Τελική Διακήρυξη της 25ης Διεθνούς Κατασκήνωσης της Αντιφασιστικής και Αντι-ιμπεριαλιστικής Νεολαίας

Στις 10 Αυγούστου, του 2016, ολοκληρώθηκε η 25η Διεθνής Κατασκήνωση της Αντιφασιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Νεολαίας ( CIJAA ), η οποία ξεκίνησε στις 3 Αυγούστου στο Σάντο Ντομίνγκο, της Δομινικανής Δημοκρατίας, με το σύνθημα: Για την αλληλεγγύη, την ειρήνη και την ελευθερία, στην οποία  εκατοντάδες νέοι, δημοκρατικοί, προοδευτικοί, οικολόγοι, αριστεροί, φεμινίστριες, αντιφασίστες, αντιιμπεριαλιστές και επαναστάτες συναντηθήκαμε για να αναλύσουμε τις πραγματικότητες των  λαών του Πουέρτο Ρίκο, του Εκουαδόρ, της Αϊτής, των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά, της Κολομβίας, της Αγγλίας, της Βενεζουέλας, της Τουρκίας, της Γερμανίας, της Βραζιλίας, του Μεξικού.

Ήταν ημέρες  σημαντικών εργασιών, με μεγάλες  αναλύσεις σχετικά για διάφορα  θέματα, τα οποία μαζί με τις πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες  προώθησαν την ενοποίηση των χωρών και των  συμμετεχόντων.

Ένα βασικό μέρος της νεολαίας που  πρωταγωνιστεί στις αλλαγές στον κόσμο και που αγωνίζεται σε διαφορετικές ηπείρους και περιοχές του πλανήτη συγκεντρώθηκε στη Δομινικανή Δημοκρατία για να συζητήσει την καθημερινότητα τους, να διαδώσει τις απαιτήσεις της και να συμφωνήσει για τα  διεθνή καθήκοντα των νέων ανθρώπων που ποθούν βαθιές αλλαγές για τους λαούς τους. Η  XXV Κατασκήνωση ζητάει από εμάς  ένα θεμελιώδες έργο, το έργο πορεία στη XXVI CIJAA που θα πραγματοποιηθεί σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη το 2018 και από τώρα,  ζητάει  την προετοιμασία μας και τη δουλειά μας.

Οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατασκήνωσης αντικατοπτρίζουν τα κοινά προβλήματα που έχουμε οι νέοι άνθρωποι στον κόσμο:  ανεργία, εκμετάλλευση,  έλλειψη πρόσβασης στην εκπαίδευση, διακρίσεις και  ποινικοποίηση, μεταξύ άλλων, στα οποία  το καπιταλιστικό σύστημα μας βάζει σε μόνιμη βάση ,ίδια όπως άλλους κοινωνικούς τομείς του καθενός από τους λαούς μας

Οι βαθιές σκέψεις που παρουσιάστηκαν στη διάρκεια της Κατασκήνωσης δείχνουν ότι οι εχθροί για τους νέους και τους λαούς του κόσμου είναι κοινοί:: οι άρχουσες τάξεις σε καθεμία από τις χώρες μας, οι αστικές τάξεις: οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που αναζητούν ανά πάσα στιγμή να επιβεβαιώσουν την οικονομική, πολιτιστική και πολιτική εξάρτηση των λαών μας: τα διεθνή μονοπώλια που εγκαθίστανται στα εδάφη μας για να λεηλατήσουν τους φυσικούς μας πόρους και να καταδικάσουν τις/τους εργαζόμενους σε χαμηλά αμειβόμενες ημέρες εργασίας. Δηλώνουμε λοιπόν, ότι, οι βασικοί αντίπαλοι των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της νεολαίας και των λαών του κόσμου, είναι ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός.

Σε διάφορες χώρες, η δίψα του ιμπεριαλισμού για το κέρδος προωθεί την τάση του  φασισμού σε ορισμένα κράτη και γι 'αυτό χρησιμοποιούν την πιο αντιδραστική βία, προωθούν την ποινικοποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας, τη τρομοκρατία, τη διακίνηση ναρκωτικών, τις παραστρατιωτικές οργάνωσες, και μέσω αυτών των μηχανισμών του εκφοβισμού και της καταπίεσης , επιδιώκουν να ελέγξουν τον  αποφασιστικό αγώνα που πραγματοποιείται στις διάφορες χώρες στις οποίες συμβαίνουν και επιδεινώνονται αυτά  τα φαινόμενα

Στο πλαίσιο αυτό, στις 10 Οκτωβρίου 2015, στην Άγκυρα της Τουρκίας έγινε  μια επίθεση ενάντια  μιας κινητοποίησης των δημοκρατικών δυνάμεων που απέρριπταν την καταπιεστική και αντιλαϊκή πολιτική του καθεστώτος του Ερντογάν, που άφησε  245 τραυματίες και 95 νεκρούς, εκ των οποίων οι 4 ήταν  σύντροφοι , που πριν από δύο χρόνια ήταν μέρος της XXIV CIJAA που πραγματοποιήθηκε στη Σμύρνη της  Τουρκίας.

Στις 3 Φεβρουαρίου 2014, δολοφονήθηκε  ένας μαχητικός κομμουνιστής  από την πολιτεία του  Morelos στο Μεξικό, ο Gustavo Alejandro Salgado Delgado ο οποίος ξεκίνησε την πολιτική του δράση στη δέκατη ένατη CIJAA στο Μεξικό,. Σήμερα οι νεολαίες παγκόσμια υψώνουν τις σημαίες της δικαιοσύνης αυτών των νεκρών συντρόφων, καταγγέλλουν τις κατασταλτικές ενέργειες αυτών των καθεστώτων και του φασισμού τους, που είναι η αντανάκλαση της αδυναμίας τους, επειδή τα θεσμικά τους όργανα έχουν χάσει την ηγεμονία και δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να συνεχίσουν να κυβερνούν όπως  έκαναν πριν.

Κατά τη διάρκεια της υλοποίησης της XXV CIJAA, oi νεολαίες της Βενεζουέλας, οι λαϊκές οργανώσεις και τομείς της Αριστεράς  υπέστησαν την αναγκαστική εξαφάνιση και την έπειτα δολοφονία του συντρόφου Julio Blanco, ο οποίος ήταν μέρος των συνεργατών και των διοργανωτών της XXIII Διεθνούς Κατασκήνωσης που είχε γίνει στη χώρα αυτή, το 2012.

 Για τους συντρόφους μας που έπεσαν στη μέση του αγώνα, για αυτούς, που μαζί με  μας και χιλιάδες άλλους άνδρες και γυναίκες που ονειρεύτηκαν ένα διαφορετικό κόσμο, όπου όλες και όλοι θα είμαστε  πραγματικά ελεύθεροι, υψώνουμε τη φωνή μας και σηκώνουμε τις γροθιές μας απαιτώντας την απονομή δικαιοσύνης και φυλακή για τους υπεύθυνους. Αναλαμβάνουμε την αποφασιστική δέσμευση  για να συνεχίσουμε τις μάχες τους σε κάθε μία από τις χώρες μας μέχρι να επιτύχουμε τη νίκη.

Όσοι  παρακολουθήσαμε τη XXV CIJAA προερχόμαστε από διαφορετικές γωνιές του πλανήτη και συζητήσαμε για τους αγώνες και τις μάχες μας: Στην Ευρώπη εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι έχουν βγει στους δρόμους για να απορρίψουν τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην εργασία που έχουν στόχο τη μείωση των δικαιωμάτων των νέων εργαζομένων, επιβάλλοντάς τους ωράρια ολοένα και πιο σκληρής εργασίας, με τη μείωση των μισθών σε ένα πλαίσιο στο οποίο τα καπιταλιστικά κράτη ενισχύσουν τις πολιτικές ρυθμίσεις τους, αντεργατικές και αντιλαϊκές, και ζητούν το βάρος τους να πέφτει στους λαούς αλλά οι συνέπιες αυτές να αναλαμβάνονται από το λαό, τους εργαζόμενους και τους νέους. Στην Λατινική Αμερική υψώνονται οι σημαίες για την  υπεράσπιση μιας παιδείας δημόσιας ,λαϊκής, δωρεάν, ποιοτικής και ελεύθερης πρόσβασης ενάντια στα δεξιά και διεφθαρμένα  καθεστώτα αυτών που μας κυβερνούν και που κάνουν διακρίσεις στη νεολαία. Απαιτούμε περισσότερο προϋπολογισμό  για τους κοινωνικούς τομείς, απορρίπτουμε αντιλαϊκούς νόμους και αντιλαϊκές πολιτικές που στις διάφορες χώρες περιορίζουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες της νεολαίας. Σε όλες τις γωνιές του πλανήτη ονειρευόμαστε και συνεχώς αγωνιζόμαστε για να κατακτήσουμε ένα κόσμο ριζικά διαφορετικό από αυτόν που μας δίνει ο καπιταλισμός και μας επιβάλλει ο ιμπεριαλισμός, αγωνιζόμαστε για ζωή και ελευθερία, για μια πραγματική δημοκρατία, έτσι ώστε αυτοί που παράγουμε τον πλούτο να είμαστε αυτοί που θα μπορούμε να καθορίσουμε το μέλλον των λαών μας.

