Δευτέρα 1 Αυγούστου 2022

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», Όργανο της Οργάνωσης των Κομμουνιστών Μαρξιστών - Λενινιστών Ελλάδας, Χρόνος 10ος, Αριθ. Φύλλου 105, Γενάρης-Φλεβάρης 1991


ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ

Το Δεκέμβρη- Γενάρη παρατηρείται μια έξαρση στον αστικό τύπο σχετικά με τη ζωή και το θάνατο του Γ.Γ. του ΚΚΕ, 1931 - 1956, Νίκου Ζαχαριάδη. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς, ότι πίσω από όλη αυτή τη δημοσιογραφική “ευορία” κρύβονται πολιτικές σκοπιμότητες και οικονομικά συμφέροντα. Μέσα όμως από αυτή τη συκοφαντική εκστρατεία ξεπηδάει και ένα θετικό στοιχείο: Η συνεχής αναφορά και μνημόνευση στον ατρόμητο κομμουνιστή - επαναστάτη, στον συνεπέστερο εκφραστή των συμφερόντων της Εργατικής Τάξης και της φτωχολογιάς της Πατρίδας, στο Νίκο Ζαχαριάδη. Αυτός ήταν πάντα το καρφί στα μάτια όλων των εχθρών του κομμουνισμού, γι’ αυτό και βιολογικά έπρεπε να εξοντωθεί. Που το στηρίζουμε αυτό; Και γιατί είμαστε τόσο κατηγορηματικοί, ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε;

1) Γιατί κομμουνιστές της τάξης του Ζαχαριάδη δεν αυτοκτονούν. Ο Νίκος στάθηκε πάντα υπόδειγμα συνέπειας, σταθερότητας, αντοχής και θάρρους στην πάλη για την επικράτηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην Ελλάδα. Πέρασε αγέροχος αλύγιστος και άσπιλος όλες τις δοκιμασίες από εχθρούς και “φίλους”, όσο κανένας άλλος κομμουνιστής ηγέτης: Ασφάλειες, την Ακτίνα "Θ" στην Κέρκυρα, το Νταχάου, το Μποροβιτσί, και τέλος το τρομερό Σουργκούτ της αχανούς Σιβηρίας και ΑΝΤΕΞΕ.

2) Ο Νίκος Ζαχαριάδης έκανε δυο απεργίες πείνας την 1.5.1966 και την 1.5.1967 από 19 και 17 μέρες αντίστοιχα σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης γνωρίζοντας πως από στιγμή σε στιγμή, μπορεί να πεθάνει. Ο θάνατός του όμως θα ήταν συνέπεια της πάλης για ένα συγκεκριμένο σκοπό και όχι έκφραση απελπισίας όπως πάνε να το παρουσιάσουν ο ελεεινός ψεύτης και υποκριτής Μπ. Πανομαριόφ και οι μαριονέτες του στην Ελλάδα. Οι δειλοί και οι απελπισμένοι κάνουν δήλωση, τσαλαπατόντας ιδανικά και αξιοπρέπεια και σώζουν το σαρκίο τους όπως έχουν κάνει όλοι οι μετά το 1956 “καθοδηγητές” των 2 "Κ"Κ.

3) Δεν γνωρίζουμε ακόμα με σιγουριά τις αιτίες του θανάτου του. Μα και αν ακόμα υπήρχαν ίχνη απαγχονισμού, αυτά σ’ ένα καθεστώς ανυπόληπτων και αναξιόπιστων “ηγετών”, δεν αποτελούν τεκμήρια αυτοκτονίας. Η παγκόσμια και η ελληνική ιστορία έχει παρουσιάσει αρκετές περιπτώσεις “αυτοκτονιών” πολιτικών αντιπάλων. Ας θυμηθούμε το στραγκαλισμό του Οδυσέα Ανδρούτσου, το πέταγμα από την ταράτσα της ασφάλειας του Μανιαδάκη του κομμουνιστή-δημοσιογράφου Νίκου Μαρουκάκη, την “αυτοκτονία" με απαγχονισμό... μέσα στο κελί του προέδρου της ΓΣΕΕ σ. Μήτσου Παπαρήγα. Το θάνατο ακόμα από “καρδιακή προσβολή” του αξέχαστου Μιλτιάδη Πορφυρογένη, στην Πράγα, γιατί στην 5η Ολομέλεια το 1955 έκανε κριτική στον Κ. Κοληγιάννη για αδράνεια, απραξία και λούφα στην παρανομία, μα προπάντως γιατί δεν συμφώνησε με τις αποφάσεις της “6ης Ολομέλειας” το 1956.

4) Έχουμε το ιστορικό των πέντε προηγουμένων απόπειρων δολοφονίας κατά του Νίκου Ζαχαριάδη στην Τασκένδη μόνο μέσα σε 25 μέρες από 15.8 μέχρι 10.9.1955.
Μια φορά σε μια συγκέντρωση στελεχών στο θέατρο “Σβερντλόφ” με δηλητηριασμένο παγωτό. Γλύτωσε χάρη στην επαγρύπνηση κάποιου συντρόφου μας που πληροφορήθηκε ή αντιλήφθηκε την ενέργειά τους
Η επόμενη προσπάθεια έγινε πάλι σε συγκέντρωση στελεχών όπου μέσα σε μια τεχνητά οξυμένη από τους φραξιονιστές ατμόσφαιρα, ο Ξενοφώντας Στράτος ή Φώντας από το φεγκίτη της σκηνής έριξε ένα μεγάλο τούβλο πάνω στο βήμα που μιλούσε ο Ν. Ζαχαριάδης ο οποίος μόνο από καθαρή σύμπτωση γλύτωσε από το χτύπημα αφού το τούβλο πέρασε ξιστά από το κεφάλι του. Δεν έχει μόνο η Δεξιά Γκοτζαμάνηδες έχει και ο Π. Δημητρίου. Τον παραλίγο δολοφόνο τον φυγάδεψαν αμέσως στην "Γκαλόντναγια Στέπ" - "Πεινασμένη Στέπα", με πολλαπλάσιο μισθό από ότι έπερνε στην Τασκένδη. Το “κατόρθωμά” του αυτό το διηγούνταν με κομπάσο και ο ίδιος ο Φώντας μετά την “6η Ολομέλεια” του '56. Τέτοιου και μεγαλύτερου ακόμα μεγέθους “μαργαριτάρια” βρίθουν στους κόλπους των μετά του 1956 2 "Κ"ΚΕ και του ΣΥΝ.
Έγιναν άλλες δυο, γνωστές απόπειρες δολοφονίας κατά του Νίκου Ζαχαριάδη. Θα αναφέρω την τελευταία που είναι και η χαρακτηριστικότερη από πλευράς σύλληψης..
Ο Ν. Ζαχαριάδης τα βράδυα έμενε στη βίλα για τους σοβιετικούς και ξένους επισκέπτες σ' ένα προάστειο της Τασκένδης. Στην οδό Σάστρι και στη θέση "Λουνατσάρσκι" στις 9.9.1955 έστησαν την ενέδρα τους οι φραξιονιστές πάντα με την εποπτία του αντισυνταγματάρχη της Κα Γκε Μπε Σαάκοφ. Με το ξέσπασμα του πογκρόμ στην 7η Πολιτεία, θα ειδοποιούνταν ο Ν. Ζαχαριάδης να επιστρέψει, με το αυτοκίνητο "Πομπέντα" της KΟT (Χοτούρα - Δημητρίου) που χρησιμοποιούσε, στο χώρο που εκδηλώθηκε το πραξικόπημα 9.9.1955 κατά της ηγεσίας του ΚΚΕ, στον οποίο όμως δεν θα έφτανε ποτέ, αφού το σχέδιο εξόντωσής του ήταν από κάθε άποψη τέλειο... εκτός από μια λεπτομέρεια... . Ότι ο Α' Γραμματέας του ΚΚ Ουζμπεκιστάν σ. Α.Ι. Νιγιάζωφ θα έστελνε το υπηρεσιακό του αυτοκίνητο "Τσάϊκα" με τον έμπιστο οδηγό του να πάρει από τη βίλα το Ζαχαριάδη και αντί για την 7η Πολιτεία να τον κατευθύνει στο αεροδρόμιο και από κει στις δυο η ώρα μετά τα μεσάνυχτα για τη Μόσχα. Βέβαια στη βίλα έτρεξαν αμέσως οι σ. Βαϊνάς Φωκάς και άλλοι σύντροφοί μας για ασφάλεια του Ν. Ζαχαριάδη, χωρίς να γνωρίζουν για την ενέδρα. Έτσι οι επίδοξοι δολοφόνοι μπερδεύτηκαν και η απόπειρά τους έπεσε ξανά στο κενό.
Δυο λόγια για το σ. Α.Ι. Νιγιάζωφ. Ηταν παλιός μπολσεβίκος πήρε μέρος στην επανάσταση του 1917, φίλος του Ν. Ζαχαριάδη. Στο 19ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ όταν μιλούσε ο Ζαχαριάδης ο Στάλιν έγνεψε του Νιγιάζωφ να πλησιάσει λέγοντάς του. Τον βλέπεις τον νεαρό Έλληνα, αυτός είναι ο μόνος ικανός να χτίσει το σοσιαλισμό στην Ελλάδα. Στο ακτίφ του Μου Κιμί, δεν δέχτηκε διερμηνέα, λέγοντας δεν χρειάζεται, ξέρω τι λέτε, άλλωστε έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη στον Αρχηγό σας. Πρασίνισαν οι φραξιονιστές από την απάντησή του.
Ύστερα από την αποτυχία της ενέδρας ο Π. Δημητρίου με υπόδειξη των προϊσταμένων του, έγραψε έκθεση στον Χρουστσιώφ κατά του σ. Νιγιάζωφ. Ο Α.Ι. Νιγιάζωφ ξηλώθηκε από όλα τα πόστα και εργάζονταν Πρόεδρος σ’ ένα Κολχόζ. Έτσι “δημοκρατικά” και με “διαφάνεια” ενεργούν πάντα οι οπορτουνιστές. Αν κάπου μου ξεφεύγουν κάποιες λεπτομέρειες παρακαλώ τους πραξικοπηματίες Μέλνικωφ, Σαάκωφ, Δημητρίου, Χοτούρα, κ.α., να με διορθώσουν... αυτοί γνωρίζουν καλύτερα, και όλες τις λεπτομέρειες τα γεγονότα.

