Η Δίκη ενάντια στο αντισοβιετικό τροτσκιστικό Κέντρο. Mια ΔΙΚΗ μεγίστης ιστορικής σημασίας για το ξεσκέπασμα του τροτσκισμού ως πρακτορείο του φασισμού

 Η Δίκη ενάντια στο αντισοβιετικό τροτσκιστικό Κέντρο –μια ΔΙΚΗ μεγίστης ιστορικής σημασίας για το ξεσκέπασμα του τροτσκισμού ως πρακτορείο του φασισμού, αλλά και της συνεργασίας του Trotzki με τους γερμανούς χιτλερικούς Ναζι-φασίστες και τους ιάπωνες φασίστες (=συμφωνίες) για την «ανατροπή της Σοβιετικής Εξουσίας, την παλινόρθωση του καπιταλισμού και την κυριαρχία της μπουρζουαζίας.»

      

Η Δίκη ενάντια στο αντισοβιετικό τροτσκιστικό Κέντρο 

Η Ιστορία θα καταγράψει: η Δίκη από 23-30 Γενάρη 1937 στο Ανώτατο Δικαστήριο της ΕΣΣΔ ενάντια στο αντισοβιετικό τροτσκιστικό Κέντρο, με επικεφαλής τους Pjatakow, Radek, Sokolnikow και Serebrjakow, ξεσκέπασε έναν απ’ τους πιό τερατώδεις μηχανισμούς, ένας απ’ τους πιό σατανικούς εμπρηστικούς μηχανισμούς ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου και ιδιαίτερα του αντεπαναστατικού πολέμου ενάντια στην ΕΣΣΔ.

Η Δίκη διαπίστωσε, ότι υπό την καθοδήγηση του απαίσιου αποστάτη του σοσιαλισμού, του προδότη της πατρίδας και εχθρού του λαού Trotzki – ο οποίος προχώρησε, μετά από συμφωνία με τους Γερμανούς και Ιάπωνες εμπρηστές πολέμου, και με τις απευθείας εντολές τους – δημιουργώντας και δραστηριοποιώντας στο έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης μια μεγάλη πολυπλόκαμη συμμορία Τροτσκιστών. Αυτή η συμμορία προσπαθούσε, μέσω επιζήμιων και υπονομευτικών ενεργειών, με κατασκοπευτικές και τρομοκρατικές πράξεις να υπονομεύσει την οικονομική και στρατιωτική ισχύ του Σοβιετικού κράτους, να επιταχύνει και προβοκάρει τη στρατιωτική επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ και να συμβάλλει στη νίκη των φασιστών επιθετιστών και την ήττα της ΕΣΣΔ, την ανατροπή της Σοβιετικής Εξουσίας, την παλινόρθωση του καπιταλισμού και την κυριαρχία της μπουρζουαζίας.

Ήδη η Δίκη του Αυγούστου ενάντια στο τροτσκιστικό-ζηνοβιεφικό τρομοκρατικό Κέντρο αποκάλυψε ένα τμήμα της αντεπαναστατικής δράσης που σχετίζονταν με την εφαρμογή αυτού του πλάνου – την οργάνωση της δολοφονίας ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος και της κυβέρνησης της ΕΣΣΔ.

Όμως οι κατηγορούμενοι στη Δίκη του Αυγούστου: Sinowjew, Kamenew, Mratschkowski, Dreizer, κλπ, ομολόγησαν τότε κατά βάση μόνο εκείνο που ήταν ήδη γνωστό και είχε αποκαλυφθεί από τα όργανα της κρατικής Ασφάλειας: την οργάνωση της τρομοκρατίας, τη δολοφονία του S.M.Kirows, την προετοιμασία για δολοφονία ηγετών του Κόμματος και της κυβέρνησης και προπαντός του μεγάλου ηγέτη των εργαζομένων, συντρόφου Stalin. Στη Δίκη του Αυγούστου διαπιστώθηκε επίσης η υπαρκτή σύνδεση των μελών της τρομοκρατικς συμμορίας με τη γερμανική μυστική Αστυνομία – τη Gestapo – με γνώση και συμμετοχή του Trotzki. Όμως η πολιτική βάση αυτής της εγκληματικής δράσης – η συμφωνία του Trotzki με τους ηγέτες των γερμανικού εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και με τους αντιπροσώπους της γιαπωνέζικης στρατιωτικής κλίκας για την άμεση προετοιμασία και επιτάχυνση της στρατιωτικής επίθεσης ενάντια στην  ΕΣΣΔ, το διαμελισμό της και το μοίρασμα ανάμεσα στους επιτιθέμενους, και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, ακριβώς η επιζήμια και υπονομευτική δράση των τροτσκιστών  μαζί με τους επαγγελματίες κατασκόπους – όλα αυτά οι Sinowjew, Kamenew και Smirnow τα απέκρυψαν συνειδητά.

Μετά απ’ την τωρινή Δίκη τα όργανα του Λαϊκού Κομισαριάτου για τις εσωτερικές Υποθέσεις δεν έχει μόνο ανακαλυφθεί η τρομοκρατική, αλλά επίσης και η επιζήμια και υπονομευτική δράση και κατασκοπία απ’ το αντισοβιετικό, τροτσκιστικό Κέντρο καθοδηγούμενο απ’ τους: Pjatakow, Radek, κλπ. διαπιστώθηκε πλήρως σε όλη την έκτασή του, συνδυασμένο με ένα τερατώδες πρόγραμμα και εγκληματική δραστηριότητα του εχθρού του λαού Trotzki, του πράκτορα των Γερμανών και ιαπώνων εμπρηστών πολέμου.

Σ’ αυτή τη Δίκη έχει διαπιστωθεί: ο Trotzki έκλεισε μια συμφωνία με τον αντιπρόσωπο του κυρίαρχου γερμανικού εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, τον Hess, στην οποία ο Trotzki υποχρεώθηκε στο όνομα των ομοϊδεατών του, που δρουν στα εδάφη της ΕΣΣΔ, να συμμετέχουν ενεργά με όλα τα μέσα – ιδιαίτερα με τα αντίστοιχα παρεχόμενα απ’ το γενικό Επιτελείο μέσα – να τινάξουν στον αέρα την οικονομική και στρατιωτική ισχύ της ΕΣΣΔ, πριν και κατά τη διάρκεια της χρονικής στιγμής της στρατιωτικής επίθεσης των επιτιθέμενων φασιστών στην ΕΣΣΔ. Ως ανταμοιβή γι’ αυτή τη συμμετοχή, οι φασίστες υποσχέθηκαν στον Trotzki ότι θα τον βοηθήσουν να καταλάβει την εξουσία με όρο το διαμελισμό των εδαφών της ΕΣΣΔ: να δοθεί η Ουκρανία στη φασιστική Γερμανία – και τέτοιους οικονομικούς συμβιβασμούς, οι οποίοι θα οδηγούσαν σε υποδούλωση ολόκληρης της χώρας στο ξένο κεφάλαιο. Όλα αυτά σημαίνουν, ότι θα οδηγούσαν στην παράδοση των επιχειρήσεων στους ιμπεριαλιστές, τη διάλυση των κολεκτιβιστικών και σοβιετικών οικονομικών μονάδων.

Μια παρόμοια «Συμφωνία» κλείστηκε από τον Trotzki με την Ιαπωνία, στην οποία, εκτός από το σοβιετικό τμήμα της Σαχαλίνης, θα παραδίνονταν ολόκληρη η θαλάσσια παραλία και η περιοχή του Αμούρ.

Εκτός από αυτό ο Trotzki υποχρεώνονταν να υποστηρίξει το σύνολο της εξωτερικής πολιτικής και του πολέμου της φασιστικής Γερμανίας στην Ευρώπη, ιδιαίτερα την κατάκτηση και το διαμελισμό της Αυστρίας, της Τσεχοσλοβακίας και των βαλκανικών χωρών και την καθυπόταξή τους στην επιρροή της, και επίσης την πολιτική της Ιαπωνίας στην Ασία, η οποία αποσκοπεί σε πρώτη γραμμή στην κατάκτηση της Κίνας. Ιδιαίτερα πρόκειται για βοήθεια προς την Ιαπωνία στον προετοιμαζόμενο πόλεμο ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Αυτά τα «συμβόλαια» του Trotzki με τους επιθετιστές, που αφορούν τον προετοιμαζόμενο από αυτούς πόλεμο, επιβεβαιώθηκαν ύστερα στη Μόσχα από το Radek κατά τη συνάντηση του με τις επίσημες γερμανικές αρμόδιες προσωπικότητες – σε σχέση με τη Γερμανία, από τον Sokolnikow κατά τη συνάντησή του με ιαπωνικές αρμόδιες προσωπικότητες – σε σχέση με τη Ιαπωνία.

Στο, μ’ αυτόν τον τρόπο καθορισμένο, φασιστικό πρόγραμμα και τη φασιστική στρατηγική ήταν προσαρμοσμένη και η πρακτική δράση της εγκληματικής τροτσκιστικής συμμορίας. Υπονομευτική δράση, ανατινάξεις, φόνοι, όφειλαν – σε ακόμα πιο μεγάλη κλίμακα από πριν – να πραγματοποιηθούν, σύμφωνα με τα στοιχεία και τις συγκεκριμένες υποδείξεις των «συμμάχων» γενικών Επιτελείων.

Ενώπιον του δικαστηρίου ξετυλίχθηκε μια φρικτή εικόνα των αισχρών πράξεων, οι οποίες είχαν διαπραχτεί στη βάση αυτού του σχεδίου. Εκτός των γενικών καθηκόντων, όπως διατάραξη των πλάνων παραγωγής και χειροτέρευση της ποιότητας των προϊόντων, οργανώθηκαν πρώτα απ’ όλα στις επιχειρήσεις που είναι σημαντικές για την άμυνα της χώρας, και στον τομέα των μεταφορών, εμπρησμοί και ανατινάξεις εργοστασίων και σε μεμονωμένα εργαστήρια και ορυχεία, εκτροχιασμοί τρένων, καταστροφή τροχαίων υλικών και σιδηροδρομικών γραμμών. Οι τροτσκιστές σκόπιμα προσπαθούσαν να υπάρχουν πολλά ανθρώπινα θύματα, γιατί, όπως έλεγαν, «όσο περισσότερα θύματα, τόσο καλύτερα, επειδή αυτό προκαλεί τη δυσαρέσκεια των εργατών». Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στο σαμποτάζ της χημικής βιομηχανίας.

Στα πιο σατανικά εγκλήματα, που παγώνουν το αίμα στις φλέβες, ανήκει ο εκτροχιασμός τρένων που μετέφεραν ομαδικά στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού στη στάση Schumicha, που οργανώθηκε, 27 Οχτώβρη 1935, απ’ τους τροτσκιστές με εντολή της ιαπωνικής κατασκοπευτικής υπηρεσίας και είχε σαν συνέπεια το θάνατο 29 στρατιωτών και τον τραυματισμό άλλων 29 και η οργανωμένη απ’ τους τροτσκιστές, 23 Σεπτέμβρη 1936, ανατίναξη του ορυχείου «Zentralnaj» στα μεταλλεία του Kemerowο, όπου 10 εργάτες έχασαν τη ζωή τους και 14 τραυματίστηκαν βαριά.

Μια πυρετώδης δραστηριότητα αναπτύχτηκε απ’ τις τροτκιστικές ομάδες και στην προετοιμασία μιας σειράς από επιζήμιες και υπονομευτικές ενέργειες. Αυτές οι δραστηριότητες είχαν προγραμματιστεί να γίνουν στην αρχή του πολέμου από την πλευρά των φασιστών επιθετιστών, οι οποίες, σύμφωνα με τα στοιχεία και την εκτίμηση του Trotskι, θα εκδηλώνονταν στο πολύ κοντινό μέλλον. Αυτές οι επιζήμιες και υπονομευτικές ενέργειες θα αποτελούνταν κατά τη διάρκεια του πολέμου από την ανατίναξη των σιδηροδρομικών εγκαταστάσεων, εμπρησμούς στρατιωτικών αμαξοστάσιων και χώρους στρατιωτικών συσσιτίων, εκτροχιασμό στρατιωτικών τρένων και επίσης σκόπιμη μόλυνση με ισχυρά μεταδοτικά μικρόβια βαγονιών μεταφοράς στρατιωτικών τμημάτων, χώρους συσσιτίων και υγειονομικών σταθμών του Κόκκινου Στρατού. 

Ταυτόχρονα εργάστηκαν συστηματικά για την παράδοση υλικών στις ξένες κατασκοπευτικές υπηρεσίες.

Μια ιδιαίτερη θέση στη δραστηριότητα των τροτσκιστικών συμμοριών, που καθοδηγούνταν απ’ το παράλληλο Κέντρο, κατείχε η οργάνωση τρομοκρατικών ενεργειών. Προετοιμάζονταν η δολοφονία των ηγετών του ΚΚΣΕ(Μπ) και της Σοβιετικής Κυβέρνησης, των συντρόφων Stalin, Molotow, Kaganowitsch, Woroschilow, Ordshonikidse, Jeshow, Shdanow Kossior, Eiche, Postyschew, Beria. Μερικές απ’ αυτές τις προετοιμαζόμενες απόπειρες δολοφονίας πραγματοποιήθηκαν και μόνο από τύχη δεν οδήγησαν σε καταστροφές. 

Όλοι αυτοί οι υποκινητές αυτών των αποτρόπαιων πράξεων, που οδηγήθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο, καταδικάστηκαν όπως τους άξιζε.

*

Η Δίκη ενάντια στο αντισοβιετικό τροτσκιστικό Κέντρο με την καθοδήγηση των Pjatakow, Radek κλπ, δεν έδωσε μόνο ένα εξαιρετικά ισχυρό χτύπημα στην εγκληματική τροτσκιστική συμμορία, η οποία στην πορεία σειράς χρόνων έδρασε στο έδαφος της ΕΣΣΔ, αλλά και ενάντια στους φασίστες εμπρηστές πολέμου. Αποκάλυψε σ’ ολόκληρο τον κόσμο τα πολεμικά επιθετικά τους σχέδια, τα οποία δεν στρέφονταν μόνο ενάντια στην ΕΣΣΔ, αλλά και ενάντια σε μια σειρά άλλες χώρες. Έδειξε, ποιά μέσα χρησιμοποιούν οι εμπρηστές πολέμου για να εξασφαλίσουν ευνοϊκούς όρους, κατά τη στιγμή έναρξης του πολέμου, και να πετύχουν τους σκοπούς τους. Έδειξε ποιούς συνεργούς και πράκτορες αναζητούν και βρίσκουν στις χώρες ενάντια στις οποίες προετοιμάζουν την επίθεση, ανάμεσα στα εκφυλισμένα αποβράσματα κάθε είδους από «αντιπολιτευόμενες»-ομάδες και οργανώσεις, οι οποίες αποκρύβουν την εγκληματική τους δράση και τη σύνδεσή τους με το φασισμό, κάτω από ψεύτικους χαρακτηρισμούς και απατηλά συνθήματα. 

Η Δίκη έδειξε, ότι σ’ όλες τις χώρες, στις οποίες υπάρχουν τροτσκιστικές ομάδες – ομάδες που καθοδηγούνται από τον Trotski, ομάδες που εμπνέονται από τον Trotski, ομάδες, που προσανατολίζονται προς τον Trotski, τον Trotski αυτών τον ξεσκεπασμένο πράκτορα της φασιστικής Γερμανίας και Ιαπωνίας – όλες αυτές οι ομάδες που εργάζονται για τον πόλεμο και το φασισμό, ότι σε όλες αυτές τις ομάδες συνενώνονται ευθέως προβοκάτορες και κατάσκοποι με τυχοδιωκτικές περιπέτειες και απότυφλωμένοι ξεγελασμένοι.

Ο Trotski και όλα τα παρακλάδια του «διεθνούς» τροτσκισμού έχουν ένα επεξεργασμένο, λογικό, «πρόγραμμα», με σκοπό που ταυτίζεται με το πρόγραμμα της πιο αντιδραστικής μπουρζουαζίας και του φασισμού, έχουν μια «στρατηγική» – προσανατολισμένη στην πολεμική προβοκάτσια και στη νίκη των φασιστικών επιθετιστών. Η τακτική των τροτσκιστικών προβοκατόρων είναι προσαρμοσμένη στις συνθήκες των μεμονωμένων χωρών. Στην ΕΣΣΔ, όπου η νίκη του Σοσιαλισμού και η εξάλειψη των εκμεταλλευτριών τάξεων καταδίκασε τους τροτσκιστές ερμητικά σε αποκλεισμό από τις λαϊκές μάζες, αυτοί μπορούν μόνο να αναπτύξουν πλήρως μυστική δράση συμμοριών, επιζήμια, υπονομευτική και τρομοκρατική. Στις καπιταλιστικές χώρες, στις οποίες έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες να μανουβράρουν, προσπαθούν με προβοκατόρικο τρόπο να διασπάσουν την εργατική τάξη, κρυμμένοι πίσω από «αριστερές» φράσεις. Αλλά και εκεί η δράση τους είναι πλήρως συνδεδεμένη με τη δράση των φασιστών. Παντού το βασικό καθήκον της πάλης τους στρέφεται ενάντια στο αντιφασιστικό κίνημα και η υπονομευτική τους δράση ενάντια στο αντιφασιστικό Λαϊκό Μέτωπο.  

*

Η πάλη ενάντια στον τροτσκισμό έχει γίνει τώρα ένα απ’ τα πιο σπουδαία καθήκοντα, όχι μόνο των κομμουνιστών, αλλά και ολόκληρου του διεθνούς εργατικού κινήματος, και όχι μόνο των εργατών, αλλά και όλων των ειλικρινών δημοκρατών, αντιφασιστών και αντιπάλων του πολέμου. 

Κάθε υποτίμηση του κινδύνου του τροτσκισμού για το εργατικό- και αντιφασιστικό κίνημα είναι σε ύψιστο βαθμό επιζήμια. Βέβαια, οι ανοιχτά τροτσκιστικές ομάδες και οργανώσεις σε όλες τις χώρες είναι μικρές και αδύνατες. Όμως η ιδιαιτερότητα αυτών των διαφόρων πρακτορείων του φασισμού συνίσταται στη διπροσωπία, στην κρυφή εισχώρηση σε όλα τα τμήματα του εργατικού κινήματος κάτω από τις διάφορες μορφές καμουφλαρίσματος, στην ανίχνευση αδύνατων σημείων ώστε να τους ενσταλάξουν το δηλητήριο τους – με ισχυρά μεταδοτικά μικρόβια, όπως στα βαγόνια για τη μεταφορά του Κόκκινου Στρατού.

Οι τροτσκιστές δρουν μέσα στην άπειρη και υπό την επιρροή «επαναστατικών» φράσεων Νεολαία. Στις χώρες του φασισμού εκμεταλλεύονται τις συνθήκες για την προβοκατόρικη δράση τους στις παράνομες οργανώσεις της εργατικής τάξης, αφού οι πιο έμπειροι ακτιβιστές του αντιφασιστικού κινήματος βρίσκονται υπό διωγμό της μυστικής Αστυνομίας. Σε μια σειρά από χώρες κατευθύνονται στα στοιχεία, που απογοητευμένα απομακρύνονται από τους σοσιαλδημοκράτες και στα εξαχρειωμένα από την αντικομμουνιστική τροτσκιστική ιδεολογία. Βρίσκουν έδαφος στα πλατιά στρώματα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, αρχίζοντας από τα πιο αντιδραστικά, τις υπηρεσίες των οποίων εκμεταλλεύονται στην πάλη ενάντια στην ενότητα του εργατικού κινήματος, ως τους «αριστερούς», πολλαπλασιάζοντας την ακραία φρασεολογία τους. Τέλος βρίσκουν ένα κατάλληλο ακροατήριο ανάμεσα στην ατομικιστική, αναρχική μικροαστική διανόηση.