Με την ίδια δύναμη και  ένταση που συζητάμε τα προβλήματά μας, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς τους λαούς που αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τους, για την αναγνώριση των εδαφών τους όπως η Παλαιστίνη και ο Κουρδικός λαός, ενάντια στην αναγκαστική εκτόπιση, τις πολιτικές διακρίσεις που νομιμοποιούν τους πολέμους και την πείνα που ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός επιβάλουν σε εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες σε χώρες όπως η Κένυα, η Σομαλία ή η Αϊτή

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και την υποστήριξη μας για τους άνδρες και τις γυναίκες του κόσμου που βρίσκονται στο καθεστώς του πρόσφυγα, αποτέλεσμα της επιθετικότητας που προωθείται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που γίνονται σε περιοχές όπως η Μέση Ανατολή. Καταδικάζουμε τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που επιδιώκουν να λεηλατήσουν τους πόρους των λαών ,απορρίπτουμε τις παρεμβάσεις των παγκόσμιων δυνάμεων που επιδιώκουν να διευρύνουν τους τομείς επιρροής τους και να αυξήσουν τα επίπεδα της επιβολής, δεν θέλουμε άλλους  πολέμους στους οποίους οι νέοι θα αναγκάζονται να είναι  κρέας στα όπλα της βίας του συστήματος, απαιτούμε  ειρήνη και  αυτοδιάθεση για τους λαούς του κόσμου.

Τονίζουμε  το ρόλο των γυναικών ως βασικό αντικείμενο των κοινωνικών μετασχηματισμών και της παραγωγικής ανάπτυξης των λαών, αναγνωρίζουμε και  απορρίπτουμε τις συνθήκες εκμετάλλευσης και δομικής βίας στις οποίες είναι θύματα. Απορρίπτουμε όλες τις εκφράσεις  

διακρίσεων και  καταπίεσης λόγω φύλου ακριβώς όπως καταδικάζουμε τον πατριαρχικό και μισογυνικό τους χαρακτήρα, που είναι τα  χαρακτηριστικά του  ιμπεριαλιστικού- καπιταλιστικού συστήματος.

Η ενότητα των εργατών του πλανήτη είναι θεμελιώδης για να εκπληρωθούν τα αιτήματά μας και οι φιλοδοξίες μας, για να σταματήσουν οι τρομοκρατικές πολιτικές των καπιταλιστικών κρατών και είναι απαραίτητο να ενισχυθεί η αρχή του διεθνισμού και η προώθηση της αλληλεγγύης μεταξύ των νέων ανθρώπων του κόσμου. Η ενότητα των νέων, των εργαζομένων και των λαών θα χτιστεί μέσω της ανταλλαγής εμπειριών, της ευρείας και δημοκρατικής συζήτησης για τα προβλήματα μας, της οικοδόμησης πολιτικών συμφωνιών που καταγγέλλουν τα κακά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, αλληλεγγύη και δυναμική στήριξη για τους αγώνες που θα αναπτυχθούν σε διάφορες χώρες, και ιδιαίτερα με τον αγώνα και την κινητοποίηση που έχουμε αναπτύξει σε κάθε μία από τις χώρες μας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων, των συμφερόντων  και των λαών μας: μόνο έτσι θα μπορέσουμε να σταματήσουμε τη λεηλασία, τον πόλεμο, το φασισμό και όλη την ιμπεριαλιστική πολιτική που επιβάλλεται ενάντια στις μεγάλες πλειοψηφίες που μας εκμεταλλεύονται και επιβάλουν τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό

Αυτή η Κατασκήνωση είναι μια αντανάκλαση της χαράς και της εξέγερσης της νεολαίας του κόσμου, της ανανεωτικής στάσης εκείνων που αισθανόμαστε δυσαρεστημένοι και απαιτούμε βαθιές αλλαγές σε κάθε μία από τις χώρες μας. Όλες οι ενέργειες των νέων του κόσμου, όλες οι μάχες που αναλαμβάνουμε θα πρέπει να κατευθύνονται προς μόνο μία κατεύθυνση, ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό για να σπάσουν τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης, της κυριαρχίας, της καταπίεσης, των διακρίσεων και της εξάρτησης τις οποίες μας επιβάλλουν. Και πρέπει να απευθύνονται σε βαθιές αλλαγές, για να εξασφαλίσουν τη νίκη της διαδικασίας της χειραφέτησης του καθενός από τους λαούς μας. Η πορεία που πρέπει να αναλάβουν οι νέες και οι νέοι στον πλανήτη που αγωνίζονται ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και το φασισμό πρέπει να είναι αυτή ακριβώς η επανάσταση και η οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Ας υψωθεί η φωνή μας για τον αγώνα και την ενότητα της αντιφασιστικής και αντι-ιμπεριαλιστικής νεολαίας του κόσμου

Άγιος Δομίνικος,  Δομινικανή Δημοκρατία,
10 Αυγούστου 2016


Οι Οργανώσεις που υπογράφουν τα ψηφίσματα της 25ης ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ:

COORDINADORA NACIONAL ESTUDIANTIL
JUVENTUD REVOLUCIONARIA DE ECUADOR
UNION DE LA JUVENTUD REVOLUCIONARIA DE MEXICO
MOVIMIENTO DE ORGANIZACIONES POPULARES – HAITI-
UNION DE JUVENTUD REBELDE – BRASIL-
Federación de Estudiantes Campesinos Socialistas de México
DELEGACION DE PUERTO RICO
CORRIENTE DE JOVENES ANTIFASCISTAS Y ANTIIMPERIALISTAS
JUVENTUD CARIBE - REPUBLICA DOMINICANA
FRENTE ESTUDIANTIL FLAVIO SUERO – REPUBLICA DOMINICANA

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Στα δεκάχρονα του Οχτώβρη

Ιωσήφ Στάλιν

Την Οχτωβριανή Επανάσταση δεν πρέπει να τη θεωρεί κανείς μονάχα επανάσταση «μέσα σε εθνικά πλαίσια». Είναι, πριν απ’ όλα, επανάσταση με διεθνή, παγκόσμιο χαρακτήρα, γιατί σημαίνει ριζική στροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας απ’ τον παλιό, τον καπιταλιστικό κόσμο, στον καινούργιο, το σοσιαλιστικό.

   Στο παρελθόν οι επαναστάσεις τελείωναν συνήθως με την αντικατάσταση της μιας ομάδας εκμεταλλευτών με μιαν άλλη ομάδα εκμεταλλευτών στο πηδάλιο του κράτους. Οι εκμεταλλευτές άλλαζαν, η εκμετάλλευση έμεινε. Αυτό γινόταν τον καιρό των απελευθερωτικών κινημάτων των δούλων. Αυτό γινόταν στην περίοδο των εξεγέρσεων των δουλοπάροικων. Αυτό γινόταν στην περίοδο των γνωστών «μεγάλων» επαναστάσεων στην Αγγλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία. Δε μιλώ για την Παρισινή Κομμούνα, που ήταν η πρώτη ένδοξη, ηρωική πάντως όμως ανεπιτυχής προσπάθεια του προλεταριάτου να στρέψει την ιστορία ενάντια στον καπιταλισμό.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση διαφέρει από άποψη αρχής απ’ αυτές τις επαναστάσεις. Δε βάζει για σκοπό της την αντικατάσταση της μιας μορφής εκμετάλλευσης με μιαν άλλη μορφή εκμετάλλευσης, της μιας ομάδας εκμεταλλευτών, μα την εξάλειψη κάθε εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την εξάλειψη όλων των εκμεταλλευτικών ομάδων, την εγκαθίδρυση της εξουσίας της πιο επαναστατικής τάξης απ’ όλες τις καταπιεζόμενες τάξεις που υπήρξαν ως τώρα, την οργάνωση της καινούργιας αταξικής σοσιαλιστικής κοινωνίας.

   Ακριβώς γι’ αυτό η νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης σημαίνει ριζική στροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας, ριζική στροφή στις ιστορικές τύχες του παγκόσμιου καπιταλισμού, ριζική στροφή στο απελευθερωτικό κίνημα του παγκόσμιου προλεταριάτου, ριζική στροφή στις μέθοδες πάλης και στις μορφές οργάνωσης, στη ζωή και στις παραδόσεις, στον πολιτισμό και στην ιδεολογία των εκμεταλλευομένων μαζών όλου του κόσμου.

   Αυτός είναι ο λόγος που η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι επανάσταση διεθνούς, παγκόσμιου χαρακτήρα.

