Νοσταλγός, υποψήφιος με τη Ν.Δ.

Από τον ΙΟ του Σαββάτου. Η αναδημοσίευση δε σημαίνει και ταύτιση με τις απόψεις και τις διατυπώσεις του συγκεκριμένου άρθρου. Δίνεται με σκοπό την ενημέρωση. Έχουμε διατυπώσει την άποψή μας για τη χρήση του όρου "ακροδεξιός" αντί του σψστού όρου "φασίστας" και στο παρελθόν. Τοποθέτηση από τη δικιά μας σκοπιά για την περίπτωση Βρακά, αλλά και για πολλές άλλες, θα υπάρξει σύντομα.

Ο Καραμανλής αποτάσσεται την ακροδεξιά, αλλά ο Θωμάς Βρακάς, υποψήφιος της Ν.Δ. στη Β' Αθήνας, υμνεί τον Γλίξμπουργκ και νοσταλγεί τη χούντα.

Ομως την ώρα που ο κ. Καραμανλής αποτάσσεται με κάθε ευκαιρία την ακροδεξιά και ξεκαθαρίζει σε όλους τους τόνους ότι δεν συνεργάζεται με τα άκρα, αυτά τα «άκρα» βρίσκονται εντός των τειχών και μάλιστα με τη δική του σφραγίδα.

Πιο χαρακτηριστική περίπτωση ο απόστρατος σμήναρχος Θωμάς Βρακάς, ο οποίος κοσμεί το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. στη Β±' Αθηνών. Γνωστός από τον οπερετικό «ηρωισμό» του να πετάξει τον Αύγουστο του 1994 με ψεκαστικό αεροπλάνο πάνω από εδάφη της Αλβανίας και να ρίξει τρικάκια που έγραφαν «Μπερίσα και Μέξι, θα φύγετε μέχρι να φέξει», ο κ. Βρακάς είναι ταυτόχρονα μια από τις πιο καλτ φιγούρες του ακροδεξιού χώρου. Τοποθετώντας τον στα ψηφοδέλτια του κόμματός του ο κ. Καραμανλής δεν επιβραβεύει μόνο έναν αξιωματικό που αποτάχθηκε για τη «δράση» του, ταυτόχρονα κλείνει το μάτι στους νοσταλγούς της χούντας και του Γκλίξμπουργκ που αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Βρακά τον άνθρωπό τους. Αλλά τι περισσότερο κάνει ο κ. Καρατζαφέρης;

Για την προσωπικότητα και τις πολιτικές αντιλήψεις του υποψηφίου της Ν.Δ. είναι πολύ χαρακτηριστική μια εκπομπή του καναλιού «Τηλεάστυ» («Λαός και Εξουσία», 30.5.02).

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο από εδώ:

Νοσταλγός, υποψήφιος με τη Ν.Δ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας εργάτης νεκρός και ένας τραυματίας

Αναδημοσίευση από kathimerini.gr

Σοβαρό εργατικό ατύχημα

Ενας αλλοδαπός εργάτης ηλικίας 51 ετών σκοτώθηκε κι ένας άλλος 50 ετών τραυματίστηκε σοβαρά όταν καταπλακώθηκαν από ξύλινα κουφώματα κατά τη διάρκεια μεταφόρτωσης σε φορτηγό. Οι δύο εργάτες (Γεωργιανός και Βούλγαρος αντίστοιχα) ήταν μέλη ενός συνεργείου που είχε αναλάβει τη μεταφορά ξύλινων κουφωμάτων από περίπτερο της Διεθνούς Εκθεσης στις εγκαταστάσεις της εταιρείας στη Χαλκιδική. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Γεωργιανός βρισκόταν πάνω στην καρότσα του φορτηγού και κατηύθυνε τον ιμάντα γερανού που συγκρατούσε τα ξύλινα φορτία. Υπό άγνωστες συνθήκες, ο ιμάντας κόπηκε και το φορτίο καταπλάκωσε τον άτυχο εργάτη, ενώ ορισμένα από τα κουφώματα χτύπησαν τον συνάδελφό του. Οι αστυνομικοί σχημάτισαν δικογραφία εις βάρος της εταιρείας που είχε αναλάβει τη φορτοεκφόρτωση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΑΙΣΧΡΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΣΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

δημοσιεύουμε μήνυμα που λάβαμε μέσω e-mail από σύντροφο.

Να μη χαθεί καμία ψήφος «κάτω από την ανούσια δικομματική αντιπαράθεση» ζήτησε από το λαό η γενική γραμματέας του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα μιλώντας το πρωί της Τετάρτης σε συγκέντρωση ναυτεργατών στον Πειραιά.

……………………………………. Επίθεση εξαπέλυσε και σε ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας τα ότι ούτε και τα ίδια δεν ξέρουν τι θα κάνουν την επόμενη μέρα, λέγοντας ότι η γραμμή τους είναι γραμμή συνηγορίας του ευρωμονόδρομου.

Από ΑΠΕ-ΜΠΕ 16 Σεπτέμβρη

Ακόμη για μία φορά η αισχρή σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα αποκαλεί το ΛΑΟΣ, απλά οπορτουνιστικό κόμμα πιστό στην ΕΕ, ισότιμο πολιτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αλήθεια τι συνδέει τους προδότες του Περισσού με τους ναζιφασίστες του ΛΑΟΣ ώστε ακόμη και σήμερα να προσπαθούν να τους ‘’νομιμοποιήσουν’’ στα μάτια των αντιφασιστών αγωνιστών;

Είναι μήπως η άθλια δεξιά ξενοφοβική στην ουσία της πολιτική του ‘’Κ’’ΚΕ που τους έφερε να έχουν σε συνθήκες κρίσης και ανασφάλειας, κοινό ακροατήριο με το ΛΑΟΣ;

Είναι το ότι οι προδότες σοσιαλδημοκράτες του Περισσού κάνουν τα πάντα για να αποκοιμίσουν την εργατική τάξη, καθαγιάζοντας, τον καπιταλισμό, τους δολοφονικούς μηχανισμούς του και τους ίδιους τους φασίστες ,όντας πειθήνιο στήριγμα του συστήματος ;

Είναι, όλα αυτά.

Και τώρα με το απύθμενο θράσος να ξεστομίζονται αυτές οι αισχρότητες, απέναντι σε ποιους; Στους ναυτεργάτες που ήταν πάντα, ένας απ’ τους πυρήνες του επαναστατικού κινήματος. Σε αυτούς που από τη λεγόμενη‘’ μεταπολίτευση’’ και δώθε, τρεις φορές έφυγαν-διαγράφτηκαν κατά εκατοντάδες επαναστάτες γιατί κατήγγειλαν την ταξική προδοσία του ‘’Κ’’ΚΕ.

Θυμάται καλά η Παπαρήγα τη διαγραφή όλης της οργάνωσης ναυτεργατών του ‘’Κ’’ΚΕ για τον αριστερισμό τους (!) να αφήσουν το πτώμα του νεκρού συναδέλφου τους, πάνω στο γραφείο του τότε υπουργού ΥΕΝ, Κατσιφάρα.

Να προσέχεις και να ντρέπεσαι, Παπαρήγα, όταν μιλάς απέναντι στους ναυτεργάτες –σε όσους τουλάχιστο σου απόμειναν. Τουλάχιστον συγκρατήσου και μη καθαγιάζεις μπροστά τους τους ναζίδες.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΛΜΕ: ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 176 € ΣΤΙΣ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2009

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ

ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 176 € ΣΤΙΣ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2009

Συνάδελφοι,σες

                 Ανάμεσα στα οικονομικά αιτήματα του κλάδου μας, όπως αυτά καθορίστηκαν από το προηγούμενο συνέδριο της ΟΛΜΕ και τις Γενικές Συνελεύσεις των προέδρων των ΕΛΜΕ, είναι και το αίτημα για την άμεση χορήγηση της  ειδικής μηνιαίας αποδοχής των 176 Ευρώ σε όλους τους εκπαιδευτικούς, αναδρομικά από 1.1.2002, καθώς και για την εφεξής χορήγηση του ποσού αυτού με την ενσωμάτωσή του στο Βασικό   Μισθό μας.

                 Η ΟΛΜΕ συνεχίζει να διεκδικεί ,κυρίως, πολιτικά και συνδικαλιστικά, την ικανοποίηση αυτού του δίκαιου αιτήματός μας, αξιοποιώντας όλα τα μέσα (απεργιακές κινητοποιήσεις, παραστάσεις στα Υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών, υπομνήματα και παρεμβάσεις στα κόμματα της Βουλής για νομοθετική λύση κ.ά.).

