Ένγκελς, 7 Νοέμβρη 1918). Το προλεταριάτο, ο νεκροθάφτης του καπιταλισμού, δεν είναι απλά μια καταπιεσμένη και εκμεταλλευόμενη τάξη, αλλά πρώτα απ’ όλα η πιο επαναστατική τάξη της καπιταλιστικής κοινωνίας που ιστορική της αποστολή έχει την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού: «Το κύριο στη διδασκαλία του Μαρξ είναι ότι φώτισε τον κοσμοϊστορικό ρόλο του προλεταριάτου σαν δημιουργού της σοσιαλιστικής κοινωνίας» (ΛΕΝΙΝ, Τα ιστορικά πεπρωμένα της διδασκαλίας του Καρλ Μαρξ, 1 Μάρτη 1913 ). Από τότε η εργατική τάξη έχει «γράψει στη σημαία της το ε π α ν α σ τ α τ ι κ ό σύνθημα: «κ α τ ά ρ γ η σ η τ ο υ σ υ σ τ ή μ α τ ο ς τ η ς μ ι σ θ ω τ ή ς ε ρ γ α σ ί α ς» (ΜΑΡΞ, Μισθός, τιμή, κέρδος).

2. Αναγνώριση της αναγκαιότητας ύπαρξης μαζικού επαναστατικού Κόμματος νέου τύπου, εκφραστή, οργανωτή και καθοδηγητή των αγώνων του προλεταριάτου.

3. Αναγνώριση του καθοδηγητικού ρόλου του Κομμουνιστικού Κόμματος στην επανάσταση σαν οργανωτή και καθοδηγητή της.

Αλλά παρόλα αυτά η επανάσταση στη Ρωσία, τον Οχτώβρη του 1917, θα ήταν αδύνατη χωρίς την ύπαρξη επαναστατικής κατάστασης σ’ εκείνη την ιστορική περίοδο, όπως σημειώνει ο ΛΕΝΙΝ για την επανάσταση γενικά:

«Η επανάσταση είναι αδύνατη χωρίς επαναστατική κατάσταση, μα κάθε επαναστατική κατάσταση δεν οδηγεί σε επανάσταση». Βασικά γνωρίσματά της είναι: «1) η αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να διατηρήσουν σε αναλλοίωτη μορφή την κυριαρχία τους, η μια είτε η άλλη κρίση των «κορυφών», η κρίση της πολιτικής της κυρίαρχης τάξης που δημιουργεί ρωγμή απ’ όπου εισχωρεί η δυσαρέσκεια και αναβρασμός των καταπιεζόμενων τάξεων. Συνήθως, για να ξεσπάσει η επανάσταση δεν είναι αρκετό «τα κάτω στρώματα να μην θέλουν», μα χρειάζεται ακόμα και οι «κορυφές να μη μπορούν» να ζήσουν όπως παλιά. 2) επιδείνωση, μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη, της ανέχειας και της αθλιότητας των καταπιεζομένων τάξεων. 3) Σημαντικό ανέβασμα, για τους παραπάνω λόγους, της δραστηριότητας των μαζών, που σε «ειρηνική» εποχή αφήνουν να τις ληστεύουν ήσυχα, ενώ σε καιρούς θύελλας τραβιούνται τόσο απ’ όλες τις συνθήκες της κρίσης, ό σ ο κ ι’ α π ό τ ι ς «κ ο ρ υ φ έ ς», σε αυτοτελή ιστορική δράση.

Χωρίς αυτές τις αντικειμενικές αλλαγές, που δεν εξαρτούνται ούτε από τη θέληση ορισμένων χωριστών ομάδων και κομμάτων, μα ούτε και από τη θέληση ορισμένων χωριστών τάξεων, η επανάσταση είναι, κατά γενικό κανόνα, αδύνατη. Το σύνολο αυτών των αντικειμενικών αλλαγών είναι εκείνο που ονομάζεται επαναστατική κατάσταση»(ΛΕΝΙΝ, Η χρεοκοπία της δεύτερης Διεθνούς, Μάης-Ιούνης 1915).

