Ομιλία Πέτρου Τουλούδη στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη (28/12/1991)

Οι Κουκουέδες της Τασκένδης, οι χιλιάδες ανένταχτοι σύντροφοί μας, οι αγωνιστές της εθνικής αντίστασης αποχαιρετούν στην τελευταία κατοικία του τον αδιάλαχτο και αδιαφιλονίκητο ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ σ. Νίκο Ζαχαριάδη που απάνθρωπα και με τον πιο βάρβαρο τρόπο εξοντώθηκε από την χρουτσωφική ηγεσία και τους διορισμένους του ΚΚΕ Παρτσαλίδη, Κολιγιάννη, Βαφειάδη Μάρκο και την παρέα τους με τις σκηνοθετημένες κατηγορίες του χαφιέ, ύποπτου, αντισοβιετικού, διχτάτορα κλπ.

Τον διέγραψαν από το Κόμμα του που τόσο αγάπησε και πόνεσε και τον έστειλαν εξορία 17 ολόκληρα χρόνια στην παγωμένη Σιβηρία στο Σουργκούτ χωρίς δίκη και καταδίκη χωρίς δικαστική απόφαση, κάτω από αυστηρή παρακολούθηση σε εικοσιτετράωρη βάση έξω από το σπίτι του από τα όργανα της KGB, απαγορεύοντάς του κάθε επικοινωνία με τους συντρόφους του και με τα παιδιά του ακόμα.

“Το έγκλημά του” ήταν γιατί δεν συμβιβάστηκε με τον χρουτσωφισμό, γιατί υπερασπίστηκε τα ιδανικά του, τις αρχές του μαρξισμού- λενινισμού.

Ο σ. Ν. Ζαχαριάδης πέθανε όρθιος παλικαρίσια χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις στις αρχές και τα ιδανικά του.

37 ολόκληρα χρόνια με μαεστρία προσπάθησαν οι καθοδηγητές του ΚΚΕ Φλωράκης, Φαράκος, Καλούδης, Κουκούλου. ο μικρός Πατακός Τσολάκης, όπως τον αποκαλούσε ο σ. Νίκος στα γράμματά του, να αποκρύψουν από το κόμμα μας και τον λαό μας την αλήθεια για το έγκλημα που έγινε στο ΚΚΕ το 1956 στην 6η πραξικοπηματική ολομέλεια της ΚΕ με την αντιδιεθνιστική χρουτσωφική επέμβαση παραβιάζοντας κατάφορα αρχές και καταστατικό, διαγράφοντας χιλιάδες τίμιους κομμουνιστές και πρώτα απ’ όλα εσένα σ. Νίκο, διαλύοντας τις παράνομες οργανώσεις στην Ελλάδα, ρίχνοντας το ηρωικό Κουκουέ στο δεξιό οπορτουνισμό.

Η αλήθεια όμως για πάντα δεν κρύβεται, ήλθε η ώρα να θριαμβεύσει.

Η αποκατάστασή σου σύντροφε Νίκο έστω και μετά θάνατο, όπως και η ανοιχτή καταδίκη της 6ης πραξικοπηματικής Ολομέλειας του 1956 είναι πρώτιστη σημασία απαραίτητη και επιβεβλημένη, είναι η αποκατάσταση των αρχών στο ηρωικό ΚΚΕ.

Σύντροφε Κουκουέ Νίκο η παλικαριά σου, η διορατικότητά σου, η αδιαλλαξία σου και η πίστη σου στις αρχές σου θάναι το φωτεινό αστέρι στις επόμενες γενιές του Κουκουέ.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της πατρίδας μας που σε σκεπάζει.

ΠΕΤΡΟΣ ΤΟΥΛΟΥΔΗΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Ομιλία του συν. Γιάννη Καραστάθη στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη (28/12/1991)

“Επανάσταση”, Δεκέμβρης 1991 – Γενάρης 1992

Αγαπητέ μας σύντροφε Νίκο.

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ σε τούτη την πένθιμη συγκέντρωση για μια ασυνήθιστη ταφή παλιοί συνεξόριστοί σου, νέοι σύντροφοι και φίλοι του παλιού, μα πάντα νέου ΚΚΕ για να αποτείσουμε στερνό χαιρετισμό μαζί και όρκο, σε σένα τον εκλεγμένο, τον νόμιμο και αναγνωρισμένο, από το 90% των κομμουνιστών, των μαχητών του ΔΣΕ που για 42 ολόκληρα χρόνια ήσουνα ο Αρχηγός και Οδηγητής, του ενωμένου τότε, γι’ αυτό και ισχυρού ΚΚΕ.

Σύντροφοι, φίλοι αποχαιρετάμε σήμερα το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη, τον άνθρωπο που έγινε θρύλος και τραγούδι για το λαό, για όλους τους πονεμένους και βραχνάς για τους πολιτικούς του αντιπάλους σοβιετικούς και έλληνες.

Ποιος ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, που όσο βαθιά και αν τον θάψανε στην παγωμένη και αφιλόξενη Σιβηρία, όσο μελάνη και ρύπο κι αν σκόρπισαν, όσο κι αν τον διέσυραν οι φραξιονιστές, οπορτουνιστές, αντιηγετικοί, του μετά το 1956 “Κ”ΚΕ για να λησμονηθεί από τους κομμουνιστές, το λαό και να αγνοηθεί από τη νέα γενιά που δεν γνωρίζει τα πραγματικά γεγονότα, γιατί Πολιτεία και “νέα ηγεσία του ΚΚ” δεν τους τα δίδαξαν ποτέ αληθινά: Ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ θα μένει άτρωτος και πάντα ζωντανός στη συνείδησή μας για να φλογίζει τις καρδιές των αγωνιστών σαλπίζοντάς τους σε νέους αγώνες για ψωμί, εθνική ανεξαρτησία για Λαϊκή Δημοκρατία και Σοσιαλισμό. Για να θυμίζει ακόμα στους φραξιονιστές - αναθεωρητές το άγριο και στυγερό έγκλημά τους.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ιδεολόγος με σταθερές αρχές κομμουνιστής- διεθνιστής και μεγάλος έλληνας πατριώτης. “Δεν μπορεί να είσαι καλός κομμουνιστής αν πρώτα δεν είσαι καλός πατριώτης”, μας έλεγε. Κι αυτό το απόδειξε με έργα και με το πρώτο ΟΧΙ! που είπε στη Μουσολινική εισβολή στη χώρα μας με το περίφημο γράμμα του προς το λαό της Ελλάδας στις 31 Οχτώβρη 1940, το οποίο έθαψαν οι οπορτουνιστές. Θάβοντας όμως την ιστορία κόβουν τις ρίζες του ΚΚΕ με την εργατική τάξη, με το λαό. Διδάσκοντας όμως την αληθινή ιστορία, αφυπνίζονται οι λαοί κι αυτό δεν το θέλουν οι συνθηκολόγοι.

Ήταν ορκισμένος εχθρός των ιμπεριαλιστών μα και κάθε επεμβασιών. Γι’ αυτό το 1945 -1946, είπε το δεύτερο ΟΧΙ! στους αγγλο-αμερικανούς νεοκατακτητές, και οργάνωσε τη δεύτερη αντίσταση, το ΔΣΕ, ρίχνοντας το σύνθημα: “ΟΛΟΙ ΣΤ' ΑΡΜΑΤΑ, ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ!”

Με την προδοσία του Τίτο, ο συσχετισμός των δυνάμεων άλλαξε σε βάρος μας, και ο Μ. Παρτσαλίδης κ.α. πρότειναν ελιγμό... του Δημοκρατικού Στρατού προς Νότο, δηλαδή την συντριβή του. Ο Ν. Ζαχαριάδης που υπολόγιζε τη ζωή και του τελευταίου μαχητή του, σύμπτυξε ανέπαφες τις δυνάμεις του ΔΣΕ στις Λαϊκές Δημοκρατίες και τη Σοβιετική Ένωση, όπου αναπτυσσόμασταν και προετοιμαζόμασταν για τους νέους αγώνες που ωρίμαζαν και επέρχονταν.

Ο Ν. Ζαχαριάδης είναι ο κύριος εμπνευστής της ανασυγκρότησης των παράνομων κομματικών οργανώσεων στην Ελλάδα, ο δημιουργός του νόμιμου κόμματος της ΕΔΑ με την “Αυγή” και της συνεργασίας των δημοκρατικών δυνάμεων σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα: Ψωμί, δουλιά, εθνική ανεξαρτησία, όπου η “Δημοκρατική Ένωση” στις εκλογές του '56 πήρε το 55% των ψήφων του λαού και το 1958 η ΕΔΑ σημείωσε εκείνη την ανεπανάληπτη επιτυχία, βγάζοντας 79 βουλευτές. Και όλα αυτά μέσα σε 5-6 χρόνια από την ήττα του ΔΣΕ, με το Κόμμα σε βαθιά παρανομία, τις φυλακές γεμάτες από αγωνιστές και με τις δυνάμεις του ΔΣΕ στο εξωτερικό, όταν η Ισπανία και η Πορτογαλία χρειάστηκαν 40-50 χρόνια για να συνέλθουν από παρόμοιες καταστάσεις. Ήταν τότε που οι αμερικανοί δήλωναν: “Μικρός ο τόπος, πολύς ο κομμουνισμός”.

Την ανοδική αυτή πορεία του κινήματος κατάστρεψαν οι σοβιετικοί φραξιονιστές Χρουτσώφ, κ.α. μετά τη δολοφονία του Ι.Β. Στάλιν, όταν με τους υποταχτικούς τους Παρτσαλίδη, Κολιγιάννη, Βαφειάδη, Δημητρίου, Τσολάκη. κ.α. το Μάρτη του 1956, πραξικοπηματικά διέλυσαν το επαναστατικό μας ΚΚΕ και στη θέση του σκάρωσαν το σημερινό μωσαϊκό. Αυτήν τη στιγμή ο σύντροφος Ζαχαριάδης βροντοφώναξε το τρίτο ΟΧΙ!, τούτη τη φορά ενάντια στους σοβιετικούς αναθεωρητές-νεκροθάφτες του σοσιαλισμού, λέγοντάς τους: “Μην πετάτε με το βρώμικο νερό και το μωρό”. Τους οπορτουνιστές όμως δεν τους ένοιαζαν τα βαλτονέρια, μ’ αυτά έμαθαν να συνυπάρχουν. Τους ενδιέφερε, σαν τον Ηρώδη, να σκοτώσουν το μωρό, να καταστρέψουν το Κόμμα. Ήταν ο μόνος ηγέτης που αντιστάθηκε στην αναθεώρηση γενικά, στην αντιλενινιστική εισβολή στο ηρωικό μας ΚΚΕ, μα και σε άλλα αδελφά κόμματα ειδικότερα.

Ο Ν. Ζαχαριάδης πέρασε 24 χρόνια, το τρίτο μέρος της ζωής του, πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Από αυτά πέντε στην Ελλάδα, τέσσερα στο Νταχάου και δέκα επτά στη Σοβιετική Ένωση. Εδώ την 1.8.1973 συντελέστηκε το φοβερό έγκλημα από τους “κομμουνιστές με ανθρώπινο πρόσωπο” Χρουτσώφ, Μπρέζνιεφ. Κουουσίνεν. Είναι φοβερό, αυτό που δεν τόλμησαν να κάνουν οι χιτλερικοί να το πραγματοποιήσουν οι “σοβιετικοί σύντροφοι”. Η δολοφονία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και μέλους της ΕΕ της Κομμουνιστικής Διεθνούς σ. Νίκου Ζαχαριάδη θα κηλιδώνει αιώνια τη μετασταλινική ηγεσία του Κρεμλίνου και τους διορισμένους ηγέτες του “Κ”ΚΕ.

Ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδης, την 1η Αυγούστου 1973, έντεκα μόλις μήνες πριν τη μεταπολίτευση και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, είναι οι Χρουτσωφικοί, Μπρέζνιεφ, Κουουσίνεν. Μπ. Πανομαριόφ, Κοσύγκιν, Ποντγκόρνι και όλο το μετά το 1956 νέο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ. Από το “Κ”ΚΕ, οι Παρτσαλίδης, Κολιγιάννης, Βαφειάδης, Δημητρίου, Τσολάκης. κ.α.. και από την μετά του 1972 διορισμένη ηγεσία, την κρισιμότερη δηλαδή περίοδο για τη ζωή του Ν. Ζαχαριάδη είναι ο Φλωράκης, Φαράκος, Λουλές, Κουκούλου και ο τοποτηρητής του Ταπόρικοφ στο ΚΚΕ Τσολάκης.

Αυτοί οι δημαγωγοί, στο “Ριζοσπάστη” της 24.12,1991. ανακοίνωσαν ότι “εκπληρώνεται η επιθυμία του Ν. Ζαχαριάδη ν’ αναπαυθεί στην ελληνική γη”.

Τι υποκρισία στ’ αλήθεια! Αυτή άραγε ήταν η επιθυμία του Ν. Ζαχαριάδη, να τον φέρετε νεκρό στην κάσα; Λέτε ψέμματα και μάλιστα δημόσια κύριοι του “Κ”ΚΕ.

Η επιθυμία του Νίκου ήταν να επιστρέφει ζωντανός στην Ελλάδα να συνεχίσει τους αγώνες του και δω να πεθάνει. Αυτό το δήλωσε ρητά και στη συνέντευξή του το 1962, στον Ορφέα Οικονομίδη των “NEΩN”. Ο Χρουτσώφ και σεις, αντί για την Ελλάδα τον στείλατε από το Μποροβίτσι στο Σουργκούτ, πίσω από τον ήλιο. Αλλά ας πάρουμε τη δική σας άποψη σαν ειλικρινή, τότε γιατί χρειάστηκαν 18 χρόνια να εκπληρώσετε αυτή τη θέλησή του; Την απόφαση την πήρατε μόνο τότε όταν μάθατε ότι οι σύντροφοι του Ζαχαριάδη ανένταχτοι και ταγμένοι στις μαρξιστικές οργανώσεις του επαναστατικού ΚΚΕ, αποφάσισαν με δικά τους έξοδα να μεταφέρουν τη σωρό του στην πατρίδα του, που τόσο σφιχτά έκλεισε στην καρδιά του. Αν τώρα “προλάβατε” και τη φέρατε εσείς, αυτό το κάνατε όχι από αγάπη. αλλά από πολιτικό υπολογισμό. Τίποτα όμως, δεν αλλάζει τα πράγματα.

Και είναι πράγματι ιεροσυλία, τα χέρια, που έστω συμβολικά κρατούσαν την άκρη του σκοινιού και έσφιγγαν με τους καγκεμπίτες μαζί και έναν γερμανό (συμβολική σύμπτωση, Νταχάου-Σουργκούτ) τη θηλιά γύρω από το λαιμό του αρχηγού και οδηγητή του ΚΚΕ, να τολμάτε να στέκεστε δίπλα και να ρίχνετε κόκκινα γαρύφαλλα στο φέρετρό του. Τέτοια ντροπή δεν θα την αντέξει η Αττική Γη!

Σύντροφε ΝΙΚΟ, από μέρος ομάδας εξόριστων στη Σιβηρία, μα και πολλών χιλιάδων παλιών και νέων επαναστατών κομμουνιστών καταθέτω το στεφάνι και τα λουλούδια και σε διαβεβαιώνουμε, ότι οι οπορτουνιστές μπορεί να σφετερίστηκαν τον τίτλο, τα σύμβολα, το “Ριζοσπάστη”, τις παραδόσεις μας, μα ποτέ δεν θα μπορέσουν να φτιάξουν κόμμα αντάξιο του ηρωικού ΚΚΕ που εσύ ήσουνα ο φυσικός αρχηγός του. Και οι μενσεβίκοι άρπαξαν την “ΙΣΚΡΑ” από το Λένιν, όμως μ’ αυτήν μόνο έμειναν. Ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Σβερντλόφ και οι μπολσεβίκοι πραγματοποίησαν την επανάσταση του Οκτώβρη, την οποία σήμερα, από το 1956 καταστρέφουν οι “ανανεωτές”...

Έτσι και μεις ορκιζόμαστε και σου υποσχόμαστε, ότι δεν θα κλείσει αυτός ο αιώνας και το ΚΚΕ, το κόμμα που τόσο αγάπησες και έπεσες μαχόμενος γι’ αυτό, θα ξαναγεννηθεί, μαζί με έναν ΝΕΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ που πάνω στην προμετωπίδα του θα φέρει την προτομή σου και τα αθάνατα λόγια σου: “Από τη στάχτη του θα ξαναγεννηθεί το ΚΚΕ”.

Ας είναι αλαφρό το χώμα αυτού του μικρού τάφου που σκεπάζει έναν τόσο πιστό ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ, γενναίο άντρα και μεγάλο Έλληνα Πατριώτη.

Αθήνα 28 Δεκέμβρη 1991

Γιάννης Β. Καραστάθης

Μέλος της Γραμματείας του Συντονιστικού Γραφείου
της Κ.Ο. Τασκέντης ως το 1962

Διαβάστε Περισσότερα »

Αντρέι Ζντάνοφ - ένας φλογερός επαναστάτης μπολσεβίκος κομμουνιστής, επιφανής και κορυφαίος θεωρητικός του μαρξισμού

Αναδημοσίευση από εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 165 1-15 Σεπτέμβρη 2003 

Στα 55 χρόνια απ' τη δολοφονία του

Στα τέλη Αυγούστου [2003] συμπληρωθήκαν 55 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία (31.8.48) του επανάσταση κομμουνιστή μπολσεβίκου Αντρέι Ζντάνοφ, ηγετικού στελέχους του ΠΚΚ(μπ.), πιστού και αφοσιωμένου μαθητή των Λένιν-Στάλιν, κορυφαίου και επιφανούς θεωρητικού του επαναστατικού μαρξισμού.

Ο Αντρέι Α. Ζντάνοφ γεννήθηκε στις 26 Φλεβάρη 1896 στη Μαριούπολη της Ουκρανίας, μετέπειτα (από το 1948) Ζντάνοφ της Σοβιετικής Ένωσης.

Σε νεαρή ηλικία, μαθητής γυμνάσιου ακόμα, μπαίνει στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα και το Νοέμβρη του 1915 γίνεται μέλος του κόμματος των Μπολσεβίκων, από τις γραμμές του όποιου αναπτύσσει πολύπλευρη επαναστατική πολιτική και ιδεολογική δράση.

Παίρνει δραστήρια μέρος στην προετοιμασία της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, κάτω από την καθοδήγηση των Λένιν-Στάλιν ,και συμβάλλει με όλες του τις δυνάμεις και τις αξιόλογες ικανότητες του στη νικηφόρα ένοπλη πορεία και το θρίαμβο της.

Μετά τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία και την εγκαθίδρυση, μετά την συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, παίζει σοβαρό ρολό στο τσάκισμα των αντεπαναστατικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και αναπτύσσει μεγάλη δράση μέσα από την οποία αναδεικνύεται σε ένα ικανότατο κομματικό στέλεχος με καθοδηγητικά προσόντα και εξαιρετικές ικανότητες.

Εκτιμώντας την πλούσια επαναστατική του δράση και τις καθοδηγητικές του ικανότητες, το 14ο Συνέδριο (Δεκέμβρης του 1925) του Κόμματος των Μπολσεβίκων τον εκλεγεί αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ. Από το 14ο Συνέδριο το Κόμμα των Μπολσεβίκων ονομάζεται ΚΚΣΕ(Μπ.). Στο 16ο Συνέδριο (Ιούνης 1930) εκλέγεται μέλος της ΚΕ και μετά στο 17ο (Γεναρης 1934) εκλέγεται Γραμματέας της ΚΕ και αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ και μετά το 18ο Συνέδριο (Μάρτης 1939) μέλος του ΠΓ του ΚΚΣΕ. Από το 1924 έως το 1934, δέκα ολόκληρα χρόνια, καθοδηγεί ως γραμματέας την περιοχή Γκόργκι.

Μετά τη δολοφονία (1 Δεκέμβρη 1934) του Κίροφ, Γραμματέα της Οργάνωσης του Λένινγκραντ, από αντεπαναστατική τροτσκιστική συμμορία της περιοχής, η ΚΕ στέλνει τη θέση του τον Ζντάνοφ. Ανέλαβε την καθοδήγηση της Οργάνωσης του Λένινγκραντ από το Δεκέμβρη του 1934, ενώ κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου καθοδηγεί πολιτικά και την άμυνα της πόλης, συμμετέχοντας στην Επιτροπή Άμυνας ως ηγετικό της στέλεχος. Ήταν επίσης μέλος του στρατιωτικού συμβουλίου της περιοχής και μέλος του στρατιωτικού Σοβιέτ του μετώπου του Λένινγκραντ ως τον Αύγουστο του 1944, χρόνο που έγινε στρατηγός. Ταυτόχρονα, την ίδια περίοδο εργάζεται ως γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΣΕ(Μπ.).

Ο Ζντάνοφ που από το 14ο Συνέδριο ανήκει πλέον στον καθοδηγητικό πυρήνα του ΚΚΣΕ(Μπ.), με επικεφαλής τον Ιωσήφ Στάλιν, παράλληλα με την πρακτική πολιτική και οργανωτική κομματική δουλεία , ασχολείται συστηματικά με θεωρητικά ζητήματα, αναπτύσσει έντονη ιδεολογική δράση και αναδεικνύεται στα επόμενα χρόνια σε ικανότατο και φλογερό προπαγανδιστή του επαναστατικού μαρξισμού, δηλαδή του λενινισμού-σταλινισμού, και επιπλέον σε επιφανή και κορυφαίο θεωρητικό του ΚΚΣΕ(Μπ.) και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Ο Αντρέι Ζντάνοφ, πιστός μαθητής, στενός συνεργάτης και συναγωνιστής του Στάλιν. Παίρνει συνεχώς δραστήρια μέρος, για πάνω από δυο δεκαετίες, από τα μέσα της 3ης δεκαετίας του περασμένου αιώνα ως τη δολοφονία του, στην ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτικη πάλη που διεξάγει το ΚΚΣΕ(Μπ.) κατά των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών της επανάστασης -δεκαετίες που είναι από τις κρισιμότερες στην ιστορία του Κόμματος των Μπολσεβίκων και σε συνθήκες οξύτατης ταξικής πάλης σε όλα τα μέτωπα για τη συνέχιση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Αγωνίζεται μαχητικά εναντίον όλων των αντεπαναστατικών ρευμάτων και συμβάλλει αποφασιστικά στην ιδεολογικο-πολιτική συντριβή των προδοτικών τροτσκιστικών και άλλων δεξιών οπορτουνιστικών ομάδων (Ζηνοβιέφ, Καμένεφ, Μπουχάριν κλπ).

Από το 1939, παραμονές του πολέμου, με εντολή της ΚΕ, αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Τμήματος Αγκιτάτσιας και Προπαγάνδας του ΚΚΣΕ(Μπ.), αναπτύσσει έντονη θεωρητική δράση. Παράλληλα πύκνωναν οι παρεμβάσεις του σε ιδεολογικά, πολιτικά και πολιτιστικά ζητήματα με γνωστότερες εκείνες της μεταπολεμικής 3ετιας 1945-48 (λογοτεχνία, μουσική, φιλοσοφία), δράση την οποία ανέκοψε βίαια ο αιφνίδιος θάνατος-δολοφονία του, τον Αύγουστο του 1948. Σε άρθρο της «Πράβδα» με τίτλο «Κοινοί Κατάσκοποι και δολοφόνοι κάτω από την μάσκα των καθηγητών και γιατρών» διαβάζουμε: «Αυτής της συμμορίας των ανθρωπόμορφων τεράτων έπεσαν θύματα οι σύντροφοι A.Ashdanow και Α.S. Stscherbakow. Οι εγκληματίες ομολόγησαν, ότι, όταν αρρώστησε ο σύντροφος Ζντάνοφ, αυτοί παρουσίασαν ψευδή διάγνωση, αποσιώπησαν επίτηδες το υπαρκτό έμφραγμα, εφάρμοσαν μια ανεπίτρεπτη μέθοδο αντιμετώπισης αυτής της βαριάς πάθησης και με αυτόν τον τρόπο δολοφόνησαν τον σύντροφο Ζντάνοφ» («Πράβδα»,13 Γενάρη 1953, το άρθρο αναδημοσιεύτηκε στο “Die Presse der Sowjetnuion”, Nr.6, Freitag, 16.Januar 1953, Berlin, DDR).

