Ισπανία - Αποχωρούν οι στρατιώτες της από το Ιράκ

Με την ήττα του μοναρχοφασιστικού κόμματος του Αθνάρ στις τελευταίες εκλογές, αδελφού κόμματος της ΝΔ, άνοιξε ο δρόμος για την αποχώρηση των ισπανών στρατιωτών από το Ιράκ.

Ο μοναρχοφασίστας Αθνάρ, που ήρθε στη χώρα μας λίγες μέρες πριν τις εκλογές για να βοηθήσει στην εκλογική νίκη του φίλο του Κ. Καραμανλή, υπήρξε απ' τους πιο φανατικούς υπερασπιστές της φιλοπόλεμης έξαλλης τυχοδιωκτικής πολιτικής των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών στο Ιράκ και επιπλέον ήταν από τους πρώτους που είχαν αποστείλει στο Ιράκ στρατιώτες (1.432), παρά την αντίθεση και τις μαζικές, κατά του πολέμου και της κατοχής του Ιράκ, διαμαρτυρίες του ισπανικού λαού.

Ο ισπανικός λαός είχε επανειλημμένα κατά την περίοδο της προετοιμασίας του πολέμου, το ξέσπασμα του αλλά και μετά εκδηλώσει την αντίθεση του με μαζικές μαχητικές και μεγαλειώδεις διαδηλώσεις τόσο κατά του πολέμου των αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών όσο και κατά τη στήριξης και συμμετοχής σ' αυτόν της Ισπανίας.

Ο σημερινός νικητής και νέος πρωθυπουργός της Ισπανίας, Χοσέ Λουϊς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο, κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα δεσμεύτηκε ότι σε περίπτωση νίκης του σοσιαλιστικού κόμματος στις εκλογές θα αποσύρει τους ισπανούς στρατιώτες, συγκεντρώνοντας τα πυρά και τις απειλές των αμερικανο-άγγλων και όλων όσων συμμετέχουν στην κατάληψη του.

Η νέα ισπανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η αποχώρηση των στρατιωτών θα αρχίσει αρχές Μάη και θα διαρκέσει ως τις 30 Ιούνη.

Μετά την Ισπανία και ο πρόεδρος της Ονδούρας, Ρικάρδο Μαδούρο, έδωσε εντολή να προετοιμαστούν για αναχώρηση από το Ιράκ και οι 370 στρατιώτες που βρίσκονται εκεί.

Ο αμερικανός υπουργός των εξωτερικών ζήτησε τηλεφωνικώς "διαβεβαιώσεις πίστης" απ' τους υπουργούς των εξωτερικών των "συμμαχικών κυβερνήσεων" τις οποίες πρόθυμα έλαβε απ' τις κυβερνήσεις της Ιταλίας, Ρουμανίας, Ιαπωνίας και Αυστραλίας, ενώ η Ταϊλάνδη άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποσύρει τους στρατιώτες της από το Ιράκ.

Με την ευκαιρία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η εκτίμηση του ρεβιζιονιστικού κόμματος της "Ενωμένης Αριστεράς" για το χαρακτήρα του αντιδραστικού μεγαλοαστικού κόμματος του Αθνάρ, αδελφού κόμματος της μοναρχοφασιστικής ΝΔ - που και τα δυο συμμετέχουν στο "Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα" - που θεωρεί το κόμμα του Αθνάρ ότι εκφράζει την "εθνικιστική ακροδεξιά πτέρυγα" σε σύγκριση με το χρουστσοφικό "Κ"ΚΕ που θεωρεί τη ΝΔ κόμμα "δημοκρατικό". Και σ' αυτό το ζήτημα είναι φανερό πως η ηγεσία του "Κ'ΚΕ κινείται σε πολύ δεξιότερη κατεύθυνση απ' την "Ενωμένη Αριστερά» της Ισπανίας.

Για την κυβέρνηση Αθνάρ ο ευρωβουλευτής της ισπανικής "Ενωμένης Αριστεράς" Πέδρο Μαρσέτ μιλά για "φασιστοειδείς συμπεριφορές από ένα παρελθόν που κανένας δημοκράτης πολίτης δεν μπορεί να υποφέρει" ("ΕΠΟΧΗ" 21.3.2004, σελ. 17). Και ο Κάσπαρ Γιαμαζάρες, πρόεδρος της "Ενωμένης Αριστεράς" της Ισπανίας, αναφέρει: "όλος ο λαός της Ισπανίας, από τη δεξιά ως την αριστερά, αναγνωρίζει ότι είμαστε στην πρωτοπορία του αγώνα για την ειρήνη, κατά της ακροδεξιάς πτέρυγας που εξέφραζε ο Αθνάρ και ο ξεπερασμένος εθνικισμός του" ("Η Αυγή" 21.3.2004, σελ.31).

Τέλος ας παρατηρηθεί ακόμα πως οι ισπανοί χρουστσοφικοί, όπως και οι ηγέτες του "Κ"ΚΕ, αντικαθιστούν την έννοια "φασισμός" με την έννοια "ακροδεξιά".

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 181 1-15 Μάη 2004

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζιστικές θηριωδίες των αμερικανών ιμπεριαλιστών στο Ιράκ

Πρωτάκουστα βασανιστήρια φρίκης στις φυλακές Αμπού Γκραϊμπ

Ο αγώνας του ανυπότακτου καν γενναίου ιρακινού λαού κατά των κατακτητικών στρατευμάτων συνεχίζεται καθημερινά και παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι μάχες μαίνονται σφοδρές σε διάφορες πόλεις της χώρας και ιδιαίτερα στις Φαλούτζα και Νατζάφ («Μέκκα των σΐίτών»), στην οποία είναι οχυρωμένος ο ηγέτης των σιϊτών (αποτελούν το 60% του πληθυσμού) Μοκτάντα Αλ Σάντρ, που ύψωσε το ανάστημα του όταν ο διοικητής των κατοχικών δυνάμεων, Πωλ Μπρέμερ, προχώρησε (μέσα Μάρτη) στο κλείσιμο της εφημερίδας των σιϊτών «Αλ Χάουζα».

Τα κατακτητικά στρατεύματα δολοφονούν αδιάκριτα καθημερινά αμάχους και ισοπεδώνουν ολόκληρα τετράγωνα κατοικημένων περιοχών του Ιράκ. Το δολοφονικό πρόσωπο των κατακτητών αποκαλύπτεται σ' όλο του το «μεγαλείο» μπροστά στα μάτια του

ιρακινού λαού και όλων των λαών του κόσμου.

Όμως οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές, παρά την πρωτοφανή βία που έχει μετατρέψει ολόκληρο το Ιράκ σε κόλαση θανάτου, δεν μπορούν να κάμψουν την αντίσταση του σκλαβωμένου αυτού λαού που μάχεται για τη

λευτεριά του και την απελευθέρωση της πατρίδας του.