Ο λενινισμός-σταλινισμός θεωρεί ταυτόσημες τις έννοιες «πολιτική κρίση» - «επαναστατική κρίση»: «Στην εισήγηση εμείς δεν κάναμε διάκριση ανάμεσα στην πολιτική και στην επαναστατική κρίση. Για μας οι έννοιες αυτές είναι ταυτόσημες» (MΑΝΟΥΙΛΣΚΙ: ΧΙ Ολομέλεια της ΕΕ της ΚΔ, Μάρτης 1931)

Η Οχτωβριανή επανάσταση επιβεβαίωσε και τις παρακάτω μαρξιστικές θέσεις, σ’ αντιπαράθεση με τις αντιμαρξιστικές ρεφορμιστικές της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας αλλά και της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας (20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, Φλεβάρης 1956, «ειρηνικός δρόμος», κλπ.) καθώς και των άλλων οπορτουνιστικών ρευμάτων:

α. Βίαιη-ένοπλη επανάσταση. Η ανατροπή της διχτατορίας της αστικής τάξης και η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο, όταν σε περίοδο επαναστατικής κατάστασης ξεσπάσει η προλεταριακή επανάσταση, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με επαναστατική βία, με ένοπλο αγώνα που αποτελεί και την ανώτατη μορφή της επαναστατικής ταξικής πάλης: «Το προλεταριάτο θεμελιώνει την κυριαρχία του με τη βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος 1848). Η ταξική πάλη μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων – βασική κινητήρια δύναμη της κοινωνικής ανάπτυξης σ’ όλες τις ταξικές κοινωνίες – στην εποχή της προλεταριακής επανάστασης παίρνει «αναπόφευχτα και αναπότρεπτα σε όλες τις χώρες τη μορφή του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ, Γράμμα προς τους αμερικανούς εργάτες, 1918) και πως το «να πιστεύει κανείς ότι μια τέτοια επανάσταση μπορεί να γίνει ειρηνικά, μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, που είναι προσαρμοσμένη στην κυριαρχία της αστικής τάξης» σημαίνει ότι «απαρνιέται ξετσίπωτα και απροκάλυπτα την προλεταριακή επανάσταση»(ΣΤΑΛΙΝ, Ζητήματα Λενινισμού, 1926). Ο Λένιν υπογράμμιζε ότι «η ανάγκη της συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνο αυτής της άποψης για τη βίαιη επανάσταση βρίσκεται στη βάση όλης διδασκαλίας του Μαρξ και του Ένγκελς» (ΛΕΝΙΝ, Κράτος και Επανάσταση, 1917) και ειρωνευόμενος χαρακτήριζε τους οπορτουνιστές του καιρού του «σκουριασμένους σχολαστικούς και αποβλακωμένες μούμιες» που κλαψουρίζουν επειδή «οι λαοί περνάνε το σχολειό του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ, Εύφλεκτο υλικό στην παγκόσμια πολιτική, 23 Ιούλη 1908). «Κάθε σκέψη... για ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό μέσω μεταρρυθμίσεων δεν αποτελεί μόνο τη μεγαλύτερη μικροαστική βλακεία, αλλά και ανοιχτή εξαπάτηση των εργατών, εξωραϊσμό της καπιταλιστικής μισθωτής σκλαβιάς, απόκρυψη της αλήθειας»... «Μόνο η βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης, η δήμευση της ιδιοχτησίας της, η καταστροφή απ’ τη βάση ως την κορυφή όλου του αστικού κρατικού μηχανισμού, του κοινοβουλευτικού, του δικαστικού, του στρατιωτικού, του γραφειοκρατικού, του διοικητικού, του δημοτικού κ.α. ... - μόνο τα μέσα αυτά είναι σε θέση να εξασφαλίσουν την πραγματική υποταγή όλης της τάξης των εκμεταλλευτών»(ΛΕΝΙΝ, Θέσεις για το ΙΙ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, 4 Ιούλη 1920).

