Νέος εξευτελισμός Ελληνικής κυβέρνησης με την απόσυρση του «παράλληλου προγράμματος» του ΣΥΡΙΖΑ

Νέα αντιλαϊκά μέτρα από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

Το «Κ»ΚΕ μαζί με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα αμνηστεύει το Μέγαρο Μουσικής του Ψυχάρη

ΕΞΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

Νέος εξευτελισμός Ελληνικής κυβέρνησης με την απόσυρση του «παράλληλου προγράμματος» του ΣΥΡΙΖΑ

Μετά την απόρριψη της ισχυρής λαϊκής εντολής με 61% στο δημοψήφισμα, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει γίνει πλήρως συνεργάσιμη - υποταγμένη κυβέρνηση. Αφού προώθησε με αστραπιαίες και αντιδημοκρατικές διαδικασίες εν μέσω θέρους και με κλειστή τη βουλή την ψήφιση του μνημονίου 3, αφού προκήρυξε εκλογές που είχε πρώτα συζητήσει και πάρει έγκριση από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ, η κυβέρνηση του Α. Τσίπρα ανέλαβε να συνεχίσει με μεγαλύτερο ζήλο το γαϊτανάκι «δόση - προαπαιτούμενα».

Στις 5 Νοέμβρη η κυβέρνηση κατέθεσε στη βουλή για ψηφοφορία τη νέα δόση μέτρων που απαιτούσαν οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ - ΚΟΜΙΣΙΟΝ - ΕΚΤ - ΔΝΤ για να ξεκλειδωθεί η επόμενη δόση. Στην ψηφοφορία συμμετείχαν 280 βουλευτές. Επί της αρχής του νομοσχεδίου ψήφισαν «ναι» 154 βουλευτές, «παρών» δήλωσαν εννέα βουλευτές και καταψήφισαν 113 βουλευτές. Πιο συγκεκριμένα υπέρ επί της αρχής ψήφισαν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, «παρών» το Ποτάμι, ενώ καταψήφισαν η Νέα Δημοκρατία, η Χ.Α., το ΠΑΣΟΚ, το «Κ»ΚΕ και η Εν. Κεντρώων.

Όμως στην ψηφοφορία επί των άρθρων η στάση των περισσότερων ήταν διαφορετική. Αξιοσημείωτη ήταν η ψήφιση από ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ, «Κ»ΚΕ, Εν. Κεντρώων του άρθρου 53 που δίνει φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παρόλα τα χρέη του προς τους εργαζομένους του, προς τα ασφαλιστικά ταμεία, την εφορία και προς τρίτους. Μία διάταξη - σκάνδαλο, μιας και την ίδια ώρα η κυβέρνηση καταδικάζει στη φτώχεια και την ανέχεια το λαό με τη δυσβάσταχτη φορολογία.

Μεταξύ άλλων, περιλαμβανόταν αύξηση της φορολογίας για τους αγρότες, καθώς αυξήθηκε ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο diesel από τα 66 ευρώ στα 200 ευρώ ανά χιλιόλιτρο, με το μέτρο να ισχύει αναδρομικά από την 1-10-2015 έως 30-09-2016 με στόχο να αυξηθεί κι άλλο στα αμέσως επόμενα χρόνια. Χαράτσι που χτυπά τη φτωχή αγροτιά και την ύπαιθρο.

10 ημέρες μετά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έκανε και πάλι το χατίρι των ιμπεριαλιστών και έφερε στη βουλή πάλι με τη διαδικασία του κατεπείγοντος νέο πακέτο αντιλαϊκών μέτρων. Επί της αρχής υπέρ ψήφισαν 153 βουλευτές, κατά ψήφισαν 138 ενώ υπήρχαν και εννέα απόντες. Όμως, η συγκυβέρνηση βγήκε «βαριά τραυματισμένη» από το νέο αυτό εξευτελισμό. Συγκεκριμένα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Παναγούλης απείχε από την ψηφοφορία διαφωνώντας κυρίως με τις κατασχέσεις κατοικιών. Κατά ψήφισε και ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Ν. Νικολόπουλος. Διαγράφηκαν και οι δύο μειώνοντας την κυβερνητική πλειοψηφία στο εύθραυστο των 153 βουλευτών.

Είχε προηγηθεί ένα ακόμα σημαντικό πλήγμα στην προσπάθεια του Α. Τσίπρα να εμφανίσει ενιαία την κυβέρνησή του: η παραίτηση του βουλευτή Γ. Σακελλαρίδη, πρώην υπουργού της προηγούμενης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και στενού συνεργάτη του Α. Τσίπρα όλο το προηγούμενο διάστημα.

Στις 17 Νοέμβρη η κυβέρνηση άφησε επίσης τις κατοικίες στο έλεος των - χρεοκοπημένων και χιλιοπληρωμένων από τους φόρους του λαού - τραπεζών.

Λίγες μέρες αργότερα Υπουργική απόφαση που υπογράφτηκε στις 10 Δεκέμβρη σχετικά με το επίδομα για το πετρέλαιο θέρμανσης που αφορά τα κατώτερα λαϊκά στρώματα για μια βασική βιοτική τους ανάγκη, προβλέπει τη μείωση του αριθμού των δικαιούχων στο μισό, ορίζοντας χαμηλότερα όρια για το εισόδημα και την αξία της ακίνητης περιουσίας των δικαιούχων. Ταυτόχρονα μειώνεται η επιδότηση ανά λίτρο από 0,35ευρώ σε 0,25ευρώ και καταργείται η δυνατότητα προείσπραξης του 25% της επιδότησης με τη μορφή της προκαταβολής, κάτι που αναγκάζει οικονομικά αδύνατους πρώτα να ψάξουν τα βρουν τα χρήματα για το πετρέλαιο και ύστερα να εισπράξουν το επίδομα. Τα παραπάνω θα έχουν ως συνέπεια ακόμα περισσότερα σπίτια να βγάλουν το χειμώνα χωρίς θέρμανση και να στραφούν είτε σε βλαβερές για το περιβάλλον είτε επικίνδυνες - χωρίς μέτρα προστασίας (βλ. μαγκάλια) λύσεις για να ζεσταθούν.

Νωρίτερα, στις 6 Δεκέμβρη, υπερψηφίστηκε από τη βουλή ο προϋπολογισμός για το 2016. «Ναι» ψήφισαν 153 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, ενώ 145 βουλευτές καταψήφισαν τον προϋπολογισμό. Ο προϋπολογισμός αυτός συνεχίζει την ίδια πολιτική των κυβερνήσεων Παπανδρέου - Παπαδήμου - Σαμαρά που στόχο έχουν την επίτευξη πλαστού πρωτογενούς πλεονάσματος μέσω της αθέτησης πληρωμών και υποχρεώσεων του κράτους. Συγκεκριμένα αυτός προβλέπει α) πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 0,53% του ΑΕΠ για το 2016, β) νέους φόρους (αύξηση 3,2 δισ. ευρώ) για να εξυπηρετηθεί το χρέος που διαρκώς διογκώνεται γ) κόψιμο φοροαπαλλαγών δ) διάλυση του ασφαλιστικού και μείωση συντάξεων ώστε να μειωθούν οι δαπάνες του κράτους γι' αυτό (θα «εξοικονομηθούν» 188 εκατ. ευρώ) και ε) αλλαγές προς το δυσμενέστερο του υφιστάμενου μισθολογίου στο δημόσιο στ) μείωση της δαπάνης κατά 50% για το επίδομα του πετρελαίου θέρμανσης που προαναφέρθηκε ζ) αύξηση της προκαταβολής φόρου για τους ελεύθερους επαγγελματίες (114 εκατ. ευρώ) και τους αγρότες (79 εκατ. ευρώ) με ταυτόχρονη αύξηση των συντελεστών φορολόγησης του αγροτικού εισοδήματος (32 εκατ. ευρώ) η) αύξηση του συντελεστή φόρου για τα ενοίκια (200 εκατ. ευρώ) θ) αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης (301 εκατ. ευρώ) ι) μείωση των δαπανών νοσοκομειακή περίθαλψη (22 εκατ. ευρώ) και κοινωνικά επιδόματα (105 εκατ. ευρώ) κλπ.

Παράλληλα, οι δαπάνες για τόκους θα ανέλθουν το 2016 σε 5,930 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 100 εκατ. ευρώ σε σχέση με εφέτος που θα διαμορφωθούν στα 5,830 δισ. ευρώ.

Και ενώ δεν είχαν περάσει 10 ημέρες από την ψήφιση του προϋπολογισμού, η κυβέρνηση έφερε στη βουλή στις 15 Δεκέμβρη - πάλι με τη διαδικασία του κατεπείγοντος - νέο πακέτο αντιλαϊκών μέτρων προαπαιτούμενα κι αυτά για τη νέα δόση...  Υπέρ ψήφισαν 153 βουλευτές, κατά ψήφισαν 138 ενώ υπήρχαν και 9 απόντες.

Στο νομοσχέδιο προβλέπεται:

α) η πώληση των δανείων (άρα των υποθηκών τους πχ. σπίτια, οικόπεδα κλπ) σε εταιρίες του εξωτερικού που με αστραπιαίες διαδικασίες μπορούν να πάρουν άδεια λειτουργίας στη χώρα μας μέσω της Τράπεζας της Ελλάδας.

β) στο άρθρο 4 ακύρωση της υποχρέωσης του διατήρησης ηλεκτρονικού μητρώου δημοσίων συμβάσεων. Συγκεκριμένα στην 1η παράγραφο διαβάζουμε «η μη καταχώρηση προκηρύξεων, διακηρύξεων, αποφάσεων ανάθεσης ή κατακύρωσης δεν επηρεάζει την ισχύ των πράξεων» και στην ουσία ακυρώνει το νόμο 4013/2011 που καθιστά υποχρεωτική την καταγραφή στο ΚΗΜΔΗΣ όλων των παραπάνω αποφάσεων σε οποιοδήποτε στάδιο και για οποιοδήποτε ποσό και μάλιστα αναδρομικά από 8 Αυγούστου 2015.

γ) Μισθολογικές αλλαγές στα πλαίσια των συμφωνιών με τους ιμπεριαλιστές και παράλληλα ακύρωση της καθήλωσης των μισθών που προβλεπόταν να σταματήσει από 1/1/2016.