Γι' αυτό δίπλα στην ένοπλη δολοφονική βία, εφαρμόζουν και τη βία πρωτάκουστων αχαρακτήριστων βασανιστηρίων σε βάρος ιρακινών αγωνιστών, βασανιστήρια που αποσκοπούν όχι απλά και μόνο στη σωματική αναπηρία και τη φυσική εξόντωση τους αλλά κυρίως, και πρώτα απ' όλα, στον εξευτελισμό των αγωνιστών και την καταρράκωση κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Οι ισχυρισμοί των ιθυνόντων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ότι δεν «γνώριζαν»(!) τίποτε για τα βασανιστήρια είναι γελοίοι, ανυπόστατοι και προκλητικοί, γιατί οι ίδιοι είναι εμπνευστές-επινοητές αυτών των βασανιστηρίων, και γιατί επιπλέον οι ίδιοι έδωσαν τις εντολές στα υπάνθρωπα ενεργούμενα τους, τα κτήνη-εκτελεστές, όχι μόνο να τα εφαρμόσουν σε πλατιά κλίμακα σε βάρος των ιρακινών αγωνιστών αλλά και να ποζάρουν χαμογελαστά - πρωτοφανής σαδιστική συμπεριφορά - μπροστά στα εξουθενωμένα, ανυπεράσπιστα και ταπεινωμένα θύματα τους, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες, μεταξύ των οποίων και η 2Ιχρονη νεαρή στρατιωτίνα-κτήνος που ακούει στο όνομα Λίντι Ιγκλάντ.

Οι ψευδείς ισχυρισμοί των εκπροσώπων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού διαψεύδονται ακόμα τόσο απ' τη Διεθνή Αμνηστία όσο και απ' τον Ερυθρό Σταυρό.

Η εκπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού, Αντονέλα Νοτάρι, σε συνέντευξη της στη «Μοντ» δήλωσε ότι η κατάσταση στη φυλακή Αμπού Γκράϊμπ είναι χειρότερη απ' αυτή που καταγράφεται στις φωτογραφίες με τα βασανιστήρια: «οι φωτογραφίες ασφαλώς σοκάρουν, όμως οι δικές μας εκθέσεις είναι χειρότερες»· Ο Ερυθρός Σταυρός «δε χρειάζεται

φωτογραφίες για να μάθει τι συμβαίνει στη φυλακή Αμπού Γκράϊμπ». Η Νοτάρι αναφέρει ακόμα ότι ο Ερυθρός Σταυρός, «που ξέρει την αλήθεια για το συμβαίνει σε όλες τις φυλακές του κόσμου» γνωρίζει ότι «η αλήθεια για τη φυλακή Αμπού Γκράϊμπ είναι σοκαριστική» και γι' αυτό έχει εκφράσει τον αποτροπιασμό του στους αμερικανούς («Ελευθεροτυπία» 6.5.2004, σελ. 14).

Η γενική Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας, Ιρεν Καν, σε συνέντευξη της στον συντάκτη του «Global Viewpoint» αναφέρει ότι η Διεθνής Αμνηστία είχε πριν ένα χρόνο ενημερώσει τις ΗΠΑ για τα βασανιστήρια: «Κάνουμε έρευνα στο Ιράκ εδώ κι έναν χρόνο. Πέρσι, στο διάστημα μεταξύ Απριλίου και Ιου— λίου, είχαμε έναν αριθμό καταγγελιών για βασανισμούς στη φυλακή Αμπού Γκράιμπ και στο Καμπ Κρόπερ, που στη συνέχεια έκλεισε. Συγκεντρώσαμε αυτές τις πληροφορίες από πολλές συνεντεύξεις ανθρώπων που είχαν κρατηθεί εκεί. Οι συνεντεύξεις έδειξαν ένα σταθερό μοτίβο στέρησης ύπνου, ταπείνωσης και κακομεταχείρισης, όπως αυτή που φαίνεται στις πρόσφατες φωτογραφίες. Προφανώς δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά.

Τον Ιούλιο έγραψα στον πολιτικό διοικητή του Ιράκ, Πολ Μπρέμερ, εφιστώντας την προσοχή του στους ισχυρισμούς περί βασανιστηρίων. Μας είπαν ότι ο αμερικανικός στρατός είχε εξετάσει αυτές τις περιπτώσεις και δεν υπήρχε τίποτα. Αυτό δεν μας εμπνέει μεγάλη εμπιστοσύνη για τη διοίκηση και την τρέχουσα έρευνα. Είναι ντροπή που λαμβάνονται μέτρα μόνο τώρα, που οι φωτογραφίες έχουν δημοσιευθεί. Αυτό δείχνει αδιαφορία για την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου από τους Αμερικανούς στρατιώτες».

Η εφιαλτική φρίκη και το σοκ που προκάλεσαν και εξακολουθούν να προκαλούν οι ελάχιστες αλλά πολύ χαρακτηριστικές αποτροπιαστικές εικόνες των βασανισμένων και οι πρωτάκουστες αγριότητες που είδαν το φως της δημοσιότητας, είναι ένα πολύ μικρό, ελάχιστο δείγμα για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο Ιράκ. Ταυτόχρονα δίνουν το μέγεθος της διαστροφής των εμπνευστών και επινοητών αυτών των κτηνωδών βασανιστηρίων και ναζιστικών θηριωδιών. Μαρτυρούν επιπλέον τον κτηνώδη εκφυλισμό τόσο των εμπνευστών όσο και των εκτελεστών, οργάνων τους βασανιστών, υπάνθρωπων κτηνών που προσβάλουν με τον πλέον βάναυσο και αχαρακτήριστο τρόπο το «ανθρώπινο είδος» στην ιστορική του διαδρομή, γέννημα-θρέμμα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος και της άρχουσας αντιδραστικής αστικής τάξης της μεγαλύτερης και επιθετικότερης ιμπεριαλιστικής δύναμης του 21ου αιώνα, των ΗΠΑ.

Οι ελάχιστες εικόνες φρίκης τέτοιων αχαρακτήριστων βασανιστηρίων δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις βασανιστηρίων αλλά για ολόκληρο και καλά μελετημένο σύστημα

βασανιστηρίων που οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές εφαρμόζουν σε διάφορες χώρες που καταλαμβάνουν ή πρόκειται να καταλάβουν, ελπίζοντας έτσι να τρομοκρατήσουν τους λαούς, να «σπάσουν» την αντίσταση τους και να αποτρέψουν τη γενίκευση της πάλης ενάντια τους. Ανάλογα βασανιστήρια εφαρμόζονται σίγουρα στο Αφγανιστάν και στο ναζιστικό στρατόπεδο του Γκουαντανάμο, βασανιστήρια που ανάλογα δεν τόλμησαν να επινοήσουν ούτε οι ναζιφασίστες της χιτλερικής Γερμανίας. Τα επινόησαν όμως οι Μπους-Ράμσφελτ.