   Αυτού βρίσκεται επίσης η ρίζα εκείνης της βαθιάς συμπάθειας που τρέφουν προς την Οχτωβριανή Επανάσταση οι καταπιεζόμενες τάξεις όλων των χωρών, που βλέπουν σ’ αυτήν την εγγύηση της απελευθέρωσής τους.

   Θα μπορούσαμε να σημειώσουμε μια σειρά βασικά ζητήματα, που με βάση αυτά η Οχτωβριανή Επανάσταση ασκεί την επίδρασή της στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος σ’ όλο τον κόσμο.

1. Η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι πριν απ’ όλα αξιοσημείωτη, γιατί διέσπασε το μέτωπο του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, ανέτρεψε την ιμπεριαλιστική αστική τάξη σε μια από τις πιο μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, κι ανέβασε στην εξουσία το σοσιαλιστικό προλεταριάτο.

   Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η τάξη των μισθωτών, η τάξη των κατατρεγμένων, η τάξη των καταπιεζομένων κι εκμεταλλευομένων υψώθηκε ως τη θέση της κυρίαρχης τάξης, που με το παράδειγμά της συμπαρασέρνει τους προλετάριους  όλων των χωρών.

   Αυτό σημαίνει, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων στις χώρες του ιμπεριαλισμού.

   Αφαίρεσε τα εργαλεία και τα μέσα παραγωγής απ’ τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές και τα μετέτρεψε σε κοινωνική ιδιοχτησία, αντιπαραθέτοντας μ’ αυτόν τον τρόπο στην αστική ιδιοχτησία τη σοσιαλιστική ιδιοχτησία. Έτσι ξεσκέπασε το ψέμα των καπιταλιστών, ότι η αστική ιδιοχτησία είναι απαραβίαστη, ιερή κι αιώνια.

   Απόσπασε απ’ την αστική τάξη την εξουσία, στέρησε την αστική τάξη απ’ τα πολιτικά της δικαιώματα, κατέστρεψε τον αστικό κρατικό μηχανισμό και παρέδωσε την εξουσία στα Σοβιέτ. Μ’ αυτό τον τρόπο αντιπαράθεσε στον αστικό κοινοβουλευτισμό, που είναι καπιταλιστική δημοκρατία, τη σοσιαλιστική εξουσία των Σοβιέτ, που είναι προλεταριακή δημοκρατία. Είχε δίκιο ο Λαφάργκ, όταν έλεγε απ’ τα 1887 ακόμα ότι την επόμενη της επανάστασης, «όλοι οι πρώην καπιταλιστές θα στερηθούν απ’ τα εκλογικά τους δικαιώματα». Έτσι η Οχτωβριανή Επανάσταση ξεσκέπασε επίσης το ψέμα των σοσιαλδημοκρατών, ότι τώρα είναι δυνατό το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό, μέσω του αστικού κοινοβουλευτισμού.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση όμως δε σταμάτησε και δε μπορούσε να σταματήσει σ’ αυτό. Αφού κατέστρεψε το παλιό, το αστικό, άρχισε ν’ ανοικοδομεί το καινούργιο, το σοσιαλιστικό. Τα δέκα χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι δέκα χρόνια ανοικοδόμησης του κόμματος, των συνδικάτων, των Σοβιέτ, των συνεταιρισμών, των εκπολιτιστικών οργανώσεων, των μεταφορών, της βιομηχανίας, του Κόκκινου Στρατού. Οι αναμφισβήτητες επιτυχίες του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, στο μέτωπο της ανοικοδόμησης, έδειξαν εξόφθαλμα ότι το προλεταριάτο μπορεί μ’ επιτυχία να διοικεί τη χώρα, χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική τάξη, ότι μπορεί μ’ επιτυχία να ανοικοδομεί τη βιομηχανία, χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική τάξη, ότι μπορεί μ’ επιτυχία να διευθύνει όλη τη λαϊκή οικονομία, χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική, ότι μπορεί με επιτυχία ν’ ανοικοδομήσει το σοσιαλισμό, παρά την καπιταλιστική περικύκλωση. Η παλιά «θεωρία», ότι οι εκμεταλλευόμενοι δε μπορούν να κάνουν χωρίς τους εκμεταλλευτές, όπως το κεφάλι και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος δε μπορούν να κάνουν χωρίς το στομάχι, δεν ανήκει αποτελεσματικά στο Μενένιο Αγρίππα, το γνωστό απ’ την αρχαία ιστορία ρωμαίο γερουσιαστή. Σήμερα η «θεωρία» αυτή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής «φιλοσοφίας» της σοσιαλδημοκρατίας γενικά και της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής του συνασπισμού με την ιμπεριαλιστική αστική τάξη, ειδικά. Η «θεωρία» αυτή που απόχτησε χαραχτήρα προκατάληψης αποτελεί σήμερα ένα απ’ τα πιο σοβαρά εμπόδια στο δρόμο της επαναστατικοποίησης του προλεταριάτου των καπιταλιστικών χωρών. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα στην ψεύτικη αυτή «θεωρία».

   Μήπως χρειάζεται ν’ αποδείξουμε ακόμα ότι αυτά κι άλλα παρόμοια αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης δε μπορούσαν και δε μπορούν να μείνουν χωρίς σοβαρή επίδραση πάνω στο επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης των καπιταλιστικών χωρών;

   Τέτοια πασίγνωστα γεγονότα, όπως η προοδευτική ανάπτυξη του κομμουνισμού στις καπιταλιστικές χώρες, το μεγάλωμα της συμπάθειας των προλετάριων όλων των χωρών προς την εργατική τάξη της ΕΣΣΔ, τέλος, η συρροή εργατικών αντιπροσωπειών στη χώρα των Σοβιέτ μιλούν αναμφισβήτητα για το γεγονός, ότι ο σπόρος που έριξε η Οχτωβριανή Επανάσταση αρχίζει κιόλας να δίνει καρπούς.

2. Η Οχτωβριανή Επανάσταση συγκλόνισε τον ιμπεριαλισμό όχι μονάχα στα κέντρα της κυριαρχίας του, όχι μονάχα στις «μητροπόλεις». Χτύπησε και τα μετόπισθεν του ιμπεριαλισμού, την περιφέρειά του, και υπόσκαψε την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού στις αποικιακές και στις εξαρτημένες χώρες.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση αφού ανάτρεψε τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές, έσπασε τις αλυσίδες του εθνικο-αποικιακού ζυγού κι απελευθέρωσε απ’ το ζυγό αυτό όλους, χωρίς εξαίρεση, τους καταπιεζόμενους λαούς ενός απέραντου κράτους. Το προλεταριάτο δε μπορεί ν’ απελευθερώσει τον εαυτό του αν δεν απελευθερώσει τους καταπιεζόμενους λαούς. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι πραγματοποίησε στην ΕΣΣΔ τις εθνικο-αποικιακές αυτές επαναστάσεις όχι κάτω απ’ τη σημαία της εθνικής έχθρας και των εθνικών συγκρούσεων, μα κάτω απ’ τη σημαία της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της αδελφικής προσέγγισης των εργατών και των αγροτών των εθνοτήτων της ΕΣΣΔ, όχι στο όνομα του εθνικισμού, μα στο όνομα του διεθνισμού.

   Ακριβώς γιατί οι εθνικο-αποικιακές επαναστάσεις έγιναν στη χώρα μας με την καθοδήγηση του προλεταριάτου και κάτω απ’ τη σημαία του διεθνισμού, ακριβώς γι’ αυτό οι λαοί-παρίες, οι λαοί-δούλοι υψώθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας ίσαμε τη θέση των πραγματικά ελεύθερων και πραγματικά ισότιμων λαών, συμπαρασέρνοντας με το παράδειγμά τους τους καταπιεζόμενους λαούς όλου του κόσμου.

   Αυτό σημαίνει, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή των αποικιακών επαναστάσεων, που γίνονται στις καταπιεζόμενες χώρες  του κόσμου σε συμμαχία με το προλεταριάτο, με την καθοδήγηση του προλεταριάτου.

   Παλιότερα «επικρατούσε η συνήθεια» να πιστεύουν, ότι ο κόσμος είναι ανέκαθεν χωρισμένος σε κατώτερες κι ανώτερες φυλές, σε μαύρους και λευκούς, απ’ τους οποίους οι πρώτοι είναι ανίκανοι για πολιτισμό και είναι καταδικασμένοι νάναι αντικείμενο εκμετάλλευσης, ενώ οι δεύτεροι είναι οι μόνοι φορείς του πολιτισμού, προορισμένοι να εκμεταλλεύονται τους πρώτους.

   Τώρα ο θρύλος αυτός πρέπει να θεωρείται ότι έχει διαλυθεί και απορριφθεί. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτόν το θρύλο, δείχνοντας στην πράξη ότι οι απελευθερωμένοι μη ευρωπαϊκοί λαοί, που τραβήχτηκαν στο κανάλι της σοβιετικής ανάπτυξης, δεν είναι λιγότερο ικανοί απ’ τους ευρωπαϊκούς λαούς, να αναπτύξουν μια πραγματικά προοδευτική κουλτούρα κι έναν πραγματικά προοδευτικό πολιτισμό.