Η Δίκη ενάντια στο αντισοβιετικό τροτσκιστικό Κέντρο κατάφερε στον τροτσκισμό το πιο βαρύ θανατηφόρο χτύπημα. Τώρα πρέπει σε κάθε χώρα, ξεκινώντας από τα γεγονότα της αισχρής δραστηριότητας του τροτσκισμού, που αποκαλύφθηκαν στη Δίκη, να ξεσκεπαστεί συγκεκριμένα η προδοτική και επιζήμια δράση των τροτσκιστών στην κάθε χώρα, να αποκαλυφθεί τελείως ο τροτσκισμός, να εκδιωχθεί οριστικά απ’ τις γραμμές της εργατικής τάξης και να αποκλειστεί από τους τίμιους ανθρώπους, κλείνοντας όλους τους δρόμους και τα κανάλια, μέσω των οποίων διοχετεύει το δηλητήριό του.

Στην παρούσα στιγμή είναι δεδομένες όλες οι συνθήκες, για το πλήρες χτύπημα του τροτσκισμού, τη σύνθλιψη του τροτσκιστικού ερπετού. Η Κομμουνιστική Διεθνής, πρωτεργάτρια και ακούραστος οργανωτής του Ενιαίου- και Λαϊκού Μετώπου, έχει τώρα κατακτήσει τις πιο μεγάλες συμπάθειες της εργατικής τάξης σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Σοβιετική Ένωση έχει να επιδείξει τεράστιες νίκες, κινείται με γιγάντια βήματα προς τα μπρος και έχει ξεπεράσει τις δυσκολίες που ακόμα είχε πριν μερικά χρόνια, ακριβώς τη στιγμή που άρχισε η τελευταία φάση της επιζήμιας και η τρομοκρατική δράση των τροτσκιστών. Ο ηρωικός αγώνας του Ισπανικού λαού καθοδηγούμενος από το Λαϊκό Μέτωπο, η γιγάντια υποστήριξη που δόθηκε και δίνεται στο Ισπανικό λαό από την ΕΣΣΔ, δημιούργησε σε όλον τον κόσμο την πιο μεγάλη συμπάθεια για τη Σοβιετική Ένωση, προκάλεσε τη μεγάλη αγάπη των εργαζόμενων όλων των χωρών γι’ αυτή. Τελικά, η τελευταία Δίκη, της οποίας τα υλικά διαδόθηκαν ήδη στις πλατιές μάζες και διαδίδονται παραπέρα, ξεσκέπασε όσο ποτέ πριν την προδοτική, κατασκοπευτική, επιζήμια και τρομοκρατική δράση των τροτσκιστών. Όλα αυτά δημιούργησαν σχέσεις, στις οποίες υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να μπει τέρμα στην εγκληματική δραστηριότητα των τροτσκιστικών συμμοριών και τους παπαγάλους τους σ’ όλες τις χώρες.

*

Το σύνολο των αδιαμφισβήτητων γεγονότων, τα οποία αποδεικνύουν οι εγκληματικές μηχανορραφίες των φασιστών επιθετιστών και τα εγκλήματα των τροτσκιστικών τους πρακτορείων, προκάλεσε την πιο ισχυρή εντύπωση στις καπιταλιστικές χώρες. Κάτω απ’ το πιεστικό βάρος αυτών των αποδείξεων, αναγκάστηκαν ακόμα και οι «σκεπτικιστές», επίσης και εκείνοι που πριν αμφισβήτησαν την «πιθανότητα» των τερατωδών εγκλημάτων των τροτσκιστών, να αλλάξουν τη θέση τους.

Διορατικές αστικές προσωπικότητες διαισθάνονταν και καταλάβαιναν, ότι δεν πρόκειται για εγκλήματα, τα οποία στρέφονταν μόνο ενάντια σε μιά χώρα, ενάντια στην ΕΣΣΔ, αλλά για μια πολυπλόκαμη δουλειά, που σημαίνει κίνδυνο για όλες τις φιλειρηνικές χώρες.

Περισσότερο εκπληκτικό και επιζήμιο είναι το γεγονός, ότι η πλειοψηφία των σοσιαλδημοκρατικών εφημερίδων και οι πιο επιφανείς ηγέτες της II Διεθνούς είναι δυνατό – και αυτή τη φορά – να υπερασπίζουν την τροτσκιστική συμμορία, υπονομευτών και τρομοκρατών, που δρούσαν ως άμεσο πρακτορείο των φασιστικών εμπρηστών πολέμου. Αυτό μαρτυρά μια μη ξεπερασμένη λαθεμένη στάση απέναντι στο φασισμό πολλών αντιδραστικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών, και απέναντι στο κίνδυνο πολέμου που προετοιμάζουν οι φασίστες, και την εχθρότητά τους απέναντι στη Σοβιετική Ένωση ως κράτος, ως χώρα της Διχτατορίας της εργατικής τάξης και ως χώρα του Σοσιαλισμού. 

Πρέπει ξανά και ξανά να υπενθυμιστεί: ο φασισμός, ιδιαίτερα ο φασισμός στη Γερμανία, δεν θα έφθανε στην εξουσία και δεν θα μπορούσε να φτάσει στην εξουσία, αν δεν το είχε διευκολύνει η καταστροφική πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία είναι απόλυτα εχθρική απέναντι στη σταδιακή συγκρότηση προλεταριακού Ενιαίου Μετώπου, που είχε επίμονα από τους κομμουνιστές προταθεί. Αυτή η αυτοκτονική πολιτική των αντιδραστικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών εκφράζεται και ως τη σημερινή μέρα στις τοποθετήσεις τους, μάλιστα και σε χώρες, στις οποίες, με την επιμονή των κομμουνιστών και υπό την πίεση των λαϊκών μαζών, πραγματοποιήθηκε η ενότητα των εργατών και το αντιφασιστικό Λαϊκό Μέτωπο. Αυτή την επιζήμια πολιτική, τη συναντάμε σ’ όλες της χώρες, στις οποίες η ενότητα των εργατών και το Αντιφασιστικό Λαϊκό Μέτωπο απορρίπτονται από την ηγεσία των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και οι προοπτικές για τον επιτιθέμενο φασισμό, ο οποίος άμεσα συνδέεται με τον επιθετικό γερμανικό φασισμό, δυναμώνουν. Αυτή η πολιτική εκφράζεται και στη συστηματική απόρριψη του διεθνούς Ενιαίου Μετώπου από την ηγεσία της ΙΙ Διεθνούς.

Πρέπει ξανά και ξανά να ειπωθεί ευθέως και σαφώς: όποιος, παρά τα εξόφθαλμα γεγονότα, απερίσκεπτα στην τυφλαμάρα του επιμένει, όποιος υπερασπίζει τους ένοχους πράκτορες του φασισμού και τους εμπρηστές πολέμου και γι’ αυτή την υπεράσπιση οχυρώνεται πίσω από νομικίστικες υπεκφυγές και «ψυχολογικές» σκέψεις, στην πραγματικότητα υπηρετεί το φασισμό.

Η πάλη ενάντια στο τροτσκισμό, η πάλη για την πλήρη συντριβή του τροτσκισμού είναι στενότατα συνδεδεμένη με το γενικό αγώνα της εργατικής τάξης και των πλατιών εργαζομένων μαζών ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο, για την ενότητα, πυκνώνοντας τις γραμμές τους, έχει μετατραπεί σε αναπόσπαστο τμήμα αυτής της πάλης.

*

Ο φασισμός, που τώρα σπαράσσεται από ανυπέρβλητες εσωτερικές αντιθέσεις και δυσκολίες, σπρώχνει στον πόλεμο. Όλα όσα είναι ειλικρινά στο διεθνές εργατικό κίνημα και οι πλατύτερες λαϊκές μάζες που συνδέονται με το κίνημα αντιτίθενται στον πόλεμο. Μπορεί κανείς να αγωνιστεί ενάντια στον πόλεμο, χωρίς να αγωνιστεί ενάντια στον τροτσκισμό; Όχι, δεν μπορεί, επειδή ο τροτσκισμός, που δεν έχει πουθενά ριζώσει βαθιά στο λαό, πρέπει να τα ποντάρει όλα σ’ ένα χαρτί, και αυτοί οι τυχοδιώκτες τα ποντάρουν όλα στον πόλεμο. Γ’ αυτό η πάλη ενάντια στον τροτσκισμό είναι ένα αναπόσπαστο τμήμα του αγώνα ενάντια στον πόλεμο.

Μέσα στις μάζες όλων των χωρών γιγαντώνεται τώρα μεγάλη εκτίμηση προς τη Σοβιετική Ένωση, της αταλάντευτης υπερασπίστριας της ειρήνης, της χώρας με τις υψηλότατες κατακτήσεις στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, του μεγάλου σταλινικού Συντάγματος. Ποιός στρέφεται ενάντια στην ΕΣΣΔ, ποιός προσπαθεί να τη διασύρει; Ο φασισμός και το επαίσχυντο τροτσκιστικό πρακτορείο. Μπορεί κανείς να αγωνιστεί για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης, χωρίς να αγωνίζεται ενάντια στον εχθρό της, τον τροτσκισμό; Όχι, αυτό είναι αδύνατο. Και γι’ αυτό η πάλη ενάντια στον τροτσκισμό είναι αναπόσπαστο τμήμα της πάλης για την ΕΣΣΔ.

Η ενότητα του κινήματος των εργατών, η δημιουργία και ανάπτυξη του Λαϊκού Μετώπου είναι τώρα αυτό, που κινητοποιεί εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπους σε όλες τις χώρες, κινητοποιεί και τους ενθουσιάζει για τον αγώνα. Ποιός στρέφεται ενάντια στη ενότητα, ποιός ανησυχεί για τις επιτυχίες της ενότητας; Η αντιδραστική μπουρζουαζία και φασισμός. Ποιός προσπαθεί να βλάψει την ενότητα της εργατικής τάξης και να την διαταράξει, να καταστρέψει την ενότητα των λαϊκών μαζών; Το πρακτορείο του φασισμού, ο τροτσκισμός. Μπορεί κανείς να αγωνιστεί για την ενότητα του εργατικού κινήματος, να αγωνιστεί ενάντια στη διάσπαση, χωρίς να αγωνίζεται ενάντια στον τροτσκισμό; Φυσικά όχι. Γι’ αυτό η πάλη ενάντια στον τροτσκισμό είναι αναπόσπαστο τμήμα του αγώνα για την ενότητα του κινήματος των εργατών, του αγώνα για το Λαϊκό Μέτωπο, ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο.

Η εκκαθάριση του εργατικού κινήματος, το καθάρισμά του από κάθε διαφθορά και ιδιαίτερα από την κατασκοπεία και την προβοκάτσια, τα οποία οι εχθροί της εργατικής τάξης έχουν εμφυτέψει στις γραμμές των εργατών, είναι μια από τις πιο σπουδαίες προϋπόθεσεις για τη νίκη πάνω στο φασισμό. Μπορεί κανείς να παλέψει ενάντια στην κατασκοπεία και την προβοκάτσια, χωρίς να παλέψει ενάντια στον τροτσκισμό, τη διπροσωπία, το μασκάρεμα και την απάτη που έχουν αναχθεί σε Αρχή; Ποτέ! Γι’ αυτό η πάλη ενάντια στον τροτσκισμό είναι αναπόσπαστο τμήμα του αγώνα ενάντια στην προβοκάτσια και την κατασκοπεία στο εργατικό κίνημα. 

Η υπεράσπιση του ισπανικού λαού ενάντια στους φασίστες στασιαστές και την γερμανο-ιταλική φασιστική επέμβαση, αυτό είναι η κύρια ανησυχία του διεθνούς προλεταριάτου και της δημοκρατίας σ’ όλο τον κόσμο. Η νίκη της ρεπουμπλικάνικης Ισπανίας θα είναι νίκη πάνω στο φασισμό σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ποιός αντιπαλεύει ζημιώνοντας αυτή τη νίκη, ποιός παίζει το καταστροφικό παιχνίδι για την ήττα του ισπανικού λαού; Οι τροτσκιστές. Οι εχθροί του Ισπανικού Λαϊκού Μετώπου, οι εχθροί της ενότητας της εργατικής τάξης, οι εχθροί της ενότητας των Συνδικάτων, οι εχθροί της ενότητας της Νεολαίας, οι εχθροί ενός πειθαρχημένου Λαϊκού Στρατού, οι εχθροί των διεθνών Ταξιαρχιών, που οι εχθροί αποκαλούν «φρουρά πραιτοριανών», οι εχθροί της ΕΣΣΔ, η οποία προσφέρει στον ισπανικό λαό τεράστια ηθική και πολιτική βοήθεια, οι ισπανοί τροτσκιστές συμπεριφέρονται ως μια εμπροσθοφυλακή της γνωστής «5^ης φάλαγγας» του στασιαστή Φράνκο. Μπορεί να βοηθήσει τον ηρωικό αγώνα των ισπανικών λαϊκών μαζών, χωρίς να αγωνιστεί ενάντια στις προδοτικές τροτσκιστικές συμμορίες; Όχι, αυτό δεν μπορεί να γίνει. Και γι’ αυτό η πάλη ενάντια στον τροτσκισμό είναι αναπόσπαστο τμήμα του αγώνα για τη ρεπουμπλικάνικη Ισπανία.

*

Η Δίκη ενάντια στο αντισοβιετικό τροτσκιστικό Κέντρο έδειξε, πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος πολέμου και με ποιά πανούργα μέσα ο φασισμός προετοιμάζει τον πόλεμο. Η Δίκη έδειξε, ποιός είναι ο ιδιαίτερος ρόλος της επιζήμιας προδοσίας και η βλαβερή δουλειά του τροτσκιστικού πρακτορείου του φασισμού και ο ηγέτης του, ο εχθρός του λαού, Τrotski, και ποιό ρόλο παίζει στην προετοιμασία του πολέμου.  

Με τη Δίκη ενάντια στο αντισοβιετικό τροτσκιστικό Κέντρο, ο φασισμός και το τροτσκιστικό πρακτορείο του υπέστη μια τεράστια ήττα. Όμως το τροτσκιστικό πρακτορείο του φασισμού δεν δρα μόνο στον έδαφος της ΕΣΣΔ. Παντού, όπου ο φασισμός προσπαθεί να δημιουργήσει ευνοϊκούς όρους για τις προετοιμασίες πολέμου, δρουν οι πράκτορές του, οι τροτσκιστές. Το μέτωπο της πάλης ενάντια στον τροτσκισμό πρέπει να διευρυνθεί. Την ήττα, που υπέστη στη Μόσχα, πρέπει να ακολουθήσουν ήττες σε όλες τις χώρες, στις οποίες κατάφερε να εισχωρήσει. Πρέπει πλήρως να απομονωθεί. Πρέπει να ξεσκεπαστεί, κάτω απ’ όποια μάσκα και αν κρύβεται, πρέπει να καταστεί αβλαβής και να καταστραφεί.  

Διαβάστε Περισσότερα »

Η δήλωση του Κρίστιαν Ρακόφσκυ, που αποκηρύσσει τον αντεπαναστατικό τροτσκισμό

Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο του Βούλγαρου τροτσκιστή Κρίστιαν Ρακόφσκυ δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη 21-27/4/1934 σε συνέχειες. Ο τίτλος είναι του “Ρ”. Πρόκειται για μετάφραση κειμένου που δημοσιευτηκε στη Πράβδα τον Απρίλη του 1934.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21/5/34 - 27/5/34

Όπως γράψαμε και σε προηγούμενα φύλλα μας ο Κ. Ρακόφσκυ ο υπαρχηγός του διεθνούς τροτσκισμού, αναγνώρισε την αντεπαναστατικότητα της γραμμής του Τρότσκι και αποκήρυξε τον τροτσκισμό με δήλωσή του προς την Κ.Ε. του Μπολσεβίκικου Κόμματος της Σ.Ε. Από σήμερα αρχίζουμε τη δημοσίευση ολόκληρης της δήλωσης αυτής που πρέπει να τη διαβάσουν όλοι οι εργάτες και προ παντός όσοι παρασύρονται ακόμα από την αντεπαναστατικό τροτσκισμό.

«Με το γράμμα μου αυτό απευθύνομαι σε σας με την παράκληση να με ξαναεγγράψετε πάλι μέλος του Κόμματος. Στο τηλεγράφημα μου από 17 Φλεβάρη 1934 δήλωσα με τη γενική γραμμή του Κόμματος, πως πειθαρχώ πλέρια και χωρίς επιφυλάξεις στις αποφάσεις των συνεδρίων του κόμματος και υποτάσσομαι στην πειθαρχία του. Με το τωρινό μου γράμμα παρακαλώ να θεωρήσετε πώς καμία διαφωνία δεν με χωρίζει πια από το Κόμμα, πως συμφωνώ πλέρια και απόλυτα με τη γενική γραμμή και πως διέκοψα για πάντα κάθε σχέση με τον αντεπαναστατικό τροτσκισμό.