Ο θάνατος-δολοφονια του Αντρέι Ζντάνοφ υπήρξε μεγάλη και δυσαναπλήρωτη απώλεια για ολόκληρο το κομμουνιστικό κίνημα. Στέρησε από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα έναν μεγάλο μπολσεβίκο επαναστάτη και επιφανή θεωρητικό του επαναστατικού μαρξισμού και από το ΚΚΣΕ(Μπ.) ένα ικανότατο ηγετικό στέλεχος σε μια πολύ κρίσιμη, όπως αποδείχτηκε με την πραξικοπηματική ανατροπή της δικτατορίας του Προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση από τους προδότες χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές αρχές-μέσα της δεκαετίας του '50, ιστορική περίοδο για την τύχη του σοσιαλισμού-κομμουνισμου στη Σοβιετική Ένωση, όταν το σοβιετικό Κόμμα είχε σοβαρά εξασθενίσει επειδή στον πόλεμο είχε χαθεί ό,τι καλύτερο διέθετε σε στελέχη και επαναστάτες κομμουνιστές.

Επιφανής θεωρητικός του επαναστατικού μαρξισμού και φλογερός προπαγανδιστής του

Ο Αντρέι Ζντάνοφ μελέτησε συστηματικά και σε βάθος τα τρία συστατικά μέρη του μαρξισμού, βασική προϋπόθεση, δίπλα στις ικανότητες του για να αναδειχτεί σε επιφανή μαρξιστή θεωρητικό. Αυτό του επέτρεψε να υπερασπίζεται επιχειρηματολογημένα την επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου και να αντικρούει με πειστικό τρόπο τις διαφορές αντιδραστικές αστικές και ρεβιζιονιστικές θεωρίες, τις οποίες γνώριζε εξίσου καλά και σε βάθος. Υπήρξε πάντα συνεπής και μαχητικός υπερασπιστής του επαναστατικού μαρξισμού. Ως θεωρητικός ασχολήθηκε με σειρά ζητήματα της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου (φιλοσοφία, λογοτεχνία, μουσική κλπ) και οι παρεμβάσεις του αποτελούν υπεράσπιση του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού.

Η αναφορά σε αυτές τις παρεμβάσεις δεν έχει απλά ιστορική άξια αλλά πρώτα από όλα επίκαιρη πολιτικο-ιδεολογικη σημασία, αφού ο επαναστατικός μαρξισμός, δηλαδή ο λενινισμός-σταλινισμός, είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρος και βρίσκεται πάντα, μα και σήμερα, σε οξύτατη αντιπαράθεση-πολεμική με όλα τα οπορτουνιστικά ρεύματα (αναρχισμός, τροτσκισμός κλπ.) και κυρίως με το πιο επικίνδυνο για το εργατικό κίνημα αντεπαναστατικό αστικό ρεύμα: το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό.

Αξίζει να μνημονευτούν εδώ εντελώς σύντομα, λόγω έλλειψης χώρου, οι αξιόλογες και μεγάλες ιδεολογικο-πολιτικης σημασίας παρεμβάσεις του στα πολιτικά, φιλοσοφικά, και λογοτεχνικά ζητήματα:

1. ΠΟΛΙΤΙΚΗ:

Περά από τις συνεχείς πολιτικές του παρεμβάσεις στο χώρο του ΚΚΣΕ(Μπ.) αξίζει ιδιαίτερα να σημειωθεί η σημαντική και μεγάλης ιστορικής, για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, σημασίας παρέμβαση του Αντρέι Ζντάνοφ στη σύσκεψη σειράς κομμουνιστικών κόμματων στην Πολώνια, τέλη Σεπτέμβρη του 1947, που οδήγησε στη συγκρότηση – ίδρυση του Γραφείου πληροφοριών των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κόμματων (Κομινφόρμ), το όποιο συντόνισε με επιτυχία την επαναστατική δράση των κομμουνιστικών κόμματων εναντία στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, ξεσκέπασε τον τιτοϊκό ρεβιζιονισμό και έθεσε για πρώτη φορά στην ιστορία του κομουνιστικού κινήματος με αφορμή το πισωγύρισμα της Γιουγκοσλαβίας, το ζήτημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού.

Η προδοτική χρουστσωφική κλίκα διέλυσε την Κομινφόρμ, λίγους μήνες μετά το κακόφημο αντεπαναστατικό 20ο Συνέδριο (Φλεβάρης 1956) τον Παρόλη του 1956 (στις 17 Παρόλη δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση της διάλυσης στο δημοσιογραφικό όργανο «Για σταθερή ειρήνη, για τη Λαϊκή Δημοκρατία»).

Η εισήγηση του Ζντάνοφ «Για τη Διεθνή κατάσταση» χαρακτηρίζεται από βαθιά επιστημονική μαρξιστική ανάλυση της τότε μεταπολεμικής διεθνούς κατάστασης. Καταρχήν διαπιστώνει ότι «το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησε σε ουσιαστικές αλλαγές ολόκληρη τη διεθνή κατάσταση» και ότι «η στρατιωτική συντριβή του μπλοκ των φασιστικών κρατών, το γεγονός ότι ο αντιφασιστικός απελευθερωτικός ως προς τον χαρακτήρα του πόλεμος και ο αποφασιστικός ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης στη νίκη κατά των φασιστών επιδρομέων άλλαξαν αποφασιστικά το συσχετισμό των δυνάμεων μεταξύ των δυο συστημάτων – του σοσιαλιστικού και του καπιταλιστικού-προς όφελος του σοσιαλισμού».

Ξεκινώντας από αυτή τη διαπίστωση προχώρα στην ανάλυση της διεθνούς κατάστασης και επισημαίνει τις ουσιαστικές μεταπολεμικές αλλαγές, προχωρεί και αναλύει τα αμερικανικά σχεδία για την υποδούλωση της Ευρώπης και στο τέλος προσδιορίζει τα «καθήκοντα των κομμουνιστικών κόμματων στη συσπείρωση των δημοκρατικών, αντιφασιστικών, φιλειρηνικών στοιχείων στην πάλη εναντία στα νέα πολεμικά και επιθετικά σχεδία».

Στην εισήγηση του προσδιορίζει σωστά τις ταξικές δυνάμεις σε διεθνές επίπεδο, ξεσκεπάζει τους πιο επιθετικούς ιμπεριαλιστικούς κύκλους των ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας και τα σχεδία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για την υποδούλωση της Ευρώπης , αποκαλύπτει το «δόγμα Τρούμαν» και το «σχέδιο Μάρσαλ» που αποτελούν συγκεκριμένες εκφράσεις των επεκτατικών επιδιώξεων των ΗΠΑ.

Αναφέρεται στη διαμόρφωση των δυο στρατοπέδων μετά τον πόλεμο:

1)το στρατόπεδο των ιμπεριαλιστικών, αντιδραστικών και αντιδημοκρατικών δυνάμεων και

2) το στρατόπεδο των αντιιμπεριαλιστικών και αντιφασιστικών δυνάμεων, βάση του όποιου είναι η ΕΣΣΔ και οι χώρες της νέας Δημοκρατίας.

Τέλος, τονίζει την αναγκαιότητα του « συντονισμού της δράσης όλων των πραγματικών κομμουνιστικών και εργατικών κόμματων» και υπογράμμισε ότι μόνο τα κόμματα εκείνα που «στέκονται σταθερά στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού είναι σε θέση να διεξάγουν επιτυχή αγώνα εναντία στον ιμπεριαλισμό »- θέση επίκαιρης πολίτικης σημασίας για το ρολό των χρουστωφικών του «Κ»ΚΕ και γενικά όσων ακολούθου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τον χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό (η εισήγηση είναι δημοσιευμένη στο “Informationskonferenz der Vertreter einiger Kommunistischer Parteen in Polen”,σελ.16-46,Verlag fuer Fremdsprachige Literatur, Μόσχα 1948).

2. ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ:

α) 1ο Συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων (17 Αύγουστου 1934, Μόσχα). Το συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων άνοιξε με σύντομο χαιρετισμό προς τους συμμετέχοντες ο μεγάλος επαναστάτης συγγραφέας ΜΑΞΙΜ ΓΚΟΡΓΚΙ. Ακολούθησε η παρέμβαση του Αντρέι Ζντάνοφ, ο όποιος παίρνοντας το λόγο εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.) αφού μετέφερε τον «φλογερό μπολσεβικικό χαιρετισμό» του Κόμματος στο Συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων και «σε όλους τους συγγραφείς της Σοβιετικής Ένωσης, που επικεφαλής τους βρίσκεται ο μεγάλος προλετάριος συγγραφέας Αλεξέι Μαξίμοβιτς Γκόργκι» και εξήρε το ρόλο του κομμουνιστικού Κόμματος «με τη μεγαλοφυή καθοδήγηση του μεγάλου μας αρχηγού και δασκάλου, του συντρόφου Στάλιν» αναφέρθηκε στις μεγάλες επιτυχίες μα και στις δυσκολίες οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού για να προχωρήσει στο κυρίως θέμα που ήταν η πορεία της νέας επαναστατικής λογοτεχνίας, σε αντιπαράθεση με τον ξεπεσμό, την κατάπτωση και την αποσύνθεση της αστικής λογοτεχνίας και κουλτούρας, που κυριαρχείται από την απαισιοδοξία και τον φορμαλισμό , από το σκοταδισμό, το μυστικισμό, τη θρησκοληψία και τη μαγγανεία, υπογραμμίζοντας ότι δεν υπάρχει «απολίτικη» λογοτεχνία στην «εποχή της πάλης των τάξεων», δεν «υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει λογοτεχνία που να μην είναι ταξική». Είναι γνωστό ότι και η φαινομενικά «απολίτικη» αστική λογοτεχνία, είναι πολιτική στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης.

Ύστερα ανέλυσε τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Στάλιν που ονόμασε τους συγγραφείς «μηχανικούς των ψύχων», για να υπογραμμίσει , ότι καθήκον των συγγραφέων δεν είναι να αναπαρασταίνουν απλά «την αντικειμενική πραγματικότητα», αλλά να αναπαρασταίνουν «την πραγματικότητα στην επαναστατική της ανάπτυξη» και να δημιουργούν έργα υψηλής ποιότητας. Στη συνεχεία αναφέρθηκε στη «μέθοδο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού» ως μέθοδο λογοτεχνίας και κριτικής, συμφωνά με την οποία «η αλήθεια κι ο συγκεκριμένος ιστορικός χαρακτήρας της καλλιτεχνικής αναπαράστασης πρέπει να ενώνονται με την προσπάθεια της ιδεολογικής μεταμόρφωσης και της διαπαιδαγώγησης των εργαζομένων στο πνεύμα του σοσιαλισμού», που εμπεριέχει ως συστατικό της μέρος και τον «επαναστατικό ρομαντισμό», που ένας ρομαντισμός νέου τύπου δεν έχει καμία σχέση με τον παλιό ρομαντισμό.