   Παλιότερα «συνήθιζαν» να νομίζουν, ότι η μόνη μέθοδος για την απελευθέρωση των καταπιεζόμενων λαών είναι η μέθοδος του αστικού εθνικισμού, η μέθοδος της απόσπασης του ενός έθνους από το άλλο, η μέθοδος της διαίρεσής τους, η μέθοδος της ενίσχυσης της εθνικής έχθρας ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες των διαφόρων εθνών.

   Τώρα ο θρύλος αυτός πρέπει να θεωρείται ότι έχει αντισκευαστεί. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτόν το θρύλο, αφού έδειξε στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της προλεταριακής, της διεθνιστικής μεθόδου της απελευθέρωσης των καταπιεζόμενων λαών, σαν τη μοναδικά σωστή μέθοδο, αφού έδειξε στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της αδελφικής συμμαχίας των εργατών και των αγροτών των πιο διαφορετικών λαών πάνω στις αρχές της ελεύθερης συγκατάθεσης και του διεθνισμού. Η ύπαρξη της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, που είναι το πρότυπο της μελλοντικής συνένωσης των εργαζόμενων όλων των χωρών σε μια ενιαία παγκόσμια οικονομία, δε μπορεί παρά να χρησιμεύει σαν άμεση απόδειξη γι’ αυτό.

   Είναι περιττό να πω, ότι αυτά κι’ άλλα παρόμοια αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης δε μπορούσαν και δε μπορούν να μην έχουν σοβαρή επίδραση πάνω στο επαναστατικό κίνημα των αποικιακών και των εξαρτημένων χωρών. Γεγονότα, όπως είναι η ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος των καταπιεζόμενων λαών στην Κίνα, στην Ινδονησία, στις Ινδίες, κλπ., και το αύξηση της συμπάθειας των λαών αυτών προς την ΕΣΣΔ αποτελούν αναμφισβήτητη μαρτυρία γι' αυτά.

   Η εποχή της ανενόχλητης εκμετάλλευσης και καταπίεσης των αποικιακών και των εξαρτημένων χωρών πέρασε.

   Ήρθε η εποχή των απελευθερωτικών επαναστάσεων στις αποικίες και στις εξαρτημένες χώρες, η εποχή της αφύπνισης του προλεταριάτου των χωρών αυτών, η εποχή της ηγεμονίας του στην επανάσταση.

3. Η Οχτωβριανή Επανάσταση, σπέρνοντας το σπόρο της επανάστασης τόσο στα κέντρα του ιμπεριαλισμού, όσο και στα μετόπισθέν του,  εξασθενίζοντας την ισχύ του ιμπεριαλισμού στις «μητροπόλεις» και κλονίζοντας την κυριαρχία του στις αποικίες, έκανε έτσι προβληματική αυτή την ίδια την ύπαρξη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού στο σύνολό του.

   Αν στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού η αυθόρμητη ανάπτυξη του καπιταλισμού μετεξελίχθηκε - λόγω της ανισομετρίας της, λόγω των αναπόφευχτων διενέξεων και των πολεμικών συγκρούσεων, λόγω τέλος του πρωτοφανούς ιμπεριαλιστικού μακελιού - σε προτσές αποσύνθεσης και θανάτου του καπιταλισμού, η Οχτωβριανή Επανάσταση και η συνδεμένη μ' αυτήν απόσπαση μιας τεράστιας χώρας απ' το παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού, δε μπορούσαν παρά να επιταχύνουν το προτσές αυτό, υποσκάπτοντας βήμα προς βήμα αυτές τις ίδιες τις βάσεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

   Κάτι περισσότερο. Η Οχτωβριανή Επανάσταση κλονίζοντας τον ιμπεριαλισμό δημιούργησε ταυτόχρονα στο πρόσωπο της πρώτης προλεταριακής διχτατορίας μια ισχυρή κι ανοιχτή βάση του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, τέτοια που ποτέ δεν είχε προηγούμενα και που πάνω της μπορεί σήμερα να στηριχτεί. Δημιούργησε εκείνο το ισχυρό κι' ανοιχτό κέντρο του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, κέντρο που ποτέ δεν είχε προηγούμενα και που γύρω σ' αυτό μπορεί σήμερα να συσπειρώνεται, οργανώνοντας το ενιαίο επαναστατικό μέτωπο των προλετάριων και των καταπιεζόμενων λαών όλων των χωρών ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

   Αυτό σημαίνει πριν απ' όλα, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση τραυμάτισε θανάσιμα τον παγκόσμιο καπιταλισμό, που ποτέ πια δε θα συνέλθει. Ακριβώς γι' αυτό ο καπιταλισμός ποτέ πια δε θα επαναχτήσει εκείνη την «ισοροπία» κι εκείνη τη «σταθερότητα» που είχε πριν απ' τον Οχτώβρη.

   Ο καπιταλισμός μπορεί εν μέρει να σταθεροποιηθεί, μπορεί να οργανώσει ορθολογικά την παραγωγή του, μπορεί να παραδόσει τη διακυβέρνηση της χώρας στο φασισμό, μπορεί προσωρινά να σφίξει την εργατική τάξη, όμως ποτέ πια δε θα ξανάβρει εκείνη τη «γαλήνη» κι εκείνη την «πεποίθηση», εκείνη την «ισοροπία» κι εκείνη τη «σταθερότητα», που μ' αυτές καμάρωνε παλιότερα, γιατί η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού έφτασε σε τέτιο βαθμό ανάπτυξης, που οι φλόγες της επανάστασης πρέπει αναπόφευχτα να ξεσπούν πότε στα κέντρα του ιμπεριαλισμού, πότε στην περιφέρειά του, εκμηδενίζοντας τα ιμπεριαλιστικά μπαλώματα και φέρνοντας μέρα με τη μέρα πιο κοντά την πτώση του καπιταλισμού. Ακριβώς όπως στο γνωστό παραμύθι: «έβγαλε την ουρά βούλιαξε η μύτη, έβγαλε τη μύτη βούλιαξε η ουρά».

   Αυτό σημαίνει, δεύτερο, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση ανέβασε σ' ένα ορισμένο ύψος τη δύναμη και το ειδικό βάρος, την ανδρεία και τη μαχητική ικανότητα των καταπιεζόμενων τάξεων όλου του κόσμου, αναγκάζοντας τις κυρίαρχες τάξεις να τις υπολογίζουν, σαν καινούργιο και σοβαρό παράγοντα. Τώρα πια οι εργαζόμενες μάζες του κόσμου δε μπορούν να θεωρούνται «τυφλός όχλος», που πλανιέται στα σκοτάδια και που του λείπει η προοπτική, γιατί η Οχτωβριανή Επανάσταση τους δημιούργησε ένα φάρο που τους φωτίζει το δρόμο και τους δίνει προοπτικές. Αν νωρίτερα δεν υπήρχε ανοιχτό παγκόσμιο βήμα, απ' όπου θα μπορούσε κανείς να διαδηλώσει και να διατυπώσει τις ελπίδες και τους πόθους των καταπιεζόμενων τάξεων, τώρα υπάρχει ένα τέτοιο βήμα στο πρόσωπο της πρώτης διχτατορίας του προλεταριάτου.

  Δεν μπορεί κανείς ν' αμφιβάλει, ότι η καταστροφή αυτού του βήματος, θα σκέπαζε για πολύν καιρό την κοινωνική και πολιτική ζωή των «προηγμένων χωρών» με τα σκοτάδια μιας αχαλίνωτης μαύρης αντίδρασης. Δε μπορεί ν' αρνηθεί κανείς ότι και μόνο το γεγονός της ύπαρξης του «μπολσεβίκικου κράτους» βάζει χαλινάρι στις μαύρες δυνάμεις της αντίδρασης, διευκολύνοντας τις καταπιεζόμενες τάξεις στον αγώνα για την απελευθέρωσή τους. Ετσι εξηγείται στην ουσία και το κτηνώδες μίσος που τρέφουν οι εκμεταλλευτές όλων των χωρών ενάντια στους μπολσεβίκους.

  Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αν και σε νέα βάση. Όπως παλιά στην περίοδο της πτώσης του φεουδαρχίας, η λέξη «γιακοβίνος» προκαλούσε τη φρίκη και την αποστροφή στους αριστοκράτες όλων των χωρών, έτσι και τώρα στην περίοδο της πτώσης του καπιταλισμού, η λέξη «μπολσεβίκος» προκαλεί τη φρίκη και την αποστροφή στις αστικές χώρες. Κι αντίθετα, όπως παλιά το Παρίσι ήταν καταφύγιο και σχολειό για τους επαναστάτες εκπροσώπους της αστικής τάξης που ανέβαινε, έτσι και τώρα η Μόσχα είναι καταφύγιο και σχολειό για τους επαναστάτες εκπροσώπους του προλεταριάτου που ανεβαίνει. Το μίσος ενάντια στους γιακοβίνους δεν έσωσε το φεουδαρχία απ' την καταστροφή. Μήπως μπορεί ν' αμφιβάλει κανείς ότι το μίσος ενάντια στους μπολσεβίκους δε θα σώσει τον καπιταλισμό απ' την αναπόφευχτη συντριβή του;   

   Η εποχή της «σταθερότητας» του καπιταλισμού πέρασε παίρνοντας μαζί της το θρύλο για το αδιάσειστο του αστικού καθεστώτος.