Η επιστροφή μου στις κομματικές λενινιστικές θέσεις δεν είναι ξαφνική και τυχαία. Η συναίσθηση των μεγάλων μου λαθών είναι αποτέλεσμα της πείρας που έβγαλα από την παραμονή μου στις γραμμές της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης αποτέλεσμα των ριζικών μεταβολών που έγιναν μέσα στη χώρα την περίοδο αυτή και απόδειξαν την ορθότητα της γραμμής του Κόμματος, τέλος είναι αποτέλεσμα της σημερινής μεταβολής που επήλθε στη διεθνή κατάσταση. Στο τηλεγράφημα μου τόνισα το ρόλο που έπαιξε στην αναθεώρηση της διαγωγής μου η αδιάκοπη ανάπτυξη της διεθνούς αντίδρασης, που στρέφεται σε τελευταία ανάλυση ενάντια στις κατακτήσεις της Οκτωβριανής Επανάστασης και ενάντια στη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση στην Ε.Σ.Σ.Δ. Σαν ένας από κείνους που πήραν μέρος στην πάλη που έκανε το Κόμμα και η εργατική τάξη για την κατάκτηση και στερέωση της σοβιετικής εξουσίας δεν μπόρεσα να μείνω ξένος στο συναγερμό, που έγινε σχετικά με τα γεγονότα της Άπω Ανατολής. Στην πραγματικότητα βρισκόμασταν και βρισκόμαστε ακόμα και τώρα όχι μπροστά σε ένα συνηθισμένο περιστατικό από κείνα που είναι γεμάτη η ιστορία των εξωτερικών μας σχέσεων, μα μπροστά σε μία καινούργια κατ’ αρχήν διαφορετική διεθνή κατάσταση, που εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους. Και τα γεγονότα που διαδραματίζονται από ένα χρόνο τώρα στην Κεντρική Ευρώπη, κι ένα τους ματωμένο επεισόδιο διαδραματίστηκε πριν λίγο καιρό στην Αυστρία είναι ακριβώς πάλι φαινόμενα καινούργιου τύπου. Δείχνουν την ασυνήθιστη όξυνση των ταξικών και εθνικών αντιθέσεων μέσα στο φόντο της οξύτατης κρίσης που περνάει ο καπιταλισμός που σαπίζει. Όλα μαρτυράνε πως μπήκαμε στον πρόλογο καινούργιου κύκλου πολέμων και επαναστάσεων, που πολλές φορές πρότεινε ο Λένιν όταν πια το ζήτημα της νίκης του σοσιαλισμού μπαίνει άμεσα σε μία σειρά καπιταλιστικές χώρες και η χώρα μας αναπόφευκτα θα υποβληθεί σε τεράστιες δοκιμασίες. Στις αρχές κιόλας της ύπαρξης της η σοβιετική εξουσία νικηφόρα αντιμετώπισε τις προσπάθειες του καπιταλιστικού συνασπισμού να παλινορθώσει το καθεστώς των τσιφλικάδων και καπιταλιστών στο έδαφος της άλλοτε ρωσικής αυτοκρατορίας. Με την ίδια μεγάλη επιτυχία θα αποκρούσει τώρα ανάλογες απόπειρες όταν – και κυρίως ύστερα από την πραγματοποίηση του πρώτου πεντάχρονου- ενισχύθηκε αμέτρητα η αμυντική ικανότητα του προλεταριακού κράτους. Η ανάπτυξη της οικονομικής πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης της Σ.Ε. όπως και η ανάπτυξη του επαναστατικού της κύρους ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες όλου του κόσμου και ειδικού της βάρους στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις –χάρις στην ειρηνική και ταυτόχρονα αποφασιστική πολιτική της σοβιετικής κυβέρνησης, όλα αυτά αυξάνουν τις προϋποθέσεις για την ειρήνη γενικά και για τη χώρα μας ιδιαίτερα. Ωστόσο όμως όσο πιο πολύ οξύνεται η πάλη για πηγές πρώτων υλών, για αγορές, για εδάφη, για αποικιοποίηση, όσο περισσότερο μεγαλώνει από την άλλη μεριά η επαναστατικοποίηση των μαζών, τόσο περισσότερο ο ιμπεριαλισμός προσπαθεί να βρει διέξοδο από τις αντιθέσεις που τον κατατρώγουν με τον εκφασισμό των κρατών και με τους εξωτερικούς πολέμους. Μαζί με την ανάπτυξη των εξοπλισμών, με το δυνάμωμα της σοβινιστικής συκοφαντίας, με την ανάπτυξη των άγριων καταπιέσεων ενάντια στο εργατικό κίνημα, τα τυχοδιωκτικά και μιλιταριστικά στοιχεία που τα υποστηρίζουν οι μεγιστάνες της μεγάλης βιομηχανίας αποκτάνε επιρροή και εξουσία. Στο βάθεμα των αντιθέσεων αυτών επιδρά η αντίθεση ανάμεσα στην σοσιαλιστική σχεδιασμένη οικονομία με την αδιάκοπη βελτίωση που φέρνει στην κατάσταση των εργαζομένων και στον αναρχικό καπιταλισμό με την φτώχεια και την ανεργία του. Η νικηφόρα ανάπτυξη της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης της ΕΣΣΔ προσελκύει ολοένα και περισσότερο την συμπάθεια και την ελπίδα του παγκόσμιου προλεταριάτου, δυναμώνοντας ταυτόχρονα το φθόνο και το μίσος του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια προπαγάνδιση του πολέμου ενάντια στην ΕΣΣΔ –ενός πολέμου ‘’προληπτικού’’ για να προληφθεί η διάδοση του κομμουνισμού και του κατακτητικού πολέμου, με σκοπό να της αποσπάσουν τη μία είτε την άλλη περιφέρεια. Μπροστά στα μάτια μας, στην Άπω Ανατολή, δημιουργούνται προπύργια για να αναπτύξουν κατόπι τις πολεμικές ενέργειες τους ενάντια στη Σ.Ε.. Συχνά στις εφημερίδες δημοσιεύονται ειδήσεις για προσπάθειες να υπογράφουν διπλωματικές συμφωνίες με σκοπό να απομονωθεί διεθνώς η χώρα μας. Ο φασισμός που κατακτάει καινούργια εδάφη, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα ενιαίο ιδεολογικό μέτωπο ενάντια στην ΕΣΣΔ πίσω από τους εθνικούς ανταγωνισμούς. Όλη η χώρα υποστηρίζει την ειρηνική πολιτική της κυβέρνησης μας, χαιρετίζει κάθε βήμα της για την ενίσχυση των διπλωματικών και εμπορικών σχέσεων με τα αστικά κράτη. Εμείς όμως- οι μαρξιστές- καταλαβαίνουμε ακριβώς ότι στην καπιταλιστική κοινωνία, στο ιμπεριαλιστικό στάδιο της ανάπτυξης της κυρίως, η ειρήνη είναι μονάχα μια ανάπαυλα και ο πόλεμος είναι η φυσική της κατάσταση. Ξέρουμε επίσης πώς τέτοιες εγγυήσεις για την ειρήνη, όπως είναι τα σύμφωνα για φιλικές , γειτονικές και για ουδετερότητα, ακόμα και τα πραγματικά σύμφωνα συμμαχίας μετατρέπονται σε ορισμένες στιγμές σε κουρελόχαρτα. Κάτω από την επίδραση των διεθνών γεγονότων ωρίμασε στη συνείδηση μου, η ιδέα πως οφείλω να ξαναελέγξω προσεκτικά τη βάση των διαφωνιών μου με το Κόμμα και συναισθανόμενος τα λάθη μου να επιδιώξω την επιστροφή στις γραμμές των αγωνιστών για την πραγματοποίηση των καθηκόντων που η ιστορία έθεσε στο κόμμα των Μπολσεβίκων –κομμουνιστών. Αυτό είναι υποχρέωση κάθε αντιπολιτευόμενου, άλλοτε μέλους του κόμματος που δεν έπαυσε να θεωρεί τον εαυτό του συνδεδεμένο με την ιδεολογία του κόμματός του. Κι αυτό είναι δυό φορές δική μου υποχρέωση. Σε πολλούς συντρόφους είναι πιθανόν γνωστό πώς ήρθα στο Κόμμα ύστερα από δεκάδες χρόνια που έπαιρνα ενεργό μέρος στη ζωή του εργατικού σοσιαλιστικού κινήματος των άλλων χωρών. Θα πρόδινα το διεθνικό μου παρελθόν, αν θα εξακολουθούσα στη σημερινή κατάσταση με τη δράση μου και με το παράδειγμα μου να φέρνω διάλυση στις γραμμές του επαναστατικού κομμουνιστικού στρατού. Από πολύ καιρό είχα ταλαντεύσεις για την ορθότητα των απόψεων της αντιπολίτευσης. Πο απόψεις για το πεντάχρονο, που επεξεργάστηκαν όλες οι αντιπολιτεύσεις , ήτανε όπως είναι γνωστό πολύ απαισιόδοξες και ηττοπαθείς. Προλέγανε την αποτυχία της γενικής γραμμής του κόμματος. Η πραγματικότητα όμως διέψευσε πέρα για πέρα τις απόψεις αυτές.