Στο Συνέδριο έγιναν δεκάδες εισηγήσεις και πολλές συζητήσεις για τα ζητήματα της λογοτεχνίας και της τεχνητοί. Οι κατευθύνσεις αυτού του συνέδριου έπαιξαν αποφασιστικό ρολό, δίνοντας σωστό επαναστατικό προσανατολισμό και μεγάλη ώθηση στην ανάπτυξη της επαναστατικής λογοτεχνίας όχι μονό στη Σοβιετική Ένωση μα και σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Μετά το ’56 την χρουστσό-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικη περίοδο -εποχή τη καπιταλιστικής παλινόρθωσης- ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός παραποιήθηκε και εγκαταλείφτηκε και η σοβιετική λογοτεχνία κυριαρχήθηκε από το φορμαλισμό και «μπολιάστηκε» με όλα τα κυρίαρχα ρεύματα της αστικής λογοτεχνίας της παρακμής των καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών χώρων.

Το συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων (παρόντες 377 αντιπρόσωποι με πλήρες δικαίωμα ψήφου και 222 με συμβουλευτική ψήφο)_ στο όποιο συμμετείχαν και πολλοί επαναστάτες συγγραφείς από καπιταλιστικές χώρες ,μεταξύ των όποιων οι Κώστας Βάρναλης- Δημήτρης Γληνός από τη χωρά μας, συνήλθε στη Μόσχα από τις 17.8.1934 έως 1.9.1934 και έγιναν σε αυτό 26 συνεδριάσεις.

Τέλος, το συνέδριο έκλεισε ο ΜΑΞΙΜ ΓΚΟΡΓΚΙ που συνόψισε με επιγραμματικό τρόπο τα αποτελέσματα των συζητήσεων και χαρακτήρισε το 1ο συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων «νίκη του μπολσεβικισμού» (H.J.Schmitt- G.Schramm (Hrg): “Sozialistische Realismuskonzeptionen”, σελ 441, “ Suhrkamp Verlag”, Frankfurt am Main 1974).

β) Λογοτεχνικά περιοδικά «ΖΒΕΖΝΤΑ» και «ΛΕΝΙΝΓΚΡΑΝΤ»(1946): Μετα τον πόλεμο, στα πλαίσια της ταξικής πάλης που διεξάγει το ΚΚΣΕ(μπ.) στο ιδεολογικό μέτωπο παρεμβαίνει εκ νέου ο Α. Ζντάνοφ ασκώντας κριτική στα παραπάνω περιοδικά και στα «έργα» των Ζοσττσενκο και της ποιήτριας Α. Αχματοβα. Άσκησε έντονη κριτική στα «έργα» αυτών των αστών , αποκάλυψε και καταδίκασε το αντιδραστικό περιεχόμενο τους.

Επισήμανε ότι πρόδρομος τους είναι ο Ε.Τ.Α.Χοφμαν «ένας από τους ιδρυτές της παρακμής και του αριστοκρατικού μυστικισμού των σαλονιών» (ο Ernst Theodor Amadeus Hoffmann(1776-1822) ανήκει στον όψιμο γερμανικό ρομαντισμό, αντιδραστικό ρεύμα στο χώρο της λογοτεχνίας).

Υπογραμμίζει τη λενινιστική αρχή ότι «η λογοτεχνία δεν μπορεί να είναι απολιτική, ότι δεν μπορεί να εκπροσωπεί «μια τέχνη για την τέχνη » μα ότι έχει να παίξει βασικό πρωτοποριακό ρολό στην κοινωνική ζωή» από την οποία απορρέει η γενική «αρχή για την δογματικότητα στη λογοτεχνία».

Επισήμανε επίσης ότι «τελευταία εμφανιστήκαν μεγάλα ρήγματα και χοντρές ελλείψεις στο ιδεολογικό μέτωπο», υπενθυμίζοντας εκείνες τις ελλείψεις και τα λάθη στον τομέα της λογοτεχνίας, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ο σοβιετικός συγγραφέας υπογράμμιζε ο Αντρέι Ζντάνοφ, πρέπει «με οδηγό τη μέθοδο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, και μελετώντας ευσυνείδητα και προσέχτηκα την πραγματικότητα μας, προσπαθώντας να εμβαθύνει πιο βαθιά στη φύση του προτσές της εξέλιξης μας, πρέπει να διαπαιδαγωγεί το λαό και να τον οπλίζει ιδεολογικά» (Α. Ζντάνοφ, «Για τη λογοτεχνία» εκδοτικό "Νέα Ελλάδα", Μόρτης 1952).

3. ΜΟΥΣΙΚΗ:

Στα μέσα Γενάρη 1948 έγινε στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΣΕ(Μπ.) συνδιάσκεψη μουσικών στην οποία συμμετείχαν πάνω από 70 σύνθετες, διευθυντές ορχήστρας, μουσικοί κριτικοί και καθοδηγητές μουσικής».

Σε αυτήν παρενέβη εκ μέρους της ΚΕ του Κόμματος ο Α. Ζντάνοφ, με εισήγησή του, στην οποία εξέτασε τα προβλήματα ανάπτυξης της σοβιετικής μουσικής. Χωρίς να αρνηθεί τις επιτυχίες της διαπίστωσε ότι «δεν υπάρχει η παραμικρή αισθητή πρόοδος» για να επισημάνει ότι «το βασικό ζήτημα είναι ο προσανατολισμός της σοβιετικής μουσικής», αφού στη σοβιετική μουσικής υπάρχουν δυο τάσεις: «η μια τάση εκπροσωπεί… μια υγιή προοδευτική βάση, που στηρίζεται στην αναγνώριση του τεράστιου ρόλου που παίζει η κλασική κληρονομία και ιδιαίτερα οι παραδόσεις της ρώσικης μουσικής σχολής, στηρίζεται στο συνταίριασμα του υψηλού ιδεολογικού περιεχομένου της ρεαλιστικής αλήθειας, των βαθιών οργανικών δεσμών με τον λαό, της μουσικής δημιουργίας του τραγουδιού της μεγάλης επαγγελματικής μαστοριάς. Η δεύτερη τάση εκφράζει ένα φορμαλισμό ξένο προς τη σοβιετική τέχνη, παραπετά την κλασική κληρονομία κάτω από το πρόσχημα μιας ψεύτικης προσπάθειας νεωτερισμού, παραπετά το λαϊκό χαρακτήρα της μουσικής, αρνείται να υπηρετήσει το λαό, κι όλα αυτά για χάρη των στενών ατομικών συγκινήσεων ενός μικρού κύκλου εκλεκτών εστέτ».

Στη συνεχεία αναφέρθηκε στο «ζήτημα των σχέσεων της εθνικής μουσικής με την ξένη μουσική», τονίζοντας την αναγκαιότητα εθνικής «μουσικής κουλτούρας υψηλή αναπτυγμένης» για να καταλήξει: «ο διεθνισμός στη μουσική, ο σεβασμός του έργου των άλλων λαών αναπτύσσεται στη βάση του πλουτισμού και της ανάπτυξης της εθνικής μουσικής τέχνης, πάνω σε μια τέτοια άνθιση που να έχει να μοιράσει κάτι με τους άλλους λαούς, και όχι πάνω στην τυφλή μίμηση ξένων προτύπων και στο σβήσιμο των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του εθνικού χαρακτήρα στη μουσική».

Τέλος, αναφέρθηκε στα καθήκοντα των σοβιετικών συνθέτων: «οι σοβιετικοί σύνθετες έχουν δυο καθήκοντα εξαιρετικά υπεύθυνα. Το κυριότερο καθήκον είναι να αναπτύξουν και να τελειοποιήσουν τη μουσική. Το άλλο είναι να υπερασπίσουν τη σοβιετική μουσική από την παρείσφρηση στοιχείων της αστικής παρακμής. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ΕΣΣΔ είναι τώρα ο αυθεντικός θεματοφύλακας της παγκόσμιας μουσικής κουλτούρας, το ίδιο όπως σε όλους τους άλλους τομή είναι το φρούριο του πολύτιμου και της ανθρώπινης κουλτούρας εναντία στην παρακμή της αστικής τάξης και την αποσύνθεση της κουλτούρας. Ήταν ενδεχόμενο οι αστικές επιρροές που έρχονται από την άλλη μεριά των συνόρων μας να βρίσκουν απήχηση στα καπιταλιστικά υπολείμματα μέσα στη συνείδηση ορισμένων εκπρόσωπων της σοβιετικής διανόησης. Τα υπολείμματα αυτά εκφράζονται στην τρελή επιπολαιότητα που τους δέρνει να θέλουν να ανταλλάζουν τους θησαυρούς της σοβιετικής μουσικής με τα αθλία κουρέλια της σύγχρονης αστικής τέχνης…Εμείς, οι μπολσεβίκοι δεν απορρίπτουμε την κληρονομία του πολιτισμού. Αντίθετα, αφομοιώνουμε με κριτικό πνεύμα την κληρονομία όλων των λαών, όλων των εποχών, για να πάρουμε ότι μπορεί να εμπνεύσει στους εργαζόμενους της σοβιετικής κοινωνίας μεγάλες πράξεις στο πεδίο της δουλειάς, της επιστήμης και της κουλτούρας» (Αντρέι Ζντάνοφ: «Για τη μουσική», εκδοτικό «Νέα Ελλάδα» , Μάρτης 1952).

Διαβάστε Περισσότερα »

ΑντιΝΑΤΟϊκή διαδήλωση σε Άκτιο-Πρέβεζα (22/5/2016) [ΦΩΤΟ]

Στις 22 Μάη 2016 πραγματοποιήθηκε αντιπολεμική-αντιΝΑΤΟϊκή διαδήλωση στο Άκτιο μπροστά στην πύλη της ΝΑΤΟϊκής βάσης. Την διαδήλωση οργάνωσε η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης για τους Πρόσφυγες φοιτητικοί σύλλογοι και άλλοι μαζικοί φορείς. Ακολούθησε πορεία στην πόλη της Πρέβεζας. Στη συγκέντρωση και στην πορεία συμμετείχαν μέλη της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 τα οποία μοίρασαν αντιπολεμική προκήρυξη.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΤΑΛΙΝ (1907-1943)

Σε μια συζήτηση που είχε ο Ζούκωφ με τον Στάλιν στις 08.03.1945 στο Κρεμλίνο, τον ρώτησε: «Σύντροφε Στάλιν από καιρό ήθελα να μάθω για το γιο σας τον Γιάκωβο, δε έχετε καμιά είδηση για την τύχη του; Και ύστερα από αρκετή σιωπή ο Στάλιν με πνιγμένη φωνή απάντησε: Δεν θα ξεφύγει την αιχμαλωσία ο Γιάκωβ. Θα τον σκοτώσουν οι φονιάδες. Τον κρατάνε απομονωμένο για ν' αποκηρύξει την Πατρίδα του. Όχι! Ο Γιάκωβ θα προτιμήσει οποιοδήποτε θάνατο από την προδοσία. Υπέφερε πολύ εκείνη τη μέρα και ούτε που άγγιξε το φαγητό του».

Οι Γερμανοί, μέσον του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού, ενεργούσαν να ανταλλάξουν τον Γιάκωβ (που πιάστηκε αιχμάλωτος σε αφασία,το πιθανότερο είναι ότι το απήγαγαν γερμανοί με τη βοήθεια ρώσων πραχτόρων) με έναν γερμανό Στρατάρχη.

Ο καθένας θα περίμενε πως ο Στάλιν θα δέχονταν την ιδανική «προσφορά». Και εδώ φάνηκε για άλλη μια φορά, σ' όλη της την έκταση η ανωτερότητα του Στάλιν σαν αρχηγού και ηγέτη που στάθηκε πάνω από την ιδιότητα του Πατέρα και τον ανέβασε ακόμα πιο ψηλά στη συνείδηση του στρατού μα και του λαού.

Απαντώντας ο Στάλιν είπε: «Εγώ δεν ανταλλάσσω στρατάρχη με στρατιώτη». Και οι γερμανοί τον εκτέλεσαν. Ποιος από τους αστούς ή τους ρεβιζιονιστές ηγέτες δεν θα εκμεταλλεύονταν μια τέτοια ευκαιρία για να σώσει το παιδί του; Ποιος δικτάτορας και ποιος πρωθυπουργός ως τώρα εκτός από τους πραγματικούς έστειλε τα παιδιά του στην πρώτη γραμμή;

ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΚΑΡΑΣΤΑΘΗΣ: «Ενάντια στην αντισταλινική-αντικομμουνιστική υστερία» (Αθήνα 1993), σελ. 254-255.