δ) καθιερώνεται ο μηχανισμός αυτόματης επιστροφής clawback για τη νοσοκομειακή φαρμακευτική δαπάνη, το οποίο σημαίνει ότι μπαίνει όριο στη νοσοκομειακή περίθαλψη που όταν οι δαπάνες γι' αυτή το ξεπερνούν τότε διακόπτεται η χρηματοδότηση. Στην ουσία καταδικάζει τα νοσοκομεία και τα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ σε ελλείψεις βασικών υπηρεσιών και φαρμάκων. Το όριο θα είναι 570 εκατ. ευρώ για το 2016, 550 εκατ. ευρώ για το 2017 και 530 εκατ. ευρώ για το 2018.

Στις 17 Δεκέμβρη η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δέχθηκε με σκυμμένο κεφάλι ένα ακόμα εξευτελισμό από τους ιμπεριαλιστές, οι οποίοι απαίτησαν την απόσυρση του παράλληλου προγράμματος (πιο αδύναμου από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που ήταν πιο αδύναμο από αυτό του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ), παρεμβαίνοντας ωμά για άλλη μια φορά στα εσωτερικά της χώρας. Το «χαστούκι» αυτό μέλη της κυβέρνησης και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (όπως ο ΠτΒ Ν. Βούτσης) το παρουσίασαν ως ευκαιρία «ώστε να υπάρχει άνεση στη διαβούλευση και τη συζήτηση του σχετικού Νομοσχεδίου» (17/12/2015), ξεχνώντας βέβαια ότι στα πακέτα μέτρων που προωθεί η κυβέρνηση σύμφωνα με τις επιταγές των ιμπεριαλιστών δεν υπάρχει καμία διαβούλευση ή συζήτηση.

Μόνη λύση για τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία δεν είναι άλλη από την ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος πάνω στις αρχές του ΚΚΕ 1918-55 που κατάφερε να οργανώσει το λαϊκό κίνημα στη χώρα αποτελεσματικά, ενώ παράλληλα χρειάζεται πάλη ενάντια στην εξάρτηση, που αυτή τη στιγμή εξυπηρετείται άμεσα μόνο από την έξοδο της χώρας από την ΕΕ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Όξυνση της φασιστικοποίησης στη Γαλλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη

Γεγονότα στο Παρίσι

Όξυνση της φασιστικοποίησης στη Γαλλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη

Ευνοημένος ο Γαλλικός ιμπεριαλισμός

Στις 13 Νοέμβρη στο Παρίσι και στο Σεντ Ντενί πραγματοποιείται μια σειρά βίαιων ενεργειών. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκαν 3 ξεχωριστές επιθέσεις στις οποίες συμμετείχαν συνολικά 8 άτομα από τα οποία τα 7 σκοτώθηκαν. Οι άνανδρες αυτές επιθέσεις είχαν ως απολογισμό 129 ανθρώπους νεκρούς, από τους οποίους περίπου 90 στο θέατρο Μπατακλάν.

Την επίθεση στο θέατρο Μπατακλάν εκτέλεσαν 4 άτομα. Όλα σκοτώθηκαν κατά την επιχείρηση της αστυνομίας. Από τους 4 δολοφόνους που εκτέλεσαν την επίθεση οι τρεις ανατινάχθηκαν με γιλέκα αυτοκτονίας. Ο τέταρτος πυροβολήθηκε από την αστυνομία, και το γιλέκο του ανατινάχθηκε όταν έπεσε. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι οι 4 δολοφόνοι πραγματοποίησαν την επίθεσή τους με καλάσνικωφ.

Στην επίθεση στο στάδιο «Stade de France» συμμετείχαν 3 βομβιστές αυτοκτονίας. Ένας 4ος αυτοανατινάχτηκε στη Λεωφόρο Βολταίρου κοντά στο στάδιο.

Αν εξετάσουμε αναλυτικά τους συμμετέχοντες στις επιθέσεις δολοφονίας στο Παρίσι θα δούμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δολοφόνων ήταν Γαλλικής ή Βελγικής υπηκοότητας, ενώ 2 μόνο από αυτούς (εικάζεται) ότι έχουν Συριακή υπηκοότητα. Και λέμε «εικάζεται» διότι τα διαβατήρια που βρέθηκαν δίπλα τους είτε αποδείχτηκαν ότι ήταν πλαστά, είτε ακόμα ερευνάται αυτό το ενδεχόμενο. Όμως, τα παραπάνω δεν εμπόδισαν τα ΜΜΕ και τη κυβέρνηση της Γαλλίας (εκφράζοντας τα συμφέροντα του Γαλλικού ιμπεριαλισμού) να στοχοποιήσουν τη Συρία.

Είχε προηγηθεί λίγους μήνες πριν (στις 7/1/2015) η επίθεση στο περιοδικό «Charlie Hebdo», όπου οι δράστες ήταν και πάλι Γάλλοι πολίτες (αλγερινής καταγωγής). Ο απολογισμός εκείνης της επίθεσης ήταν 11 νεκροί. Μία επίθεση που το ίδιο περιοδικό εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο μιας και το τιράζ του εκτοξεύτηκε από τα 60.000 κομμάτια, στις 14/1 στα 5.000.000 κομμάτια. Παράλληλα από τότε το περιοδικό λαμβάνει πάνω από 1.000.000€ χρηματοδότηση από τη Γαλλική κυβέρνηση και τη Google.

Μετρά περιορισμού των λαϊκών ελευθεριών - φασιστικοποίηση

Τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας σε τηλεοπτική δήλωση, ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αυτό σήμαινε ουσιαστικά ότι:
α) η Γαλλία τέθηκε υπό πανεθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, για πρώτη φορά από το 2005
β) τα σύνορα έκλεισαν προσωρινά
γ) 17.000 στρατιώτες αναπτύχθηκαν στους δρόμους (οι 7.000 από τον Ιανουάριο εξαιτίας της επίθεσης στο περιοδικό «Charlie Hebdo»)
δ) στο Παρίσι κηρύχθηκε η πρώτη απαγόρευση κυκλοφορίας μετά από 70 χρόνια
ε) έγιναν έλεγχοι ακόμα και σε σπίτια υπόπτων

Παράλληλα με την περιστολή των λαϊκών ελευθεριών στο εσωτερικό, στις 15 Νοέμβρη, η Γαλλική Αεροπορία ξεκίνησε μια τεράστια επιδρομή ενάντια στον ISIS, με 10 μαχητικά αεροσκάφη τα οποία έπληξαν με 20 βόμβες την Ράκκα της Συρίας, παραβιάζοντας την εθνική της κυριαρχία. Οι βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες. Είναι ξεκάθαρο πλέον και με βάση τα στοιχεία καταγωγής των δολοφόνων που συμμετείχαν στις επιθέσεις ότι ο Γαλλικός ιμπεριαλισμός έψαχνε μία αφορμή για να εμπλακεί στη Μέση Ανατολή και πιο συγκεκριμένα, στη Συρία.

Τις ίδιες μέρες, ο πανικός και ο φόβος που έσπειραν οι άνανδρες επιθέσεις σε άμαχο πληθυσμό μέσα στο Παρίσι, σε συνδυασμό με ένα μπαράζ τρομοκράτησης από τα ΜΜΕ-Γαλλική κυβέρνηση και δίπλα στον προωθούμενη φασιστικοοποίηση της κοινωνικής ζωής στη Γαλλία και στην ΕΕ, παρέσυραν ένα τμήμα του Γαλλικού λαού σε σοβινιστική-ρατσιστική-ξενοφοβική κατεύθυνση. Χαρακτηριστικό ήταν το πλήθος των αιτήσεων κατάταξης στο Γαλλικό Στρατό που αυξήθηκε κατακόρυφα (100-159/μέρα (2004) σε 1500/μέρα!)

Στις 16/11 ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, στην ομιλία του στο γαλλικό Κογκρέσο, ανακοίνωσε ότι η Γαλλία θα επικαλεστεί το άρθρο 42.7 της Συνθήκης της ΕΕ, το οποίο και εγκρίθηκε ομόφωνα τελικά (μαζί και η Ελλάδα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ) από το Συμβούλιο Υπουργών Άμυνας της ΕΕ. Το άρθρο προβλέπει την εμπλοκή όλων των κρατών – μελών της «με όλα τα μέσα» και στρατό, ανοίγει το δρόμο για παραπέρα γενίκευση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή. Αξιοσημείωτη είναι η απροθυμία της Γαλλίας να επικαλεστεί το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ (που προβλέπει παρόμοια «αλληλεγγύη» από τα μέλη της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας). Μεταξύ των άλλων, διότι θα έμπαινε ζήτημα ηγεσίας μιας οποιασδήποτε επιχείρησης υπό το άρθρο 5, μιας και είναι βέβαιο ότι οι ΗΠΑ θα διεκδικούσαν έναν τέτοιο ρόλο. Τη συγκεκριμένη εκτίμηση ενισχύει και ο συντριπτικά καλύτερος εξοπλιστικά και επιχειρησιακά Γαλλικός στρατός έναντι σχεδόν οποιασδήποτε άλλης χώρας - μέλους της ΕΕ (με εξαίρεση ίσως Μ. Βρετανία, Ιταλία).

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από όλα τα παραπάνω στοιχεία είναι ότι στην περίπτωση των επιθέσεων στη Γαλλία εφαρμόστηκε η αρχή της συλλογικής ευθύνης και με πρόσχημα τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας ξεκίνησαν βομβαρδισμοί σε ξένο έδαφος και ταυτόχρονα περιορίστηκαν οι λαϊκές ελευθερίες.

Οι επιθέσεις αυτές και η τρομοκράτηση από τη πλευρά των ΜΜΕ και της Γαλλικής κυβέρνησης αναθάρρησε τις φασιστικές δυνάμεις στη Γαλλία. Ούτε ένα μήνα μετά τις επιθέσεις στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών που διεξήχθησαν στη Γαλλία η Λεπέν πήρε 27,7% των ψήφων, με το λαό της Γαλλίας στη συντριπτική του πλειοψηφία να απέχει από αυτές.