Αντί για ήττες το Κόμμα υπερνίκησε τις δυσκολίες, κατήγαγε τη μία νίκη ύστερα από την άλλη. Κάθε καινούργια όμως επιτυχία, ιδιαίτερα στην σοσιαλιστική αγροτική οικονομία, που ήταν η δοκιμαστική λίθος όλου του πεντάχρονου αφαιρούσε από τα πόδια της αντιπολίτευσης κάθε θεωρητική και πρακτική βάση. Καθένας από μας, που δεν τυφλώθηκε από το φραξιονιστικό πάθος, πρέπει να αναγνωρίσει την πλέρια νίκη της γενικής γραμμής. Τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους. Κι όσο περισσότερο εξελίσσονται τα γεγονότα, τόσο πιο εξόφθαλμη γίνεται η βαθειά πολιτική διορατικότητα που έδειξε η καθοδήγηση του κόμματος με επικεφαλής τον σ. Στάλιν. Πιο ανάγλυφα φαίνεται αυτή στη διεθνή κατάσταση. Πρέπει να πούμε χωρίς περιστροφές πώς ύστερα από την επιτυχημένη πραγματοποίηση του πεντάχρονου άλλαξε ριζικά η παγκόσμια στρατηγική θέση της Σ.Ε.. Για να καταλάβουμε αυτό αρκεί να αναφέρουμε πόσο υπολόγιζε ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός στα σχέδιά του επέμβασης, την τεχνική καθυστέρηση της οικονομίας μας, τους κουλάκους που ονειροπολούσαν την καπιταλιστική παλινόρθωση και το αγροτικό ιδιόκτητο στοιχείο γενικά. Ο παγκόσμιος Ιμπεριαλισμός εκμεταλλευόμενος τον μικρό ιδιοκτήτη, το όνειρό του για τη σταθεροποίηση της ατομικής ιδιοκτησίας στη γη, την τάση του για ελεύθερο εσωτερικό και εξωτερικό εμπόριο υπολόγιζε να αποσπάσει τη βασική μάζα της αγροτιάς από το προλεταριάτο και να επιτύχει ευκολότερα την ανατροπή της σοβιετικής εξουσίας. Το κόζι αυτό το έχασε. Το πεντάχρονο άλλαξε ριζικά την τεχνική και οικονομική διάρθρωση της χώρας, καθώς και το συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων. Η ΕΣΣΔ από χώρα αγροτική έγινε χώρα βιομηχανική με μεγάλη τεχνική. Η γιγάντια ανάπτυξη της βιομηχανίας μεταφορών, εμπορίου κλπ, αύξησε το ειδικό βάρος του προλεταριάτου γενικά, ιδιαίτερα του βιομηχανικού , πλαταίνοντας έτσι την υλική και ταξική βάση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Το πεντάχρονο εξαλείφοντας τους κουλάκους σαν τάξη στέρησε τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό από τη βάση εκείνη που πάνω της υπολόγιζε να οργανώσει την εξέγερση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού για να πραγματοποιήσει τα σχέδια επέμβασής του. Το πεντάχρονο με το να εξαλείψει και να εξαλείφει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στη μικρή ιδιωτική αγροτική οικονομία και στη σοσιαλιστική βιομηχανία, με το να μετατρέπει την αγροτική εργασία σε μια ιδιομορφία της βιομηχανικής εργασίας πάω στη βάση του συμπαγούς κολεκτιβισμού, με την προοδευτική χρησιμοποίηση μηχανών, δυνάμωσε τη συμμαχία ανάμεσα στις δύο βασικές δυνάμεις της σοβιετικής εξουσίας. Το πεντάχρονο με το να εξαλείψει την ανεργία στην πόλη και να προφυλάσσει την αγροτιά από την άγρια κρίση που στο εξωτερικό καταδικάζει στην καταστροφή εκατοντάδες εκατομμύρια αγροτικού πληθυσμού, του εξασφάλισε μια εύπορη και πολιτισμένη ζωή. Το πεντάχρονο επιβεβαίωσε στην πράξη πως μονάχα στην σοσιαλιστική οικονομία υπάρχει διέξοδος από το χάος της καπιταλιστικής οικονομίας, που φορτώνει στην ανθρωπότητα την εκμετάλλευση, την ανεργία, την πείνα, την αμάθεια, δουλεία και αιματηρούς πολέμους που επαναλαμβάνονται με την κανονικότητα των νόμων της φύσης. Το αιώνιο όνειρο των εργαζομένων από καιρό που υπάρχει η εκμετάλλευση, η καταπίεση και η πάλη των τάξεων, η εξάλειψη της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, η μετατροπή της σε κοινωνική ιδιοκτησία των ίδιων των εργαζομένων και η εξάλειψη των τάξεων, γίνονται το συγκεκριμένο και καθημερινό πρακτικό καθήκον του μεγαλύτερου κράτους του κόσμου. Πώς συνέβηκε, ώστε το Κόμμα να χρειαστεί να διεξάγει πάλη όχι μονάχα ενάντια στις εχθρικές αστικές και μικροαστικές τάξεις, μα κι ενάντια σε διάφορες παρεκκλίσεις μέσα στις ίδιες του τις γραμμές ιδιαίτερα ενάντια στην τροτσκιστική φράξια? Ποιος υπολογισμός και ποια λάθη έκαναν εμάς, που θεωρούσαμε τον εαυτό μας κομμουνιστή, άλλοτε μέλη του Κόμματος, να βρεθούμε στο στρατόπεδο των αντιπάλων της γενικής γραμμής του κόμματος? Η ερώτηση αυτή αφορά ιδιαίτερα εμένα που συνέχιζα την αντιπολιτευτική μου πάλη και ύστερα ακόμα από το διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στο 15ο και 16ο συνέδριο όπου η ζηνοβιεφικο-τροτσκιστική αντιπολίτευση τσακίστηκε ολότελα και η πλειοψηφία από τους οπαδούς της αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους. Η αντιπολίτευση όπου εγώ ανήκα, πέρασε δύο στάδια στον ιδεολογικό της εκφυλισμό. Πριν το πεντάχρονο παρουσιάστηκε με αριστερά συνθήματα, στο διάστημα του πεντάχρονου όμως φάνηκε πώς κάτω από τα αριστερά αυτά συνθήματα κρύβονταν η δεξιά ουσία, αν και στα λόγια με κάθε τρόπο ξεχωρίζονταν από τους δεξιούς. Στο ντοκουμέντο που είναι γνωστό με το όνομα ‘’πλατφόρμα των δεκατριών’’ από όπου σήμερα εγώ δημόσια σβήνω την υπογραφή μου, κατηγορούσαμε την καθοδήγηση του κόμματος για το ότι ανέχεται τους κουλάκους και νεπμαν. Και ύστερα από το XV συνέδριο και XVI Συνδιάσκεψη του Κόμματος, ακόμα εξακολουθούσαμε να διαβεβαιώνουμε πώς η καθοδήγηση θα βρεί διέξοδο από τις αποτυχίες που περιμέναμε, σε μία υπερδεξιά πολιτική. Στην πραγματικότητα όμως φάνηκε πώς μια τέτοια αλλαγή έγινε στην τροτσκιστική αντιπολίτευση και πώς το κόμμα είχε πέρα για πέρα δίκιο που χαρακτήριζε τις κατηγορίες της αντιπολίτευσης σαν συκοφαντίες ενάντια στην κομματική καθοδήγηση και ενάντια στο ίδιο το κόμμα. Βρισκόμενοι ακόμα στις γραμμές του Π.Κ.Κ. (μπ) διαμαρτυρόμασταν όταν το κόμμα αρνούνταν να δεχθεί το ουτοπιστικό και μικροαστικό μας πρόγραμμα στο αγροτικό ζήτημα. Ενώ κάθε απόπειρα για να πραγματοποιηθεί το πρόγραμμα αυτό θα είχε καταστρεπτικά αποτελέσματα. Ενώ το Κόμμα προσπαθούσε να εξαλείψει τα υπολείμματα του στρατιωτικού κομμουνισμού, τελείωνε την ανόρθωση της λαϊκής οικονομίας, μαζί και της αγροτικής και συγκέντρωνε στα χέρια του κράτους τα απαραίτητα μέσα για την επιτυχημένη επίθεση ενάντια στα υπολείμματα του καπιταλισμού στην πόλη και το χωριό, τα μέτρα που προτείναμε εμείς, θα προκαλούσαν, αν εφαρμοζότανε, μονάχα οικονομικό και πολιτικό χάος. Θα αναφέρω μόνο την πρόταση της αντιπολίτευσης για αναγκαστικό δάνειο 500 εκατ. Πούτια σιτηρά από την εύπορη μερίδα των αγροτών. Στις τοτινές συνθήκες του χωριού ένα τέτοιο δάνειο, εκτός από το ότι ήτανε απραγματοποίητο, θα είχε και συνέπεια την ελάττωση ακόμα πιο πολύ της καλλιεργούμενης έκτασης. Αυτό θα έφερνε την ελάττωση της βάσης πρώτων υλών για τη βιομηχανία και την υπόσκαψη της εσωτερικής της αγοράς, την ελάττωση της εξαγωγής, με μια λέξη, την παραβίαση της ισορροπίας όλου του οικονομικού συστήματος. Δεν θα είναι λιγότερο θλιβερές οι πολιτικές συνέπειες της πρότασης αυτής. Θα προέκυπτε αδυνάτισμα της συμμαχίας του προλεταριάτου με τη βασική μάζα της αγροτιάς, που τα μέτρα μας, ένα μέρος μας, τους μεσαίους αγρότες, το έριχναν στην αγκαλιά των κουλάκων. Σε ανάλογα αποτελέσματα θα οδηγούσε και το άλλο σύνθημα της αντιπολίτευσης, οργάνωση συλλόγων φτωχολογιάς, όμοιων με τις παλιές επιτροπές φτωχών αγροτών στη Ρ. Σ.Δ. που δημιουργήθηκαν κάτω από ολότελα αλλιώτικες ιστορικές συνθήκες. Όταν το κόμμα άρχισε την ανοικοδόμηση της μεγάλης αγροτικής οικονομίας, αφού ανάπτυξε μια εντατική εκβιομηχάνιση της χώρας και με το σκοπό αυτό πέρασε στην επίθεση ενάντια στα καπιταλιστικά στοιχεία του χωριού και την εξάλειψη των κουλάκων σαν τάξης πάνω στη βάση του συμπαγούς κολεκτιβισμού, η τροτσκιστική αντιπολίτευση φοβήθηκε την όξυνση της ταξικής πάλης και χτύπησε τη γενική γραμμή του κόμματος. Η διαγωγή της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης, εξεταζόμενη αναδρομικά δείχνει πώς αντικειμενικά εξέφραζε την αντίσταση των μικροαστικών στοιχείων ενάντια στο σοσιαλισμό. Αυτό μπορούμε να πούμε σήμερα σαν αδιαφιλονίκητο ιστορικό γεγονός. Με τη στάση αυτή απέδειξε πώς δεν καταλαβαίνει τη λενινιστική θέση για το ρόλο του προλεταριάτου, σαν καθοδηγητή της αγροτιάς στη μετατροπή της μικρής αγροτικής οικονομίας, δηλαδή δεν καταλαβαίνει την ουσία της δικτατορίας του προλεταριάτου σε μια αγροτική χώρα όπως ήταν πριν λίγα χρόνια ακόμη η Σοβιετική Δημοκρατία. Το βασικό θεωρητικό λάθος της ζηνοβιεφικό-τροτσκιστικής αντιπολίτευσης, πού ήτανε και η αχίλλειος πτέρνα της, ήτανε η θέση της ότι είναι αδύνατη η ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μία χώρα. Η θέση αυτή έπαιξε τον πιο αρνητικό ρόλο σε όλη την ιδεολογία της αντιπολίτευσης και πριν και μετά το XV συνέδριο. Σήμερα, ύστερα από την πείρα του πρώτου πεντάχρονου, η θεωρία αυτή στην πράξη ανατράπηκε τελειωτικά, αφού είχε ανατραπεί και θεωρητικά, ειδικά από τον σ. Στάλιν. Τώρα είναι δύσκολο να καταλάβουμε πώς εμείς, που ξέραμε τον νόμο της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού, που τόνισε ο Λένιν και που συμμεριζόμασταν τη θέση του Κόμματος για το ότι το προλεταριάτο μπορεί να καταλάβει την εξουσία σε μία χωριστά χώρα, όπως έγινε στη Ρωσία, και αφού εγκαθιδρύσει εκεί τη δικτατορία του, να αρχίσει την οργάνωση της σοσιαλιστικής παραγωγής, μπορέσαμε να βάλουμε στο δρόμο της παρά πέρα ανάπτυξης τεχνικούς θεωρητικούς φραγμούς. Την αντιλενινιστική αυτή θεωρία μπορούμε να την εξετάσουμε πάλι σήμερα αναδρομικά, για να καθορίσουμε την προέλευση του λογικού λάθους της αντιπολίτευσης. Όσο για μένα προσωπικά, εγώ αντιλήφθηκα και ένιωσα πώς πάνω στη διαφορά αυτή εμείς- οι οπαδοί της αντιπολίτευσης- κάναμε ένα χοντρότατο μεθοδολογικό λάθος. Ποτέ μας δεν αναρωτηθήκαμε τι πρέπει να καταλαβαίνουμε με τη λέξη σοσιαλισμός. Αντικαθιστώντας τη σοσιαλιστική κοινωνία όπου ακόμα υπάρχει κρατική εξουσία, με την κομμουνιστική, όπου αυτή νεκρώνεται, δηλώναμε θριαμβευτικά πώς η ύπαρξη μιας τέτοιας κοινωνίας είναι αδύνατη μέσα στις συνθήκες του καπιταλιστικού περιβάλλοντος. Ενώ στα κομματικά ντοκουμέντα και κυρίως στα έργα του σ. Στάλιν, το ζήτημα αυτό τέθηκε ευθύς εξ αρχής και καθορίστηκε επιστημονικά. Με την ύπαρξη της προλεταριακής δικτατορίας, με τη σωστή πολιτική γραμμή της προλεταριακής πρωτοπορίας και με την επαναστατική της αποφασιστικότητα, η ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μία μόνο χώρα είναι ένα πρακτικό καθήκον, δηλαδή καθήκον που εξαρτάται από το σύνολο των οικονομικών, πολιτικών, εκπολιτιστικών κλπ συνθηκών. Επί πλέον ο σ. Στάλιν τόνιζε πώς έχουμε υπόψη μας ότι πρόκειται βέβαια, όχι για ένα μικροσκοπικό κράτος όπως το τέως Μαυροβούνιο, μα για τέτοιο κράτος που έχει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για αυτοτελή ύπαρξη και ανάπτυξη. Αν πάρουμε για την Ε.Σ.Σ.Δ. το κριτήριο αυτό τότε ο καθένας πρέπει να αναγνωρίσει πώς η Ένωση μας ανήκει στα κράτη εκείνα που παρουσιάζουν πιο ευνοϊκούς όρους για την ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού. Η αντιπολίτευση με το να αρνείται κατ’ αρχήν τη δυνατότητα αυτή παρέλυε ή τουλάχιστον εμπόδιζε την προέλαση του Κόμματος και του προλεταριάτου προς τον σοσιαλισμό, που ήτανε στην πραγματικότητα ο πραγματικός ρόλος της πλειοψηφίας, που την καταπολεμούσε. Η αντιπολίτευση έπαιρνε τα δήθεν επιχειρήματά της ενάντια στη γενική γραμμή του Κόμματος όχι μονάχα από θεωρίες όπως η παραπάνω, που τον αφηρημένο τους χαρακτήρα τον αναγνώριζε έστω και συγκεκαλυμμένα, μα και από τις αναπόφευκτες δυσκολίες που παρουσιάζονται στη σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας γενικά και ιδιαίτερα της αγροτικής οικονομίας. Η λύση ενός τέτοιου πολύ μεγάλου προβλήματος, που σαν αυτό καμία πολιτική οργάνωση δεν ανέλαβε ποτέ, ήταν αναπόφευκτο να προσκρούσει στην αντίσταση του εύπορου τμήματος στο χωριό, στους νέπμαν, στην πόλη και ακόμα και στην μερική δυσκινησία αυτού του ίδιου κρατικού μηχανισμού. Τα καινούργια καθήκοντα, η έλλειψη της απαιτούμενης πείρας προκαλούσαν, φυσικά, ταλαντεύσεις και λάθη στους διαφόρους τομείς όσον αφορά την επιλογή των συγκεκριμένων ανάλογων μεθόδων και μορφών, πράγμα που με τη σειρά του έφερνε προσωρινά ρήγματα κι εμπόδια. Η πλέρια εισχώρηση της σοσιαλιστικής σχεδιασμένης βάσης σε όλη τη λαϊκή οικονομία είναι έργο που μπορεί να εκπληρωθεί μονάχα μέσα σε μια σειρά χρόνια. Η τροτσκιστική αντιπολίτευση εκμεταλλευόμενη τις δυσκολίες, την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, τη δυσαναλογία που παρουσιάζονταν σε ορισμένους κλάδους οικονομίας, τις δυσκολίες στον επισιτισμό των εργατών κλπ, προέλεγε την αποτυχία της γενικής γραμμής του Κόμματος. Τα οικονομικά αποτελέσματα του 1933 και κυρίως στο χωριό τσακίσανε της ηττοπαθείς αυταπάτες της αντιπολίτευσης. Τα αποτελέσματα αυτά αποδείξανε πως οι δυσκολίες δεν είναι συμφυείς με τη γενική γραμμή του κόμματος, μα προέρχονταν αντίθετα από το γεγονός, ότι η γραμμή αυτή δεν εφαρμοζότανε σωστά και αποφασιστικά. Άρκεσε να εφαρμοστούν με μπολσεβίκικη αυστηρότητα και αποφασιστικότητα οι εντολές της Ολομέλειας του Γενάρη 1933 για να αλλάξει ριζικά η εικόνα στον τομέα, των κολχόζ, σοβχόζ και των ιδιωτών αγροτών. Η χώρα δεν εξασφαλίστηκε και τώρα από την επανάληψη των λαθών μονάχα όμως οι μικροαστοί οπορτουνιστές, χωρίς να αναφέρω τους φανερούς εχθρούς της Σ.Ε., μπορούν να φαντάζονται πώς θα επιστρέψουν στην ιδιωτική οικονομία στο χωριό. Για κάθε κομμουνιστή είναι ξεκάθαρο πώς η διέξοδος από τις δυσκολίες και τις αντιθέσεις που μπορούν να ξεπροβάλουν στον τομέα των κολχόζ και γενικά στη σοσιαλιστική οικονομία, βρίσκεται στην τελειοποίηση των μορφών δουλειάς και την εισχώρηση των σοσιαλιστικών σχέσεων σε αυτή, καθώς επίσης και στην εξύψωση της παραγωγικότητας της δουλειάς, στην αποκατάσταση μιας συγκεκριμένης πρακτικής καθοδήγησης, στην καλύτερη οργάνωση του ελέγχου και του υπολογισμού. Ο ρεβιζιονισμός, όπου η αντιπολίτευση υπότασσε τις αρχές του λενινισμού δε μπόρεσε να μη θίξει ένα τέτοιο σοβαρό ζήτημα του κράτους και της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αυτό έγινε κυρίως στη δεύτερη περίοδο της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης δηλαδή ύστερα από τον αποκλεισμό της από το κόμμα. Το πεντάχρονο σχέδιο με τη σαφή λενινιστική διατύπωση των βασικών ζητημάτων της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης, με καθήκοντα, που προκαλούσαν θαυμασμό για την επαναστατική τους τολμηρότητα, στέρησε από την τροτσκιστική αντιπολίτευση, όπως τόνισα ήδη, κάθε, έστω και φαινομενική θεωρητική βάση. Για να συγκρατηθεί η αντιπολίτευση από την τελειωτική καταστροφή έπρεπε να αναζητήσει καινούργια επιχειρήματα ενάντια στη γενική γραμμή του Κόμματος, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό όχι το οικονομικό μα το πολιτικό μέρος της πλατφόρμας της αντιπολίτευσης. Πρέπει να αναγνωρίσω πώς ένα ορισμένο σημαντικό μέρος της ευθύνης για την προσπάθεια της ευθύνης για την προσπάθεια να αναδιοργανωθεί το ιδεολογικό μέτωπο της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης ενάντια στο Κόμμα πέφτει σε μένα. Πρέπει να αναγνωρίσω πώς η απόπειρά μου να υποβάλλω δήθεν σε μαρξιστικο-λενινιστική κριτική τις σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις που διαμορφώθηκαν στη χώρα μας, καθώς και τις κρατικές μας μορφές, υπογραμμίσανε για πολλοστή φορά την μικροαστική ιδεολογίας της αντιπολίτευσης. Στην πλατφόρμα της ζηνοβιεφικο-τροτσκιστική αντιπολίτευση αρνούνταν στην ουσία τον προλεταριακό χαρακτήρα του κράτους μας όπως υπογραμμίζει στις αποφάσεις του XV Συνεδρίου αρνούνταν το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της κρατικής βιομηχανίας. Η αντιπολίτευση κριτικάροντας τις γραφειοκρατικές διαστρεβλώσεις του μηχανισμού μας ξεχνούσε τότε ακόμα, πώς ο μηχανισμός αυτός παρά τις διαστρεβλώσεις του είναι, όπως το διαβεβαίωσε η πείρα του πεντάχρονου ένα ανώτερο μέσο διακυβέρνησης σε σύγκριση με την αστική δημοκρατία. Την ιδεολογική εκείνη γραμμή που ενίσχυσα εγώ ακόμα περισσότερο με το να μένω στις γραμμές της αντιπολίτευσης έφερνε άμεσα, από τη μια μεριά στο βούρκο του αναρχισμού, που αρνείται την ανάγκη της κρατικής εξουσίας για την μετατροπή της αστικής κοινωνίας σε κομμουνιστική και από την άλλη μεριά έφερνε στο μενσεβικισμό που αρνείται στην πράξη την προλεταριακή δικτατορία, που την αντικαθιστά με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η πείρα του πεντάχρονου επιβεβαίωσε για ακόμα μια φορά πώς το προλεταριάτο μπορεί να καταπολεμήσει τα υπολείμματα των εκμεταλλευτικών τάξεων μονάχα αφού οργανωθεί σαν κυρίαρχη τάξη, συγκεντρώνει στα χέρια του όλα τα μέσα επίδρασης και πίεσης της κρατικής εξουσίας. Στη στάση που κρατήσαμε απέναντι στα μέτρα που πήρε ενάντιά μας η Κ.Ε. και ύστερα το 15ο συνέδριο, για να διαφυλάξει τη μονολιθικότητά του και την πειθαρχία του κόμματος, επιδρούσε πριν από όλα το υποκείμενο αίσθημα των προβεβλημένων. Θεωρούσαμε τις οργανωτικές αρχές του λενινισμού σωστές εφόσον η αιχμή τους δεν στρεφότανε ενάντια στα ιδεολογικά μας λάθη, στον μικροαστικό μας ατομισμό και την διασπαστική προσπάθεια για να νομιμοποιήσουμε μέσα στο κόμμα την ύπαρξη των φραξιών. Αν η αντιπολίτευση μπόρεσε να διατηρήσει μερικές αυταπάτες ακόμα για την γραμμή της στο ζήτημα του εσωκομματικού καθεστώτος, η πείρα του πεντάχρονου τις σάρωσε τελειωτικά. Το κόμμα δεν θα ήτανε σε θέση να εκπληρώσει το μεγαλειώδη καθήκον της ριζικής αναδιοργάνωσης στην οικονομία της χώρας, αν δεν αντιμετώπιζε με μπολσεβίκικη αδιαλλαξία κάθε μικροαστική παρέκκλιση και ταλάντευση, αν δεν τις διασκόρπιζε αποφασιστικά κι αν ταυτόχρονα η Κ.Ε. δεν παρακολουθούσε κατά πόσο τηρείται η επαναστατική, αυστηρή <σχεδόν στρατιωτική>. Όπως έλεγε ο Λένιν πειθαρχία, που απαιτείται από κάθε μπολσεβίκο- κομμουνιστή για την εκτέλεση των αποφάσεων του συνεδρίου και των άλλων κομματικών οργάνων. Ο σ. Στάλιν ήτανε η ενσάρκωση αυτή ακριβώς της μπολσεβίκικης ιδεολογικής αδιαλλαξίας, της οργανωτικής πειθαρχίας, της ενότητας λόγων και έργων. Ενάντια στις αρχές αυτές στρέφονταν στην ουσία η επίθεση της αντιπολίτευσης, όταν επιτίθονταν ενάντια πια στο πρόσωπο του σ. Στάλιν. Εγώ, ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της αντιπολίτευσης δηλώνω σήμερα, εκείνα που θεωρούσαμε ελλείψεις στην καθοδήγηση του σ. Στάλιν είναι ακριβώς τα πλεονεκτήματά της. Μαζί με όλο το κόμμα και την εργατική τάξη επαναλαμβάνω, η χώρα των Σοβιέτ μπόρεσε να ανταποκριθεί στα δυσκολότερα καθήκοντα της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης μονάχα επειδή είχε ένα καθοδηγητή, την πολιτική οξυδέρκεια και τη γερή θέληση του σ. Στάλιν. Στην περίοδο που ήμουνα έξω από το Κόμμα, η τροτσκιστική φράξια, όπου ανήκα, κατρακυλούσε ολοένα και πιο πέρα, πέρα στον αντιλενινιστικό δρόμο. Από μικροαστική παρέκκλιση μέσα στο Κ.Κ., παίρνοντας τον κατήφορο της προσαρμογής και του οπορτουνισμού, μετατράπηκε σε ιδιομορφία της σοσιαλδημοκρατίας και τέλος κατέληξε στην πραγματικότητα στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης. Η συναίσθηση της θλιβερής αυτής αλήθειας με έσπρωχνε ολοένα και περισσότερο στο πώς να βρω διέξοδο από την κατάσταση αυτή. Μια τέτοια διέξοδος μπορούσε να είναι μονάχα η ανοιχτή και σαφής αναγνώριση των λαθών μου. Αποτείνομαι στους άλλοτε ομοϊδεάτες μου, που συνεχίζετε να ασπάζεσθε τις τροτσκιστικές απόψεις, και σας καλώ να ακολουθήσετε το παράδειγμά μου. Η προσεκτική εξέτασή της ριζικής αλλαγής που συντελέστηκε στην εσωτερική και εξωτερική κατάσταση πρέπει να πείσει τον καθένα σας, που θεωρεί τον εαυτό του μπολσεβίκο, πώς είναι απαραίτητο ένα τέτοιο βήμα. Η τίμια αναγνώριση αυτού είναι η άμεση υποχρέωση κάθε μπολσεβίκου. Σε πολλούς είναι γνωστή η παλιά προσωπική φιλία που με συνέδεε με τον Λ. Τρότσκι. Ήμουνα οπαδός του όχι μονάχα στην περίοδο των τελευταίων χρόνων μα και στην περίοδο της συνδικαλιστικής συζήτησης, όπου εκδηλώσαμε πώς δεν καταλαβαίνουμε την ανάγκη να εγκαταλείψουμε τον πολεμικό κομμουνισμό. Τώρα οι δόμοι μας με τον Λ. Τρότσκι χωρίστηκαν πάρα πολύ. Σήμερα που συντελείται η συγκέντρωση όλων των κοινωνικών τάξεων και δυνάμεων, όταν ο κόσμος όλο και πιο ξεκάθαρα χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα και στο κέντρο του επαναστατικού στρατοπέδου βρίσκεται η Κ.Δ. και το Κόμμα των Κομμουνιστών-Μπολσεβίκων της ΕΣΣΔ, είναι μάταιη κάθε προσπάθεια να κρατηθεί κανείς στο μέσο. Εφτά σχεδόν χρόνια καταπολέμησα τη γενική γραμμή, την καταπολέμησα άγρια, αυταπατώμενος πώς οι απόψεις μου ήτανε σωστές. Τώρα καταλαβαίνω το λάθος μου. Σήμερα αποτείνομαι στην Κ.Ε. με την παράκληση να μου δώσει τη δυνατότητα να πάρω τη θέση μου στις γραμμές εκείνων που με απεριόριστη αφοσίωση υπερασπίζουν την πολιτική του Κόμματος από όλους τους αντιπάλους της οσοιδήποτε και αν είναι και κάτω από τη σημαία της εξυπηρετούν την υπόθεση του διεθνούς προλεταριάτου».

ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΡΑΚΟΦΣΚΥ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21/5/34 - 27/5/34

Διαβάστε Περισσότερα »

M. Sayers και A.E. Kahn: Η Μεγάλη Συνομωσία Ενάντια στη Ρωσία (αποσπάσματα)

Τρότσκι - ρώσοι τροτσκιστές: προδότες της επανάστασης και της πατρίδας τους σε συνεργασία με τους γερμανούς ναζι-φασιστες

Αποσπάσματα από το βιβλίο :
Η Μεγάλη Συνομωσία Ενάντια στη Ρωσία

των Michael Sayers και Albert E. Kahn

Εκδόσεις : Collet's Holdings Ltd., London

Σημείωση των συγγραφέων :

Κανένα από τα γεγονότα ή τους διαλόγους του βιβλίου «Η Μεγάλη Συνομωσία Ενάντια στη Ρωσία» δεν εφευρέθηκε από τους συγγραφείς. Το υλικό  πάρθηκε από διάφορες πηγές εγγράφων οι οποίες αναγράφονται στο κείμενο ή στις Βιβλιογραφικές σημειώσεις.

Απόσπασμα από τις «Βιβλιογραφικές σημειώσεις»:

Στη διάρκεια της προετοιμασίας του βιβλίου, οι συγγραφείς βασιστήκαν πάρα πολύ στα επίσημα πρακτικά του Υπουργείου  Εξωτερικών των ΗΠΑ∙ στο ηχητικό υλικό και στις εκθέσεις διαφόρων Επιτροπών του Κογκρέσου∙ σε επίσημα έγγραφα που δημοσιεύτηκαν από την Κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας∙ και στα  λέξη προς λέξη πρακτικά των ακροαματικών διαδικασιών των δικών σχετικά με κατασκοπεία, δολιοφθορά και προδοσία τα οποία συνέβησαν στη Σοβιετική Ρωσία μετά την Επανάσταση.

Κάναμε εκτεταμένη χρήση των δημοσιευμένων απομνημονευμάτων ηγετικών προσωπικοτήτων για τις οποίες γίνεται αναφορά στο βιβλίο αυτό. Όλοι οι διάλογοι έχουν αντληθεί από αυτά τα απομνημονεύματα, από τα επίσημα πρακτικά ή από άλλες πηγές τεκμηρίωσης.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» :

Φύλλο 62, 15-31 Μάη 1999

M. Sayers / A. Kahn: Τρότσκι - ρώσοι τροτσκιστές: προδότες της επανάστασης και της πατρίδας τους σε συνεργασία με τους γερμανούς ναζι-φασίστες / Ένα γράμμα του Τρότσκι

Φύλλο 63, 1-15 Ιούνη 1999

M. Sayers / A. Kahn: Τρότσκι - ρώσοι τροτσκιστές: προδότες της επανάστασης και της πατρίδας τους σε συνεργασία με τους γερμανούς ναζι-φασίστες / Η πτήση στο Όσλο

Φύλλο 64, 15-30 Ιούνη 1999

M. Sayers / A. Kahn: Τρότσκι - ρώσοι τροτσκιστές: προδότες της επανάστασης και της πατρίδας τους σε συνεργασία με τους γερμανούς ναζι-φασίστες / Η ώρα της απόφασης

Φύλλο 65, 1-15 Ιούλη 1999

M. Sayers / A. Kahn: Τρότσκι - ρώσοι τροτσκιστές: προδότες της επανάστασης και της πατρίδας τους σε συνεργασία με τους γερμανούς ναζι-φασίστες / Το τέλος: Τουχασέφσκι

Φύλλο 66, 15-31 Ιούλη 1999

M. Sayers / A. Kahn: Τρότσκι - ρώσοι τροτσκιστές: προδότες της επανάστασης και της πατρίδας τους σε συνεργασία με τους γερμανούς ναζι-φασίστες / Το τέλος: Η δίκη ενάντια στο τροτσκιστικό παράλληλο κέντρο

Φύλλο 67-68, 1-31 Αυγούστου 1999

M. Sayers / A. Kahn: Τρότσκι - ρώσοι τροτσκιστές: προδότες της επανάστασης και της πατρίδας τους σε συνεργασία με τους γερμανούς ναζι-φασίστες / Το τέλος: Η δράση το Μάη

Φύλλο 69, 1-15 Σεπτέμβρη 1999

M. Sayers / A. Kahn: Τρότσκι - ρώσοι τροτσκιστές: προδότες της επανάστασης και της πατρίδας τους σε συνεργασία με τους γερμανούς ναζι-φασίστες / Το τέλος: 4. Το φινάλε

Ένα γράμμα του Τρότσκι

Το αντεπαναστατικό προδοτικό ρεύμα του τροτσκισμού έχει, όπως είναι γνωστό, προκαλέσει απ'την εμφάνισή του και προκαλεί και σήμερα μεγάλη ζημιά στο κομμουνιστικό κίνημα. Εξαιτίας της προδοσίας των χρουτσοφικών ρεβιζιονιστών και των άλλων παραλλαγών του σύγχρονου ρεβιζιονισμού παρατηρείται απ'τις αρχές της δεκαετίας του '60 μια σχετική ανάπτυξη αυτού του οπορτουνιστικού ρεύματος που επιβάλλει συστηματικότερη καταπολέμησή του.