Διαβάστε Περισσότερα »

Προκήρυξη: Ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο [pdf]

Προκήρυξη (5/2016): Ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο by Εφημερίδα Ανασύνταξη

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ / Ένταση της πάλης κατά του Ρατσισμού-Εθνικισμού-Φασισμού-Ναζι-φασισμού / Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες-μετανάστες / ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ, έξω το ΝΑΤΟ απ’ το Αιγαίο / Έξω όλες οι στρατιωτικές βάσεις

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Ένταση της πάλης κατά του Ρατσισμού-Εθνικισμού-Φασισμού-Ναζι-φασισμού

Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες-μετανάστες

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ, έξω το ΝΑΤΟ απ’ το Αιγαίο

Έξω όλες οι στρατιωτικές βάσεις

Η «Συντονιστική Επιτροπή της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO)» στη « Διακήρυξη της Πρωτομαγιάς 2016» σημειώνει ορθά: «Οι ιμπεριαλιστικές και καπιταλιστικές δυνάμεις βαδίζουν προς τον πόλεμο, ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαών. Επανεξοπλίζονται, γίνονται ποιο επιθετικές με σκοπό να επιβάλουν την εκμετάλλευση και την κυριαρχία τους.

Ως αποτέλεσμα της οικονομικής καταστροφής και των ληστρικών πολέμων, βρίσκεται σε εξέλιξη μαζική μετανάστευση από τις φτωχές και καταπιεσμένες χώρες προς τις πλουσιότερες και κυρίαρχες, οι οποίες κλείνουν τα σύνορα.

Την ίδια στιγμή, ο ιμπεριαλισμός με τους πολέμους του και τις στρατιωτικές του εισβολές γεννά την αντιδραστική και φασιστική τρομοκρατία που χρησιμεύει για την επαναχάραξη του χάρτη ολόκληρων περιοχών και για να κρατούν τις μάζες στο σκοταδισμό», και καλεί την εργατική τάξη και τους λαούς να δυναμώσουν «την ενότητα και την ταξική αλληλεγγύη, δημιουργώντας μέσα στον κοινό αγώνα το ενιαίο μέτωπο όλων των εργαζομένων ενάντια στην επιθετικότητα του κεφαλαίου και την πολιτική αντίδραση, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την φασιστική τρομοκρατία!»

Οι στρατιωτικές επεμβάσεις και οι πόλεμοι των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσίας, κλπ.) – πόλεμοι για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής , την εκμετάλλευση, τον έλεγχο και την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών άλλων χωρών (πετρέλαιο, αέριο, κλπ.) – κυρίως στην Εγγύς και Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική (αλλά και σ’ ολόκληρη την αφρικανική Ήπειρο), και αλλού, οδήγησαν στη διάλυση και κατάληψη κρατών (πρώην Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, κλπ.), σε μεγάλη αιματοχυσία, τεράστιες καταστροφές, σε μια χωρίς προηγούμενο φασιστική-ιμπεριαλιστική τρομοκρατία και σε ξεκλήρισμα και ξεσπίτωμα πολλών εκατομμυρίων που κατακλύζουν τις πλουσιότερες καπιταλιστικές χώρες αλλά και την Ελλάδα με τα τεράστια γνωστά προβλήματά της.

Η ιμπεριαλιστική ΕΕ στην οποία σημειώνεται διαρκώς άνοδος των εθνικιστικών, ρατσιστικών, φασιστικών και Ναζι-φασιστικών δυνάμεων «υποδέχεται» τους πρόσφυγες-μετανάστες με κλειστά σύνορα, συρματοπλέγματα και τείχη.

Άνοδος των εθνικιστικών, ρατσιστικών, φασιστικών και Ναζι-φασιστικών δυνάμεων έχει σημειωθεί και στη χώρα μας, ενώ σ’ όλα τα κόμματα της Βουλής, πέραν των δολοφόνων του ήρωα του λαού μας, ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ, της εγκληματικής συμμορίας της Ναζι-φασιστικής «Χρυσής Αυγής», μεγαλοαστικά και ρεφορμιστικά («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) κάνουν αισθητή την ισχυρή παρουσία τους ο εθνικισμός-ρατσισμός (Λ.Κανέλη παρουσιάζει με Σαμαρά κλπ. ναζι-φασιστικό βιβλίο του Μπαλτάκου το Δεκέμβρη του 2006, «Εφ.Συν» 25-26.05.2013, σελ.13, φιλο-«χρυσαυγήτικη» στάση των Ρ.Μακρή-Ζ.Κωνσταντοπούλου, φωτογρ. Μακρή-Μπαλτάκου, Λαφαζάνη-Μπαλτάκου, κλπ. βλ. διαδίκτυο). Χαρακτηριστική ήταν η στάση απέναντι στο Νομοσχέδιο για την «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ», το οποίο ψηφίστηκε ΜΟΝΟ απ’ τους ρεφορμιστές του ΣΥΡΙΖΑ και απ’ τα μεγαλοαστικά ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ και το Ζουράρη των ΑΝΕΛ («Ρ» 8/7/2015, σελ. 14). Καταψήφισαν το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ (με ισχυροποιημένη τελευταία τη Ναζι-φασιστική του πτέρυγα), οι ακραίοι εθνικιστές-ρατσιστές των ΑΝΕΛ και οι Ναζι-φασίστες της «Χρυσής Αυγής» - όλοι τους ακραίοι ρατσιστές με τους οποίους συμπαρατάχθηκαν και οι βουλευτές του ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ, δηλώνοντας «παρών» δηλ. ΔΕΝ το ψήφισαν (αφού είναι πασίγνωστο ότι με την απάτη του «παρών»(!) δεν ψηφίζονται Νομοσχέδια). Είναι βέβαια η δεύτερη φορά που οι βουλευτές του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ εκδηλώνουν στην πράξη τον εθνικισμό-ρατσισμό τους, αφού ΔΕΝ είχαν ψηφίσει ούτε το Νομοσχέδιο Ραγκούση για το «μεταναστευτικό». Και τότε είχαν δηλώσει «παρών» (είχε ψηφιστεί μόνο απ’ τους βουλευτές των ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, «Ρ» 11/3/2010), επειδή αυτό κατά την ηγεσία του «Κ»ΚΕ, δημιουργούσε τάχα «θέμα μειονότητας και για τους μετανάστες» («Ρ» 9/2/2010, σελ. 15), ή αλλιώς εξαιτίας του κινδύνου «δημιουργίας και ανακίνησης μειονοτικών και εθνικιστικών ζητημάτων μέχρι και την αλλαγή συνόρων» («Ρ»7/3/2010, σελ. 7).

Στη σημερινή κρίσιμη περίοδο που περνάει ο τόπος επιβάλλεται ένταση της πάλης κατά των παραπάνω αντιδραστικών ρευμάτων σε συνδυασμό με την πάλη κατά του πολέμου και του ιμπεριαλισμού, ξεσκεπάζοντας και καταπολεμώντας τη φιλο-ιμπεριαλιστική στάση ΟΛΩΝ των αστικών κομμάτων (φασιστικών, μεγαλοαστικών και ρεφορμιστικών).

***

Οι σημερινοί ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι επιβεβαιώνουν εκ νέου την ορθότητα της λενινιστικής-σταλινικής θέσης για το αναπόφευκτο των πολέμων όσο υπάρχει καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός και διαψεύδουν τους εκπροσώπους της διεθνούς και ντόπιας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας («Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, κλπ.) που τη θεωρούν «ξεπερασμένη»(!) και την απορρίπτουν (20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, 1956, σελ. 27-39). Σ’ αντίθεση με τους χρουστσοφικούς  ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες, ο Λένιν υπογραμμίζει ότι ο πόλεμος δε βρίσκεται σε αντίθεση με τις βάσεις της ατομικής Ιδιοκτησίας, αλλά απεναντίας «είναι το άμεσο και αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτών των βάσεων» (ΛΕΝΙΝ). Ακριβώς γι’ αυτό ο ΣΤΑΛΙΝ ορθότατα υπογραμμίζει: «για να εξαλειφθεί το αναπόφευκτο των πολέμων πρέπει να εκμηδενιστεί ο ιμπεριαλισμός» (ΣΤΑΛΙΝ).

ΜΑΗΣ 2016

Διαβάστε Περισσότερα »

Η μεταβατική περίοδος απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό και οι τροτσκιστο-χρουστσοφικές διαστρεβλώσεις της

M' αφορμή την ομιλία της Α. Παπαρήγα σε εκδήλωση (11.12.2002) της "Νομαρχιακής Οργάνωσης της Σπουδάζουσας της ΚΝΕ Ιωαννίνων" με θέμα "Η επικαιρότητα του σοσιαλισμού και η προσφορά του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε" ("Ρ" 29.12.2002) - μνημείο ασυναρτησιών και σοσιαλδημοκρατικών χρουστσοφικών απόψεων - η εφημερίδα "ΠΡΙΝ" (5.1.2003) του τροτσκιστο-χρουστσοφικού ΝΑΡ σχολιάζοντας την ομιλία της ισχυρίζεται, ανάμεσα στ' άλλα, ότι οι κλασικοί "ξεχώριζαν τη μεταβατική κοινωνία από το σοσιαλισμό, πρώτη και ατελή φάση του κομμουνισμού"(!) - απόψεις που συνδέονται άμεσα με τα προβλήματα της ιστορικής οριοθέτησης της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, τη διάρκεια ύπαρξης της διχτατορίας του προλεταριάτου και τις δυο φάσεις της κομμουνιστικής κοινωνίας, απ' τη σωστή ή μη λύση των οποίων εξαρτώνται μια σειρά βασικές θέσεις της θεωρίας και της πρακτικής του επιστημονικού κομμουνισμού, η εφαρμογή των οποίων καθορίζει αν θα διατηρηθεί και στερεωθεί η διχτατορία του προλεταριάτου σε μια σοσιαλιστική χώρα και αν θα προχωρήσει η επανάσταση στην κατεύθυνση της οικοδόμησης της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας ή θα βαδίσει αυτή η χώρα στον αντεπαναστατικό δρόμο της εξάλειψης του σοσιαλισμού και της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού (όπως συνέβηκε με τη Σοβιετική Ένωση της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου). Λίγες μέρες αργότερα ο Κ. Κάππος σ' ένα σημείωμα του στον "Ριζοσπάστη" (11.2.2003) ισχυρίζεται ότι στο "Πρόγραμμα της Γκότα" ο Μαρξ "επαναβεβαίωσε την αναγκαιότητα για μεταβατική περίοδο ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό"!!! Την ίδια χρουστσοφική άποψη έχει, ως γνωστό, και το σοσιαλδημοκρατικό "Κ"ΚΕ.