5) Ο χρόνος και ο τρόπος της ανακοίνωσης του θανάτου του. Οι φραξιονιστές της ΚΟΤ και το όργανό τους "Νέος Δρόμος" ανακοίνωσαν το θάνατο του σ. Ν. Ζαχαριάδη στις 10 Αυγούστου ενώ είχε πεθάνει την 1.8.1973. Κι αυτό για να μη κατακλείσουμε το Σουργκούτ στην κηδεία του και απαιτήσουμε νεκροψία, οπότε και θα διαπιστώνονταν τα πραγματικά αίτια του θανάτου του. Τι ποιο απλό και ποιο τίμιο από το να ανακοινώσουν το θάνατό του την ίδια μέρα; Γιατί τάχα το θάνατο του Γ. Παπανδρέου κ.α. τον ανακοίνωσαν αμέσως; Βλέπετε η ρήση: “σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο” είναι σχετική και μπλοκάρεται όταν δεν συμφέρει τους υποκριτές αναθεωρητές.

6) Οι αλληλοσυγκρουόμενες ανακοινώσεις για τα αίτια του θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη, “καρδιακή προσβολή” η πρώτη, αυτοκτονία με απαγχονισμό η δεύτερη. Δυο λοιπόν διαφορετικές ψευδείς και ανεύθυνες διαγνώσεις.. και με μια καθυστέρηση μόνο... 17 χρόνων. Αφελής αλήθεια και παράλληλα εξοργιστική είδηση. Μα για ποιους τέλος πάντων περνάνε τους έλληνες οι αρκουδάνθρωποι Γκορμπατσώφ, Πανομαριόφ και η κλίκα τους για εσκιμώους ή λάπονες;

7) Αυτά που δίνουν... στη δημοσιότητα τα παιδιά του Νίκου Ζαχαριάδη είναι αποτελέσματα ψυχολογικών και άλλων πιέσεων καθώς και η περιέργεια και το πάθος των δικών μας δημοσιογράφων... να βγάλουν αβασάνιστα είδηση για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, από δυο ανθρώπους με ελάχιστες γνώσεις για το αριστερό κίνημα της χώρας μας και τελείως αποσπασμένους από τα ελληνικά πράγματα και τεχνάσματα ορισμένων δημοσιογράφων. Πιστεύω πως αν ήταν εδώ θα μιλούσαν, για το ίδιο θέμα πολύ διαφορετικότερα.

8) Σχετικά με το “γράμμα” του Ν. Ζαχαριάδη που προειδοποιούσε για την “αυτοκτονία του”. Αν υπήρχε, το πρώτο που θα έλεγε ο Νίκος στο Σήφη ήταν να το φωτοτυπήσει. Δεύτερο θα του έδινε και ένα αντίγραφο στα ρώσικα. Τρίτο, ο Νίκος απ’ ότι θυμάμαι, μας έλεγε ότι είχε διακόψει με την Ρ. Κουκούλου για την απαράδεχτη στάση της απέναντί του, πως λοιπόν θα εμπιστεύονταν σ’ αυτήν την ανάξια σύζυγο ένα τόσο σοβαρό γράμμα; Τέταρτο, αν όντως έχει το γράμμα η κ. Κουκούλου υπάρχει η λύση: να το παραδώσει σε ειδική επιτροπή γραφολόγων και εμπειρογνωμόνων για να διαπιστωθεί η αυθεντικότητά του. Για πότε τέλος πάντων το κρατάνε, για μετά τη δεύτερη παρουσία; Δεν υπάρχει τέτοιο γράμμα του Νίκου. Εκτός και αν το κατασκεύασαν, οι ασφάλειες είναι ειδικές για κάτι τέτοια, όμως θα αποδειχτεί η πλαστογράφηση. Πάνω σ’ αυτό έχω και προσωπική εμπειρία.
Όταν μετά το σ. Ζαχαριάδη εξόρισαν και μας στη Σιβηρία, απομονωμένους δεκάδες και εκατοντάδες χιλιόμετρα τον έναν από τον άλλον, μας πίεζαν να υπογράψουμε δηλώσεις ότι “εθελοντικά ήρθαμε στους νέους τόπους διαμονής”. Ότι λέει ο αχρείος Πανομαριόφ για το σ. Ζαχαριάδη, ότι μόνος του πήγε στο Σουργκούτ, που δεν ήταν τόπος εξορίας !!!
Όταν το 1963 κατηγορηματικά αρνήθηκα να υπογράψω τέτοια δήλωση, οι καγκεμπίτες την σκάρωσαν οι ίδιοι, πλαστογραφώντας την υπογραφή μου και όλα τα στοιχεία μου. Επειδή με φωτογράφησαν κρυφά και επειδή κάπου δεν ταίριαζε η φωτογραφία μου για την πλαστή ταυτότητα, κόλησαν μόνο το κεφάλι μου σε σώμα υπαλλήλου της υπηρεσίας τους τον οποίο αναγνώρισα από τα ρούχα και τη γραβάτα του. Στη διαμαρτυρία μου για την κατάφωρη αυτή πλαστογραφία, ο διευθυντής του τμήματος Ου.Μ. μου είπε: “Σας συμπαθούμε, αλλά πιεζόμαστε από τη Μόσχα για σας να μην φαίνεστε πουθενά σαν εξόριστοι...”.
Όταν λοιπόν για απλές περιπτώσεις καταφεύγουν σε τέτοιες πλαστογραφίες σκεφτείτε τι μπορούν να σκαρώσουν προκειμένου να δικαιολογήσουν ένα έγκλημα κατά του Γ.Γ. του Κ.Κ. Ελλάδας.