Οι πρωτάκουστες αγριότητες στο μεσαιωνικό κολαστήρι των φυλακών Αμπού Γκράϊμπ, η πρωτοφανής βαρβαρότητα των μεθόδων ταπείνωσης και εξανδραποδισμού των κρατουμένων, όπως αυτές εκφράζονται στις σκηνές φρίκης από τα βασανιστήρια αποκαλύπτουν το φρικαλέο κτηνώδες πρόσωπο των διαβόητων «απελευθερωτών»(!) του ιρακινού λαού αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Τα αχαρακτήριστα αυτά βασανιστήρια, που ξεσήκωσαν δικαιολογημένα θύελλα οργής-αγανάκτησης και παγκόσμια κατακραυγή, δείχνουν με τον πιο χειροπιαστό τρόπο ότι το ιστορικά ξεπερασμένο και σάπιο καπιταλιστικό σύστημα όσο περισσότερο γεράζει τόσο η βαρβαρότητα του αποχτά ασύλληπτες διαστάσεις και πρωτόγνωρα εκφυλιστικά χαρακτηριστικά, τέτοια που ποτέ ως τα σήμερα δεν γνώρισε στην ιστορία της η ανθρωπότητα, γεννά και διαμορφώνει πωρωμένους βασανιστές-τέρατα σαδισμού ικανούς για όλα (βασανισμούς, δολοφονίες, κλπ.) μα ακόμα «ικανούς» να γελούν, λοιδορώντας τα ανυπεράσπιστα θύματα τους, μπροστά στο φωτογραφικό φακό.

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 181 1-15 Μάη 2004

Διαβάστε Περισσότερα »

Η φασιστική «θεωρία» του «ολοκληρωτισμού»

Αρ. Φύλ. 175 1-15 Φλεβάρη 2004

Το αντιδραστικό "Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα" (ΕΛΚ), που συγκροτείται από μισοφασιστικά και ανοιχτά φασιστικά κόμματα (συμπεριλαμβανομένου και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας) και τα οποία σε διάφορες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν σχηματίσει κυβερνήσεις με ναζιφασιστικά κόμματα (ανοιχτούς υμνητές των Χίτλερ-Μουσολίνι), επανέφερε, με το πρόσφατο ψήφισμα "περί καταδίκης του ολοκληρωτικού κομμουνισμού" (16° Συνέδριο, 5-6 Φλεβάρη 2004) και μ' όλη την επισημότητα και προκλητικότητα, στην πολιτική επικαιρότητα τη γνωστή αντιδραστική φασιστική και αντεπιστημονική θεωρία του "ολοκληρωτισμού".

Για τους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές που προσδιορίζουν σωστά -στη βάση της επιστημονικής κοσμοθεωρίας του μαρξισμού - τον ταξικό χαρακτήρα των μεγαλοαστικών Δεξιών κομμάτων της ΕΕ που συγκροτούν το "Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα", η επίσημη επαναφορά της "θεωρίας" του "ολοκληρωτισμού" δεν αποτελεί ούτε έκπληξη ούτε ήταν "κεραυνός εν αιθρία", αλλά αντίθετα αυτό ήταν κάτι το εντελώς φυσιολογικό και αναμενόμενο να συμβεί. Αν ως τώρα αποφεύγονταν η όποια συγκεκριμένη αναφορά, αυτό γίνονταν για λόγους τακτικής. Είναι δε γνωστό ότι η αντικομμουνιστική-φασιστική "θεωρία" του "ολοκληρωτισμού" είναι η επίσημη θεωρία αυτών των κομμάτων.

Στο ψήφισμα του "Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος", ανάμεσα στ' άλλα, αναφέρεται και το εξής: "Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνος διαμορφώθηκαν δυο ομοίως απάνθρωπα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ο κομμουνισμός και ο ναζισμός τα οποία προκάλεσαν εκατομμύρια θύματα".

Κατ' αρχήν πρέπει να παρατηρηθεί, ότι η "θεωρία" του "ολοκληρωτισμού" δεν είναι ούτε νέα ούτε απλά μια αντικομμουνιστική αστική θεωρία, αλλά στην πραγματικότητα μια φασιστική θεωρία που επινοήθηκε από φασίστες θεωρητικούς (Καρλ Σμιτ, κλπ.) και πολιτικούς (Μουσολίνι, κλπ.). Οι διάδοχοι συνεχιστές τους μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα του ναζιφασισμού αναπροσάρμοσαν τις απόψεις τους και την τακτική τους στις νέες συνθήκες της ταξικής πάλης, αυτοπροβαλλόμενοι σαν "δήμοκράτες" αστοί "αντίπαλοι"- "πολέμιοι" δήθεν τόσο του κομμουνισμού όσο και του φασισμού.

Η προκλητική και ανοιχτή επαναφορά εκ μέρους του υπεραντιδραστικού "Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος" της "θεωρίας" του "ολοκληρωτισμού" σηματοδοτεί άνοδο και παραπέρα ισχυροποίηση των φασιστικών δυνάμεων στο χώρο της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, που συνάμα αποτελεί άμεσο κίνδυνο για τις δημοκρατικές αστικές ελευθερίες των λαών των χωρών-μελών της και του λαού μας, απαιτεί εγρήγορση των αντιφασιστικών δυνάμεων και δυνάμωμα της πάλης ενάντια στις φασιστικές δυνάμεις σε τοπικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Η αστική φασιστική "θεωρία" του "ολοκληρωτισμού" που εξομοιώνει τον "κομμουνισμό" με τον "ναζισμό" δεν έχει καμιά απολύτως επιστημονική βάση επειδή:

Πρώτο, συγκρίνει δυο ποιοτικά εντελώς διαφορετικά "συστήματα" διακυβέρνησης τα οποία δεν έχουν κανένα κοινό στοιχείο μεταξύ τους και σε κανένα επίπεδο: οικονομικό- κοινωνικό- ταξικό- πολιτικό- ιδεολογικό.

Δεύτερο, συνδέονται με δυο εντελώς διαφορετικούς Τρόπους Παραγωγής: ο μεν ναζιφασισμός είναι προϊόν-γέννημα του καπιταλισμού της ιμπεριαλιστικής περιόδου και σε πολιτικό επίπεδο είναι μια απ' τις μορφές αστικής διακυβέρνησης (η άλλη είναι η αστική δημοκρατία): "ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική διχτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Η αντιδραστικότερη μορφή του φασισμού είναι ο γερμανικός φασισμός" (Γκ. Ντιμιτρόφ), ο δε σοσιαλισμός-κομμουνισμός ως μορφή διακυβέρνησης συνδέεται με τον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής που χαρακτηρίζεται από την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, την απουσία εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και φυσικά την ύπαρξη της διχτατορίας του προλεταριάτου.

Άρα όχι μόνο δεν μπορούν να "εξομοιωθούν", και πολύ περισσότερο να ταυτιστούν, τα πολιτικά καθεστώτα "κομμουνισμός"-"ναζιφασισμός" μα είναι εντελώς εξόφθαλμο ότι πρόκειται για δυο διαμετρικά αντίθετα καθεστώτα που έχουν ως βάση τους δυο διαμετρικά αντίθετους ιστορικούς Τρόπους Παραγωγής: καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικός και σοσιαλιστικο-κομμουνιστικός.

Αλλά πέρα απ' τα θεωρητικά επιχειρήματα, η καλύτερη απόδειξη ότι ο "ναζιφασισμός" και ο "σοσιαλισμός-κομμουνισμός" είναι διαμετρικά αντίθετα καθεστώτα διακυβέρνησης είναι το ιστορικό γεγονός ότι ο κομμουνιστής Ιωσήφ Στάλιν ήταν εκείνος που τοποθέτησε την κόκκινη σημαία του κομμουνισμού στα συντρίμμια του ναζιφασισμού στο χιτλερικό Ράϊχσταγκ.