Η όξυνση των ενδο-ιμπεριαλισστικών αντιθέσεων, η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού, το ξέσπασμα πολέμων, οι πολεμικές συρράξεις και επεμβάσεις σ άλλες χώρες, καθώς και η άνοδος των υπεραντιδραστικών δυνάμεων φασισμού και ναζι-φασισμού, επαναφέρουν στο κέντρο της πολιτικής δράσης την πάλη του προλεταριάτου και των λαών ενάντια και στο πόλεμο και τον φασισμό. Η πάλη αυτή όμως μπορεί να διεξάγεται σωστά ΜΟΝΟ όταν καθοδηγείται και στηρίζεται: α) στη λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού και την εφαρμογή της στη σημερινή περίοδο, και β) στην αντιφασιστική γραμμή του 7ου Συνεδρίου (1935) της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ, όπως αυτή εκφράζεται στην εισήγηση του Georgi Dimitrow, (με τις σημερινές ιδιομορφίες) στην οποία περιέχεται, πέραν των άλλων, και ο μαρξιστικός ορισμός του φασισμού: «ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική διχτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου».

Διαβάστε Περισσότερα »

GEORGI DIMITROW: ΟΙ ΤΩΡΙΝΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟΙ - Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ!

Ομιλία του σ. Δημητρώφ στην τελική συνεδρίαση του 7^ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της Κομιντέρν στις 20 Αυγούστου 1935.

Σύντροφοι!

Το 7^ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το συνέδριο των κομμουνιστών όλων των χωρών και ολόκληρου του πλανήτη τερματίζει τις εργασίες του.

Ποια είναι τα αποτελέσματά του, τι παρουσιάζει το συνέδριο για το κίνημά μας, για τη διεθνή εργατική τάξη, για τους εργαζόμενους όλων των χωρών;

*

Αυτό το συνέδριο ήταν ένα συνέδριο που θριάμβευσε η ενότητα μεταξύ του προλεταριάτου της χώρας του νικηφόρου σοσιαλισμού - της Σοβιετικής Ένωσης - και του αγωνιζόμενου για την απελευθέρωση του προλεταριάτου του καπιταλιστικού κόσμου. Η νίκη του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, μια νίκη παγκόσμιας ιστορικής σημασίας, προκάλεσε σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες ένα ισχυρό κίνημα για το σοσιαλισμό. Αυτή η νίκη δυναμώνει το έργο της ειρήνης μεταξύ των λαών, μεγαλώνει τη διεθνή βαρύτητα της Σοβιετικής Ένωσης και το ρόλο της ως ισχυρού προμαχώνα των εργαζομένων στην πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, την αντίδραση και το φασισμό. Δυναμώνει τη Σοβιετική Ένωση ως βάση της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Φέρνει στο κίνημα σ’ ολόκληρο τον κόσμο όχι μόνο τους εργάτες οι οποίοι ολοένα και περισσότερο στρέφονται προς τον κομμουνισμό, αλλά και τα εκατομμύρια των αγροτών και τους μικροεπαγγελματίες της πόλης, ένα σημαντικό τμήμα των διανοούμενων και τους σκλαβωμένους λαούς των αποικιών, τους ενθαρρύνει στην πάλη, δυναμώνει το αίσθημα της σύνδεσης με τη μεγάλη πατρίδα των εργαζομένων και τονώνει την αποφασιστικότητα να υπερασπίζουν και να στηρίζουν το προλεταριακό κράτος ενάντια στους εχθρούς του.

Αυτή η νίκη του σοσιαλισμού δυναμώνει τη σταθερή πίστη του διεθνούς προλεταριάτου στις δικές του δυνάμεις και την πραγματική δυνατότητα της δικής του νίκης, μια σταθερή πίστη που μετατρέπεται σε γιγαντιαία δύναμη δράσης ενάντια στην κυριαρχία της μπουρζουαζίας.

Η ενότητα των δυνάμεων του προλεταριάτου της Σοβιετικής Ένωσης με τις μαχητικές δυνάμεις του προλεταριάτου και των εργαζόμενων μαζών στις καπιταλιστικές χώρες εμπεριέχει τη μεγάλη προοπτική της επερχόμενης κατάρρευσης του καπιταλισμού και την εγγύηση για τη νίκη του σοσιαλισμού σ' ολόκληρο το κόσμο.

*

Το συνέδριο μας έθεσε τις βάσεις μιας τόσο μεγάλης κινητοποίησης των δυνάμεων όλων των εργαζομένων ενάντια στον καπιταλισμό, που όμοια της ποτέ δεν είχε υπάρξει στην ιστορία της πάλης της εργατικής τάξης.

Το συνέδριό μας έθεσε στο διεθνές προλεταριάτο ως το πιο σπουδαίο άμεσο καθήκον την πολιτική και οργανωτική συνένωση των δυνάμεων και την εξάλειψη της απομόνωσης που προκάλεσε η σοσιαλδημοκρατική πολιτική της ταξικής συνεργασίας με την μπουζουαρζία, τη συνένωση των εργαζομένων γύρω από την εργατική τάξη σε ένα πλατύ Λαϊκό Μέτωπο ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και της αντίδρασης, ενάντια στο φασισμό και τον κίνδυνο του πολέμου σε κάθε ξεχωριστή χώρα και σε διεθνές επίπεδο.

Δεν επινοήσαμε αυτό το καθήκον. Η πείρα του διεθνούς εργατικού κινήματος και ιδιαίτερα η πείρα του προλεταριάτου της Γαλλίας έθεσε αυτό το ζήτημα. Η συνεισφορά του Κ.Κ. Γαλλίας συνίσταται, στο ότι αντιλήφθηκε, τι πρέπει να κάνει κανείς σήμερα, ότι δεν ακολούθησε τους σεχταριστές που έσερναν το κόμμα πέρα δώθε, και εμπόδιζαν την πραγματοποίηση του Ενιαίου Μετώπου πάλης ενάντια στο φασισμό, με ένα θαρραλέο τρόπο προχώρησε σε συμμαχία κοινής δράσης με το σοσιαλιστικό κόμμα δημιουργώντας το Ενιαίο Μέτωπο του προλεταριάτου ως βάση στην υπό διαμόρφωση συγκρότηση του Αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου (χειροκροτήματα). Μ' αυτή τη πράξη που ανταποκρίνεται στα ζωτικά συμφέροντα όλων των εργαζομένων οι Γάλλοι εργάτες, κομμουνιστές και σοσιαλιστές, το Γαλλικό εργατικό κίνημα αναδεικνύονται σε ηγετική θέση στην καπιταλιστική Ευρώπη και δείχνουν ότι είναι άξιοι απόγονοι των Κομμουνάρων και φορείς της ένδοξης κληρονομιάς της Παρισινής Κομμούνας (θυελλώδη χειροκροτήματα, όλοι οι παρόντες σηκώνονται από τις θέσεις τους και χειροκροτούν τον σύντροφο Δημητρώφ που στρέφεται προς το προεδρείο και χειροκροτεί τους παρόντες, το σύντροφο Τορέζ και τους άλλους Γάλλους συντρόφους στο Προεδρείο).

Στο κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας και στο Γαλλικό προλεταριάτο ανήκει η τιμή, ότι αυτό μέσω της πράξης στην πάλη για προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο ενάντια στο φασισμό συνέβαλλαν στην προετοιμασία των αποφάσεων του συνεδρίου μας που είναι μεγάλης σπουδαιότητας για τους εργάτες όλων των χωρών.

Αλλά αυτό που έγινε στη Γαλλία είναι μόνο τα πρώτα βήματα. Το συνέδριό μας που επεξεργάστηκε την τακτική γραμμή για τα επόμενα χρόνια δεν μπορούσε να περιοριστεί στην καταγραφή αυτής της πείρας - προχώρησε παραπέρα.

Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε ένα ταξικό κόμμα, ένα προλεταριακό κόμμα – όμως είμαστε έτοιμοι ως πρωτοπορία του προλεταριάτου να καθοδηγήσουμε κοινές δράσεις του προλεταριάτου και των άλλων εργαζομένων τάξεων που ενδιαφέρονται για την πάλη ενάντια στο φασισμό. Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε ένα επαναστατικό κόμμα, όμως είμαστε έτοιμοι για κοινές δράσεις με άλλα κόμματα που καταπολεμούν το φασισμό.

Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε άλλους τελικούς σκοπούς από αυτά τα κόμματα, αλλά είμαστε ταυτόχρονα έτοιμοι, κατά τη διάρκεια της πάλης για τους σκοπούς μας, να αγωνιστούμε από κοινού για τέτοια καθήκοντα του άμεσου μέλλοντος, των οποίων η πραγματοποίηση αποδυναμώνει τις θέσεις του φασισμού και δυναμώνει τις θέσεις του προλεταριάτου.

Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε άλλες μέθοδες πάλης από τα άλλα κόμματα, οι κομμουνιστές, όμως, ενώ καταπολεμούμε το φασισμό με τις δικές μας μέθοδες, υποστηρίζουμε τις μέθοδες πάλης των άλλων κομμάτων – έστω κι αν αυτές δεν μας φαίνονται κατάλληλες – όταν αυτές οι μέθοδες στην πραγματικότητα στρέφονται ενάντια στον φασισμό.

Είμαστε έτοιμοι να πράξουμε όλα αυτά, επειδή στις χώρες της αστικής δημοκρατίας φράζουν το δρόμο της αντίδρασης και της επίθεσης του κεφαλαίου και του φασισμού, εμποδίζουν την εξάλειψη των αστικο-δημοκρατικών ελευθεριών και προφυλάσσουν από την τρομοκρατική εκδικητική μανία του φασισμού ενάντια στο προλεταριάτο και ενάντια στο επαναστατικό τμήμα της αγροτιάς και της διανόησης, προφυλάσσουν τη νέα γενιά από το σωματικό και πνευματικό εκφυλισμό.

Είμαστε έτοιμοι, να πράξουμε όλα αυτά, επειδή θέλουμε στις φασιστικές χώρες να προετοιμάσουμε και να επιταχύνουμε την ήττα της φασιστικής δικτατορίας.

Είμαστε έτοιμοι, να πράξουμε όλα αυτά, επειδή θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο από τη φασιστική βαρβαρότητα και τις τρομερές συνέπειες ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου.

