ΗΠΑ: Νέος Πρόεδρος το φασιστοειδές D. Trump

ΗΠΑ

Νέος Πρόεδρος: το φασιστοειδές  D. Trump, ένας επικίνδυνος ακραίος εθνικιστής-ρατσιστής

Σε μια περίοδο έντονης όξυνσης των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων που αυξάνουν το κίνδυνο του πολέμου αλλά και ανόδου των εθνικιστικών, ρατσιστικών και φασιστικών δυνάμεων, στις ΗΠΑ εκλέχτηκε νέος Πρόεδρος το φασιστοειδές  D. Trump, ένας επικίνδυνος ακραίος εθνικιστής-ρατσιστής, που δεν είναι καν πολιτικός αλλά πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας καπιταλιστής, a la Μπερλουσκόνι πριν μερικά χρόνια στην Ιταλία, πράγμα που τον καθιστά ακόμα πιο επικίνδυνο.

Η εκλογή του προκάλεσε  τον ενθουσιασμό των διαφόρων ακραίων εθνικιστών, ρατσιστών και φασιστών ηγετών στην Ευρώπη αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ στους λαούς η εκλογή του προκάλεσε και προκαλεί δικαιολογημένα μεγάλη ανησυχία.

Διαβάστε Περισσότερα »

FIDEL CASTRO: Έφυγε από τη ζωή ο ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης

Στις 25 Νοεμβρίου έφυγε από τη ζωή ο ιστορικός ηγέτης της Κουβανικής επανάστασης, ο αντιϊμπεριαλιστής Φιντέλ Κάστρο. Μιας επανάστασης που οδήγησε στην πτώση της αμερικανοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας του Μπατίστα. Η νίκη αυτή οδήγησε την Κούβα στην αποτίναξη του Αμερικάνικου ιμπεριαλιστικού ζυγού που καταδυνάστευε τη χώρα, εθνικοποιώντας, μεταξύ πολλών άλλων μέτρων, τις επιχειρήσεις του ξένου κεφαλαίου.

Σύντομα όμως, κάτω απ’ την πίεση του οικονομικού αποκλεισμού και των μεγάλων δυσκολιών που αντιμετώπιζε η Κούβα βρέθηκε «μπλεγμένη» στα σχέδια της Χρουστσοφικής Σοβιετικής Ένωσης του παλινορθωμένου καπιταλισμού, που δεν απέβλεπαν μία Κούβα πραγματικά ανεξάρτητη και με δική της ανεπτυγμένη βιομηχανική παραγωγή.

Παρόλα αυτά, κάτω από την ηγεσία του και υπό δύσκολες συνθήκες οικονομικού αποκλεισμού από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, κατάφερε να ανορθώσει το βιοτικό επίπεδο του λαού, να εξαλείψει τον αναλφαβητισμό, να μειώσει ραγδαία την παιδική θνησιμότητα, να βελτιώσει την υγεία αλλά και να σταθεί αλληλέγγυος σε μια σειρά λαούς που είτε αγωνίζονταν για την ελευθερία τους ή προσπαθούσαν να επιζήσουν υπό άθλιες συνθήκες που προκάλεσαν φυσικές καταστροφές.

Το 2006 παρέδωσε την ηγεσία του Κουβανικού κράτους στον αδερφό του, Ραούλ. Τα τελευταία χρόνια η υγεία του Κάστρο είχε επιδεινωθεί. Οι δημόσιες εμφανίσεις του ήταν ελάχιστες.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πολιτικο-ιδεολογική παρέμβαση επαναστατών κομμουνιστών «σταλινικών-ζαχαριαδικών» ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ

Πολιτικο-ιδεολογική παρέμβαση επαναστατών κομμουνιστών «σταλινικών-ζαχαριαδικών» ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ μ’ αφορμή τα 70 χρόνια από τη συγκρότηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) και τη θεατρική παράσταση «Ομπίντα» για το Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ του Γιώργου Κοτανίδη

Η ενασχόληση με την επαναστατική ζωή και δράση μεγάλων επαναστατών είναι φυσικό να συναντά πολλές και μεγάλες δυσκολίες. Πολύ περισσότερες συναντά η μεταφορά της δράσης τους στη θεατρική σκηνή και ακόμα περισσότερες του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που έδρασε σε μια πολύ ταραχώδη εποχή, δράση που τον ανέδειξε στη μεγαλύτερη επαναστατική φυσιογνωμία της χώρας μας στον 20^ου αιώνα και μιας απ’ τις σημαντικότερες επαναστατικές ηγετικές μορφές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος της λενινιστικής-σταλινικής Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς (μέλος της ΕΕ), όπως ορθά εκτιμούσε το 1955 και ο παλιός μπολσεβίκος, γραμματέας του ΚΚ Ουζμπεκιστάν σύντροφος ΝΙΓΙΑΖΟΦ: «Ο Ζαχαριάδης είναι μια απ’ τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος» (Πάνος Δημητρίου: «ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ», σελ. 202-203, Αθήνα 1997).

Το εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα μεταφοράς του ηθοποιού Κοτανίδη της επαναστατικής ζωής και δράσης του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στη θεατρική σκηνή δεν κατόρθωσε να δώσει την επαναστατική προσωπικότητά του, έδωσε, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του, έναν ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ «άγνωστο» σε μας τους ζαχαριαδικούς αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ συντρόφους του, που τον γνωρίσαμε από κοντά και κάτω από την πολιτικο-ιδεολογική καθοδήγησή του αγωνιστήκαμε κατά τη διάρκεια της ένοπλης πάλης απ’ τις γραμμές του ένδοξου ΔΣΕ κατά του άγγλο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ντόπιου μοναρχοφασισμού και της σκληρής πάλης στην αναγκαστική μας προσφυγιά κατά του προδοτικού αστικού σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού , μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ (δηλητηρίαση-γιατροί) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

Εμείς οι σταλινικοί-ζαχαριαδικοί αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ , αλλά και οι νεότεροι σύντροφοί μας που είναι συσπειρωμένοι στη Σταλινική-Ζαχαριαδική «ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-1955», δεν έχουμε και δεν υπάρχει καμιά πρόθεση μηδενισμού των προσπαθειών του Γ.Κοτανίδη, γιατί, παρά τη ριζικά διαφορετική εκτίμησή μας της επαναστατικής προσωπικότητας του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, είμαστε της γνώμης, ότι η ανακίνηση από μόνη της του « ζητήματος Ζαχαριάδη » στην παγερή σιωπή δεκαετιών και βουνών σκουπιδιών (συκοφαντιών-διαστρεβλώσεων-ψευδών) αλλά και ωκεανών λάσπης σε βάρος του, ανεξάρτητα από την αποτυχία της, είναι γεγονός θετικό, επειδή δίνει τη δυνατότητα και παρακινεί σε προβληματισμούς τη νεολαία, γι’ αυτό συνιστούμε να δει την παράσταση με κριτική ματιά, προβληματισμό και πρώτα απ’ όλα πληροφόρηση από «πρώτο χέρι» δηλ. από τις ιστορικές πηγές και όχι απ’ την προπαγανδιστική λάσπη της κατασυκοφάντησης της αντίδρασης, παραδοσιακής αστικής αλλά και των υπηρετών της, προδοτικής ντόπιας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ και τα διάφορα παρακλάδια τους ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ., τροτσκιστές, αναρχικούς κλπ.) μα πρώτα απ’ όλα να ΔΙΔΑΧΤΕΙ απ’ τις τρεις (3) μεγάλες και σημαντικότερες συνεισφορές του που ξεπέρασαν τα εθνικά όρια, αποκτώντας και στις τρείς περιπτώσεις πανευρωπαϊκή και παγκόσμια εμβέλεια και ανέδειξαν το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ σε μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη, και ακριβώς γι’ αυτές δηλ. τις δυο πρώτες (Γράμμα-ΔΣΕ) ο ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ δικαιολογημένα και ορθότατα τον χαρακτήρισε, κατά τη διάρκεια των εργασιών του 19 ^ου   Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (1952), « μεγάλο ηγέτη », λέγοντας στον τότε γραμματέα της  ΚΕ του ΚΚ Ουζμπεκιστάν ΝΙΓΙΑΖΟΦ: « τον βλέπεις αυτόν; Αυτός είναι μεγάλος ηγέτης. Θα κάνει την επανάσταση όχι μόνο στην  Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη » (Πάνος Δημητρίου : «ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ», σελ. 202-203, Αθήνα 1997 ):

Πρώτη , μεγάλη συνεισφορά αποτελεί η διατύπωση της επαναστατικής μαρξιστικής γραμμής του ιστορικού Γράμματος του 1940, στην οποία στηρίχτηκε και αναπτύχθηκε ο αγώνας του ελληνικού λαού κατά των φασιστών επιδρομέων κατακτητών που κορυφώθηκε στη μεγάλη εποποιϊα της ΕΑΜο-ΕΛΑΣίτικης Αντίστασης και την απελευθέρωσης της χώρας αποτελώντας ταυτόχρονα αναπόσπαστο τμήμα της μεγάλης απελευθερωτικής αντιφασιστικής ένοπλη πάλης των λαών κατά του υπεραντιδραστικού  ιμπεριαλιστικού Ναζι-φασιστικού Άξονα ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ-ΡΩΜΗΣ-ΤΟΚΙΟΥ κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που ΔΕΝ ήταν «ιμπεριαλιστικός» και απ’ τις ΔΥΟ πλευρές δηλ. και απ’ την πλευρά της Σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης ( μια σοσιαλιστική χώρα και το ένοπλο  αντιιμπεριαλιστικό-κομμουνιστικό κίνημα δεν μπορεί ΠΟΤΕ να κάνουν ιμπεριαλιστικό πόλεμο ), όπως ισχυρίζεται η τροτσκιστική ηγεσία της σοσιαλδημοκρατικής «τριάδας» των ΠΑΠΑΡΗΓΑ-ΜΑΪΛΗ-ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ αλλά ΜΟΝΟ απ’ την πλευρά του υπεραντιδραστικού  ιμπεριαλιστικού Ναζι-φασιστικού Άξονα, επαναφέροντας στο πολιτικό προσκήνιο τη μπαγιάτικη πασίγνωστη τροτσκιστική φιλο-Χιτλερική θέση, αντιφασιστική απελευθερωτική ένοπλη πάλη που οδήγησε στη στρατιωτική συντριβή του γερμανικού Ναζι-φασισμού και την κατάληψη του Βερολίνου από τον επαναστατικό Κόκκινο Στρατό με καθοδηγητή το μεγάλο στρατηλάτη ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ. Τέλος, αν δεν οδηγήθηκε  το μεγαλειώδες ελληνικό κίνημα σε κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, αυτό ΔΕΝ οφείλεται στην εφαρμογή της επαναστατικής γραμμής του «Γράμματος ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ» αλλά εντελώς ΑΝΤΙΘΕΤΑ : στην απομάκρυνση, ΠΛΗΡΗ  εγκατάλειψη και ΠΡΟΔΟΣΙΑ της ΜΟΝΗΣ τότε μαρξιστικής γραμμής – που έθετε σαφέστατα ζήτημα κατάληψης της πολιτικής εξουσίας (« Έπαθλο… πολιτισμό ») – εκείνης της ιστορικής περιόδου, μ’ αποτέλεσμα να οδηγηθεί το κίνημα στις προδοτικές συμφωνίες ΛΙΒΑΝΟΥ-ΚΑΖΕΡΤΑΣ-ΒΑΡΚΙΖΑΣ, μ’ αποκορύφωμα την παράδοση των όπλων που οι παλαιότεροι διορισμένοι αλλά και οι σημερινοί ηγέτες της ντόπιας χρουστσοφικής  σοσιαλδημοκρατίας («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τροτσκιστές κλπ.) απ’ τη μια επιτίθενται στη μαρξιστική γραμμή του «Γράμματος» και απ΄την άλλη  παρουσιάζουν τις προδοτικές συμφωνίες ως απλά « λάθη »(!), δικαιολογώντας έτσι την προδοσία της δεξιάς οπορτουνιστικής ηγεσίας  Σιάντου-Ιωαννίδη-Παρτσαλίδη, κλπ.