Διαβάστε Περισσότερα »

"Η Μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου"

Στα 29 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου μας ποιητή Κώστα Βάρναλη
"Η Μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου"

 Η αξιοθαύμαστη αυτή σατιρική μπαλάντα (πολύστιχη ποιητική αφήγηση) είναι ένα από τα ανθρωπινότερα, τα λαϊκότερα και τα επαναστατικότερα ποιητικά έργα του μεγάλου μας ποιητή. Δεσπόζει σε αυτή η μορφή του κύρ-Μέντιου, με την οποία μεταφορικά, αλληγορικά δίνεται η μορφή του σκλαβωμένου δουλευτή, που υπομονητικά και αγόγγυστα δουλεύει μέρα-νύχτα στην καπιταλιστική κοινωνία, για να βρεθεί στο τέλος της ζωής του πεταγμένος έξω στο δρόμο.

Βέβαια, για έναν εστέτ, για ένα καθαρολόγο από το στρατόπεδο της αστικής φιλολογίας η μορφή αυτή του "όνου", όπως θα λέγαν αυτοί, είναι απαράδεχτη και ασύστατη, σοκάρει άσχημα. Όμως μια σειρά κλασικοί συγγραφείς και πριν από το Βάρναλη χρησιμοποίησαν επανειλημμένα και πετυχημένα μορφές ζώων, εξημερωμένων από τον άνθρωπο, για να απεικονίσουν τον άνθρωπο, όπως λόγου χάρη, ο Λ. Τολστόι με το αφήγημα του "Χολστομέρ" (ονομασία αλόγου), ο Ι. Τουργκγένιεφ με τη συγκλονιστική νουβέλα του "Μουμού" (ονομασία μικρού σκυλιού), ο Α. Τσέχοφ με το διήγημα του "Καστάνκα". Και αν κάνουμε αναφορά στη νεοελληνική λογοτεχνία, δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε το "Άλογο" του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Ο Βάρναλης, όμως, ξεπέρασε τα όρια αυτά των προγενέστερων συγγραφέων και τολμηρά, θαρραλέα και ατρόμητα, όντας υπέροχος σατυρικός ποιητής, παίρνει σαν κύριο ήρωα αυτό το ανθεκτικότατο, το υπομονετικότατο, μα και το χιλιοταλανισμένο, άδολο και άκακο ζώο, που τόσα και τόσα τραβάει στη ζωή του από τους αχάριστους ανθρώπους, που το εκμεταλλεύονται βάρβαρα.

Μερουδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι.
Ούλοι: δούλοι, αφεντικό,
και μ' αφήναν νηστικό.

Ο γοργοκύλιστος αυτός, εμφαντικός, πολυδύναμος και ηχηρός τροχαϊκός στίχος με τις ζωντανές εναλλασσόμενες εικόνες, που δημιουργεί, συγκινεί βαθιά τον αναγνώστη. Απομνημονεύεται πολύ εύκολα, πράγμα που βοηθούν αρκετά οι ξευγαρωτές θηλυκές και αρρενωπές ομοιοκαταληξίες (ρίμες) του: ξενοδούλι - δούλοι, αφεντικό - νηστικό.

Μα θα πει κάποιος, γιατί ο Βάρναλης να παρομοιάζει τον απλό δουλευτή και όχι μόνο το δουλευτή, αλλά και ολόκληρο το λαό με το γομάρι; Μήπως πέφτει έξω, όταν ο Βάρναλης στηλιτεύει το λαό για την αγόγγυστη υποταγή του στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, χωρίς να βγάζει άχνα ποτέ; Ναι, ο Βάρναλης αναμφίβολα επικρίνει το λαό, γιατί δέχεται σχεδόν αδιαμαρτύρητα την υποδούλωση του. Μα η επίκριση του αυτή είναι γεμάτη αγάπη και συμπόνια προς το λαό, που δεν της είναι ξένη και η αυστηρότητα με την υπεύθυνη παραίνεση του πνευματικού ταγού του έθνους. Λόγου χάρη, ο Ν. Γ. Τσερνισέφσκι, μεγάλος Ρώσος, επαναστάτης-συγγραφέας, έλεγε για το Ρωσικό λαό εκείνης της περιόδου: "Όλοι, από πάνω μέχρι κάτω, είναι σκλάβοι". Αλλά ίσα-ίσα αυτό, τόνιζε ο Β. Ι. Λένιν, έδειχνε την απέραντη αγάπη του Τσερνισέφσκι προς το Ρωσικό λαό και τη φλογερή επιθυμία του να δει το λαό του να ξεσηκώνεται ενάντια στο δυσβάσταχτο τσαρικό ζυγό, που του έπνιγε την καρδιά.

Με λίγα λόγια, ο Βάρναλης ανοίγει τα μάτια στο λαό, δείχνοντας του τη δουλική κατάντια του. Τον ξυπνάει από το λήθαργο, που έχει πέσει, κανονικό αβασταγό στη δούλεψη του αδηφάγου κεφαλαίου, όπου "δούλευε για να στουμπώσει όλ' η χώρα κι οι καμπόσοι". Μα κι όταν κάποτε το δύσμοιρο και δυστυχισμένο αυτό υποζύγιο τόλμησε να εκφράσει μια ελάχιστη διαμαρτυρία με τα λόγια: "Δε βαστάω! Θα πέσω κάτου!", ο εκπρόσωπος του θεού στη γη, όπου είναι καβάλα πάνω σ' αυτό, το αποστομώνει παραχρήμα: "Ντράπου! Τις προγονοί ντράπου!". Μα, "άντραλίζουμε! του λέει, πεινώ!". "Σουτ! το καθησυχάζει, θα φας τον ουρανό! "

Μετά το πειθήνιο και υπερυπομονητικο αυτό ζώο, σερνόμενο πηγαίνει και βρίσκει στη σπηλιά του τον "Αι-Φρανγκίσκο, τον προστάτη των κτηνών, που δεν είναι άλλος κανένας, εκτός από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, που τότε οι λαοί του κόσμου δεν ήξεραν ακόμα καλά την πραγματική του ουσία, για να του παραπονεθεί, γιατί το αφεντικό του, ο ελληνικός καπιταλισμός τον "πέταξε μακριά να τον φάνε τα θεριά", που και αυτός το απόπεμψε σκαιότατα. Τότε ο ποιητής σαλπίζει στο λαό το ποιητικό του σάλπισμα:

Αν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρεις. Όπου ποθεί
λευτεριά, παίρνει σπαθί.

Και αλλού λέει:

Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θα' ρτει ανάποδα ο ντουνιάς.