*

(Στο βήμα προχωρεί ένας εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, ο σύντροφος Weber, και παραδίνει στο σύντροφο Dimitrow ένα άλμπουμ. Ο σύντροφος Weber λέει: «Σύντροφε Dimitrow στο όνομα του Κ.Κ. Γερμανίας σου παραδίδω αυτό το βιβλίο, το βιβλίο ηρώων των επαναστατών αγωνιστών Γερμανίας. Ήσουν ακριβώς εσύ εκείνος που με την εμφάνισή σου στη δίκη της Λειψίας και ολόκληρη την παραπέρα δραστηριότητά σου που αποτέλεσες το παράδειγμα για το Κ.Κ. Γερμανίας, για τους Γερμανούς αντιφασίστες. Πάρε αυτό το βιβλίο, αυτό το ηρωικό τραγούδι των προλετάριων αγωνιστών Γερμανίας στους οποίους είσαι ένα υπόδειγμα για να θυσιάσουν την ελευθερία, την υγεία και τη ζωή τους για την υπόθεση της επανάστασης!». Ο σ. Dimitrow παραλαμβάνει το άλμπουμ και αγκαλιάζει σφιχτά το σ. Weber. Θυελλώδη χειροκροτήματα των αντιπροσώπων).

*

Το συνέδριό μας είναι ένα συνέδριο πάλης για τη διατήρηση της ειρήνης, ενάντια στον κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Αυτή την πάλη την αρχίζουμε με νέο τρόπο. Το συνέδριό μας απορρίπτει αποφασιστικά τη μοιρολατρική στάση απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, μία αντίληψη που απορρέει από παλιές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις.

Είναι ορθό, ότι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι είναι ένα προϊόν του καπιταλισμού, ότι μόνο η ανατροπή του καπιταλισμού θέτει τέρμα σε όλους τους πολέμους, όμως είναι εξίσου σωστό, ότι οι εργαζόμενες μάζες με τις δικές τους μαχητικές δράσεις μπορούν να αποτρέψουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Ο κόσμος δεν είναι σήμερα πλέον όπως ήταν το 1914.

Τώρα υπάρχει στο 1/6 της υφηλίου ένα ισχυρό προλεταριακό κράτος που στηρίζεται στην υλική δύναμη του νικηφόρου σοσιαλισμού. Με την σοφή Σταλινική πολιτική ειρήνης η Σοβιετική Ένωση ματαίωσε ακόμα μια φορά τα επιθετικά σχέδια των εμπρηστών πολέμου (χειροκροτήματα).

Τώρα το παγκόσμιο προλεταριάτο στον αγώνα κατά του πολέμου δεν διαθέτει μόνο ως όπλο τη μαζική του δράση όπως το 1914. Τώρα συνδυάζεται η μαζική πάλη της διεθνούς εργατικής τάξης ενάντια στον πόλεμο με την κρατική επίδραση της Σοβιετικής Ένωσης, με τον ισχυρό Κόκκινο Στρατό ως σπουδαία φρουρά της ειρήνης (θυελλώδη χειροκροτήματα).

Σήμερα η διεθνής εργατική τάξη δεν βρίσκεται όπως το 1914 κάτω από την αποκλειστική επιρροή της σοσιαλδημοκρατίας που στέκονταν στο ίδιο μπλοκ με την μπουρζουαζία. Σήμερα υπάρχει ένα παγκόσμιο κομμουνιστικό κόμμα – η Κομμουνιστική Διεθνής (χειροκροτήματα). Σήμερα οι μάζες των σοσιαλδημοκρατών εργατών στρέφονται προς τη Σοβιετική Ένωση και την πολιτική ειρήνης της, το Ενιαίο Μέτωπο με τους κομμουνιστές.

Σήμερα οι λαοί των αποικιών και των μισοαποικιακών χωρών δεν βλέπουν την υπόθεση της απελευθέρωσης σαν μια υπόθεση χωρίς ελπίδα. Αντίθετα, προχωρούν ολοένα και περισσότερο σε αποφασιστική πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστές καταπιεστές. Η καλύτερη απόδειξη είναι η σοβιετική επανάσταση στην Κίνα και οι ηρωικές πράξεις του Κόκκινου Στρατού του κινέζικου λαού (θυελλώδη χειροκροτήματα. Όλοι οι αντιπρόσωποι σηκώνονται από τις θέσεις τους, χειροκροτούν).

Το μίσος των λαών ενάντια στο πόλεμο βαθαίνει ολοένα και περισσότερο. Η μπουρζουαζία που οδηγεί τους εργαζόμενους στο χείλος του ιμπεριαλιστικού πολέμου διακινδυνεύει το κεφάλι της. Τώρα αγωνίζονται για την υπόθεση της διατήρησης της ειρήνης, όχι μόνο η εργατική τάξη, η αγροτιά και οι άλλοι εργαζόμενοι, αλλά και τα καταπιεσμένα έθνη και οι αδύναμοι λαοί, που η ανεξαρτησία τους απειλείται από νέο πόλεμο. Ακόμα και μεμονωμένα μεγάλα καπιταλιστικά κράτη τα οποία φοβούνται απώλειες από το ξαναμοίρασμα του κόσμου ενδιαφέρονται στην παρούσα φάση για την αποφυγή του πολέμου.

Από εδώ απορρέει η δυνατότητα του πλατιού Ενιαίου Μετώπου της εργατικής τάξης, όλων των εργαζομένων και όλων των λαών ενάντια στον κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το συνέδριό μας στηριγμένο στην πολιτική της ειρήνης της Σοβιετικής Ένωσης και στη θέληση για ειρήνη εκατομμυρίων και εκατομμυρίων απευθύνεται όχι μόνο στην κομμουνιστική πρωτοπορία, αλλά και σε ολόκληρη τη διεθνή εργατική τάξη και τους λαούς όλων των χωρών δίνοντάς τους την προοπτική της ανάπτυξης ενός πλατιού αντιπολεμικού Μετώπου. Από το βαθμό πραγματοποίησης και τη δράση αυτού του παγκόσμιου Μετώπου θα εξαρτηθεί, αν οι φασίστες και οι ιμπεριαλιστές εμπρηστές πολέμου θα μπορέσουν να εξαπολύσουν μία νέα ιμπεριαλιστική πυρκαγιά στο άμεσο μέλλον ή τα εγκληματικά τους σχέδια θα κοπούν από το τσεκούρι του ισχυρού αντιπολεμικού Μετώπου (χειροκροτήματα).

*

Το συνέδριό μας είναι ένα συνέδριο της ενότητας της εργατικής τάξης, ένα συνέδριο της πάλης για το προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο.

Δεν έχουμε καθόλου αυταπάτες σχετικά με τις δυσκολίες, τις οποίες το αντιδραστικό τμήμα των σοσιαλδημοκρατών ηγετών θα παρεμβάλλει για την πραγματοποίηση του προλεταριακού Ενιαίου Μετώπου. Όμως εμείς δεν φοβόμαστε αυτές τις δυσκολίες, γιατί εκπροσωπούμε τη θέληση εκατομμυρίων εργατών επειδή με τον αγώνα μας για το Ενιαίο Μέτωπο υπηρετούμε καλύτερα τα συμφέροντα του προλεταριάτου, επειδή το προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο είναι ο σίγουρος δρόμος για τη συντριβή του φασισμού και του καπιταλιστικού συστήματος, για την αποτροπή των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Σ’ αυτό το συνέδριο σηκώσαμε ψηλά τη σημαία της ενότητας των συνδικάτων. Οι κομμουνιστές δεν θα επιμείνουν στην με κάθε θυσία αυτόνομη ύπαρξη των κόκκινων συνδικάτων. Όμως οι κομμουνιστές θέλουν την ενότητα των συνδικάτων στη βάση της ταξικής πάλης και της οριστικής εξάλειψης αυτής της κατάστασης (σ.μ. της πολυδιάσπασης), ώστε οι πιο συνεπείς και πιο αποφασιστικοί οπαδοί της ενότητας των συνδικάτων και της ταξικής πάλης να μην διαγράφονται από τα συνδικάτα της διεθνούς του Άμστερνταμ (χειροκροτήματα).

Γνωρίζουμε, ότι τα στελέχη της Κόκκινης Συνδικαλιστικής Διεθνούς δεν αντιλήφθηκαν όλα τη γραμμή του συνεδρίου και δεν την υιοθέτησαν. Υπάρχουν υπολείμματα σεχταριστικής αυτοϊκανοποίησης τα οποία αυτά τα στελέχη πρέπει να ξεπεράσουν ώστε να ακολουθήσουν αταλάντευτα τη γραμμή του συνεδρίου. Εμείς θα εφαρμόσουμε αυτή τη γραμμή ότι κι αν αυτή κοστίσει και θα βρούμε κοινή γλώσσα με τα ταξικά μας αδέρφια, με τους συντρόφους της πάλης, με τους εργάτες που ανήκουν ακόμα σήμερα στην Ομοσπονδία συνδικάτων του Άμστερνταμ (ζωηρά χειροκροτήματα).

Με το συνέδριό μας αυτό ακολουθούμε τη γραμμή δημιουργίας ενός ενιαίου πολιτικού μαζικού κόμματος της εργατικής τάξης, της εξάλειψης της πολιτικής διάσπασης του προλεταριάτου η οποία προκλήθηκε από την ακολουθούμενη απ' τη σοσιαλδημοκρατία πολιτική της ταξικής συνεργασίας. Η πολιτική ενότητα της εργατικής τάξης δεν είναι για εμάς μια μανούβρα, αλλά ένα ζήτημα της μελλοντικής τύχης ολόκληρου του εργατικού κινήματος. Αν υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που θεώρησαν την αποκατάσταση της ενότητας της εργατικής τάξης ως μανούβρα, τότε εμείς θα τους καταπολεμήσουμε ως ανθρώπους που θέλουν να ζημιώσουν την εργατική τάξη. Ακριβώς επειδή εμείς αντιμετωπίζουμε αυτό το ζήτημα με βαθιά σοβαρότητα και με την ανάλογη ειλικρίνεια που υπαγορεύεται από τα συμφέροντα του προλεταριάτου, προτείνουμε ορισμένους αρχειακούς όρους ως βάση μιας τέτοιας ενότητας. Αυτοί οι αρχειακοί όροι δεν επινοήθηκαν από μας, σ’ αυτούς οδηγήθηκε το προλεταριάτο μέσα από το προτσές της πάλης του, και αυτοί ανταποκρίνονται στη θέληση των εκατομμυρίων σοσιαλδημοκρατών εργατών, στη θέληση που ξεπήδησε από τα διδάγματα των ηττών που υπέστησαν. Αυτοί οι αρχειακοί όροι επιβεβαιώθηκαν από την πείρα ολόκληρου του επαναστατικού λαϊκού κινήματος (χειροκροτήματα).