Τέλος σ' ένα "Κείμενο Εργασίας" (46 σελίδων) της οπορτουνιστικής ομάδας Μπατίκα με τίτλο "Τα αίτια της αποτυχίας της πρώτης προσπάθειας οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού" (χωρίς ημερομηνία έκδοσης) του περασμένου χρόνου γίνεται λόγος, ανάμεσα στ' άλλα, και για "μεταβατική περίοδο", "μεταβατική κοινωνία", κλπ., κλπ. Συγκεκριμένα σ' αυτό το κείμενο - πέρα απ' τους γελοίους αναπόδεικτους ισχυρισμούς ότι οι απόψεις του Στάλιν της περιόδου του '35 αποτελούν τάχα "αναβίωση και επανέκδοση της καουτσκικής αντίληψης περί σοσιαλισμού"(!) που προδίδει χονδροειδή άγνοια του μαρξισμού και των μαρξιστικών απόψεων του Στάλιν αλλά και εκείνων του αποστάτη Κάουτσκι - σημειώνεται ότι "ανάμεσα στην καπιταλιστική και τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία υπάρχει μια ολόκληρη μεταβατική περίοδος (σελ. 18) και αφού παρατίθεται το γνωστό απόσπασμα του Μαρξ από το "Πρόγραμμα της Γκότα" για τη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό σημειώνεται ακόμα ότι "αυτή η περίοδος και η αντίστοιχη της πολιτική εξουσία είναι αναγκαία για να ανοίξει ο δρόμος προς το σοσιαλισμό-κομμουνισμό" (σελ. 18), πως "η μεταβατική περίοδος λοιπόν δεν ταυτίζεται με το σοσιαλισμό" (σελ 19), πως "ο σοσιαλισμός δεν είναι μεταβατική περίοδος απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό" (σελ. 21). (Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τις περί "μεταβατικής κοινωνίας", "γραφειοκρατίας", κλπ. τροτσκιστικές απόψεις ούτε με το περιεχόμενο που δίνει στο "σοσιαλισμό" της η δεξιά οπορτουνιστική ομάδα Μπατίκα, όπως π.χ. τα μυθεύματα περί "εξαφάνισης" των τάξεων, "κατάργησης" των "εμπορευματοχρηματικών σχέσεων", "απονέκρωσης του κράτους", κλπ. στο σοσιαλισμό(!), δηλ. στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας).

Κατ' αρχήν και πριν προχωρήσουμε στο θέμα της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, είναι αναγκαίο να επισημανθεί πως οι παραπάνω δεξιές οπορτουνιστικές αντισταλινικές τροτσκίζουσες ομάδες και Οργανώσεις, μαζί και το χρουστσοφικό "Κ"ΚΕ, έχουν, ανάμεσα στ' άλλα, κοινή στάση και θέσεις απέναντι στη χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση και την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση: πρώτο, όλοι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές απ' το "Κ"ΚΕ ως το ΝΑΡ και τους τροτσκιστές χαιρέτισαν με ενθουσιασμό και υπεράσπισαν τη, μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν, χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση, που οδήγησε στην ανατροπή της διχτατορίας του προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση και συνάμα αποτέλεσε την απαρχή της εξάλειψης του σοσιαλισμού και της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού σ' αυτή τη χώρα, δεύτερο, επικρότησαν και υπεράσπισαν όλες τις καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεις της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ που εξάλειψαν τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, τρίτο, ισχυρίζονται ότι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού δεν διακόπηκε στη Σοβιετική Ένωση αρχές-μέσα της δεκαετίας του '50 απ' τη χρουστσοφική αντεπανάσταση αλλά συνεχίστηκε ως το 1990 με την οικοδόμηση του διαβόητου "ανεπτυγμένου ή υπαρκτού σοσιαλισμού" (διάβαζε: παλινορθωμένου υπαρκτού καπιταλισμού). Ας σημειώσουμε με την ευκαιρία ότι οι επαναστάτες μαρξιστές, δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές ήταν εκείνοι που έθεσαν για πρώτη φορά το ζήτημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, μετά τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, στη Σοβιετική Ένωση, θέση η οποία επιβεβαιώθηκε από τη μετέπειτα πορεία αυτής της χώρας.

Την τελευταία δεκαετία ορισμένοι απ' αυτούς βγαίνουν σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή ή ακριβέστερα σαστισμένοι μετά τη γκορμπατσοφική "καταιγίδα", δηλ. το ανοιχτό πλέον πέρασμα στον κλασικό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοκτησίας και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και αρχίζουν να "προβληματίζονται" ποικιλοτρόπως. Αδυνατώντας όμως να αναλύσουν τις σχέσεις παραγωγής, γενικά τη βάση και το εποικοδόμημα της κοινωνίας στη Σοβιετική Ένωση των Λένιν-Στάλιν και κατά συνέπεια να προσδιορίσουν το χαρακτήρα της τότε σοβιετικής κοινωνίας προσφέρουν-σερβίρουν ως "μαρξιστικές-λενινιστικές"(!) γνωστές μπαγιάτικες και ξαναζεσταμένες "θεωρητικές" σούπες χρουστσο- τροτσκιστο- σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης.

Και τώρα στο ζήτημα της ιστορικής οριοθέτησης της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, που κατέχει σπουδαία θέση στη θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού (ανάλογα με τον τρόπο οριοθέτηση της διαχωρίζονται, ανάμεσα στ' άλλα, οι επαναστάτες μαρξιστές κομμουνιστές απ' τους οπορτουνιστές όλων των αποχρώσεων).

Είναι γνωστό ότι η μαρξιστική θεωρία της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό διαστρεβλώθηκε και απορρίφθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος της περιόδου ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ απ' τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές στο 22ο Συνέδριο (1961) και μάλιστα με δυο συγκεκριμένους στόχους, όπως θα φανεί παρακάτω:

πρώτο, για να απορριφθεί η αναγκαιότητα ύπαρξης της διχτατορίας του προλεταριάτου ως τον κομμουνισμό και "δικαιολογηθεί" θεωρητικά η αντικατάσταση της απ' το λεγόμενο "κράτος όλου του λαού" (= "η διχτατορία της αστικής τάξης" (G.Thomson), ακριβέστερα της νέας τότε υπό διαμόρφωση αστικής τάξης) ή όπως αναφέρεται "ανάπτυξη του κράτους της δικτατορίας του προλεταριάτου σε παλλαϊκό κράτος" ("το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 205, Αθήνα 1961),

δεύτερο, για να δικαιολογηθεί- παρουσιαστεί ο λεγόμενος "ανεπτυγμένος σοσιαλισμός" (=παλινορθωμένος καπιταλισμός) της χρουστσο-μπρεζνιεφικής περιόδου ως "ένας νέος, αυτόνομος τρόπος παραγωγής" ("Προβλήματα Οικονομίας", Νο 5/ 1975, σελ. 27). Όμως, σύμφωνα με τους Μαρξ- Ένγκελς- Λένιν- Στάλιν, ο σοσιαλισμός δεν είναι ένας "ξεχωριστός", "ένας αυτόνομος τρόπος παραγωγής", όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, αλλά η πρώτη φάση ενός και του ίδιου οικονομικοκοινωνικού σχηματισμού: του κομμουνιστικού οικονομικο-κοινωνικού σχηματισμού,

τρίτο, για να συγκαλυφθεί το αντεπαναστατικό πισωδρομικό προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση.

Αναζητώντας στους κλασικούς κάποια αναφορά σ' αυτό το θέμα οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές για να "τεκμηριώσουν" την αντιμαρξιστική άποψη τους κατάφεραν να "βρουν" ένα και μόνο απόσπασμα στο Λένιν, που προφανώς, όπως θα δούμε, το διαστρεβλώνουν. Στην Εισήγηση του 22ου Συνεδρίου αναφέρουν: "ο Β. Ι. Λένιν μας διδάσκει πως η δικτατορία είναι αναγκαία στην εργατική τάξη για να δημιουργήσει τη σοσιαλιστική κοινωνία, για να καταργήσει κάθε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. "Ο σκοπός αυτός, εξηγεί ο Β.Ι. Λένιν, είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί αμέσως, γιατί απαιτεί αρκετά μακρόχρονη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, και γιατί η αναδιοργάνωση της παραγωγής είναι πράγμα δύσκολο, και γιατί χρειάζεται καιρός για τις ριζικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της ζωής, και γιατί η τεράστια δύναμη της συνήθειας στη μικροαστική και την αστική νοοτροπία άσκησης της οικονομίας μπορεί να υπερνικηθεί μόνο με μακρόχρονο, σκληρό αγώνα. Γι' αυτό ο Μαρξ μιλάει για ολόκληρη περίοδο της διχτατορίας του προλεταριάτου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό" (¶παντα, τομ.29, σελ. 377). Επομένως, σύμφωνα με τον Μαρξ και τον Λένιν, το κράτος της διχτατορίας του προλεταριάτου είναι το κράτος της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό.

Όταν ο σοσιαλισμός νίκησε στη χώρα μας απόλυτα και οριστικά και μπήκαμε στην περίοδο της πλατιάς οικοδόμησης του κομμουνισμού, είναι φυσικό να εξαφανίστηκαν οι προϋποθέσεις που είχαν προκαλέσει την ανάγκη της δικτατορίας του προλεταριάτου και τα εσωτερικά της προβλήματα λύθηκαν... Για την οικοδόμηση του κομμουνισμού δε χρειάζεται πια η δικτατορία του προλεταριάτου" ("Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ", σελ. 206-207, Αθήνα 1961)!!!

Πρόκειται για μια χονδροειδή και εντελώς εξόφθαλμη διαστρέβλωση-απάτη των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών που η αποκάλυψη της δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία.

Ανατρέχοντας στο έργο του Λένιν και συγκεκριμένα στο "Χαιρετισμό προς τους Ούγγρους εργάτες" (27.4.1919) απ' όπου είναι παρμένο το παραπάνω απόσπασμα και διαβάζοντας ολόκληρο το κείμενο διαπιστώνει κανείς εύκολα τη διαστρέβλωση του Λένιν εκ μέρους των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών επειδή:

πρώτο, όταν ο Λένιν στο απόσπασμα αυτό μιλάει για "σοσιαλισμό" είναι φανερό πως δεν εννοεί την πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας αλλά τη δεύτερη, δηλ. την αταξική κομμουνιστική κοινωνία αφού κάνει λόγο για "δημιουργία του σοσιαλισμού και εξάλειψη του χωρισμού της κοινωνίας σε τάξεις" (ΛΕΝΙΝ, τομ. 38, σελ. 384-388, 5η έκδοση, Αθήνα) (η εξάλειψη του χωρισμού της κοινωνίας σε τάξεις δεν πραγματοποιείται στο σοσιαλισμό αλλά στον κομμουνισμό), και επομένως

δεύτερο, όταν γράφει για "περίοδο μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό" εννοεί τη μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, και, επιπλέον,

τρίτο, παραπέμπει με τη σημείωση (Νο 87) στο έργο του Μαρξ "Κριτική του Προγράμματος της Γκότα" (σελ. 480, του ίδιου τόμου) όπου ο Μαρξ στο περίφημο και πολυδιαστρεβλωμένο γνωστό απόσπασμα μιλάει με σαφήνεια για μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό - και όχι για μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό - στην οποία "αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της... είναι η επαναστατική διχτατορία του προλεταριάτου" και κατά συνέπεια σύμφωνα με τους Μαρξ-Λένιν, το "κράτος της διχτατορίας του προλεταριάτου" δεν "είναι το κράτος της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό", όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, αλλά το κράτος της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.

Από εκείνη την περίοδο οι σοβιετικοί χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές και όλα τα χρουστσοφικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένων και των "Κ"ΚΕ- Συνασπισμού και των μετέπειτα προερχόμενων απ' αυτά Ομάδων και Οργανώσεων, αναθεώρησαν και απέρριψαν τη μαρξιστική θεωρία της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό αλλά και γενικά τη θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού (δυο φάσεις: σοσιαλισμός- κομμουνισμός, κλπ.) προπαγανδίζοντας πλέον την αντιμαρξιστική θεωρία των τριών φάσεων: 1) μεταβατική περίοδος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, 2) "ανεπτυγμένος σοσιαλισμός", 3) κομμουνισμός (υπάρχουν εκατοντάδες άρθρα και δεκάδες βιβλία).

Σ' αντίθεση με τους χρουστσοφικούς και τους άλλους οπορτουνιστές ο Μαρξ στην "Κριτική του Προγράμματος της Γκότα" είναι σαφέστατος και μιλάει για μεταβατική περίοδο απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Γράφει: "Ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην κομμουνιστική Κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ' αυτήν την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου" (Μαρξ, "Κριτική του Προγράμματος της Γκότα", σελ. 10 και Μαρξ-Ένγκελς: "Διαλεχτικά Έργα", τομ.2, σελ. 24).