Δεύτερη , είναι η συγκρότηση και καθοδήγηση του ΔΣΕ απ’ το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, που διεξήγαγε την 3 ½ χρονη ένοπλη επαναστατική πάλη κατά του ντόπιου μοναρχοφασισμού και του άγγλο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, και για Σοσιαλισμό – η μόνη ένοπλη πάλη  ενάντια στον ιμπεριαλισμό στην Ευρώπη αμέσως μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο ως τα σήμερα – αναπόσπαστο τμήμα της γενικότερης αντιιμπεριαλιστικής πάλης του διεθνούς προλεταριάτου και των λαών όλων των χωρών και κορυφαία έκφραση της ταξικής πάλης εκείνης της περιόδου που επιπλέον ματαίωσε τα στρατιωτικά επιθετικά σχέδια των ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια, ένοπλη πάλη που οι διορισμένη ενωμένη τότε, σοσιαλδημοκρατικήγ κλίκα των ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ-ΠΑΡΤΣΑΛΙΔΗ-ΒΑΦΕΙΑΔΗ-ΦΛΩΡΑΚΗ, κλπ. χαρακτήριζε « τυχοδιωκτισμό του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ » στη χρουστσοφική «7 ^η Ολομέλεια» (1957).

Τρίτη , και τελευταία αλλά κορυφαία συνεισφορά του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στην πολυτάραχη επαναστατική του ζωή και δράση είναι η σημαντικότατη ιδεολογικο-πολιτική πάλη κατά του προδοτικού αστικού σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού . ΠΡΩΤΟΣ αυτός, « ο ΝΙΚΟΣ μας », στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα όχι μόνο διείδε μα και συγκρούστηκε ΑΝΟΙΧΤΑ το Σεπτέμβρη του 1955 στην Τασκένδη, δηλ. πριν την επίσημη εμφάνισή του στο αντεπαναστατικό 20 ^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956).

Εμείς οι επαναστάτες κομμουνιστές αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, σταλινικοί-ζαχαριαδικοί είμαστε και σήμερα ιδιαίτερα υπερήφανοι που χάρη στη θαρραλέα αταλάντευτη επαναστατική στάση και πάλη του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και τη δική μας μαζικότατη αντίσταση (στην Τασκένδη πάνω από 95% και στις άλλες χώρες 85-90%) ΜΑΤΑΙΩΘΗΚΕ η βίαιη επιβολή στο επαναστατικό ηρωικό μας ΚΟΜΜΑ του αντεπαναστατικού σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού . Το επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-1955 υπήρξε το ΜΟΝΟ επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου των δυτικών καπιταλιστικών χωρών που δεν μετατράπηκε ΠΟΤΕ σε αστικό κόμμα ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ τύπου , όπως συνέβηκε δυστυχώς σ’ όλες τις άλλες καπιταλιστικές χώρες (υπήρξαν, βέβαια, μικρότερες ή μεγαλύτερες αντιστάσεις των κομμουνιστών σε διάφορα κόμματα). Το ηρωικό μας Κόμμα, το σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ, απλά διαλύθηκε βίαια απ’ την ωμή βάρβαρη επέμβαση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών, ΔΙΑΛΥΣΗ που επισημοποιήθηκε στη χρουστσοφική παρασυναγωγή της σοσιαλδημοκρατικής διαβόητης « 6^ης Ολομέλειας » (Μάρτης 1956).

Η αντεπαναστατική στρατηγική του ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ του 20 ^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) για μας τους σταλινικούς-ζαχαριαδικούς αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και τους νεότερους συντρόφους μας ΗΤΑΝ και ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ μια αστική-ιμπεριαλιστική στρατηγική: ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων όλων των χωρών και της προλεταριακής επαναστατικής ταξικής συνείδησης του διεθνούς προλεταριάτου και της εργατικής τάξης γενικότερα.

Ήταν τόσο μεγάλη η καταστροφή που προκάλεσε το 20^ο Συνέδριο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ώστε ακόμα και ένας ρεβιζιονιστής ιστορικός, ο Eric Hobsbawm , ο οποίος μιλάει για «απολυταρχισμό του Στάλιν»(!), κλπ., υποχρεώνεται να σημειώσει το 2002: «Η Οκτωβριανή Επανάσταση δημιούργησε ένα παγκόσμιο κίνημα, το 20^ο Συνέδριο το κατέστρεψε» ( Eric Hobsbawm : «ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ», σελ.242, Αθήνα 2003, « INTERESTING TIMES , Α TWENTIETH - CENTURY LIFE ” London 2002).

Απ’ το Σεπτέμβρη του 1955 ως τα σήμερα εμείς οι εν ζωή αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ – μαζί και οι δεκάδες χιλιάδες σύντροφοί μας που δεν ζουν πια – κρατήσαμε και κρατάμε ακόμα ψηλά την ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού αλλά και εκείνη του ηρωικού επαναστατικού ΚΚΕ 1918-1955 , ΔΙΚΑΙΩΜΕΝΟΙ, δυστυχώς, απ’ τη δραματική ιστορική καταστροφική πορεία, μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση π’ την προδοτική κλίκα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ, με κλακαδόρους τους ελάχιστους τότε « μαύρους » της Τασκένδης, όπως τους έλεγαν εκείνα τα χρόνια οι εκεί ζαχαριαδικοί αντάρτες, και τους διορισμένους ΔΟΣΙΛΟΓΟΥΣ ως ηγεσία στο νέο σοσιαλδημοκρατικό αστικό «Κ»ΚΕ (1956) Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Δημητρίου-Τσολάκη-Φλωράκη , κλπ. και τέλος τη διάλυση της καπιταλιστικής Σοβιετικής ‘Ένωσης και ως κράτος το 1990-91 απ’ τους ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ-ΓΕΛΤΣΙΝ – κι αυτό τον επαναστατικό ΣΚΟΠΟ υπηρετεί και η τωρινή σταλινική-ζαχαριαδική πολιτικο-ιδεολογική παρέμβασή μας.

Σ’ αυτό, το παραπάνω ιστορικό πλαίσιο εντάσσεται και από αυτή την επαναστατική σκοπιά κρίνεται από την πλευρά μας και η μεταφορά στη θεατρική σκηνή της επαναστατικής ζωής και δράσης του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που καταλήγει σε αποτυχία, επειδή δίνει ακρωτηριασμένα-παραμορφωμένα την επαναστατική του προσωπικότητα και μας υποχρεώνει σε δυο σχετικά σύντομες αλλά βασικές επισημάνσεις :

– η πρώτη επισήμανση αφορά την προδιαγεγραμμένη αποτυχία του εγχειρήματος Κοτανίδη, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του : επειδή η προσέγγιση της επαναστατικής ζωής και δράσης του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ έγινε με υποκειμενικά κριτήρια δηλ. τις σημερινές προσωπικές αστικο-ρεφορμιστικές αντιλήψεις του ικανού κατά τα άλλα ηθοποιού Γ.Κοτανίδη ΑΝΤΙ να μελετηθεί η αντικειμενικά υπαρκτή ιστορική πραγματικότητα της εποχής του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στην οποία εντάσσεται και κινείται ολόκληρη η επαναστατική του δράση, μ’ αποτέλεσμα να δώσει επί σκηνής έναν «δικό του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ» δηλ. έναν λίγο ή πολύ «αντισταλινικό», λίγο «τροτσκιστή», λίγο «χρουστσοφικό σοσιαλδημοκράτη», λίγο «αναρχικό», κλπ. και ΟΧΙ τον ιστορικά υπαρκτό ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που ως μέλος της ΕΕ της Γ’ ΚΔ και Γραμματέας του ΚΚΕ κινήθηκε όχι μόνο εντελώς ΕΞΩ μα και ΕΝΑΝΤΙΑ σ’ αυτά τα αντιμαρξιστικά αντεπαναστατικά ρεύματα, των οποίων υπήρξε μαχητικός αντίπαλος και σφοδρός πολέμιος, έναν «Κοτανίδειο» ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ να στέκεται επί σκηνής απέναντί μας, αγνώριστος και ξένος, ακόμα και σε μας τους αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ παρόλο που μας καθοδήγησε στους ένοπλους αγώνες, αλλά και τον ζήσαμε από πολύ κοντά στα δύσκολα και ταραγμένα χρόνια της πάλης μας κατά της χρουστσοφικής προδοσίας .