9) Τέλος ο χρόνος του θανάτου του, έντεκα μήνες πριν την πτώση της χούντας είναι πάρα πολύ ύποπτος αλλά και αποκαλυπτικός
Ο διορατικότατος Νίκος Ζαχαριάδης δεν μπορούσε να μη βλέπει τη στιγμή αυτή την αλλαγή που επέρχονταν στην πολιτική ζωή της Ελλάδας με τη σίγουρη πτώση της χούντας και το πέρασμα της εξουσίας σε πολιτικά πρόσωπά. Έβλεπε τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ και τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων και του δικού του να είναι απλώς ζήτημα λίγου, ενός - δυο, χρόνων, γιατί με δημοκρατία στην Ελλάδα, ήταν αδύνατη η παραπέρα κράτησή του στην εξορία.
Με Ζαχαριάδη όμως ελεύθερο δεν θα περνούσε ο αναθεωρητισμός όχι μόνο στο ΚΚΕ, μα και σε πολλά άλλα Κομμουνιστικά Κόμματα του κόσμου, γιατί ο Ν. Ζαχαριάδης ήταν δραστήριος αποφασιστικός ικανότατος και με τεράστιο κύρος ηγέτης στο διεθνές εργατικό - κομμουνιστικό κίνημα. Αυτό φοβούνταν οι σοβιετικοί και έλληνες αντίπαλοί του - αναθεωρητές
Την περίοδο αυτή, Αύγουστος 1973, διαγράφονταν για το σ. Ζαχαριάδη οι πιο ευοίωνες συνθήκες και προοπτικές για την απελευθέρωσή του και για την ζωή του. Λογικά, λοιπόν, ήταν αδύνατο αυτή την ώρα να αυτοκτονήσει ο Νίκος Ζαχαριάδης. Αυτοί είναι οι βασικότεροι λόγοι που κάνουν ατράνταχτη την πεποίθησή μας ότι ο Γ.Γ. του ΚΚΕ σ. Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε.
Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της εξόντωσης του εκλεγμένου Γ.Γ. του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη είναι οι σοβιετικοί αναθεωρητές Ν. Χρουστσιώφ, ο Φιλανδό - εβραίος Ότο Κουουσίνεν, Μπ. Πανομαριόφ, Λ. Μπρέζνιεφ, Αλ. Κοσύγκιν, Ν. Ποτγκόρνι, κ.α.
Από την μετά του 1956 πραξικοπηματική ηγεσία του "Κ"ΚΕ είναι οι: Μ. Παρτσαλίδης, Κ. Κοληγιάννης. Μ. Βαφειάδης, Αχ. Γκρόζος, Π. Δημητρίου, Κ. Τσολάκης κ.α.
Από τη "νέα” μετά το 1972 ηγεσία του “Κ”ΚΕ, την κρισιμότερη δηλαδή περίοδο για τη ζωή του Ν. Ζαχαρώδη είναι οι: X. Φλωράκης, πάλι ο υπεργραμματέας Τσολάκης, Κ. Λουλές, Ρ. Κουκούλου, κ.α. Οι οποίοι δεν έκαναν απολύτως τίποτα, ενώ ήταν στο χέρι τους να τον γλυτώσουν. Και το πρώτο που έπρεπε να κάνουν μόλις διορίστηκαν, σύμφωνα και με αιτήσεις και διαμαρτυρίες μας, ήταν να τον μεταφέρουν στην Τασκένδη ή σε άλλη πόλη που θα επιθυμούσε ο ίδιος ο Νίκος. Αυτοί όμως δεν ενδιαφέρθηκαν καθόλου, γιατί υποταχτικοί όπως είναι δεν είχαν το θάρρος να βάλουν τέτοιο ζήτημα στους "προϊσταμένους τους", προτίμησαν την Αθλια καριέρα τους. Να γιατί είναι και οι περισσότερο υπεύθυνοι για την εξόντωση του σ. Νίκου Ζαχαρώδη, του ανθρώπου που τους έβγαλε από την αφάνεια και καμαρώνουν σήμερα σαν "στελέχη".
Οι κομμουνιστές και η Εργατική Τάξη της Ελλάδας, στο πρόσωπο του Νίκου Ζαχαριάδη, έχασαν τον πιστό και δοκιμασμένο αρχηγό τους. Έμεινε όμως το αθάνατο έργο του και το φωτεινό παράδειγμά του, που θα εμπνέει και θα καθοδηγεί τους σημερινούς και μελλοντικούς κομμουνιστές - επαναστάτες στους σκληρούς μα δίκαιους και ωραίους αγώνες, που υπερώριμοι και ραγδαία θα ξεσπάσουν, για τη Λαϊκή Δημοκρατία και το σοσιαλισμό στη χώρα μας και σ’ όλον τον κόσμο. Ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκε με συνέπεια, και άνανδρα από θρασύδειλους, δολοφονήθηκε, ο μεγάλος ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ.

 ΑΛΜΥΡΟΣ, 15 Γενάρη 1991 Μέλος της Γραμματείας του Συντονιστικού Γραφείου της Κομματικής Επιτροπής της
Κομματικής Οργάνωσης Τασκέντης (ΚΟΤ) μέχρι το 1962, του παλιού ΚΚΕ.

ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΚΑΡΑΣΤΑΘΗΣ
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή 10 Ιουλίου 2022

Παρέμβαση της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-1955) στο 23ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στη Συνάντηση των Πολιτικών Προσφύγων στη Νάουσα

Παρέμβαση της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-1955)  στο 23ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στη  Συνάντηση των Πολιτικών Προσφύγων στη Νάουσα.

Στο 23ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 30/6 και 1/2/7/2022 στο πάρκο Ξαρχάκου στη Θεσσαλονίκη, συμμετείχε και η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-1955), με υλικά από εφημερίδες μπουρσούρες κτλ. τα οποία διατίθονταν στους παραβρισκόμενους. 


Παράλληλα παρέμβαση της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-1955), πραγματοποιήθηκε στις 3 Ιούλη στο Άλσος του Αγίου Νικολάου της Νάουσας στο οποίο πραγματοποιήθηκε η Πανελλήνια Συνάντηση των Επαναπατρισθέντων Πολιτικών Προσφύγων, στην οποία δόθηκαν υλικά από μπρουσούρες και η εφημ. Ανασύνταξη. 



 


 


 




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 5 Ιουλίου 2022

Η Δικτατορία των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα (1967-1974) Διώξεις, φυλακές, εξορίες, φτώχεια και μεγάλωμα της εξάρτησης της χώρας απ’ τους ιμπεριαλιστές.

Στις 21η Απρίλη 1967 μια μεγάλη νύχτα τρόμου και μαρτυρίου αρχίζει για τον Ελληνικό λαό, η οποία θα κρατήσει για επτά ολόκληρα χρόνια 1967-1974, με την επιβολή της αμερικανοκίνητης φασιστικής δικτατορίας των Συνταγματαρχών, της οποίας επικεφαλής ήταν οι Γ. Παπαδόπουλος, Σ. Πατακός και Ν. Μακαρέζος.

Η επιβολή της δικτατορίας σχετίζεται άμεσα με την ικανοποίηση των αμερικανικών στρατηγικών συμφερόντων στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου (πόλεμος των έξι ημερών Ισραήλ-Αράβων 28/6/ 1967, πραξικόπημα και εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974). Την ίδια μέρα στις 21/4/1967 προς τις βραδινές ώρες το πραξικόπημα είχε σταθεροποιηθεί με την προσχώρηση σ’ αυτό και του Βασιλιά Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ1, ο οποίος στις επτά το βράδυ όρκισε το πρώτο κυβερνητικό σχήμα της δικτατορίας με πρωθυπουργό τον Κων/νο Κόλια, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. 

Πριν ο Βασιλιάς με το Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΣ) και τους Αμερικανούς ετοίμαζαν άλλο πραξικόπημα από στρατηγούς με την κωδική ονομασία «Ιεράξ 2». Τους πρόλαβαν οι συνταγματάρχες. «Η προτίμηση της αμερικανικής πλευράς στους «συνταγματάρχες», σε αντίθεση με τους «στρατηγούς» του Παλατιού, σχετίζονταν ίσως με τις εξελίξεις στην Κύπρο, όπου η διαρκώς έκρυθμη κατάσταση κινδύνευε να οδηγήσει σε κατάρρευση τη νοτιανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Η ομάδα των συνταγματαρχών παρουσιαζόταν πιο εύπλαστη στο κρίσιμο αυτό ζήτημα»2. 

Με την εκδήλωση του πραξικοπήματος κύμα μαζικών συλλήψεων και διώξεων ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή, με αποτέλεσμα τη νύχτα 21/4/1967 να συλληφθούν 6.509 πολίτες, κύρια κομμουνιστές, αριστεροί και γενικότερα αντιφασίστες προοδευτικοί άνθρωποι. Τις επόμενες μέρες οι συλλήψεις συνεχίσθηκαν με μεγαλύτερη ένταση από την Αστυνομία και την Χωροφυλακή. Οι κατάλογοι με τους φακέλους υπήρχαν από πριν στην Ασφάλεια ενημερωμένοι. Υπήρχαν ήδη, από την περίοδο του Ελ. Βενιζέλου με το νόμο του ιδιώνυμου του 1929, από την περίοδο της δικτατορίας του Ι. Μεταξά (1936-1941), από την Κατοχή της χώρας από τους Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες καταχτητές (1941-1944), από την περίοδο της απελευθέρωσης, από την περίοδο του εμφυλίου πολέμου (1946-1949) και φυσικά από όλες τις μοναρχοφασιστικές μεταεμφυλιακές κυβερνήσεις έως το πραξικόπημα στις 21 Απριλίου του 1967. Όλη αυτή την περίοδο του εμφυλίου και ως το τέλος της δικτατορίας οι πολίτες χωρίζονταν σε κατηγορίες, σε «ληστοσυμμορίτες κομμουνιστές» και «συνοδοιπόρους» ή «μιάσματα» και σε «εθνικόφρονες» που θεωρούνταν το «καμάρι του έθνους». Παράλληλα για οτιδήποτε από την περίοδο του εμφυλίου έως το 1974, σπουδές, για δημόσιες θέσεις, μετανάστευση κ.τ.λ. χρειαζόταν ο ενδιαφερόμενος να έχει φασιστικό «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων». Παράλληλα την μετεμφυλιακή περίοδο ως το 1967, οι διώξεις και η βία ενάντια σε κάθε προοδευτικό, αριστερό, κομμουνιστή, που αγωνίζονταν για το μεροκάματο, δικαιώματα ήταν μεγάλη, η κοινωνία βίωνε τη φασιστικοποίση της δημόσιας ζωής. 