Το τρανοδύναμο και περίτεχνο αυτό ποίημα, που αποτελεί επαναστατικό πρότυπο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στην Πατρίδα μας, γιατί δείχνει τη .ζωή στην επαναστατική της ανάπτυξη, όντας το ίδιο διαποτισμένο από αισιόδοξα αισθήματα και πίστη ως προς την τελική, νικηφόρα έκβαση της πάλης του λαού μας, καταλήγει με την εξής λεβέντικη στροφή - κατακλείδα, πλημμυρισμένη από χαρά και περηφάνεια για τη νίκη του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση:

Κοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει
κι έχ' η πλάση κοκκινίσει
κι άλλος ήλιος έχει βγει
σ' άλλη θάλασσα, άλλη γη.

Έτσι η επαναστατική κοινωνική ποίηση εκπληρώνει επάξια την αποστολή της, στρατευμένη στη δίκαιη υπόθεση του λαού, που παλεύει, για τη λευτεριά, τη δημοκρατία, την προκοπή και την ειρήνη.

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Αρ. Φύλ. 173 1-15 Γενάρη 2004

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο προδοτικός ρόλος του «Κ»Κ Ιράκ και η στάση των ηγετών του «Κ»ΚΕ

Ενώ οι αμερικανο-αγγλικές δυνάμεις κατοχής -πάντα στο φόντο των οξύτατων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων- προσπαθούν να εξασφαλίσουν-σταθεροποιήσουν την επιρροή της κυριαρχίας τους στο κατοχικό Ιράκ και να καταπνίξουν τη συνεχώς κλιμακούμενη ηρωική πατριωτική Ιρακινή αντίσταση έχουν βρει από καιρό τώρα πρόθυμους συμπαραστάτες-λακέδες που δεν είναι άλλοι απ' τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές του «Κ»Κ Ιράκ, που με την άθλια προδοτική τους πολιτική στάση αναδεικνύονται πλέον σε προδότες όχι μόνο του σοσιαλισμού αλλά και της ίδιας τους της πατρίδας.

Το προδοτικό αυτό κόμμα με γραμματέα τον Χαμίντ Μαχίντ Μουσά αποφάσισε, σε συνεργασία με τους αμερικανο-άγγλους κατακτητές, να συμμετάσχει και συμμετέχει στην κυβέρνηση Κουίσλινγκ που συγκρότησαν τα στρατεύματα κατοχής.

Αξίζει να υπενθυμιστεί στους αγωνιστές ότι το πρώτο κόμμα που έγινε νόμιμο στο κατοχικό Ιράκ ήταν το «Κ»Κ Ιράκ, ενώ την Πρωτομαγιά του 2003 τα μέλη και στελέχη αυτού του προδοτικού κόμματος βγήκαν στους δρόμους της Βαγδάτης για να γιορτάσουν την ανατροπή του «δικτάτορα Σαντάμ Χουσεΐν» και την «απελευθέρωση» της χώρα τους απ' τους αμερικανο-άγγλους ιμπεριαλιστές!!!

Τώρα τελευταία έγινε γνωστό στον τύπο, ότι υπέγραψε «συμφωνία με τον κατοχικό διοικητή Πολ Μπρεμέρ, με βάση την οποία, προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί νόμιμα, παύει στο εξής να χρησιμοποιεί στα επίσημα κείμενά του και στην εφημερίδα του τις λέξεις "ιμπεριαλισμός", "κατοχή", εθνική ανεξαρτησία" και "υπεράσπιση της πατρίδας"», ενώ δεσμεύτηκε ενυπογράφως να συνεργαστεί με τους «απελευθερωτές» στην αντιμετώπιση των «υπονομευτών», δηλαδή του λαού του Ιράκ που αντιστέκεται!

Ακόμη, στη διεθνή σύσκεψη των χρουστσοφικών κομμάτων που οργάνωσε ο Περισσός στην Αθήνα (19-20.6.2003), ο εκπρόσωπος του «Κ»Κ Ιράκ ισχυρίστηκε δημόσια ότι «το θέμα της δημοκρατίας είναι κεντρικό» και τόνισε ότι «είναι λάθος να υποταχθεί το θέμα της δημοκρατίας στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα»!!!

Αυτή η προδοτική αντεπαναστατική στάση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών του «Κ»Κ Ιράκ ουδέποτε καταδικάστηκε, μα ούτε καυτηριάστηκε απ' τα αδελφά χρουστσοφικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου εδώ του «Κ»ΚΕ, που ήταν και ο εμπνευστής-οργανωτής της παραπάνω σύσκεψης.

Εντύπωση προκαλεί και το γεγονός ότι οι προδότες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ αναφέρονται συνεχώς με πηχυαίους τίτλους του «Ριζοσπάστη» στην Ιρακινή αντίσταση, αποσιωπώντας και «περνώντας εντελώς στα μαλακά» τον επαίσχυντο προδοτικό ρόλο του αδελφού κόμματος.

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 165 1-15 Σεπτέμβρη 2003

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα χρουστσοφικά κόμματα «Κ»ΚΕ- «Κ»Κ Ιράκ: Από την προδοσία των συμφερόντων της εργατικής τάξης στη συνεργασία με μοναρχοφασιστικά κόμματα και τους κατακτητές

Το «Κ»ΚΕ που συγκροτήθηκε απ' την προδοτική χρουστσοφική κλίκα, μετά τη διάλυση του ηρωικού επαναστατικού ΚΚΕ τέλη '55, το 1956 με τη διαβόητη "6η Ολομέλεια" (Μάρτης 1956) ήταν ευθύς εξαρχής ένα αστικό κόμμα, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, επειδή στη δράση του δεν καθοδηγούνταν πλέον απ' τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, αλλά από το αντεπαναστατικό αστικό ιδεολογικο-πολιτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) γενικά και σε πολιτικό επίπεδο απ' τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ.

Στο μισό αιώνα της ύπαρξής του βάδισε με συνέπεια το σοσιαλδημοκρατικό ρεφορμιστικό δρόμο, υπηρετώντας τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης και συνάμα υποστήριξε με συνέπεια τα αντεπαναστατικά μέτρα παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, που πάρθηκαν -μετά τη δολοφονία του Στάλιν και την ανατροπή της διχτατορίας του προλεταριάτου- κατά την περίοδο των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ που οδήγησαν τελικά στο πέρασμα από τον ιδιόμορφο κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό στον κλασικό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοκτησίας και στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο αντεπαναστατικός αυτός δρόμος είναι κοινός σ' όλα τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα που ακολούθησαν τον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό. Όμως το «Κ»ΚΕ προχώρησε αργότερα ένα βήμα παραπέρα: υπήρξε το πρώτο κόμμα στην ιστορία του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που συνεργάστηκε και συγκρότησε το '89 κυβέρνηση μ' ένα μοναρχοφασιστικό κόμμα, όπως είναι το μεγαλοαστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Παραμένει ως τώρα μοναδική περίπτωση σε διεθνή κλίμακα.

Να όμως που οι έλληνες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές έχασαν τα πρωτεία, αφού το αδελφό τους κόμμα, το χρουστσοφικό «Κ»Κ Ιράκ, τους ξεπέρασε: συμμετέχει απ' την αρχή ως σήμερα στην κυβέρνηση "Κούισλιγκ" που συγκρότησαν τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής.