– η δεύτερη επισήμανση αφορά την εκδοχή της φυσικής εξόντωσης του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Ο Γ. Κοτανίδης επέλεξε να προβάλλει ως « ιστορική αλήθεια »(!) στους θεατές της θεατρικής παράστασης αλλά και τον ελληνικό λαό, τη δεύτερη, εξίσου ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΗ όπως και η πρώτη (« καρδιακή προσβολή »), περί « αυτοκτονίας »(!) εκδοχή των αδίστακτων διωκτών και δολοφόνων του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, της προδοτικής σοσιαλφασιστικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ – και μάλιστα όταν ΔΕΝ υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ απολύτως αξιόπιστο στοιχείο που να στηρίζει αυτή την ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΗ εκδοχή και όταν επιπλέον οι δυο πλευρές ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ως τώρα να δώσουν οποιοδήποτε στοιχείο σχετικά με τη ΦΥΣΙΚΗ εξόντωση του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – προτιμώντας έτσι να αυτοδιασυρθεί και να υποβιβάσει τον εαυτό του σε θλιβερό λαλίστατο φερέφωνο των δολοφόνων, με τη «φιλοδοξία» να καλύψει με μια διάτρητη θεατρική μάσκα ένα ειδεχθές έγκλημα : τη στυγερή δολοφονία του ήρωα του λαού μας ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ . Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, αφού διάνθησε το κείμενό του με τα αθώα παιδικά «πειράγματα» στο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ 11-12χρονων κοριτσιών, παρέλειψε συνειδητά και σκόπιμα την ΟΜΟΛΟΓΙΑ του «σοβιετικού» ιατροδικαστή στην ώριμη πια γυναίκα Βέρα Κουζνετσόβα , που σε συνέντευξή της, ανάμεσα στα άλλα, αφού ανέφερε ότι ο ιατροδικαστής « έγραψε ψέματα μετά από πίεση » συνεχίζοντας είπε : « Ό τ α ν  κ ο υ β έ ν τ ι α σ α  μ ε  τ ο ν  ι α τ ρ ο δ ι κ α σ τ ή   π α ρ α δ έ  χ τ η κ ε  ό τ ι  δ ε ν  υ π ή ρ χ ε  κ α ρ δ ι α κ ή  π ρ ο σ β ο λ ή  α λ λ ά  δ ο λ ο φ ο ν ί α » (Εφημερίδα της « Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών », Μάης 1994, σελ. 17).

Όμως η προπαγάνδιση της δεύτερης εκδοχής της φασιστικής KGB (Αλεξάντρ Πετρούσιν, «Ρ» 9/12/1990) περί «αυτοκτονίας»(!) του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ως δεύτερης κατά σειρά «ιστορικής αλήθειας»(!) – η πρώτη ήταν το 1973: «καρδιακή προσβολή» – είναι τόσο «πειστική» όσο και η εκδοχή της ελληνικής φασιστικής Ασφάλειας για «αυτοκτονία» του Μ.ΠΑΠΑΡΗΓΑ το Φλεβάρη του 1949 στα μπουντρούμια της. Η μόνη «διαφορά» μεταξύ των δυο είναι ότι οι δολοφόνοι του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ της σοσιαλφασιστικής κλίκας ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗΣ για να σκεπάσουν το αποτρόπαιο έγκλημά τους και να προσδώσουν κάποια αληθοφάνεια στην εκδοχή τους επιστράτευσαν, ίσως εθελοντικά, την πρώην γυναίκα του, αποστάτρια σοσιαλδημοκράτισσα ΡΟΥΛΑ ΚΟΥΚΟΥΛΟΥ, που, ως γνωστόν, τον πρόδωσε ΔΙΠΛΑ: ιδεολογικο-πολιτικά αλλά και ως σύζυγος, η οποία αρνούνταν μόνιμα να επιστρέψει ζωντανός μα ακόμα και νεκρός στην Ελλάδα δηλ. η σορός του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, γιατί θα διαλύονταν το σοσιαλδημοκρατικό της κόμμα.

Ορθότατα σημειώνει ο κομμουνιστής ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗΣ: «Ο Ν. Ζαχαριάδης ο ηρωικός μάρτυρας του λαού αυτοκτόνησε όσο και ο εκλεγμένος Πρόεδρος της Γεν. Συν. Εργ. Ελλάδος Δημ. Παπαρήγας που η Γενικής Ασφάλεια τον παρουσίασε ότι αυτοκτόνησε με το κορδόνι της μπιτσάμας του στο κελί που τον κρατούσαν» (Ν. Κεπέσης: «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ γύρω από γεγονότα και πρόσωπα». Αθήνα 2006, σελ. 45-46). Για τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ μπορεί να μην βρεθούν ΠΟΤΕ στοιχεία, όπως ΔΕΝ βρέθηκαν για τον Μ.ΠΑΠΑΡΗΓΑ, όμως κανένας αντιφασίστας και κομμουνιστής ΔΕΝ πίστεψε την εκδοχή της φασιστικής ελληνικής Ασφάλειας μα ούτε φυσικά το επαναστατικό ΚΚΕ: «το Φλεβάρη του 1949 τον δολοφόνησαν στην Ασφάλεια της Αθήνας, τον κρέμασαν μέσα στο μπουντρούμι που τον κρατούσαν. Έτσι οι τύραννοι του λαού σταμάτησαν άνανδρα την επαναστατική σταδιοδρομία ενός άξιου ηγέτη της εργατικής τάξης και του λαού, του προλετάριου Παπαρήγα…»(«ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ», σελ.222-223, εκδ. «ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ», 1952).

Πριν γίνει αναφορά στη δική μας εκδοχή των ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, ας δοθεί πρώτα ο λόγος στο ΝΙΚΑΝΔΡΟ ΚΕΠΕΣΗ, που, σ’ αντίθεση με τα περί «αυτοκτονίας» ΜΥΘΕΥΜΑΤΑ των «ορφανών» ρεφορμιστών της δολοφονικής κλίκας των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ μέσα και έξω απ’ το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ, που δυστυχώς-αφελώς αντιγράφει ο Γ.Κοτανίδης, σημειώνει για τον ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ: «Την 1 η  Αυγούστου 1973 ο χρουστσωφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν το τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές. Με την ΚΑ-ΚΕ-ΜΠΕ δολοφόνησαν τον Ν. Ζαχαριάδη τον εκλεκτό ηγέτη του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο Χαρ. Φλωράκης θυμάμαι τον παρουσίασε σαν αυτοκτονία», ενώ για το ΦΛΩΡΑΚΗ γράφει: « Υπάρχει και η εκδοχή ότι όσο ζούσε ο Ν. Ζαχαριάδης δεν θα μπορούσε να σταθεί το ΚΚΕ στην Ελλάδα. Ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσωφική ηγεσία αν δεν της το ζήτησε εκείνος για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη. Όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη » (ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗ Σ : «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ.45-46, Αθήνα 2006 ).

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

α. Ολωσδιόλου αναξιόπιστες οι δυο εκδοχές περί «καρδιακής προσβολής»(!) και «αυτοκτονίας»(!) των διωκτών δολοφόνων του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ της σοσιαλφασιστικής κλίκας των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ

Όταν στα μέσα του πρώτου δεκαήμερου του Αυγούστου 1973 ανακοινώθηκε απ’ τις σοβιετικές Αρχές και τη χρουστσωφική σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του αποστάτη ΦΛΩΡΑΚΗ ο θάνατος του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ από «καρδιακή προσβολή»(!) εμείς οι δεκάδες χιλιάδες αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ (95%) απ’ την πρώτη στιγμή της θλιβερής είδησης αντιδράσαμε βροντοφωνάζοντας οργισμένα, αποφασιστικά και δυνατά με μια φωνή: «ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ το ΝΙΚΟ ΜΑΣ».

Απορρίψαμε κατηγορηματικά τα περί θανάτου του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ από « καρδιακή προσβολή » ως μυθεύματα της φασιστικής Μπρεζνιεφικής KGB . Ήμασταν πεπεισμένοι και υποστηρίξαμε τη δική μας εκδοχή: ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ  ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ απ’ τους προδότες χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες (σοβιετικούς-έλληνες) στον τόπο της εξορίας του, Σουργκούτ της Σιβηρίας, για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα και χαλάσει τα προδοτικά σχέδια της αντεπαναστατικής χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας (σοβιετικής-ελληνικής).

18 χρόνια αργότερα ο αντισυνταγματάρχης της KGB Αλεξάνδρ Πετρούσιν διέψευσε την πρώτη εκδοχή περί « καρδιακής προσβολής» (!), ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΣ μας. Ανακοίνωσε μια δεύτερη εκδοχή : « αυτοκτονία δι’ απαγχονισμού » («Ρ»9/12/1990).

Έτσι από την πλευρά των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ έχουμε μπροστά μας δύο εκδοχές θανάτου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ περί « καρδιακής προσβολής »–« αυτοκτονίας », εκδοχές αλληλοσυγκρουόμενες , αλληλοαναιρούμενες και αλληλοδιαψευδόμενες, κατά συνέπεια είναι και οι δυο ΨΕΥΔΕΙΣ εκδοχές. Και στις δυο περιπτώσεις είπαν προφανώς ΨΕΜΑΤΑ για να σκεπάσουν το αποτρόπαιο έγκλημα της δολοφονίας του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που δεν αποτόλμησαν ούτε οι Ναζι-φασίστες χιτλερικοί εγκληματίες να διαπράξουν.

Επιπλέον και οι δυο είναι ολωσδιόλου ατεκμηρίωτες , και μάλιστα προερχόμενες απ’ τους διώκτες και ΔΗΜΙΟΥΣ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, και γι’ αυτό εντελώς αναξιόπιστες. Ακόμα – ας προσεχθεί αυτό ιδιαίτερα – μετατοπίζουν την αιτία του θανάτου απ’ την KGB και την «φορτώνουν» στο ίδιο το ΘΥΜΑ τους, νεκρό πλέον ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (« καρδιά »-« αυτοκτονία ») : δηλαδή η μεν ΠΡΩΤΗ (1973) εκδοχή, αποδίδει το θάνατο σε φυσική σωματική βλάβη του ΘΥΜΑΤΟΣ : « οξεία καρδιακή προσβολή », η δε ΔΕΥΤΕΡΗ αποδίδει το θάνατο σε «δική» του ενέργεια-πράξη : « αυτοκτονία δι’ απαγχονισμού », αφήνοντας και οι δυο προγραμματισμένα ΕΝΤΕΛΩΣ στο απυρόβλητο τις σοσιαλδημοκρατικές κλίκες των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ-KGB που διέπραξαν το ειδεχθές ΕΓΚΛΗΜΑ της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ .

Τέλος, και η τελευταία εκδοχή περί «αυτοκτονίας » είναι ολωσδιόλου ατεκμηρίωτη , αφού και οι δυο πλευρές ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ αρνήθηκαν στο παρελθόν αλλά και σήμερα (Ρώσοι-«Κ»ΚΕ ) ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να δώσουν στη δημοσιότητα το σχετικό με το «θάνατο» ΦΑΚΕΛΟ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ: η διευθύντρια  των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων Ν. ΤΟΜΙΛΙΝΑ , την άνοιξη του 2000, στη Θεσσαλονίκη αποκάλυψε δηλώνοντας, μεταξύ άλλων, ότι « τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες του θανάτου του «Αντικειμένου» έχουν διαβαθμιστεί ως «άκρως απόρρητα», και δεν επιτρέπεται η πρόσβασή τους μέχρις ότου αποχαρακτηριστούν…» (από το κείμενο του Γ. ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗ : «Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΚΚΕ», στο: Λευτέρης Αποστόλου: Νίκος Ζαχαριάδης, σελ.15, εκδ. «Φιλίστωρ», Αθήνα 2000).