Σύμφωνα, λοιπόν, με τους Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν η μεταβατική περίοδος από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό αρχίζει με την εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου και εκτείνεται ως την πλήρη οικοδόμηση του κομμουνισμού, ως την εξάλειψη των τάξεων και των ταξικών διαφορών, ως την οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας. Επομένως μεταβατική περίοδος απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, διχτατορία του προλεταριάτου και σοσιαλισμός (πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας) ταυτίζονται. Λόγω χώρου δεν θα επεκταθούμε περισσότερο στο ζήτημα της ιστορικής οριοθέτησης της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό ούτε στ' άλλα ζητήματα που συνδέονται μ' αυτήν. Όμως κλείνοντας αξίζει, παρά τις κάποιες υποχρεωτικές επαναλήψεις να σημειωθούν σύντομα, σχετικά μ' αυτά τα ζητήματα, τα παρακάτω:

πρώτο, η μεταβατική περίοδος αρχίζει με την εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου και εκτείνεται ως την κομμουνιστική κοινωνία άρα η μεταβατική περίοδος οριοθετείται ως τον κομμουνισμό, δηλ. πρόκειται για μεταβατική περίοδο απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό και όχι ως το σοσιαλισμό,

δεύτερο, ο μαρξισμός διακρίνει δυο φάσεις και όχι τρεις φάσεις της κομμουνιστικής κοινωνίας: α) "πρώτη" ή κατώτερη φάση, δηλ. σοσιαλισμός που ταυτίζεται με τη μεταβατική περίοδο απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό και τη διχτατορία του προλεταριάτου και β) την αταξική κομμουνιστική κοινωνία,

τρίτο, το κράτος της διχτατορίας του προλεταριάτου δεν είναι "το κράτος της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό", όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, αλλά το κράτος της μεταβατικής περιόδου απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό,

τέταρτο, για την οικοδόμηση του κομμουνισμού είναι ολωσδιόλου απαραίτητη και αναγκαία η διχτατορία του προλεταριάτου, η δε άποψη των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σύμφωνα με την οποία "για την οικοδόμηση του κομμουνισμού δεν χρειάζεται πια η δικτατορία του προλεταριάτου"(!) είναι μια αντιμαρξιστική αντίληψη που στην πράξη οδηγεί στην άρνηση της οικοδόμησης του κομμουνισμού όπως συνέβηκε στη Σοβιετική Ένωση,

πέμπτο, το λεγόμενο "κράτος όλου του λαού" των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ αφού δεν ήταν, όπως μας διαβεβαιώνουν οι ίδιοι, διχτατορία του προλεταριάτου, ήταν διχτατορία της νέας υπό διαμόρφωση αστικής τάξης στη Σοβιετική Ένωση -"η μόνη εναλλακτική λύση αντί της διχτατορίας του προλεταριάτου στη σύγχρονη κοινωνία είναι η διχτατορία της αστικής τάξης" (G.Thomson) - που επινοήθηκε ακριβώς για τη συγκάλυψη της αστικής-ρεβιζιονιστικής διχτατορίας,

έκτο, ο μαρξισμός θεωρεί ότι το κράτος έχει πάντα ταξικό χαρακτήρα και δε γνωρίζει κράτος "πάνω από τάξεις", επομένως η αντίληψη περί "κράτους όλου του λαού" των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών είναι μια αστική αντιμαρξιστική αντίληψη, έβδομο, το κράτος της διχτατορίας του προλεταριάτου δεν "αντικαθίσταται" από κάποιο άλλο κράτος, όπως π.χ. το λεγόμενο "κράτος όλου του λαού" αλλά όταν έχει επιτελέσει τις λειτουργίες του και εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή και ωριμάσουν-εξαλειφθούν οι αντικειμενικοί όροι (εσωτερικοί-εξωτερικοί) που καθιστούν περιττή την ύπαρξη του, τότε αυτό "απονεκρώνεται" στην περίοδο της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας.

Απ'τα παραπάνω είναι φανερό πως και σε αυτά τα ζητήματα οι θέσεις όλων των αντισταλινικών Οργανώσεων οποιασδήποτε κατεύθυνσης δεν έχουν καμιά σχέση με το μαρξισμό.

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 149 1-15 Γενάρη 2003

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Γ. Λίμπκνεχτ για την Επανάσταση

το αίσθημα των καταπιεσμένων

«Ώσπου ζει ο άνθρωπος πρέπει να είναι επαναστάτης. Να μην είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του. Με το Είναι του. Με το ό,τι κατέχει. Να έχει έφεση στο κάτι το υπέρτατο. Σ' αυτό ακριβώς περικλείεται η ουσία του ανθρώπου. Άμα ο άνθρωπος, άμα η ανθρωπότητα πάψουν να είναι επαναστάτες, τότε ο άνθρωπος, τότε η ανθρωπότητα παύουν να υπάρχουν. Η επανάσταση, η κίνηση είναι η ζωή. Η απουσία της επανάστασης, ο εφησυχασμός είναι ο θάνατος».

«Η καπιταλιστική κοινωνία, που έκανε την πορνεία επίσημο κοινωνικό θεσμό, δεν έχει το δικαίωμα να μιλά, χωρίς να κοκκινίζει από την καταισχύνη, για την ηθική. Το "δικαίωμα" αυτό είναι καταδικασμένο και πρέπει να εξαλειφθεί από το οργισμένο ηθικό αίσθημα, που ζει στα στήθη όλων των καταπιεσμένων».

* * *

Ο Γουλιέλμος Λίμπκνεχτ (1826-1900) ήταν διακεκριμένος παράγοντας του γερμανικού και του διεθνούς εργατικού κινήματος. Ένας από τους κύριους ιδρυτές και αρχηγούς της γερμανικής επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας, φίλος και συνεργάτης του Καρλ Μαρξ και του Φρίντριχ Ένγκελς. Ήταν πατέρας του Καρλ Λίμπκνεχτ (1871-1919), ηγέτη του σοσιαλδημοκρατικού επαναστατικού κόμματος της Γερμανίας, που δολοφονήθηκε άγρια μαζί με την Ρόζα Λούξενμπουργκ το 1919 από τους βάρβαρους Γερμανούς στρατοκράτες με την πλήρη συναίνεση των αστών σοσιαλδημοκρατών ηγετών της Γερμανίας.

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 107 1-15 Απρίλη 2001

Διαβάστε Περισσότερα »

Χρήστος Μπάκος: Να κρατήσουμε ψηλά τη σημαία του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ (1918-55)

Τιμώντας τη μνήμη του αγαπημένου μας συντρόφου Χρήστου Μπάκου, Γραμματέα της «ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» απ' τη συγκρότησή της ως το θάνατό του, αναδημοσιεύουμε εκτεταμένα αποσπάσματα απ' την ομιλία του για τα 80 χρόνια του κόμματος.

Στις 17 Νοέμβρη συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από την ίδρυση του ΣΕΚΕ του μετέπειτα ηρωικού και ένδοξου Κόμματος μας, του ΚΚΕ, εκφραστή των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης, του προλεταριάτου της χώρας μας, οργανωτή και καθοδηγητή των αγώνων του λαού μας.

Το ΣΕΚΕ ιδρύεται στις 17-23 Νοέμβρη του 1918 αμέσως μετά την ιστορική και ένδοξη Οκτωβριανή Επανάσταση στη μεγάλη χώρα των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ.

Πολύ αργά και πολύ χρόνο μετά την επανάσταση της απελευθέρωσης του 1821 από τον απαίσιο τουρκικό ζυγό των 400 χρόνων σε μια αστοτσιφλικάδικη φεουδαρχική εξουσία στη χώρα μας αρχίζουν να δημιουργούνται βιομηχανικά κέντρα στη Σύρο, στο Λαύριο, στην Πάτρα και αλλού, αρχίζει να δημιουργείται το προλεταριάτο της εργατικής τάξης. Εμφανίζονται εργατικά Σωματεία, συνδικαλιστικές οργανώσεις, να εκδίδονται εφημερίδες, όπως "Αρδην", "Σοσιαλιστής', "Εργάτης", κλπ. Αρχίζουν δειλά-δειλά οι εργατικές απεργίες και εκδηλώσεις, εξεγέρσεις αγροτών, κλπ.

Η επίδραση των σοσιαλιστικών ιδεών στις μάζες, η δημιουργία σοσιαλιστικών ομάδων αυξάνεται. Ισχυρότατη είναι και η επίδραση του ΜΕΓΑΛΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ Κόμματος της εργατικής τάξης είναι ο σημαντικότερος σταθμός στην ιστορία του εργατικού κινήματος και του κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος της χώρας μας.

Τον Οκτώβρη του 1918 ιδρύεται η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας και το Νοέμβρη τ,ου 1918 συνέρχεται το 1ο Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο και ιδρύεται το ΣΕΚΕ "ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ" σαν ώριμος πια καρπός των αγώνων του προλεταριάτου.

Παρά το γεγονός, ότι το ΚΚΕ (ΣΕΚΕ) ιδρύθηκε το 1918 δεν έχει επαναστατικό πρόγραμμα ούτε μαρξιστική κομμουνιστική στρατηγική και τακτική ούτε καμιά πείρα δράσης και καθοδήγησης, είναι κόμμα διεσπαρμένο σε μικρές ομάδες χωρίς ενότητα που το δέρνει μια βαθιά κρίση με χαρακτηριστικά το δεξιό οπορτουνισμό (1918-1924), τον λικβινταρισμό (1926-1928) και τον φραξιονισμό (1929-1931). Το ΣΕΚΕ προσχωρεί στην Κομμουνιστική Διεθνή και το 1924 ονομάστηκε ΚΚΕ (ελληνικό τμήμα της ΚΔ).

Το ΣΕΚΕ αφήνει τις πολιτικές πρωτοβουλίες στα λεγόμενα "προοδευτικά" αστικά κόμματα και η εργατική τάξη και το επαναστατικό κίνημα γίνονται ουρά της αντιδραστικής αστικής τάξης.

Στην περίοδο του λικβινταρισμού το ΚΚΕ με εκφραστή τον Πουλιόπουλο οδηγείται στον τροτσκισμό και σειρά αποσυνθετικές διαμάχες διάλυσης.

Στην περίοδο του φραξιονισμού (1927-31) το Κόμμα περνάει βαθιά κρίση με την σύγκρουση δυο φραξιών - του Χαϊτά-Ευτυχιάδη και Αλέξη-Θέου-Σιάντου - φραξιονισμός που απλώνεται σ' όλο το κόμμα και στην κομμουνιστική νεολαία, διασπά την ενότητα και υπονομεύει τη δράση του Κόμματος.

Σ' αυτή ακριβώς την περίοδο της πάλης κατά του δεξιού οπορτουνισμού, του λικβινταρισμού και φραξιονισμού εμφανίζεται ο σύντροφος ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ που διεξάγει σταθερά, συνεπή και αμείλικτο αγώνα ενάντια σ' όλες αυτές τις παρεκκλίσεις.

Στα τέλη του 1931 η Εκτελεστική Επιτροπή της Γ' Διεθνούς ασκεί αυστηρή κριτική στην πολιτική γραμμή του Κόμματος, απαιτεί τερματισμό της φραξιονιστικής πάλης και προσανατολισμό της δράσης του Κόμματος στους εργάτες, στους ακτήμονες αγρότες, στην οργάνωση των εργαζομένων.

Μετά την έκκληση της Γ' ΚΔ και με τη νέα καθοδήγηση του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ το Κόμμα μπαίνει σε νέα περίοδο ανασύνταξης και αναδημιουργίας του ΚΚΕ, σε κόμμα νέου τύπου επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό.

Έτσι έληξε η 1η περίοδος του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ), περίοδος βαθιάς κρίσης του Κόμματος και διασποράς, εμποτισμένο με κάθε πάστας οπορτουνισμό, τροτσκισμό, λικβινταρισμό, φραξιονισμό.