Με το πραξικόπημα το 1967, οι όποιες ψαλιδισμένες ελευθερίες υπήρχαν καταργούνται και αυτές. Λίγες μέρες μετά το πραξικόπημα, οι πρώτοι 6.083 κρατούμενοι στέλνονται εξορία στη Γυάρο3  για να ακολουθήσουν συνέχεια κι άλλοι. Τα φακελώματα στην Ασφάλεια συνεχίζονται όπως και πριν αλλά και με μεγαλύτερη ένταση. Οι συλληφθέντες περνάνε από χίλιους εξευτελισμούς και βασανιστήρια, ακολουθούν φυλακές και εκτοπίσεις σε ξερονήσια. Εκεί τα ίδια, εξευτελισμοί βασανιστήρια, καταπίεση για δηλώσεις υποταγής στο φασιστικό καθεστώς, «δηλώσεις μετανοίας». Αλλά και έξω όσους δεν στέλνουν εξορία τους καλούνε στην Ασφάλεια για «δήλωση μετανοίας», για καθολική υποταγή. Στη συνέχεια τις «δηλώσεις» που ήταν όλες αποτέλεσμα βίας, τρομοκρατίας, τις δημοσιεύουν στον τύπο για εξευτελισμό και για «σωφρονισμό» των υπόλοιπων. Η δημοσίευση των «δηλώσεων» γινόταν ήδη από τη δεκαετία του 1930. Εργάτες, αγρότες, υπάλληλοι, μικροεπαγγελματίες με τη βία και την τρομοκρατία που τους επιβλήθηκε από τις τότε μοναρχοφασιστικές κυβερνήσεις και παρά τη θέλησή τους αναγκάστηκαν να υπογράψουν αυτή την αισχρή «δήλωση μετανοίας», που οι περισσότεροι το έκαναν μόνο και μόνο για να πάρουν το περιβόητο φασιστικό «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων» για να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό για εργασία, την περίοδο αυτή η μετανάστευση, όπως και πριν από τη δεκαετία του 1950 βρέθηκε στο αποκορύφωμά της. Όλες οι «δηλώσεις» σχεδόν ανέφεραν τα εξής: 

ΔΗΛΩΣΗ

Η υπογεγραμμένη…Μ…. κάτοικος Κεφαλοβρύσου ΔΗΛΩ ότι την κατοχήν πλανήθηκα από τα απατηλά συνθήματα των κομμουνιστών και οργανώθηκα στην ΕΠΟΝ διά της παρούσης μου αποκηρύσσω το ΚΚΕ και την ΕΔΑ και τάσσομαι στο πλευρό της πατρίδος μου. Καλώ δε όλους τους συγχωριανούς να μιμηθούν το παράδειγμα μου.

Εν Ελασσώνι τη 25-9-61

Η δηλούσα [ονοματεπώνυμο]4 

ΔΗΛΩΣΗ

Ο κάτωθι υπογραμμένος Δ… κάτοικος Καρυάς, ΔΗΛΩ ότι ουδέποτε υπήρξα κομμουνιστής, αποκηρύσσω το ΚΚΕ και την ΕΔΑ και τάσσομαι εις το πλευρόν της Εθνικής Κυβερνήσεως

Εν Καρυά τη 27-12-1967

Ο δηλών [ονοματεπώνυμο]5 

Το έργο της εκτόπισης το διεκπεραίωναν τυπικά τα έκτακτα στρατοδικεία, στην Αθήνα, Τρίπολη, Λαμία, Λάρισα, Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Αλεξανδρούπολη, Χανιά και Δράμα. Ακολούθησε η διάλυση και απαγόρευση των πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, στις 29/4/1967 διαλύεται η ΕΔΑ και οι οργανώσεις Ε.Ρ.Ε.Ν., Ε.Δ.Η., Δ.Ν. «Λαμπράκη», Κ.Α.6  Την ίδια περίοδο, στις 28/4/1967 από τους πρώτους που έσπευσαν να δηλώσουν ανοιχτά υπέρ της δικτατορίας ήταν οι εφοπλιστές7, με κριτήριο, μεταξύ άλλων λόγων, τα δικά τους ταξικά συμφέροντα, γενικότερα για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων της αντιδραστικής αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών έγινε το φασιστικό πραξικόπημα, η δικτατορία. Στις 22 Ιουνίου 1967 ο τ. αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον επισκέφτηκε την Αθήνα, στην οποία είχε συναντήσεις με την πολιτική ηγεσία της χούντας. Η επίσκεψη αυτή δήλωνε την επίσημη αποδοχή του καθεστώτος από τις ΗΠΑ, που είχαν πρωτοστατήσει στην επιβολή του, η οποία είχε δρομολογηθεί και γίνει από τους Αμερικανούς και Βρετανούς από την πρώτη εβδομάδα από το πραξικόπημα8. Παράλληλα το καθεστώς έθεσε σε απόλυτο έλεγχο την Παιδεία και τον Τύπο. Τα πάντα τέθηκαν υπό αυστηρή φασιστική λογοκρισία9. Η εκκλησία από την πρώτη στιγμή στηρίζει και τάσσεται με το καθεστώς της δικτατορίας. Από πάνω προς τα κάτω οι κεφαλές της εκκλησίας, Αρχιεπισκοπή Αθηνών, Πατριαρχεία Κων/πολης, Ιεροσολύμων κλπ., δεσποτάδες και γενικότερα το Ιερατείο στηρίζει και υμνολογεί τους δικτάτορες10 Οι δεσποτάδες «…προβαίνουν σε εμετικούς εκθειασμούς των δικτακτόρων και των ανύπαρκων αρετών τους: «Αγίους», «Αποστόλους», «Σωτήρες», «παιδιά του Θεού» τους αποκαλούσαν και έλειωναν σαν κεριά στην αγωνία μήπως δεν φάνηκαν δουλικότεροι των δούλων απέναντί τους»11. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης που στη διάρκεια της δικτατορίας «…ο κ. Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης ήτο έμπιστος γραμματεύς της Ι. Συνόδου επί Ιερωνύμου…»12. Ήταν γραμματέας του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, ο οποίος ήταν διορισμένος από τους δικτάτορες. Αργότερα ο Χριστόδουλος, όταν πλέον έγινε αρχιεπίσκοπος (1998-2008), σε δηλώσεις του έλεγε ότι κατά τη διάρκεια της δικτατορίας «διάβαζε πολύ» ! και δεν «ήξερε» ούτε αν υπήρχε Χούντα ούτε αν διαπράττονταν απ’ τα αφεντικά του εγκλήματα. Την ίδια περίοδο που έκανε τις δηλώσεις αυτές σε επιστολή του στις 31/5/2001 σε έναν από τους φασίστες πραξικοπηματίες τον Σ. Πατακό, ο υμνωδός των φασιστικών εγκλημάτων προκαλεί τα δημοκρατικά φρονήματα του λαού μας γράφοντας ότι ο Πατακός υπήρξε «εκφραστής ξεχωριστών προσόντων και αρετών»!!13 Παράλληλα την ίδια περίοδο στην Θεσσαλονίκη αντιφασίστες φοιτητές σε συνθήματα σε πορείες στους δρόμους λέγανε: «Στα νιάτα του ο Χριστόδουλος διάβαζε πολύ, γι’ αυτό και αγαπάει της χούντας το πουλί». Φυσικά στο χώρο της εκκλησίας υπήρξαν και ορισμένες εξαιρέσεις που ήταν μετρημένες. Δύο μητροπολίτες αντιτάχθηκαν στη φασιστική Χούντα και μετρημένοι παπάδες14. Το βασικό σύνθημα «Ελλας Ελλήνων Χριστιανών»(!) αναδεικνύεται σε κεντρικό ιδεολογικό στοιχείο του φασιστικού  καθεστώτος. Ο εθνικισμός-σοβινισμός ο αντικομμουνισμός, η πρόφαση «κομμουνιστικού κινδύνου» η θρησκοληψία, τα κατηχητικά, ο προσκοπισμός15  και οι «ηθικές αρχές» στο χώρο της Παιδείας, αλλά και γενικότερα στην κοινωνία, γίνονται κυρίαρχα στην καθημερινότητα. Όλα αυτά ασφυκτικά πιέζουν και καταπιέζουν τις λαϊκές μάζες για την αποδοχή τους ως «μόνες αλήθειες», μέσα από αναφορές και διαστρεβλώσεις στην ιστορία από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. 


Οι δημόσιοι υπάλληλοι και ιδίως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές υποχρεούνται να βγάζουν λόγους σε σχολεία, εκκλησίες και συγκεντρώσεις και να γράφουν στον τύπο για την «Εθνοσωτήριο επανάσταση που μας έσωσε από τον κομμουνισμό». Παράλληλα η ωμή βία και η τρομοκρατία με φυλακές και εξορίες, είναι μέρος της καθημερινότητας που επιβάλλεται από το φασιστικό καθεστώς έως την κατάρρευση του, τον Ιούλιο του 1974. 


Στα πλαίσια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας με την εκμετάλλευση και την καταπίεση των εργαζομένων, σε όλη αυτή την περίοδο όπως και πριν, οι πλούσιοι, η αστική τάξη και οι εκπρόσωποι της γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Παράλληλα η εξάρτηση της χώρας από το ξένο κεφάλαιο, τις πολυεθνικές, τους ιμπεριαλιστές μεγαλώνει κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974) και το εξωτερικό χρέος με δάνεια, τα οποία έφαγαν οι χουντικοί και οι κεφαλαιοκράτες, τριπλασιάζεται16. Το χρέος καλείται να πληρώσει ο λαός με τη φορολογία. Φυσικά τα δάνεια και η εξάρτηση της χώρας συνεχίστηκε και μεγάλωσε και τα επόμενα χρόνια από όλες τις αστικές κυβερνήσεις και συνεχίζεται και σήμερα.