Πέρα απ’ το γεγονός της αλληλοδιάψευσης των δυο εκδοχών περί θανάτου από « καρδιά»-«αυτοκτονία » της ίδιας πηγής δηλ. των KGB-ΚΚΣΕ-«Κ»ΚΕ και της ΑΡΝΗΣΗΣ των δυο πλευρών να δοθεί στη δημοσιότητα ο «ΦΑΚΕΛΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ» μια σειρά πολύ σημαντικά πολιτικο-ιδεολογικά ερωτήματα και γεγονότα «τινάζουν στον αέρα» τελείως και τη νέα εκδοχή-ΜΥΘΟ περί « αυτοκτονίας », την καθιστούν εντελώς αβάσιμη και ολωσδιόλου αναξιόπιστη:

–   Γιατί να «επιλέξει» ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ να «αυτοκτονήσει»(!) μετά 17 ολόκληρα χρόνια εξορίας ;

–  Γιατί να «αποφασίσει» ο ίδιος να «λύσει εθελοντικά» με την «αυτοκτονία»(!) του, το μόνιμο, πολύ μεγάλο και ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ πρόβλημα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σοσιαλδημοκρατών (σοβιετικών-ελλήνων) που εκκρεμούσε απ’ το 1956 και δώθε – ενώ είναι πασίγνωστο ότι ΑΡΝΗΘΗΚΕ  πάντα απ’ την αρχή να το πράξει, και ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτό διάλεξε συνειδητά το δρόμο της εξορίας που του επιβλήθηκε – ώστε να διευκολύνει την προώθηση των γενικότερων προδοτικών σχεδίων της σοσιαλφασιστικής κλίκας των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ, ειδικότερα εκείνων ενόψει της τότε σχεδιαζόμενης πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα;  

– Πως αλήθεια, συνέπεσε -«επέλεξε» να «αυτοκτονήσει»(!) παραμονές της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα ή μήπως ΑΝΤΙΘΕΤΑ επέλεξαν-αποφάσισαν οι ιδεολογικο-πολιτικοί του αντίπαλοι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές (σοβιετικοί-έλληνες) να τον παραμερίσουν ως φυσική παρουσία δηλ. να τον ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΟΥΝ, ώστε, απαλλαγμένοι πλέον από αυτόν, να εφαρμόσουν ανενόχλητα τα προδοτικά τους σχέδια στα πλαίσια της προώθησης των γενικότερων σχεδίων για την «μεταδικτατορική περίοδο» που αναφέρει- ομολογεί ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ το 1995 (παρακάτω γι’ αυτό), προώθηση που ΚΥΡΙΟ εμπόδιό τους στέκονταν ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, ο οποίος ΔΕΝ έπρεπε να γυρίσει ζωντανός στην Ελλάδα , γιατί το «Κ»ΚΕ θα γινόταν «φύλλο-φτερό» και θα διαλύονταν ;

– Πως , λοιπόν, «επέλεξε» να «αυτοκτονήσει» σε μια τόσο πολύ κρίσιμη πολιτική στιγμή για τον τόπο δηλ. ούτε καν χρόνο απ’ τη λεγόμενη «μεταπολίτευση» και μάλιστα όταν επιπλέον γνώριζε απ’ τις διεθνείς ειδήσεις ραδιοφώνου (τουλάχιστον σε τρείς γλώσσες : ελληνικά-ρωσικά-γερμανικά) την κατάσταση στην Ελλάδα και όταν ο αγώνας της εργατικής τάξης και του λαού, και πρώτα απ’ όλα της νεολαίας, είχε πάρει μαζική και ανοιχτή μορφή κατά της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας : 1. Κινητοποιήσεις εργαζομένων ΟΤΟΕ, Νοέμβρης 1972, 2. Μέτρα χούντας κατά του φοιτητικού κινήματος, Γενάρης 1973, 3. Συνεχιζόμενες αποχές φοιτητών και συγκέντρωση χιλιάδων φοιτητών ενάντια στο ΝΔ 1347 στην οποία η Αστυνομία παραβιάζει το Πανεπιστημιακό άσυλο, γίνονται 100 συλλήψεις και 11 φοιτητές παραπέμπονται σε δίκη, 14 Φλεβάρη 1973, 4. Φοιτητικές συνελεύσεις στη Νομική με περίπου 4000 φοιτητές και πρώτη κατάληψη της Νομικής, 21 Φλεβάρη 1973, 5. Δεύτερη κατάληψη της Νομικής, 20 Μάρτη 1973, κλπ.       

– Τέλος, οι κομμουνιστές δεν αυτοκτονούν και ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ σε καμιά περίπτωση σαν κομμουνιστής ηγέτης δεν ήταν δυνατόν ν’ αυτοκτονήσει, επειδή δεν είχε ως φιλοσοφία του θεωρίες περί «αυτοκτονίας» αλλά αντίθετα ως φιλοσοφία του είχε τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό: «Ο Σταλινισμός είναι ο μαρξισμός - λενινισμός της εποχής του σοσιαλισμού» (ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ).

β. Η αξιόπιστη εκδοχή των ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ: «ο ΝΙΚΟΣ μας δολοφονήθηκε»

Σχετικά με την ορθότητα και πειστικότητα της εκδοχής των ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ δηλ. της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, την οποία υποστήριξε ευθύς εξαρχής ΠΡΩΤΗ η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων, αυτές ενισχύονται επιπλέον και από τα παρακάτω:

Πρώτο , την ΟΜΟΛΟΓΙΑ -δήλωση του Σταύρου Ζορμπαλά: « και ο Ζορμπαλάς, καθοδηγητής του ΚΜΕ (Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών), το 1980 ομολογεί: «πως θα μπορούσε να γίνει  Κόμμα όταν θα βρισκόταν στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης;» (Δ. ΒΥΣΣΙΟΣ: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μπορίς Νικολάγιεβιτς Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ (Ιανουάριος 1991)», αλλά και του Πάνου Δημητρίου: « σε κάθε περίπτωση το δίλημμα μόνο η έκθεση της ΚGB για το θάνατό του μπορεί να το λύσει» («Έθνος», 29/12/1990).

Δεύτερο , τη σημαντικότατη μαρτυρία της δημοσιογράφου Βέρας Κουζνετσόβα (Σουργκούτ Σιβηρίας) που, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα της « Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών » (Μάης 1994, σελ.17), αφού αναφέρει ότι « ο ιατροδικαστής έγραψε ψέματα μετά από πίεση », λέει: «ό τ α ν  κ ο υ β έ ν τ ι α σ α  μ ε  τ ο ν  ι α τ ρ ο δ ι κ α σ τ ή   π α ρ α δ έ  χ τ η κ ε  ό τ ι  δ ε ν  υ π ή ρ χ ε  κ α ρ δ ι α κ ή  π ρ ο σ β ο λ ή  α λ λ ά  δ ο λ ο φ ο ν ί α ».

Τρίτο , τη δήλωση της διευθύντριας των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων Ν. ΤΟΜΙΛΙΝΑ, την άνοιξη του 2000, στη Θεσσαλονίκη : « η διευθύντρια των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων, που την άνοιξη του 2000 βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, αποκάλυψε ότι οι Ρώσοι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, και κυρίως ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ!…

Η Τομιλίνα είπε ότι τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες του θανάτου του «Αντικειμένου» έχουν διαβαθμιστεί ως «άκρως απόρρητα», και δεν επιτρέπεται η πρόσβασή τους μέχρις ότου αποχαρακτηριστούν…» (από το κείμενο του Γ. ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗ : «Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΚΚΕ», στο: Λευτέρης Αποστόλου: Νίκος Ζαχαριάδης, σελ.15, εκδ. «Φιλίστωρ», Αθήνα 2000).

Η αρνητική αυτή δήλωση της διευθύντριας των σοβιετικών-ρώσικων «Αρχείων» ενισχύει, ακόμα περισσότερο, την πειστικότητα της εκδοχής των κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ δηλ. εκείνη της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Σχετικά με την πειστικότητα της δικής μας εκδοχής των σταλινικών - ζαχαριαδικών ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ , μοναδική ως τώρα εξαίρεση στο χώρο των δημοσιογράφων, στα «Ιστορικά» της «Ελευθεροτυπίας» αναφέρει και την εκδοχή μας σημειώνοντας : « οι φανατικοί οπαδοί του μέχρι σήμερα δεν πιστεύουν την εκδοχή της αυτοκτονίας  και επιμένουν ότι ο Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε από την Κα-Γκε-Μπε. Την εκδοχή τους ενίσχυσε η δήλωση της διευθύντριας των ρωσικών κρατικών αρχείων Ν.Τομιλίνα, η οποία ανέφερε ότι ο φάκελος του θανάτου του εξόριστου ηγέτη του ΚΚΕ παραμένει πάντα στα κρατικά αρχεία ως «άκρως απόρρητος», και αποκάλυψε ότι «οι ρώσοι δεν έχουν δημοσιοποιήσει όλα όσα αφορούν το Νίκο Ζαχαριάδη και κυρίως τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες του θανάτου του». Η Τομιλίνα πρόσθεσε ότι «κάτι τέτοιο θα έβλαπτε τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας… » (Γιώργου Α. ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗ : «Το τέλος του Νίκου Ζαχαριάδη», στο : «Ελευθεροτυπία» Ε ΙΣΤΟΡΙΚΑ, «Νικος Ζαχαριάδης, Άρης Βελουχιώτης, Νίκος Μπελογιάννης, Βίοι παράλληλοι και… τεμνόμενοι», σελ. 63-64, χωρίς χρονολογία).

Σχετικά με τους «φανατικούς οπαδούς» του Νίκου Ζαχαριάδη, αυτοί δεν ήταν και δεν είναι άλλοι απ’ τις πολλές δεκάδες χιλιάδες σταλινικούς-ζαχαριαδικούς αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και τους σημερινούς νεότερους. Ο χαρακτηρισμός « ζαχαριαδικός » αποτελεί για μας τίτλο ιδιαίτερης και ξεχωριστής τιμής και είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτόν τον τιμητικό χαρακτηρισμό .

γ. Το στυγερό έγκλημα της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ διαπράττεται παραμονές της πολιτικής «αλλαγής» στην Ελλάδα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το στυγερό έγκλημα της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ διαπράχτηκε παραμονές της πολιτικής «αλλαγής» στην Ελλάδα.