β. Συντριβή του αστικού κράτους. Μετά τη νίκη της επανάστασης είναι οπωσδήποτε αναγκαία η συντριβή, το τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, ασφάλεια, δικαστήρια, γραφειοκρατική ιεραρχία, κλπ.), που «είναι προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης»(ΜΑΡΞ, Γράμμα στον Kugelmann 12 Απρίλη 1817) και αποτελεί το «κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση σε σχέση με το κράτος»(ΛΕΝΙΝ, Κράτος και Επανάσταση, 1917). «Η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό είναι αδύνατη χωρίς τη βίαιη επανάσταση» και επιπλέον είναι αδύνατη με «την καλυτέρευση της κρατικής μηχανής» και επιτυγχάνεται μόνο με «τη συντριβή, την καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής», συμπέρασμα που «είναι το κύριο, το βασικό στη διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος»(ΛΕΝΙΝ, στο ίδιο ). «Ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευχτος» (Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ, Οι βάσεις του Λενινισμού, Απρίλης-Μάης 1924).

Η προλεταριακή επανάσταση και η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι αδύνατη τόσο χωρίς τον ένοπλο αγώνα όσο και «χωρίς τη βίαιη καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασή της με μια καινούρια» και πως «η απελευθέρωση της εργαζόμενης τάξης είναι αδύνατη όχι μονάχα χωρίς μια βίαιη επανάσταση, μα και χωρίς τη συντριβή του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας που έχει δημιουργήσει η κυρίαρχη τάξη»(ΛΕΝΙΝ, Κράτος και Επανάσταση, 1917).

Οι δυο παραπάνω μαρξιστικές θέσεις, πέρα απ’ την εφαρμογή στην πράξη κατά την πορεία της προλεταριακής επανάσταση του Οχτώβρη στη Ρωσία, επαναλαμβάνονται αργότερα και στο «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ»(1928) της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς»:

«Η κ α τ ά χ τ η σ η τ η ς ε ξ ο υ σ ί α ς α π’ τ ο π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο δεν είναι ειρηνική «κατάχτηση» της έτοιμης αστικής κρατικής μηχανής με την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο.

Η μπουρζουαζία εφαρμόζει κάθε μέσο βίας και τρομοκρατίας για να διαφυλάξει και να στερεώσει τη ληστρική της ιδιοχτησία και την πολιτική της κυριαρχία. Η μπουρζουαζία, όπως και στα περασμένα χρόνια η φεουδαρχική αριστοκρατία δεν μπορεί να παραχωρήσει την ιστορική της θέση στη νέα τάξη χωρίς την πιο απεγνωσμένη και την πιο λυσσασμένη πάλη. Γι’ αυτό η βία της μπουρζουαζίας μπορεί να τσακιστεί μόνο με την αποφασιστική χρησιμοποίηση της βίας του προλεταριάτου. Η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι η βίαιη καταστροφή της καπιταλιστικής εξουσίας, η σ υ ν τ ρ ι β ή της καπιταλιστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο, κλπ.) και η α ν τ ι κ α τ ά σ τ α σ ή τ η ς μ ε ν έ α όργανα προλεταριακής εξουσίας, που είναι πρώτ’ απ’ όλα όργανα κατάπνιξης των εκμεταλλευτών»(ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Γ’ ΚΔ 1928). Η εργατική τάξη δε μπορεί ποτέ να χρησιμοποιήσει το αστικό κράτος.

Δεν είναι ποτέ δυνατή η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο χωρίς βίαιη-ένοπλη επανάσταση και χωρίς τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής όπως ισχυρίζεται το προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, Φλεβάρης 1956: δρόμος «απόχτησης σταθερής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας»(!), σελ. 41-42) και οι ντόπιοι εκπρόσωποί του σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ-ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΙΑ, Τροτσκιστές αλλά και οι Μαοϊκοί ρεβιζιονιστές, κλπ., επαναλαμβάνοντας-αναμασώντας τις αντιμαρξιστικές θέσεις της παλιάς αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας.