Οι μέχρι σήμερα δικαστικές αποφάσεις δικαιώνουν τους εκπαιδευτικούς, που κατέθεσαν αγωγή (1132/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης που αφορά 53 συναδέλφους από τη Θεσσαλονίκη). Στην ίδια κατεύθυνση δικαίωσης βρίσκονται και αποφάσεις του Αρείου Πάγου  (93/2009 και 574-576/2009) οι οποίες αφορούν υπαλλήλους του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Το Ελληνικό Δημόσιο, κατέθεσε  στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτηση για την αναίρεσή της παραπάνω απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία ορίστηκε να εκδικαστεί στις 21 Σεπτέμβρη 2009.

Στην αίτησή του το Δημόσιο ζητεί την ακύρωση της απόφασης του Εφετείου και την εν τέλει απόρριψη της αγωγής των εκπαιδευτικών, προβάλλοντας τα ίδια πάντα σαθρά επιχειρήματα  και αντιρρήσεις κατά των αιτημάτων  της εκπαιδευτικής κοινότητας που απορρίφθηκαν από όλα τα δικαστήρια μέχρι σήμερα.  

Επειδή η εκδίκαση της υπόθεσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας, έχει ευρύτερη σημασία για όλους τους εκπαιδευτικούς και μια ενδεχόμενη θετική απόφαση θα ανοίξει το δρόμο για τη μαζική χορήγηση των αναδρομικών αλλά και θα συμβάλλει θετικά στην πολιτική και συνδικαλιστική διεκδίκηση του θέματος από την κυβέρνηση που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές, 

καλούμε όλους τους εκπαιδευτικούς σε συγκέντρωση έξω από το Συμβούλιο της Επικρατείας στην Αθήνα (Πανεπιστημίου 47) τη ΔΕΥΤΕΡΑ  21/9/09 στις 9 π.μ. Για τη διευκόλυνση της συμμετοχής των εκπαιδευτικών στη συγκέντρωση κηρύσσουμε 3ωρη πανελλαδική στάση εργασίας 8 – 11 π.μ.

Οι ΕΛΜΕ της χώρας εκτός λεκανοπεδίου  προτείνουμε να οργανώσουν συγκεντρώσεις στην περιοχή τους.

 

ΟΛΜΕ

Διαβάστε Περισσότερα »

23 αυτοκτονίες στην «France Telecom» από το 2008 μέχρι σήμερα

23 εργαζόμενοι της «France Telecom», έχουν αυτοκτονήσει από τις αρχές του 2008 μέχρι σήμερα ως συνέπεις των σκληρών απάνθρωπων συνθηκών εργασίας.

Τα εργατικά συνδικάτα καταλογίζουν τις αυτοκτονίες στις μεθόδους διοίκησης του ομίλου τηλεπικοινωνιών, ο οποίος απασχολεί περίπου 100.000 υπαλλήλους στη Γαλλία.

Επίσης, καταγγέλλουν το σκληρό μάνατζμεντ της πολυεθνικής, που ιδιωτικοποιήθηκε το 1998, και ζητούν κρατική παρέμβαση.

Το 23ο θύμα ήταν μια 32χρονη υπάλληλος η οποία έβαλε τέλος στη ζωή της το απόγευμα της Παρασκευής πηδώντας από το παράθρο στον έκτο όροφο του κτιρίου της εταιρείας στο Παρίσι. Είχε προηγηθεί σύσκεψη κατά την οποία η εργαζόμενη ενημερώθηκε ότι θα έχει άλλον διευθυντή.

Δύο ημέρες νωρίτερα ένας 48χρονος τεχνικό στην Τρουά αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, καρφώνοντας στο στομάχι του ένα μαχαίρι στη διάρκεια σύσκεψης στελεχών όταν του ανακοινώθηκε ότι θα έπρεπε να αλλάξει δουλειά στην ίδια πόλη.

Η κατάσταση αυτή μάλιστα δεν είναι καινούρια. Το 2000 υπήρξαν 28 αυτοκτονίες υπαλλήλων της ίδια εταιρίας και το 2002 29.

Άλλη μια όψη του βάρβαρου προσώπου του καπιταλιστικού συστήματος.

Διαβάστε Περισσότερα »

60 χρόνια ΝΑΤΟ

60 χρόνια ΝΑΤΟ by Εφημερίδα Ανασύνταξη

Διαβάστε Περισσότερα »

Δύο νεκροί σε εργατικό ατύχημα στη Κ. Κηφισιά

Τραγωδία με δύο νεκρούς σημειώθηκε λίγο μετά τις 10 το πρωί στην οδό Σουλίου 6 στην Κάτω Κηφισιά. Θύματα είναι δύο εργάτες, υπήκοοι Ινδίας και Νεπάλ, μέλη συνεργείου τεχνικής εταιρίας που εκτελούσε εργασίες για λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ. Το συνεργείο συνέδεε το βόθρο του Β' Παιδικού Σταθμού Κηφισιάς με τον κεντρικό αγωγό αποχέτευσης της ΕΥΔΑΠ, αλλά οι δύο εργάτες λιποθύμησαν από τις αναθυμιάσεις μέσα στο φρεάτιο.

Λίγα λεπτά αργότερα τους ανέσυρε συνεργείο της Πυροσβεστικής και διακομίστηκαν με ασθενοφόρο στο ΚΑΤ όπου απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός τους.

Από την αστυνομία συνελήφθη ο εργοδηγός και ο οδηγός του σκαπτικού μηχανήματος οι οποίοι κρατούνται στο Αστυνομικό Τμήμα Κηφισιάς.

πηγή: enet.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Δελτίο Τύπου του Σωματείου Εργαζομένων Ταχυδρομικών και Μεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής

Λυσάνδρου 7 – Πλ. Αττικής
Τ.Κ 10446 ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ/ΝΟ – FAX   2110113757

Απαράδεκτη συμπεριφορά του διευθυντή του ΚΕΝΤΡΟΥ ΔΙΑΛΟΓΗΣ SPEEDEX απέναντι στους υφισταμένους του.

Καταγγέλλουμε  τον διευθυντή του  ΚΕΝΤΡΟΥ ΔΙΑΛΟΓΗΣ SPEEDEX (HUB) Αλεξόπουλο Παναγιώτη για την ανάρμοστη και απαράδεκτη συμπεριφορά που επιδεικνύει στους υφιστάμενους του. Με αποκορύφωμα το τελευταίο περιστατικό κατάχρησης εξουσίας και ψυχολογικής βίας που εφάρμοσε στον συνάδελφο Σάντ Ρανά Τζελίλ  απαιτώντας την παραίτηση του.

Ο συνάδελφος είναι  μετανάστης ηλικίας 55 χρονών πατέρας τριών ανήλικων παιδιών και εργάζεται  στην SPEEDEX 11 χρόνια. Το 2004 υπέστη οξύ καρδιακό επεισόδιο και υποβλήθηκε σε εγχείριση τριπλού BY PASS.

Το τελευταίο διάστημα ο Π. Αλεξόπουλος επανειλημμένα  πίεζε τον συνάδελφο απαιτώντας την παραίτηση του παρ’ ότι γνώριζε την κατάσταση της υγείας του με αποτέλεσμα ο συνάδελφος να υποστεί  επεισόδιο και να μεταφερθεί στην καρδιολογική κλινική του Κ.Α.Τ με Ι.Χ της εταιρείας !!!με συμπτώματα υπέρτασης , στηθάγχης , νοσηλεύτηκε για 5 ημέρες και του επιβλήθηκε επιπρόσθετη φαρμακευτική αγωγή.

Αυτό το περιστατικό είναι ένα ακόμη αποτέλεσμα της αυξανόμενης σωματικής και ψυχολογικής πίεσης που δεχόμαστε οι εργαζόμενοι στις εταιρίες ταχυμεταφοράς-ταχυδρόμησης.

Απαιτούμε από την εταιρεία SPEEDEX την άμεση απομάκρυνση του Π. Αλεξόπουλου επίσης απαιτούμε το σταμάτημα των απαράδεκτων πιέσεων τόσο σε βάρος του συναδέλφου  Σάντ Ρανά Τζελίλ  όσο και οποιοδήποτε άλλου συνάδελφου–ας.

Τέλος απαιτούμε την τήρηση των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Oι δολοφόνοι του Νίκου Ζαχαριάδη σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ(΄56) χύνουν «κροκοδείλια δάκρυα» στον τάφο του για να σκεπάσουν το αποτρόπαιο έγκλημά τους και να αλιεύσουν ψήφους στις βουλευτικές εκλογές

Αν η παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία δολοφόνησε στο Βερολίνο τους επαναστάτες κομμουνιστές ηγέτες Karl Liebknecht και Rosa Luxenburg, οι νέοι χρουστσο-μπρεζνιεφικοί σοσιαλδημοκράτες βαδίζοντας στα χνάρια τους αλλά έχοντας τώρα στα χέρια τους Εξουσία, που την κατέλαβαν πραξικοπηματικά μετά το θάνατο-δολοφονία του μεγάλου Στάλιν – πέρα απ΄ το μεγάλο έγκλημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού – εξόντωσαν με διάφορους τρόπους στη Σοβιετική Ένωση και στις διάφορες άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες χιλιάδες κομμουνιστές, ενώ πολλούς τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ, μεταξύ των οποίων και σειρά ηγετικά στελέχη της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς όπως τους μεγάλους επαναστάτες κομμουνιστές ηγέτες μπολσεβίκους Klement Gottwald, Boleslaw Bierut, Matyas Rakosi και Νίκο Ζαχαριάδη αλλά και τους ομοϊδεάτες τους Palmiro Togliatτi και Maurice Torez, λόγω εσωρεβιζιονιστικών διαφωνιών (όλοι τους μέλη της ΕΕ της Γ΄ΚΔ).