Και επειδή το συνέδριό μας κινείται στην κατεύθυνση της προλεταριακής ενότητας δεν ήταν μόνο ένα συνέδριο της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, ήταν ένα συνέδριο ολόκληρης της διεθνούς εργατικής τάξης, η οποία διψά για συνδικαλιστική και πολιτική μαχητική ενότητα (χειροκροτήματα).

Παρόλο που στο συνέδριό μας δεν ήταν παρόντες εκπρόσωποι των σοσιαλδημοκρατών εργατών, παρόλο που δεν ήταν ανένταχτοι και εργάτες οι οποίοι οδηγήθηκαν δια της βίας σε φασιστικές οργανώσεις δεν εκπροσωπήθηκαν, το συνέδριό μας δεν μίλησε μόνο για τους κομμουνιστές, αλλά για όλα τα εκατομμύρια των εργατών, έκφρασε τις σκέψεις και τα συναισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας της εργατικής τάξης (χειροκροτήματα). Και αν οι οργανώσεις των εργατών των διαφόρων κατευθύνσεων πραγματοποιήσουν μια ελεύθερη συζήτηση των δικών μας αποφάσεων ανάμεσα στους προλετάριους όλων των χωρών, τότε οι εργάτες, και γι’ αυτό δεν έχουμε καμία αμφιβολία, θα στηρίξουν τις αποφάσεις τις οποίες οι σύντροφοί τους ομόφωνα πήραν.

Και αυτό υποχρεώνει εμάς τους κομμουνιστές ακόμα περισσότερο να κάνουμε τις αποφάσεις του συνεδρίου μας κοινό κτήμα όλης της εργατικής τάξης. Δεν αρκεί να ψηφίσουμε μόνο αυτές τις αποφάσεις. Δεν αρκεί να τις εκλαϊκεύσουμε στα μέλη των κομμουνιστικών κομμάτων. Θέλουμε, οι εργάτες που ανήκουν στα κόμματα της II Διεθνούς και στη συνδικαλιστική Ομοσπονδία του Άμστερνταμ, και στους εργάτες, τις οργανώσεις άλλων πολιτικών κατευθύνσεων, να συζητήσουμε μαζί αυτές τις αποφάσεις, να γίνουν πρακτικές προτάσεις και συμπληρώσεις, να σκεφτούν μαζί μας, πως μπορεί κανείς να τις κάνει καλύτερα πράξη, μαζί μας χέρι-χέρι να τις κάνει πραγματικότητα.

*

Το συνέδριό μας ήταν ένα συνέδριο του νέου τακτικού προσανατολισμού της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Το συνέδριό μας στάθηκε σταθερά στη θέση του Μαρξισμού – Λενινισμού, η οποία επιβεβαιώθηκε από ολόκληρη την πείρα του διεθνούς εργατικού κινήματος και πρώτα από όλα απ’ τη νίκη της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης, επιβεβαιώθηκε ακριβώς στο πνεύμα και με τη βοήθεια της μεθόδου του ζωντανού Μαρξισμού – Λενινισμού ανταποκρινόμενο στην τακτική στάση της Κομμουνιστικής Διεθνούς σύμφωνα με την αλλαγή της παγκόσμιας κατάστασης.

Το συνέδριο κατέληξε στη σταθερή απόφαση ότι η τακτική του Ενιαίου Μετώπου πρέπει να εφαρμοστεί με νέο τρόπο. Το συνέδριο απαιτεί αποφασιστικά, ότι οι κομμουνιστές δεν πρέπει να περιορίζονται μόνο στα γενικά συνθήματα για Προλεταριακή Δικτατορία και Σοβιετική Εξουσία, αλλά να ακολουθούν μια συγκεκριμένη δραστήρια μπολσεβίκικη πολιτική σε όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά ζητήματα της χώρας, σε όλα τα επίκαιρα ζητήματα, σε όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τα ζωτικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, του λαού και του διεθνούς εργατικού κινήματος. Το συνέδριο απαιτεί αποφασιστικά, ότι όλα τα τακτικά βήματα των κομμάτων να βασίζονται σε μια νηφάλια ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας, παίρνοντας υπόψη τις σχέσεις των ταξικών δυνάμεων και το πολιτικό επιπέδο των πλατιών λαϊκών μαζών. Το συνέδριο απαιτεί πλήρη εξάλειψη όλων των υπολειμμάτων του σεχταρισμού από την πρακτική του κομμουνιστικού κινήματος – του σεχταρισμού που στη δεδομένη στιγμή αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την εφαρμογή μιας πραγματικά μπολσεβίκικης μαζικής πολιτικής των κομμουνιστικών κομμάτων.

Το συνέδριο διακατέχεται από την αποφασιστικότητα, να πραγματοποιήσει αυτή την τακτική γραμμή και από την πεποίθηση, ότι αυτός ο δρόμος θα οδηγήσει τα κόμματα μας σε μεγάλες επιτυχίες, πρέπει να παρθεί υπόψη ότι η πραγματοποίηση αυτής της μπολσεβίκικης γραμμής δεν θα είναι ομαλή στην πράξη, χωρίς λάθη, χωρίς μεμονωμένες παρεκκλίσεις δεξιά ή «αριστερά» - παρεκκλίσεις ή προς την πλευρά του ουραγού προσαρμογής ή προς τη πλευρά της σεχταριστικής αυτοαπομόνωσης. Ποιος από αυτούς κινδύνους «γενικά» είναι ο κύριος κίνδυνος – με αυτό μόνο σχολαστικοί μπορούν να ασχολούνται. Μεγαλύτερος και χειρότερος είναι ο κίνδυνος που στη δεδομένη στιγμή, στη δεδομένη χώρα, εμποδίζει περισσότερο τη πραγματοποίηση της γραμμής του συνεδρίου μας για την ανάπτυξη της ορθής μαζικής πολιτικής των κομμουνιστικών κομμάτων (χειροκροτήματα).

Προς το συμφέρον της υπόθεσης του κομμουνισμού απαιτείται όχι ένας αφηρημένος, αλλά ένας συγκεκριμένος αγώνας ενάντια στις παρεκκλίσεις, μια έγκαιρη και αποφασιστική απόκρουση των εμφανιζόμενων επιζήμιων τάσεων, μια έγκαιρη διόρθωση των λαθών. Την απαιτούμενη συγκεκριμένη πάλη ενάντια στις παρεκκλίσεις να την αντικαταστήσει κανείς με ένα ιδιόρρυθμο σπορ και να τη μετατρέψει σε μια δήθεν παρέκκλιση και κυνήγι παρεκκλίσεων – αυτό είναι μια ανεπίτρεπτη επιζήμια υπερβολή. Στην κομματική πρακτική πρέπει απαραίτητα να αναπτύσσεται η πρωτοβουλία στην τοποθέτηση καινούργιων ζητημάτων, σε μια ολόπλευρη συζήτηση της δραστηριότητας των κομμάτων και να μην τοποθετείται κανείς βιαστικά σε κάθε κριτική παρατήρηση ενός κομματικού μέλους για τα πρακτικά ζητήματα του κινήματος εμφανίζοντάς το ως παρέκκλιση. Πρέπει να δράσει κανείς στην κατεύθυνση ότι ένας σύντροφος που διέπραξε ένα λάθος μπορεί να το διορθώσει στην πράξη: σταθερά πρέπει να χτυπάει κάποιος μόνο εκείνους που επιμένουν ξεροκέφαλα στα λάθη και τους υπονομευτές της οργάνωσης του κόμματος.

Υπερασπίζοντας την ενότητα της εργατικής τάξης, αγωνιζόμαστε με μεγαλύτερη ενέργεια και ασυμβίβαστα για την εσωτερική ενότητα των κομμάτων μας. Στις γραμμές μας δεν υπάρχει θέση για φράξιες, για φραξιονιστικές ενέργειες. Όποιος προσπαθήσει να τραυματίσει τη σιδερένια ενότητα των γραμμών μας με όποιες φραξιονιστικές ενέργειες, αυτός θα αντιληφθεί προσωπικά τι σημαίνει μπολσεβίκικη πειθαρχία, την οποία μας δίδασκαν πάντα ο Λένιν και ο Στάλιν (χειροκροτήματα). Ας αποτελέσει αυτό προειδοποίηση σε μεμονωμένα στοιχεία σε μεμονωμένα κόμματα τα οποία πιστεύουν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν τις δυσκολίες των κομμάτων τους, τα τραύματα των ηττών και τα χτυπήματα του εχθρού κατά τη διάρκεια της προώθησης φραξιονιστικών σχεδίων (χειροκροτήματα). Το κόμμα πάνω από όλα! (ζωηρό χειροκρότημα). Η μπολσεβίκικη ενότητα του κόμματος να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού – αυτός είναι ο πρώτος και ανώτατος νόμος του μπολσεβικισμού!

*

Το συνέδριό μας είναι ένα συνέδριο της μπολσεβίκικης αυτοκριτικής και της ισχυροποίησης της καθοδήγησης της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των τμημάτων της.

Δεν φοβόμαστε να υποδείξουμε τα λάθη, τις αδυναμίες και τις ελλείψεις στις γραμμές μας, γιατί είμαστε ένα επαναστατικό κόμμα το οποίο γνωρίζει, ότι μόνο τότε μπορεί να αναπτυχθεί, να μεγαλώσει και να εκπληρώσει τα καθήκοντά του, όταν απομακρυνθεί από αυτά τα οποία εμποδίζουν την ανάπτυξή του ως επαναστατικό κόμμα.