Η απάντηση όμως στη βαρβαρότητα του φασισμού που επιβλήθηκε στη χώρα μας για επτά ολόκληρα χρόνια, ήταν η αντίσταση για την ανατροπή. Αντίσταση στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, όπου υπήρχαν οργανώσεις στις Κοινότητες Ελλήνων. Ήταν η αντίσταση με αποκορύφωμα την εξέγερση του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη 1973. Το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή, όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλά ήταν αγώνας και πάλη ταξική. Ήταν το αποκορύφωμα της εφτάχρονης πολύμορφης πάλης της εργατικής τάξης και της ανυπόταχτης νεολαίας, ενάντια στο τυραννικό καταπιεστικό καθεστώς των φασιστών συνταγματαρχών και των προστατών τους, τους Αμερικάνους, πάλη που έφτασε ως την σύγκρουση, με την οποία κατάφερε αποφασιστικό πλήγμα στο φασιστικό καθεστώς, το οποίο απάντησε με αιματοκύλισμα και δολοφονίες αγωνιστών. Στις 23 Ιουλίου 1974 η στρατιωτική δικτατορία κατέρρευσε. Στις 24 Ιουλίου 1974 επέστρεψε από τη Γαλλία στην Αθήνα ο Κων/νος Καραμανλής και ορκίστηκε πρωθυπουργός μετά από συμφωνία των στρατιωτικών με εκπροσώπους των αστικών κομμάτων17. Και φυσικά με συμφωνία του ξένου παράγοντα των αφεντικών τους, των Αμερικανών ιμπεριαλιστών. 


Πριν την κατάρρευση της δικτατορίας, είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλες απόπειρες δολοφονίας από τους χουντικούς του Μακαρίου στην Κύπρο. Στις 15/7/1974 επέβαλαν πραξικόπημα στην Κύπρο με την άμεση βοήθεια-συμμετοχή των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών. Στις 20/7/1974 πραγματοποιήθηκε στρατιωτική εισβολή των Τούρκων στο νησί, καταλαμβάνοντας διαδοχικά με τον «Αττίλα» το 38% του εδάφους, με σκοτωμούς, καταστροφές και πρόσφυγες. Τριάντα χρόνια αργότερα στα Βρετανικά αρχεία του Φορεϊν Όφις, φαίνεται ότι οι Βρετανοί και Αμερικανοί κάλυψαν και έδωσαν πράσινο φως για την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο18. Μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το φασιστικό καθεστώς της δικτατορίας κατέρρευσε. Οι Αμερικάνοι δεν τους χρειαζόταν πλέον, εξασφαλίζοντας παράλληλα μια ομαλή μετάβαση στην αστική μεταπολίτευση, κοινοβουλευτική δημοκρατία, η μετάβαση έγινε χωρίς εξεγέρσεις, όπως το Πολυτεχνείο, ή κινήματα όπως του Ναυτικού, εξασφαλίζοντας στο έπακρο τα συμφέροντα τους με την επιλογή τους στο πρόσωπο του Κ. Καραμανλή. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας 21/4/1967 έως 23/7/1974, σύμφωνα με τα ως τώρα στοιχεία (ο κατάλογος θεωρείται ελλιπής) καταγράφτηκαν 88 θάνατοι αγωνιστών και θυμάτων της περιόδου αυτής από το φασιστικό καθεστώς19. Την ίδια περίοδο 1967-74 το καθεστώς αφαίρεσε την Ελληνική υπηκοότητα σε χιλιάδες Έλληνες μετανάστες, οι οποίοι συμμετείχαν στην αντίσταση εναντίον του στις χώρες που εργάζονταν. Η ίδια τακτική είχε ακολουθηθεί από την περίοδο του εμφυλίου πολέμου (1946-1949) και από τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα από το 1948 έως το 1963 είχαν αφαιρέσει την Ελληνική υπηκοότητα σε 22.266 Έλληνες, οι οποίοι ήταν πολιτικοί πρόσφυγες στην Σοβιετική Ένωση και στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες20. (ο αριθμός αυτός ήταν πολύ μεγαλύτερος διότι δεν καταγράφονται τα παιδιά που γεννήθηκαν τότε εκεί) Με την κατάρρευση της δικτατορίας και την μετάβαση στην αστική μεταπολίτευση, Δημοκρατία, άρχισε σταδιακά η ανάκληση των χουντικών αποφάσεων για την αφαίρεση της Ελληνικής ιθαγένειας που έγινε σε Έλληνες του εξωτερικού21. 


Το 1974 μια νέα σελίδα άρχιζε για την Ελληνική κοινωνία στα πλαίσια της αστικής μεταπολίτευσης με ό, τι συνεπάγεται αυτό σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Φυσικά με ανεκπλήρωτους τους πόθους και τις επιδιώξεις του λαού μας, όπως αυτά καταγράφονταν από την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, του Δ.Σ.Ε. και φτάνοντας ως την εξέγερση του πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 ενάντια στην οποία τάχθηκαν όχι μόνο τα αστικά κόμματα αλλά και τα δυο ρεφορμιστικά «Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕεσ. Η ιστορία και η μνήμη δεν πρέπει να σβήνει. Πρέπει να μιλά και να μην ησυχάζει. Πρέπει να αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού. Της βίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Πρέπει να φωνάζει. «Ο φασισμός δεν έρχεται από μόνος του» Οι ρίζες του βρίσκονται στα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας του καπιταλισμού, αυτή είναι η γέννα του. Φράξτε του το δρόμο με «νύχια και με δόντια». «Και στη ζωή δεν υπάρχουν θεατές η αυλαία σηκώνεται. Άνθρωποι σας αγαπούσα, Επαγρυπνείτε»!!

Γιούλιος Φούτσικ «Ρεπορτάζ κάτω από την κρεμάλα» 9-6-1943 Πράγα. 


-Βιβλιογραφία-Πηγές

1. «(Περί αναστολής των διατάξεων των άρθρων 5, 6, 8, 10, 11, 12, 14, 18, 20, 95 και 97 του Συντάγματος καθ’ όλον το Κράτος 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Έχοντες υπ’ όψιν το άρθρον 91 του Συντάγματος και κατόπιν εισηγήσεως της Κυβερνήσεως, ανστέλομεν τας διατάξεις των άρθρον 5, 6, 8, 10, 11, 12, 14, 18, 20, 95 και 97 του εν ισχύει Συντάγματος καθ’ όλον το Κράτος λόγω έκδηλου απειλής κατά της δημόσιας τάξεως και ασφαλείας της χώρας εξ εσωτερικών κινδύνων. Ο ημέτερος επί των Εσωτερικών υπουργός δημοσιεύει και εκτελέσει το διάταγμα τούτο. Εν Αθήναις τη 21η Απριλίου 1967

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

                                                         ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» Ελευθερία, 22/4/1967, Λάρισα.

2. Μαργαρίτης Γιώργος. Η 21η Απριλίου όπως οι δικτάτορες έβαλαν τη χώρα «στον γύψο για θεραπεία». εφημ. Εμφύλιος τύπος φ. 53 [χ.χ]

3. Φαλιάγκα Ελένη-Παπαθανασίου. Νήσος Γιάρος-Γιούρα. Αθήνα 1989.

4. Ανδρώνης Στάθης. Η Επαρχία Ελασσόνας στη δεκαετία του 1960. Ελασσόνα 1989, σ. 24.

5. Ανδρώνης Στάθης. Η Επαρχία (…) 1989, σ. 35.

6. Ελευθερία, 30/4/1967, Λάρισα.

7. «Αθήναι, 28,- Το διοικητικόν συμβούλιον της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών απέστειλε θερμόν τηλεγράφημα προς τον κ. πρόεδρον της κυβερνήσεως συγχαίρον τούτον και τα μέλη της κυβερνήσεως, διά την ανάληψιν της διακυβερνήσεως της χώρας και ευχόμενον ολοκλήρωσιν του αναληφθέντος έργου (…) Αθήναι, 28. – Προς τον κ. προθυπουργόν και τον κ. υπουργόν Εμπορικής Ναυτιλίας απηύθυνεν επίσης θερμά συγχαρητήρια διά τηλεγραφήματος το διοικητικόν συμβούλιον του Ναυτικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος. (…)»Ελευθερία, 29/4/1967, Λάρισα.

8. «Εν τω μεταξύ το πρακτορείον «Ηνωμένος τύπος» μεταδίδει: «Αξιόπιστος πηγή ανέφερεν ότι αι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας παρέσχον ενδείξεις της προθυμίας των συνεργασίας με την νέαν ελληνικήν κυβέρνησιν διά της επισήμου αναγνωρίσεως του νέου υπουργού των Εξωτερικών κ. Οικονόμου-Γκούρα. (…) Ο υπουργός των Εξωτερικών κ. Οικονόμου-Γκούρας εγνωστοποίησε δι’ επιστολών του τον διορισμόν του την παρελθούσαν Δευτέραν εις όλους τους εν Ελλάδι πρεσβευτάς. Εις τας επιστολάς τοιαύτης φύσεως παρέχεται συνήθως ‘αμεσως απάντησις. Εν τούτοις, ως ανέφερε μία πηγή, ο Αμερικανός πρεσβευτής κ. Τάλμποτ μόλις την Πέμπτην ανεγνώρισε τον διορισμόν. Η αυτή πηγή προσέθεσεν ότι και ο Βρετανός πρεσβευτής αντέδρασε βραδέως. Η καθυστέρησις εις την απάντησιν εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών παρέχει ενδείξεις ότι ο κ. Τάλμποτ ήλθε εις συνεννόησιν με το Στέητ Ντιπάρτμεντ εις την Ουάσιγκτων και ότι η επακολουθήσσα εκ μέρους του αναγνώρισις αντιπροσωπεύει απόφασιν της κυβερνήσεώς του. Αι ενέργειαι αυταί παρέχουν επίσης ενδείξεις ότι τόσον αι Ηνωμέναι Πολιτείαι όσον και η Βρετανία θεωρούν ότι το καθεστώς εις την Ελλάδα έχει εγκαθιδρυθή». Ελευθερία, 30/4/1967, Λάρισα.