Καθόλου δεν εκπλήσσει αυτή η επαίσχυντη προδοτική πορεία. Το χρουστσοφικό «Κ»Κ Ιράκ πριν αρχίσει ο πόλεμος ισχυρίζονταν -ακριβώς τα ίδια όπως και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές- ότι «κατά τα τελευταία 12 χρόνια το δικτατορικό καθεστώς του Ιράκ ούτε κατέστρεψε τα απαγορευμένα όπλα ούτε εφάρμοσε τις περισσότερες από τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ» («Εποχή», 30.2.2003), ενώ κατά τη διάρκεια των πολεμικών προετοιμασιών και στις παραμονές της επίθεσης των ΗΠΑ-Αγγλίας κατά του Ιράκ καλούσε ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, δηλ. στην πραγματικότητα καλούσε τους ιμπεριαλιστές να "απελευθερώσουν" (!) δηλ. να καταλάβουν το Ιράκ, αντί να καλεί τον ιρακινό λαό σε αγώνα κατά της σχεδιαζόμενης επίθεσης. Τη δε Πρωτομαγιά κάλεσε μέλη και οπαδούς για να γιορτάσουν την "απελευθέρωση" από τους αμερικανο-άγγλους!!!

Αργότερα υπέγραψε συμφωνία με τον αμερικάνο κατοχικό διοικητή Πωλ Μπρέμερ για τη νόμιμη λειτουργία του στην οποία ανέλαβε την υποχρέωση να μην χρησιμοποιεί στα κείμενά του και στα άρθρα της εφημερίδας του τις λέξεις "ιμπεριαλισμός", "κατοχή", "εθνική ανεξαρτησία", "υπεράσπιση της πατρίδας", κλπ. ενώ στην ίδια συμφωνία δεσμεύτηκε να συνεργαστεί με τους "απελευθερωτές"(!), δηλ. τα στρατεύματα κατοχής στην αντιμετώπιση των "υπονομευτών", δηλ. του ιρακινού λαού που αντιστέκεται και αγωνίζεται ενάντια στα κατοχικά αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα. Επίσης στη διεθνή σύσκεψη που οργάνωσε το «Κ»ΚΕ στην Αθήνα (19-20.6.2003), ο εκπρόσωπος του «Κ»Κ Ιράκ ισχυρίστηκε δημόσια ότι «το θέμα της δημοκρατίας είναι κεντρικό» και τόνισε ότι «είναι λάθος να υποταχθεί το θέμα της δημοκρατίας στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα»!!!

Η προδοτική αυτή πολιτική των ηγετών του χρουστσοφικού «Κ»Κ Ιράκ φτάνει στο αποκορύφωμά της με τη συμμετοχή τους στο συγκροτημένο απ' τα κατακτητικά στρατεύματα 25μελές "Κυβερνητικό Συμβούλιο", δηλ. την κατοχική "κυβέρνηση", κάτι ανάλογο της δοσίλογης "κυβέρνησης" Τσολάκογλου της κατοχικής περιόδου στην Ελλάδα. Ο Σαλίμ Αλί, μέλος της ΚΕ του «Κ»Κ Ιράκ, σε συνέντευξή του μας πληροφορεί ότι «η ηγεσία του κόμματος αποφάσισε να δεχθεί την πρόσκληση για συμμετοχή στο "Κυβερνητικό Συμβούλιο"» και εξακολουθεί να συμμετέχει ως τα σήμερα («Εποχή», 20.7.2003, σελ. 11).

Έτσι οι προδότες ηγέτες του χρουστσοφικού «Κ»Κ Ιράκ ανέλαβαν επίσημα τον επαίσχυντο ρόλο των ταγματασφαλιτών της χώρας τους που συνίσταται στην «αποκατάσταση της ασφάλειας και της νομιμότητας» («Εποχή», 20.7.2003, σελ. 11) στο Ιράκ, όπως μας πληροφορεί ο Σαλίμ Αλί.

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν κατάγγειλαν την επαίσχυντη εθνοπροδοτική στάση συνεργασίας με τα αμερικανο-αγγλικά κατοχικά στρατεύματα του αδελφού τους κόμματος, του «Κ»Κ Ιράκ. Πολύ περισσότερο δεν διέκοψαν κάθε σχέση μαζί του. Η προδοτική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα που "κατανοεί"(!) και "σέβεται τους λόγους συμμετοχής"(!) των ηγετών του «Κ»Κ Ιράκ στο διαβόητο "Κυβερνητικό Συμβούλιο", δηλ. στην κυβέρνηση δοσίλογων του Ιράκ έχει απλά μόνο "επιφυλάξεις"(!) απέναντι στην εθνοπροδοτική γραμμή. Ο "Ριζοσπάστης" αφού "πληροφορεί" τους αναγνώστες του ότι: «έφτασε έως εμάς η είδηση που το κομμουνιστικό κόμμα του Ιράκ αποφάσισε να συμμετάσχει στο κυβερνητικό Συμβούλιο της χώρας» και πως «βεβαίως κάθε κόμμα διατηρεί ακέραιο το δικαίωμά του να αποφασίζει και να χαράζει την πορεία του, ο σεβασμός ωστόσο στην αρχή της αυτοτέλειας, δεν αποκλείει τη διατύπωσή της όποιας διαφορετικής γνώμης» μα λέει: «είναι, βέβαια, γνωστοί και σεβαστοί οι λόγοι, για τους οποίους το ΚΚ Ιράκ αποφάσισε τη συμμετοχή του... Έχουμε όμως πολλές επιφυλάξεις και ακόμα περισσότερες ανησυχίες, για τις συνέπειες αυτής της ενέργειας» («Ριζοσπάστης» 24.7.2003, σελ. 5).

Είναι όμως θετικό ότι πολλά μέλη του «Κ»Κ Ιράκ απέρριψαν την προδοτική γραμμή των ηγετών τους και συμμετέχουν στον αγώνα κατά των αμερικανο-άγγλων κατακτητών.

Η τέτοια τοποθέτηση της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Φλωράκη-Παπαρήγα απέναντι στην εξόφθαλμη εθνοπροδοτική και δοσίλογη στάση των ηγετών του «Κ»Κ Ιράκ δείχνει-εκφράζει: πρώτο, το μέγεθος της προδοσίας των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ, οι οποίοι δεν κατάγγειλαν την επαίσχυντη συνεργασία των συντρόφων τους με τους αμερικανο-άγγλους κατακτητές, δεύτερο, δεν διακόπτουν τις σχέσεις μαζί τους, και τρίτο, δείχνει σε ποια πλευρά θα σταθούν οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ σε περίπτωση που η χώρα μας κατακτηθεί από όποιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις: θα βρεθούν στο πλευρό τους και θα μπουν στην υπηρεσία των κατακτητών.

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 171 1-15 Δεκέμβρη 2003

Διαβάστε Περισσότερα »

"Έφυγε" η επαναστάτρια Γαλάτεια Σαλίμκα-Γκαβέλα

Στις 31 Οχτώβρη έπαψε να χτυπά η γενναία καρδιά της μαχητικής και αφοσιωμένης ως το τέλος στην υπόθεση του κομμουνισμού, την επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και στο επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, συντρόφισσας Γαλάτειας Σαλίμκα-Γκαβέλα.