   Ήρθε η εποχή της καταστροφής του καπιταλισμού.

4. Την Οχτωβριανή Επανάσταση δεν μπορεί να τη θεωρεί κανείς μονάχα επανάσταση στον τομέα των οικονομικών και των κοινωνικοπολιτικών σχέσεων. Είναι ταυτόχρονα κι επανάσταση πνευματική, επανάσταση στην ιδεολογία της εργατικής τάξης. Η Οχτωβριανή Επανάσταση γεννήθηκε και δυνάμωσε κάτω απ' τη σημαία του μαρξισμού, κάτω απ' τη σημαία της ιδέας της διχτατορίας του προλεταριάτου, κάτω απ΄ τη σημαία του λενινισμού, που είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων. Γι' αυτό σημαίνει νίκη του μαρξισμού ενάντια στο ρεφορμισμό, νίκη του λενινισμού ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό, νίκη της 3^ης Διεθνούς ενάντια στη 2^η Διεθνή.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση άνοιξε μια αδιάβατη τάφρο ανάμεσα στο μαρξισμό και στο σοσιαλδημοκρατισμό, ανάμεσα στην πολιτική του λενινισμού και την πολιτική του σοσιαλδημοκρατισμού.

  Άλλοτε, πριν απ' τη νίκη της διχτατοριάς του προλεταριάτου, η σοσιαλδημοκρατία μπορούσε να κάνει επιδείξεις με τη σημαία του μαρξισμού, χωρίς ν' αρνείται ανοιχτά την ιδέα της διχτατορίας του προλεταριάτου, όμως και χωρίς να κάνει τίποτε, απολύτως τίποτα για να φέρει πιο κοντά την πραγματοποίηση αυτής της ιδέας, γιατί η στάση αυτή της σοσιαλδημοκρατίας δε δημιουργούσε τότε καμιά απειλή για τον καπιταλισμό. Τότε, σ' εκείνη την περίοδο, η σοσιαλδημοκρατία συγχωνεύονταν τυπικά, ή σχεδόν συγχωνευόταν με το μαρξισμό.

  Τώρα, ύστερα απ' τη νίκη της διχτατορίας του προλεταριάτου, όταν όλοι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια που οδηγεί ο μαρξισμός και τι μπορεί να σημαίνει η νίκη του, η σοσιαλδημοκρατία δε μπορεί πια να κάνει επιδείξεις με τη σημαία του μαρξισμού, δε μπορεί, δε μπορεί να ερωτοτροπεί με την ιδέα της διχτατορίας του προλεταριάτου, χωρίς να δημιουργεί κάποιο κίνδυνο για τον καπιταλισμό. Αφού ξέκοψε από καιρό με το πνεύμα του μαρξισμού, βρέθηκε στην ανάγκη να ξεκόψει και με τη σημαία του μαρξισμού, τάχθηκε ανοιχτά και ξεκάθαρα ενάντια στο δημιούργημα του μαρξισμού, ενάντια στην Οχτωβριανή Επανάσταση, ενάντια στην πρώτη στον κόσμο διχτατορία του προλεταριάτου.

  Τώρα δεν μπορούσε παρά να ξεκόψει, και πραγματικά ξέκοψε απ' το μαρξισμό, γιατί μέσα στις σημερινές συνθήκες δε μπορεί κανείς να λέγεται μαρξιστής, αν δεν υποστηρίζει ανοιχτά και ανεπιφύλαχτα την πρώτη στον κόσμο διχτατορία του προλεταριάτου, αν δε διεξάγει επαναστατικό αγώνα ενάντια στη δικιά του κεφαλαιοκρατία, αν δε δημιουργεί τις συνθήκες για τη νίκη της διχτατορίας του προλεταριάτου στη δικιά του τη χώρα.

  Ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και στο μαρξισμό ανοίχτηκε μια άβυσσος. Από τώρα ο μοναδικός φορέας και στήριγμα του μαρξισμού είναι ο λενινισμός, ο κομμουνισμός.

   Το ζήτημα όμως δεν περιορίστηκε σ' αυτό. Η Οχτωβριανή Επανάσταση, τραβώντας μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και το μαρξισμό, τράβηξε πιο πέρα, ρίχνοντας τη σοσιαλδημοκρατία στο στρατόπεδο των ανοιχτών υπερασπιστών του καπιταλισμού ενάντια στην πρώτη στον κόσμο προλεταριακή διχτατορία. Όταν οι κ.κ. Αντλερ και Μπάουερ, Βελς και Λέβι, Λογκέ και Μπλούμ βρίζουν το «σοβιετικό καθεστώς», εξυμνώντας την κοινοβουλευτική «δημοκρατία», μ' αυτό θέλουν να που ότι αγωνίζονται και θα αγωνίζονται υπέρ της παλινόρθωσης του καπιταλιστικού καθεστώτος στην ΕΣΣΔ, υπέρ της διατήρηση της καπιταλιστικής σκλαβιάς στα «πολιτισμένα» κράτη.

  Ο σημερινός σοσιαλδημοκρατισμός είναι το ιδεολογικό στήριγμα του καπιταλισμού. Ο Λένιν είχε χίλιες φορές δίκιο, όταν έλεγε ότι οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί είναι «πραγματικοί πράχτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα, εργάτες εντολοδόχοι της τάξης των καπιταλιστών»,  ότι στον «εμφύλιο πόλεμο του προλεταριάτου με την αστική τάξη» αυτοί θα πάρουν αναπόφευχτα «το μέρος των βερσαλλιέρων ενάντια στους κομμουνάρους».

  Είναι αδύνατο να ξεμπερδέψουμε με τον καπιταλισμό, χωρίς να ξεμπερδέψουμε με το σοσιαλδημοκρατισμό μέσα στο εργατικό κίνημα. Γι' αυτό η εποχή του θανάτου του καπιταλισμού είναι ταυτόχρονα κι εποχή του θανάτου του σοσιαλδημοκρατισμού μέσα στο εργατικό κίνημα.

 Η μεγάλη σημασία της Οχτωβριανής Επανάστασης βρίσκεται ανάμεσα στ' άλλα και στο ότι σημαίνει την αναπόφευχτη νίκη του λενινισμού ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό μέσα στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα.

   Η εποχή της κυριαρχίας της 2^ης Διεθνούς και του σοσιαλδημοκρατισμού μέσα στο εργατικό κίνημα τέλειωσε.

   Άρχισε η εποχή της κυριαρχίας του λενινισμού και της 3^ης Διεθνούς.

«Πράβντα», Αρ.255, 6-7 του Νοέμβρη 1927

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ σε 2 συνέχειες:
Αρ. Φύλ. 145 1-15 Νοέμβρη 2002

Αρ. Φύλ. 146 15-30 Νοέμβρη 2002

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 427 (Οκτώβρης 2016)

- Ο φασισμός θα νικηθεί μόνο από ένα Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα
- Β.ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ – Π.ΠΑΡΑΡΑΣ: Απαράδεκτες και εντελώς αδικαιολόγητες φιλο-φασιστικές ενέργειες στην επιλογή προσώπων από το ΣΥΡΙΖΑ
- MKO «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ» - «Κ»ΚΕ: Το «φάντασμα» του Χουντο-Χριστόδουλου περιφέρεται μόνιμα στον «Περισσό» και το «Ριζοσπάστη»
- Ιστορικό Γράμμα Νίκου Ζαχαριάδη - μαχητικό πανεθνικό-πατριωτικό εγερτήριο σάλπισμα κατά των φασιστών επιδρομέων
- Η Ελληνική Αστική Δικαιοσύνη ως όργανο επιβολής στην πάλη των τάξεων
- Το χρουστσοφικό Εργατικό Κόμμα στηρίζει το «ΌΧΙ στους μετανάστες» στο δημοψήφισμα

Διαβάστε Περισσότερα »

Ιστορικό Γράμμα Νίκου Ζαχαριάδη - Μαχητικό Πανεθνικό-Πατριωτικό Εγερτήριο Σάλπισμα κατά των Φασιστών Επιδρομέων

Το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στους Ιταλούς Φασίστες επιδρομείς

ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.

Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚE

Οι 4 προτάσεις του σ. Ζαχαριάδη

Μαζί με το «ανοιχτό γράμμα» ο σ. Ζαχαριάδης έστειλε στο Μεταξά σημείωμα, που περιελάμβανε προτάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, σε μια βάση για κοινή, λαϊκή-πατριωτική-εθνική πάλη κατά της φασιστικής επιδρομής. Ο Μεταξάς φυσικά δεν απάντησε, γιατί δεν έκανε λαϊκό-εθνικό πόλεμο, μα πλουτοκρατικό-δυναστικό-ξενοκίνητο. Οι τέσσερις προτάσεις-όροι είναι οι εξής:

1) Το ΚΚΕ αναλαμβάνει τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος» να την κρατήσει ως το τέλος του πολέμου.

2) η Κυβέρνηση δίνει γενική αμνηστία.

3) Ξαναβγαίνει ο «Ριζοσπάστης».

4) Όποιος, μέλος του ΚΚΕ, διαφωνήσει με τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος», θα διαγραφεί από το ΚΚΕ.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: η επίθεση τα τελευταία χρόνια των χρουστσοσικών-τροτσκιστών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ στην επαναστατική μαρξιστική γραμμή του 1ου Γράμματος του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – σύμφωνα με τον τελευταίο (4ο) όρο – θα οδηγούσε τους σημερινούς οπορτουνιστές ηγέτες οπωσδήποτε σε ΔΙΑΓΡΑΦΗ και εκτός του τότε επαναστατικού ΚΚΕ, όπως και εκτός ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακοίνωση του Δημοκρατικού Δρόμου, μετά το θάνατο του Μόχσιν Φίκρι

Στις 28 Οκτώβρη 2016, ο Μόχσιν Φίκρι, ιχθυοπώλης στην Αλ Χοσέιμα, βρήκε τραγικό θάνατο: συνθλίφτηκε από συμπιεστή ενός απορριμματοφόρου, ο οποίος τέθηκε σε λειτουργία συνειδητά, με διαταγή ενός αστυνομικού, ενώ ο Μόχσιν Φίκρι προσπαθούσε να περισυλλέξει τα εμπορεύματά του τα οποία είχαν κατασχεθεί και άδικα πετάχτηκαν στο απορριμματοφόρο..

Αυτό το στυγερό έγκλημα, το οποίο δίκαια προκαλεί μια μεγάλη αγανάκτηση στις ζωντανές δυνάμεις της χώρας μας, αποτελεί άμεση συνέπεια της ατιμωρησίας των κατασταλτικών μηχανισμών του καθεστώτος και της προστασίας που αυτό παρέχει στα λόμπι που ιδιοποιούνται τον αλιευτικό μας πλούτο. Διαδηλώσεις οργανώνονται αυθόρμητα σε πολλές πόλεις του Μαρόκου.

Το ευρωπαϊκό τμήμα του Δημοκρατικού Δρόμου, εκφράζει τα συλλυπητήριά του προς τους οικείους του Μόχσιν Φίκρι, και καθιστά υπεύθυνο για αυτό το έγκλημα το καθεστώς.

Προσχωρεί σε αυτό το μεγάλο κίνημα, εκφράζοντας:

-την αμέριστη αλληλεγγύη του με τους οικείους του Μόχσιν Φίκρι.

-την αγανάκτησή του για την περιφρόνηση της ζωής των πολιτών από το καθεστώς του Μαρόκου.
-την απαίτησή του να δικαστούν οι ένοχοι για αυτή τη στέρηση του δικαιώματος και του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής.

Το ευρωπαϊκό τμήμα του Δημοκρατικού Δρόμου απευθύνει κάλεσμα σε όσους τρέφον αισθήματα δικαιοσύνης να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις μπροστά από τις πρεσβείες του Μαρόκου στο Παρίσι (31 Οκτώβρη) και τις Βρυξέλλες (1 Νοέμβρη).

30 Οκτώβρη 2016

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαρτυρία Κ. Κάππου για την ταχτική του “Κ”ΚΕ στο Πολυτεχνείο το ‘73

Ο Κώστας Κάππος,  μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και στη συνέχεια μέλος της ΚΕ του “Κ”ΚΕ καταθέτει την προσωπική του μαρτυρία για τα γεγονότα του Νοέμβρη του 1973. Η μαρτυρία αυτή, μαζί με άλλες που καιρούς έχουν δει το φως της δημοσιότητας,  έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η  γραμμή του “Κ”ΚΕ ήταν ενάντια στην κατάληψη του Πολυτεχνείου.

Η παρακάτω προφορική μαρτυρία δόθηκε στην Αγγελική Σωτήρη, στις 23.1.2003, απομαγνητοφωνήθηκε και δόθηκε για διορθώσεις στον ομιλούντα, οι οποίες έγιναν στις 8.5.2003.

ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΠΟΥ

---

[...] Στο Πολυτεχνείο μας είχε κατέβει η γραμμή, πρέπει να ειπωθεί αυτό κάποτε, είναι αντιφατικό βέβαια. Την Παρασκευή το πρωί [Σημείωση «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ»: δηλ. 16 Νοέμβρη] μ' ένα συνθηματικό τρόπο με ειδοποίησε ο Γόντικας να κατέβω και είχαμε μια τράπεζα εκεί την Ιονική, που ανεβαίναμε στον έκτο όροφο και περιμέναμε δήθεν να πάρουμε δάνειο και συναντηθήκαμε. Και μου λέει, ξέρεις, λέει έχουμε εντολή να φύγουμε απ' το Πολυτεχνείο, να φύγουμε, όχι να συνεχίσουμε με άλλες μορφές, αλλά να φύγουμε, γιατί πόσο θα τραβήξει, δεν μπορεί να τραβήξει.  [...]

Πάρθηκε από: http://www.kostaskappos.gr/adimosiefti_sinentefksi.html

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

- Μαρτυρία Ν. Βαλαβάνη για την ταχτική του “Κ”ΚΕ στο Πολυτεχνείο το ‘73

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ Για τη δράση ανάμεσα στις γυναίκες

Το 2014 συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από την ίδρυση της Διεθνούς Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO).  Με αφορμή αυτή την επέτειο, κομμουνιστές απ' όλο τον κόσμο συναντήθηκαν στην Τουρκία. Στη συνάντηση αυτή, στην οποία συμμετείχε και η «ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» βγήκε μια κοινή διακήρυξη η οποία αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Εμείς, τα μαρξιστικά-λενινιστικά Κόμματα και Οργανώσεις όλου του κόσμου, που συμμετέχουμε στη διεθνή Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, καλούμε, με την ευκαιρία της 20ης επετείου της διεθνούς Οργάνωσης, την εργατική τάξη του κόσμου και τους καταπιεσμένους λαούς να ενωθούν απέναντι στη διεθνή μπουρζουαζία και τον ιμπεριαλισμό και να δυναμώσουν εκ νέου την πάλη για την ελευθερία.
Ο κόσμος, που διαιρείται σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενες μάζες, σε ιμπεριαλιστές κυρίους και εκμεταλλευόμενες μάζες, βαδίζει σε μια νέα περίοδο ανατροπών και επαναστάσεων.
Ο καπιταλισμός, που δεν έχει τίποτε να προσφέρει στις εκμεταλλευόμενες μάζες, έχει περισσότερο από πότε πριν στην ιστορία ωριμάσει τις προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό. Μπορεί κανείς να μιλήσει για την ωριμότητα της εργατικής τάξης τόσο σε ποσοτική όσο και ποιοτική κατεύθυνση. Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι σταθεροποιούν ολοένα και παραπέρα τις θέσεις τους, δυναμώνοντας τις Οργανώσεις τους σε πολυάριθμες χώρες και βγάζοντας τα διδάγματα από την ίδια τους την πείρα τόσο στον συνδικαλιστικό όσο και στον πολιτικό τομέα της πάλης, πρώτα απ’ όλα απ’ τους μαζικούς αγώνες σε πολλές χώρες.
Ακόμα και αν τους στέρησαν τις επαναστάσεις σε χώρες όπως η Τυνησία και η Αίγυπτος, παρόλο που ήταν επικεφαλής τους , το μέλλον ανήκει στην εργατική τάξη και στους εργάτες του κόσμου που συγκεντρώνουν μια ουσιαστική πείρα για να προχωρήσουν παραπέρα.
Πρέπει να ξέρουμε ότι οι κατακτήσεις και η πείρα των μεγάλων επαναστατικών κυμάτων και των εθνικών και κοινωνικών αγώνων όλων των χωρών του κόσμου αποδεικνύουν, ότι εμείς μπορούμε εκ νέου να βαδίσουμε σε μια νίκη, και αυτή τη φορά με περισσότερη δύναμη και σε μεγαλύτερη έκταση. Οι αγώνες μας για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση παίρνουν κάθε φορά ιδιαίτερες μορφές και ανάλογα με τη χώρα ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, παίρνουν ως προς το περιεχόμενο διεθνή χαρακτήρα και αποτελούν τμήματα του ενιαίου προτσές της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης.
Αυτό επιβάλλει σε μας την ευθύνη να δυναμώσουμε την ενότητα και την οργάνωση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.
Ο σοσιαλισμός θα νικήσει!  Ζήτω ο διεθνισμός!  Προλετάριοι όλων των χωρών και καταπιεσμένοι λαοί ενωθείτε!»