Απ’ όσο είναι γνωστό, οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες – δολοφόνοι των Karl Liebknecht-Rosa Luxenburg – δεν έφτασαν ποτέ σε τέτοιο ακραίο σημείο αστικού εκφυλισμού, ακρότατης ηθικής κατάπτωσης και απύθμενης υποκρισίας να επισκεφθούν τους τάφους των θυμάτων τους, χύνοντας εκεί «κροκοδείλια δάκρυα» για να σκεπάσουν το στυγερό έγκλημά τους, όπως έπραξαν οι χρουστσο-μπρεζνιεφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του αστικού «Κ»ΚΕ(΄56) Φλωράκης-Λουλές-Καλούδης-Κουκούλου-Παπαρήγα κλπ. – δολοφόνοι του Ζαχαριάδη – που «έτρεξαν» στην τελετή ταφής της σωρού του στο Α΄ νεκροταφείο και στεκάμενοι μπροστά στο φέρετρο του θύματός τους, αγαπημένου ηγέτη της εργατιάς και του λαού, έχυναν «κροκοδείλια δάκρυα» για να σκεπάσουν το αποτρόπαιο έγκλημά τους, τη στιγμή που οι ίδιοι τον δολοφόνησαν, μαζί με τους «σοβιετικούς», μια σκοτεινή νύχτα στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, μετά 17 χρόνια εξορίας (άλλα 17 χρόνια τον κράτησαν πεθαμένο στην εξορία μη επιτρέποντας ως το 1991 τη μεταφορά των οστών του στην Ελλάδα) για να μην χαλάσει τα προδοτικά σχέδιά τους επιστρέφοντας ζωντανός στην Ελλάδα. Μια τυχόν επιστροφή του, λόγω του τεράστιου κύρους του στους έλληνες κομμουνιστές και το λαό θα οδηγούσε σε διάλυση και τις δυο πτέρυγες του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα των Φλωράκη-Παπαρήγα («Κ»ΚΕ ΄56) και των Παρτσαλίδη-Δρακόπουλου («Κ»ΚΕεσ.), αφήνοντας τη «σοβιετική» φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ χωρίς ελληνικά δεκανίκια και τον ντόπιο κεφάλαιο χωρίς υπηρέτες.

Τώρα οι δολοφόνοι του Ζαχαριάδη σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ(΄56), σχεδόν μια εικοσαετία από το 1991, «θυμήθηκαν» και πάλι το θύμα τους ενόψει βουλευτικών εκλογών και επισκέφτηκαν τον τάφο του, βεβηλώνοντας τον με την παρουσία τους, ελπίζοντας πως έτσι θα συγκεντρώσουν κάποιους ψήφους παραπάνω σ’ αυτές. Λίγο νωρίτερα ένας άλλος πατενταρισμένος σοσιαλδημοκράτης, ο Δ. Γόντικας, πήρε σβάρα «τις πλαγιές» του Γράμμου, ονειρευόμενος να μετατρέψει τα φύλλα των δέντρων σε ψήφους, γιατί τα όπλα των γενναίων ανταρτών του ΔΣΕ, που αυτός τρέμει, δύσκολα μπαίνουν στις κάλπες, αφού αυτά στα χέρια των κατόχων τους ηρωικών ανταρτών, σημάδεψαν-σημαδεύουν για δεκαετίες τώρα το τέρας του προδοτικού ρεβιζιονισμού κάνοντάς το «κόσκινο», είτε μέσα απ’ τις χρουστσο-μπρεζνιεφικές φασιστικές φυλακές της Τασκένδης και τα χρουστσο-μπρεζνιεφικά φασιστικά στρατοδικεία που δίκασαν τους έλληνες κομμουνιστές αντάρτες του ΔΣΕ με νόμους για χούλιγκανς είτε απ’ τις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας που στάλθηκαν για πολλά χρόνια εξορία, είτε απ’ τα διάφορα μέρη της Ελλάδας όσοι είχαν την τύχη να γυρίσουν στην πατρίδα τους. (Ο Δ. Γόντικας και η σοσιαλδημοκρατική του παρέα, παρά τις δημαγωγίες τους, τρέμουν την επαναστατική βία και τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ, γι’ αυτό διατηρούν στο Πρόγραμμα του 15^ου Συνεδρίου τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο» αλλά και ο ίδιος παραφράζοντας το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ-Ενγκελς, «παρέλειψε» τη λεξούλα «ΒΙΑΙΗ», επιβεβαιώνοντας έτσι μ’ αυτό ότι είναι άριστος μαθητάκος των Bernstein-Kautsky-Χρουστσόφ: «οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά, ότι οι σκοποί τους, που ταυτίζονται με τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της εργατικής τάξης, δεν μπορούν να ικανοποιηθούν παρά μόνο με την ανατροπή του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος» («Ρ», 16/6/2002, σελ. 13), ενώ οι επαναστάτες Μαρξ-Ενγκελς υποστηρίζουν-γράφουν ότι οι σκοποί των κομμουνιστών «μπορούν να πραγματοποιηθούν μ ο ν ά χ α με τη β ί α ι η (υπογρ. δική μας) ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος»).

Εμείς οι επιζώντες κομμουνιστές αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ αλλά και οι χιλιάδες σύντροφοι και συμπολεμιστές μας που έφυγαν απ’ τη ζωή που βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή της πάλης ενάντια στον προδοτικό χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό απ’ το ΄55 και υπερασπιστήκαμε-υπερασπιζόμαστε την επαναστατική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ δεν πιστέψαμε ποτέ στα απατηλά μυθεύματα των δυο εκδοχών των μπρεζνιεφικών δολοφόνων για το θάνατο του Ζαχαριάδη: 1. «πέθανε από καρδιά»(1973) και 2. «αυτοκτόνησε»(1990) – δυο εκδοχές αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες, και επομένως ψευδείς – αλλά υποστηρίξαμε απ’ την αρχή, υποστηρίζομε και σήμερα, την πιο πειστική εκδοχή ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε στον τόπο της εξορίας απ’ τη σοσιαλφασιστική προδοτική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ. Γιατί αλήθεια δεν έδωσαν ποτέ ως τώρα στη δημοσιότητα το τμήμα των αρχείων που αφορά τις συνθήκες θανάτου του Ζαχαριάδη, αφού κατ’ αυτούς «αυτοκτόνησε»;

Ακριβώς αυτή την τρίτη δική μας εκδοχή – που ανταποκρίνεται στην ιστορική αλήθεια – υπεράσπισε θαρραλέα, ζώντος του αποστάτη σοσιαλδημοκράτη Φλωράκη, και ο βετεράνος κομμουνιστής σύντροφος Νίκανδρος Κεπέσης στο βιβλίο του «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα» (Αθήνα 2006) και στην τελευταία την αφιερωμένη στο Νίκο Ζαχαριάδη μπροσούρα του «Μαρξισμός-Λενινισμός και Προλεταριακός Διεθνισμός» (Αθήνα, Μάης 2007). Εκεί ορθότατα σημειώνει: «την 1^η Αυγούστου 1973 ο χρουστσοφικός ηγέτης Λ.Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές», και: «ο Χαρ.Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσοφική ηγεσία αν δεν της το ζήτησε εκείνος για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη. Όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν.Ζαχαριάδη».

Τώρα τα τσιράκια των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, στελέχη της αντισταλινικής-αντιζαχαριαδικής ηγεσίας του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ(΄56) τρέχουν στο Α΄ Νεκροταφείο επαναλαμβάνοντας προκλητικά μπροστά στον τάφο του Ζαχαριάδη τη δεύτερη ψευδή εκδοχή των αφεντικών τους μπρεζνιεφικών σοσιαλδημοκρατών περί «αυτοκτονίας».

Εκεί μια κάποια άγνωστη και άκαπνη σοσιαλδημοκράτισσα κυρά, ονόματι Χριστίνα Τσεντούρου, είπε: «η παρουσία μας, στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη αποτελεί εκδήλωση τιμής στον επί 25 χρόνια Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ» («Ρ», 24/8/2009, σελ.16), αποσιωπώντας ότι τον καθαίρεσε βίαια απ’ την ηγεσία του επαναστατικού ΚΚΕ η προδοτική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, τον συνέλαβε και τον εξόρισε. Η παρουσία στον τάφο του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη των δολοφόνων του δεν αποτελεί «εκδήλωση τιμής» αλλά αντίθετα εκδήλωση μεγίστης ατιμίας και την πιο χειρότερη προσβολή της μνήμης του νεκρού επαναστάτη ηγέτη – θύμα των δολοφόνων της κλίκας των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ.