Εκείνο όμως που δεν είναι γνωστό, είναι ότι οι τροτσκιστές, εκτός από προδότες των συμφερόντων της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού είναι και προδότες της πατρίδας τους - εννοώντας εδώ τον ίδιο τον Τρότσκι και τους ρώσους τροτσκιστές - αφού πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου υπέγραψαν με τους γερμανούς ναζιφασίστες συμφωνίες παράδοσης εδαφών της Σοβιετικής Ένωσης στη ιμπεριαλιστική Γερμανία και είχαν τεθεί στην υπηρεσία και τις διαταγές των χιτλερικών στρατευμάτων.

Η αναδημοσίευση των παρακάτω αποσπασμάτων των δυο αμερικανών ιστορικών φωτίζει αυτή ακριβώς τη σκοτεινή πλευρά της προδοτικής τους δράσης.

****

Στα τέλη του 1935, όταν ήδη ο μελλοντικός πόλεμος έριχνε μαύρα σύννεφα πάνω στη νη, έφτασε στη Μόσχα ένας ειδικός απεσταλμένος του Τρότσκι, που μετέφερε ένα γράμμα στον Καρλ Ράντεκ. Αυτή η από καιρό λαχταριστά αναμενόμενη είδηση ήρθε από τη Νορβηγία.[1]

Ο Ράντεκ άνοιξε το φάκελο, από τον οποίο βγήκαν 8 λεπτά φύλλα αγγλικής προέλευσης χαρτιού αλληλογραφίας. Άρχισε να διαβάζει με μεγάλο ενδιαφέρον. Η έκθεση περιείχε όλες τις λεπτομέρειες μιας μυστικής συμφωνίας που ο Τρότσκι θα έκλεινε στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα με τη γερμανική και την ιαπωνική κυβέρνηση.

Μετά από μια εισαγωγή, που αναφέρονταν στη «νίκη του γερμανικού φασισμού» και στο άμεσο επικείμενο ξέσπασμα ενός «διεθνούς πολέμου», ο Τρότσκι προχωρούσε στο ειδικό θέμα του γράμματος:

«Η άνοδος μας στην εξουσία μπορεί να επιτευχθεί με δυο τρόπους: η μια δυνατότητα είναι η κατάληψη της εξουσίας πριν τον πόλεμο, σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή θα αναλαμβάναμε την κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του πολέμου... Πρέπει να παραδεχθεί κανείς ότι το ζήτημα της εξουσίας για το Μπλοκ θα αποκτήσει πρακτική σημασία μετά τη στρατιωτική ήττα της ΕΣΣΔ. Γι’αυτή τη στιγμή πρέπει το Μπλοκ να προετοιμαστεί μ'όλες τις δυνάμεις του».

Από εδώ και μπρος, έγραφε ο Τρότσκι, έπρεπε να προχωρήσει η «σαμποταριστική δραστηριότητα των τροτσκιστών στην πολεμική βιομηχανία» με την άμεση «επίβλεψη της γερμανικής και ιαπωνικής στρατιωτικής διεύθυνσης». Οι τροτσκιστές δεν επιτρέπεται να πραγματοποιήσουν ούτε ένα «πρακτικό μέτρο» χωρίς την προηγούμενη έγκριση των γερμανικών και ιαπώνων συμμάχων.

Για να εξασφαλιστεί η πλήρης υποστήριξη της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, χωρίς την οποία δεν μπορούσε «να γίνει σκέψη για κατάληψη της εξουσίας», έπρεπε το Μπλοκ των δεξιών και των τροτσκιστών να είναι έτοιμο για μεγάλης έκτασης παραχωρήσεις, και τώρα ακολουθούν λεπτομερειακά συγκεκριμένα στοιχεία για το είδος αυτών των παραχωρήσεων.

«Η Γερμανία χρειάζεται πρώτες ύλες, τρόφιμα και αγορές διάθεσης εμπορευμάτων. Θα απαιτηθεί συμμετοχή στην αξιοποίηση των μεταλλευμάτων μας, μαγγανίου και χρυσωρυχείων, των πετροχημικών μας και του φωσφορίτη. Πρέπει ένα χρονικό διάστημα να προμηθεύσουμε τη Γερμανία τρόφιμα και λίπη σε τιμές χαμηλότερες εκείνων της παγκόσμιας αγοράς. Θα εκχωρήσουμε το πετρέλαιο της Σαχαλίνης στην Ιαπωνία και στην περίπτωση ενός αμερικανο-ιαπωνικού πολέμου πρέπει να τους εξασφαλίσουμε την προμήθεια πετρελαίου. Και η Ιαπωνία απαιτεί συμμετοχή στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων χρυσού.

Δεν θα προβάλλουμε αντίσταση στην κατάληψη των παραδουνάβιων χωρών και των Βαλκανίων από τη Γερμανία και την κατοχή της Κίνας από τους Ιάπωνες... οι εδαφικές παραχωρήσεις είναι αναπόφευκτες. Θα πρέπει γα παραχωρήσουμε την παραλιακή περιοχή και την περιοχή του Αμούρ στην Ιαπωνία, την Ουκρανία στη Γερμανία».

 Έπειτα ο Τρότσκι έδινε τα χαρακτηριστικά της κυβέρνησης που θα τοποθετούνταν στη θέση της σοβιετικής κυβέρνησης.

«Η κυβέρνηση του Μπλοκ θα μπορέσει μόνο τότε να κρατηθεί στην εξουσία, όταν η κοινωνική δομή της ΕΣΣΔ θα πλησιάσει τις κοινωνικές μορφές των καπιταλιστικών χωρών.

Η συμμετοχή του γερμανικού και του ιαπωνικού κεφαλαίου στην εκμετάλλευση της ΕΣΣΔ θα γεννήσει ισχυρά καπιταλιστικά συμφέροντα στη σοβιετική περιοχή. Τα στρώματα πληθυσμού του χωριού, που έχουν αποβάλλει τον καπιταλιστικό τρόπο σκέψης και είναι δυσαρεστημένα με την κολεκτιβοποίηση της αγροτικής οικονομίας, θα αναχαιτίσουν σύνδεση μ'αυτούς τους κύκλους. Η Γερμανία και η Ιαπωνία θα απαιτήσουν μια ορισμένη χαλάρωση στις αγροτικές περιοχές. Αναπόφευκτες θα είναι οι παραχωρήσεις και η διάλυση των κολεκτιβίστικων οικονομικών μορφών και η έξοδος απ' αυτές τις κοινότητες».

Η νέα Ρωσία θα ζήσει σύντομα πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις και δραστικές αλλαγές συνόρων:

«Για δημοκρατία δεν μπορεί να γίνει λόγος. Η εργατική τάξη μετά 18 επαναστατικά χρόνια έχει ευρέως γνωστές επιθυμίες. Ένα τμήμα αυτής της εργατικής τάξης θα ξανασταλεί σε ιδιωτικές φάμπρικες και κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες κάτω από τους πιο δύσκολους όρους θα πρέπει να μπουν στον ανταγωνισμό με το ξένο κεφάλαιο. Αυτό σημαίνει, ότι το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης θα χειροτερέψει αισθητά. Στην ύπαιθρο θα ξεσπάσουν εκ νέου συγκρούσεις μεταξύ φτωχών και μεσαίων αγροτών και των κουλάκων. Για να κρατηθούμε στην εξουσία, χρειαζόμαστε μια ισχυρή κυβέρνηση αδιάφορο ποιας μορφής θα είναι».

Ο Ράντεκ διάβασε το γράμμα του Τρότσκι με ανάμικτα αισθήματα. Αργότερα είπε: «Τη νύχτα σκέφθηκα ακόμα μια φορά όλες αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές... Παρόλο που οι προτάσεις του Τρότσκι περιείχαν μόνο ήδη γνωστά στοιχεία, που έγινε ξεκάθαρο, ότι με τις φαντασίες του είχε φθάσει σ'ένα σημείο, που ξεπερνούσε κάθε όριο... είχαμε παύσει να είμαστε κύριοι των αποφάσεών μας».

Το άλλο πρωί γνώρισε το περιεχόμενο του γράμματος στον Πιατάκοβ. «Είναι οπωσδήποτε απαραίτητο να έχουμε μια συνάντηση με τον Τρότσκι», είπε ο Πιατάκοβ. Ο ίδιος είχε σκεφθεί να κάνει με επίσημη αποστολή ένα ταξίδι στο εξωτερικό, που για μερικές μέρες θα τον έφερνε στο Βερολίνο. Παρακάλεσε τον Ράντεκ να ενημερώσει με τον πιο σίγουρο δρόμο τον Τρότσκι για αυτά τα ταξιδιωτικά σχέδια και να του προτείνει μια ταχεία συνάντηση στο Βερολίνο.

Η πτήση στο Όσλο

Ο Πιατάκοφ έφτασε στο Βερολίνο στις 10 Δεκέμβρη του 1935. Το μήνυμα του Ράντεκ έφτασε εγκαίρως στον Τρότσκι. Τον Πιατάκοφ παρέλαβε ένας σύνδεσμος, ο τροτσκιστής Ντιμίτρι  Μπουχάρτσεβ. Ο Μπουχάρτσεβ ήταν ανταποκριτής της «Ισβέστια» στο Βερολίνο. Ανακοίνωσε στον Πιατάκοφ ότι θα πληροφορηθεί για τον Τρότσκι από κάποιον Στίρνερ. Εξηγώντας του συμπληρωματικά πρόσθεσε, ότι ο Στίρνερ είναι ο «σύνδεσμος» του Τρότσκι στο Βερολίνο. [2]

Ο Στίρνερ περίμενε τον Πιατάκοφ και τον Μπουχάρτσεβ σ'ένα απόμερο μέρος des Τιergartens παρέδωσε στον Πιατάκοφ ένα μικρό σημείωμα, στο οποίο ο Τρότσκι είχε γράψει τις παρακάτω λέξεις: «J.L (είναι τα αρχικά του ονόματος Πιατάκοφ), ο κομιστής είναι απόλυτα έμπιστος».

Οι προφορικές ανακοινώσεις του Στίρνερ ήταν επίσης σύντομες. Ο Τρότσκι αποδίδει μεγάλη αξία να δει τον Πιατάκοφ και τον έχει εξουσιοδοτήσει να πράξει όλα τα αναγκαία γι'αυτό. Ρώτησε αν ο Πιατάκοφ είναι έτοιμος να ταξιδέψει αεροπορικώς στο Όσλο.

Ο Πιατάκοφ γνώριζε φυσικά, πόσο εύκολο ήταν να εκτεθεί μ'ένα τέτοιο ταξίδι. Αλλά τώρα είχε αποφασίσει να συναντηθεί σε κάθε περίπτωση με τον Τρότσκι. Δήλωσε ότι είναι σύμφωνος, και ο Στίρνερ τον κάλεσε το επόμενο πρωί να παρουσιασθεί στο αεροδρόμιο του Tempelhofer.

Όταν ο Πιατάκοφ αναφέρθηκε στο ζήτημα του διαβατηρίου, ο Στίρνερ απάντησε: «Αφήστε να το φροντίσω εγώ. Έχω τις γνωριμίες μου στο Βερολίνο».

Το επόμενο πρωί ο Πιατάκοφ βρίσκεται στη συμφωνημένη ώρα στο αεροδρόμιο του Tempelhofer. Ο Στίρνερ τον περίμενε στην είσοδο. Κάλεσε τον Πιατάκοφ να τον ακολουθήσει. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής προς την πίστα του αεροδρομίου, ο Στίρνερ του έδειξε το διαβατήριο που είχε γι’αυτόν προμηθευτεί: είχε εκδοθεί από την εθνικό-σοσιαλιστική γερμανική κυβέρνηση.

Το αεροπλάνο ήταν έτοιμο να πετάξει.

Το απόγευμα προσγειώθηκαν σ' ένα αεροδρόμιο κοντά στο Όσλο. Μετά από διαδρομή μισής ώρας με αυτοκίνητο έφθασαν σ'ένα προάστιο της νορβηγικής πρωτεύουσας. Το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά από ένα μικρό σπίτι, στο οποίο ο Τρότσκι περίμενε τον παλιό του φίλο.

Τα χρόνια της εξορίας και της πίκρας είχαν πολύ αλλάξει τον άντρα, στο πρόσωπο του οποίου ο Πιατάκοφ έβλεπε τον ηγέτη του. Ο Τρότσκι έδειχνε παραγερασμένος για την ηλικία του. Στέκονταν άσχημα, τα μαλλιά και τα γένια του ήταν γκρίζα. Η σκληράδα του βλέμματος του άγγιζε τα όρια δαιμονικής εμφάνισης.

Ανταλλάχτηκαν λίγες χαιρετιστήριες λέξεις και ο Τρότσκι έδωσε εντολή να μείνει μόνος του με τον Πιατάκοφ. Η συνομιλία που άρχισε μεταξύ τους κράτησε δυο ώρες.

Ο Πιατάκοφ άρχισε με μια έκθεση της κατάστασης στη Σοβιετική Ένωση. Ο Τρότσκι τον διέκοπτε συνεχώς με οξείες και σαρκαστικές παρατηρήσεις.

Κατηγόρησε τον Πιατάκοφ και τους σοβιετικούς οπαδούς του, ότι πολύ μιλούσαν και πολύ λίγα έκαναν. Αγανακτισμένος σημείωσε: «Χρησιμοποιείτε φυσικά πολύ, πάρα πολύ χρόνο για συζήτηση των διεθνών προβλημάτων, θα κάνατε καλύτερα αν ενδιαφερόσασταν για τις δικές σας υποθέσεις, τις οποίες άσχημα προωθείτε! Τα διεθνή ζητήματα τα γνωρίζω καλύτερα από σας!»

Ο Τρότσκι έκφρασε εκ νέου την πεποίθησή του, ότι η κατάρρευση του σταλινικού κράτους είναι αναπόφευκτη. Ο φασισμός δεν θα επιτρέψει μια παραπέρα ανάπτυξη της σοβιετικής εξουσίας.

Οι ρώσοι τροτσκιστές βρίσκονται μπροστά στην εκλογή, να χαθούν με «τα συντρίμμια του σταλινικού κράτους» ή να καταβάλλουν αμέσως μεγάλες προσπάθειες συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις τους για την ανατροπή της κυβέρνησης του καθεστώτος Στάλιν. Σ'αυτή την αποφασιστική πάλη πρέπει να δεχτούν χωρίς δισταγμό την καθοδήγηση και τη βοήθεια της γερμανικής και ιαπωνικής στρατιωτικής διοίκησης.

Ο Τρότσκι πρόσθεσε επιπλέον πως μια στρατιωτική σύγκρουση ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τις φασιστικές δυνάμεις είναι αναπόφευκτη. Και αυτή η σύγκρουση δεν θα επακολουθήσει στο μακρινό μέλλον, αλλά σύντομα - πολύ σύντομα. Ο χρόνος έναρξης του πολέμου έχει ήδη «καθοριστεί», είπε ο Τρότσκι, «και μάλιστα για το 1937».

Ο Πιατάκοφ γνώριζε πολύ καλά, ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν ήταν φανταστικός. Κατόπιν ο Τρότσκι τον πληροφορεί για τις μακρόχρονες διαπραγματεύσεις με τον Χες, αναπληρωτή του ηγέτη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, αποτέλεσμα των οποίων ήταν μια συμφωνία, «μια απόλυτα δεσμευτική συμφωνία», ανάμεσα σ'αυτόν και την κυβέρνηση του τρίτου Ράιχ. Οι ναζί είχαν ήδη εκδηλώσει την προθυμία τους, να βοηθήσουν τους τροτσκιστές στη Σοβιετική Ένωση να ανέλθουν στην εξουσία.

«Αυτή τη φιλική σχέση», είπε ο Τρότσκι, «δεν πρέπει φυσικά να την εκλάβει κανείς σαν απόδειξη ιδιαίτερων συμπαθειών προς τους τροτσκιστές. Ανταποκρίνεται εντελώς απλά στα πραγματικά συμφέροντα των φασιστών και καθορίζεται από τις υποσχέσεις που δόθηκαν από μας».

Η συμφωνία, που έκλεισε ο Τρότσκι με τους Ναζί, περιείχε 5 ρητούς όρους. Σαν ανταμοιβή για τη βοήθεια, που θα έδινε η Γερμανία στον αγώνα των τροτσκιστών για να ανέλθουν στην εξουσία στη Σοβιετική Ένωση, ο Τρότσκι είχε υποχρεωθεί:

1.       να κρατάει μια αρχικά φιλική στάση απέναντι στη γερμανική κυβέρνηση και να συνεργάζεται με τη Γερμανία σ'όλα τα σπουδαία διεθνή ζητήματα,

2.       να κάνει εδαφικές παραχωρήσεις (Ουκρανία),

3.       να διευκολύνει τη λειτουργία επιχειρήσεων στην ΕΣΣΔ, μέσω εκχωρήσεων (ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο), οι οποίες θα ήταν αναγκαίο συμπλήρωμα της γερμανικής οικονομίας (σιδηρομεταλλεύματα, μαγγάνιο, πετρέλαιο, χρυσό, ξύλο, κλπ.),

4.       να δημιουργήσει ευνοϊκούς όρους εργασίας στην ΕΣΣΔ για τις γερμανικές ιδιωτικές επιχειρήσεις,

5.       σε περίπτωση πολέμου να αναπτυχθεί έντονη σαμποταριστική δραστηριότητα στην πολεμική Βιομηχανία και το μέτωπο, η οποία θα γίνει στη βάση κατευθυντήριων γραμμών κοινά επεξεργασμένων από τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση και τον Τρότσκι.

Ο Πιατάκοφ φρονούσε ότι θα είναι δύσκολο να εξηγηθεί η αναγκαιότητα μιας τέτοιας έκτασης συμφωνίας με τους Ναζί στα μεσαίου επιπέδου μέλη του Μπλοκ των δεξιών και τροτσκιστών. «Είναι περιττό να παρουσιάσει κανείς στα μεμονωμένα μέλη του Μπλοκ προγραμματικά ζητήματα μ’όλες τις συνέπειές τους», ανταπάντησε ανυπόμονα ο Τρότσκι. «Θα τους προκαλούσε μόνο ανησυχία».

Η οργάνωση ως σύνολο δεν χρειάζεται να πληροφορηθεί τίποτε σχετικά με τις λεπτομέρειες της συμφωνίας που επιτεύχθηκε με τις φασιστικές δυνάμεις. «Δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε σκόπιμο να γνωστοποιηθεί αυτή η συμφωνία πλατιά ή επίσης σ’ένα μεγάλο αριθμό τροτσκιστών» είπε ο Τρότσκι. «Προς το παρόν επιτρέπεται μόνο μια εντελώς μικρή ομάδα επιλεγμένων ανθρώπων να πληροφορηθεί γι’αυτό».