Μια από τις σημαντικότερες παρακαταθήκες αυτής της συνάντησης είναι το κείμενο αυτής της έκδοσης και το οποίο εγκρίθηκε από 21 κόμματα και οργανώσεις που συμμετείχαν στην 20η 

Ολομέλεια του ICMLPO.

* Η απόφαση της Διεθνούς Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων για τη δράση στις γυναίκες δημοσιεύτηκε στα ελληνικά για πρώτη φορά στην εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ αρ. φυλ. 426 Β (Σεπτέμβρης 2016)

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2016

Ζήτω η ηρωϊκή ΕΞΈΓΕΡΣΗ του Πολυτεχνείου
 - Ν Ο Ε Μ Β Ρ Η Σ 1973 κατά της φασιστικής δικτατορίας και των αμερικανων-ΝΑΤΟϊκων ιμπεριαλιστών και κόντρα στα σχέδια των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων

70 χρόνια από τη συγκρότηση του ένδοξου ΔΣΕ με καθοδηγητή το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που δολοφονήθηκε στο Σουργκούτ της Σιβηρίας απ’ την προδοτική σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ

Η αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική πάλη της φοιτητικής νεολαιας και του λαού που κορυφώθηκε με την ΚΑΤΑΛΗΨΗ του Πολυτεχνειου απ τους φοιτητές και εξελιχθηκε σε λαϊκή εξέγερση κατέληξε σε ανατροπή της στρατιωτικο-φασιστικής διχτατοριας του ντόπιου κεφαλαιου και των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκων ιμπεριαλιστών.

Στη μετωπική σύγκρουση με το φασιστικό καθεστώς και την ΚΑΤΑΛΗΨΗ του Πολυτεχνείου ΔΕΝ αντιτάχθηκαν μόνο τα γνωστά παραδοσιακά αστικά κόμματα αλλά ΚΑΙ τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα “Κ”ΚΕ-”Κ”ΚΕεσ.

Προκλητική υπήρξε η προδοτική στάση της ηγετικής χρουστσοφικής ομάδας των ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ-ΦΛΩΡΑΚΗ, κλπ. (“Κ”ΚΕ) που δε δίστασε, για να εξυπηρετήσει τα σχέδια της ντόπιας αντίδρασης, να καταγγείλει μέσω της “ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΉΣ” Νο 8 (αντιΕΦΕΕ-”Κ”ΝΕ) τους αντιφασίστες και κομμουνιστές φοιτητές ως «πράχτορες»(!) της ΚΥΠ και της CIA: «καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14.11.73, 350 οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικάνικης CIA».

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του “Κ”ΚΕ ομολογεί, 3 χρόνια αργότερα, ότι ήταν ενάντια στην ΚΑΤΑΛΗΨΗ του Πολυτεχνείου και όταν αυτή πραγματοποιήθηκε αγωνίζονταν να τη ΔΙΑΛΥΣΕΙ με την “απαγκίστρωση των φοιτητών απ’ το Πολυτεχνείο”: ομολογούν ανοιχτά ότι ο βασικός σκοπός τους ήταν: “κυρίως να πάρουν μέτρα για την απαγκίστρωση των φοιτητών από το Πολυτεχνείο... το Γραφείο της Σπουδάζουσας της ΚΝΕ θεώρησε ότι η κατάληψη, παρόλα που έπρεπε να αποφευχθεί...”(“ΚΟΜΕΠ”, 11/1976, σελ. 98). Και παρακάτω: “αν η ΚΝΕ ήταν σωστά προετοιμασμένη και τα στελέχη της δούλευαν έγκαιρα και επιτόπου μέσα στο Φ.Κ., μ’ αυτή την κατεύθυνση, θα ήταν δυνατό ή να μην επιλεγεί καθόλου η μορφή της κατάληψης, ή κι’ αν προσωρινά πραγματοποιούνταν, να στρέφονταν γρήγορα προς άλλες εξελίξεις” (στο ίδιο, σελ. 112-113).

Άμεση ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ της Ελλάδας, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, απ’ την ιμπεριαλιστική

Ευρωπαϊκή Ένωση (μαζί και από ΕΥΡΩ-ΟΝΕ)

Συνεχίζεται η καταστροφική οικονομική πορεία της χώρας και ταυτόχρονα η άγρια λεηλασία του πλούτου της απ’ τους ιμπεριαλιστές δανειστές, ενώ η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εφαρμόζει τα αντιλαϊκά μέτρα της τελευταίας συμφωνίας τα οποία υπέγραψε η ίδια, που το σύνολό τους, πέρα απ’ την ασφυκτικότερη πρόσδεσή της χώρας στο ξένο κεφάλαιο και τη μεγαλύτερη εξάρτηση απ’ αυτό, είναι μέτρα προς όφελος του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου, μέρα αύξησης της μαζικής ανεργίας, μεγαλύτερης φτώχειας και απόλυτης εξαθλίωσης των πλατιών λαϊκών μαζών που συνοδεύονται από μια χωρίς προηγούμενο αιμορραγία της χώρας που προκαλεί η μαζική μετανάστευση της νεολαίας.

Τον τελευταίο καιρό, η πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας κυριαρχείται απ’ τις ενδοαστικές διαμάχες των «ιδιωτών» μεγαλο-καναλαρχών που καλλιεργούν διαρκώς το μύθο περί «φίμωσης» της δήθεν «πολυφωνίας», ανύπαρκτης στην πραγματικότητα, αφού ΟΛΑ τα κανάλια προπαγανδίζουν και υπερασπίζουν ΜΟΝΟ τα συμφέροντα της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης ενάντια στην εργατική τάξη και τις πλατιές λαϊκές μάζες και τον ακόμα προκλητικότερο μύθο της δήθεν «χρηματοδότησης» της λειτουργίας τους απ’ τους ιδιώτες μεγαλο-καναλάρχες επιχειρηματίες – στην πραγματικότητα «κρατικοδίαιτα»-κανάλια, αφού τα έξοδα λειτουργίας τους, τα χρέη και τα δάνειά τους στις τράπεζες πληρώνονται απ’ το λαό μέσω του κρατικού προϋπολογισμού. Τεράστια ευθύνη, πέραν των μεγαλοαστικών κομμάτων, έχουν και τα ρεφορμιστικά «Κ»ΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ που εδώ και 30 περίπου χρόνια στήριξαν την αποκρατικοποίηση-ιδιωτικοποίηση της TV.

Ένα άλλο ζήτημα τελευταία ήταν η διαμάχη υπουργείου Παιδείας-Εκκλησίας για την ελάχιστη αναμόρφωση της διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών, στην οποία αντιτάχθηκαν ΟΛΑ τα πολιτικά κόμματα – μαζί και το ακραίο εθνικιστικό θρησκόληπτο κόμμα των ΑΝΕΛ του Καμμένου, σύμμαχο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, ο οποίος είπε στον Ιερώνυμο: «αν μου πείτε Μακαριότατε,… εγώ ρίχνω την κυβέρνηση αύριο το πρωί» – απ’ τους Ναζι-φασίστες της «Χρυσής Αυγής» ως τη μοναρχοφασιστική ΝΔ, τα μεγαλοαστικά κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΕΝ.ΚΕΝΤΡΩΩΝ ως το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ με το ρεφορμιστή Κουτσούμπα, το «χαϊδεμένο παιδί» της εκκλησιαστικής Αντίδρασης, να πρωτοστατεί στη Βουλή στις επιθέσεις κατά του υπουργού Παιδείας και να παίρνει υπό την υπεράσπισή του την αντιδραστική ηγεσία της Εκκλησίας που συνεργάστηκε με τους φασίστες κατακτητές την περίοδο της Κατοχής και με τους φασίστες της Χούντας για να αποσπάσει το δημόσιο έπαινο του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, που με την τελευταία στάση του βαδίζει στα «χνάρια» των Χουντο-Χριστόδουλου-Αμβρόσιου: «πιο λόγο έχει η Αριστερά, ο κομμουνισμός αν θέλετε, να έχει λόγο στα εκκλησιαστικά πράγματα; Την καλύτερη απάντηση την έδωσε το ΚΚΕ ο κ. Κουτσούμπας και τον συγχαίρω γι’ αυτό» (συνέντευξη στον Α.Παπαχελά στο «ΣΚΑΪ», τέλη Οκτώβρη 2016).

Έτσι ο Πρωθυπουργός στον τελευταίο ανασχηματισμό, μ’ απαίτηση της εκκλησιαστικής Αντίδρασης, προχώρησε σε αντιδραστική καρατόμηση-προκλητική για τις αντιφασιστικές δυνάμεις, του υπουργού Παιδείας (Ν.Φίλη) και της υφυπουργού (Σ.Αναγνωστοπούλου).