Και το χρουστσο-μπρεζνιεφικό σοσιαλδημοκρατικό αυτό ρετάλι συνεχίζει θρασύτατα και ανερυθρίαστα: «σπάζουν τα μούτρα τους σε αυτόν εδώ τον τάφο του κομμουνιστή δεσμώτη του Νταχάου» (με πρώτους βέβαια τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες και την ίδια) και επαναλαμβάνει μια φράση απ΄ το ιστορικό Γράμμα του Ζαχαριάδη: «κάθε βράχο, κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι» («Ρ» στο ίδιο), όταν είναι πασίγνωστο ότι οι δεξιοί οπορτουνιστές ηγέτες έριξαν ολόκληρες δεκαετίες βουνά λάσπης στο Νίκο Ζαχαριάδη, μη εξαιρώντας ούτε το ιστορικό του Γράμμα – τίτλος τιμής των κομμουνιστών και του λαού μας – ισχυριζόμενοι ότι τάχα σ’ αυτό υποστήριζε τη φασιστική κυβέρνηση Μεταξά: «στο γράμμα όμως εκείνο κάνει ένα χοντροκομμένο πολιτικό λάθος γράφοντας ότι «στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, εμείς (δηλαδή οι έλληνες κομμουνιστές) πρέπει να δώσουμε ανεπιφύλαχτα όλες μας τις δυνάμεις» … Η υπόδειξη για ανεπιφύλαχτοι υποστήριξη του φασίστα δικτάτορα Μεταξά δε μπορούσε να μη δημιουργήσει συγχύσεις για το ρόλο της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά και κείνων που βρίσκονταν πίσω της» («Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ 1918 – 1958», σελ. 644). Αναφέρεται ακόμα στο «δεσμώτη του Νταχάου» που οι ίδιοι κατηγόρησαν, συκοφαντώντας τον, ότι τάχα συνεργάστηκε με τους γερμανούς ναζί, και μάλιστα το 1957 συγκρότησαν τη γνωστή διαβόητη «επιτροπή» να ερευνήσει τα «γεννοφάσκια του Ζαχαριάδη» και αφού οι τρισάθλιοι συκοφάντες και λασπολόγοι του δεν βρήκαν απολύτως τίποτε δεν έδωσαν ποτέ το «πόρισμά» της στη δημοσιότητα, κατάπιαν τη γλώσσα τους, ψελλίζοντας κάπου-κάπου ότι δεν βρήκαν τίποτε το «ενοχοποιητικό». Μα αλήθεια, πέρα απ’ αυτές τις αθλιότητες και τερατολογίες, γιατί δεν δίνουν στη δημοσιότητα τις καταθέσεις που συγκέντρωσαν από αντιφασίστες και κομμουνιστές που γνώρισαν το Ζαχαριάδη στο Νταχάου και εξακολουθούν και σήμερα, για πάνω από μισό αιώνα, να κρατούν ακόμα και πεθαμένο το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη σε πολιτική ομηρία;

Συνεχίζοντας τα πολιτικά χρουστσο-μπρεζνιεφικά καραγκιοζιλίκια η άκαπνη κυρά σοσιαλδημοκράτισσα με θράσος «μαθαίνει» εμάς τους επιζώντες αντάρτες του ΔΣΕ: «τιμάμε το μεγαλύτερο δημιούργημα του ΚΚΕ, τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» («Ρ», στο ίδιο), «ξεχνώντας» ότι αυτή και το σοσιαλδημοκρατικό της κόμμα, το «Κ»ΚΕ(΄56), χαρακτήρισαν-χαρακτηρίζουν τον αγώνα του ΔΣΕ «τυχοδιωκτισμό του Νίκου Ζαχαριάδη» («η αριστερίστικη, τυχοδιωχτική γραμμή του Ζαχαριάδη στην περίοδο του ένοπλου αγώνα 1946-49», στο ίδιο, σελ. 657), «ξεχνώντας» ότι τον εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του ΔΣΕ Νίκο Ζαχαριάδη τον εξόρισαν για 17 χρόνια και τελικά τον δολοφόνησαν στη Σιβηρία, επειδή κράτησε ψηλά την κόκκινη επαναστατική σημαία του ΔΣΕ, τη στιγμή που οι ομοϊδεάτες της χρουστσο-μπρεζνιεφικοί την πέταξαν στη λάσπη και την τσαλαπατούσαν, «ξεχνώντας» ότι πολλά ηγετικά στελέχη του ΔΣΕ τα καταδίκασαν με νόμους για αλήτες, «στηριζόμενοι» σε καταθέσεις ψευδομαρτύρων (ελλήνων και KGBιτών) και πολλές δεκάδες ηγετικά στελέχη του ΔΣΕ τους εξόρισαν στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας και σ’ άλλα μέρη των τότε ρεβιζιονιστικών χωρών (ακόμα και το πυροβόλο που βρέθηκε και το τοποθέτησαν στο «μνημείο» τους χρησιμοποιήθηκε στη μάχη στα Πατώματα του Γράμμου από το σύντροφό μας Στέργιο Κόκα, που οι χρουστσο-μπρεζνιεφικοί («σοβιετικοί»-έλληνες) τον έστειλαν για μερικά χρόνια στη Σιβηρία «να πάρει καθαρό αέρα»).

Συνεχίζοντας είπε: «ο Νίκος Ζαχαριάδης εξέφρασε με συνέπεια τις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού» («Ρ», στο ίδιο), αποσιωπώντας ότι η ίδια και το κόμμα της, το «Κ»ΚΕ(΄56) αλλά και τα αφεντικά της χρουστσο-μπρεζνιεφικοί σοσιαλδημοκράτες εξέφρασαν το μεγαλορώσσικο σοβινισμό-κοσμοπολιτισμό – ιδεολογία του, της περιόδου μετά το ΄53, παλινορθωμένου καπιταλισμού στη Σοβ. Ένωση.

Ισχυρίστηκε ακόμα πως τάχα το σημερινό «Κ»ΚΕ «συνεχίζει το δρόμο» του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ, ενώ είναι πασίγνωστο ότι το ΚΚΕ 1918-55 ακολούθησε την επαναστατική λενινιστική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Απεναντίας το σημερινό ακολουθεί την γραμμή των Bernstein-Kautsky-Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ, την αντεπαναστατική γραμμή της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας, και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, είναι ένα αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα (20^ο Συνέδριο-6^η Ολομέλεια 1956), που Αλλού φλυαρώντας είπε: «η δραματική ζωή του Νίκου Ζαχαριάδη δείχνει τη σκληρότητα της ταξικής πάλης», («Ρ», στο ίδιο), αποσιωπώντας ότι σ΄ αυτή τη σκληρή ταξική πάλη ο μεν Ζαχαριάδης υπερασπίζοντας την επαναστατική κοσμοθεωρία των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν, την προλεταριακή επανάσταση και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό, στάθηκε με παραδειγματική συνέπεια στο πλευρό του επαναστατικού προλεταριάτου στην πάλη του κατά του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού έχοντας απέναντι τους ταξικούς του αντίπαλους αντεπαναστάτες προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές (έλληνες-«σοβιετικούς») – πράκτορες της αντιδραστικής αστικής τάξης και του κεφαλαίου – που υπηρέτησαν με συνέπεια το διεθνή ιμπεριαλισμό και παλινόρθωσαν τον καπιταλισμό στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες.

Όσον αφορά τον ισχυρισμό του «Ριζοσπάστη»: «δήλωση μετανοίας δεν υπογράφουμε!», ας θυμίσουμε στους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες ότι αρκετές φορές έχουν υπογράψει δήλωση μετανοίας (πέρα απ’ το γεγονός ότι με τη ρεφορμιστική τους πολιτική υπογράφουν καθημερινά δηλώσεις μετανοίας): 1. το 1956 προδίνοντας τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό και ακολουθώντας το αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας), 2. το 1974 με τη δήλωση Φλωράκη στον Άρειο Πάγο, δήλωση υποταγής στην ντόπια αντιδραστική αστική τάξη (2 Οχτώβρη 1974), 3. το 1989 με τη συμμετοχή στις αστικές κυβερνήσεις των Τζανετάκη-Ζολώτα.