Οι σοβιετικοί χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές γνώριζαν απ’ τη συνεργασία τους με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές ότι επίκειται πολιτική «αλλαγή» στην Ελλάδα δηλ. παραμερισμός-αντικατάσταση της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας με μια αστική «δημοκρατική» κυβέρνηση. Για να εξασφαλιστεί όμως ο «δημοκρατικός» μανδύας της νέας κυβέρνησης έπρεπε να νομιμοποιηθεί το ρεβιζιονιστικό-σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ και να επιτραπεί οπωσδήποτε η επιστροφή των πρώην ανταρτών του ΔΣΕ, κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ στις ρεβιζιονιστικές -καπιταλιστικές χώρες. Επίσης ήταν πληροφορημένοι για το ίδιο ζήτημα και απ’ την πλευρά της ηγεσίας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, (ΦΛΩΡΑΚΗΣ) όπως συμπεραίνει κανείς από την αποκαλυπτικότατη γραπτή τοποθέτηση- ΟΜΟΛΟΓΙΑ του πρώην πρόεδρου του μοναροφασιστικού κόμματος της ΝΔ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ στον πρόλογο του βιβλίου του Θ.ΣΚΥΛΑΚΑΚΗ (1995) στην οποία αποκαλύπτει ότι είχε συζητήσει με ΟΛΑ τα πολιτικά κόμματα (« συμπεριλαμβανομένου και του ορθόδοξου κομμουνιστικού κόμματος ») δηλ. το «Κ»ΚΕ με γραμματέα τον αποστάτη ΦΛΩΡΑΚΗ και είχαν συμφωνήσει από κοινού το πλαίσιο της «μεταδικτατορικής πολιτικής αλλαγής» : « συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν συνεργαζόμουν στενά με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, είχα συζητήσει το πρόβλημα, στα πλαίσια της ευρύτερης συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων, με την ελληνική αριστερά και είχαμε  συμφωνήσει ότι μεταδικτατορικά θα υπήρχε αναγνώριση του ΚΚΕ και επιστροφή όλων των πολιτικών προσφύγων με την εξαίρεση των Σλαβομακεδόνων » (Θεόδωρος ΣΚΥΛΑΚΑΚΗ: «Στο όνομα της Μακεδονίας», σελ.3-4, ελληνική ευρωεκδοτική, Αθήνα 1995).

ΚΑΝΕΝΑΣ απ’ τους άμεσα ΕΝΟΧΟΥΣ δεν τόλμησε να ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙ την παραπάνω αποκαλυπτικότατη γραπτή ΟΜΟΛΟΓΙΑ του Κ.Μητσοτάκη για τους πολιτικούς σχεδιασμούς και τις συμφωνίες μεταξύ των μεγαλο-αστικών κομμάτων – «Κ»ΚΕ εκείνη την περίοδο : ούτε ο αποστάτης φίλος του Χ.ΦΛΩΡΑΚΗΣ, που συνεργάστηκε μαζί του, ούτε η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ .

Όμως η επιστροφή των ανταρτών των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ – όπως και έγινε πλην των Σλαβομακεδόνων (η χειρότερη και μεγαλύτερη προδοσία των χρουστσοφικών ηγετών του «Κ»ΚΕ) – συνδέονταν στενά και άνοιγε ΑΜΕΣΑ το δρόμο της επιστροφής του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στη Ελλάδα , επειδή η συντριπτικότατη πλειοψηφία (90-95%) των δεκάδων χιλιάδων ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ήταν σταλινικοί-ζαχαριαδικοί – κι’ αυτό ήταν πολύ καλά γνωστό στους σοβιετικούς και έλληνες ρεβιζιονιστές της κλίκας των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη – και με την επιστροφή τους στην Ελλάδα θα έθεταν θέμα απελευθέρωσης του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ απ’ την εξορία με καθημερινές διαδηλώσεις στη σοβιετική Πρεσβεία και με διεθνή καμπάνια θα ΑΠΑΙΤΟΥΣΑΝ την απελευθέρωσή του, οπότε οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, κάτω απ’ αυτή τη μεγάλη πίεση, θα ήταν υποχρεωμένοι-αναγκασμένοι να τον απελευθερώσουν για να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές της αντικομμουνιστικής κλίκας του ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ, στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων, τις οποίες ούτε να παρεμποδίσουν μπορούσαν ούτε να ελέγξουν, και γνωρίζοντας το μεγάλο κύρος του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στους έλληνες κομμουνιστές και στο εργατικό κίνημα της χώρας, αποφάσισαν να ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΟΥΝ τον μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη και μέλος της ΕΕ της Γ΄ ΚΔ με τη σύμφωνη γνώμη-ΑΠΑΙΤΗΣΗ της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας ΦΛΩΡΑΚΗ για τρεις λόγους, και συγκεκριμένα επειδή η επιστροφή του ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στην πατρίδα του σήμαινε : α) την αναπόφευκτη διάλυση των στηριγμάτων τους στην Ελλάδα δηλ. τη διάλυση των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕ εσ. λόγω της μεγάλης του επιρροής στους έλληνες κομμουνιστές, β) την ανασύνταξη των κομμουνιστών και τη συγκρότηση επαναστατικού μαζικού ΚΚΕ, καθοδηγούμενου απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό (τα πάνω από 20.000 μέλη του παλιού ΚΚΕ στην προσφυγιά ήταν το 1974 από 43-64 χρονών, ενώ ο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ήταν μόνο 71 χρονών ) με παράλληλη αυτονόητη διατήρηση του αντιφασιστικού-αντιϊμπεριαλιστικού κόμματος της ΕΔΑ (που οι ντόπιοι ρεβιζιονιστές διέλυσαν σκόπιμα με στόχο να πάρει τη θέση της το ακίνδυνο για την αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ), και επιπλέον γ) η δημιουργία-ύπαρξη επαναστατικού ΚΚΕ, που, σε συνεργασία με την τότε σοσιαλιστική Αλβανία, αποτελούσε σ’ εκείνη την περίοδο σοβαρότατο κίνδυνο σ’ ολόκληρη την Ευρώπη για την τύχη του αντεπαναστατικού αστικού ρεύματος του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού, για την ύπαρξη και δράση των σοβιετικών και ευρωπαίων ρεβιζιονιστών.

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές έτρεμαν το μέγεθος της ηγετικής φυσιογνωμίας του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και γνώριζαν πολύ καλά το νανοειδές πολιτικο-ιδεολογικό ανάστημα των διαφόρων ΦΛΩΡΑΚΗΔΩΝ, αφού κάμποσες 12δεκάδες απ’ αυτούς ΔΕΝ έφταναν ούτε στο ύψος του αστράγαλου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, γι’ αυτούς ΑΚΡΙΒΩΣ τους λόγους τον ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ, κρατώντάς τον μια ολόκληρη 35ετία εξόριστο στη Σιβηρία (17 χρόνια «ζωντανό νεκρό» και 18 πεθαμένο), ενώ η μεταφορά της σορού του επιτράπηκε μόλις στα τέλη Δεκέμβρη 1991 δηλ. μετά τη διάλυση του αστικού σοσιαλφασιστικού ΚΚΣΕ .

Συνεχίζεται στο φύλλο του Δεκέμβρη: 70 χρόνια του ΔΣΕ

Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΠΑΝΙΟ: Συλλογή Έργων Ν. Ζαχαριάδη - Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ [1953]

Διατίθεται από την «Κίνηση για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» η έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ που έγινε για τα πενηντάχρονα  του σ. Νίκου Ζαχαριάδη (1953). Η έκδοση αυτή, που είναι εξαντλημένη και δεν θα βρείτε παρά μόνο ίσως σε παλαιοπωλεία, τυπώθηκε τον Απρίλη του 1953 στα τυπογραφεία του εκδοτικού «Νέα Ελλάδα».

Η νέα αυτή έκδοση, που είναι πιστή ανατύπωση της παλιάς 667 σελίδων και ακολουθεί τη σελιδοποίησή της, υλοποιήθηκε από τον σ. Γιάννη Καρούλια, Πολιτικό Πρόσφυγα από το Πολύδροσο Παρνασίδας. Στο τέλος του προλόγου 4 σελίδων που ο ίδιος συνέγραψε αναφέρει:

«Εθεώρησα χρέος μου απέναντι της ιστορικής αλήθειας να επανεκδώσω αυτό το βιβλίο πιστεύοντας ότι προσφέρω υπηρεσία στον τόπο μου. Μαχητής τού προς Αλβανία μετώπου το 1940-1941, Αντάρτης του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού, χωρίς ατομικές επιδιώξεις, προσφέρω αυτό το βιβλίο από υποχρέωση και καθήκον στη μνήμη του Νίκου Ζαχαριάδη και στο Λαό που με συνέπεια τον ακολούθησε.»

Περιεχόμενα:

-ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ
Σημείωση
Πρόλογος
Εισαγωγή
Ίδρυση του ΚΚΕ
Η κρίση του ΚΚΕ (1918-1931)
Τελικοί σκοποί του ΚΚΕ
Στρατηγική και ταχτική
Οργανωτικά προβλήματα
Στη φωτιά της δοκιμασίας
ΚΚΕ και κομμουνιστική διεθνής
-Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΣΤΟ "ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ"
ΤΟ 1ο ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
ΤΟ 2ο ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
ΤΟ 3ο ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ. Βιέννη
-ΤΟ 7ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ
Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΛΑΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Εισήγηση στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ. 2-10-45
Η διεθνής κατάσταση
Η κατάσταση στην Ελλάδα: Το οικονομικό ξεχαρβάλωμα - Τα δημόσια οικονομικά - Η χρηματιστική ολιγαρχία
Το νεοελληνικό πολιτικό πρόβλημα: Η πολιτική κρίση στην Ελλάδα
Οι δυο δρόμοι για την πολιτική μας εξέλιξη. Ο συσχετισμός των ταξικών δυνάμεων στη σημερινή Ελλάδα: Πλουτοκρατία-δοσιλογισμός-χρηματιστική ολιγαρχία-μοναρχοφασιστική αντίδραση (Μαύρο μέτωπο, ΣΑΝ, Χ και ΣΙΑ) - Ο κόσμος του ΕΑΜ και της λαϊκής δημοκρατίας - Ο μεσόβαλτος
Η έννοια της προειδοποίησης-νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα: Οι ευθύνες της Αγγλίας
Η εξωτερική μας πολιτική
Ο πατριωτικός χαρακτήρας του ΚΚΕ. Εθνικές διεκδικήσεις και εθνικές μειονότητες. Τυχοδιωκτισμός και πατριδοκαπηλεία
Λαϊκή ενότητα-ομόνοια-αδελφοσύνη
Τα προβλήματα της λαϊκής δημοκρατίας
Το λιμάνι του Πειραιά
Λίγα λόγια για την αγροτική μας οικονομία
Η υγεία του λαού
Προβλήματα στον Ιδεολογικό τομέα: Ο τύπος της δυτικοευρωπαϊκής δημοκρατίας - αρχαιοελληνική κληρονομιά-αρχαιοελληνικός φιλοσοφικός ιδεαλισμός και Μεγάλη Ιδέα
Το κόμμα μας
Τα καθήκοντά μας στον τομέα της κομματικής και μαζικής οργάνωσης και δουλιάς
-ΤΕΛΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ 7ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ (4-10-45)
Η πολιτική στιγμή
Λίγα για την εξωτερική μας πολιτική
Ένα άλλο ζήτημα της εξωτερικής μας πολιτικής
Η λαϊκή δημοκρατία
Για τη λαϊκή ενότητα
Το συνδικαλιστικό μας κίνημα
Μαζικοί αγώνες και μαζικές οργανώσεις
Για τη λογοτεχνία μας
Για τον τύπο και πρώτα από όλα για το "Ρίζο"
Το ιδεολογικό μας μέτωπο
Για την ΕΛΔ και την ΕΣΣΑΚ
Κομματική ανοικοδόμηση
Για την εσωκομματική δημοκρατία
Για την κριτική και αυτοκριτική
Για τα στελέχη μας
-Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
-Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΛΑΙΚΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΛΑΙΚΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΚΕ (Κλείσιμο στη σειρά από μαθήματα πάνω στην ιστορία του ΚΚΕ στην Κεντρική Κομμ. Σχολή, 16 και 19-3-1946)
Γιατί διδάσκεται η ιστορία του ΚΚΕ
Τι είναι, τι πρέπει να είναι ο κομμουνιστής, το μέλος του ΚΚΕ;
-Που πρέπει να τείνει το στέλεχος του ΚΚΕ;
Η σωματική αγωγή του κομμουνιστή
Η ψυχική υγεία του κομμουνιστή
Ο κομμουνιστής σαν χαρακτήρας
Οι πνευματικοί ορίζοντες του κομμουνιστή
Η μαρξιστική-λενινιστική κατάρτιση του κομμουνιστή
Η μελέτη και ανάλυση της κατάστασης και ο καθορισμός της γραμμής
Το κομματικό πρόσωπο του κομμουνιστή
Ο κομμουνιστής στην κομματική δουλιά του
Ένας ειδικός τομέας
Προβάλλουμε απραγματοποίητες αξιώσεις;
-ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΚΚΕ. (15-17 Απρίλη 1946)
ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΚΑΤΟΧΗ. Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ. Από τη συγκέντρωση των κομματικών στελεχών της Αθήνας στις 19-1-47, αφιερωμένη στην 23η επέτειο από το θάνατο του Λένιν:
Ποια εικόνα παρουσιάζει σήμερα ο κόσμος [...]
-ΟΛΟΙ ΣΤ' ΑΡΜΑΤΑ! ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ!
Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΙΚΟ-ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Η ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΤΟ ΣΤΙΛΕΤΟ ΤΟΥ ΤΙΤΟ ΧΤΥΠΑ ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΤΗ ΛΑΙΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ-ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ
-ΙΩΣΗΦ ΒΗΣΣΑΡΙΟΝΟΒΙΤΣ ΣΤΑΛΙΝ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΤΗΣ, Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣ
ΜΕΡΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ
Η 3η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΚΚΕ
-ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ 3η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΚΚΕ
ΤΕΛΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
ΛΟΓΟΣ ΣΤΗ 2η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΕΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΜΑΣ
ΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ XIX ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Τιμή 20€

 ***

Παραγγελίες μπορούν να γίνονται μέσω email στη διεύθυνση anasintaxi@yahoo.com. Η παράδοση γίνεται με αντικαταβολή (+ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ).
Παρακαλούμε στο email να περιλαμβάνεται όνομα, επώνυμο, διεύθυνση (με ταχ. κώδικα) και, αν είναι δυνατόν, και ένα τηλέφωνο για συνεννόηση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Καταγγελία του συνηγόρου Μ. Σεϊσίδη

Αναδημοσιεύουμε αυτούσια την καταγγελία του συνηγόρου υπεράσπισης του Μ. Σεϊσίδη. Σε αυτήν καταγγέλει τον βασανισμό (εικονικός πνιγμός) του Μ. Σεϊσίδη στα υπόγεια του Εφετείου Αθηνών και την παράνομη λήψη γενετικού υλικού από τις δυνάμεις καταστολής, με στόχο πρώτον, να λυγίσουν τον Μ. Σεϊσίδη και δεύτερον, να τροφοδοτήσουν τα τρομολάγνα αστικά ΜΜΕ εν όψει της δίκης του στις 16 Δεκέμβρη.

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η ταξική φύση, ο ρόλος και η στενή συνεργασία της Αστικής Δικαιοσύνης με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που στόχο έχουν την καταπίεση της εργατικής τάξης και την εξόντωση όσων αγωνίζονται.

Δ Ε Λ Τ Ι Ο   Τ Υ Π Ο Υ

Ως συνήγορος υπεράσπισης του Μάριου Σεϊσίδη βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να καταγγείλω για άλλη μια φορά, τη βίαιη και εξευτελιστική συμπεριφορά αντρών της «αντιτρομοκρατικής» – δεύτερη μέσα σε τρεις μήνες – απέναντι στον εντολέα μου χθες, με σκοπό τη ακούσια απόσπαση D.N.A. αμέσως μετά από την αποχώρησή του από γραφείο του ειδικού εφέτη ανακριτή στον οποίο είχε κληθεί για απολογία, πριν ακόμη λάβει αντίγραφα και γνώση της δικογραφίας και των εναντίων του κατηγοριών και ενώ είχε  υποβάλει ένσταση και αντιρρήσεις για τη νομιμότητα της διάταξης με την οποία επιβαλλόταν η απόσπαση D.N.A. και αίτημα παράστασης των τεχνικών του συμβούλων.

Η χρήση της κλήσης σε απολογία ενώπιον Ειδικού Εφέτη Ανακριτή σε ενέδρα και πρόσχημα για τη βίαιη απόσπαση D.N.A. με εξευτελιστικό τρόπο στο υπόγειο του Εφετείου Αθηνών, παρά την επίκληση αναμονής επί των αποτελεσμάτων της ένστασης και παρά την επιθυμία του να παρίστανται κατά τη λήψη οι τεχνικοί σύμβουλοι που είχε διορίσει, αποτελούν κορυφαίο φαινόμενο δικαστικής και αστυνομικής αυθαιρεσίας και ευτελίζουν τον κατηγορούμενο, τον συνήγορο και τα υπερασπιστικά του δικαιώματα, θέτοντας στο περιθώριο επιδεικτικά και περιφρονητικά την εφαρμογή της νομοθεσίας και των στοιχειωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Το βαθύ κράτος και οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί ισχυροποιούνται και επιβάλλουν επιδεικτικά την εξουσία τους, περιγελώντας κάθε αντίθετη προσδοκία που θα μπορούσε κανείς να διατηρεί από μια  «αριστερή κυβέρνηση». Η συνημμένη ένσταση που υποβλήθηκε σήμερα καταγράφει με πληρότητα όλες τις αυθαιρεσίες και παραβάσεις που σχετίζονται με τη διάταξη και τις συνθήκες  λήψης D.N.A. του εντολέα μου, οι σκοπιμότητες της οποίας παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες.

Σίγουρο είναι ότι ο Μάριος Σεϊσίδης λόγω ονόματος, πολιτικής ιδιότητας και ιστορίας βρίσκεται στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών που επιθυμούν από καιρό να εκδικηθούν στο πρόσωπό του την κατάρρευση του σεναρίου των «ληστών με τα μαύρα». Θορυβημένοι από τις μέχρι τώρα διαδοχικές  δικαστικές καταρρεύσεις και αθωώσεις των άλλων υπόπτων, οι χθεσινές εξελίξεις (απόδοση αστήρικτων κατηγοριών, βία και αυθαιρεσία για απόσπαση με σπουδή D.N.A. για άγνωστο σκοπό) κορυφώνουν τη μεροληπτική αντιμετώπιση σε βάρος του και γεννούν εύλογες ανησυχίες για τις σκοπιμότητες των διωκτικών αρχών εναντίον του.

Αθήνα, 11-11-2016

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

8 χρόνια από την δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου

Διαβάστε σχετικά
- ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2010: NA ΦΟΒΗΘΟΥΝ ΞΑΝΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ!
- ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ-ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ
- Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ και ο Δεκέμβρης του 2009

Διαβάστε Περισσότερα »

ΙΤΑΛΙΑ: Ψηφίστε "ΟΧΙ" στο Δημοψήφισμα

Ψηφίστε "ΟΧΙ" στο Δημοψήφισμα ζητάνε από το ιταλικό λαό η Κομμουνιστική Πλατφόρμα και η Εθνική Επιτροπή για την Ενότητα των Μαρξιστών-Λενινιστών

 

Διαβάστε Περισσότερα »

EMEP: Βήμα – Βήμα· Στροφή Προς την Διχτατορία

Η αποτυχημένη προσπάθεια στρατιωτικού πραξικοπήματος που ενορχηστρώθηκε από το αποκαλούμενο “Κίνημα Gülen” - την φιλο-Αμερικάνικη Ισλαμική οργάνωση που μοιράστηκε την εξουσία μαζί με την κυβέρνηση του ΑΚΠ για 10 χρόνια – ονομάστηκε “δώρο από τον θεό” από τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογιάν.

Αμέσως μετά το τσάκισμα του πραξικοπήματος ακολουθήθηκε κήρυξη του κράτους έκτακτης ανάγκης. (OHAL). Το OHAL έδωσε την δυνατότητα στην κυβέρνηση να παίρνει διοικητικές και πολιτικές αποφάσεις και να εισηγείται ρυθμιστικές νομοθεσίες χωρίς την ανάγκη δικαστικής και/ή κοινοβουλευτικής έγκρισης.