Η Γαλάτεια Σαλίμκα γεννήθηκε στις 22.8.1922 στη Νάουσα και από μικρή ηλικία (13 χρόνων), δούλεψε εργάτρια σε κλωστοϋφαντουγείο της πόλης και γνώρισε την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση. Πήρε μέρος στους αγώνες της εργατικής τάξης και πάλεψε για τα δικαιώματα της εργατιάς. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στους αγώνες του λαού μας ενάντια στους φασίστες κατακτητές. Το 1942 στα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς έγινε μέλος του ΚΚΕ.

Με την έναρξη του δεύτερου αντάρτικου κατατάχθηκε εθελόντρια στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ). Ήταν από τις πρώτες εθελόντριες αντάρτισσες του ΔΣΕ το 1946 στο Καϊμακτσαλάν. Τελείωσε τη Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ και έγινε ανθυπολοχαγός.

Στη Τασκένδη, με την ανοιχτή επέμβαση, το Σεπτέμβρη του ΄55, των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, αντιτάχθηκε στην επέμβαση και υπεράσπισε μαχητικά την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη.

Διαγράφεται μετά το ΄56 από τους διορισμένους οπορτουνιστές της κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. Δεν παρέδωσε το κομματικό της βιβλιάριο στους οπορτουνιστές (στη φωτογραφία δυο σελίδες του) και στις πιέσεις τους απάντησε: «δεν μας τα δώσατε εσείς τα κομματικά βιβλιάρια, τα πήραμε πολεμώντας».

Στα μετέπειτα χρόνια και ως το τέλος της ζωής της ακολούθησε με παραδειγματική συνέπεια και χωρίς ταλαντεύσεις την επαναστατική γραμμή των Στάλιν-Ζαχαριάδη. Σαν επαναστάτρια κομμουνίστρια διακρίνονταν για τη θαυμαστή μαχητικότητά της, το θάρρος, την αποφασιστικότητα μα και την παραδειγματική συνέπειά της στις Αρχές.

Η κηδεία της έγινε στο νεκροταφείο της Ηλιούπολης και στην επαναστάτρια κομμουνίστρια Γαλάτεια Σαλίμκα αποχαιρέτησε εκ μέρους της Οργάνωσης ο σύντροφος Τάσος Μπάλλος:

Αγαπητή και αξέχαστη συντρόφισσα Γαλάτεια

Με βαριά καρδιά, μεγάλο πόνο και οδύνη μαζευτήκαμε εδώ να σε τιμήσουμε και να σε αποχαιρετήσουμε στην τελευταία σου κατοικία, συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι με πρώτο το σύντροφο στη ζωή και στην πάλη Γιάννη και τα παιδιά σου Ευαγγελία και Αντώνη.

Από μικρή, ανήλικη ακόμα, δούλεψες εργάτρια σε κλωστοϋφαντουργείο της Νάουσας και γνώρισες την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση. Πάλεψες για τα δικαιώματα της εργατιάς και πήρε μέρος στους αγώνες του λαού μας.

Έγινες μέλος του ΚΚΕ το 1942 στα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς. Αργότερα είχες τη μεγάλη τιμή να αγωνιστείς απ' τις γραμμές του ένδοξου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) που καθοδηγήθηκε από το ΚΚΕ με επικεφαλής το Γραμματέα του και μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη. Απ' τις πρώτες εθελόντριες αντάρτισσες του ΔΣΕ το 1946 στο Καϊμακτσαλάν και τη Τζένα πολέμησες με το όπλο στο χέρι για τρία ολόκληρα χρόνια το ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Διακρίθηκες για τη λεβεντιά και την παλικαριά σου. Τιμήθηκες δυο φορές με το μετάλλιο Ανδρείας «ΗΛΕΚΤΡΑ». Τελείωσες τη Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ και έγινες ανθυπολοχαγός.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκες στην Τασκένδη, πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, και είχες την μεγάλη τύχη να γνωρίσεις το σοσιαλισμό που χτίζονταν εκεί την εποχή του Στάλιν αλλά και τη μεγάλη ατυχία να ζήσεις το πισωγύρισμα το 1956 με την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης. Βρέθηκες αντιμέτωπη με το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και υπεράσπισες αποφασιστικά και με θάρρος το ένδοξο ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη.

Στη Τασκένδη δούλεψες και έκανες οικογένεια. Γύρισες στην πατρίδα και έζησες τα τελευταία χρόνια της ζωής σου, μένοντας ως το τέλος πιστή στις κομμουνιστικές ιδέες των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν και στην επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ 1918-55.

Καλό σου ταξίδι σεμνή, περήφανη, λεβέντισσα αντάρτισσα του ΔΣΕ.

Ας είναι ελαφρό το φιλόξενο της Αττικής γης που θα σε σκεπάσει.

Στη μνήμη της ο σύντροφος στη ζωή και στην πάλη Γιάννης Γκαβέλας προσφέρει στην "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" 50 ευρώΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 169 1-15 2003

 

Διαβάστε Περισσότερα »

ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΩΝ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ 2003 – Τα κόμματα που συμμετείχαν

Το πρώτο δεκαήμερο του περασμένου μήνα πραγματοποιήθηκε σε χώρα της Λατινικής Αμερικής, η ετήσια συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν τα παρακάτω κόμματα:

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Μπουρκίνα Φάσο
Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Δανίας
Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας
Κομμουνιστικό Εργατικό Γαλλίας
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας Δομινικανής Δημοκρατίας
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα Ισημερινού
Οργάνωση για το Κομμουνιστικό Κόμμα Προλεταριάτου Ιταλίας
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικό (Μ-Λ)
Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Νορβηγίας - Επανάσταση
Οργάνωση Κομμουνιστών Οχτώβρης Ισπανίας
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας
Κόκκινη Σημαία Βενεζουέλας

Εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 172 15-31 Δεκέμβρη 2003

Διαβάστε Περισσότερα »

Διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων: «Η διεθνής κατάσταση μετά τις 11 Σεπτέμβρη 2001»

Και η φετινή διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων με θέμα «Η διεθνής κατάσταση μετά τις 11 Σεπτέμβρη 2001» τελείωσε, όπως αναμένονταν, χωρίς εκπλήξεις. Σ' αυτή παρουσιάστηκαν οι γνωστές δεξιές οπορτουνιστικές θέσεις αυτών των κομμάτων σχετικά με το παραπάνω ζήτημα, όμοιες μ' αυτές της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, στις οποίες έχουμε παλιότερα ασκήσει κριτική και επομένως δεν υπάρχει λόγος να επαναληφθεί εκ νέου η κριτική σ' αυτές.
Με την ευκαιρία ας σημειωθεί:

πρώτο, ότι όλα αυτά τα κόμματα έχουν την ίδια κοινή αντίληψη για το «σοσιαλισμό», δηλ. μια αστικορεβιζιονιστική αντίληψη: θεωρούν ως «σοσιαλισμό» τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, το «σοσιαλισμό»(!) της τιτικής καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας και επιπλέον ακόμα και τα φεουδαστικά καθεστώτα της Αιθιοπίας (Μεγκίστου) και του Αφγανιστάν (Καρμάλ-Νατζιμπουλάχ, κλπ.).

δεύτερο, σε σχέση με το ζήτημα της επανάστασης προπαγανδίζουν και προβάλλουν το λεγόμενο «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο περάσματος στο σοσιαλισμό» του 20ου αντεπαναστατικού χρουστσοφικού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, πασίγνωστη γραμμή της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας που υπηρέτησε και υπηρετεί τη διαιώνιση της εξουσίας της αντιδραστικής αστικής τάξης.
Επιπλέον τα ευρωπαϊκά χρουστσοφικά κόμματα τάσσονται υπέρ της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης πράγμα που αποκαλύπτει ως δημαγωγική τη δήθεν «αντίθεση» του «Κ»ΚΕ απέναντι στην ΕΕ και την «αποδέσμευση» της χώρας απ' αυτή.

Δίπλα στα παραδοσιακά χρουστσοφικά κόμματα συμμετείχαν -ως «αριστερός μαϊντανός» του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού- και κάποια που από τις αρχές της τελευταίας 15ετίας «διαφοροποιούνταν», τουλάχιστον στα λόγια, ενώ εδώ και καιρό έχουν οριστικά εκφυλιστεί σε χρουστοφικά αστικορεβιζιονιστικά κόμματα, όπως το «Κ»Κ Αλβανίας, το «Κ»Κ Βραζιλίας, το Κόμμα Εργατών Βελγίου με πρόεδρο τον «έξοχο επαναστάτη»(!) τροτσκίζοντα χρουστσοφικό ρεβιζιονιστή L. Martens.

Με την ευκαιρία ας σχολιάσουμε εντελώς σύντομα 3 κόμματα απ' τα συμμετέχοντα στη φετινή συνάντηση με τα οποία του «Κ»ΚΕ έχει συντροφικές σχέσεις για να φανεί καλύτερα ο αντεπαναστατικός ρόλος και να αποκαλυφθεί ο αστικός χαρακτήρας του «Κ»ΚΕ ως αστικού κόμματος σοσιαλδημοκρατικού τύπου: «Κομμουνιστική» Επανίδρυση Ιταλίας - «Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών» - ΚΚΡΟ (Ζουγκάνοφ).

Εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 137-138 1-31 Ιούλη 2002

Διαβάστε Περισσότερα »

Η «Αυγή» του '63 διαψεύδει το «Ριζοσπάστη» για τη δολοφονία Γρ. Λαμπράκη

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» -στα πλαίσια της αντιδραστικής πολιτικής εξωραϊσμού του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, δηλ. της διαφήμισή του ως «δημοκρατικού» κόμματος -παρουσιάζει τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη ως «έργο» κάποιου «αόρατου»(!) «παρακράτους» («Ρ» 15.5.2003, 25.5.2003, 3.6.2003, κλπ.) και όχι όπως στην πραγματικότητα ιστορικά συνέβηκε.

Όμως, σ' αντίθεση με τα αντιδραστικά μυθεύματα του «Κ»ΚΕ, είναι γνωστό στους κομμουνιστές-αντιφασίστες και γενικά στη μεγάλη δημοκρατική πλειοψηφία του λαού μας, ότι ήταν η μοναρχοφασιστική κυβέρνηση της ΕΡΕ με πρωθυπουργό τον Κ. Καραμανλή εκείνη που οργάνωσε, καθοδήγησε και πραγματοποίησε (αστυνομία-ασφάλεια-φασιστικές οργανώσεις) τη δολοφονία του γενναίου και ατρόμητου αγωνιστή της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη με σκοπό να τρομοκρατήσει και αναχαιτίσει το λαϊκό κίνημα, που εκείνη την περίοδο παρουσίαζε σταθερά ραγδαία ανάπτυξη.

Με την παραπάνω τοποθέτησή του ο  «Ριζοσπάστης», σαράντα χρόνια μετά τη στυγερή δολοφονία, δεν εξωραΐζει μόνο τη σημερινή πολιτική του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, αλλά διαστρεβλώνει πρώτα απ' όλα την ιστορική αλήθεια σχετικά με τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Να όμως που έρχεται η «Αυγή» της 24.4.1963 (βλέπε φωτοτυπία) εκείνης της εποχής και διαψεύδει τους χρουστσοφικούς ηγέτες του «Κ»ΚΕ συμμάχους-φίλους της ΝΔ, και το «Ριζοσπάστη» και με πρωτοσέλιδο τίτλο της αποκαλύπτει την ιστορική αλήθεια: «ΝΑ ΦΥΓΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΜΟΝΗ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ», «Η ΕΔΑ και η ΕΚ καταγγέλλουν και προσωπικά τον πρωθυπουργό και καλούν όλους να παραλύσουν το μακάβριο χέρι του φασισμού που χτυπά ήδη τις πόρτες μας». Και παρακάτω στο ίδιο άρθρο με τίτλο «ΑΡΧΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ΣΕΙΡΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΙΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΩΝ» γράφει: «Ο απόστολος της ειρήνης και θύμα των απαίσιων δολοφόνων της ΕΡΕ βουλευτής Λαμπράκης συνεχίζει επί 30 ώρες την απεγνωσμένη πάλη προς το θάνατο...» («Αυγή» 24.5.1063).

Απ' τα παραπάνω είναι φανερό πως η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» εξωραΐζουν: α) την 8ετή φασιστική περίοδο διακυβέρνησης της χώρας. απ' την καραμανλική ΕΡΕ, β) το σημερινό μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ που είναι συνέχεια εκείνου της ΕΡΕ και γ) διαστρεβλώνουν κατάφορα και προκλητικά την ιστορική αλήθεια, αποδίδοντας τη δολοφονία στο «παρακράτος»(!) και όχι στην κυβέρνηση της ΕΡΕ (Κ. Καραμανλής) τη στιγμή που είναι πασίγνωστο: πρώτο, ότι αυτή οργάνωσε και πραγματοποίησε τη δολοφονία του Λαμπράκη, και δεύτερο, το λεγόμενο «παρακράτος» ήταν αναπόσπαστο τμήμα του φασιστικού αστικού κράτους εκείνης της περιόδου.

Με μια απλή σύγκριση της «Αυγής» (ΕΔΑ) με εκείνη του «Ριζοσπάστη» διαπιστώνει εύκολα κάθε αγωνιστής ότι η ηγεσία του σημερινού χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ κινείται πολιτικά πολύ δεξιότερα και απ' την πολιτική της ηγεσίας της ΕΔΑ που, ας σημειωθεί, δεν ήταν κομμουνιστικό κόμμα αλλά ένα Αριστερό αντιφασιστικό-αντιιμπεριαλιστικό κόμμα.

Να πως η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ προωθεί τη γραμμή του «ξεπεράσματος»(!) των διαχωριστικών γραμμών. Να πως βοηθά και βάζει «πλάτη»-προετοιμάζει με τη στάση της την εκλογική νίκη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 159 1-15 Ιούνη 2003

Διαβάστε Περισσότερα »