Και εκείνη η δουλειά την οποία το συνέδριο αντιμετωπίζει με αδυσώπητη κριτική στον αυτάρεσκο σεχταρισμό, τη σχηματοποίηση, και τα στερεότυπα, τη νωθρότητα σκέψης, την αντικατάσταση των μεθόδων καθοδήγησης των μαζών με μεθόδους της διεύθυνσης ενός κόμματος – αυτή όλη η δουλειά πρέπει σε όλα τα κόμματα εδώ και τώρα, σε όλα τα τμήματα του κινήματός μας, να συνεχιστεί επειδή αυτή είναι μια από τις ουσιώδεις προϋποθέσεις για τη σωστή πραγματοποίηση των αποφάσεων του συνεδρίου (χειροκροτήματα).

Το συνέδριο στις αποφάσεις του για τον απολογισμό της εισήγησης της Εκτελεστικής Επιτροπής αποφάσισε την επιχειρησιακή διεύθυνση του κινήματος να την επικεντρώσει στα τμήματά του. Αυτό υποχρεώνει να δυναμώσει με κάθε τρόπο η δουλειά για τη δημιουργία και τη διαπαιδαγώγηση στελεχών και το δυνάμωμα των κομμουνιστικών κομμάτων με γνήσιους μπολσεβίκους ηγέτες, ώστε τα κόμματα στη βάση των αποφάσεων του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των Ολομελειών της Εκτελεστικής Επιτροπής σε σημαντικές στροφές των γεγονότων να είναι σε θέση, γρήγορα και αυτόνομα, να βρίσκουν τη σωστή λύση των πολιτικών και τακτικών καθηκόντων του κομμουνιστικού κινήματος. Στις εκλογές των καθοδηγητικών οργάνων το συνέδριο επιδίωξε, η ηγεσία της Κομμουνιστικής Διεθνούς να συγκροτείται από ανθρώπους – στελέχη που διακατέχονται όχι μόνο από το αίσθημα της πειθαρχίας, αλλά και από βαθιά πεποίθηση να υιοθετήσουν τις νέες κατευθυντήριες γραμμές και τις αποφάσεις του συνεδρίου και να είναι έτοιμοι και ικανοί να τις κάνουν ενεργητικά πράξη (χειροκροτήματα).

Πρέπει σε κάθε χώρα να διασφαλιστεί η σωστή εφαρμογή των αποφάσεων του συνεδρίου, που σε πρώτη γραμμή εξαρτώνται από τον ανάλογο έλεγχο, την κατανομή και τον προσανατολισμό των στελεχών. Γνωρίζουμε, ότι αυτό δεν είναι εύκολο καθήκον. Γνωρίζουμε, ότι ένα τμήμα των στελεχών δεν έχουν διαπαιδαγωγηθεί με την πείρα της μπολσεβίκικης μαζικής πολιτικής, αλλά κατά κανόνα στη βάση της γενικής προπαγάνδας. Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να βοηθήσουμε τα στελέχη να αλλάξουν, να αναδιαπαιδαγωγηθούν στο νέο πνεύμα, στο πνεύμα των αποφάσεων του συνεδρίου. Εκεί όμως που θα φανεί ότι τα παλιά βαρέλια δεν είναι κατάλληλα για το νέο κρασί, πρέπει κανείς να βγάλει τα ανάλογα συμπεράσματα – να μην χύσει το νέο κρασί ή να το αφήσει να καταστραφεί σε παλιά βαρέλια, αλλά να αντικαταστήσει τα παλιά βαρέλια με νέα (κινητικότητα, χειροκροτήματα)

Σύντροφοι! Παραλείψαμε επίτηδες τις ηχηρές φράσεις της επαναστατικής προοπτικής τόσο από τις εισηγήσεις όσο και από τις αποφάσεις του συνεδρίου. Αυτό συνέβη όχι επειδή είχαμε κάποια αφορμή να εκτιμήσουμε την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος λιγότερο αισιόδοξα, αλλά επειδή θέλουμε να απελευθερώσουμε τα κόμματά μας από κάθε τάση να αντικατασταθεί η μπολσεβίκικη δραστηριότητα από επαναστατικές φράσεις ή άγονες διαμάχες για την εκτίμηση της προοπτικής όταν διεξάγουμε έναν αποφασιστικό αγώνα απέναντι στο αυθόρμητο, έτσι βλέπουμε και παίρνουμε υπόψη το προτσές ανάπτυξης της επανάστασης όχι ως παρατηρητές, αλλά ως δραστήριοι συμμέτοχοι σ’ αυτό το προτσές. Κατά αυτόν τον τρόπο, με το να εκπληρώνουμε σε κάθε φάση της ανάπτυξης τα καθήκοντα που είναι προς το συμφέρον της επανάστασης τα οποία ανταποκρίνονται στις συγκεκριμένες συνθήκες της δοσμένης φάσης και να λαμβάνουμε υπόψη νηφάλια το πολιτικό επίπεδο των πλατιών εργαζόμενων μαζών, επιταχύνουμε ως κόμμα την επαναστατική δράση περισσότερο, τη δημιουργία των αναγκαίων υποκειμενικών προϋποθέσεων για τη νίκη της Προλεταριακής Επανάστασης (χειροκροτήματα).

«Να παίρνουμε τα πράγματα όπως είναι – είπε ο Μαρξ – σημαίνει να παρουσιάζουμε με τον καταλληλότερο τρόπο το επαναστατικό ενδιαφέρον σε διαφορετικές συνθήκες» (Μαρξ, Γράμμα στον Kugelmann, 23 Αυγούστου 1866). Εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Αυτό δεν πρέπει ποτέ να ξεχνιέται.

*

Σύντροφοι! Πρέπει οι αποφάσεις του παγκόσμιου συνεδρίου να μεταφερθούν στις μάζες, πρέπει να εξηγηθούν στις μάζες, να χρησιμοποιηθούν ως καθοδήγηση για τη δράση των μαζών, με μια λέξη, να μετατραπούν σε σάρκα και αίμα των εκατομμυρίων εργαζομένων!

Πρέπει παντού να δυναμώσει επιτόπου στο έπακρο η πρωτοβουλία των εργατών, η πρωτοβουλία των οργανώσεων βάσης των κομμουνιστικών κομμάτων και του εργατικού κινήματος σχετικά με την εφαρμογή αυτών των αποφάσεων.

Επιστρέφοντας στις διάφορες χώρες τους, οι εκπρόσωποι του επαναστατικού προλεταριάτου πρέπει να μεταφέρουν σε αυτές την πεποίθηση, ότι εμείς οι κομμουνιστές φέρουμε την ευθύνη για την τύχη της εργατικής τάξης, του εργατικού κινήματος, για την τύχη του λαού μας, για την τύχη ολόκληρης της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Σε εμάς τους εργάτες, στα χέρια των εργατών που οικοδομούν τον κόσμο ανήκει ο κόσμος και όχι στα κοινωνικά παράσιτα και στους κηφήνες. Οι τωρινοί κυρίαρχοι του καπιταλιστικού κόσμου είναι εφήμεροι.

Το προλεταριάτο είναι ο πραγματικός κύριος του κόσμου, ο κύριος του μέλλοντος (θυελλώδη χειροκροτήματα). Πρέπει να ανταποκριθεί στα ιστορικά του δικαιώματα σε κάθε χώρα, σ’ ολόκληρο τον κόσμο πρέπει να πάρει την κυριαρχία στα χέρια του (χειροκρότημα).

Είμαστε οι μαθητές των Μαρξ και Ένγκελς, των Λένιν και Στάλιν. Πρέπει να είμαστε άξιοι των μεγάλων μας Δασκάλων (χειροκροτήματα).

Με το Στάλιν επικεφαλής πρέπει και μπορεί η πολιτική μας στρατιά των εκατομμυρίων εργαζομένων, ξεπερνώντας όλες τις δυσκολίες και όλα τα εμπόδια, να καταστρέψει το φρούριο του καπιταλισμού και να κατακτήσει τη νίκη του σοσιαλισμού σ’ όλο τον κόσμο! (θυελλώδη χειροκροτήματα).

Ζήτω η ενότητα της εργατικής τάξης!

Ζήτω το VII παγκόσμιο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς!

(θυελλώδη χειροκροτήματα που φθάνουν σε επευφημίες. Η ορχήστρα παίζει τη «Διεθνή», οι αντιπρόσωποι φωνάζουν συνθήματα: «Ζήτω ο Στάλιν!», «Ζήτω ο Dimitrow!», «Ζήτω!». Τριπλό «κόκκινο μέτωπο!». Η Γαλλική αντιπροσωπεία τραγουδά την «Carmagnole», η Τσέχικη αντιπροσωπεία τραγουδά το «Rudy Prapor», η Κινέζικη αντιπροσωπεία το «Εμβατήριο του Κινέζικου Κόκκινου Στρατού», η Ιταλική την «Bandiera Rossa», η Γερμανική το «Roten Wedding». Ζητωκραυγές: «Ζήτω ο τιμονιέρης της Κομιντέρν σύντροφος Dimitrow!», «Ζήτω!». Thorez: «Στο κόμμα των μπολσεβίκων και τον ηγέτη του, το σύντροφο Στάλιν, ένα Ζήτω!». Ζητωκραυγές. «Στην Κομιντέρν και τον τιμονιέρη της, το σύντροφο Dimitrow, ένα Ζήτω!», ζητωκραυγές. Η ορχήστρα παίζει τη «Διεθνή».)