Υπό την ηγεσία του Προέδρου Ταγίπ Ερντογιάν, η κυβέρνηση εξέδωσε έκτακτα διατάγματα (KHKs) τον ένα μετά το άλλο· οδηγώντας σε διαθεσιμότητα και απόλυση δεκάδες χιλιάδες αξιωματικούς του στρατού και της αστυνομίας, δικαστές, εισαγγελείς και δημοσίους υπαλλήλους. Περίπου 40.000 κόσμος, συμπεριλαμβανομένης επίσης της σύλληψης ακαδημαϊκών και δασκάλων. Ο αριθμός των φυλακισμένων δημοσιογράφων ανέβηκε σε επίπεδο ρεκόρ των 140. Ταυτόχρονα, απελευθερώθηκαν 37 χιλιάδες μικροεγκληματίες επειδή δεν υπήρχε αρκετός χώρος στις φυλακές. Ενώ η κυβέρνηση αρχικά ισχυρίστηκε ότι οι απολύσεις και οι συλλήψεις έγιναν μόνο ενάντια στους συνωμότες του πραξικοπήματος του κινήματος Gülen, αμέσως έγινε καθαρό ότι στόχος ήταν επίσης οι δημοκράτες και οι σοσιαλιστές. Με ένα μόνο διάταγμα, απολυθήκαν πάνω από 10 χιλιάδες εκπαιδευτικοί, όλοι μέλη του Eğitim-Sen (Συνδικάτο Εργαζομένων στην Εκπαίδευση και την Επιστήμη). Η μεγάλη πλειοψηφία τους ήταν δημοκράτες, σοσιαλιστές και υποστηρικτές του εθνικού κινήματος των Κούρδων.

Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων και των ελευθεριών – παραδοσιακά ανεπαρκή στην Τούρκικη πολιτική δημοκρατία – αυξήθηκαν· αναστάλθηκαν οι αστικοί νόμοι και αντικαταστάθηκαν από την αυθαίρετη συμπεριφορά της εκτελεστικής εξουσίας της κυβέρνησης. Αντικαθιστώντας την νομιμότητα με το κράτος έκτακτης ανάγκης και του καθεστώτος διαταγμάτων έκτακτης ανάγκης και υποβιβάζοντας την δικαιοσύνη σε εκτελεστικό όργανο μέσω ειδικών δικαστηρίων και με διορισμό νέων δικαστών και εισαγγελέων, ο Ερντογιάν και το ΑΚΠ προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν μια φασιστική διχτατορία ενός προσώπου, ενός κόμματος.

Η κυβέρνηση έκδωσε αντισυνταγματικά και παράνομα διατάγματα, ενώ σύμφωνα με τον νόμο μπορούσε να εκδώσει τέτοια που είναι συνταγματικά και σχετίζονταν με τα γεγονότα που οδήγησαν στην κήρυξη κράτους έκτακτης ανάγκης. Με την βοήθεια αυτών των διαταγμάτων που στόχευαν στους επικριτές του ΑΚΠ, απαγορευτήκαν οι διαδηλώσεις, έκλεισαν οι αντικαθεστωτικές εφημερίδες, τα περιοδικά, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί και τα τηλεοπτικά κανάλια· κατασχεθήκαν τα περιουσιακά στοιχεία τους και ο εξοπλισμός τους.

Εισέβαλε η αστυνομία στους δήμους που έχουν επικεφαλής το HDP, το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο με 40 βουλευτές και εκπροσωπώντας το Κουρδικό Δημοκρατικό Κίνημα και συνελήφθησαν πάνω από 20 δήμαρχοι. Διορίστηκαν διοικητικά συμβούλια στις θέσεις τους χωρίς δημόσια ψηφοφορία.

Τελικά, ένα σύνολο 10 βουλευτών του HDP – συμπεριλαμβανομένων των προέδρων του κόμματος – φυλακίστηκαν. Την ίδια στιγμή, συνελήφθησαν επίσης 10 ανώτερα στελέχη της εφημερίδας Τζουμχουριέτ – που ιδρύθηκε 93 χρόνια πριν, με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και πολιτικά προσκείμενη τα τελευταία χρόνια με την σοσιαλδημοκρατία.

Έντυπα που υπεράσπιζαν την επαναστατική γραμμή της εργατικής τάξης – όπως τα Hayatın Sesi TV, Evrensel Kültür (περιοδικό πολιτισμού και τέχνης), Özgürlük Dünyası (περιοδικό πολιτικής θεωρίας), Tiroj (δίγλωσσο Κουρδο-Τουρκικό περιοδικό πολιτισμού) ήταν ανάμεσα στους τηλεοπτικούς σταθμούς και στα έντυπα που έκλεισαν από την κυβέρνηση.

Αντισυνταγματικά, χωρίς να σπάει την συνεργασία του με το ΑΚΠ για περίπου δυο χρόνια και συγκεντρώνοντας όλη την εκτελεστική εξουσία στα χέρια του, ο ντεφάκτο πρόεδρος Ερντογιάν προσπαθεί να αλλάξει το σύνταγμα σύμφωνα με την προαναφερθείσα κατάσταση και πιέζοντας για προεδρικό σύστημα.

Επί πλέον, ενώ επιμένει σε εξωτερική πολιτική βασισμένη στον επεκτατισμό και τον φανατικό πόλεμο, φιλικός με τις Ισλαμικές τρομοκρατικές ομάδες, η υπό τον Ερντογιάν κυβέρνηση κάνει παραπέρα βήματα. Τα τελευταία πέντε χρόνια, υποστήριξε ακραίες Ισλαμικές συμμορίες στην Συρία και τις οργανώσεις τους, για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Σε μια νέα προσπάθεια, η Τουρκιά εξαπέλυσε στρατιωτική επιχείρηση στην Βόρεια Συρία στα τέλη του καλοκαιριού, προχωρώντας αρχικά στην υποστήριξη μερικών χιλιάδων Ισλαμιστών τρομοκρατών ενόπλων. Η επέμβαση έγινε με πρόσχημα τον αγώνα ενάντια στον ΙΣΙΣ, αλλά ο κύριος στόχος της ήταν οι Σύριοι Κούρδοι. Η Τουρκία, μαζί με τις Ισλαμικές συμμορίες, ελέγχει / εισβάλει σε μια έκταση περίπου 2000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που εκτείνεται από τον Ευφράτη ποταμό μέχρι το Κουρδικό καντόνι της Αφρίν, περιλαμβάνοντας πόλεις και κωμοπόλεις όπως την Γιαραμπλούς. Σήμερα, η κυβέρνηση ακολουθεί την προπαγάνδα κατάχτησης της al-Bab. Όμως, μπήχτηκε ένα καρφί στον Τούρκικο τροχό λόγω της υποστήριξης των ΗΠΑ στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις – ο στυλοβάτης των οποίων είναι οι Κουρδικές Μονάδες Λαϊκής Προστασίας ( YPG) – στην επιχείρηση για την απελευθέρωση της “πρωτεύουσας” του ΙΣΙΣ, Ράκα· και η υποστήριξη της Ρωσίας στο καθεστώς Άσαντ, στην προσπάθειά της να καταλάβει το al-Bab λόγω της στρατηγικής του σημασίας ως πύλης για το Χαλέπι.

Η κυβέρνηση ΑΚΠ, ενώ πολεμά τα PYD (Δημοκρατικό Ενιαίο Κόμμα Συρίας) συγκρούεται επίσης με την Ιρακινή κυβέρνηση λόγω της στρατιωτικής της παρουσίας στην Ιρακινή πόλη Μπασίκα· το Ιράκ ζητά την απόσυρση των Τουρκικών δυνάμεων. Η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία βομβαρδίζει τακτικά το Βόρειο Ιράκ, ισχυριζόμενη ότι επιτίθεται σε στρατόπεδα του ΠΚΚ.

Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική της Τουρκίας σε σχέση με την Συρία και του Ιράκ άλλαξε πάρα πολύ· όπως επίσης είναι παγωμένες οι σχέσεις με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, λόγω της πεποίθησης της Τουρκίας ότι υποστήριξαν την προσπάθεια πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου.

Μετά την συμφωνία της Τουρκίας να σταματήσει την μετανάστευση από την Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν και η ΕΕ να πληρώσει στην Τουρκία τρία δισεκατομμύρια Ευρώ, όπως επίσης να δώσει στους Τούρκους πολίτες βίζα ελεύθερων μετακινήσεων μέσα στην ΕΕ, και οι δυο πλευρές δεν κατάφεραν να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους και οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και την ΕΕ είναι τεταμένες. Η κυβέρνηση του ΑΚΠ ισχυρίζεται ότι θα περιμένει δυο μήνες παραπάνω πριν να ακυρώσει την συμφωνία και ότι θα προχωρήσει σε δημοψήφισμα για το αν θα γίνει μέλος της ΕΕ λόγω της κριτικής της στην Τουρκιά· η ΕΕ, επικαλούμενη την φυλάκιση δημοσιογράφων και άλλων, άρχισε να μιλά για σταμάτημα των συνομιλιών για την ιδιότητα μέλους της Τουρκίας.

Από την ίδρυσή της, η Τουρκία είχε στενές οικονομικές, εμπορικές και χρηματοπιστωτικές σχέσεις με την Δύση και πολύ ισχυρούς στρατιωτικούς δεσμούς με τις ΗΠΑ· για αυτό ακριβώς είναι αναμφίβολα πολύ δύσκολο για την Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ να αλλάξει τον “άξονά” της ή το “αφεντικό” της. Όμως, ο Πρόεδρος Ερντογιάν, έχοντας επισκεφτεί πρόσφατα το Πακιστάν, δήλωσε ” ... γιατί όχι; Θα βοηθήσει την Τουρκιά να μην έχει πρόβλημα” με το ζήτημα να γίνει μέλος της Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης.

Εκτός από την πολιτική και τα βήματα που έγιναν από την κυβέρνηση του ΑΚΠ, ούτε η Τουρκική οικονομία δεν προχωρά στην σωστή κατεύθυνση. Ο ρυθμός ανάπτυξης μειώθηκε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αυξάνοντας το έλλειμμα και την ανεργία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η ανεργία είναι στο 11% αλλά ο πραγματικός αριθμός είναι μεγαλύτερος· Πρόσφατα το δολάριο αυξήθηκε 10 % έναντι της Τουρκικής Λίρας· σαν να υποτιμήθηκε η Τούρκικη Λίρα και έχασε 10 % της άξιας της. Η κυβέρνηση μειώνει τα επιτόκια και αυξάνει την διαθέσιμη πίστωση σε μια προσπάθεια να τονώσει την οικονομία αλλά σε όλους τους τομείς βασιλεύει η αποτελμάτωση – κυρίως στους τομείς της οικοδομής και της κλωστοϋφαντουργίας. Σηκώνει το “κεφάλι” της η οικονομική κρίση που δεν περιορίζεται και δεν αρχίζει αναγκαστικά από τον χρηματοπιστωτικό τομέα και αυτό είναι το μαλακό υπογάστριο του ΑΚΠ.