Ο Τρότσκι δεν κουράζονταν να υπογραμμίζει τη σημασία του παράγοντα χρόνου. «Τα πράγματα θα εξελιχθούν σε σχετικά σύντομο χρόνο», είπε με έμφαση. «Αν χάσουμε αυτή την ευκαιρία, απειλούμαστε από διπλό κίνδυνο: πρώτο, ότι θα επέλθει πλήρης συντριβή των τροτσκιστών στη χώρα μας, δεύτερο, ότι το κράτος του Στάλιν θα εξακολουθήσει για δεκαετίες να υπάρχει και μάλιστα στη βάση ορισμένων οικονομικών επιτευγμάτων και με τη βοήθεια καινούργιων, νέων οπαδών, που μεγάλωσαν σ’αυτό το κράτος και προς το σκοπό αυτό διαπαιδαγωγήθηκαν, αυτό το κράτος θα γίνεται αποδεκτό σαν κάτι το δεδομένο, σαν η πραγματοποίηση του σοσιαλιστικού σοβιετικού κράτους. Το καθήκον μας συνίσταται στην καταπολέμηση αυτού του κράτους».

Μετά από δυο ώρες ο Πιατάκοφ εγκατέλειψε το σπιτάκι στα περίχωρα του Όσλο και επέστρεψε στο Βερολίνο - ακριβώς έτσι, όπως είχε έλθει: σ’ένα ιδιωτικό αεροπλάνο μ'ένα διαβατήριο των Ναζί στην τσέπη.

Η ώρα της απόφασης

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, την επέκταση του οποίου προς τη Σοβιετική Ένωση είχε προβλέψει ο Τρότσκι για το 1937, έφτασε στην Ευρώπη. Από την απόβαση του Μουσολίνι στην Αβησσυνία τα γεγονότα πήραν μια γρήγορη πορεία. Το Μάη του 1936 ο Χίτλερ κατέλαβε την περιοχή του Ρήνου. Ο μήνας Ιούλης έφερε την εξέγερση των φασιστών αξιωματικών ενάντια στη ρεπουμπλικανική κυβέρνηση της Ισπανίας. Οι γερμανοί και οι ιταλοί, με πρόσχημα την «καταπολέμηση του μπολσεβικισμού» και την κατάπνιξη μιας απειλητικής «κομμουνιστικής επανάστασης», μετέφεραν στρατεύματα στην Ισπανία για την ενίσχυση των στασιαστών αξιωματικών. Ο ισπανός ηγέτης των φασιστών στρατηγός Φράνκο επιτίθεται στην Μαδρίτη «Τέσσερες φάλαγγες βαδίζουν προς την Μαδρίτη!» περιαυτολογούσε μεθυσμένος ο φασίστας στρατηγός Queipo de Llano. «Στο εσωτερικό της πόλης περιμένει μια Πέμπτη φάλαγγα για να μας χαιρετίσει!». Ο κόσμος άκουγε τότε για πρώτη φορά τη βαρυσήμαντη έκφραση «Πέμπτη φάλαγγα». [3]

Στο συνέδριο της Νυρεμβέργης στις 12 Σεπτέμβρη 1936 ο Χίτλερ ανακοίνωνε την πρόθεση μπροστά σε χιλιάδες εθνικοσιαλιστές να εισβάλει στη Σοβιετική Ένωση.

«Εμείς είμαστε κάθε στιγμή έτοιμοι!» ωρύονταν ο Χίτλερ. «Δεν μπορώ να ανεχθώ ερειπωμένα κράτη στο κατώφλι μου!... Όταν θα έχω στη διάθεσή μου τα Ουράλια με τον αμύθητο θησαυρό πρώτων υλών, τη Σιβηρία με τα γιγάντια δάση της, την Ουκρανία με τις απέραντες σε σιτηρά εκτάσεις της, τότε η Γερμανία, καθοδηγημένη απ' τους εθνικοσοσιαλιστές, θα κολυμπάει στην αφθονία!».

Στις 25 Νοέμβρη 1936 υπογράφτηκε το αντιΚΟΜΙΝΤΕΡΝ σύμφωνο στο Βερολίνο απ'τον υπουργό των Εξωτερικών Ribbentrop και τον ιάπωνα πρέσβη στη Γερμανία. Τα δυο κράτη υποχρεώνονταν να ενώσουν τις δυνάμεις τους στον αγώνα κατά του «παγκόσμιου μπολσεβικισμού».

Επειδή η Σοβιετική κυβέρνηση διαπίστωνε τον αυξανόμενο κίνδυνο του πολέμου, εξαπέλυσε μια αιφνίδια επίθεση ενάντια στον εχθρό στο εσωτερικό της χώρας. Οι σοβιετικές αρχές, μέσω μιας σειράς αιφνίδιων αστυνομικών εφόδων, που πραγματοποιήθηκαν την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1936 σ'όλα τα μέρη της Σοβιετικής Ένωσης κατόρθωσαν να εξουδετερώσουν έναν ολόκληρο αριθμό από ναζί κατασκόπους, οργανωτές των Δεξιών και Τροτσκιστών, τρομοκρατών και σαμποταριστών. Στη Σιβηρία συνελήφθηκε ένας πράκτορας των ναζί ονόματι Emil Stickling, ο οποίος μαζί με τον Alexei Schestow και άλλους τροτσκιστές διεύθυναν τη σαμποταριστική δράση στο ανθρακωρυχείο του Kemerovo. Στο Λένινγκραντ συνελήφθηκε ένας άλλος πράκτορας των ναζί ο Valentin Olberg. Βρίσκονταν σε επαφή με τους Fritz David, Nathan Lurie, Konon Berman-Jurin και άλλους τρομοκράτες. Έτσι σταδιακά έφτασαν στα ίχνη του πρώτου «στρώματος» (σειράς) του μηχανισμού των συνωμοτών.

Ένα μήνυμα γραμμένο σε μυστικό κώδικα, που προσπάθησε να βγάλει έξω απ' τη φυλακή ο Iwan Smirnow έπεσε στα χέρια των σοβιετικών Αρχών. Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν η σύλληψη των τροτσκιστών τρομοκρατών Efhraim Dreitzer και Sergei Mratschkowski.

Οι ρώσοι συνωμότες πανικοβλήθηκαν. Τώρα μόνο μια επίθεση απ'τα έξω μπορούσε να βοηθήσει.

Ο Jagoda στις προσπάθειές του να εμποδίσει τις επίσημες έρευνες, γινόταν όλο και πιο αδίστακτος.

Ένας από τους ανθρώπους του Jagoda, ο πράκτορας της NKWD Borisow, κλήθηκε αιφνίδια για ανάκριση στην Επιτροπή ερευνών του Ινστιτούτου Smolny. Ο Borisow είχε παίξει σπουδαίο ρόλο στις προετοιμασίες για τη δολοφονία του Kirow.

Ο Jagoda προχώρησε σε μια πράξη απελπισίας: ο Borisow στη διάρκεια της μεταφοράς στο Ινστιτούτο είχε ένα θανατηφόρο «αυτοκινητιστικό δυστύχημα».

Αλλά με την εξάλειψη ενός μόνο μάρτυρα δεν κατορθώνονται πολλά. Η επίσημη έρευνα πήρε το δρόμο της. Καθημερινά ανακοινώνονται νέες συλλήψεις. Οι σοβιετικές Αρχές ανασυνθέτουν κομμάτι-κομμάτι το πολύπλοκο δολοφονικό συνωμοτικό μηχανισμό, οικοδομημένο για προδοσίες και δολοφονίες. Τον Αύγουστο είχε συλληφθεί σχεδόν το σύνολο των ηγετικών μελών του τρομοκρατικού τροτσκιστικού-ζηνοβιεφικού Κέντρου. Η σοβιετική κυβέρνηση ανακοίνωση, ότι οι νέες έρευνες που σχετίζονται με τη δολοφονία του Kirow, έφεραν εντυπωσιακό αποδεικτικό υλικό. Ο Kamenew και ο Sinowjew όφειλαν να παρουσιαστούν για δεύτερη φορά ενώπιον του δικαστηρίου.

Η δίκη άρχισε στις 19 Αυγούστου 1936 στην αίθουσα Οκτώβρης του κτιρίου του Συνδικάτου της Μόσχας μπροστά στους στρατιωτικούς Συμβούλους του Ανώτατου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ. Οι Sinowjew και Kamenew μεταφέρθηκαν εκεί από τη φυλακή, όπου, έκτιαν ποινή για παλιότερα αδικήματα. Ταυτόχρονα μαζί τους είχαν κληθεί σε απολογία 14 πρώην σύμμαχοι τους να απολογηθούν για εσχάτη προδοσία. Ανάμεσα στους υπόλοιπους κατηγορούμενους βρίσκονταν ο πρώην αρχηγός της τροτσκιστικής σωματικής φρουράς Iwvan Smirnow, Sergei Mratschkowski και Ephraim Dreitzer, ο γραμματέας του Zinowjew Grigori Jewdokimow, ο βοηθός του Iwan Bakajew και οι πέντε τροτσκιστές ειδικοί πράκτορες και τρομοκράτες Fritz David, Nathan Lurie, Moische Lurie, Konon Berman-Jurin και Valentin Olberg.

Η δίκη - η πρώτη των λεγόμενων «Δικών της Μόσχας» - οδήγησε στην αποκάλυψη και διάλυση του τρομοκρατικού Κέντρου, του πρώτου στρώματος (σειράς) του μηχανισμού των συνωμοτών. Ταυτόχρονα αποδείχτηκε ότι η συνωμοσία ενάντια στη Σοβιετική Ένωση ξεπερνούσε τα όρια αυτής της δίκης και κινούνταν από πολύ πιο σημαντικές δυνάμεις απ'ότι οι κατηγορούμενοι τρομοκράτες.

Από τη διαδικασία της δίκης η κοινή γνώμη πληροφορείται για πρώτη φορά για τις στενές σχέσεις του Λέων Τρότσκι με τους ηγέτες της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Ο γερμανός τροτσκιστής Walentin Olberg είχε σταλεί από τον ίδιο τον Τρότσκι στη Σοβιετική Ενωση: η ανάκρισή του από τον σοβιετικό Εισαγγελέα Α. J. Wyschinski έφερε στο φως διάφορες απρόοπτες στιγμές:

Wyschinski: Τι γνωρίζετε για τον Friedmann;

Olberg: Ο Friedmann ανήκε στην τροτσκιστική Οργάνωση του Βερολίνου. Και αυτός έχει σταλεί στη Σοβιετική Ένωση.

Wyschinski: Γνωρίζετε ότι ο Friedmann. Συνδέονταν με την γερμανική μυστική αστυνομία;

Olberg: Είχα ακούσει γι' αυτό.

Wyschinski: Πρόκειται για μια διαρκή επαφή μεταξύ των γερμανών τροτσκιστών και της γερμανικής αστυνομίας;

Olberg: Ναι, ήταν μια διαρκής σύνδεση, την οποία είχε εγκρίνει ο Τρότσκι.

Wyschinski: Εσείς από που γνωρίζεται ότι αυτό συνέβη εν γνώσει του Τρότσκι και με την έγκρισή του;

Olberg: Μια από αυτές τις γραμμές σύνδεσης ήμουνα εγώ ο ίδιος. Η σύνδεσή μου είχε οργανωθεί με την έγκριση του Τρότσκι.

Wyschinski: Η προσωπική σας σύνδεση με ποιόν ήταν;

Olberg: Με τη φασιστική μυστική αστυνομία.

Wyschinski: Δηλαδή εσείς παραδέχεστε τη σύνδεσή σας με την Γκεστάπο;

Olberg: Δεν την αμφισβητώ. Το 1933 άρχισε η οργανωμένη συστηματική συνεργασία των γερμανών τροτσκιστών με τη γερμανική φασιστική αστυνομία.

Ο Olberg εξιστόρησε στο Δικαστήριο, πως έφθασε στα χέρια του το πλαστό Νοτιο-αμερικάνικο διαβατήριο, που του επέτρεψε το ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση. Αυτός ισχυρίστηκε ότι του δόθηκε από τον «Tukalewski», έναν πράκτορα της γερμανικής μυστικής αστυνομίας από την Πράγα. Πρόσθεσε ακόμα ότι ο αδελφός του Paul Olberg τον βοήθησε στην εξεύρεση αυτού του διαβατηρίου.

«Διατηρούσε ο αδελφός σας κάποιες σχέσεις με τη Γκεστάπο» ρώτησε ο Wysinschki.

«Ήταν πράκτορας του Tukalewski».

«Ένας πράκτορας της φασιστικής αστυνομίας;» παραδέχεται ο Olberg.

Ο πράκτορας του Τρότσκι Nathan Lurie κατέθεσε, ότι πριν την αναχώρησή του απ' τη Γερμανία έλαβε οδηγίες να συνεργαστεί στη Σοβιετική Ένωση με τον γερμανό μηχανικό και αρχιτέκτονα Franz Weitz.

«Ποιος είναι ο Franz Weitz»; ρώτησε ο Wynsischki

«Ο Franz Weitz ήταν μέλος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος» είπε ο Lurie. «Η αναχώρησή του για τη Ρωσία έγινε με εντολή του Himmler, πρώην καθοδηγητή των SS και αργότερα αρχηγό της Γκεστάπο»

«Ο Franz Weitz ήταν πράκτορας του Χίτλερ;»

«Ο Franz Weitz πήγε στην ΕΣΣΔ για να πραγματοποιήσει, με εντολή του Himmler, σαμποταριστικές πράξεις».

Αλλά μόνο όταν ο Kamenew ομολόγησε, τότε αντιλήφθηκαν οι ηγέτες του Μπλοκ των Δεξιών και των τροτσκιστών πόσο επικίνδυνη ήταν η κατάστασή τους. Ο Kamenew πρόδωσε, ότι ο συνωμοτικός μηχανισμός είχε ακόμα δυο «στρώματα» (σειρές).

«Επειδή γνωρίζαμε, ότι κάποια μέρα μπορούσε να φτάσει στην αποκάλυψη, επιφορτίσαμε σε μια τέτοια περίπτωση μια μικρή ομάδα να συνεχίσει τη δική μας τρομοκρατική δράση. Η εκλογή μας έπεσε στον Sokolnikow. Από τροτσκιστική πλευρά μας φαίνονταν ιδιαίτερα κατάλληλοι οι Serebrjakow και Radek για την επιτυχή εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος... το 1932, 1933 και 1934 κράτησα εγώ ο ίδιος την σύνδεση με τους Bucharin και Tomski. Προσπάθησα να διαμορφώσω μια σαφή γνώμη για την πολιτική τους θέση. Μας συμπαθούσαν. Όταν ρώτησα τον Tomski για την πολιτική σκέψη του Rykow, απάντησε: «ο Rykow σκέπτεται επίσης όπως Εσείς». Ζήτησα πληροφορίες και για τον Bucharin. Αυτός απάντησε: ο Bucharin σκέπτεται επίσης όπως εγώ, αλλά ακολουθεί μια άλλη τακτική, δε συμφωνεί με τη γραμμή του κόμματος, αλλά προσπαθεί επίμονα να δυναμώσει τη θέση του στο κόμμα και να κερδίσει την προσωπική εμπιστοσύνη των ηγετών του κόμματος».

Ένα μέρος των κατηγορημένων παρακαλούσε για επιείκεια. Άλλοι είχαν προφανώς συμφιλιωθεί με τη μοίρα τους. «Παλιότερα υπήρχαν διαφορές μεταξύ μας για την ανάπτυξη, την πολιτική σημασία» είπε ο Ephraim Dreitzer, ένας πρώην αρχηγός της φρουράς του Τρότσκι. «Αλλά εδώ, μπροστά στο δικαστήριο, είμαστε σαν δολοφόνοι όλοι το ίδιο. Εγώ τουλάχιστον ανήκω σ'αυτούς που δεν έχουν δικαίωμα να περιμένουν επιείκεια ή να την αξιώσουν».

Ο Fritz David έκλεισε την απολογία του με την κραυγή: «καταραμένε Τρότσκι! Καταριούμαι τον άνδρα που μου κατέστρεψε τη ζωή και με παρακίνησε σε απεχθή εγκλήματα!».

Το βράδυ της 23ης Αυγούστου το Στρατιωτικό Συμβούλιο του Ανώτατου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ ανακοίνωσε την απόφαση. Οι Sinowjew, Kamenew, Schmimow και τα άλλα 13 μέλη του τρομοκρατικού τροτσκιστικού-ζηνοβιεφικού Μπλοκ καταδικάστηκαν σε θάνατο δια τουφεκισμού εξαιτίας των τρομοκρατικών και προδοτικών ραδιουργιών τους.

Μια βδομάδα αργότερα συνελήφθησαν οι Pjatakow, Radek, Sokolnikow και Serebrjakow.. Στις 17 Σεπτέμβρη ο Jagoda υποχρεώθηκε να παραιτηθεί απ' το πόστο του προέδρου της NKWD.

Ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Οι ηγέτες των δεξιών Bucharin, Rykow και Tomski περίμεναν καθημερινά τη σύλληψη τους. Απαίτησαν άμεση δράση, επειδή θα ήταν πλέον πολύ αργά να περιμένουν το ξέσπασμα του πολέμου. Ο ηγέτης των συνδικάτων Tomski μέσα στο φόβο του, πρότεινε μια άμεση ένοπλη επίθεση στο Κρεμλίνο, η οποία απορρίφθηκε σαν πολύ επικίνδυνη. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης δεν ήταν ακόμα αρκετά ισχυρές για μια τέτοια πράξη.

Στην τελευταία συνάντηση των βασικών ηγετών του Μπλοκ των Δεξιών και των τροτσκιστών που πραγματοποιήθηκε, λίγο μετά τη σύλληψη των Pjatakow και Radek, αποφασίστηκε να προετοιμαστεί ένα ένοπλο πραξικόπημα. Την οργάνωση αυτού του πραξικοπήματος και τη διεύθυνση ολόκληρου του συνωμοτικού μηχανισμού την εμπιστεύτηκαν στον Nikolai Krestinski, αντιπρόεδρο του Λαϊκού Κομισσαριάτου Εξωτερικών Υποθέσεων. Ο Krestinski δεν ήταν στο ίδιο μέτρο εκτεθειμένος όπως οι άλλοι, αυτός δεν ήταν ύποπτος, εκτός απ'αυτό διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Τρότσκι και τους γερμανούς. Έτσι ήταν σε θέση να δουλέψει παραπέρα, ακόμα και μετά τη σύλληψη των Bucharin και Rykow.

Ο Krestinski ονόμασε τον Arkadi Rosengolz πληρεξούσιο και αντικαταστάτη του. Ο Rosengolz είχε επιστρέψει πριν από λίγο από το Βερολίνο, όπου για πολλά χρόνια διεύθυνε τη Σοβιετική Εμπορική Αντιπροσωπεία. Επίσης είχε δουλέψει ήδη σε σημαντικές θέσεις της Σοβιετικής Κρατικής Διεύθυνσης. Γνώριζε να κρατά μυστική την ένταξή του στο τροτσκιστικό κίνημα. Μόνο ο Τρότσκι και ο Krenstinski γνώριζαν το ρόλο που έπαιζε από το 1923 σαν τροτσκιστής και πληρωμένος πράκτορας της γερμανικής στρατιωτικής κατασκοπείας. [4]

Από εκείνη την στιγμή η ηγεσία του Μπλοκ των Δεξιών και τροτσκιστών βρίσκονταν στα χέρια δυο τροτσκιστών, που ήταν ταυτόχρονα πράκτορες των γερμανών: των Krestinski και Rosengolz. Μετά από μαραθώνιες συζητήσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα, άτι είχε έρθει η ώρα για την Πέμπτη φάλαγγα στη Σοβιετική Ένωση να παίξει το τελευταίο χαρτί της.

Το τελευταίο χαρτί ήταν το στρατιωτικό πραξικόπημα. Σαν ηγέτης της στρατιωτικής εξέγερσης προβλέπονταν ο αντιπρόεδρος του Λαϊκού Κομισσαριάτου για τη Λαϊκή Άμυνα στρατάρχης Tuchatschwski.