Εξαιτίας της αχαλίνωτης παραπλανητικής δημαγωγίας των ηγετών του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ επιβάλλεται μια σύντομη ξεχωριστή αναφορά σε αυτό. Στον ίδιο σοσιαλδημοκρατικό χρουστσοφικό δρόμο – εμπλουτισμένο βέβαια τα τελευταία χρόνια με «μπόλικο» τροτσκισμό – κινείται και η σημερινή ηγεσία του, γιατί παρά τις όποιες παραπλανητικές ψευτο-«κριτικές» (επειδή «κρατάει» τις ίδιες θέσεις στα ζητήματα Επανάστασης-Κομμουνισμού) περί «στροφής στο 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956)»όπως και στην εντελώς πρόσφατη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ…», (σελ. 51), αφού κατά πρώτο, η άποψη που εκπροσωπείται στο ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα του ΚΚΕ» (σελ. 27-58, Αθήνα 2013) «αποτελεί μια κλασική «ευρωκομμουνιστική» και δεξιά οπορτουνιστική στρατηγική», όπως ορθότατα παρατηρούσε τότε ένας απ’ τους συμμετέχοντες στο «διάλογο» («Ρ»8/3/2013, σελ. 18). ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή σ’ αυτό (σελ.27-58) υιοθετείται και υπερασπίζεται σιωπηρά ο διαβόητος «ειρηνικός δρόμος» και διατηρείται ανέπαφη δηλ. ΔΕΝ συντρίβεται η αστική κρατική μηχανή, που ΧΩΡΙΣ αυτά τα ΔΥΟ να προηγηθούν είναι εντελώς αδύνατη η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου που διατηρείται μόνο φραστικά και για εξαπάτηση στο «Πρόγραμμα». Κατά δεύτερο, η ίδια πολιτική απάτη επαναλαμβάνεται και στην πρόσφατη «ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ»: «η σοσιαλιστική οικοδόμηση ξεκινά με την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη. Το εργατικό κράτος, η δικτατορία του προλεταριάτο, είναι όργανο της εργατικής τάξης στην ταξική πάλη, που συνεχίζεται στο σοσιαλισμό με άλλες μορφές και μέσα»(!) («ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από την Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση», σελ. 57, εκδ. «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ», Αθήνα, 2017). Κι αυτό το ρεφορμιστικό «Πρόγραμμα» διαφήμιζε ο «Ριζοσπάστης» τον Απρίλη, μ’ αφορμή την έναρξη του 20^ου Συνέδριου του «Κ»ΚΕ, με πηχυαίο δισέλιδο τίτλο ως «επαναστατικό Πρόγραμμα»(!): ««όπλο» μας το επαναστατικό Πρόγραμμα του ΚΚΕ, «σφαίρες» τα χιλιάδες μέλη και οι οπαδοί του κόμματος»(«Ρ»2/4/2017, σελ. 14-15).

Και ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτούς τους λόγους η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ αποφεύγει συστηματικά να μιλήσει για χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό του 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και πολύ περισσότερο δεν μιλά για ΠΡΟΔΟΣΙΑ που κατέστρεψε το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό και ολόκληρο το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, αφού το κόμμα της ήταν αυτό που τα στήριξε όλα συνειδητά, φανατικά και θορυβώδικα, «με νύχια και με δόντια», και τώρα τα στηρίζει με την ίδια συνέπεια αλλά αθόρυβα και σιωπηρά και διατείνεται πως τάχα «θέλει» ξανά «σοσιαλισμό», ή αλλιώς στην επίτηδες «ξεχασμένη» αστικο-ρεβιζιονιστική ορολογία θέλει τον «real existierenden Sozialismus» της «αναπτυγμένης σοσιαλιστικής κοινωνίας»(!), ακριβέστερα τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της Χρουστσο-Μπρεζνιεφο-Γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1991) και την αστική δικτατορία της πολυ-δισεκατομμυριούχου νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας (προσέξτε «σοβαρότητα» χρουστσο-τροτσκιστών σοσιαλδημοκρατών προδοτών ηγετών).