Παρά όλες τις απαγορεύσεις και την αστυνομική καταπίεση, συνεχίζονται οι απεργίες σε επίπεδα χώρων δουλειάς. Οι δυνάμεις της εκτελεστικής εξουσίας συνεχώς αυξάνονται· οι σπουδαστές διαδηλώνουν ενάντια στην απόφαση να διορίζονται οι πανεπιστημιακοί πρυτάνεις από τον Πρόεδρο. Οι δικηγόροι και οι διανοούμενοι διαδηλώνουν για να καταδικάσουν την φυλάκιση των συναδέλφων τους. Προχωρά η ενότητα για την Δημοκρατία με τις συνιστώσες των δημοκρατικών, σοσιαλιστικών, σοσιαλδημοκρατικών και Κουρδικών κινημάτων, συμπεριλαμβανομένου του κόμματός μας για την οργάνωση στη συνέχεια μιας σειράς συναντήσεων.

Εκδίδονται νέα περιοδικά στην θέση των άλλων.

Είναι το μέλλον της Τουρκίας να προχωρήσει σε μια φασιστική διχτατορία ενός ανθρώπου; O αγώνας για την δημοκρατία και την λευτεριά θα πλατύνει και θα δυναμώσει για να πραγματοποιήσει νέες επιτυχίες; αυτό θα το καθορίσουν οι διαστάσεις του αγώνα και το επίπεδο οργάνωσης. Φυσικά η διεθνής υποστήριξη και αλληλεγγύη θα είναι μεγάλη βοήθεια για το τελική έκβαση του αγώνα.

Κόμμα Εργασίας (ΕΜΕΠ) Τουρκίας

Διεθνές Γραφείο

Διαβάστε Περισσότερα »

Πολιτική του Ερντογάν: επεκτατισμός, πόλεμος και απειλές

Το τελευταίο χρονικό διάστημα όλες οι δηλώσεις του Ερντογάν περιλαμβάνουν πολέμους, απειλές αλλά και πολιτική επεκτατισμού. Φυσικά μερικά από αυτά μπορούμε να τα δούμε μέσα στο πλαίσιο του αντιπερισπασμού για εσωτερική κατανάλωση αλλά και στην επεκτατική επιθυμία του τουρκικού κεφαλαίου.

Είναι γνωστό ότι ο Ερντογάν μετέτρεψε την απόπειρα πραξικοπήματος σε ευκαιρία και εξαπέλυσε επίθεση σε κάθε αντιπολίτευση. Καταρχήν σήμερα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μία εκλεγμένη κυβέρνηση. Όλες οι αποφάσεις βασίζονται στον ειδικό νόμο έκτακτης ανάγκης και δεν υλοποιείται ούτε το Τουρκικό Σύνταγμα που κληρονομήθηκε απ’ τη χούντα των στρατηγών της 12^ης Σεπτέμβρη. Πάνω από 100.000 απολύσεις, δεκάδες χιλιάδες προφυλακίσεις, κλείσιμο 80 καναλιών, εφημερίδων, περιοδικών κ.λπ., προφυλάκιση νόμιμων εκλεγμένων δημάρχων, απαγορεύσεις διάφορων σωματείων κ.α. είναι αποτέλεσμα του πολέμου που έχει ανοίξει ο Ερντογάν ενάντια στους αντιπάλους αλλά και το κίνημα.

Στην εξωτερική πολιτική η κατάσταση δεν είναι διαφορετική. Η Τουρκία μπαίνει όλο και περισσότερο δυναμικά στον πόλεμο που συνεχίζεται στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή. Ήδη ο τουρκικός στρατός βρίσκεται στη Συρία και το Ιράκ. Όπως δείχνουν οι πληροφορίες οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις πραγματοποιούν και επιχειρήσεις σ’ αυτές τις χώρες. Κάθε κίνηση που κάνει η Τουρκία στην περιοχή είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και αξίζει να θυμηθούμε ότι τις τελευταίες μέρες ο τουρκικός στρατός έχει σημαντικές απώλειες έπειτα από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των δυνάμεων του Ασαντ. Καταρχήν, ο στόχος της Τουρκίας είναι να προχωρήσει σε εισβολή σε Σεράμπλους και Μπασίκα. Όμως αυτό το σχέδιο δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς την έγκριση της Αμερικής και της Ρωσίας.

Η κυβέρνηση της Άγκυρας έχει έρθει αντιμέτωπη με την αμερικάνικη πολιτική σε διάφορα θέματα για τη Μέση Ανατολή και συνεχίζει να κάνει κινήσεις που στόχο έχουν την αλλαγή των ισορροπιών. Απ’ τη μία συνεργάζεται με τη Ρωσία, απ’ την άλλη ζητά απ’ το ΝΑΤΟ και την Αμερική να την υποστηρίξουν στο θέμα της ζώνης ασφαλείας και στο κουρδικό. Οι επικίνδυνες κινήσεις της Τουρκίας δεν περιορίζονται μόνο στη Συρία και το Ιράκ αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Είναι γνωστή η πολιτική που αναγγέλθηκε απ’ την Άγκυρα για το Αιγαίο, την Κύπρο και τη Συνθήκη της Λωζάννης. Η Τουρκία προσπαθεί να τεθούν προς αμφισβήτηση όλες οι διεθνείς συμφωνίες στην περιοχή και επενδύει στην αστάθεια. Η ενδεχόμενη αλλαγή των ισορροπιών με αλλαγή των συνόρων σημαίνει: πρώτον, σε μακρύ χρονικό διάστημα την αμφισβήτηση των τουρκικών συνόρων λόγω του κουρδικού ζητήματος και δεύτερον, την απαίτηση μεριδίου από το τουρκικό κεφάλαιο. Ο Ερντογάν με την τυχοδιωκτική πολιτική του προσπαθεί να προλάβει τις εξελίξεις για να βγει κερδισμένος.

Φαίνεται πως η Άγκυρα περιμένει πολλά απ’ την εκλογή του Τραμπ . Εάν τα προεκλογικά λεγόμενα του Τραμπ υλοποιηθούν ως αμερικανική εξωτερική πολιτική σημαίνει ισχυροποίηση της Τουρκίας ως «στρατηγικός σύμμαχος» της Αμερικής. Η κυβέρνηση της Άγκυρας φαίνεται πως έχει προσδοκίες προς αυτή την κατεύθυνση, να παίξει δηλ. δυνατά το χαρτί του εργολάβου των ΗΠΑ.

Βέβαια η εξωτερική πολιτική χρησιμοποιείται ταυτόχρονα για εσωτερική κατανάλωση. Καταρχήν ο Ερντογάν μπορεί να φαίνεται ισχυρός (πράγματι αυτή τη στιγμή είναι ισχυρός) όμως οι εσωτερικές και εξωτερικές εξελίξεις περιορίζουν συνεχώς τις δυνατότητες του. Ο εξωτερικός τυχοδιωκτισμός και η οικονομική κρίση που φαίνεται πως δυναμώνει όλο και περισσότερο θα οδηγήσει σε μεγαλύτερες αδυναμίες.

Το 2015 η επένδυση του ξένου κεφαλαίου στην Τουρκία ήταν μόλις 37 δις. δολάρια , όταν το 2014 ήταν 51 δις. δολάρια. Ο κατασκευαστικός τομέας ήδη βρίσκεται σε κρίση ενώ το δολάριο και το ευρώ βρίσκεται συνεχώς σε άνοδο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να οδηγήσει στην έκρηξη της φούσκας. Μέχρι πριν ένα μήνα ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του δήλωναν συνεχώς ότι η Τουρκία είναι μία «ισχυρή οικονομική χώρα» και δεν θα επηρεαστεί απ’ την κρίση. Όμως εδώ και μία εβδομάδα το οικονομικό επιτελείο της Τουρκίας πραγματοποιεί συνεχώς συνελεύσεις ενώ η κυβέρνηση δεν κρύβει την ανησυχία της. Μάλιστα, ο Ερντογάν κάλεσε τον κόσμο αντί για δολάριο να αγοράσει χρυσό. Ενώ απ’ την άλλη ο πρωθυπουργός Γιλντιρίμ κάλεσε τον κόσμο που έχει δολάρια στα χέρια του να τα καταθέσουν και να αγοράσουν λίρες. Αυτές είναι κινήσεις εντυπωσιασμού και δεν έχουν καμία σχέση με τα μέτρα που μπορούν να περιορίσουν την κρίση.

Το τουρκικό καθεστώς τις τελευταίες μέρες λέει συχνά ότι εάν χρειαστεί η Τουρκία θα διαλέξει τον άλλο πόλο της Σαγκάης. Κι αυτό είναι μία κίνηση εντυπωσιασμού. Να υπενθυμίσουμε ότι το 48,5% των εξαγωγών της Τουρκίας γίνεται προς τις χώρες της ΕΕ και μόλις το 3% προς τις χώρες της συμφωνίας της Σαγκάης. Η άνοδος του δολαρίου και του ευρώ τις τελευταίες μέρες έχει κοστίσει πάνω από 50 δις. λίρες στην τουρκική οικονομία. Αυτό σημαίνει 15 δις. δολάρια.

Φαίνεται πως τις επόμενες μέρες οι κινήσεις του Ερντογάν και της κυβέρνησής του θα είναι η αλλαγή του Συντάγματος και η αλλαγή του πολιτεύματος . Τις επόμενες μέρες θα κινηθούν οι διαδικασίες προς αυτή την κατεύθυνση με στόχο να τελειώσουν με την αλλαγή του πολιτεύματος πριν σκάσει η οικονομική κρίση και πριν βυθιστεί στο βάλτο της Συρίας .

Παρόλο που δεν είναι θέμα του κειμένου, πρέπει να τονίσουμε ότι ο ηρωικός αγώνας του κουρδικού και τουρκικού λαού, των μειονοτήτων, εργατών και εργαζομένων πολεμά και αντιστέκεται ενάντια στο καθεστώς της Άγκυρας. Αναμφισβήτητα τον καθοριστικό ρόλο θα παίξει ο λαϊκός παράγων.

Καμία κυβέρνηση και κανένα καθεστώς δεν είναι ισχυρό μπροστά στη δύναμη του λαού.

*Ο Σεϊτ Αλντογάν είναι Ανταποκριτής της ημερήσιας εφημερίδας «Evrensel»

Πηγή: iska.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ! ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ: Για τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση

Κυκλοφορεί από την Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 μπροσούρα με τίτλο "ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ: Για τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση".

Πλησιάζοντας προς τα 100χρονα της Μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης αναδημοσιεύονται, σ’ αυτή τη μικρή μπροσούρα, με απόφαση της τελευταίας (Δανία, Οχτώβρης 2016) Διεθνούς Διάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (CIPOML), δυο σχετικά άρθρα, ένα του ΛΕΝΙΝ: «Η τέταρτη επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης» και ένα του ΣΤΑΛΙΝ: «Ο διεθνιστικός χαρακτήρας της Οκτωβριανής Επανάστασης».

Διαβάστε Περισσότερα »