Το τέλος: Η δράση το Μαη

Η συνομωσία δεν είχε ακόμα αποκαλυφθεί εντελώς. Παρόλο που η ομολογία του Ράντεκ έδινε την εντύπωση της πληρότητας, αυτός ήξερε, όπως και ο Πιατακόφ, να αποκρύπτει απ'τις σοβιετικές Αρχές σπουδαία γεγονότα. Όμως τη δεύτερη μέρα της δίκης ο Ράντεκ διέπραξε ένα πολύ σοβαρό λάθος. Τον πρόδωσε η επιπόλαια γλώσσα του. Στην προσπάθειά του να αποφύγει μια ερώτηση του Βυσίνσκι ανέφερε το όνομα του Τουχατσέφσκι. «Ο Βιτάλι Πούτνα», είπε ο Ράντεκ, «μου μετέφερε ένα αίτημα του Τουχατσέφσκι». Συνέχισε γρήγορα την ομιλία του, χωρίς να επαναλάβει άλλη φορά το όνομα του Τουχατσέφσκι.

Την επόμενη μέρα ο Βυσίνσκι διάβασε την κατάθεση του Ράντεκ: «Σε σχέση με ποιο γεγονός αναφέρατε το όνομα του Τουχατσέφσκι;» ρώτησε τον Ράντεκ.

Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα ο Ράντεκ έδωσε χωρίς διακοπή και δισταγμό την επιθυμητή εξήγηση. Ο Τουχατσέφσκι χρειάζονταν «πληροφορίες για ορισμένες υποθέσεις της κυβέρνησης», τις οποίες ο Ράντεκ είχε στη διάθεσή του στην «Ισβέστια». Ο διοικητής είχε αναθέσει στον Πούτνα τη διεκπεραίωση αυτής της υπόθεσης. Αυτό ήταν όλο. «Ο Τουχατσέφσκι δεν είχε φυσικά ιδέα, ποιο ρόλο έπαιζα εγώ... Γνωρίζω τη στάση του Τουχατσέφσκι, ξέρω ότι αυτός είναι απόλυτα αφοσιωμένος στο Κόμμα και την κυβέρνηση».

Από δω και πέρα το όνομα του Τουχατσέφσκι δεν αναφέρθηκε πλέον. Όμως οι συνωμότες που ήταν ακόμα ελεύθεροι είχαν πειστεί, ότι μια παραπέρα αναβολή του τελικού πραξικοπήματος θα σήμαινε αυτοκτονία. Οι Κρεστίνσκι, Ρόζενγκολτς, Τουχατσέφσκι και Γκάμαρνικ είχαν κάνει εσπευσμένα περισσότερες μυστικές συσκέψεις... Ο Τουχατσέφσκι είχε αρχίσει να κατανέμει τους αξιωματικούς της στρατιωτικής Ομάδας σ'έναν αριθμό «ειδικών κομάντος», οι οποίοι στην κρίσιμη περίπτωση θα είχαν να εκπληρώσουν καθορισμένα καθήκοντα.

Στο τέλος του Μάρτη 1937 οι προετοιμασίες για το στρατιωτικό πραξικόπημα είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί. Ο Τουχατσέφσκι σε μια συνομιλία στο διαμέρισμα του Ρόζενγκολτς στη Μόσχα δήλωσε σ'αυτόν και τον Κρεστίνσκι, ότι η στρατιωτική ομάδα σε 6 βδομάδες θα είναι ικανή για δράση. Το πραξικόπημα μπορεί να πραγματοποιηθεί στις αρχές του Μάη, όμως σε μια ημερομηνία πριν τις 15 Μάη. Για τις διάφορες πρακτικές μεθόδους κατάληψης της εξουσίας προς το παρόν συνεχίζεται μια συζήτηση στο εσωτερικό της στρατιωτικής ομάδας.

Ο Ρόζενγκολτς ανέφερε αργότερα για την «εκδοχή», η οποία σύμφωνα με την άποψη του Τουχατσέφσκι υπόσχονταν την καλύτερη επιτυχία: «Μια ομάδα αφοσιωμένων σ'αυτόν στρατιωτικών θα συγκεντρώνονταν με κάποια δικαιολογία στο σπίτι του, θα άνοιγαν το δρόμο προς το Κρεμλίνο, θα καταλάμβαναν το τηλεφωνικό Κέντρο του Κρεμλίνου και θα δολοφονούσαν τους κομματικούς και κυβερνητικούς ηγέτες». Σ'αυτό το σχέδιο είχε προβλεφθεί η ταυτόχρονη κατάληψη του κτιρίου του Λαϊκού Κομισαριάτου για Εσωτερικές Υποθέσεις από τον Γκάμαρνικ.

Και ο Κρεστίνσκι και ο Ρόζενγκολτς προτιμούσαν αυτό το σχέδιο απ’τις άλλες «παραλλαγές», επειδή φαίνονταν ως το πιο τολμηρό και ότι γι'αυτό είχε τις καλύτερες προοπτικές επιτυχίας...

Προς το τέλος της συζήτησης στο σπίτι του Ρόζενγκολτς επικρατούσε ευφορία. Οι συνωμότες είχαν σοβαρό λόγο να ελπίζουν σε επιτυχία του παρουσιαζόμενου απ'τον Τουχατσέφσκι πραξικοπηματικού σχεδίου. Ο Πιατακόφ και οι άλλοι είχαν χαθεί, όμως η αναμενόμενη απ'τους συνωμότες αποφασιστική μέρα βρίσκονταν πολύ κοντά μπροστά τους.

Ο μήνας Απρίλης πέρασε πολύ γρήγορα: με πυρετώδη βιασύνη έγιναν οι τελευταίες προετοιμασίες.

Ο Κρεστίνσκι άρχισε να καταρτίζει εκτεταμένους καταλόγους όλων των προσωπικοτήτων της Μόσχας, «που θα συλληφθούν κατά την έναρξη του πραξικοπήματος ή όφειλαν να απομακρυνθούν απ'τις θέσεις τους, καθώς και κατάλογο υποψηφίων για τις κενές θέσεις». Επαγγελματίες τρομοκράτες, που βρίσκονταν κάτω απ'τις διαταγές του Γκάμαρνικ, είχαν επιλεγεί για τη δολοφονία του Μολότοφ και του Βοροσίλοφ. Ο Ρόζενγκολτς θα προσπαθούσε να προγραμματίσει, με την ιδιότητά του ως Λαϊκού Κομισάριου για το Εξωτερικό Εμπόριο την παραμονή του πραξικοπήματος μια συνομιλία με το Στάλιν και να δολοφονήσει το σοβιετικό ηγέτη στην έδρα του στο Κρεμλίνο.

Η δεύτερη βδομάδα του Μάη έφτασε.

Η σοβιετική κυβέρνηση προχώρησε ξαφνικά σ'ένα συντριπτικό χτύπημα. Στις 11 του Μάη ο στρατάρχης Τουχατσέφσκι απομακρύνθηκε απ'τη θέση του ως αναπληρωτής Κομισάριος Πολέμου, και του ανατέθηκε μια υποδεέστερης σημασίας διοίκηση στην περιοχή του Βόλγα. Ο στρατηγός Γκάμαρνικ αντικαταστάθηκε. Το ίδιο οι στρατηγοί Γιακίρ και Ουμπόρεβιτς, οι οποίοι ήταν αναμεμιγμένοι στη συνωμοσία των Τουχατσέσφκι και Γκάμαρνικ. Δυο άλλοι στρατηγοί, οι Κόρκ και Αϊντεμαν, συνελήφθησαν με την κατηγορία ότι διατηρούσαν μυστικές σχέσεις με τη ναζιστική Γερμανία.

«Εγώ υπολόγιζα με σύλληψή μου», είπε αργότερα ο Κρεστίνσκι.

«Συζήτησα την κατάσταση με τον Ρόζενγκολτς. Επειδή πίστευε ότι δεν κινδύνευε, προσφέρθηκε να διατηρήσει τη σύνδεση με τον Τρότσκι... Μερικές μέρες αργότερα συνελήφθηκα».

Σύμφωνα με μια επίσημη δημοσίευση έγινε γνωστό, ότι οι Μπουχάριν, Ρύκοφ και Τόμσκι μετά από μια συστηματική παρακολούθηση και έρευνα είχαν κατηγορηθεί για εσχάτη προδοσία. Ο Μπουχάριν και ο Ρύκοφ βρίσκονταν υπό κράτηση. Ο Τόμσκι, που κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη, αυτοκτόνησε. Ο στρατηγός Γκάμαρνικ ακολούθησε στις 31 Μάη το παράδειγμά του. Ο Τουχατσφέσκι και ένας αριθμός υψηλά ιστάμενων αξιωματικών του στρατού συνελήφθησαν από την NKWD. Λίγο αργότερα συνελήφθηκε και ο Ρόζενγκολτς. Η εκκαθαριστική επιχείρηση ενάντια στην Πέμπτη φάλαγγα συνεχίστηκε σ' ολόκληρη τη χώρα.

Στις 11 Ιούνη 1937, στις 11 ώρα το πρωί, άρχισε μπροστά στο Ειδικό Στρατιωτικό Δικαστήριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ η δίκη ενάντια στο στρατάρχη Μ.Ν. Τουχατσέφσκι και 7 άλλους στρατηγούς του Κόκκινου Στρατού. Επειδή επρόκειτο για στρατιωτικές υποθέσεις εμπιστευτικού χαρακτήρα, η δίκη έγινε «κεκλεισμένων των θυρών» από το στρατιωτικό Δικαστήριο. Οι κατηγορούμενοι ενοχοποιήθηκαν ότι ενήργησαν συνωμοτικά μαζί με εχθρικές δυνάμεις ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Στην έδρα των δικαστών ήταν οι στρατηγοί Βοροσίλοφ, Μπουντιόνι και Σαπόσνικοφ και άλλοι ηγέτες του Κόκκινου Στρατού. Εκτός απ'τον Τουχατσέφσκι ήταν να απολογηθούν 7 στρατηγοί:

Ο στρατηγός Φ.Ι. Πούτνα, πρώην στρατιωτικός ακόλουθος στο Λονδίνο, Τόκιο και Βερολίνο.

Ο στρατηγός I.E. Γιακίρ, πρώην διοικητής της Φρουράς του Λένινγκραντ.

Ο στρατηγός Ι.Π. Ουμπόρεβιτς, πρώην διοικητής του Κόκκινου Στρατού στη Μπελορωσία.

Ο στρατηγός Ρ.Π. Αϊντεμαν, πρώην διευθυντής του Οσοαβιαχίμ (μια εθελοντική στρατιωτική οργάνωση Άμυνας).

Ο στρατηγός Α.Ι. Κόρκ, πρώην διευθυντής της Στρατιωτικής Ακαδημίας Φρούνσε.

Ο στρατηγός Β.Μ. Φέλντμαν, πρώην διευθυντής του τμήματος προσωπικού του Γενικού Επιτελείου.

Ο στρατηγός Φ.Μ. Πριμακόφ, πρώην διοικητής της Φρουράς του Χάρκοβου.

Το επίσημο ανακοινωθέν είχε ως εξής:

«Η ανάκριση διαπίστωσε, ότι οι κατηγορούμενοι διατηρούσαν επίσης, όπως και ο στρατηγός Γιάν Γκάμαρνικ, σχέσεις εχθρικές απέναντι στο κράτος με ηγετικούς στρατιωτικούς κύκλους μιας ξένης δύναμης, η οποία ακολουθεί μια εχθρική πολιτική απέναντι στην ΕΣΣΔ.

Οι κατηγορούμενοι εργάστηκαν για την στρατιωτική μυστική υπηρεσία αυτής της δύναμης.

Προμήθευαν τους στρατιωτικούς κύκλους αυτής της χώρας κανονικά με μυστικές πληροφορίες για τον Κόκκινο Στρατό. Οι κατηγορούμενοι έκαναν σαμποτάζ για να εξασθενίσουν τον Κόκκινο Στρατό και έτσι να προετοιμάσουν την ήττα του Κόκκινου Στρατού σε περίπτωση επίθεσης ενάντια στη Σοβιετική Ένωση».

Στις 12 Ιούνη ανακοινώθηκε η απόφαση. Το στρατιωτικό Δικαστήριο ενοχοποίησε τους κατηγορούμενους σ'όλα τα σημεία. Έπρεπε να εκτελεστούν σαν προδότες της πατρίδας από ένα εκτελεστικό απόσπασμα του Κόκκινου Στρατού. Η απόφαση εκτελέστηκε μέσα σε 24 ώρες.

Κι'αυτή η δίκη στο εξωτερικό συνοδεύτηκε από ένα κύμα αντισοβιετικών φημών και προπαγάνδας. Διαδίδονταν, ότι ολόκληρος ο Κόκκινος Στρατός ξεσηκώθηκε ενάντια στη σοβιετική κυβέρνηση.

Πολλοί ακομμάτιστοι (ουδέτεροι) παρατηρητές αισθάνονταν βαθιά ανησυχία για τα γεγονότα στη Σοβιετική Ένωση.

Τότε δεν γνώριζε κανείς τίποτε για την ουσία και την τεχνική της Πέμπτης φάλαγγας. Στις 4 Ιούλη 1937 ο Γιόζεφ Ε. Ντάβις, αμερικανός Πρεσβευτής στη Μόσχα, είχε μια συνομιλία με το Λαϊκό Κομισάριο για Εξωτερικές Υποθέσεις Μάξιμ Λιτβίνοφ. Δήλωσε στο Λιτβίνοφ με ειλικρίνεια, ότι η εκτέλεση των στρατηγών και οι δίκες των τροτσκιστών δεν έκαναν καθόλου καλή εντύπωση στην Αμερική και στην Ευρώπη.

«Κατά τη γνώμη μου», δήλωσε ο αμερικανός Πρεσβευτής στον Λαϊκό Κομισάριο, «αυτά τα συμβάντα κλόνισαν την εμπιστοσύνη της Γαλλίας και της Αγγλίας στην ισχύ αντίστασης της ΕΣΣΔ απέναντι στο Χίτλερ!».

Ο Λιτβίνοφ απάντησε το ίδιο ειλικρινά.

Η σοβιετική κυβέρνηση έπρεπε μ'αυτές τις εκτελέσεις και τις δίκες να δημιουργήσει τη βεβαιότητα, ότι δεν υπάρχει κανένας προδότης πλέον στο σοβιετικό έδαφος, ο οποίος κατά το ξέσπασμα του αναπόφευκτου πολέμου θα συνεργάζονταν με το Βερολίνο ή το Τόκιο.

«Μια μέρα», είπε ο Λιτβίνοφ, «ο κόσμος θα αντιληφθεί, ότι εμείς έπρεπε να προστατέψουμε την κυβέρνησή μας απ'την απειλούμενη προδοσία... προσφέραμε σ'όλον τον κόσμο μια υπηρεσία, με το να υπερασπίσουμε τον εαυτόν μας από την απειλή του Χίτλερ και την ναζιστική παγκόσμια κυριαρχία και να κρατήσουμε άθικτη τη Σοβιετική Ένωση ως προμαχώνα ενάντια στη ναζιστική επίθεση».

Αφού ο Ντάβις μετά από προσωπικές έρευνες δημιούργησε μια ακριβή εικόνα της πραγματικής κατάστασης στη Σοβιετική Ένωση έστειλε στον γενικό διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών Κόρντελ Χόλ το «τηλεγράφημα No 457, αυστηρά εμπιστευτικό». Ο Πρέσβης έδωσε μια σύντομη περίληψη των τελευταίων γεγονότων και απέρριψε τις αχαλίνωτες φήμες για μια αυξανόμενη δυσαρέσκεια στις μάζες και μια άμεση κατάρρευση της σοβιετικής κυβέρνησης. «Για τους Κοζάκους, οι οποίοι σύμφωνα με τις ειδήσεις των εφημερίδων γυμνάζονταν στην Κόκκινη Πλατεία ή έχουν στρατοπεδεύσει πλησίον του Κρεμλίνου, δεν φαίνεται τίποτε», έγραφε.

Τη γνώμη του για την περίπτωση του Τουχατσέφσκι ο Ντάβις συνόψισε στα παρακάτω λόγια:

«Αν παραβλέψουμε τη δυνατότητα ενός φόνου ή ενός εξωτερικού πολέμου, η θέση της κυβέρνησης και του σημερινού καθεστώτος είναι προς στιγμή και πιθανόν ακόμα για αρκετό χρονικό διάστημα ακλόνητη. Το φάντασμα του Κορσικανού προς το παρόν εκδιώχθηκε».

Το τέλος: 4. το φινάλε

<Η τελευταία των τριών διάσημων Δικών της Μόσχας άρχισε στις 2 Μάρτη 1938 στο κτίριο των Συνδικάτων ενώπιον του Στρατιωτικού Συμβουλίου του Ανωτάτου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ. Η διαδικασία κράτησε 7 μέρες. Οι συνεδριάσεις γίνονταν τις πρωινές και απογευματινές ώρες. Οι στρατιωτικές υποθέσεις συζητιούνταν σε μυστικές συνεδριάσεις.

Ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκονταν 21 κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων ο πρώην διευθυντής της GPU, Γ.Γ. Γιαγκότα και ο γραμματέας του Πάβελ Μπουλάνοφ, οι ηγέτες των δεξιών Νικολάϊ Μπουχάριν και Αλεξέι Ρύκοφ, οι τροτσκιστές ηγέτες και πράκτορες των γερμανών Νικολάϊ Κρεστίνσκι και Αρκάντι Ρόζενγκολτς, Χρίστιαν Ρακόφσκι, τροτσκιστής και πράκτορας των γιαπωνέζων, οι ηγέτες των δεξιών και πράκτορες της Γερμανίας Μιχαήλ Τσερνόφ και Γκριγκόρι Γκρίνκ, ο πολωνός πράκτορας Βασίλι Σαρανγκόβιτς και 11 άλλοι συνωμότες, μέλη του Μπλοκ, σαμποταριστές, τρομοκράτες και πράκτορες του εξωτερικού, ο τροτσκιστής σύνδεσμος Σεργκέι Μπεσόνοφ και οι δολοφόνοι γιατροί Δρ. Λέβιν, Δρ. Πλέτνεφ και Δρ. Καζάκοφ.

Ο αμερικανός ανταποκριτής Βάλτερ Ντουράντυ, που παρευρίσκονταν στη Δίκη, στο βιβλίο του «Το Κρεμλίνο και ο λαός» έγραφε:

«Ήταν στην πραγματικότητα «η τελευταία όλων των Δικών», επειδή αυτή τη φορά επικράτησε πλήρης σαφήνεια, η Εισαγγελία είχε συγκεντρώσει αρκετό υλικό αποδεικτικών στοιχείων, γνώριζε τους εχθρούς στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Οι αρχικές αμφιβολίες και επιφυλάξεις διαλύθηκαν, επειδή οι διαδοχικές δίκες, πρώτα απ' όλα εκείνες ενάντια στους «στρατηγούς», συμπλήρωσαν βαθμιαία την ακόμα εξαιρετικά νεφελώδη και ατελή εικόνα της περιόδου της δολοφονίας του Κίροφ...»

Η σοβιετική κυβέρνηση είχε προετοιμάσει την κατηγορία της με εξαιρετική ευσυνειδησία μέσω προανακρίσεων αρκετών μηνών, συγκρίσεις δηλώσεων των μαρτύρων και αποδεικτικού υλικού από προηγούμενες δίκες, αντιπαράσταση των κατηγορημένων και μαρτύρων και λεπτομερείς διασταυρωμένες ανακρίσεις των συνωμοτών που βρίσκονταν υπό κράτηση.