Τέλος, βεβηλώνοντας εκ νέου τον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη, οι δολοφόνοι του σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ επιδιώκουν: 1. να αποκρύψουν απ΄ την εργατική τάξη και το λαό το έγκλημά τους, 2. να εμφανίσουν τον επαναστάτη Ζαχαριάδη ως χρουστσοφικό ρεβιζιονιστή και υπερασπιστή του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, χρησιμοποιώντας γι’ αυτό το σκοπό ακόμα και το πλαστό γράμμα-κατασκεύασμα της KGB, 28 Ιούλη 1973 («το ΚΚΕ ήταν και παραμένει το κόμμα μου») («Ρ», 24/8/2009, σελ. 16), 3. να κερδίσουν ψήφους στις βουλευτικές εκλογές απ’ το ζαχαριαδικό και φιλοζαχαριαδικό χώρο, 4. να «στομώσουν» την αιχμή της επαναστατικής γραμμής Ζαχαριάδη, προσαρμόζοντάς την στο ρεφορμισμό της σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού ώστε να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα του ντόπιου κεφαλαίου. 5. να σβήσουν τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του επαναστατικού μαρξισμού που εκπροσωπεί ο Νίκος Ζαχαριάδης και της νέας σοσιαλδημοκρατίας του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που εκπροσωπεί το αστικό «Κ»ΚΕ(΄56) ώστε να εμποδιστεί η ανασύνταξη του επαναστατικού Κόμματος, λενινιστικού-σταλινικού τύπου, του ελληνικού προλεταριάτου.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η κατάσταση του Συνδικαλιστικού Κινήματος και τα καθηκοντά των Κομμουνιστών (μέρος Α’)

μέρος Α’ | μέρος Β’ | μέρος Γ’

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ

Αγώνας για τη δημιουργία πρωτοβάθμιων σωματείων σ’ όλους τους χώρους δουλειάς

Ισότιμη συμμετοχή των μεταναστών προλετάριων στα σωματεία

Πλήρης ένταξη των ανέργων στα σωματεία τους με τα ίδια δικαιώματα

Μορφή λειτουργίας που να βοηθά τη συμμετοχή της «νέας εργατικής βάρδιας»