9. Χαρακτηριστική είναι η χουντική «Εγκύκλιος διαταγή Εν Αθήναις τη 25.1.1968 (…) Η παρούσα να κοινοποιηθή εις άπαντας τους ενδιαφερομένους της περιφερείας σας ως απόρρητον έγγραφον. Ήτοι ουδεμία είδησις θα δημοσιεύται μη προερχομένη εκ του Αθηναϊκού Πρακτορείου ή την Γενικήν διεύθυνσιν Τύπου και ουδέν σχόλιον, άρθρον και κ.λ.π. το οποίον να είναι αντίθετον προς την Κυβερνητικήν γραμμήν. Η Κυβέρνησις διατηρεί απόλυτον το δικαίωμα της υποχρεωτικής δημοσιεύσεως κατά την κρίσιν της ειδήσεων άτινες θα προέρχονται εκ της Γενικής Διευθύνσεως Τύπου. Κρίσεις ως και ειδήσεις επί θεμάτων εξωτερικής πολιτικής υπόκεινται απολύτως εις τον έλεγχον της Κυβερνήσεως. Η μη δημοσίευσις των ‘‘υποχρεωτικών’’ κειμένων δέον να επισύρη αμέσως τας συνεπείας του Στρατιωτικού Νόμου. γ) Δέον πάντοτε να προτιμώνται κατά σειράν τα τηλεγραφήματα εκ του εξωτερικού του Αθηναϊκού Πρακτορείου τα φέροντα την ένδειξιν ‘‘ΕΠΕΙΓΟΝ’’ Η δημοσίευσιν τούτων είναι υποχρεωτική». Ελευθερία, 22/9/1974, Λάρισα.

10. Καρανικόλας Γιώργος. Οι ρασοφόροι συμφορά του Έθνους. Θουκυδίδης (Δ΄ έκδ.), Αθήνα 1985, σσ. 314-387

11. Γκίνης Γιάννης. Ιεράρχες διάκονοι της χούντας. Φάκελοι της ντροπής Εγκύκλιοι, ομιλίες, ευχές απόρρητα έγγραφα. Εκδόσεις Γιάννης Β. Βασδέκης (Β΄έκδ.), Αθήνα 1981, σ. 30

12. Γκίνης Γιάννης. Ιεράρχες (…). Αθήνα 1981, σ. 37

13. Πολιτικά Θέματα, 12/12/2003, Αθήνα, εφ. Ανασύνταξη, φ. 175, 1/15/2004, Αθήνα.

14. Καρανικόλας Γιώργος. Οι ρασοφόροι (…). Αθήνα 1985, σ. 310

15. Η δικτατορία το Ι. Μεταξά (1936-1941), οι μετεμφυλιακές μοναρχοφασιστικές κυβερνήσεις και η δικτατορία των Συνταγματαρχών (1967-1974) χρησιμοποίησαν τον προσκοπισμό, που από την φύση του ήταν ότι πιο συντηρητικό πολιτικά και ιδεολογικά υπήρχε για να ελέγχουν τη ναιολέα ενάντια σε κάθε προοδευτική κατεύθυνση της νεολαίας που οργανωμένα διεκδικούσε δημοκρατικά κοινωνικά δικαιώματα. Αποκαλυπτικό είναι το έγγραφο της Γεν Ασφάλειας στις 20/7/1961.

ΥΠΟ/ΣΙΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ                                ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ

              ΕΙΔΙΚΟΝ

Εν Αθήναις τη 20η Ιουλίου 1961

Προς

τον κ. Γενικόν Διντην πολιτ. Γραφείου

κ. Προέδρον της Κυβερνήσεως

ΕΝΤΑΥΘΑ

Εις απάντισιν του υπ, αριθ. 487/10-7-1961 εγγράφου

Υμών, έχομεν την τιμήν να γνωρίσωμεν   Υμίν τα κάτωθι:

1- Αι προσπάθειαι των Κομμουνιστών διά την κατάληψιν όσον το δυνατόν περισσοτέρων συνδικλιστικών οργανώσεων ενετάθησαν εις βαθμόν δικαιολογούντα, αφ’ ενός μεν την λήψιν αυστηρών μέτρων, αφ’ ετέρου δε την κινητοποίησιν των ημετέρων σωματείων διά την πρόληψιν μεγαλυτέρας διεισδύσεως.

2- Κατόπιν αλλεπαλλήλων συσκέψεων μετά των Προεδρείων των Εθνικών Αντικομμουνιστικών Οργανώσεων διεπιστώθη πλήρως η ανάγκη ευρυτέρας ηθικής και οικονομικής ενισχύσεως αυτών προς αντιμετώπισιν της Κομμουνιστικής δραστηριότητος, ώστε να φαίνηται πλέον ότι αντ[ι]δρα ο λαός εις τας διαφόρας εκδηλώσεις και όχι η αστυνομία.]

3- Αι Φοιτητικαί Οργανώσεις διαβρώθησαν επικινδύνος υπό των Κομμουνιστών Φοιτητών τη ανοχή και συνεργασία των Κεντρόων και Προοδευτικών Φοιτητών. Εισηγούμεθα την λήψιν μέτρων προς διαφώτισιν των Φοιτητών και την κατά τρόπον θετικόν αντιμετώπισιν των Φοιτητικών προβλημάτων.

4- Εις το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων (ΣΕΠ) επεσημάνθη χαλάρωσις του ελέγχου των εισερχομένων εις αυτό προσώπων παρά τας επανειλημένας συστάσεις μας, η δε ανάθεσις εντολής διοικήσεως εις πρόσωπα μη αυστηρώς ηλεγμένα αποτελεί κίνδυνον διαβρώσεως του Σώματος. Εισηγούμεθα την λήψιν μέτρων προς εκκαθάρισιν των υπόπτων στελεχών και μελών και την ανάθεσιν της αντικομμουνιστικής αγωγής εις πρόσωπα απολύτου εμπιστοσύνης.

5- Η κυκλοφορία των Κομμουνιστικών εντύπων παρουσιάζει ασυνήθη αύξησιν τόσον μεταξύ των Φοιτητών, όσον και του λοιπού κοινού, επεχειρήθη δε διανομή τούτων και εις μαθητάς Γυμνασίων υπό νέων της ΕΔΑ.

6. Η έκτασις της συνεργασίας των Κεντρώων και Προοδευτικών μετά των Κομμουνιστών εις πάσαν κίνησιν είναι αναμφισβητήτως μεγάλη, χωρίς όμως να δύναται λα λεχθή μετά βεβαιότητος εάν αυτή επικροτήται και υπό της ηγεσίας των δύο Εθνικών Κομμάτων. Πάντως ουδέν δυνάμεθα να αποκλείσωμε.

Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ Δ/ΝΤΗΣ. Αυγή, 17/11/1965, Αθήνα.

Επίσης ξεκάθαρη είναι η θέση του χουντικού αντιπροέδρου. «… ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως και υπουργός εθνικής αμύνης κ. Σπαντιδάκης (…) απαντών εις προσφώνησιν του κ. Μακρίδη [«γενικός Έφορος» του ΣΕΠ] (…) ετόνισεν ότι η εθνική κυβέρνησις, έχουσα ως ιερόν σκοπόν την διαφύλαξιν των παραδόσεων του έθνους και την χάραξιν της ασφαλεστέρας οδού διά τα πεπρωμένα της Ελλάδος, αποδίδει όλως ιδιαιτέραν σημασίαν εις τον ελληνικόν προσκοπισμόν και προτίθεται να καταβάλη κάθε φροντίδα και να παράσχη κάθε συνδρομήν προς χάριν του ελληνικού προσκοπισμού». Ελευθερία, 27/7/1967, Λάρισα.