Στο κατηγορητήριο της Σοβιετικής Ένωσης δηλώνονταν:

1.     ότι οι κατηγορούμενοι συγκροτήθηκαν το 1932/33 σε μια ομάδα συνωμοτών, το λεγόμενο «Μπλοκ των δεξιών και τροτσκιστών», με εντολή ξένων μυστικών υπηρεσιών από εχθρικές προς την ΕΣΣΔ δυνάμεις, σκοπός των οποίων ήταν να κάνουν, προς το συμφέρον αυτών των δυνάμεων, κατασκοπευτικές, σαμποταριστικές και τρομοκρατικές πράξεις, να υπονομεύσουν τη στρατιωτική ικανότητα της ΕΣΣΔ, να προκαλέσουν στρατιωτική επίθεση αυτών των δυνάμεων ενάντια στην ΕΣΣΔ, να δουλέψουν στην κατεύθυνση ήττας της ΕΣΣΔ, να διαμελίσουν την ΕΣΣΔ...

2.     ότι το «Μπλοκ των δεξιών και τροτσκιστών» είχε έλθει σε επαφή με ορισμένες ξένες κυβερνήσεις για να λάβει στρατιωτική βοήθεια για την πραγματοποίηση των εγκληματικών του σχεδίων.

3.     ότι το «Μπλοκ των δεξιών και τροτσκιστών» διενεργούσε συστηματικά κατασκοπεία σε βάρος του κράτους και παρέδωσε πολύ υψηλής σημασίας κρατικά μυστικά σε ξένες μυστικές υπηρεσίες.

4.     ότι το «Μπλοκ των δεξιών και τροτσκιστών» πραγματοποίησε συστηματικά σαμποταριστικές πράξεις και παρενέβαλε εμπόδια σε διάφορους κλάδους της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης (στη βιομηχανία και αγροτική οικονομία, στον τομέα συγκοινωνιών, στον τομέα των χρηματοδοτήσεων, στην ανάπτυξη Δήμων και Κοινοτήτων, κλπ.).

5.     ότι το «Μπλοκ των δεξιών και τροτσκιστών» σχεδίασε μια σειρά τρομοκρατικές πράξεις ενάντια σε ηγετικά στελέχη του ΚΚΣΕ (Μπ.) (Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης) (μπολσεβίκοι)) και της σοβιετικής κυβέρνησης και πραγματοποίησε τις δολοφονίες Σ.Μ. Κίροφ, Β.Ρ. Μεσίνσκι, Φ.Κουϊμπίσεφ και A.M. Γκόρκι.

Με τη Δίκη ενάντια στο «Μπλοκ των δεξιών και τροτσκιστών» παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά μπροστά στην κοινή γνώμη οι μέθοδες δράσης της 5ης φάλαγγας. Η εφαρμοσμένη απ'τον Άξονα τεχνική του μυστικού πολέμου - μέσω προπαγάνδας, κατασκοπείας, τρομοκρατίας, προδοσίας υψηλών υπαλλήλων, δολοπλοκιών των Κουϊσλινγκς, συγκρότησης μυστικού στρατού στο εσωτερικό της χώρας - ολόκληρη η στρατηγική της 5ης φάλαγγας, με τη βοήθεια της οποίας οι ναζί είχαν ήδη υπονομεύσει την Ισπανία, την Αυστρία, την Τσεχοσλοβακία, Νορβηγία, Βέλγιο, Γαλλία και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής και Αμερικάνικης Ηπείρου, αποκαλύφθηκε. «Οι Μπουχάριν και Ρύκοφ, Γιαγκότα και Μπουλάνοφ, Κρεστίνσκι και Ρόζενγκολτς...», δήλωσε ο σοβιετικός εισαγγελέας Βυσίνσκι στον τελικό του λόγο στις 11 Μάρτη 1938, «όλοι αυτοί είναι από την ίδια πάστα όπως η 5η φάλαγγα».

Ο πρέσβης Γιόζεφ Ε. Ντάβις, που παραβρίσκονταν στη διαδικασία, χαρακτήρισε τη Δίκη από νομική, ανθρώπινη και πολιτική άποψη σαν ένα συγκλονιστικό δράμα. Στις 8 Μάρτη έγραφε στην κόρη του:

«όλες οι στοιχειώδεις αδυναμίες και τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης - προσωπική φιλοδοξία χειρίστου είδους - αποκαλύφθηκαν σ'αυτή τη Δίκη. Τα νήματα μιας συνωμοσίας γίνονται ορατά, μιας συνωμοσίας που θα μπορούσε σχεδόν να οδηγήσει στην ανατροπή της υπάρχουσας κυβέρνησης».

Μερικοί απ' τους κατηγορούμενους εκλιπαρούσαν για τη ζωή τους: προσπάθησαν να απαλλαγούν απ'την ευθύνη επιρρίπτοντας την ενοχή σ'άλλους και εμφανίστηκαν ως τίμιοι, παραπλανημένοι πολιτικοί. Άλλοι περιέγραψαν χωρίς συγκίνηση τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες των πραγματοποιημένων απ' αυτούς «πολιτικών» δολοφονιών και την κατασκοπευτική και σαμποταριστική δράση κάτω απ' την διεύθυνση της γερμανικής και ιαπωνικής στρατιωτικής μυστικής υπηρεσίας. Είχαν χάσει προφανώς κάθε ελπίδα.

Στην τελική υπερασπιστική του ομιλία ο Μπουχάριν έδωσε μια παραστατική ψυχολογική περιγραφή των εσωτερικών συγκρούσεων και αμφιβολιών, από τις οποίες ένα μεγάλο μέρος των πρώην ριζοσπαστών είχε καταληφθεί στη φυλακή, οι οποίοι από κοινού με τον Τρότσκι είχαν προδώσει τη Σοβιετική Ένωση στη ναζιστική Γερμανία και Ιαπωνία. Είπε:

«Δήλωσα ήδη στην κύρια ομιλία μου ότι εμείς οι αντεπαναστάτες συνωμότες δεν οδηγηθήκαμε μόνο απ'τη γυμνή λογική της πάλης σ'αυτή την βρωμερή ύπαρξη παράνομων ενεργειών, η οποία κατά τη διάρκεια αυτής της Δίκης έδειξε το απογυμνωμένο πρόσωπο της. Αυτή η γυμνή λογική της πάλης πήγαινε χέρι-χέρι μ'έναν πνευματικό και ψυχολογικό εκφυλισμό, έναν εκφυλισμό ο οποίος είχε αγκαλιάσει τόσο εμάς τους ίδιους όσο και το λαό. Στην ιστορία υπάρχουν αρκετά παραδείγματα ενός τέτοιου εκφυλισμού. Ας αναφερθούν μόνο οι Μπριάντ, Μουσολίνι κι' άλλοι. Σε μας ο εκφυλισμός είχε προχωρήσει βαθιά... Τώρα θέλω να μιλήσω για τον εαυτό μου, για τις αιτίες της μεταμέλειάς μου. Πρέπει φυσικά να γίνει παραδεκτό, ότι το επιβαρυντικό αποδεικτικό υλικό παίζει ένα μεγάλο ρόλο. Τρεις ολόκληρους μήνες αρνήθηκα κάθε ομολογία. Ύστερα άρχισα να μιλώ. Γιατί; επειδή στη φυλακή υπέβαλα σε νέα εκτίμηση ολόκληρο το παρελθόν μου. Γιατί όταν κανείς ρωτά: για ποιο λόγο οφείλεις αλήθεια να πεθάνεις; - βλέπει κανείς ξαφνικά μπροστά του ένα τρομοκρατικό, σκοτεινό κενό. Αυτή είναι η απάντηση, όταν κανείς βαδίζει στο θάνατο χωρίς μεταμέλεια... Και όταν λέει: καλά, ας υποθέσουμε ότι δεν είναι ανάγκη να πεθάνω, ας υποθέσουμε ότι μένω ως εκ θαύματος στη ζωή - που είναι το νόημα; Θα είμαι εντελώς απομονωμένος, ένας εχθρός του λαού, θα βρίσκομαι σε μια απάνθρωπη κατάσταση, εντελώς ξεχωριστά απ' τους άλλους, αυτό που κάνει την ουσία της ζωής... Και αμέσως προκύπτει η ίδια απάντηση... Αυτές είναι ίσως οι τελευταίες λέξεις της ζωής μου...Εκ των προτέρων επιτρέπεται να συμπεράνω, ότι ο Τρότσκι και οι άλλοι σύμμαχοι της δικής μου εγκληματικής δράσης όσο και η ΙΙ Διεθνής... θα προσπαθήσουν να μας υπερασπίσουν και ιδιαίτερα εμένα. Απορρίπτω αυτή την υπεράσπιση... περιμένω την απόφαση».

Η απόφαση ανακοινώθηκε το πρωί της 13 Μάρτη 1938. Όλοι οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι. Τρεις απ' αυτούς - οι Πλέτνεφ, Μπεσόνοφ και Ρακόφσκι - καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης. Οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν σε θάνατο δια τουφεκισμού.

Τρία χρόνια αργότερα, το Καλοκαίρι του 1941 μετά την επίθεση των ναζί στη Σοβιετική Ένωση, ο πρώην αμερικανός πρέσβης Γιόζεφ Ε. Ντάβις έγραφε: «Στη Ρωσία δεν υπάρχει η λεγόμενη «εσωτερική επίθεση», που συνεργάζονταν με τους γερμανούς. Η πορεία του Χίτλερ προς την Πράγα το 1939 βοηθήθηκε με τη στρατιωτική δράση των Οργανώσεων Χενλάϊν. Το ίδιο συνέβηκε και με την απόβαση στη Νορβηγία. Η εικόνα, που προσέφερε η Ρωσία ήταν απαλλαγμένη από τους γερμανούς σουντέντεν του Χενλάϊν, τους σλοβάκους του Τισό, τους βέλγους του Ντεγκρέλ και τους νορβηγούς Κουίσλινγκ...

Μπορεί να διαβάσει κανείς τους λόγους στην ιστορία των λεγόμενων Δικών προδοσίας ή εκκαθαρίσεων του 1937 και του 1938, στις οποίες παραβρέθηκα προσωπικά. Σ'ένα ξανακοίταγμα των υλικών των Δικών και των προσωπικών σημειώσεων μου... βρήκα, ότι οι ολοκληρωμένες ομολογίες και απολογίες των ρώσων «Κουίσλινγκ» είναι κυριολεκτικά όμοιες με τις γνωστές σήμερα σε μας μεθόδους της γερμανικής 5ης φάλαγγας...».

Όλες αυτές οι δίκες, η εκκαθαριστική δράση και η συντριβή, που τότε φαίνονταν τόσο βίαιες και προκάλεσαν αγανάκτηση σ'όλο τον κόσμο, δείχνουν σήμερα καθαρά και φανερά ότι ήταν ένα τμήμα των ισχυρών, αποφασιστικών προσπαθειών της κυβέρνησης του Στάλιν να προστατευθεί όχι μόνο από εξεγέρσεις στο εσωτερικό αλλά και από επιθέσεις από τα έξω. Τα προδοτικά στοιχεία στη χώρα ανακαλύφθηκαν και εξαλείφθηκαν. Όλες οι αμφιβολίες λύθηκαν προς όφελος της κυβέρνησης.

Το 1941 δεν υπήρχε στη Σοβιετική Ένωση κανένας εκπρόσωπος της 5ης φάλαγγας - τους είχαν τουφεκίσει. Οι εκκαθαρίσεις απάλλαξαν και απελευθέρωσαν τη χώρα απ' τους προδότες.

Η 5η φάλαγγα του Άξονα στην ΕΣΣΔ συντρίφτηκε.

---

[1] Τον Ιούνη του 1943 ο Τρότσκι απελάθηκε από την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου από τη Γαλλία. Πήγε στη Νορβηγία και εκεί σ'ένα απόμερο καλά φρουρούμενο σπίτι στα περίχωρα του Όσλο έστησε το τρίτο επιτελείο της εξορίας του. Το νορβηγικό Εργατικό Κόμμα, που είχε αποσχισθεί από την Κομιντέρν και τότε έπαιζε ένα σπουδαίο ρόλο στην πολιτική της Νορβηγίας, διευκόλυνε την είσοδο του στη Νορβηγία. Οι οπαδοί του Τρότσκι στη Νορβηγία επιδίδονταν σε μια έντονη αντισοβιετική προπαγάνδα. Αλλά επίσης εξοργιστική αγκιτάτσια ενάντια στη Σοβιετική Ένωση αποτελούσε και το πρόγραμμα του αντικομουνιστικού «Εθνικού Ενιαίου Κόμματος», που ανήκε στην ακροδεξιά πτέρυγα της νορβηγικής πολιτικής ζωής, που ηγέτης του ήταν ο πρώην υπουργός πολέμου ταγματάρχης Βίντκουν Κούϊσλινγκ.

Ο ταγματάρχης Κούϊσλινγκ ήταν παλαιότερα στρατιωτικός ακόλουθος της Νορβηγίας στο Λένινγκραντ. Το 1922-23 στάλθηκε σε "διπλωματική" αποστολή στην Ουκρανία και ύστερα στην Κριμαία. Παντρεύτηκε μια Ρωσίδα φυγάδα. Όταν η αγγλική κυβέρνηση το 1927 διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, ο ταγματάρχης Κούϊσλινγκ, που τότε ήταν γραμματέας της Νορβηγικής Πρεσβείας στη Μόσχα, ανέλαβε την εκπροσώπηση των βρετανικών συμφερόντων στη Σοβιετική Ένωση. Σ'αναγνώριση των υπηρεσιών του σ'εκείνη την περίοδο προς το Βρετανικό Βασίλειο ο Κούϊσλινγκ ονομάστηκε αργότερα «Honoray Connander».

Το 1930 η Σοβιετική κυβέρνηση αρνήθηκε την άδεια στον Κούϊσλινγκ να επιστρέψει στη Σοβιετική Ένωση με το αιτιολογικό ότι συμμετείχε σε ανατρεπτικές ενέργειες στο σοβιετικό έδαφος.

Μετά από τον τερματισμό μ'αυτό τον τρόπο της «διπλωματικής» του δραστηριότητας στη Σοβιετική Ένωση, άρχισε να οργανώνει στη Νορβηγία μια ψευτο-ριζοσπαστική ομάδα, η οποία μετά από λίγο τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του φασισμού. Μετά από λίγο ο Κούϊσλινγκ μπήκε σαν μυστικός πράκτορας στην υπηρεσία της γερμανικής στρατιωτικής κατασκοπείας, έγινε ο ηγέτης της νορβηγικής πέμπτης φάλαγγας, της οποίας οι πιο σπουδαίοι στυλοβάτες ήταν οι τροτσκιστές.

[2] «Στίρνερ» ήταν ένα από τα πολλά ψευδώνυμα, που είχε ο «Γραμματέας» του Τρότσκι, ο διεθνής κατάσκοπος Καρλ Ράϊχ αλλιώς Γιόχανσον.

[3]   Στα χρόνια 1936- 938 όταν ο Φράνκο διεξήγαγε στην Ισπανία, τον υποστηριζόμενο από τον άξονα αγώνα, ο Andreas Nin ήταν επικεφαλής μιας εξτρεμιστικής αριστερίστικης, φιλοτροτσκιστικής ισπανικής Οργάνωσης, που έφερε το όνομα «Partido Ombrero de Uniflcacion Marxista» ή POUM. Επίσημα η POUM δεν ανήκε στην τέταρτη διεθνή του Τρότσκι. Όμως στις γραμμές της επικρατούσαν οι τροτσκιστές που σε όλα τα σπουδαία ζητήματα όπως για παράδειγμα τη στάση απέναντι στη Σοβιετική Ένωση και το Λαϊκό Μέτωπο, η POUM στέκονταν αυστηρά στην πολιτική που ακολουθούσε ο Τρότσκι.

Την εποχή του πραξικοπήματος του Φράνκου ο φίλος του Τρότσκι Nin ήταν υπουργός Δικαιοσύνης της Καταλωνίας. Παρόλο που σ' όλες τις δηλώσεις του για την υπόθεση του αντιφασισμού συμφωνούσε, κατά τη διάρκεια των αγώνων έκανε διαρκή προπαγάνδα και αγκιτάτσια ενάντια στη Ρεπουμπλικάνικη κυβέρνηση της Ισπανίας. Επειδή τα μέλη της POUM παρουσίαζαν «επαναστατικές» δηλώσεις για τη στάση τους, έγινε αρχικά πιστευτό ότι αυτή η αντιπολίτευση έχει καθαρά «πολιτικό» χαρακτήρα. Όταν όμως η POUM το κρίσιμο καλοκαίρι του έτους 1937 οργάνωσε στη Βαρκελώνη πίσω απ' τις γραμμές των πιστών στην κυβέρνηση στρατευμάτων μια αποτυχημένη εξέγερση και απαίτησε «ενεργητικά μέτρα για την εξάλειψη της κυβέρνησης», τότε έγινε καθαρό ότι ο Nin και οι άλλοι ηγέτες της POUM ήταν στην πραγματικότητα πράκτορες του φασισμού, οι οποίοι σε συνεννόηση με τον Φράνκο έθεταν σε εφαρμογή μια συστηματική σαμποταριστική, κατασκοπευτική και τρομοκρατική καμπάνια ενάντια στην ισπανική κυβέρνηση.

Στις 23 Οκτώβρη 1937 ο αρχηγός της αστυνομίας της Βαρκελώνης αντισυνταγματάρχης Burillo έδωσε στη δημοσιότητα λεπτομέρειες για την αποκαλυφθείσα συνωμοσία της POUM στην Καταλονία. Από τα μυστικά ντοκουμέντα που έπεσαν στα χέρια της αστυνομίας προέκυπτε, ότι τα μέλη της  POUM είχαν επιδοθεί σε μια ευρεία κατασκοπευτική δραστηριότητα υπέρ των φασιστών, παρεμπόδιζαν τον ανεφοδιασμό του ρεπουμπλικανικού στρατού και σαμποτάριζαν στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Μέτωπο. Στην έκθεση του αντισυνταγματάρχη Burillos αναφέρονταν, ότι «προετοιμάζονταν απόπειρες δολοφονίες εναντίον ηγετικών προσωπικοτήτων του Λαϊκού Στρατού»

[4] Ο Rosengolz κατά τη διάρκεια του επεμβατικού πολέμου ανήκεστη ηγεσία του Κόκκινου Στρατού. Μετά τον τερματισμό του πολέμου ορίστηκε αντιπρόσωπος Εμπορικών Υποθέσεων στη σοβιετική Πρεσβεία του Βερολίνου. Ο Τρότσκι αποκατέστησε το 1923 την επαφή μεταξύ Rosengolz και της γερμανικής στρατιωτικής μυστικής υπηρεσίας. Ο Rosengolz έδινε μυστικές πληροφορίες στους γερμανούς για τη σοβιετική αεροπορία, τις οποίες ο Τρότσκι γνώριζε σαν Κομισάριος Πολέμου. Τα χρήματα, τα οποία πλήρωναν οι γερμανοί γι'αυτές τις πληροφορίες χρησιμοποιούνταν για την χρηματοδότηση της παράνομης τροτσκιστικής δουλειάς. Ο Rosengolz δεν εκδηλώνονταν ποτέ ανοιχτά υπέρ της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης. Το 1934 ο Bessonow τόυ έφερε ένα γράμμα στο οποίο ο Τρότσκι δήλωνε, ότι τώρα πρέπει να περάσουν από τις προσεκτικές ενέργειες σε «δραστήρια σαμποταριστική δουλειά στον τομέα του Εξωτερικού Εμπορίου». Ο Rosengolz ήταν Κομισάριος Εξωτερικού Εμπορίου στη Σοβιετική Εμπορική Αντιπροσωπεία του Βερολίνου. Πέτυχε για μικρό χρονικό διάστημα να επηρεάσει το Εξωτερικό Εμπόριο της Σοβιετικής Ένωσης προς όφελος των γερμανών και αργότερα των γιαπωνέζων. Αρχές του 1936 ανακλήθηκε στη Μόσχα.

Διαβάστε Περισσότερα »