Δεν είναι τυχαίο πως παλιοί και νέοι σοσιαλδημοκράτες έχουν οδηγήσει με τη ρεφορμιστική τους γραμμή εδώ και χρόνια το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας, σε βαθιά παραλυσία και πλήρη αδυναμία στήριξης των αμυντικών αγώνων της εργατικής τάξης.
Βασικό τους μέλημα είναι ακριβώς η επίτευξη της ολοκλήρωσης των διαλυτικών τους ενεργειών μέσα στην εργατική τάξη. Πρόκειται για την απάντησή τους στο στόχο των κομμουνιστών για την ενότητα της τάξης και τη συσπείρωσή της σε ενιαία μαζικά συνδικάτα, που θα ενώσουν τη μεγάλη πλειοψηφία της τάξης και θα αποτελέσουν σχολειό για την αυτοσυνείδηση της μέσα από την «συνάντηση» των αρχών της επαναστατικής θεωρίας της εργατικής τάξης με τις πλατιές προλεταριακές μάζες, στους καθημερινούς μεγάλους και μικρούς αγώνες ενάντια στις επιθέσεις των κεφαλαιοκρατών.
Όπως άλλωστε έχει αναφερθεί στην προκήρυξη της φετινής Πρωτομαγιάς του 2009, ο ηγέτης του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος Ιωσήφ Στάλιν, τόνιζε ήδη από τα 1925:
«Που έγκειται η δύναμη της σοσιαλδημοκρατίας στη Δύση;
Στο γεγονός ότι στηρίζεται στα συνδικάτα. Που έγκειται η αδυναμία των κομμουνιστικών μας κομμάτων στη Δύση; Στο γεγονός ότι δεν έχουν πετύχει στενή σύνδεση με τα συνδικάτα και ότι ορισμένα στοιχεία δε θέλουν καν να πετύχουν στενή σύνδεση με τα συνδικάτα. Γι’ αυτό, το κύριο καθήκον των κομμουνιστικών κομμάτων της Δύσης στην τωρινή περίοδο είναι, να αναπτύξουν και να διεξάγουν ως το τέλος την καμπάνια για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, να βάλουν σε όλους ανεξαίρετα τους κομμουνιστές το καθήκον, να μπουν στα συνδικάτα, να κάνουν εκεί συστηματική υπομονετική δουλειά για το συμφέρον της ενότητας της εργατικής τάξης ενάντια στο κεφάλαιο και να πετύχουν έτσι, ώστε να μπορούν τα κομμουνιστικά κόμματα να στηρίζονται στα συνδικάτα» ( Ι.Β. Στάλιν: Άπαντα ,τόμος 7, σελ. 115-116, εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, 1953).
Κι αν στα χρόνια του μεσοπόλεμου, οι παλιοί σοσιαλδημοκράτες δούλευαν για να περάσουν τη συμβιβαστική –προδοτική τους πολιτική μέσα από τα συνδικάτα που η αυθόρμητη προλεταριακή αντίδραση στη κεφαλαιοκρατία και ο ενθουσιασμός από τη νίκη της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης πύκνωνε, στα χρόνια που ακολούθησαν και μετά τη χρουτστωφική αντεπαναστατική προδοσία, με την απογοήτευση και την «ηττολογία» να μεγαλώνουν, οι παλιοί και οι νέοι πια σοσιαλδημοκράτες, «έδιωχναν» με κάθε τρόπο την εργατική τάξη από τα συνδικάτα, μετατρέποντάς τα σε ανενεργές πουλημένες «σφραγίδες» ώστε να εξυπηρετήσουν την αστική τάξη να στερήσει, όχι μόνο βίαια αλλά και από «τα μέσα», την ενότητα των εργατών και την εκδήλωση των καθημερινών αγώνων για την προάσπιση των διαρκώς μειούμενων δικαιωμάτων τους.
Αντίστοιχα, αν στα 1925 οι κομμουνιστές στις καπιταλιστικές χώρες έπρεπε να ξεπερνούν με τις παρεμβάσεις των ηγετών τους τις παιδικές «υπερεπαναστατικές» αρρώστειες, που όπως αναφέρει ο Δημητρώφ («Ο Φασισμός», σελ.79, εκδόσεις Πορεία) στοίχισαν στην ανεπαρκή απάντηση στον επερχόμενο φασισμό, σήμερα οι μαρξιστές-λενινιστές-σταλινιστές, έχουν σα βασικό τους καθήκον να ενώσουν όλους τους κομμουνιστές (χωρίς εισαγωγικά), στη βάση της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου και να συμβάλλουν στην ενότητα της εργατικής τάξης, σε ενιαία μαζικά συνδικάτα, χωρίς αποκλεισμούς και απεργοσπαστικές προδοσίες (βλέπε αστειότητες τύπου ΠΑΜΕ που αφορούν όχι τόσο την ερμαφρόδιτη τελική στόχευσή του, αλλά κυρίως τη συνεχή απεργοσπαστική εναντίωσή του σε κοινούς εργατικούς αγώνες), με ισότιμη και ενεργή συμμετοχή τόσο των ταξικών μας αδελφών μεταναστών, αλλά και των αποκλεισμένων -μακροχρόνια κύρια- ανέργων, που αφήνονται στην ατομική τους απελπισία. Κι όλα αυτά σαν απαραίτητο όρο για την αποτελεσματική διεξαγωγή του συνολικού επαναστατικού πολιτικού αγώνα, σε συνθήκες δύσκολες που η προδοσία των χρουτσωφικών έχει δημιουργήσει.
Αυτή ήταν πάντα, η διαλεχτική σύνδεση των επιμέρους μερικών συνδικαλιστικών αγώνων και διεκδικήσεων, με την συνολική προλεταριακή επαναστατική στρατηγική. Όπως αναφέρει ο ηγέτης του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος Νίκος Ζαχαριάδης: «….Μέσα απ’ το σχολειό της πάλης για το καθημερινό ψωμί και τα άλλα άμεσα και ζωτικά ζητήματα που έχουν οι εργαζόμενοι, να τους σηκώνεις ως τη συνείδηση για την αναγκαιότητα της πολιτικής πάλης, ως την κατανόηση της ανάγκης ν’ ανατραπεί η εξουσία των εκμεταλλευτών και να εγκαθιδρυθεί η εξουσία του λαού............., και παραπέρα, .......αυτό σημαίνει, ότι τόσο η πορεία επεξεργασίας του μερικού προγράμματος, όσο και η πάλη για την πραγματοποίηση του προϋποθέτει κι αυτή τον αγώνα σε δυο μέτωπα. Ενάντια στο ρεφορμισμό κάθε μάρκας, ενάντια στους οπορτουνιστές, που παν να νοθέψουν και να ευνουχίσουν τους μερικούς αγώνες υποτάσσοντάς τους στα συμφέροντα των εκμεταλλευτών και τελικά, προδίνοντας τους αγώνες αυτούς, απεργοσπαστικά. Και ενάντια στους εξτρεμιστές, τους σεχταριστές, τους αναρχοσυνδικαλιστές, που ξεπερνούν το απαραίτητο στάδιο-το σχολειό της πολιτικής διαπαιδαγώγησης και συνειδητοποίησης των πλατιών μαζών μέσα απ’ τους μερικούς αγώνες για τα καθημερινά, ζωτικά ζητήματα του λαού-και έτσι, τορπιλίζουν τους αγώνες και καταλήγουν στο ίδιο με το ρεφορμισμό αποτέλεσμα, να διατηρούν δηλαδή και να στηρίζουν την επιρροή και την κυριαρχία των πλουτοκρατών» (Ν. Ζαχαριάδης: Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ, σελ.143& 146, εκδοτικό του ΚΚΕ, 1952)
Και βέβαια οι κομμουνιστές κάνοντας παντού το επαναστατικό διεθνιστικό τους χρέος, παλεύοντας στις συγκεκριμένες συνθήκες της κάθε συγκεκριμένης χώρας και όχι αερολογώντας για «παγκόσμια και πλανητικά» κινήματα-καρτούν όπως οι προδότες τροτσκιστές, αναλύουν το περιβάλλον και τις συνθήκες που δρουν.
Τούτος είναι ο λόγος που αξίζει να κοιταχθεί, ξεκινώντας και καταλήγοντας στο «σήμερα» του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και τα στοιχεία της ιστορικότητάς του, που έχουν επηρεάσει τόσο την πορεία όσο και το επίπεδο ανάπτυξής του. Εδώ θα φανεί πως οι υπαρκτές ιδιαιτερότητες της κατάστασης του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα, πρέπει να ληφθούν υπόψη, όχι γιατί συνιστούν μια κατάσταση που ανατρέπει τις βασικές μπολσεβίκικες αρχές για τους μερικούς αγώνες του προλεταριάτου και τη δουλειά στα συνδικάτα αλλά ακριβώς για να υπάρξει η συγκεκριμένη δράση- παρέμβαση, βασισμένη στις αρχές αυτές, που θα στηρίζεται στέρια στη γνώση αυτών των ιδιαιτεροτήτων .
ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Από το ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ ( 8-10 Νοέμβρη του 1918) και την κατ’ αρχή συντριπτική αποδοχή σε αυτό της «πάλης των τάξεων» σαν κυρίαρχης αρχής που καθορίζει τη γενική στάση του συνδικαλιστικού κινήματος, το εργατικό κίνημα ακολούθησε παράλληλη πορεία με εκείνη της ανάπτυξης του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, στην εσωτερική του διαμάχη με τους – σε κάθε περίπτωση – εκφραστές του ρεφορμισμού και της ταξικής συμφιλίωσης, άσχετα από διαφορές εκδηλώσεων και της προς τα έξω «εικόνας». Και ασφαλώς όλα τα παραπάνω, καθορισμένα από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην Ελλάδα, που από την αρχή και μέχρι σήμερα, αποτελεί την αντικειμενική οικονομική βάση που καθορίζει κάθε έκφραση του υποκειμενικού παράγοντα.
Όπως αναφέρει ο Γιάννης Κουζής, που παρά την μη κομμουνιστική του θεώρηση αποτελεί αξιόπιστη επιστημονική πηγή άντλησης στοιχείων και γι αυτό αυτά θα χρησιμοποιηθούν (Διδάσκει εργασιακές σχέσεις από το 1995 στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου και από το 1991 είναι επιστημονικός σύμβουλος του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ):