Διαβάστε Περισσότερα »

Eric Hobsbawn: «Συναρπαστικά χρόνια»

Παρακάτω αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα του αντισταλινικού άγγλου ιστορικού Eric Hobsbawn που δίνει τη στάση των κομμουνιστών απέναντι στα κόμματά τους και το Στάλιν την περίοδο της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς
 

Το Λενινιστικό «πρωτοποριακό Κόμμα» αποτελούσε συνδυασμό πειθαρχίας, επιχειρησιακής δεινότητας, υπερβολικής συναισθηματικής ταύτισης και μιας αίσθησης απόλυτης αφοσίωσης. Ας γίνω όμως περισσότερο σαφής. Το 1941, λαβωμένη από ένα πεσμένο δοκάρι, η σύντροφός μας Φρέντυ πίστεψε ότι θα πέθαινε κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς που ξέσπασε από τη μοναδική εχθρική βόμβα που έπληξε το Καίμπριτζ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο φίλος μου Τέντυ Πράγκερ, που προσπάθησε μάταια να την απελευθερώσει πριν φτάσουν οι πυροσβέστες –ζούσε στο άλλοτε εξοχικό μου στην οδό Round Church, που ήταν ακριβώς δίπλα από εκεί που ξέσπασε η έκρηξη - , μας αφηγείται την ιστορία:

«"Το πόδι μου", ούρλιαζε εκείνη, "καίγεται το πόδι μου", ενώ εγώ συνέχιζα να κόβω το δοκάρι χωρίς όμως αποτέλεσμα. Καημένη Φρέντυ... "Δε γίνεται τίποτε", φώναζε τώρα εκείνη, "είμαι τελειωμένη". Και τότε καταϊδρωμένος καθώς ήμουν από τον καπνό και την αγωνία, τόσο κουρασμένος που δεν είχα τη δύναμη ούτε το τσεκούρι να σηκώσω, την άκουσα να φωνάζει: "Ζήτω το Κόμμα, ζήτω ο Στάλιν! {...}Ζήτω ο Στάλιν" και κλαίγοντας συνέχισε "Αντίο αγόρια, αντίο Τέντυ"».

Η Φρέντυ τελικά έζησε, με ψεύτικα όμως πόδια για όλη της τη ζωή. Την εποχή εκείνη δεν μας φαινόταν καθόλου περίεργο που τα τελευταία λόγια ενός μελλοθάνατου αναφερόταν στο Κόμμα, στους συντρόφους και στον Στάλιν. (Εκείνες τις μέρες η εικόνα που είχαν για τον Στάλιν οι ξένοι κομμουνιστές ήταν τόσο σοβαρή, αβίαστη, αμόλυντη και καθολική όσο και ο πραγματικός πόνος που νιώσαμε όλοι μας το 1953 με το θάνατο ενός άνδρα τον οποίο κανένας πολίτης της Σοβιετικής Ένωσης δεν πρέπει να ήθελε ή να λάτρεψε, ώστε να τον φωνάζει με ένα όνομα, όπως αυτά που δίνουμε στα ζώα (βλέπε «θείος Τζο» στην Αγγλία ή «Μουστάκιας» (baffone) στην Ιταλία). Το Κόμμα ήταν όλη η ζωή μας. Του είχαμε χαρίσει τα πάντα. Και σε ανταπόδοση αυτό μας χάριζε την αίσθηση της νίκης και την εμπειρία της αδελφότητας.

Το Κόμμα (για μας πάντα με Κ κεφαλαίο) είχε τον πρώτο, για να μην πω το μοναδικό, λόγο στη ζωή μας. Οι εντολές του είχαν απόλυτη προτεραιότητα. Δεχόμασταν την πειθαρχία και την ιεραρχία του. Δεχόμασταν τον απόλυτο κανόνα του να τηρούμε τη «γραμμή» που μας πρότεινε, ακόμη και όταν διαφωνούσαμε, αν και καταβάλαμε ηρωικές προσπάθειες για να πείσουμε τον εαυτό μας για την πολιτική της «ορθότητα» ώστε να την «προασπιστούμε», όπως αναμενόταν τελικώς να κάνουμε. Διότι, σε αντίθεση με το φασισμό που απαιτούσε την άνευ όρων υποταγή στη βούληση του ηγέτη («O Μουσολίνι έχει πάντα δίκιο») και επέβαλε σε όλους το αδήριτο καθήκον να υπακούν σε στρατιωτικές εντολές, το Κόμμα – ακόμη και στο αποκορύφωμα του σταλινικού απολυταρχισμού – αντλούσε την αυθεντία του, τουλάχιστον θεωρητικά, από τη δύναμη να πείθει μέσω του λόγου και του «επιστημονικού σοσιαλισμού». Άλλωστε υποτίθεται ότι αυτή βασιζόταν στη «μαρξιστική ανάλυση της κατάστασης», την οποία έπρεπε όλοι οι κομμουνιστές να μάθουν πώς να την κάνουν. «Η γραμμή», όσο προαποφασισμένη και αμετάβλητη κι αν ήταν, έπρεπε να δικαιολογηθεί με όρους μιας τέτοιας ανάλυσης και, εκτός από περιπτώσεις όπου κάτι τέτοιο θεωρούνταν αδύνατο, να «συζητηθεί» και να γίνει αποδεκτή σε όλες τις τάξεις του Κόμματος. Σε Κομμουνιστικά Κόμματα που δεν βρίσκονταν στην εξουσία, όπου τα μέλη τους δεν ήταν τόσο τρομαγμένα ώστε να εγκαταλείψουν την παλιά αριστερή παράδοση της συζήτησης, η ηγεσία έπρεπε να επαναλαμβάνει και να δικαιολογεί διαρκώς τις θέσεις της επίσημης γραμμής έως ότου να μην έχουμε καμία αμφιβολία για αυτό που θα ψηφίζαμε. (Ο τεχνικός όρος για την εν λόγω διαδικασία ήταν «εξηγώ υπομονετικά (τη γραμμή)»). Μετά από την εκάστοτε ψηφοφορία, ο «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» απαιτούσε η συζήτηση να δώσει τη θέση της στην ομόφωνη δράση.

Eric Hobsbawn: «Συναρπαστικά χρόνια», σελ 166-168

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 231 1-31 Ιούλη 2006

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο χρουστσωφικός μύθος της «προσωπολατρίας» των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

«Το χειμώνα του έτους 1952 επισκέφτηκε τη Σχολή μας ο Νίκος Ζαχαριάδης. Όταν το μάθαμε, συγκινηθήκαμε. Δεν του έγινε καμία επίσημη υποδοχή, ήταν απαίτησή του, προφανώς, όμως πέρασε από όλες τις Μονάδες, από τις αίθουσες των κτιρίων της Σχολής και μας είδες από κοντά. Πολλοί από μας τον γνωρίζαμε προσωπικά.

Όταν ήρθε στο Λόχο Διαβιβάσεων είχε νυχτώσει πια. Πέρασε από όλες τις διμοιρίες και στο τέλος μπήκε και στην τάξη της 4ης Διμοιρίας. Μας χαιρέτησε, ανταποδώσαμε και εμείς. Μας ρώτησε πως τα πάμε, αν καλύψαμε μεγάλο μέρος του κενού που είχαμε στα γράμματα, αν επικοινωνήσαμε με τους γονείς και τα αδέρφια μας στην Ελλάδα, αν αντιμετωπίζουμε άλλα σοβαρά προβλήματα κλπ.

Στο μεταξύ με μία ματιά και μ’ ένα ελάχιστο και σχεδόν θλιμμένο χαμόγελο έγνεψε του Χρήστου Χαϊδαλή, ενός Επονίτη από το Πύθιο Ελασσόνας, που υπηρετούσε στο Λόχο Διοίκησης του Γενικού Αρχηγείου και εκείνος του υποκλίθηκε. Μετά το βλέμμα του έπεσε στο Μάνθο, που ήταν στην πρώτη σειρά των θρανίων-γραφείων. Πήγε πιο κοντά και τον ρώτησε: «εσύ από πού ήρθες;», εκείνος σηκώθηκε, είπε το όνομά του και απάντησε από τη ΙΙ Μεραρχία. Τον πλησίασε λίγο ακόμα, ακούμπησε το χέρι του στην πλάτη του και με πολύ χαμηλή φωνή, σαν να μην ήθελε να ακούσουνε οι άλλοι, του είπε: «να θυμάσαι τον Διαμαντή μας!».

Το πρόσωπο του Ζαχαριάδη τώρα έδειχνε ακόμα πιο θλιμμένο, ενώ στα μάγουλα του Μάνθου κατηφόρησαν 3-­4 υγρές κρυστάλλινες χάντρες. Πρώτη φορά είδαμε το Νίκο Ζαχαριάδη τόσο πολύ στενοχωρημένο. Τον Νίκο Ζαχαριάδη τον λατρεύαμε εμείς οι Επονίτες μαχητές του ΔΣΕ, τον είχαμε μέσα στην καρδιά μας.

Ο Ζαχαριάδης ήταν χαρισματικός ηγέτης, εγκυκλοπαιδικά μορφωμένος, διανοούμενος, ιδεολόγος πολιτικός, φλογερός και άκαμπτος επαναστάτης. Στα μάτια μας ήταν απλός, οραματιστής, σεμνός και μετριόφρων, απεχθανόταν την αλαζονεία και την υποκρισία. Στο λόγο του, γραπτό ή προφορικά, πάντοτε διακρίναμε ουσία, λογική, ανώτερο ήθος, άνεση και ετοιμολογία στις ερωτήσεις, μας συνέπαιρνε με ορισμένα από τα συνθήματα τριλόγιά του. Μας αποκαλούσε «το χρυσό κομμάτι του λαού μας». Τις καλές μέρες στο βουνό, όταν δεν γίνονταν επιχειρήσεις έπαιζε με τους Επονίτες. Παίζανε βόλεϋ, κάνανε άλματα, τον ξαπλώνανε στο χιόνι, μας λέγανε κάποια παιδιά που τον ζήσανε από κοντά.

Αυτή την προσωπολατρία μας δεν μας την επέβαλε κανένας, δε μας είχανε γίνει καν συστάσεις ποτέ για κάτι παρόμοιο, απλά μας κέρδισε ο ίδιος με τη συμπεριφορά του, με τον ακέραιο χαρακτήρα του, όπως και ο Διαμαντής εμάς τους Ρουμελιώτες αντάρτες.

Αυτός ήταν ο Ζαχαριάδης, στις σχέσεις του με εμάς τους μικρούς και από ότι συμπεραίνεται από συζητήσεις και εκτιμήσεις που κάναμε εκεί στην ξενιτιά, ίδιος, ήταν και στα υψηλότερα κλιμάκια. Κρίμα που ήταν ο μοναδικός, έξοχος και ασύγκριτος!

Μας είναι αδύνατο να συγκρίνουμε πολλά από τα γνωστά σε εμάς, στελέχη του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και της ηγεσίας του ΔΣΕ με το Ζαχαριάδη. Πολλοί από αυτούς αποδείχτηκε τελικά ότι δεν ήταν στο ύψος των περιστάσεων και των συνθηκών της εποχής τους. Εμείς τους περισσότερους από αυτούς τους ζήσαμε από πολύ κοντά και για πολλά χρόνια εκεί στην ξενιτιά».