γ. Εγκαθίδρυση Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Η εργατική τάξη δε μπορεί να υπερασπίσει και διατηρήσει την πολιτική της εξουσία ούτε πολύ περισσότερο να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία χωρίς την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Όμως «η διχτατορία του προλεταριάτου δε μπορεί να γεννηθεί σαν αποτέλεσμα της ειρηνικής ανάπτυξης της αστικής κοινωνίας και της αστικής δημοκρατίας», δε «γεννιέται πάνω στη βάση των αστικών θεσμών, μα στην πορεία της συντριβής τους». «Μπορεί να γεννηθεί μονάχα σαν αποτέλεσμα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, του αστικού στρατού, του αστικού υπαλληλικού μηχανισμού, της αστικής αστυνομίας»(ΣΤΑΛΙΝ, Οι βάσεις του Λενινισμού, Απρίλης-Μάης 1924).

Τέλος, απ’ τον προαναφερόμενο νόμο της «ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του καπιταλισμού» (ΛΕΝΙΝ, Για το σύνθημα των ενωμένων πολιτειών της Ευρώπης, 23 Αυγούστου, 1915) και της νίκης αρχικά του σοσιαλισμού σε «μια ή σε περισσότερες χώρες» απορρέει και θεμελιώνεται η λενινιστική-σταλινική αντίληψη της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού σε μια μόνο χώρα: «το νικηφόρο προλεταριάτο αυτής της χώρας, απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στη χώρα του τη σοσιαλιστική παραγωγή, θα ορθωνόταν ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο, τον καπιταλιστικό κόσμο, παίρνοντας μαζί του τις καταπιεζόμενες τάξεις των άλλων χωρών…»(ΛΕΝΙΝ, στο ίδιο) – θέση καταφανέστατα του ΛΕΝΙΝ, και ΟΧΙ απλά μόνο «του Στάλιν», όπως ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ ισχυρίζονται οι αντεπαναστάτες Τροτσκιστές, για να επιτίθενται μόνο στο ΣΤΑΛΙΝ και ΟΧΙ στους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (ο ΣΤΑΛΙΝ απλά στη συνέχεια την υιοθέτησε και την υπεράσπισε με συνέπεια).

Η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας είναι δυνατή – όπως έδειξε και η πρακτική οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική ‘Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ ως το 1953 – μόνο με την ύπαρξη και διατήρηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου ως τον Κομμουνισμό και την αντίστοιχη μεταβατική περίοδο, που κι’ αυτή εκτείνεται ως τον Κομμουνισμό: «ανάμεσα στην καπιταλιστική και την κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ’ αυτή την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά η ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» (ΜΑΡΞ, Κριτική του Προγράμματος της Gotha, 1875) και όχι ως το Σοσιαλισμό, όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές διαστρεβλώνοντας τους ΜΑΡΞ-ΛΕΝΙΝ (22^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 206, 1961)και απορρίπτοντας το μαρξισμό. «Η Διχτατορία του Προλεταριάτου δεν μπορεί να πραγματοποιείται διαφορετικά παρά μόνο μέσω του κομμουνιστικού κόμματος» (ΛΕΝΙΝ, X Συνέδριο του ΚΚΡ(μπ), 8-16 Μάρτη 1921), το οποίο «δεν μοιράζεται και δεν πρέπει να μοιράζεται την καθοδήγηση με άλλα κόμματα» (ΣΤΑΛΙΝ, Ζητήματα Λενινισμού, 1926).