«…… Με βάση τα παραπάνω, το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα ακολούθησε ιστορικά την καθυστερημένη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην Ελλάδα σε σχέση με την αναπτυγμένη βιομηχανικά Ευρώπη, όπου τα σπέρματα της βιομηχανικής ανάπτυξης συνετέλεσαν στη δημιουργία των πρώτων συνδικάτων από τις αρχές του 19^ου αιώνα στην Αγγλία. Ήδη στα μέσα του ίδιου αιώνα αρχίζουν να εμφανίζονται μαζικά τα συνδικάτα στην Αγγλία, το Βέλγιο, τη Γερμανία, τη Γαλλία κλπ. Αντίθετα, στην Ελλάδα, μόλις το 1879 δημιουργείται το πρώτο συνδικάτο από τους εργάτες ξύλου των ναυπηγείων της Σύρου, ενώ στα τέλη του 19^ου αιώνα και στις αρχές του 20^ου αιώνα αρχίζει να αναπτύσσεται το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα. Το 1914 αναγνωρίζεται το δικαίωμα σύστασης σωματείων, νομική μορφή με την οποία εμφανίζονται τα συνδικάτα μέχρι και σήμερα, ενώ τον Οκτώβριο του 1918 ιδρύεται η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), ως αποκορύφωμα αγώνων για την οργανωτική ενότητα και τον συντονισμό της δραστηριότητας του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος. Τα δύο τελευταία γεγονότα ευνοήθηκαν από το κλίμα εκσυγχρονισμού και μεταρρυθμίσεων που εισήγαγε η πολιτική του Ε. Βενιζέλου, κατά τη δεκαετία του 1910 παράλληλα με την αναζήτηση επιβολής μορφών ελέγχου στη δυναμική που εκφράζουν τα συνδικάτα και ο κοινωνικός χώρος που εκπροσωπούν»
Ασφαλώς και απουσιάζει από τη συγκεκριμένη αναφορά, τόσο η – μόλις 4 ημέρες πριν – ίδρυση του ΣΕΚΕ,(στις 4 Νοέμβρη του 1918 στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμοπλοίων στον Πειραιά), όσο και κύρια, η τεράστια προωθητική δύναμη της μεγάλης Οχτωμβριανής Επανάστασης , που συγκλόνισε και λειτούργησε καταλυτικά στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα όλου του κόσμου. Παρόλα αυτά είναι ακριβής τόσο η εικόνα για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, όσο και η ανάλυση για τη προσπάθεια των αστικών κομμάτων της πλουτοκρατίας να ελέγξουν το εργατικό κίνημα «πυρακτωμένο» από τον Οχτώβρη και τη μπολσεβίκικη απάντηση των μαρξιστών-λενινιστών-σταλινιστών, πως η διχτατορία του προλεταριάτου δεν είναι ουτοπία, αλλά μια πραγματικότητα που μπορεί να πραγματωθεί σε κάθε ξεχωριστή χώρα, αν οι κομμουνιστές κερδίσουν και καθοδηγήσουν τη πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, βασισμένοι στις αρχές της επαναστατικής τους κοσμοθεωρίας και αναλύσουν τις συγκεκριμένες ανάγκες της συγκεκριμένης χώρας που αγωνίζονται.
Τα παραπάνω, έβαλαν τη σφραγίδα τους και στο ιδρυτικό Συνέδριο της ΓΣΕΕ, όπου η μεν αίγλη της νικηφόρας σοσιαλιστικής επανάστασης, καθόρισε τη «θεσμική» νίκη στην αναφορά της ταξικής πάλης, αλλά η άγουρη, και μη μπολσεβικοποιημένη, χωρίς ακόμη δομή και δυνατότητα ανάλυσης της ελληνικής κατάστασης, πρωτόλεια και εσωτερικά αντιφατική φυσιογνωμία του ΣΕΚΕ, επέτρεψε στους εκφραστές της ταξικής συμφιλίωσης να πλειοψηφήσουν τελικά στην εκλογή της πρώτης διοίκησης της ΓΣΕΕ.
Εδώ δεν πρέπει να ξεχαστεί, πως και πριν το 1918, με βάση την προτροπή του ιδρυτικού συνεδρίου της Β’ Διεθνούς (20 Ιούλη του 1889) για τη καθιέρωση της Πρωτομαγιάτικης μέρας αγώνα για το Οχτάωρο, μετά την απόφαση του 1884 της νεοσύστατης τότε, Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας, είχαν ήδη δημιουργηθεί οι πρώτες μαχητικές εκδηλώσεις με αποκορύφωση τη πρώτη Πρωτομαγιάτικη εκδήλωση στην Αθήνα (2 Μάη του 1893, ημέρα Κυριακή και ώρα 5μ.μ. οι Σοσιαλιστές της ομάδας Καλλέργη και εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο), όπου σημειωτέον ο Γιάννης Κορδάτος ανέφερε από λάθος σαν μέρος τους Στύλους του Ολυμπίου Διός (Γιάννη Κορδάτου: «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος», εκδόσεις «Μπουκουμάνη», σελ. 65.), αλλά η ιστορική διόρθωση παρατίθεται από τα αρχεία του Δρομάζου (Στάθη Δρομάζου: «Θητεία», Εκδόσεις «Δίφρος», 1966, σελ. 203). Και βέβαια τα επαναστατικά σκιρτήματα του προλεταριάτου, είτε με ίδρυση σωματείων, είτε με αιματηρούς αγώνες, δεν περιορίζονται στη Σύρα με τους πρώτους αγώνες και απεργίες κύρια στα ναυπηγεία, αλλά και στο Λαύριο απέναντι στη μεταλλευτική Γαλλική Εταιρεία CFML με τους χιλιάδες απάνθρωπα εργαζόμενους άντρες και γυναίκες, όπως και στους 4000 εργαζόμενους μεταλλωρύχους στην ίδια αποικιακή εταιρεία στη Σέριφο, που στα 1916 έδωσαν με επικεφαλής τον ντόπιο αναρχοσυνδικαλιστή Σπέρα, ηρωικό αγώνα ενάντια στους μεταφερμένους χωροφύλακες , έκλαψαν νεκρούς, αλλά έριξαν τους χωροφύλακες στη θάλασσα, κέρδισαν μια πρώτη προλεταριακή νίκη όχι μόνο με την ικανοποίηση κάποιων από τα αιτήματά τους, αλλά και παίρνοντας για λίγο έστω στα χέρια τους, τα ίδια μεταλλεία στο Μεγάλο Λειβάδι, παραδίνοντάς τα «πίσω» με μεσολάβηση του παπαδαριού και της ντόπιας «εξουσίας» και αυτό άσχετα από τη γενική πολιτική ανεπάρκεια του ντόπιου αναρχοσυνδικαλιστή και του αντιδραστικού ρόλου του, τα επόμενα χρόνια. (Οι πραγματικοί κομμουνιστές τιμούν την ιστορία της τάξης τους γιατί τιμούν την ίδια εργατική τάξη. Αλλιώτικα δεν θα τιμούσαν με την ίδια κοντόφθαλμη λογική, ούτε καν τη θυσία του Σικάγο. Μια άλλη στάση είναι ξένη στους μαρξιστές-λενινιστές-σταλινιστές). Και το ηρωικό Λαύριο με τις εργαζόμενες γυναίκες κατά πλειοψηφία με τους αγώνες και τις θυσίες του και η Σέριφος των μεταφερμένων Ηπειρωτών εργατών που πήγαν εκεί χωρίς νάχουν δει θάλασσα και δούλευαν 14 ώρες, θα πρέπει επί τέλους να τιμηθούν, ξεπλένοντας κάποιες απ’ τις πολλές «ντροπές» των κάθε απόχρωσης ρεφορμιστών.
Φαίνεται λοιπόν καθαρά, πως απ’ τη μια το συνδικαλιστικό κίνημα ακολουθεί την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και εκδηλώνεται εκεί που υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση παραγωγικών δυνάμεων σε αποικιακού τύπου ξένα πολυεθνικά μονοπώλια και κλάδους όπως η εξόρυξη πρώτων υλών, χαραχτηριστικό καθυστερημένης καπιταλιστικής χώρας, με κύριο χαραχτηριστικό, τον αγώνα για τα μικρά (τα επιμέρους) όπως αναφέρει ο Νίκος Ζαχαριάδης στο έργο που μνημονεύτηκε που ενώνουν και τα πιο ετερόκλητα από επίπεδο συνείδησης, βιωμάτων, καταγωγής, τμήματα της τάξης: «αυτά τα «μικροζητήματα» πρέπει να τ΄αντιμετωπίζουμε αμέσως, την ίδια στιγμή που γεννιούνται, όσο το σίδερο είναι ακόμη ζεστό, γιατί τότε στο πύρωμά του ακόμη συγκινεί, αναστατώνει, εξοργίζει, συνενώνει, κινητοποιεί, δραστηριοποιεί, ξεσηκώνει τις μάζες στον κύκλο, όπου ξεσπά. Αν τα πιάσουμε έγκαιρα τότε κινάμε τον κόσμο και τα μεταβάλουμε σε σπίθα, που μπορεί ν’ ανάψει, μικρή η μεγάλη φωτιά, δράση, αγώνα» (Ν. Ζαχαριάδης: Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ, σελ.147, εκδοτικό του ΚΚΕ, 1952)
Η «πύκνωση» της παρουσίας της εργατικής τάξης και συνάμα του συνδικαλισμού, εμφανίζεται κύρια, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13 όπου η αύξηση του πληθυσμού σε απόλυτους αριθμούς συμβαδίζει με σημαντική αύξηση της βιομηχανίας (μεταποίηση) σε περισσότερα αστικά κέντρα και όχι αποσπασματικά, ενοποιώντας την εικόνα μιας καθυστερημένης ακόμα αλλά – σε πορεία διαμόρφωσης – καπιταλιστικής χώρας, που μορφοποιεί αργά την «εσωτερική αγορά» της. Προαναφέρθηκε πως το εργατικό κίνημα ακολούθησε σε γενικές γραμμές τη πορεία της ανάπτυξης του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, στην εσωτερική του διαμάχη με τους – σε κάθε περίπτωση – εκφραστές του ρεφορμισμού και της ταξικής συμφιλίωσης, άσχετα από διαφορές εκδηλώσεων και της προς τα έξω «εικόνας». Και άρα είναι σημαντικό να τονιστεί πως μέχρι την Έκκληση της ΕΕ της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1931 το ΚΚΕ δεν είχε διαμορφώσει τη δική του μαρξιστική-λενινιστική στρατηγική, δεν είχε διαμορφώσει Πρόγραμμα, και έτσι δεν μπορούσε στα πλαίσια του εσωκομματικού φραξιονισμού και της δράσης των λικβινταριστικών στοιχείων στο κόμμα, ν’ αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κυρίαρχη ιδεολογία της «Μεγάλης Ιδέας» που έβρισκε δρόμους να δηλητηριάσει και το προλεταριάτο και να επικρατήσει στο συνδικαλιστικό κίνημα με τα κάθε λογής βενιζελικά παρακλάδια. Δεν είναι τυχαίο πως και η Έκκληση της ΚΔ και κυρίως η 6^η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1934 με την ηγετική παρουσία του Νίκου Ζαχαριάδη, έβαλαν σαν πρώτο ζήτημα τη κατάχτηση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και της εξασφάλισης της πλήρους υποστήριξης των στρωμάτων των εργαζόμενων χωρικών, κατά πρώτο λόγο των εργατών γης και των φτωχών χωρικών.