Η 2η περίοδος του ένδοξου ΚΚΕ είναι περίοδος αναγέννησης, ανόρθωσης και ανάδειξης του ΚΚΕ σε κόμμα νέου τύπου, επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό-σταλινικό με λαμπρή δράση και επαναστατική πάλη για κατάκτηση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και για την εξασφάλιση της υποστήριξης των εργαζομένων όλων των επαρχιών της χώρας.

Το Γενάρη του 1934 η 6η Ολομέλεια του Κόμματος παίρνει αποφάσεις για το χαρακτήρα και τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης στην Ελλάδα.

Η 6η Ολομέλεια έχει βέβαια ιστορική σημασία γιατί εξόπλισε το Κόμμα με μαρξιστικό-λενινιστικό πρόγραμμα δράσης και καθόρισε τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης. 0 σύντροφος Νίκος Ζαχαριάδης τονίζει σχετικά: «η ιστορική σημασία της 6ης Ολομέλειας είναι ότι για πρώτη φορά έδωσε την επιστημονική ανατομία της οικονομικής διάρθρωσης της χώρας μας και καθόρισε τον νέο ελληνικό δρόμο της Λαϊκής απελευθέρωσης και της σοσιαλιστικής πραγματοποίησης.

Το Μάρτη του 1934 το 5ο Συνέδριο του Κόμματος εγκρίνει την απόφαση της 6ης Ολομέλειας. Ο εξοπλισμός του Κόμματος με τη λενινιστική-σταλινική στρατηγική και τακτική μετά την έκκληση της ΕΕ της Γ' ΚΔ και την απόφαση της 6ης Ολομέλειας επέτρεψαν την γρήγορη ανάπτυξη του Κόμματος, του έδωσαν τη δύναμη να καθοδηγήσει σημαντικούς1 αγώνες της εργατικής τάξης της περιόδου 1931-36.

Η 3η περίοδος 1936-41 είναι η πιο μαύρη περίοδος για το ηρωϊκό, το ένδοξο ΚΚΕ - είναι περίοδος της Μεταξικής Δικτατορίας που συλλαμβάνεται ο Ζαχαριάδης, διαλύονται και διαβρώνονται οι κομματικές Οργανώσεις από την Ασφάλεια του Μανιαδάκη που έφτασε στο σημείο να φτιάξει «Προσωρινή Διοίκηση» του «ΚΚΕ» από λιποτάκτες, πουλημένους, χαφιέδες.

Είναι περίοδος του Μανιαδάκη. περίοδος των δηλώσεων, ρετσινόλαδου, φάλαγγας, βασανιστηρίων, στρατοπέδων και φυλακών στα ξερονήσια της χώρας.

Σε πολύ δύσκολη εποχή και κατάσταση βρίσκεται το Κόμμα και ο λαός μας κατά την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας ενάντια στην Ελλάδα στις 28 Οκτώβρη του 1940. Με το περίφημο εκείνο και ιστορικό Γράμμα του συντρόφου ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας καθορίζεται χωρίς καθυστέρηση η θέση του ΚΚΕ και του ελληνικού λαού απέναντι στον πόλεμο. Σ' αυτό απ' την πλευρά της Ελλάδας ο πόλεμος χαρακτηρίζεται ως «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ» και καλεί τους κομμουνιστές να βρεθούν στην πρώτη γραμμή για να πολεμήσουν ηρωϊκά τους φασίστες επιδρομείς.

Το ιστορικό, εξαίρετο αυτό Γράμμα, που αφορά και το ευρωπαϊκό κομμουνιστικό κίνημα, καθορίζει ταυτόχρονα και την πολιτική γραμμή του Κόμματος για όλη την περίοδο της ένοπλης πάλης κατά των κατακτητών τονίζοντας ότι: «έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό».

Το ΚΚΕ στάθηκε ο εμπνευστής, ο οργανωτής και καθοδηγητής της ένοπλης πάλης του λαού μας παρά τα ανελέητα θανατηφόρα χτυπήματα του μεταξικού φασισμού ενάντια στο ΚΚΕ. αντίθετα η άρχουσα τάξη πρόδωσε το λαό και τη χώρα, συνεργάστηκε με τον κατακτητή, πολέμησε σ' όλη την περίοδο της κατοχής το απελευθερωτικό κίνημα του λαού μας.

Το Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη είναι το πρώτο περίφημο ιστορικό ντοκουμέντο του ευρωπαϊκού κομμουνιστικού κινήματος, που σωστά χαρακτηρίζει τον πόλεμο και καλεί το λαό να πολεμήσει το φασισμό με όλες τις δυνάμεις που διαθέτει ο λαός.

Ο πόλεμος αυτός θανάσιμος, άνισος, εξοντωτικός δυο μεγάλων φασιστικών δυνάμεων 120 εκατομμυρίων με σοβαρές φασιστικές ορδές εσωτερικά.

Πρωτάκουστο και όμως με οδηγό το εξαίρετο ιστορικό Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη η πλειοψηφία του ελληνικού λαού μετά την κατάρρευση των μετώπων, οργάνωσαν, εξόπλισαν και οδήγησαν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας την ηρωική πρωτόγνωρη και ανεπανάληπτη ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. ΤΟ περίφημο ΕΑΜ, τον ηρωικό ΕΛΑΣ, την περίφημη ΕΠΟΝ, το ιστορικό ΕΛΑΝ και ολόκληρη σειρά πολιτικών κοινωνικών, κλπ. Οργανώσεων για την αντίσταση στο φασίστα κατακτητή τη πατρίδας!!

Οι λίγοι κομμουνιστές που κατάφεραν και απέφυγαν τις δηλώσεις, το ρετσινόλαδο, τη φάλαγγα των μανιαδάκηδων και οι πιο πολλοί δηλωσίες μεν, όμως φλογεροί αγωνιστές πριν κομμουνιστές, με πάθος και αφοσίωση, με πίστη και ηρωισμό συγκρότησαν και οργάνωσαν σ' όλη την πατρίδα τους πυρήνες, τις μαχητικές οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης. Αθάνατοι θα είναι πάντα στην ιστορία της πατρίδας μας αγωνιστές σαν τους Ζαχαριάδη, Αρη Βελουχιώτη. Σαράφη και πλειάδα-χιλιάδες αγωνιστών συντρόφων μας.

Η προσφορά και οι θυσίες στον ιστορικό ηρωικό και υπέροχο αγώνα ενάντια στον κατακτητή και τους συνεργάτες του μέσα στη χώρα μας από τους μαχητές αγωνιστές του λαού μας, από το ΕΑΜ. ΕΛΑΣ κι' όλες τις Οργανώσεις αντίστασης από τους συντρόφους μας κομμουνιστές είναι αθάνατες, αξέχαστες, ιστορικές.

Δεν ξεχνιέται όμως απ' όλους εμάς. απ' όλους τους συντρόφους μας αγωνιστές, ότι μερικοί που παίξανε το ρόλο του ηγέτη στον τιτάνιο αυτό αγώνα μας απόδειξαν τον αισχρό και προδοτικό τους ρόλο, την προβοκατόρικη και προδοτική δράση τους, τις προδοτικές συμφωνίες Λιβάνου (20 Μάη 1944), Γκαζέρτας (26 Σεπτέμβρη 1944), Βάρκιζας (12 Φλεβάρη 1945), τον αφοπλισμό και την καταναγκαστική παράδοση των όπλων στους μοναρχοφασίστες και τους άγγλους ιμπεριαλιστές. Αυτοί οι αγύρτες αντεπαναστάτες «ηγέτες» του επαναστατικού μας κινήματος Σιάντος. Ιωαννίδης, Παρτσαλίδης, υποτακτικοί των άγγλων ιμπεριαλιστών και ελλήνων μοναρχοφασιστών πρόδωσαν το κίνημα. Η οργάνωση της ΕΘΝΙΚΗΣ μας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ θα ήταν πολύ δύσκολη αν όχι αδύνατη αν το ΚΚΕ μετά το 1931 δεν μετατρέπονταν σε κόμμα νέου τύπου και δεν αποκτούσε λενινιστική-σταλινική στρατηγική και τακτική.

Μετά την ήττα του χιτλερισμού (8 Μάη 1945) ο σ. Ν. Ζαχαριάδης επιστρέφει και βρίσκει ένα κίνημα προδομένο, διαλυμένο και σε πλήρη σύγχυση, με τον μοναρχοφασισμό να συνεχίζει το δολοφονικό του όργιο.

Πρώτο καθήκον του Ν. Ζαχαριάδη ήταν να διορθώσει τη γραμμή του Κόμματος, να αλλάξει και δυναμώσει το Κόμμα, να αντιμετωπίσει την αντίδραση και τους άγγλους ιμπεριαλιστές. Η 12η Ολομέλεια (25-27 Ιούνη 1945) επαναφέρει το Κόμμα σε μαρξιστικό-λενινιστικό δρόμο.

Το 7ο Συνέδριο (2-8 Οχτώβρη 1945) είναι σταθμός στην ιστορία του κινήματος. Στη 2η Ολομέλεια (Φλεβάρης 1946) αποφασίστηκε η έναρξη του 2ου ένοπλου αντάρτικου αγώνα ο ΔΣΕ.

Ο αγώνας ήταν σκληρός, αποφασιστικός, αιματηρός, ηρωικός. Τον Αύγουστο του 1949 η καινούργια κατάσταση μας επιβάλλει να σταματήσουμε τον αγώνα αυτόν (Τίτο, κλπ.).

Τον Οκτώβρη 1950 γίνεται η 3η Συνδιάσκεψη όπου καταφέρονται συντριπτικά πλήγματα σε οπορτουνιστές, φραξιονιστές, προβοκάτορες και κάπως ξεκαθαρίζει το Κόμμα απ' αυτούς. Έτσι σχεδόν έληξε και η 3η περίοδος με διακοπές στην ηγεσία του Ζαχαριάδη απ' το 1936 έως το 1955.

Μετά τη δολοφονία του Στάλιν αρχίζουν οι απανωτές επεμβάσεις της χρουστσιωφικής ομάδας στο ΚΚΕ με σκοπό να το μετατρέψει σ' ένα αστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Επεμβάσεις που κορυφώθηκαν στα γεγονότα της Τασκέντης, το Σεπτέμβρη του '55 και αποκρούονται απ' την επαναστατική ηγεσία του Νίκου Ζαχαριάδη και τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών και καταδικάζονται στην 5η ιστορική Ολομέλεια του ΚΚΕ (Δεκέμβρης Ι955)που είναι και η τελευταία ολομέλεια του ένδοξου Κόμματος μας. Αποτυχαίνουν οι προσπάθειες του Χρουστσιώφ να σύρει το ΚΚΕ σε ρεβιζιονιστικό δρόμο και το Μάρτη του '56 συγκαλεί την παρασυναγωγή της λεγόμενης "6ης Ολομέλειας" όπου καθαιρεί βίαια την εκλεγμένη ηγεσία του Κόμματος και φτιάχνει το γνωστό ρεβιζιονιστικό κατασκεύασμα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ.

Απ' το Μάρτη του 1956 αρχίζει η 4η περίοδος για το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας. Ακολουθούν μαζικές διαγραφές μελών του Κόμματος, προδοσία όλων των παράνομων στην Ελλάδα, επαναφορά διαγραμμένων οπορτουνιστών, εξορία δεκάδων στη Σιβηρία, κλπ. με κορυφαία την περίπτωση του γραμματέα του Κόμματος Νίκου Ζαχαριάδη που τον δολοφονούν το 1953 μετά 17 χρόνια εξορίας και εξοντωτικών διωγμών για να προστεθεί έτσι μια ακόμη δολοφονία των χρου-στσιωφικών σε κείνες των ηγετικών στελεχών του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος Α. Ζντάνοφ, Κ. Γκότβαλτ. Μ. Μπιερούτ, Μ. Ράκοσι, κλπ.

(Εκτεταμένα αποσπάσματα απ' την ομιλία του σ. Χρήστου Μπάκου για τα 80χρονα απ' την ίδρυση του Κόμματος σε εκδήλωση της "Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55")

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 98 15-30 Νοέμβρη 2000

Διαβάστε Περισσότερα »