16. «Αναφερόμενος ο κ. Κανελλόπουλος [στις 27/9/1974] εις την οικονομικήν πολιτικήν της προηγουμένης 7ετίας [1967-1974], εξέφρασεν την άποψιν ότι έσφαλε και εις την βραχυχρόνια και εις την μακροχρόνια κατεύθυνσιν της. Μακροχρονίως, οι προηγούμενες κυβερνήσεις έσπευσαν να κάνουν δαπάνες, αλλά τελικώς προώθησαν μη παραγωγικές επενδύσεις. Ηγνόησαν τους τομείς της βαρείας βιομηχανίας και γεωργίας, για να ευνοήσουν τους τομείς της οικοδομής και του τουρισμού, με αποτέλεσμα να δανειστεί η Ελλάς από το εξωτερικό, κατά τα τελευταία 7 χρόνια, όσα δεν εδανείστηκε στα 150 χρόνια από της απελευθερώσεως της μέχρι το 1967. Το σύνολο του εξωτερικού χρέους της Ελλάδος ήταν 1,1 δισ. δολάρια το 1966 και έφθασε το 1974 τα 3,3 δισ. δολάρια δηλαδή τριπλασιάστηκε σε διάστημα 7 ετών. Επίσης, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών διπλασιάστηκε. Ενεφανίσθη, βέβαια, ένα μεγάλο συναλλαγματικό απόθεμα, το οποίον δεν ήταν παρά τα δάνεια, τα οποία ετοποθετήσαμε στο συναλλαγματικό μας απόθεμα. Ελευθερία, 28/9/1974, Λάρισα».

17. Σαμπατάκη Θ. Η πτώση της δικτατορίας. Ιστορικά 246 (22/7/2004 Αθήνα) 44

18. Τα Νέα, 3/1/2005, Αθήνα, Ελευθεροτυπία, 3/1/2005, Αθήνα.

19. Ελευθεροτυπία, 18/11/2000, Αθήνα, Ανασύνταξη, φ. 175, 15/11/2004, Αθήνα.

20. Ανώνυμος. Ο επαναπατρισμός των πολιτικών προσφύγων νόμιμο δικαίωμα τους. Επαναπατρισμός 1(Αθήνα 1976) 31

21. ΦΕΚ τχ Γ΄ 505 (19/12/1974), τχ Γ΄ 540 (31/12/1974), τχ 541 (31/12/1974)

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 25 Ιουνίου 2022

Ευρωπαϊκή διακήρυξη για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη: ΕΞΩ από το ΝΑΤΟ και απ’ όλες τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες! Σταματήστε τον πόλεμο τώρα! Ψωμί, Ειρήνη και Ελευθερία για τους εργάτες και τους λαούς!

 

Είναι αναμφισβήτητο, ότι ο αγώνας μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για το ξαναμοίρασμα του ήδη μεταξύ τους μοιρασμένου κόσμου, για την κατάκτηση νέων αγορών, πρώτων υλών και σφαιρών επιρροής είναι η βασική αιτία για το ξέσπασμα του πόλεμου στην Ουκρανία. Σ’ αυτή τη σύρραξη τα στρατιωτικά γυμνάσια για την επέκταση του ΝΑΤΟ και η περικύκλωση της Ρωσίας έπαιξαν ένα  μεγάλο ρόλο.


Σ’ αυτό το πολεμικό σκηνικό που απειλεί να επεκταθεί, πραγματοποιείται στις 29 και 30 Ιούνη 2022 η XXXII Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ. Αυτή η πολεμοκάπηλη Οργάνωση θα καθορίσει τη «στρατηγική της για το 2030», που αποτελεί μια συνεπή στρατηγική προσαρμογή στις διαρκώς οξυνόμενες ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις σ’ όλες τις περιοχές του κόσμου.


Τα νέα ΝΑΤΟϊκά σχέδια όπως η «συλλογική άμυνα», η «διαχείριση κρίσεων» και η «συλλογική ασφάλεια» έχουν μια σημασία: ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θέλει να χρησιμοποιήσει το ΝΑΤΟ για να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία του, αντιμετωπίζοντας  τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Ρωσία και Κίνα ως μόνιμους εχθρούς και μέσω της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών και του διαρκούς εξοπλισμού διατηρεί μια στρατιωτική υπεροχή. Όμως παρόλο που φαίνεται τώρα να είναι έτσι, ότι το ΝΑΤΟ είναι «ενωμένο» κάτω από την ηγεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, συνεχίζονται παραπέρα οι αντιθέσεις μεταξύ των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, όπως για παράδειγμα μεταξύ των ΗΠΑ, Γερμανίας και Γαλλίας.


Η στρατηγική των ΗΠΑ αποσκοπεί σε μια νέα κατανομή των ρόλων στα πλαίσια του ΝΑΤΟ: οι ευρωπαίοι σύμμαχοι να συμμετέχουν ισχυρότερα στην αποδυνάμωση της Ρωσίας καθώς και στις στρατιωτικές επεμβάσεις στην Αφρική και στην Εγγύς Ανατολή. Το Πεντάγωνο θα ασχοληθεί ολοένα και περισσότερο με το στρατιωτικό περιορισμό του ανερχόμενου κινέζικου ιμπεριαλισμού. Τα σχέδια που  εκπονούνται για τη Βόρεια Αφρική εγκατάστασης ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων στα Κανάρια νησιά για να σταματήσουν τους ανταγωνιστές τους, τα θεωρούν ως υποχρέωση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Το Μαρόκο θα ισχυροποιηθεί με κάθε τρόπο ως χωροφύλακάς τους στην περιοχή. Αυτό θα οξύνει τις συγκρούσεις στο Μαγρέμπ, θα προκαλέσει μεγαλύτερα δεινά στους λαούς της περιοχής και θα αποσταθεροποιήσει το δυτικό τμήμα της περιοχής της Μεσογείου.


Το ΝΑΤΟ με τον προϋπολογισμό τρισεκατομμυρίων Ευρώ και τους αμέτρητους στρατιώτες, με τα πυρηνικά τους, χημικά, βιολογικά και τα συμβατικά όπλα σε εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις, που είναι εγκατεστημένες στις διάφορες χώρες, είναι σήμερα μια παγκόσμια πολεμική και τρομοκρατική μηχανή.


Η επιβαλλόμενη απ’ τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό απαίτηση για την χρησιμοποίηση 2% του ΑΕΠ για το στρατιωτικό προϋπολογισμό των χωρών-μελών έχει σχεδόν εκπληρωθεί. Ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός με τα 100 δισεκατομμύρια για τον στρατιωτικό προϋπολογισμό θα γίνει η μεγαλύτερη στρατιωτική συμβατική δύναμη της Ευρώπης.  

Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη αυξάνονται τώρα οι πολεμικές δαπάνες. Τα κέρδη της εξοπλιστικής πολεμικής  βιομηχανίας εκτινάσσονται στα ύψη. Ο πληθωρισμός αυξάνεται ταχύτατα ως συνέπεια του πολέμου. Ενώ οι καπιταλιστές γίνονται ολοένα και πλουσιότεροι, οι εργάτες και οι λαοί γίνονται ολοένα και φτωχότεροι.

Το ΝΑΤΟ μεταφέρει στρατεύματα από την Αρκτική ως την Αφρική και από τη Δυτική Ευρώπη ως την Ινδο-ειρινική περιοχή. Αυτό είναι ένας πραγματικός κίνδυνος για την ειρήνη και την ασφάλεια όλων των εργατών και των λαών του κόσμου, ένας ισχυρός παράγοντας της Αντίδρασης, Επέμβασης και Πολέμων.

Καλούμε τους εργάτες/εργάτριες και εργαζομένους, τη νεολαία, τις γυναίκες, τους καταπιεσμένους λαούς να συμμετέχουν στις αντι-πολεμικές και αντι-ΝΑΤΟϊκες κινητοποιήσεις στους δρόμους όλων των χωρών με την ευκαιρία της Συνόδου κορυφής της Μαδρίτης.

Με τους εργάτες και τους ανθρώπους όλων των χωρών βροντοφωνάζουμε:

ΕΞΩ από το ΝΑΤΟ και απ’ όλες τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες! 

Σταματήστε τον πόλεμο τώρα!

ΝΑΤΟ και βάσεις των ΗΠΑ έξω από τις χώρες μας!

Καλούμε την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες να ενωθούν, να αντιταχθούν και να παλέψουν ενάντια στη φιλοπόλεμη πολιτική των κυβερνήσεων και την επέκταση του ΝΑΤΟϊκού πολεμικού συνασπισμού.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη στον Ουκρανικό λαό, που είναι θύμα της στρατιωτικής επέμβασης του ρώσικου ιμπεριαλισμού, της φιλοπόλεμης πολιτικής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του καθώς και της αντιδραστικής κυβέρνησης του V. Zelensky.


Υποστηρίζουμε τις λαϊκές κινητοποιήσεις στη Φινλανδία και στη Σουηδία ενάντια στην απόφαση της κυρίαρχης ολιγαρχίας των χωρών τους για ένταξη στο ΝΑΤΟ, όπως και τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην Ισπανία, Ιταλία, Νορβηγία και Δανία ενάντια στη δημιουργία νέων στρατιωτικών βάσεων.

Υποστηρίζουμε την αυξανόμενη αντίσταση της εργατικής τάξης και του πληθυσμού, που ολοένα και περισσότερο αρνούνται να πληρώσουν για τον πόλεμο και τις συνέπειές του. Υποστηρίζουμε τα αιτήματα όπως στη Γερμανία


100 δισεκατομμύρια Ευρώ για το σύστημα Υγείας, για το σύστημα Παιδείας, για την αύξηση των Συντάξεων – όχι για τον Πόλεμο!

Υποστηρίζουμε όλες τις δράσεις ενάντια στη στρατιωτικοποίηση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ενάντια στην αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Το εργατικό κίνημα και ο λαός απαιτούν: 

Δεν θέλουμε να πληρώσουμε για τον Πόλεμό σας!


Υποστηρίζουμε τις δράσεις των εργατών και των λαών για υψηλότερους μισθούς, για δημόσιες παροχές (Υγεία, Παιδεία, κοινωνική στήριξη, συντάξεις, κλπ. …), για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Καταδικάζουμε τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό, την πώληση όπλων για μονοπωλιακά κέρδη, την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών.


Πόρους για τις βασικές ανάγκες των εργατών και των λαϊκών μαζών!

Αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς ατομικά όπλα!

Ενάντια στο μιλιταρισμό και το σοβινισμό υψώνουμε τη σημαία της διεθνούς αλληλεγγύης μεταξύ των εργατών και των καταπιεσμένων λαών όλων των χωρών, τη σημαία της αδελφοσύνης των λαών.


Καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός σημαίνουν πόλεμο, εκμετάλλευση, καταπίεση και εξαθλίωση, μόνο η επανάσταση και ο σοσιαλισμός φέρνουν ειρήνη, μια καλύτερη ζωή και ελευθερία για τους εργάτες/εργάτριες και τους λαούς!  

Τα ευρωπαϊκά μέλη της διεθνούς Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (CIMPLO):


Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών,  AKP Δανίας

Οργάνωση για την Οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος  Εργατών Γερμανίας

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας - PCOF

Κομμουνιστική Πλατφόρμα – για ένα Κομμουνιστικό Κόμμα του Προλεταριάτου Ιταλίας

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μαρξιστές-Λενινιστές) – PCE(ml)

Κόμμα Εργασίας, EMEP Τουρκίας

Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, Ελλάδας       

                                                                                                                                               Ιούνης 2022


Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 21 Μαΐου 2022

Ο γελοίος «θεατρίνος» αλλά ακραία επικίνδυνος τυχοδιώκτης Ναζι-φασίστας ΖΕΛΕΝΣΚΥ – ένας πολυεκατομμυριούχος πουλημένος στις ΗΠΑ, αντί να προχωρήσει σε «συμβιβαστική λύση», «κρατάει» εγκληματικά την Ουκρανία ανάμεσα στις σιδερένιες μυλόπετρες των δυο πυρηνικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ (και ΕΕ) – ΡΩΣΙΑΣ, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ την ολοσχερώς


Όλα τα σημερινά φαινόμενα που παρατηρούνται, εδώ και δεκαετίες, στις πάλαι ποτέ Σοσιαλιστικές χώρες της περιόδου των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ έχουν τη ρίζα τους στον καπιταλισμό, ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΑ στο πισωδρομικό προτσές της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού, που άρχισε μετά το θάνατο-ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ (γιατροί-δηλητηρίαση) του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ (5 Μάρτη 1953). Στους επόμενους μήνες σημειώνεται ΑΝΑΤΡΟΠΗ της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, με βίαιο φασιστικό πραξικόπημα, απ’ την προδοτική αντεπαναστατική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ. στο ΚΚΣΕ, γεγονός που επιβεβαιώνεται, ανάμεσα στ’ άλλα, και απ’ την πρώτη ανοιχτή επίθεση ενάντια στο ΣΤΑΛΙΝ για «Προσωπολατρία», κλπ., τον Ιούλη 1953, στο κύριο άρθρο της «ΠΡΑΒΔΑ»: «Fuenfzig Jahre Kommunistische Partei der Sowjetunion (1903-1953)», (26 Ιούλη 1953), στο: «Die Presse der Sowjetunion», Hrg. Presseamt beim Ministerpräsidenten der Regierung der DDR, Nr.85, S. 1043, Freitag, 31.Juli 1953). 

Το πισωδρομικό προτσές (στον οικονομικό τομέα) της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ τέλη της δεκαετίας του 1950-αρχές της δεκαετίας 1960: ΕΠΙΣΗΜΑ επικυρώθηκε και επισφραγίστηκε απ’ το αντικομμουνιστικό «22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (Οχτώβρης 1961), εξέλιξη που τελικά τα επόμενα χρόνια οδήγησε αναπόφευκτα την καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική Σοβιετική Ένωση της περιόδου των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ στη διάλυσή της το 1990-91 και στο κομμάτιασμα απ’ το οποίο προήλθαν η ιμπεριαλιστική Ρωσία του ΠΟΥΤΙΝ και τα μικρότερα  καπιταλιστικά κράτη (μαζί και η Ουκρανία). 


Οι μαφιόζοι καπιταλιστές που είχαν διαμορφωθεί ήδη πριν τη διάλυσή της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, άρπαξαν και λεηλάτησαν κυριολεκτικά ολόκληρο τον πλούτο των λαών των χωρών τους – πλούτος που προέρχονταν απ’ την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών.


Στη μετέπειτα περίοδο, αυτοί οι μαφιόζοι πολυεκατομμυριούχοι-δισεκατομμυριούχοι συγκρότησαν την κυρίαρχη διεφθαρμένη μεγαλομαφιόζικη μπουρζουαζία στις διάφορες «Δημοκρατίες» και στην Ουκρανία, εγκαθιδρύοντας: α) στον οικονομικό τομέα, έναν μαφιόζικου τύπου καπιταλισμό, στηριζόμενο σε μια ακρότατης βαρβαρότητας καταπίεση και άγριας εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των πλατιών μαζών, και β) στον πολιτικό τομέα, ένα φασιστικό–Ναζι-φασιστικό καθεστώς, απαγορεύοντας, όπως στην Ουκρανία, όλες τις επαναστατικές οργανώσεις και τα αριστερά ρεφορμιστικά κόμματα, μα ακόμα και πάνω από 10 αντιπολιτευόμενα κόμματα-Οργανώσεις, συμπληρωμένα με την ταυτόχρονη τρομοκρατική δολοφονική δράση πληθώρας χιτλερικών Ναζι-φασιστικών συμμοριών (απαγόρευσης ρώσικης γλώσσας, συλλήψεις, δολοφονίες, φυλακίσεις, κλπ.), συμπληρωμένα όλα αυτά με τη δράση πρακτόρων της CIA και εκπαίδευση στρατιωτικών στελεχών από αξιωματικούς του ΝΑΤΟ, κλπ., κλπ.


Ο πολυεκατομμυριούχος ΖΕΛΕΝΣΚΥ προσπάθησε, μετά την εκλογή του, να αποκρύψει το πραγματικό αποκρουστικό πρόσωπο του Χιτλερικού Ναζι-φασίστα, ενώ ηγούνταν και συνεργάζονταν απ’ την αρχή με το σύνολο των πιο ακραίων αντιδραστικών (εθνικιστές-φασίστες-Ναζι-φασίστες) και αμερικανόδουλων δυνάμεων, που ξεπούλησαν την Ουκρανία, μετατρέποντας την στο πιο άθλιο ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ-ΑΠΟΙΚΙΑ του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.


Με την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ και ΟΧΙ ΡΩΣΙΑΣ-ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ο  Ναζι-φασίστας ΖΕΛΕΝΣΚΥ περιφέρεται διαδικτυακά, απευθύνοντας διάφορα ανόητα μαθητικά λογύδρια «Ιστορίας» στα κοινοβούλια. Ασυγκράτητος και επιπόλαιος όπως είναι, διαπράττει συνεχώς γκάφες ολκής, που ευτυχώς αποκαλύπτουν, πέραν της απερίγραπτης αγραμματοσύνης, τις φασιστικές-Ναζι-φασιστικές του απόψεις, όπως συνέβη με την «ομιλία»(!) (20.3.2022) προς την Ισραηλινή βουλή, συγκρίνοντας τις σημερινές καταστροφές της Ουκρανίας με το «ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ των Εβραίων» απ’ τους χιτλερικούς Ναζι-φασίστες κατά τη διάρκεια του β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η σύγκριση αυτή ΑΘΩΩΝΕΙ πλήρως τα αποτρόπαια εγκλήματα των χιτλερικών και αποκαλύπτει το Ναζι-φασιστικό αποκρουστικό πρόσωπο του ΖΕΛΕΝΣΚΥ. 


Αυτό προκάλεσε τις  δικαιολογημένες έντονες αντιδράσεις από διάφορους βουλευτές και υπουργούς της αντιδραστικής κυβέρνησης του Ισραήλ με τον πρωθυπουργό ΝΑΦΤΑΛΙ ΜΠΕΝΕΤ να πάρει αποστάσεις και να δηλώσει, μεταξύ άλλων: «απαγορεύεται να συγκρίνει κάποιος το οτιδήποτε με το Ολοκαύτωμα».


Παρά τις μεγάλες καταστροφές της Ουκρανίας, ο Ναζι-φασίστας ΖΕΛΕΝΣΚΥ – αυτή η προκλητικά ξετσίπωτη και κατάπτυστη μαριονέτα των ΗΠΑ – εξακολουθεί να συνεχίζει έναν πόλεμο – που καταστρέφει ολοκληρωτικά τη «χώρα του» – ΠΟΛΕΜΟ που βρίσκεται, αποκλειστικά και ΜΟΝΟ, στην  υπηρεσία των σχεδίων των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών.  

Διαβάστε Περισσότερα »