Αποτέλεσμα ήταν, η βαθμιαία κατάχτηση από το επαναστατικό συνδικαλιστικό κίνημα της πλειοψηφίας των οργανωμένων εργατών, τη περίοδο 1931-1936 μέσα από την ενωτική αγωνιστική δράση των κομμουνιστών και των συμμάχων τους και το ξεμπρόστιασμα και την απομόνωση των ρεφορμιστών και σοσιαλφασιστών εργατοπατέρων. Σε μια εποχή δύσκολη μέσα στις συνθήκες γενικευμένης κρίσης, οι κομμουνιστές έδωσαν και κέρδισαν μεγάλες μάχες, καθοδήγησαν τον ηρωικό Μάη του ’36 που ήταν μια ανώτερη μορφή γενικής απεργίας και έδωσε στο ΚΚΕ , σημαντική θετική και αρνητική συσσωρευμένη πείρα , όπως την χαραχτηρίζει ο ηγέτης του Νίκος Ζαχαριάδης, (Ν. Ζαχαριάδης: Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ, σελ.78, εκδοτικό του ΚΚΕ, 1952), εμπειρία και ωριμότητα ιδιαίτερα για την αποτίμηση του γεγονότος, γιατί το φούντωμα της λαϊκής επίθεσης, πρόλαβε η Μεταξική φασιστική διχτατορία, ανάλυση που έγινε στη βάση της μπολσεβίκικης εσωκομματικής λειτουργίας του κόμματος.
Σταθερή επιλογή του επαναστατικού ΚΚΕ σ΄ολόκληρη την ένδοξη πορεία του υπήρξε, η προσήλωση στην ενότητα της τάξης ακόμη και σε συνθήκες ανώμαλης φασιστικής επέλασης, σε διχτατορίες, την Κατοχή, τον ηρωικό επαναστατικό αγώνα μετά την απελευθέρωση, όπου είτε με τη μορφή της Ενωτικής ΓΣΕΕ, είτε του Εργατικού ΕΑΜ (ΕΕΑΜ), είτε της ΕΡΓΑΣ. Οι συνδικαλιστικοί αγώνες, ήταν το δέσιμο των μερικών αγώνων, με τον κεντρικό επαναστατικό πολιτικό αγώνα κάθε περιόδου, επιδιώκοντας τη συσπείρωση της τάξης, όχι σε «καθαρή-ιδεολογική» απομόνωση, αλλά σε μορφές που σε ανώμαλες για το κίνημα καταστάσεις, έκφραζαν την ενότητα της τάξης κόντρα στους εργατοπατέρες και τους φασίστες. Γιατί πανάκεια δεν είναι η ανά πάσα στιγμή οργανωτική ενότητα στο ανώτατο επίπεδο εκπροσώπησης πράγμα που αφορά την ταχτική κάθε χώρας και κάθε περιόδου και προσδιορίζεται επιστημονικά κάθε φορά από τους κομμουνιστές: επαναστατική στάση αρχής, ακόμη κι’ αν αυτό δυσκολεύεται από τη στάση του ταξικού εχθρού, είναι η σταθερή έκφραση της ενότητας της τάξης και του επαναστατικού αποτελεσματικού αγώνα, που «δένει» τους μερικούς αγώνες, με την επαναστατική επαναστατική στρατηγική. Γιατί κομμουνιστική αρχή είναι η συσπείρωση και όχι – η «ιδεολογικού άλλοθι» – αποσυσπείρωση της εργατικής τάξης, σε κάθε στιγμή, σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Γιατί οι κομμουνιστές δεν φεύγουν «από κάπου που είναι οι εργάτες». Αντίθετα, όπως είναι κάθετα αντίθετοι στον ρεφορμισμό ακριβώς γι’ αυτό, δεν του χαρίζουν σ΄ αυτόν και βέβαια στο φασισμό, κανέναν εργάτη, ακολουθώντας την ταχτική εκείνη που κάθε φορά είναι πιο αποτελεσματική ώστε να εκφράζεται καθαρά, το: είμαστε «εκεί που βρίσκονται οι μάζες», βρισκόμαστε και δουλεύουμε μέσα στις μάζες, δεν κρυβόμαστε σε «καθαρά» λαγούμια απομόνωσης.
Στους προδότες χρουτστωφικούς που τολμούν μέσα από το ρεφορμιστικό πόνημα του Γ. Μαυρίκου «Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα 1918-1948. Δυο γραμμές σε διαρκή αντιπαράθεση», (Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2001), να παρουσιάζουν το απεργοσπαστικό ρεφορμιστικό ΠΑΜΕ και τη δεξιά πολιτική τους σαν την συνέχεια της Ενωτικής ΓΣΕΕ, του Εργατικού ΕΑΜ (ΕΕΑΜ), της ΕΡΓΑΣ, όσο και της ΠΣΟ παγκόσμια, οι επαναστάτες συνδικαλιστές δεν έχουν παρά να παραπέμψουν, σ’ αντίθεση με τα ρεφορμιστικά μυθεύματα, στα γραπτά «κάποιου», που οι μέντορές τους έχουν «κάψει» το Έργο του κατά κυριολεξία, για να γίνει γνωστή η κομμουνιστική θέση αρχής για τη δουλειά στην εργατική τάξη στις πιο ακραίες συνθήκες και εκφρασμένο με τον πιο «ακραίο» μα και καθαρό μπολσεβίκικο τρόπο: «..πρέπει να σταματήσουμε αποφασιστικά να υποτιμάμε τη δουλειά στις φασιστικές μαζικές οργανώσεις. Τόσο στην Ιταλία, όσο και στη Γερμανία και σε μια σειρά άλλες φασιστικές χώρες, οι σύντροφοι προσπάθησαν να καλύψουν την παθητικότητά τους και συχνά μάλιστα και την άμεση άρνησή τους να δουλέψουν μέσα στις φασιστικές μαζικές οργανώσεις, αντιπαραθέτοντας στη δουλειά στις φασιστικές μαζικές οργανώσεις, τη δουλειά στα εργοστάσια. Στην πραγματικότητα όμως, η σχηματική αυτή αντιπαράθεση οδήγησε ακριβώς, στο να πραγματοποιείται η δουλειά τόσο μέσα στις φασιστικές μαζικές οργανώσεις όσο και στα εργοστάσια, εξαιρετικά χλιαρά ή καμία φορά και καθόλου. Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα σπουδαίο για τους κομμουνιστές στις φασιστικές χώρες να βρίσκονται παντού όπου είναι οι μάζες. Ο φασισμός πήρε από τους εργάτες τις δικές τους νόμιμες οργανώσεις. Τους επέβαλε τις φασιστικές οργανώσεις, και εκεί βρίσκονται οι μάζες-με εξαναγκασμό ή και κατά ένα μέρος και εθελοντικά. Οι μαζικές αυτές οργανώσεις του φασισμού μπορούν και πρέπει να αποτελούν το νόμιμο και ημινόμιμο πεδίο δράσης μας, όπου θα μπορούμε να ερχόμαστε σε επαφή με τις μάζες. Και πρέπει να αποτελέσουν για μας μια νόμιμη και μια ημινόμιμη αφετηρία για την υπεράσπιση των καθημερινών συμφερόντων των μαζών..................και καταλήγοντας: όποιος δεν κατανοεί την αναγκαιότητα να εφαρμόζουμε μια τέτοια ταχτική, όποιος θεωρεί μια τέτοια ταχτική «εξευτελιστική», μπορεί να είναι ένας εξαίρετος σύντροφος, αλλά – αν μου επιτρέπετε – είναι φαφλατάς και όχι επαναστάτης, που δεν θα μάθει ποτέ να οδηγεί τις μάζες στην ανατροπή της φασιστικής διχτατορίας» (Γκεόργκι Δημητρώφ: «Ο Φασισμός», σελ.67-69, εκδόσεις Πορεία )
Αυτή είναι η μπολσεβίκικη Αρχή: ενώνεις τις μάζες, τις ενεργοποιείς, έρχεσαι σ΄επαφή μαζί τους με κάθε τρόπο, αγωνίζεσαι για τη καθημερινότητά τους φέρνοντάς τες σ΄επαφή με την επαναστατική θεωρία με τρόπους που ασφαλώς ποικίλουν, αλλά που πάντα ενώνουν την εργατική τάξη. Αλλιώτικα είσαι, με η χωρίς τη θέλησή σου, από την πλευρά της πλουτοκρατίας.
Αυτή ήταν άλλωστε και η μπολσεβίκικη Αρχή που κυριάρχησε με την δημιουργία και τη λειτουργία της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας ΠΣΟ, που έκφρασε την αντιφασιστική συμμαχία στό επίπεδο του συνδικαλιστικού κινήματος ( ιδρυτικό συνέδριο στο Λονδίνο τον Φλεβάρη του 1945). Η δράση των κομμουνιστών στα πλαίσιά της, ήταν στη βάση της ενότητας του προλεταριάτου η συνεπής και ασυμβίβαστη σύγκρουση με τον κάθε λογής ρεφορμισμό (σοσιαλδημοκρατικής και τρεϊντ-γιουνιστικής απόχρωσης). Δεν είναι τυχαίο πως ήταν οι ρεφορμιστές που διέσπασαν τελικά, το 1949 την ΠΣΟ με την καθοδήγηση της CIA, δημιουργώντας τα λεγόμενα «ελεύθερα συνδικάτα», γιατί έτρεμαν την ηγεμονία των μπολσεβίκικων ιδεών μέσα από συνθήκες μιας βαθιάς αντιπαράθεσης, εκφρασμένης μέσα σε συνθήκες μαζικού και δρώντος κινήματος, που οι στρατηγικές κρίνονταν από τις μάζες και μέσα στη ζέση του καθημερινού, του «μερικού» αγώνα. Γι αυτό και δεν δικαιούνται οι αντεπαναστάτες χρουτστωφικοί και οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ να επικαλούνται τις ηρωικές παρακαταθήκες της ΠΣΟ, πολύ περισσότερο να αυτοπροβάλλονται σαν συνεχιστές της.
Αυτοί και δεν εκφράζουν αυτή την επαναστατική θέση για το συνδικαλιστικό κίνημα του προλεταριάτου, αλλά αντίθετα είναι οι επίγονοι του χρουτστωφικού ρεβιζιονισμού που από τα 1960 και με ολοκλήρωση το 1965, λειτούργησε διαλυτικά και αντεπαναστατικά μέσα στην ΠΣΟ, «χαιδεύοντας» τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, κηρύττοντας την προδοτική γραμμή της «ειρηνικής συνύπαρξης», φτάνοντας στον εξοβελισμό από την ΠΣΟ όσων αντιτάχθηκαν στον αντεπαναστατικό χρουτσωφισμό (Λαική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας, Κίνα), αγιογραφώντας ιμπεριαλιστικές κινήσεις των σοβιετικών όπως η επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία, κλπ.
Πράγματι, οι χρουτσωφικοί μας είναι αυθεντικοί επίγονοι και συνεχιστές, των υπεύθυνων για τον εκφυλισμό της ΠΣΟ, της μετεξέλιξης της (μετά από έντονες συγκρούσεις και μάχες των μαρξιστών-λενινιστών-σταλινιστών) τελικά σε ρεφορμιστικό οργανισμό ενάντια στην παγκόσμια εργατική τάξη και τα στρατηγικά της συμφέροντα, πολιτική που χαρακτηρίζει συνολικά την χρουτστωφική προδοτική αντεπανάσταση από τότε μέχρι σήμερα αλλά και στο μέλλον.

συνεχίζεται

Διαβάστε Περισσότερα »