Η βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου αρχές δεκαετίας του 1950 αμέσως μετά το θάνατο-δολοφονία του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ απ’ την προδοτική ρεβιζιονιστική-σοσιαλδημοκρατική ομάδα των Χρουστσοφ-Μικογιάν-Μπρεζνιεφ κλπ. διέκοψε την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και συνάμα αποτέλεσε την απαρχή της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεγάλη επιτυχία της Εκδήλωσης στο Παρίσι για τα 100 Χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης

Στις 11 Νοέμβρη 2017 (Σάββατο) πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι με μεγάλη επιτυχία η Εκδήλωση που οργανώθηκε απ’ το αδελφό Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF), στα πλαίσια των πρωτοβουλιών της Διεθνούς Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων – CIPOML – για τον γιορτασμό των 100 χρόνων από την Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση.

Στην αίθουσα της εκδήλωσης παραβρέθηκαν γύρω στα 400 άτομα που παρακολούθησαν το πλούσιο Πρόγραμμα αυτού του διεθνούς meeting. Από τις 2 μμ η αίθουσα «Bellevilloise» δονούνταν κατά διαστήματα από επαναστατικά τραγούδια των συμμετεχόντων σε διάφορες γλώσσες, από πολλά επαναστατικά τραγούδια διαφόρων χωρών, της εξαιρετικής χορωδίας γυναικών-ανδρών «Auberbabel» που ενισχύθηκαν με τη δυναμική και τον νεανικό ενθουσιασμό της μαχητικής Ένωσης Νέων Επαναστατών που παρουσίασαν την πολιτική τους πλατφόρμα και ένα ποίημα νεαρού εργάτη, μέλος της Οργάνωσής τους, με περιεχόμενο τη σημασία της Οχτωβριανής Επανάστασης του ΄17 για τη σημερινή νεολαία, αποσπώντας τα παρατεταμένα ζωηρά χειροκροτήματα.

Κατά τη διάρκεια της Εκδήλωσης στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γαλλίας (PCOF) παρουσίασε την κεντρική ομιλία που αναμένονταν με μεγάλο ενδιαφέρον και καταχειροκροτήθηκε παρατεταμένα, η οποία δεν περιορίστηκε μόνο στην τότε τεράστια σημασία της Προλεταριακής Επανάστασης του Οχτώβρη για το Προλεταριάτο και τους λαούς της Ρωσίας καθώς και για το Προλεταριάτο και τους καταπιεσμένους λαούς, για τους κομμουνιστές και τους επαναστάτες όλων των χωρών, αλλά και στα διδάγματα της Οχτωβριανής Επανάστασης για τη σημερινή περίοδο, την αναγκαιότητα της επαναστατικής ρήξης με τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, σε συνδυασμό με την ταξική πάλη της εργατικής τάξης, των αγροτών και των λαών, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αναλύοντας ταυτόχρονα την τωρινή διεθνή κατάσταση.

Στη μεγάλη στολισμένη αίθουσα με επαναστατικές αφίσες από την Οχτωβριανή Επανάσταση και πολλά συνθήματα, με πίνακες ζωγραφικής από στιγμές της Επανάστασης, με πολλά βιβλία δυο εκδοτικών «Le Point du Jour» και «Kobawa», στα διάφορα τραπέζια γεμάτα με υλικά από μαρξιστικά-λενινιστικά Κόμματα και γυναικείες Οργανώσεις, γίνονταν καθόλη τη διάρκεια της Εκδήλωσης πολλές ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Με μεγάλη προσοχή οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν τη συζήτηση στρογγυλής τράπεζας, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι των Ευρωπαϊκών Κομμάτων που αναφέρθηκαν στην επίδραση της Οχτωβριανής Επανάστασης στις χώρες τους. Ο εκπρόσωπος της «ΚΙΝΗΣΗΣ», αφού αναφέρθηκε στην μεγάλη επίδραση της νικηφόρας Προλεταριακής Επανάστασης του Οχτώβρη σε εργατιά-αγροτιά (ίδρυση ΓΣΕΕ Οχτώβρης 1918 – ΣΕΚ = ΚΚΕ Νοέμβρης 1918) και στη διανόηση, με κορυφαία περίπτωση το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ποιητή ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ, για τη Νίκη της Προλεταριακής Επανάστασης στη Ρωσία και τη μετέπειτα πορεία της Σοβιετικής Ένωσης υπογράμμισε με έμφαση επιγραμματικά: ΧΩΡΙΣ το επαναστατικό Κόμμα των Μπολσεβίκων μ’ επικεφαλής το ΛΕΝΙΝ κ α μ ι ά νικηφόρα Προλεταριακή Επανάσταση, ΧΩΡΙΣ το επαναστατικό Κόμμα των Μπολσεβίκων μ’ επικεφαλής τους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ κ α μ ι ά νικηφόρα οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, ΧΩΡΙΣ το επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης(Μπολσεβίκων), την ισχυρή Σοβιετική Ένωση και τον επαναστατικό Κόκκινο Στρατό μ’ επικεφαλής το ΣΤΑΛΙΝ κ α μ ι ά Αντιφασιστική ΝΙΚΗ των Λαών.

Πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες έκφρασαν στους συντρόφους προς το τέλος της εκδήλωσης τον ενθουσιασμό τους για τη μεγάλη επιτυχία που είχε αυτό το meeting για το αδελφό Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF), για τα αδελφά Κόμματα και Οργανώσεις, για την CIPOML: ήταν ένα διεθνιστικό meeting που στηρίχθηκε στο παρελθόν και στην ιστορία του κομμουνιστικού μαρξιστικου-λενινιστικού κινήματος με το βλέμμα στραμμένο στο παρόν και στο μέλλον για περισσότερη δουλειά και μεγαλύτερες επιτυχίες στην επαναστατική ταξική πάλη.

Η Εκδήλωση έκλεισε με τις ευχαριστίες προς όλους τους παρόντες και ειδικά προς τους συντρόφους και φίλους που εργάστηκαν δραστήρια και συνέβαλλαν στην επιτυχία της.

Στο τέλος, σε επαναστατική ατμόσφαιρα, όλοι μαζί οι παρευρισκόμενοι όρθιοι με υψωμένες τις γροθιές τραγούδησαν τη Διεθνή.

Την επόμενη μέρα οι γάλλοι σύντροφοι ξενάγησαν τις αντιπροσωπίες των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων στο ιστορικό 11e arrondissment όπου βρίσκεται το Νεκροταφείο «Pere Lachaise», σημαντικός τόπος της «Παρισινής Κομμούνας». Το απόγευμα ξεναγήθηκαν στο «musee de la Commune» στο Saint Denis (93) του Παρισιού.

Στη συζήτηση στρογγυλής τράπεζας συμμετείχαν τα παρακάτω Ευρωπαϊκά μαρξιστικά-λενινιστικά Κόμματα και Οργανώσεις:

1. Γερμανία: Οργάνωση για την οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γερμανίας (Arbeit Zukunft)

2. Δανία: Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)

3. Τουρκία: Κόμμα Εργασίας Τουρκίας (EMEP)

4. Ισπανία: Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) PCE (m-l)

5. Ελλάδα: Κίνηση για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (1918-1955)

6. Ιταλία: Κομμουνιστική Πλατφόρμα για το Κομμουνιστικό Κόμμα του προλεταριάτου της Ιταλίας

Νορβηγία: Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Νορβηγίας Revolusjon (επειδή δεν μπορούσε να παραβρεθεί στο meeting, έστειλε χαιρετισμό που διαβάστηκε στην Εκδήλωση)

Με τη συμμετοχή των:

Ισημερινός: Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού

Μεξικό: Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (μαρξιστικό-λενινιστικό) και Επαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο (FPR)

Δομινικανή Δημοκρατία: Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δομινικανής Δημοκρατίας

Μπουρκίνα Φάσο: Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Άνω Βόλτας (Μπουρκίνα Φάσο)

Τυνησία: Κόμμα των Εργατών Τυνησίας

Μπενίν: Κομμουνιστικό Κόμμα Μπενίν

Μαρτινίκα: Εθνικό Συμβούλιο της Λαϊκής Επιτροπής (CNCP)

Διαβάστε Περισσότερα »