Απαράδεκτες και εντελώς αδικαιολόγητες φιλο-φασιστικές ενέργειες ήταν και η επιλογή προσώπων από το ΣΥΡΙΖΑ (Π.Παραράς-Β.Πολύδωρας), επιλογές που εξωραΐζουν φασίστες ενώ επιπλέον τροφοδοτούν εθνικιστικές-σοβινιστικές, ρατσιστικές και ξενοφοβικές απόψεις και ενθαρρύνουν σε διάφορα σημεία της χώρας (Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, Αλεξάνδρεια Ημαθίας, Φιλιππιάδα Πρέβεζας, Μόρια Χίου, κλπ.)  αντιδραστικές βάρβαρες ρατσιστικές εκδηλώσεις σε βάρος των παιδιών μεταναστών-προσφύγων, επαίσχυντες ρατσιστικές εκδηλώσεις σε μια χώρα ερημωμένη κυριολεκτικά από τη μαζική μετανάστευση της Νεολαίας μας.

Σήμερα οι πολεμικές συγκρούσεις σε διάφορα μέρη του κόσμου (Αφγανιστάν, Ουκρανία, Ιράκ, Συρία, Αφρική, κλπ.) αλλά και η έντονη όξυνση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η μεταφορά ΝΑΤΟϊκών όπλων στα σύνορα με τη Ρωσία, οι οξύνσεις στον ασιατικό χώρο, οι δηλώσεις-απειλές αμερικανών στρατηγών για πόλεμο με την Κίνα, κλπ. αυξάνουν τον κίνδυνο του πολέμου. Σ’ αυτό το διεθνές κλίμα-πλαίσιο η Ελλάδα, λόγω της γεωπολιτικο-στρατηγικής της θέσης, έχει καταστεί θέατρο ανταγωνισμού και επισκέψεων εκπροσώπων ιμπεριαλιστικών χωρών ΗΠΑ, Ρωσίας, ΕΕ (Ολάντ, Λαβρόφ,Ομπάμα), με σημαντικότερη την ανεπιθύμητη επίσκεψη του αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού Ομπάμα αυτές τις μέρες στην Αθήνα, που ο ελληνικός λαός θα τον «υποδεχθεί» με μαχητικές διαδηλώσεις. Η εκλογή του νέου πρόεδρου των ΗΠΑ, και μάλιστα ενός ακραίου εθνικιστή και ρατσιστή μα πολυεκατομμυριούχου(Τραμπ) και επιπλέον όχι πολιτικού αλλά επιχειρηματία,a la Μπερλουσκόνι παλιότερα στην Ιταλία, διαμορφώνει ακόμα περισσότερο επικίνδυνη διεθνή κατάσταση, ενώ ενθαρρύνει την ανάπτυξη των εθνικιστικών, ρατσιστικών και φασιστικών – Ναζι-φασιστικών δυνάμεων σ’ όλη την Ευρώπη.

Νοέμβρης 2016

                                                                                                                                                                    

ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ (1918-55)

Τ.Θ. 3689, 102 10 Αθήνα. Τηλ. 2108621543, email: anasintaxi@yahoo.com

http://anasintaxi.awardspace.com – http://anasintaxi.blogspot.com

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2016 (PDF)

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2016 by Εφημερίδα Ανασύνταξη on Scribd

Διαβάστε Περισσότερα »

Κόμμα Εργασίας Τουρκίας: Η 10 Οκτωβρίου δεν είναι μόνο μέρα μνήμης, είναι επίσης μέρα αγώνα!

Χάσαμε 101 φίλους, από τους οποίους 16 ήταν μέλη του κόμματός μας, στο μακελειό στις 10 Οκτώβρη στην Άγκυρα. Τα αιτήματα που επαναλαμβάνονταν ρυθμικά εκείνη την Μαύρη Μέρα – δουλειά, ειρήνη και δημοκρατία – ακόμα διατηρούν την επείγουσα ανάγκη τους και την σπουδαιότητά τους.

Το μακελειό στην Άγκυρα συνέβη σε μια περίοδο υψηλής έντασης στην χώρα μας και στη Μέση Ανατολή. Η επεκτατική Νέο – Οθωμανική εξωτερική πολιτική της Κυβέρνησης ΑΚΠ στην Συριά και στην Μέση Ανατολή επιδείνωσε τον πόλεμο και η φανατική της και εθνικιστική πολιτική της πόλωσαν και διέσπασαν τις μάζες, τόσο ώστε να εξαλείψουν τα σκληρά κερδισμένα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Ο βομβαρδισμός στο Reyhanlı στο Hatay ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής για την Συριά της κυβέρνησης του ΑΚΠ. Επιπλέον, απορρίπτοντας τα αποτελέσματα των κοινοβουλευτικών εκλογών που έγιναν στις 7 Ιούνη 2015, οι κυρίαρχες τάξεις αποφάσισαν να προκηρύξουν νέες εκλογές. Η κυβέρνηση ανέτρεψε επίσης και το τραπέζι διαπραγμάτευσης με τους Κούρδους της Τουρκίας. Υπό αυτές τις συνθήκες, χιλιάδες λαού συγκεντρώθηκαν στην Άγκυρα για να ζητήσουν ειρήνη και δημοκρατία· 101 διαδηλωτές σκοτώθηκαν μπροστά στον σιδηροδρομικό σταθμό της Άγκυρας.

Βομβιστικές επιθέσεις στην Ινσταμπούλ, στο Gaziantep και στην Άγκυρα ακολούθησαν του μακελειού. Οι πολιτική του πολέμου της κυβέρνησης εφαρμόζονταν επίμονα μέσα και έξω από τα Τουρκικά σύνορα, έχοντας σαν αποτέλεσμα των απώλεια μεγάλου αριθμού ανθρώπινων ζωών. Εκτός από τις βομβιστικές επιθέσεις της τελευταίας χρονιάς, η Τουρκία ήταν μάρτυρας μιας αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος. Μετά από αυτό, η κυβέρνηση που αποκάλεσε το αποτυχημένο πραξικόπημα “δώρο του Θεού” ενορχήστρωσε ένα αυτοπράξικοπημα or self-coup. Ως μέρος της επιχείρησης εκκαθάρισης: απολύθηκαν περίπου 100 χιλιάδες εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα· ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων συνελήφτηκαν· διαφωνούντα τηλεοπτικά κανάλια, εφημερίδες και ραδιοφωνικοί σταθμοί έκλεισαν.

Η 10η Οκτωβρίου δεν είναι μόνο μέρα πένθους για τις απώλειές μας. Όσο κυριαρχεί το πολιτικό κλίμα που προκάλεσε αυτό το μακελειό, η 10η Οκτώβρη θα είναι μέρα αγώνα για την δημοκρατία και το να πληρώσουν αυτά που οφείλουν οι ένοχοι αυτού του μακελειού. Είναι η κυβέρνηση που δημιουργεί αυτή την ατμοσφαίρα.

Η απαγόρευση των εκδηλώσεων στις 10 του Οκτώβρη είναι απαράδεκτη. Παρά αυτές τις προσπάθειες, η αλήθεια θα βγει στην επιφάνεια και οι ένοχοι θα πληρώσουν. Θα αγωνιστούμε με επίμονη για αυτό όσο χρόνο και αν πάρει.

Όπως εκθέτονται στα ντοκουμέντα που είδαν το φως της ημέρας μετά το μακελειό, η πιθανότητα ενός μακελειού ήταν γνωστή στις δυνάμεις ασφάλειας. Η πάλη για την αποκάλυψη αυτής της αληθείας θα συνεχιστεί. Η πάλη για την ποινική δίωξη και τις καταδίκες των αξιωματούχων όλων των επιπέδων – μυστικής υπηρεσίας, αστυνομίας κλπ – που είναι υπεύθυνοι για αυτό το μακελειό θα συνεχιστεί.

Έχουμε δώσει υπόσχεση στους γενναίους φίλους που χάθηκαν στις 10 Οκτώβρη: θα παλέψουμε με πάθος για δημοκρατία, ειρήνη και λευτεριά. Σε μια περίοδο που ιδρύθηκε γρήγορα το φασιστικό καθεστώς του ΑΚΠ. Η δίκη της 10ης Οκτωβρίου θα είναι πεδίο όπου θα αγωνιστούμε για δημοκρατία και για να πληρώσουν με νόμιμους τρόπους οι ένοχοι αυτού του μακελειού.

Σε μια περίοδο που η χώρα είναι μπλεγμένη στο Συριακό τέλμα· που συνεχίστηκαν συγκρούσεις και μακελειά μέσα από τα σύνορα της Τουρκίας· που η καταστολή και η αστυνομική βία εντείνονται στην χώρα μας· δεν είναι μόνο πολιτικό μας καθήκον να διευρύνουμε την πάλη για δημοκρατία και ειρήνη αλλά επίσης και υποχρέωση για τους φίλους μας που χάσαμε στις 10 του Οκτώβρη.

Καλούμε όλες τις δυνάμεις της εργασίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας να ενωθούν για αυτό το σκοπό. 

Selma Gürkan
Πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος

Διαβάστε Περισσότερα »