Λάμπρου Κορέλη: «Οι ηττημένοι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», σελ. 203-204

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανασύνταξη 416Β (Νοέμβρης 2015)

Ανασύνταξη 416Β (Νοέμβρης 2015)

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί η εφημερίδα Ανασύνταξη 416 B (Νοέμβρης 2015)

- Ντμίτρι Μανουίλσκι: Ο Μεγάλος Θεωρητικός του Κομμουνισμού

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚK Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό): Aνακοίνωση για τα αποτελέσματα των εκλογών της 20ής Δεκέμβρη

Γενικές εκλογές 2015: ορόσημο για τη “δεύτερη μεταπολίτευση”

Οι εκλογές της “αλλαγής” μετά βίας έδωσαν εκπλήξεις: παρά τις 5 εκατομμύρια ψήφους και τις 83 έδρες που έχασε ο παλιός δικοματισμός, πάλι το Λαϊκό Κόμμα βγήκε νικητής, ενώ αποκρυσταλλώνονται τα πρώτα βήματα του νέου δικομματισμού, ο οποίος αποτελείται από τα μπλοκ Λαϊκού Κόμματος και Πολιτών, από τη μιά, και Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ισπανίας και Ποδέμος, από την άλλη.

Στην πραγματικότητα, η θεαματική εκτόξευση των “αναδυόμενων” κομμάτων (με πάνω από 8,5 εκατομμύρια ψήφους) δεν αποκρύπτει το κύριο γεγονός: ότι, όπως η μεγάλη πλειοψηφία των υποψηφίων και των έμμισθων διαφημιστών υπογραμμίζει, αυτό που γεννιέται δεν είναι άλλο από τη “δεύτερη μεταπολίτευση” (“όλα αλλάζουν για να παραμείνουν τα ίδια”), την οποία έχουμε καταγγείλει σε πολλές περιστάσεις, από τότε που άρχισε να παίρνει μορφή με την ανάδυση του λεγόμενου “ciudadanismo” (σ.parapoda:του ρεύματος που μιλά για “πολίτες”). Όλοι οι ηγέτες αυτού του δικομματισμού συμφωνούν στην ανάγκη διαλόγου και στην ανάγκη “να δώσουν τα χέρια”. Το περισσότερο που έχουν φτάσει οι “αναδυόμενοι” να απαιτούν είναι “συνταγματικές αλλαγές” ως προϋπόθεση για μια υπερψήφιση του νέου προέδρου της κυβέρνησης (Ιγκλέσιας) ή να αρνούνται να ψηφίσουν το Ραχόι ή το Σάντσεθ (Ριβέρα). Όμως, αν η στήριξη των Ποδέμος στο Σάντσεθ καθίσταται εύκολα αχρείαστη, σύμφωνα με την εκλογική αριθμητική και τη θέση του μηχανισμού του Σοσιαλιστικού Κόμματος (και ειδικά της Σουζάνα Ντίας, της νικήτριας αυτών των εκλογών σε αυτό το κόμμα, η οποία ανοιχτά αντιτίθεται σε συμφωνίες με εξ αριστερών κόμματα), η αποχή των Πολιτών μπορεί να καταστήσει εφικτή την ανάδειξη του Ραχόι στην πρωθυπουργία, επιβεβαιώνοντας το ρόλο τους ως δεκανίκι του Λαϊκού Κόμματος για να προωθηθούν “οι μεταρρυθμίσεις που η Ισπανία έχει ανάγκη”.

Η σαφήνεια της Ντίαζ, όπως και η θέληση για συνεργασία με το Λαϊκό Κόμμα για τη συνέχιση των κεντρικών πτυχών της κρατικής πολιτικής (όπως ξεκαθάρισε ο Γκαρθία Πέτζ (σ.parapoda:από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, μέχρι πρόσφατα δήμαρχος Τολέδο)), καθιστούν ξεκάθαρο ότι η επιλογή του Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι η διευκόλυνση της υλοποίησης των αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί στις Βρυξέλλες, και όχι το ρίσκο με πειράματα που μπορούν να προκαλέσουν ανησυχία στα χρηματιστήρια, όπως έχει προειδοποιήσει άλλος ένας καθεστωτικός δημιουργός κοινής γνώμης. Πράγματι, το μήνυμα το οποίο οι καθεστωτικοί κονδυλοφόροι έχουν στείλει στο Σάντσεθ είναι ομόφωνο: να μη μπλοκάρει το σχηματισμό κυβέρνησης από το Λαϊκό Κόμμα και να προωθήσει συμφωνίες για να δώσει σταθερότητα στο σύστημα.

Αναφορικά με την Ενωμένη Αριστερά – Λαϊκή Ενότητα, ενώ πράγματι υπέστη προφανείς αδικίες κατά την προεκλογική περίοδο, πλήρωσε τις συνέπειες χρόνων διστακτικής πολιτικής και εσφαλμένων, στην καλύτερη των περιπτώσεων, δηλώσεων. Μια αμφισημία η οποία προσπάθησε να μιμηθεί αυτό που εκπροσωπούν τα πολιτικά ρεύματα των “πολιτών”, παρότι αρκετοί υποψήφιοι και πάρα πολλοί τίμιοι αγωνιστές πάλεψαν ενάντια στο ρεύμα για να παρουσιάσουν μια υποψηφιότητα αντιμοναρχική και ταξική.

Έτσι, όλα τείνουν να δείξουν πως οι ελπίδες που αρκετοί είχαν εναποθέσει σε μια πιθανή συγκυβέρνηση από τις “Αριστερές” σύντομα θα ματαιωθούν. Επιπροσθέτως, με τους προϋπολογισμούς εγκεκριμένους και την υποθήκευση να έχει βρει συνταγματικό καταφύγιο για την αποπληρωμή των πιστωτών (άρθρο 135), λίγα μπορεί κανείς να ελπίζει για μια αντιπολίτευση που θα μπορούσε να ασκήσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο ήδη έχει υπάρξει ως εφαρμοστής των εντολών της ολιγαρχίας. Θα έχουν μια πιο βολική θέση οι Ποδέμος, που μπορούν να κρύβονται πίσω από ένα πειθαρχημένο και “υπεύθυνο” Σοσιαλιστικό Κόμμα, για να ασκούν “αντιπολίτευση εξ αριστερών”, χωρίς να λερώνουν τα χέρια τους σε τομείς “του κράτους”, και να ολοκληρώσουν έτσι το προσπέρασμα: όμως, στο μεταξύ, οι διοικήσεις “της αλλαγής” σε δήμους και αυτόνομες περιφέρειες θα αντιμετωπίζουν οικονομικούς περιορισμούς που θα επιβάλλει το Μονκλόα (σ.parapoda: η έδρα του πρωθυπουργού) και, σε κάθε περίπτωση, οι του Ποδέμος δε θα κάνουν τίποτε παρά να παρατείνουν το χρόνο μέχρι να ανακαλύψουν τη σκληρή πραγματικότητα: ότι η αποστράτευση του λαού και η αποδιοργάνωση της αριστεράς είναι ένα ακριβό τίμημα που οι πέντε εκατομμύρια ψηφοφόροι τους έχουν πληρώσει για να επιτευχθούν τέτοια αδύναμα πολιτικά αποτελέσματα.

Ωστόσο, αναμφίβολα, υπάρχει χώρος για ελπίδα. Παρότι το νέο πολιτικό σκηνικό δεν είναι, εκ των προτέρων, το πιο ευνοικό για μια γρήγορη αποσύνθεση της σοσιαλδημοκρατίας και των “κινημάτων των πολιτών”· παρότι είναι προφανές πως η θεσμοποιημένη διαφθορά χαίρει σημαντικής εκλογικής στήριξης, χάρη στα εκτεταμένα πελατειακά δίκτυα και την αποστράτευση και αποπολιτικοποίηση οι οποίες έχουν κληρονομηθεί από το φρανκισμό και έχουν ενταθεί κατά τα χρόνια της κατευθυνόμενης δημοκρατίας· παρότι, τέλος, καθίσταται προφανές πως ο ρεβιζιονισμός και η σοσιαλδημοκρατία έχουν οδηγήσει τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων να αποδίδει στην ψήφο του μια άμεση αξία χρήσης, με τα απογοητευτικά αυτά αποτελέσματα που γνωρίζουν όλοι κατά τα τελευταία 40 χρόνια, παρ’ όλα αυτά, οι εκλογές της 20ής Δεκέμβρη αποτέλεσαν ένα βήμα εμπρός, προς την αποσαφήνιση της κατάστασης και την οριοθέτηση των αντίστοιχων στρατοπέδων. Επιπρόσθετα σε αυτό, θα βαρύνουν περισσότερο οι συνέπειες από τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που οι Βρυξέλλες εδώ και καιρό απαιτούν και των οποίων η έναρξη της εφαρμογής, που είχε αναβληθεί ως τώρα, δεδομένης της σειράς εκλογών που τώρα τελειώνει, δεν παίρνει άλλη παράταση. Ανοίγει, επομένως, μια νέα φάση, στην οποία είναι απαραίτητο να προωθηθεί η ανασύνθεση των δυνάμεων που διάκεινται υπέρ της ρήξης και στην οποία, ταυτόχρονα, θα είναι απαραίτητη η διεξαγωγή έντονης πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό των πολιτικών κινημάτων “των πολιτών” τα οποία, όπως το Σοσιαλιστικό Κόμμα τη δεκαετία του ’80, επιθυμούν να αποτελούν το “κοινό σπίτι” της αριστεράς για ν ατην παραδώσουν χειροπόδαρα δεμένη στην ολιγαρχία.

Απέναντι σε αυτά τα δύο καθήκοντα, οι μαρξιστές-λενινιστές θα διεξάγουμε μια σκληρή δουλειά και θα εργαστούμε για τη στράτευση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού αγωνιστών και οργανώσεων, για την ενότητα των κομμουνιστών και για το σχηματισμό ενός Λαϊκού Μετώπου για τη Δημοκρατία.

21 Δεκέμβρη 2015

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό)

Κομμουνιστική Νεολαία Ισπανίας (μαρξιστική – λενινιστική)

Μετάφραση: parapoda.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »