Ανακοίνωση από τη συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, Παρίσι, Ιούνιος 2010

Στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, οι εργάτες, οι νέοι, αρνούνται να πληρώσουν για την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος

Η παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος συνεχίζεται και οξύνεται συνεχώς, πετώντας εκατομμύρια εργαζόμενους στο δρόμο, στην εξαθλίωση. Όλα τα τμήματα του λαού, οι εργάτες, οι απασχολούμενοι στις πόλεις και στην επαρχία, οι μικρομεσαίοι αγρότες, οι τεχνίτες, οι υπάλληλοι, με ή χωρίς δουλειά, νέοι ή συνταξιούχοι…καταληστεύονται από μία χούφτα πλουσίων, που ολοένα γίνονται πλουσιότεροι, από την οικονομική ολιγαρχία, τις τράπεζες και τα μονοπώλιά της. Σε όλες τις αναπτυγμένες ή αναδυόμενες καπιταλιστικές χώρες, στις ιμπεριαλιστικές χώρες, και στις εξαρτημένες απ’ τον ιμπεριαλισμό χώρες, η ολιγαρχία επιθυμεί να εξαπολύσει την επίθεσή της στην εργατική τάξη, τις εργαζόμενες μάζες, και τους λαούς: έντεκα εκατομμύρια εκατομμυριούχων παγκοσμίως ολοένα πλουτίζουν στις πλάτες δισεκατομμυρίων. Ο πλούτος που έχει παραχθεί, ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλος. Ποτέ ξανά δεν έχουν αφαιρεθεί από ένα τόσο μεγάλο αριθμό γυναικών και αντρών τα εντελώς απαραίτητα για την επιβίωση, ποτέ ξανά δεν έχει συγκεντρωθεί αυτός ο πλούτος σε τέτοιο βαθμό στα χέρια μίας παρασιτικής τάξης, της μπουρζουαζίας, της τάξης των μετόχων.

Αφού η οικονομική ολιγαρχία ζήτησε από τα κράτη, που αποκλειστικά την υπηρετούν, να δώσουν δισεκατομμύρια δολάρια, ευρώ ή γεν για να σωθούν οι τράπεζες και οι χρηματοοικονομικοί θεσμοί της, τώρα πιέζει για την πληρωμή των δημοσίων χρεών και τόκων. Το σύνθημά της: «Να δώσουμε τέλος στα ελλείμματα», τα οποία η ίδια έχει δημιουργήσει και μεγεθύνει.

Οι πολιτικές για τη μείωση του δημοσίου ελλείμματος: ένα πρόσχημα για να επιβληθούν προγράμματα λιτότητας

Στην Ευρώπη, ο Ελληνικός λαός ήταν ο πρώτος στόχος αυτών των επιθέσεων ευρείας κλίμακας, οι οποίες, με κοινή καθοδήγηση από την Κομισιόν και το ΔΝΤ, έχουν οδηγήσει σε ένα μεγα-πρόγραμμα λιτότητας με τη δικαιολογία της μείωσης του δημόσιου χρέους. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, δεξιές, καθώς και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις σ’ ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση ανταγωνίζονται στην κλιμάκωση των ποσών «σωτηρίας», τα οποία έχουν σκοπό να επιβάλλουν στους κρατικούς προϋπολογισμούς. Αυτά τα ποσά είναι της τάξης εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ και πλήττουν όλες τις χώρες.

Το πρόσχημα: ο καθησυχασμός των χρηματιστηρίων και των «οίκων αξιολόγησης» τους.

Ο σκοπός: να γίνει μίας ευρείας κλίμακας μεταφορά πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο για να είναι εγγυημένα τα κέρδη των τραπεζών και των ισχυρότερων μονοπωλίων.

Γίνεται αφαίμαξη των κοινωνικών παροχών και όλοι οι κοινωνικοί μηχανισμοί που κατακτήθηκαν και επιβλήθηκαν από την εργατική τάξη και τους λαούς, ειδικότερα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι στο στόχαστρο αυτών των κοινών επιθέσεων.

Τα πρώτα θύματα της διάλυσης των κοινωνικών «δικτύων» παροχών, είναι τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας, εκείνοι ήδη ζούσαν μέσα στην εξαθλίωση, την ανασφάλεια και το φόβο του μέλλοντος. Αυτοί είναι που επίσης θα πληγούν χειρότερα από τις μειώσεις των κοινωνικών παροχών. Στις πλούσιες χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία είναι εκατομμύρια άντρες και γυναίκες, νέοι που ψάχνουν για δουλειά, νέοι που δουλεύουν ως ανειδίκευτοι σε προσωρινές δουλειές, φτωχοί εργάτες που ζουν κάτω από την απειλή να βυθιστούν στην πιο μαύρη εξαθλίωση. Στο άλλο άκρο της κοινωνίας, οι πλούσιοι συνεχίζουν να γιορτάζουν την αύξηση του εισοδήματός τους με σαμπάνιες.

Οι επιθέσεις είχαν ξεκινήσει πολύ πριν από αυτή την κρίση. Οι νεοφιλελεύθερες και σοσιαλφιλελεύθερες πολιτικές είχαν ήδη προξενήσει μεγάλες καταστροφές με την ευρείας κλίμακας ιδιωτικοποίηση κυρίαρχων τομέων της οικονομίας, αναλαμβάνοντας τη διάλυση της δημόσιας υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης. Τώρα, η ολιγαρχία επιθυμεί να επωφεληθεί της κρίσης ώστε να ξεπεράσει τα εμπόδια για την ελεύθερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης μέσω της καταστροφής των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που έχουν κερδηθεί από τους εργάτες. Η ολιγαρχία επιθυμεί να υπερ-εκμεταλλευτεί εκείνους που έχουν δουλειά, προβαίνοντας την ίδια στιγμή σε μαζικές απολύσεις έτσι ώστε: να αναγκάσει τους εργαζόμενους να δουλεύουν περισσότερες ώρες και σκληρότερα, στο όριο της εξάντλησης, με ολοένα και χαμηλότερους μισθούς και χαμηλότερες συντάξεις. Εκμεταλλεύεται τη στρατιά των ανέργων για να μειώσει τους μισθούς και να χειροτερεύσει τις συνθήκες εργασίας.

Στο πλαίσιο των σκληρών προγραμμάτων λιτότητας, η αμφισβήτηση του ασφαλιστικού συστήματος, που βασίζεται στην αλληλεγγύη και την κοινωνική συνεισφορά, είναι κοινός στόχος όλων των κυβερνήσεων της ΕΕ.

Η εργασία πέραν των 65 ετών έχει γίνει κανόνας, παρόλο που εκατομμύρια νέοι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Οι τράπεζες και οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες τρίβουν τα χέρια τους: ελπίζουν να πωλούν τα ασφαλιστικά προγράμματά τους στους λίγους που μπορούν να πληρώσουν, ποντάροντας στο φόβο της χρεοκοπίας των ασφαλιστικών ταμείων, που έχουν βασιστεί στην αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών και τις κοινωνικές συνεισφορές.

Για να επιβάλλει αυτή την πλατιά κοινωνική οπισθοδρόμηση, η ολιγαρχία ενισχύει την επιβολή του νόμου, θεσπίζει πιο βάρβαρους αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους και προσπαθεί να διασπάσει τους εργάτες και τους λαούς.

Στο απόγειο της κρίσης στην Ελλάδα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές βροντοφώναξαν στους δρόμους της Αθήνας και όλων των Ελληνικών πόλεων την άρνηση τους να πληρώσουν για την κρίση του κεφαλαίου, ακούσαμε λόγους γεμάτους μίσος από τα στόματα των πολιτικών (οι οποίοι αναπαράχθηκαν και ενισχύθηκαν πλατιά από τα ΜΜΕ), ενάντια στους εργάτες και τους λαούς της Νότιας Ευρώπης, τους οποίους κατηγορούσαν ότι προσπαθούν να «εκμεταλλευτούν» άλλες χώρες, και άρα οι εργάτες και οι λαοί της Νότιας Ευρώπης θα έπρεπε να «τιμωρηθούν».

Έχουν πλέον ξεπεραστεί οι δημαγωγικές συζητήσεις περί πανευρωπαϊκής αρμονίας, ειρήνης και κατανόησης στην Ευρώπη, που η ΕΕ θα προωθούσε και το Ευρώ θα διευκόλυνε!

Οι λαοί έχουν το δικαίωμα να βγουν από το Ευρώ και την ΕΕ

Ύστερα από μερικά χρόνια ύπαρξης του Ευρώ, οι λαοί έκαναν τους υπολογισμούς τους. Αυτό το «μοναδικό» νόμισμα έχει υπηρετήσει πρώτα και κύρια τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μέσα στην ΕΕ, επεκτείνοντας την οικονομική και πολιτική τους ισχύ.

Το Ευρώ έχει επιταχύνει τον αγώνα δρόμου της μείωσης των μισθών εντός της ΕΕ. Τα «κριτήρια σύγκλισης» της συνθήκης του Μάαστριχτ είναι το όργανο ενός μόνιμου κοινωνικού ντάμπινγκ (ελεύθερη εγκατάσταση μιας επιχείρησης σε άλλη χώρα-μέλος της ΕΕ με τη διατήρηση των εργασιακών προδιαγραφών της χώρας προέλευσης). Οι κυβερνήσεις της ΕΕ επιδιώκουν να τα επιβάλλουν στις χώρες τους, συμπεριλαμβανομένων χωρών εκτός της Ευρωζώνης, όπως η Δανία, όπου ο λαός στο δημοψήφισμα ψήφισε κατά του Ευρώ.

Το Ευρώ σήμανε γενικά αύξηση των τιμών στα είδη πλατιάς κατανάλωσης απ’ την οποία κερδισμένοι ήταν προπαντός τα μεγάλα μονοπώλια διανομής, η βιομηχανία επεξεργασίας αγροτικών προϊόντων και οι μεγάλοι χαμένοι οι λαϊκές μάζες των καταναλωτών, οι μικρομεσαίοι παραγωγοί αγροτικών προϊόντων, οι μικρέμποροι.

Το Ευρώ είναι ένας σημαντικός μηχανισμός για τη συγκρότηση μιας Ευρώπης που φιλοδοξεί να γίνει μία μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη, μια νεοφιλελεύθερη Ευρώπη που εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη, συμμετέχει στη λεηλασία του πλούτου της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής, κλπ., και που συμμετέχει στους πολέμους και τις συγκρούσεις για τον έλεγχο των στρατηγικών πρώτων υλών, ενεργειακών πηγών και δρόμων επικοινωνίας και μεταφοράς προς τα μεγάλα παραγωγικά κέντρα των ιμπεριαλιστικών χωρών.

Ο αντιδραστικός χαρακτήρας αυτού του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος γίνεται ολοένα και πιο φανερός: η Ευρώπη-φρούριο προστατεύει τον εαυτό της απέναντι στους μετανάστες που άφησαν τις χώρες τους εξαιτίας της πείνας ή του πολέμου που υπέθαλψε ο ιμπεριαλισμός. Η Ευρωπαϊκή αστυνομία χρησιμοποιεί κοινές αστυνομικές δυνάμεις για να ελέγχει ή να καταστέλλει μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις όπως στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο, ή στη σύνοδο της Κοπεγχάγης «για το κλίμα».

Εκτός απ’ την τεράστια κινητοποίηση της αστυνομίας, που κατέληξε σε χιλιάδες συλλήψεις, η σύνοδος της Κοπεγχάγης έδειξε επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις νοιάζονται μόνο για το συμφέρον τους και αντιλαμβάνονται τα ζητήματα της προστασίας του περιβάλλοντος μονάχα ως μία αγορά για τα μονοπώλια τους.

Στεκόμαστε στο πλευρό του Ελληνικού λαού και των λαών όλων των χωρών, όπου αυτοί διεκδικούν το δικαίωμα να αποχωρήσουν από την Ευρωζώνη και την ΕΕ. Στηρίζουμε την ανάπτυξη της αλληλεγγύης στους λαούς σε όλο τον κόσμο. Έχουμε να διεξάγουμε κοινούς αγώνες με τους εργάτες και τους λαούς της Ευρώπης ενάντια στους μηχανισμούς της εκμετάλλευσης που προωθούν τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών, την υποταγή των «μικρών χωρών» στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, την πολιτική κυριαρχία, τους μηχανισμούς που οργανώνουν τη λεηλασία του πλούτου των καταπιεζόμενων χωρών. Η δομή της Ευρώπης, η ΕΕ και το νόμισμά της είναι όργανα αυτών των πολιτικών, τα οποία αποκηρύσσουμε και αντιμαχόμαστε.

Να διευρυνθεί η αντίσταση στα προγράμματα λιτότητας σε όλη την Ευρώπη

Η αντίσταση της εργατικής τάξης και των λαών ενάντια στις επιθέσεις του κεφαλαίου ήταν άμεση και εξαπλώθηκε παντού. Πολλές μέρες έγιναν γενικές απεργίες διαρκείας σε διάφορες χώρες. Η οργή και η επιθυμία για πάλη στην κατεύθυνση της άρνησης να πληρώσουν την κρίση του συστήματος, τα χρέη της ολιγαρχίας και τα προγράμματα λιτότητας, είναι μεγάλη.

Αυτή η οργή θορύβησε τη μπουρζουαζίας και τα ρεφορμιστικά κόμματα, που υποστήριξαν τις πολιτικές λιτότητας και δέχτηκαν να τις εφαρμόσουν. Μιλάνε για «κοινές θυσίες» αλλά αυτό που μονάχα επιδιώκουν είναι να τις επιβάλλουν στους εργάτες και τους λαούς.

Αυτή η αντίσταση πρέπει να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει σε κάθε μια χώρα, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Κοινωνικά ραντεβού, για το συνδικαλιστικό κίνημα, έχουν ήδη προγραμματιστεί για το φθινόπωρο: θα εργαστούμε για να τους παρέχουμε το μέγιστο αποτέλεσμα και επιτυχία, για να χτίσουμε μια ισχυρή έκφραση διεθνισμού και ενότητας της εργατικής τάξης.

Η δουλειά στην κατεύθυνση της ενότητας της εργατικής τάξης είναι ζωτικής σημασίας. Η εργατική τάξη παράγει υπεραξία και είναι αυτή που έχει τη δυνατότητα να ασκήσει σημαντική πίεση στο Κεφάλαιο. Είναι η ραχοκοκαλιά της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό, για την αλλαγή της κοινωνίας. Σε όλες τις χώρες της ΕΕ, η εργατική τάξη είναι αυτή που πρωταρχικά και μαζικά αντιστάθηκε ενάντια στις επιθέσεις των αφεντικών, των κυβερνήσεων, της Κομισιόν των Βρυξελλών, του ΔΝΤ, κλπ.

Το πρώτο όργανο αντίστασης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών στις πόλεις και την επαρχία είναι τα συνδικάτα.

Το συνδικαλιστικό κίνημα είναι διασπασμένο και αποδυναμωμένο από τις τακτικές της ταξικής συνεργασίας που έχουν αναπτυχθεί στις γραμμές του. Όμως, σήμερα, ρεύματα, συνδικαλιστές, εργατικές ενώσεις αναπτύσσουν την ταξική πάλη στη βάση συγκεκριμένων αγώνων.

Υπερασπιζόμαστε τον ταξικό συνδικαλισμό και καλούμε τους εργάτες να οργανωθούν σε σωματεία, να δουλέψουν για ενότητα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα πάνω στη γραμμή της ταξικής πάλης. Καταγγέλλουμε και αποκηρύσσουμε τις προσπάθειες αποκλεισμού μαχητικών συνδικαλιστών. Εργαζόμαστε στην κατεύθυνση της ανάπτυξης της διεθνούς αλληλεγγύης σε συνδικαλιστικές πρωτοβουλίες που δυναμώνουν την πάλη των εργατών σε κάθε μια χώρα και διεθνώς.

Οι μετανάστες εργάτες, με χαρτιά ή χωρίς, «νόμιμοι» ή «παράνομοι», είναι κομμάτι της εργατικής τάξης κάθε χώρας. Είναι μία παραγωγική δύναμη απαραίτητη στα μονοπώλια, γιατί της έχουν αφαιρεθεί όλα τα δικαιώματα και άρα την εκμεταλλεύονται ακατάπαυστα. Στον άγριο ανταγωνισμό μεταξύ των μονοπωλίων και σε τομείς που δεν μπορούν να μεταφέρουν την παραγωγή τους σε άλλες τοποθεσίες, αυτού του είδους η εργατική δύναμη είναι ουσιώδης. Σε αυτό το πλαίσιο, η νικηφόρα απεργία που έγινε στη Γαλλία από εργάτες και εργάτριες χωρίς χαρτιά για την απόκτηση ίσων δικαιωμάτων έχει τεράστια σημασία και είναι μία ενθάρρυνση για όσους παλεύουν σε αυτό το μέτωπο. Αυτή η απεργία, η οποία διήρκεσε πάνω από οκτώ μήνες, στηρίχθηκε από συνδικάτα, ενώσεις γυναικών και δημοκρατικές οργανώσεις και από όλα τα κόμματα της Αριστεράς. Απέδειξε χειροπιαστά ότι οι μετανάστες και μετανάστριες είναι πάνω απ’ όλα εργάτες, κομμάτι της εργατικής τάξης. Ο αγώνας αυτός γέννησε στα μάτια της κοινής γνώμης, ένα πραγματικό αντίδοτο στις απόπειρες διάσπασης που η ολιγαρχία και η αντίδραση ποτέ δεν θα σταματήσουν να επιχειρούν. Αυτοί οι εργάτες και εργάτριες θα λάβουν μέρος στη συνολική μάχη της άρνησης να πληρώσουν την κρίση του συστήματος.

Οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες, τα κρατικά γραφεία και τις τοπικές αρχές (δήμους, περιφέρειες, νομούς) πλήττονται ιδιαίτερα από τις προγραμματισμένες περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό και όλους τους δημόσιους και ημι-δημόσιους θεσμούς. Δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας χάνονται, οι μισθοί μειώνονται σε όλες τις χώρες, όπως στην Ελλάδα, όπου η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνηση με την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής επιδιώκει να αφαιρέσει δύο μισθούς. Μέσω της πάλης ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, για μισθό, δουλειά και δημόσιες υπηρεσίες, οι εργαζόμενοι μάχονται και για τα λαϊκά στρώματα που χρησιμοποιούν της δημόσιες υπηρεσίες. Μαζί παλεύουν για να αντισταθούν στις πολιτικές της διάλυσης των δημόσιων υπηρεσιών.

Να αρνηθούμε τα προγράμματα λιτότητας, τη στρατιωτικοποίηση και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους

Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και του ιμπεριαλιστικού κόσμου οξύνει τις αντιθέσεις, οι οποίες γίνονται ολοένα και βιαιότερες. Για να επιβάλλει σκληρά προγράμματα λιτότητας, η ολιγαρχία δυναμώνει το οπλοστάσιο της καταστολής και της ποινικοποίησης των εργατικών και λαϊκών αγώνων.

Ο σκληρός ανταγωνισμός για τον έλεγχο των αγορών και των πηγών πρώτων υλών ήδη αντανακλάται σε συγκρούσεις και πολέμους. Ο βρώμικος πόλεμος που διεξάγουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και η στρατιωτική τους πτέρυγα το ΝΑΤΟ, στο Αφγανιστάν έχει επίσης στο υπόβαθρό του υποκινηθεί για τον έλεγχο των μελλοντικών αγωγών αερίου και των ορυκτών που βρίσκονται στο υπέδαφός του. Συνεπώς, λέμε: «δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας, δεν θα πληρώσουμε τους πολέμους σας».

Λέμε ότι δεν πρέπει να δίνονται λεφτά για πολέμους και εξοπλισμούς, αλλά για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση του μεγαλύτερου αριθμού του πληθυσμού.

Λέμε «έξω τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ από το Αφγανιστάν» και «έξω τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα από το Ιράκ».

Ακόμα, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς τον Παλαιστινιακό λαό και τον πληθυσμό της Γάζας, που υπόκεινται για μήνες σε ένα απάνθρωπο αποκλεισμό, οργανωμένο από την αντιδραστική κυβέρνηση του Ισραήλ. Μαζί με τις προοδευτικές δυνάμεις όλου του κόσμου, καταγγέλλουμε την εγκληματική Σιωνιστική πολιτική και απαιτούμε την άμεση άρση του αποκλεισμού. Καταγγέλλουμε τη συνενοχή του ΟΗΕ και στηρίζουμε τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού για την αναγνώριση των εθνικών του δικαιωμάτων.

Για μία εναλλακτική σε ρήξη με το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα

Τα άγρια μέτρα λιτότητας πλήττουν όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Η ανάγκη να εργαστούμε για την ενοποίηση των θυμάτων όλων των κατηγοριών από αυτές τις πολιτικές κοινωνικής οπισθοδρόμησης είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Εργαζόμαστε να χτίσουμε αυτήν την ενότητα μέσα από φιλόδοξες μετωπικές πολιτικές, οι οποίες ενσαρκώνουν την άρνηση να πληρώσουμε την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, την άρνηση των πολιτικών λιτότητας. Δηλώνουμε ότι οι τραπεζίτες, οι μέτοχοι, η ολιγαρχία πρέπει να πληρώσουν για την κρίση τους και επιθυμούμε να συνεργαστούμε με όλες τις κοινωνικο-πολιτικές δυνάμεις που έχουν αυτό το σκοπό για να τον προωθήσουμε με αποτελεσματικό τρόπο μέσα από ολοένα και ισχυρότερες κινητοποιήσεις.

Το βάθος αυτής της κρίσης θέτει με οξύ τρόπο την ανάγκη της δουλειάς για την επεξεργασία και εφαρμογή πολιτικών που έρχονται σε ρήξη με το σύστημα. Αυτές οι πολιτικές πρέπει να βασίζονται σε συγκεκριμένα κοινωνικά και πολιτικά μέτρα, ώστε να επιβάλλονται άμεσα μέσα από και μέσα στο αγώνα και την κινητοποίηση των μαζών. Αυτά τα κοινωνικά αιτήματα θα πρέπει να είναι η βάση προγραμμάτων που θα έρχονται σε ρήξη με το σύστημα και θα προωθούνται από συμμαχίες πολιτικών κομμάτων, κοινωνικών δυνάμεων, μαζικών οργανώσεων. Χρησιμοποιούμε όλους τους πολιτικούς και δημοκρατικούς χώρους, συμπεριλαμβανομένου και του εκλογικού τομέα, για να ακουστούμε από όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο και να κερδίσουμε τις μάζες προς τις θέσεις μας.

Ως κόμματα και οργανώσεις που προέρχονται από την εργατική τάξη, διακηρύσσουμε την πεποίθηση μας ότι η μόνη αποτελεσματική και βιώσιμη διέξοδος από την κρίση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος περνάει μέσα από την ανατροπή του και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Όλοι οι αγώνες μας κινούνται στην κατεύθυνση αυτής της προοπτικής.

Ζήτω η πάλη της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των λαών που αρνούνται να πληρώσουν για την κρίση.

Η ολιγαρχία να πληρώσει την κρίση της.

Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη.

Παρίσι, Ιούνης 2010

Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Δανίας (APK)

Κομμουνιστικό (Μαρξιστικό Λενινιστικό) Κόμμα Ισπανίας (PCE(ml)

Κομμουνιστικό Κόμμα των Εργατών Γαλλίας (PCOF)

Κίνηση για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας 1918-55

Κομμουνιστική Πλατφόρμα Ιταλίας (Plata Forma Communista)

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TDKP)

Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση “Επανάσταση” Νορβηγίας

Μέλη της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (CIPOML)

Παρατηρητής: Οργάνωση για τη Συγκρότηση ενός Κομμουνιστικού Κόμματος των Εργατών Γερμανίας

Διαβάστε Περισσότερα »

Σχόλιο για τη σχέση “Κ”ΚΕ-ΜΜΕ

Βρήκαμε στο Indymedia και αναδημοσιεύουμε σχόλιο για τη σχέση “Κ”ΚΕ-ΜΜΕ. Αξίζει να διαβαστεί.

---

Εμείς δεν εναντιωνόμαστε στην ιδιωτική τηλεόραση, με την προϋπόθεση φυσικά, ότι θα συνοδευτεί αυτή η άδεια σε ιδιώτες μ’ ένα πλαίσιο που θα εξασφαλίζει την αντικειμενική ενημέρωση, τη μή μονοπώληση και γενικά δεν θα είναι σε βάση της πλουραλιστικής ενημέρωσης του λαού". ( πρακτικά της βουλής από τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την ιδιωτική ραδιοτηλεόραση, 14/9/1989)
ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ
''Αξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ό,τι και να κάνετε σ΄ αυτό το άρθρο, όπως και να το τροποποιήσετε, που δεν το τολμάτε, όπως και να αξιώσετε σύμφωνη γνώμη, που δεν θα την αξιώσετε η κυβέρνηση θα δώσει τις άδειες. Ένας τρόπος και μόνον υπάρχει, να παρέμβει η Βουλή και να μη δοθούν οι άδειες σε ανθρώπους επικίνδυνους, να ψηφιστεί η διάταξη κατά την οποία απαγορεύεται στους εκδότες να χορηγούνται οι άδειες'' ( από την ίδια συζήτηση)
ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: ΚΩΣΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ( ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΔΗΑΝΑ)
Η σειρά είναι σωστή, άλλωστε πρακτικά της Βουλής είναι αυτά...........................
Έχουν δίκιο οι σοσιαλδημοκράτες του προδοτικού ''Κ''ΚΕ: Πάντα οι ίδιοι τα έβαζαν με τους μεγαλοκαπιταλιστές και τα ΜΜΕ του αποπροσανατολισμού και πάντα εκείνοι τους χτυπούσαν αλύπητα, σ' αυτόν τον ''ανειρήνευτο ταξικό αγώνα''!
Έτσι είναι με αυτό το ''επαναστατικό κόμμα'', τώρα τα χάλασε προσωρινά  με το ναζι-ΛΑΟΣ που θεωρεί κεντρώο κόμμα! επειδή ΕΚΕΙΝΟ του την έπεσε, και το παίζει αντιφασιστικό, θυμόμαστε τις καλές ημέρες που έλεγαν τα ίδια τον Δεκέμβρη της φασιστικοποίησης και της εξέγερσης.Θυμόμαστε τους κοινούς ''αντιτούρκικους αγώνες τους'', θυμόμαστε το κοινό τους πέσιμο σε όσους πανεπιστημιακούς μιλούν για σλαβομακεδόνες.Τώρα του την πέφτουν λίγο τα κανάλια, που ΨΗΦΙΣΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΓΛΥΦΕ και μιξοκλαίει ηρωικά.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 20 του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" (πρώτη ανακοίνωση)

Κυκλοφόρησε το 20ο τεύχος του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" που εκδίδει  η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, στην οποία  συμμετέχει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.

Διαβάστε επίσης: Το θεωρητικό περιοδικό “Ενότητα και Πάλη” στο διαδίκτυο

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΣΕ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ (σχόλιο αναγνώστη)

Αναγνώστης του blog μας έστειλε το παρακάτω κείμενο το οποίο δημοσιεύουμε.

........''Ο Ριζοσπάστης και ο ραδιοφωνικός σταθμός ''902 αριστερά στα FM'' δεν είναι επιχειρήσεις, αλλά όργανα προπαγάνδας του κόμματος και οι εργαζόμενοι σ' αυτά, στελέχη που επιτελούν αυτό το έργο με επαγγελματική χροιά........... Οι αυξήσεις που δόθηκαν φέτος ήταν μηδενικές λόγω κρίσης που επηρεάζει τα έσοδα του κόμματος'' (η σημείωση δική μας). Ομιλία της Παπαρήγα στη συνέντευξη τύπου στη Θεσσαλονίκη 1 Ιούλη 2010-από εφημερίδα ''Ελευθεροτυπία'' 02/07/10.

Η αναίσχυντη Παπαρήγα αναγκάστηκε να πει τα παραπάνω, στριμωγμένη από καταγγελίες για απολύσεις και παγώματα μισθών στις επιχειρήσεις του σοσιαλδημοκρατικού τους κόμματος, που όλο και πληθαίνουν. Δεν θα μείνουμε εδώ στο θεωρητικό ζήτημα κατά πόσον παραμένει καπιταλιστική επιχείρηση μια κομματική επιχείρηση στον καπιταλισμό, ακόμη και αν πρόκειται για επιχείρηση επαναστατικού  κομμουνιστικού κόμματος και πως το κίνημα αντιμετώπισε το ζήτημα, με τη λειτουργία και τη διανομή της υπεραξίας που παράγεται, που δεν ήταν ασφαλώς με ιδεολογήματα περί ''νεκρών ζωνών'' στις παραγωγικές σχέσεις, ή ''σοσιαλιστικές νησίδες''. Εδώ πρόκειται για καπιταλιστικές επιχειρήσεις καραμπινάτα αστικού κόμματος και θα μείνουμε σε δυο σημεία και μια απάτη.

α) η Παπαρήγα δικαιολογεί το ''πάγωμα των μισθών'', με την κρίση και τη μείωση των εσόδων: Κάθε μεμονωμένος καπιταλιστής η το κράτος της διχτατορίας της αστικής τάξης συλλογικά, χρησιμοποιούν το ίδιο ακριβώς επιχείρημα, ξεχνώντας ν’ απαντήσουν αν πριν τη κρίση, μοιράζονταν τα υπερκέρδη με τους εργαζόμενους.
Ακόμη πιο αναίσχυντα η Παπαρήγα ξεχνά πως συχνά υστερικά επαναλαμβάνει πως το μόνο έσοδο του ''κόμματος'' είναι η ενίσχυση μελών και φίλων. Η κρίση είναι υπαρχτή, αλλά τα στοιχεία και της πρόσφατης οικονομικής εξόρμησης που δόθηκαν, έδειξαν και πάλι εντυπωσιακή άνοδο(!) Μόνη εξήγηση που μένει, είναι είτε πως τα μέλη συρρικνώνονται, η κατά το πρότυπο των  λοιπών  αστικών κομμάτων, δεν έχουν παρά τυπικές υποχρεώσεις ( ίσως ούτε καν συνδρομή)

β) η Παπαρήγα για πρώτη φορά όταν αυτό χτυπάει το ''σεντούκι'' τους παραδέχεται έτσι απλά αυτό που πεισματικά αρνείται. Την ύπαρξη κρίσης, κι όχι μόνο αυτό αλλά το συνδέει με ΜΗΔΕΝΙΚΈΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ από τους ίδιους ,σαν εργοδότες.
Μια απλή ερώτηση: με τι μούτρα θα καταγγείλει το ΠΑΜΕ τους λοιπούς εργατοπατέρες που συνδιαλέγονται για αυξήσεις αίσχους στις συλλογικές συμβάσεις, που πάντως δεν είναι μηδενικές; Και πάνω απ' όλα είναι ναι η όχι αυτή η ''επιχειρηματολογία'', βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης για να περάσει τα αντεργατικά της μέτρα που επιβάλει η τρόικα;

Και μια απάτη.....η μεγαλύτερη επιχείρηση των χρουστσοφικών απατεώνων η ''Τυποεκδοτική'' που τυπώνει όλες σχεδόν τις αντιδραστικές φυλλάδες ( πάντα χωρίς κέρδος!!!!), τις τυπώνει όπως μας λέει η Παπαρήγα, στα πλαίσια της προπαγάνδας του κόμματος;

Η προδοσία αποκαλύπτεται μέρα-μέρα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Γενική απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ 8/7 – Συγκέντρωση Πλ. Κλαυθώνος 10πμ

Την απόφασή της να συμμετάσχει στη γενική απεργία που κήρυξε η ΓΣΕΕ στις 8 Ιουλίου, αντιδρώντας στο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό σύστημα και ζητώντας την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για την υπογραφή της νέας γενικής συλλογικής σύμβασης εργασία ανακοίνωσε και η ΑΔΕΔΥ.
Καλούμε σε πανκινητοποίηση των εργαζομένων και της νεολαίας για την επιτυχία της απεργίας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Νέα γενική απεργία για τις 8/7 προκήρυξε η ΓΣΕΕ

Συνεδρίασε σήμερα 1/7/2010 η Ολομέλεια της Διοίκησης της ΓΣΕΕ και αφού συζητήθηκε αναλυτικά η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί για ασφαλιστικό, εργασιακά και ΕΓΣΣΕ αποφάσισε:
 Την προκήρυξη νέας 24ωρης γενικής απεργίας την Πέμπτη 8 Ιουλίου ημέρα ψήφισης του ασφαλιστικού νομοσχεδίου στη Βουλή και συγκέντρωση στις 10.00 π.μ. στην Πλ.Κλαυθμώνος
Η ΓΣΕΕ απορρίπτει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο και τις ρυθμίσεις για τα εργασιακά και επαναλαμβάνει ότι δε θα δεχθεί καμία ρύθμιση που οδηγεί εκ νέου σε άδικα και δυσβάσταχτα μέτρα κατά των εργαζομένων και των συνταξιούχων.
Απαιτούμε:
 Να αποσυρθεί το αντιασφαλιστικό Νομοσχέδιο και να σταματήσει η Κυβέρνηση να νομοθετεί υπέρ των εργοδοτών.
 Να εντατικοποιηθούν οι διαδικασίες για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για την υπογραφή της νέας ΕΓΣΣΕ, να μην αμφισβητηθεί ο ρόλος του ΟΜΕΔ.
Η ΓΣΕΕ διεκδικεί την υπογραφή ΕΓΣΣΕ με στόχο την διαφύλαξη του θεσμού, την διασφάλιση του 13ου και 14ου μισθού αλλά και την επίτευξη συμφωνίας για αυξήσεις, οι οποίες στην παρούσα φάση θα δώσουν ανάσα στους εργαζόμενους και ειδικότερα στους χαμηλόμισθους.
 Επίσης αποφασίστηκε η πραγματοποίηση αγωνιστικών δράσεων και συλλαλητηρίου στα πλαίσια της Διεθνούς έκθεσης Θεσσαλονίκης 2010.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ της ΓΣΕΕ

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΑΜΕ: στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ο διασπαστικός και απεργοσπαστικός ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του

Ένα άρθρο από την εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, Αρ. Φύλ. 253-254 1-31 Ιούλη 2007

Μ' αφορμή την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη

Στη ρεφορμιστική «Ανακοίνωση-κάλεσμα» του ΠΑΜΕ («Ρ» 27/5/2007, σελ. 13) για την 3η πανελλαδική Συνδιάσκεψή του γίνεται λόγος ότι η ίδρυση του ΠΑΜΕ, το 1999, αποτελεί «κατάκτηση της εργατικής τάξης» και ότι το ΠΑΜΕ κινείται και δρα πάνω «στη γραμμή της ταξικής πάλης».

Και οι δυο ισχυρισμοί των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ είναι δημαγωγικοί και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με την πραγματικότητα δηλ. με το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ, που δεν είναι επαναστατική αλλά ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω, και επομένως – ακριβώς γι’ αυτό – το ΠΑΜΕ ούτε κατάκτηση της εργατικής τάξης αποτελεί ούτε απ’ τη γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης καθοδηγείται για την «επίτευξη των στόχων που υπηρετούν τις ανάγκες της εργατικής τάξης» όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται οι ηγέτες του για παραπλάνηση και εξαπάτηση των εργαζομένων.

Πρώτα-πρώτα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τα πραγματικά επαναστατικά συνδικάτα ήταν και αποτελούσαν σχολεία του ταξικού αγώνα του προλεταριάτου και «σχολεία του σοσιαλισμού-κομμουνισμού» δηλ. συνέδεαν πάντα και συνδέουν: α) την πάλη για τα οικονομικά αιτήματα και τις κοινωνικές διεκδικήσεις με τις πολιτικές διεκδικήσεις, δίνοντας προτεραιότητα στον πολιτικό αγώνα, και επιπλέον β) με την αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική πάλη για την κατάργηση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Τα επαναστατικά συνδικάτα σαν όργανα πάλης κατά το κεφαλαίου έχουν μόνιμα και σταθερά γραμμένο στη σημαία τους το επαναστατικό σύνθημα του Μαρξ: «να καταργηθεί το σύστημα της μισθωτής εργασίας». Επιπλέον ο Μαρξ υπογράμμιζε: «τα συνδικάτα είναι σχολεία του σοσιαλισμό. Στα συνδικάτα οι εργάτες διαμορφώνονται σε σοσιαλιστές, γιατί καθημερινά ο αγώνας με το κεφάλαιο διεξάγεται μπροστά στα μάτια τους» (Μαρξ), ενώ ο Λένιν σημείωνε: « η εργατική τάξη με το να περιοριστεί στον οικονομικό αγώνα χάνει την πολιτική της ανεξαρτησία, αφήνεται να ρυμουλκείται από άλλα κόμματα, προδίνει το μεγάλο έμβλημα: η απελευθέρωση της εργατικής τάξης πρέπει να είναι έργο των ίδιων των εργατών» (Λένιν).

Σ’ αντίθεση και πλήρη ρήξη με τα παραπάνω, το ΠΑΜΕ απ’ την αρχή, το 1999, ιδρύθηκε σαν ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη γιατί σε ιδεολογικό επίπεδο καθοδηγούνταν και καθοδηγείται απ’ το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) που είναι αντίθετος και εχθρικός απέναντι στην προλεταριακή επανάσταση και τη μαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού και ως συνδικαλιστική κατεύθυνση στηρίζεται και συνεχίζει τη νέα, ρεφορμιστική πλέον, γραμμή της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ), η οποία απ’ την ίδρυσή της (Οκτώβρης 1945) ως τα μέσα της δεκαετίας του΄50 ακολουθεί βέβαια επαναστατική γραμμή, όμως μετά την οριστική επικράτηση (1956) του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού εκφυλίστηκε σε ρεφορμιστική συνδικαλιστική Οργάνωση και απομακρύνθηκε οριστικά απ’ την αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή.

Ακριβώς αυτή τη ρεφορμιστική γραμμή της ΠΣΟ της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου ακολουθούν σήμερα οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ («Κ»ΚΕ) και η αδελφή τους συνδικαλιστική Οργάνωση της Αυτ.Παρέμβασης (ΣΥΝ). Τον ίδιο ρεφορμιστικό δρόμο βαδίζουν οι εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και οι ρεφορμιστές της ΠΑΣΚΕ του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ. Όσο για τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ(ΝΔ) , αυτοί αποτελούν άμεσα και κατεξοχήν εργοδοτικούς συνδικαλιστές.

Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ δεν είναι μόνο ρεφορμιστές επειδή έχουν εγκαταλείψει τη γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης, την αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή και ακολουθούν τη ρεφορμιστική γραμμή της ταξικής συνεργασίας και περιορίζουν την πάλη σε οικονομικά αιτήματα, αλλά και επειδή εγκαταλείπουν ακόμα και τα επίκαιρα οικονομικά αιτήματα (συγκεντρώσεις Πρωτομαγιάς 2005 και 2007: άρνηση πληρωμής της ΑΡΓΙΑΣ και άρνηση της επιστροφής των κλεμμένων στα Ταμεία) και επιπλέον ταυτόχρονα είναι διασπαστές με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις και απεργοσπάστες, στο δε ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου κατά του Ιράκ, κράτησαν, όπως και η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, φιλοιμπεριαλιστική-φιλοαμερικάνικη στάση, επειδή κατά τη διάρκεια των αντιπολεμικών διαδηλώσεων: α) έχοντας ως κεντρικό σύνθημα «έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο» αντί του σωστού «έξω τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα από το Ιράκ», άφηναν στο απυρόβλητο τους αμερικανο-άγγλους ιμπεριαλιστές, β) στήριξαν και εξακολουθούν και σήμερα να στηρίζουν τους «Ράλληδες» αμερικανο-τσολιάδες του Ιράκ του αδελφού χρουστσοφικού Ιρακινού «Κ»Κ που χαιρέτησε τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ-Αγγλίας και ταυτόχρονα συμμετείχε στην κυβέρνηση μαριονέτα που συγκρότησαν τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής. (βλ. φωτογραφία παιδιού σελ.1 που κρατά τρικ με το κεντρικό σύνθημα του «Κ»ΚΕ: «έξω η Ελλαδα από τον ΠΟΛΕΜΟ!»

Α. Ο ΔΙΑΣΠΑΣΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ: Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ οργανώνουν μόνιμα τα τελευταία χρόνια ξεχωριστές Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, διασπώντας το συνδικαλιστικό χώρο όχι μόνο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αλλά και των Εργατικών Κέντρων πανελλαδικά, προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι οι διασπαστικές αυτές συγκεντρώσεις προσφέρουν από ΜΟΝΕΣ τους τη δυνατότητα διαχωρισμού απ’ τους ρεφορμιστές και ότι αυτές από ΜΟΝΕΣ προσδίδουν τάχα στις συγκεντρώσεις αυτές επαναστατικό χαρακτήρα. Είναι βέβαια φανερό πως οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις ούτε διαχωρίζουν από τη ρεφορμιστική γραμμή ούτε από ΜΟΝΕΣ τους διασφαλίζουν τον αντιιμπεριαλιστικό και επαναστατικό χαρακτήρα μιας συγκέντρωσης. Απεναντίας δυό είναι τα κύρια ζητήματα που διαχωρίζουν ουσιαστικά απ’ τους ρεφορμιστές και προσδιορίζουν το επαναστατικό περιεχόμενο μιάς συνδικαλιστικής συγκέντρωσης, είτε αυτή γίνεται στον ίδιο χώρο είτε ξεχωριστά σε άλλο χώρο: πρώτο, η γενικότερη αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή σε συνδυασμό με τη βίαιη ανατροπή του καπιταλισμού, δεύτερο, η επαναστατική γραμμή της ταξικής πάλης για την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών, σε αδιάσπαστη ενότητα οικονομικών και πολιτικών αιτημάτων και πάντα υποταγμένων στη γενικότερη επαναστατική κατεύθυνση.

Αν οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις από ΜΟΝΕΣ τους, χωρίς το ανάλογο περιεχόμενο, ήταν επαναστατικές, τότε και η φετινή ξεχωριστή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση, σύμφωνα με το «κριτήριο» αυτό των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ, των φασιστοειδών της ΔΑΚΕ(ΝΔ) ήταν «επαναστατική» συγκέντρωση. Αντίθετα όμως, αυτή ήταν αντεπαναστατική φιλοκαπιταλιστική και επιπλέον διασπαστική.

Μια σύντομη αναφορά σε δυο ξεχωριστές διασπαστικές πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ (2005 και 2007) δείχνει καλύτερα όχι μόνο το διασπαστικό ρόλο των ηγετών του ΠΑΜΕ αλλά και την κραυγαλέα εγκατάλειψη υπεράσπισης ακόμα και των ρεφορμιστικών οικονομικών αιτημάτων. Και οι δυο ήταν έτσι κι αλλιώς ρεφορμιστικές, από πλευράς περιεχομένου, λόγω της γενικότερης ρεφορμιστικής χρουστσοφικής γραμμής, αλλά ταυτόχρονα ήταν ρεφορμιστικές επειδή δεν εκπλήρωναν ούτε το δεύτερο κριτήριο-όρο δηλ. την υπεράσπιση των επίκαιρων συμφερόντων της εργατικής τάξης.

Στη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του 2005 οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ βγήκαν με το σύνθημα-ψευδοδίλλημα «Πρωτομαγιά απεργία ή αργία;», με αποτέλεσμα να ταυτιστούν πλήρως με την κυβέρνηση Καραμανλή που κατάργησε εκείνη τη χρονιά την πληρωμένη ΑΡΓΙΑ (κατάκτηση της εργατικής τάξης) για να εισπράξουν εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ το αστικό κράτος και οι βιομήχανοι καπιταλιστές αντί να τα πάρουν οι εργαζόμενοι, ενώ η Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των ρεφορμιστών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είχε ως κεντρικό σύνθημα να πληρωθούν οι εργαζόμενοι, στάση που έδωσε τη δυνατότητα στον τότε πρόεδρο της ΓΣΕΕ εργατοπατέρα Πολυζωγόπουλο να βγει απ’ τα αριστερά στους εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ – στα πλαίσια βέβαια του ρεφορμισμού – και να τους κατηγορήσει ως υπηρέτες των συμφερόντων τον καπιταλιστών. Σ’ αυτή την περίπτωση της ξεχωριστής πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ δεν υπεράσπισαν ούτε καν το συγκεκριμένο οικονομικό συμφέρον-κατάκτηση (να πληρωθούν οι εργαζόμενοι την αργία)της εργατικής τάξης αλλά εκείνα της αστικής τάξης, αφού διευκόλυναν με την προδοτική τους στάση να «τσεπώσουν» οι βιομήχανοι τα εκατομμύρια Ευρώ που έπρεπε να πάρουν οι εργαζόμενοι.

Μάλιστα οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ με την προδοτική τους στάση υπέρ της κατάργησης της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς βρέθηκαν όχι μόνο δεξιότερα απ’ τους ρεφορμιστές των ΓΣΕΕ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ αλλά και απ’ τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ (ΝΔ) που για λόγους πολιτικού κόστους δεν τόλμησαν δημόσια να στηρίξουν την κυβερνητική θέση για κατάργηση της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς, αλλά ζήτησαν να μη καταργηθεί η ΑΡΓΙΑ: «με ανακοίνωσή της και η ΔΑΚΕ ιδιωτικού τομέα, καλεί την κυβέρνηση να προχωρήσει σε απόφαση μεταφοράς της αργίας της Πρωτομαγιάς στις 11 του μήνα, όπως είχε γίνει στο παρελθόν» («Ρ» 6/5/2005, σελ. 18). Επομένως η μόνη συνδικαλιστική παράταξη που στήριξε την αντιδραστική απόφαση της κυβέρνησης ήταν η ρεφορμιστική του ΠΑΜΕ. Αυτός ήταν εξάλλου ο λόγος που οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ απέσπασαν τα επανειλημμένα συγχαρητήρια του χουντοφασίστα Απ.Ανδρεουλάκου.

Έτσι η Πρωτομαγιάτικη αυτή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ δεν ήταν μόνο διασπαστική αλλά επιπλέον και συγκέντρωση υπέρ της κατάργησης της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς δηλ. φιλοκυβερνητική συγκέντρωση στήριξης της αντιδραστικής απόφασης της κυβέρνησης Καραμανλή.

Στη φετινή πρωτομαγιάτική συγκέντρωση στο Πεδίο Άρεως οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ είχαν ορθά ως κεντρικό πρωτομαγιάτικο σύνθημα να «επιστραφούν τα κλεμμένα στα Ταμεία», ενώ αντίθετα στην ξεχωριστή διασπαστική συγκέντρωση στο Σύνταγμα οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ όχι μόνο δεν είχαν ως κεντρικό σύνθημα «να επιστραφούν τα κλεμμένα στα Ταμεία» μα δεν το είχαν καθόλου ως αίτημα-σύνθημα της Πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης, ευθυγραμμιζόμενοι-ταυτιζόμενοι έτσι πλήρως: α) με τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ(ΝΔ) και β) την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή που δεν ήθελαν επιστροφή των κλεμμένων στα Ταμεία των εργαζομένων.

Και σε αυτή την περίπτωση οι ρεφορμιστές των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ βγήκαν εκ νέου απ’ τα αριστερά στους ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ.

Οι δυο παραπάνω περιπτώσεις ξεχωριστών πρωτομαγιάτικων συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ δείχνουν ολοκάθαρα πως αυτές όχι μόνο δεν ήταν επαναστατικές συγκεντρώσεις αλλά δεν υπεράσπιζαν – σ’ αντίθεση με εκείνες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ – ούτε τα συγκεκριμένα δίκαια και ορθά οικονομικά αιτήματα των εργαζομένων: α) να πληρωθούν την ΑΡΓΙΑ της Πρωτομαγιάς (2005) που ήταν κατάκτησή τους και β) να επιστραφούν τα κλεμμένα στα ασφαλιστικά Ταμεία (2007). Ήταν, λοιπόν, οι ξεχωριστές πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και ρεφορμιστικές και διασπαστικές και φιλοκυβερνητικές.

Η τυχόν συμμετοχή του ΠΑΜΕ στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ θα ήταν μεν ρεφορμιστικές – όχι βέβαια εξαιτίας της ρεφορμιστικής γραμμής της ΓΣΕΕ αλλά αποκλειστικά εξαιτίας της ρεφορμιστικής γραμμής του ίδιου του ΠΑΜΕ – δεν θα ήταν όμως διασπαστικές. Είναι δε πασίγνωστο ότι σε καμιά συνδικαλιστική παράταξη δεν επιβάλλεται από τους ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των Εργατικών Κέντρων να έχει ρεφορμιστικά συνθήματα στις Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, πορείες και απεργιακές κινητοποιήσεις.

Όσο για την Πρωτομαγιά του 2006 οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ξεπερνούν κάθε προηγούμενο προδοσίας, αφού στην κεντρική τους αφίσα δεν καλούν σε πάλη κατά των βιομηχάνων καπιταλιστών και το κεφάλαιο γενικά αλλά μόνο εναντίον των ρεφορμιστών ηγετών: «Γυρίστε την πλάτη στους Συμβιβασμένους Συνδικαλιστές» (βλ. φωτοτυπία αφίσας σελ 1)

Β. Ο ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ: η δράση και ο ρόλος του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις δεν είναι μόνο διασπαστικός – στα πλαίσια βέβαια του ρεφορμισμού που κυριαρχεί σήμερα στο συνδικαλιστικό κίνημα – και προς όφελος του κεφαλαίου είναι επιπλέον, τα τελευταία χρόνια με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, κάτι πολύ χειρότερο στην περίπτωση των απεργιών των εργαζομένων: είναι, με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις, ευθέως ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟΣ.

Ας μνημονευτούν μόνο οι τελευταίες περιπτώσεις απεργιών: των ναυτεργατών, των δασκάλων, των πανεπιστημιακών και των φοιτητικών κινητοποιήσεων.

Οι συνδικαλιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ στην περίπτωση της απεργίας των ναυτεργατών, πέρα απ’ το ότι έσπασαν την απεργία, οργάνωσαν και ξεχωριστές συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια της απεργίας, συγκεντρώσεις που δεν είναι απλά και μόνο διασπαστικές αλλά είναι πρώτα και κύρια ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ με σαφή στόχο και επιδίωξη τη διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ των ναυτεργατών και την αποδυνάμωση του αγώνα τους – απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις σε πλήρη ευθυγράμμιση και δράση με τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή, στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Ήταν δε τόσο προκλητικότατη η φιλοκυβερνητική τους στάση που την ίδια ώρα και στιγμή που συνεχίζονταν η βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στο λιμάνι, ο ρεφορμιστής εργατοπατέρας Μανουσογιαννάκης έβγαινε στα τηλεπαράθυρα όχι για να καταδικάσει τη φασιστική επίθεση, αλλά για να διαχωρίσει τη θέση του ΠΑΜΕ και να δηλώσει ότι αυτούς που χτυπούν τα ΜΑΤ δεν ανήκουν στο ΠΑΜΕ!!!

Στην περίπτωση της μεγαλειώδους απεργίας διαρκείας των δασκάλων που συντάραξε το πανελλήνιο, πέρα ότι οι προσκείμενοι στο ΠΑΜΕ συνδικαλιστές της ΔΟΕ τάχτηκαν κατά της απεργίας διαρκείας αλλά και προσπάθησαν να τη ματαιώσουν, κατασυκοφαντώντας την, ενώ όταν αυτή ξέσπασε, καθόλη τη διάρκειά της, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ την υπονόμευσαν μόνιμα και συστηματικά με τις ξεχωριστές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, συγκεντρώσεις. Σημειώναμε τότε σχετικά:

«Οι 5νθήμερες απεργίες των Δασκάλων που έζησε ο λαός μας πανελλαδικά που ανατάραξαν τα ήρεμα νερά και συντάραξαν τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη ψηφίστηκαν μόνο απ’ τις ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΠΑΣΚ-Αυτ.Παρέμβαση (ΣΥΝ)-Παρεμβάσεις, όπως εξάλλου αναφέρεται και στο «Ριζοσπάστη» επικριτικά αλλά και πολύ αποκαλυπτικά για το ρόλο και την απεργοσπαστική στάση της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ («Κ»ΚΕ): «οι ψήφοι της ΠΑΣΚ, των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ και της ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ αθροίστηκαν και συναποφασίστηκε το διοικητικό πλαίσιο και το πρόγραμμα δράσης» («Ρ», 7/7/2006, σελ. 18).

Οι ρεφορμιστές ηγέτες της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ (ΠΑΜΕ-«Κ»ΚΕ) αφού πρώτα σαμπόταραν-απέρριψαν την απόφαση για 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, προχώρησαν ύστερα στην κατασυκοφάντησή τους, ισχυριζόμενοι ότι τάχα οι 5νθήμερες απεργίες «εξυπηρετούν μια χαρά τις προεκλογικές ανάγκες του ΠΑΣΟΚ, λίγες μέρες πριν τις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη» («Ρ», 7/7/2006, σελ.18) και όταν ξέσπασε η μεγάλη απεργία, που δεν μπόρεσαν να ματαιώσουν, προχωρούν υπονομεύοντας ευθέως την ΕΝΟΤΗΤΑ των απεργιακών κινητοποιήσεων με την οργάνωση ξεχωριστών συγκεντρώσεων, συγχωνευόμενοι έτσι με τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ σ’ ένα ενιαίο απεργοσπαστικό μηχανισμό στην υπηρεσία των κυβερνητικών μέτρων, γιατί είναι προφανέστατο και δεν μπορεί αυτό να μην το καταλαβαίνουν οι συνδικαλιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ότι χωρίς ΕΝΟΤΗΤΑ δεν μπορεί να επιτευχθεί ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων, όρος απαραίτητος για την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και την επιτυχή έκβαση των αγώνων» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 236, 15-30 Οκτώβρη 2006, σελ 3).

Στην περίπτωση του αγώνα φοιτητών-πανεπιστημιακών, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ τάχθηκαν ανοιχτά τόσο κατά των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ των φοιτητών όσο και κατά της απεργίας διαρκείας των πανεπιστημιακών, και όταν αυτές ξέσπασαν προσπάθησαν απεγνωσμένα να τις ματαιώσουν και αφού απέτυχαν παταγωδώς, στην πορεία τις υπονόμευσαν με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικές τους συγκεντρώσεις. Μάλιστα οι ηγέτες του ΠΑΜΕ έφτασαν ακόμα και στο σημείο να τοποθετήσουν δική τους εξέδρα δίπλα σε κείνη τωμ ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ. Σημειώναμε τότε σχετικά για εκείνο το συλλαλητήριο:

«Η μόνη «παραφωνία», αρνητικό επιζήμιο σημείο-γεγονός, στο μεγαλειώδες αυτό συλλαλητήριο ήταν η ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση στην Ομόνοια των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ. Όμως αυτή τη φορά οι φιλοκυβερνητικές μπαλαρίνες του ΠΑΜΕ δεν περιορίστηκαν μόνο στην ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση-πορεία άλλα προχώρησαν ένα ακόμα βήμα στον κατήφορο της προδοσίας: έστησαν προκλητικά, μ’ εντολή προφανώς της κυβέρνησης Καραμανλή, και δεύτερη εξέδρα στο Σύνταγμα, δίπλα σ’ εκείνη των ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, όχι σε αντιπαράθεση με την κυβέρνηση άλλα σε αντιπαράθεση με τις Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών που καθοδηγούν τον αγώνα.

Το ότι αυτή η απεργοσπαστική δράση των ηγετών του ΠΑΜΕ πραγματοποιείται με εντολή της κυβέρνησης Καραμανλή και στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ φάνηκε εκ νέου και από το γεγονός ότι και σε αυτό το συλλαλητήριο «τα μπλοκ πάντως του ΠΑΜΕ ήταν ισχνά (περίπου 1000 άτομα)» («ΠΡΙΝ» 14/1/2007, σελ. 13). Κράτιουνται συνειδητά και επίτηδες ισχνά-μικρά αυτά τα μπλοκ ώστε να πετυχαίνονται-εκπληρώνονται οι συμφωνημένοι με την κυβέρνηση στόχοι: α) οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ να δρούν απεργοσπαστικά στην υπηρεσία της απεργοσπαστικής τακτικής της κυβέρνησης και ταυτόχρονα β) να μην ασκούν πίεση στην κυβέρνηση (μεγαλύτερο αριθμός συμμετοχής θα άσκουσε πίεση στην κυβέρνηση μ’ αρνητικά αποτελέσματα γι’ αυτήν και θα διατάρασσε τη συμφωνία «Κ»ΚΕ-ΝΔ)

Για φανταστείτε ποια θα ήταν η εικόνα αν είχαν στήσει ξεχωριστές εξέδρες στο Σύνταγμα και οι άλλες ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις ή τι θα γίνονταν αν οι Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, ως καθοδήγηση του αγώνα, είχαν απαιτήσει – και δικαιολογημένα - να απομακρυνθεί η εξέδρα των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ». («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 242, 15-31 Γενάρη 2007 σελ.1).

Απ’ την παραπάνω σύντομη αναφορά προκύπτει, ότι το ΠΑΜΕ είναι μια ρεφορμιστική συνδικαλιστική Οργάνωση που κινείται όχι απλά και μόνο στη γραμμή της ταξικής συνεργασίας αλλά συνάμα παίζει διασπαστικό και απεργοσπαστικό ρόλο, στα πλαίσια του ρεφορμιστικού συνδικαλιστικού κινήματος, και σε ορισμένες περιπτώσεις όπως στις προαναφερόμενες κινείται δεξιότερα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - απεργοσπαστικός της ρόλος που είναι ενταγμένος-ευθυγραμμισμένος με τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή.

Γ. ΜΟΝΟ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Στην «Ανακοίνωση-κάλεσμα» των ηγετών του ΠΑΜΕ γίνεται λόγος ότι η συνδικαλιστική τους παράταξη «ενώνει τους εργαζόμενους σαν ενιαία τάξη, κόντρα στο κεφάλαιο και τους εκφραστές του», ισχυρισμός απατηλός που αποσκοπεί στην παραπλάνηση και εξαπάτηση της εργατικής τάξης, αφού η ΕΝΟΤΗΤΑ της εργατικής τάξης προϋποθέτει αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή στο συνδικαλιστικό χώρο, πράγμα ανύπαρκτο στην περίπτωση του ΠΑΜΕ επειδή αυτό στη δράση του καθοδηγείται από ρεφορμιστικές σοσιαλδημοκρατικές χρουστσοφικές απόψεις δηλ. τη ρεφορμιστική γραμμή της ΠΣΟ που κυριαρχεί σ’ αυτή από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 και ύστερα.

Έτσι η ύπαρξη και δράση του ΠΑΜΕ, ως ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη, διασπά την εργατική τάξη, όπως και παλιότερα τα σοσιαλδημοκρατικά ρεφορμιστικά συνδικάτα και σήμερα η ΓΣΕΕ, η ΠΑΣΚΕ και η Αυτ.Παρέμβαση. Και δεν διασπά μόνο τη εργατική τάξη το ΠΑΜΕ αλλά διασπά ακόμα και το ρεφορμιστικό χώρο με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις.

Επιπλέον με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις, κατά τη διάρκεια των όποιων απεργιακών κινητοποιήσεων, διασπά ευθύς εξαρχής την ΕΝΟΤΗΤΑ των εργαζομένων, ματαιώνει τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων και τις καθιστά αναπόφευκτα και με μαθηματική ακρίβεια ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ.

Οι ταξικά συνειδητοί και επαναστάτες εργάτες δεν μπορεί παρά να θέσουν το θεμελιώδες ερώτημα: μπορεί η εργατική τάξη να αποκρούσει σήμερα τις επιθέσεις του κεφαλαίου, με δεδομένη την έλλειψη-ανυπαρξία επαναστατικών συνδικάτων, και αν ναι, με ποιο δρόμο;

Την απάντηση σ’ αυτό το θεμελιώδες και ζωτικό για την πάλη της εργατικής τάξης ερώτημα έχει ήδη δώσει η ίδια η ζωή, στο παρελθόν αλλά και στο παρόν, που ταυτόχρονα αποτελεί και την απάντηση του επαναστατικού μαρξισμού σ’ αυτό το θεμελιώδες ζήτημα. Η εργατική τάξη μπορεί – παρά την απουσία-ανυπαρξία επαναστατικών συνδικάτων – να αποκρούσει τις επιθέσεις του κεφαλαίου. Κα αυτό μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά και ΜΟΝΟ με το δρόμο της ΕΝΟΤΗΤΑΣ, που εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ, ολωσδιόλου απαραίτητες προϋποθέσεις για την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων και τη νίκη των εργαζομένων. Η περίπτωση απόσυρσης το 2000 του νομοσχεδίου Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό (κυβέρνηση Σημίτη), μετά τη μεγάλη πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ (τότε το ΠΑΜΕ δεν τόλμησε να κάνει ξεχωριστή συγκέντρωση και σωστά έπραξε) και εκείνη των μεγάλων μαζικών κινητοποιήσεων της μαθητικής-φοιτητικής νεολαϊας και των εργαζομένων κατά της Σύμβασης Πρώτης Απασχόλησης (CPE) της δεξιάς κυβέρνησης του Ντόμινικ ντε Βιλπέν στη Γαλλία δείχνουν το μοναδικά σωστό ΔΡΟΜΟ. Το ίδιο δείχνουν και οι μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις φοιτητών-πανεπιστημιακών που ματαίωσαν την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Επιπλέον οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις σε χώρες της Λατινικής Αμερικής – παρά την απουσία επαναστατικών συνδικάτων και επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων – απόκρουσαν όχι μόνο τις επιθέσεις του ντόπιου κεφαλαίου, του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας αλλά έστειλαν επανειλημμένα και νεοεκλεγμένες κυβερνήσεις στα σπίτια τους σε σειρά χώρες αυτής της Ηπείρου.

Τέλος, είναι δε πασίγνωστο ότι οι σποραδικές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ δεν απόκρουσαν καμιά επίθεση του κεφαλαίου, δεν είχαν και δεν μπορούσαν να έχουν απολύτως κανένα αποτέλεσμα, αλλά ήταν απλά κινητοποιήσεις για «την τιμή των όπλων» και έγιναν για μικροκομματικούς προπαγανδιστικούς λόγους κούφιας προβολής των ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ με στόχο την παραπλάνηση των εργαζομένων.

Διαβάστε Περισσότερα »

16 μετανάστες νεκροί

Η σαπίλα του καπιταλιστικού συστήματος που εξαναγκάζει λαούς στη μετανάστευση οδήγησε ακόμα 16 άτομα στο θάνατο.

11 μετανάστες βρέθηκαν νεκροί στην παραποτάμια περιοχή του Διλόφου και των Μαρασίων Εβρου, στο βόρειο Έβρο και 6 στον κεντρικό Έβρο.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ, “τα πτώματα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης για νεκροψία-νεκροτομή και εκτιμάται ότι πρόκειται για νέα σε ηλικία άτομα, ηλικίας 20-25 ετών.”

“Όπως τονίζει ο διοικητής του νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης, Νίκος Ραπτόπουλος, η κατάσταση με τους νεκρούς παράνομους δυστυχώς είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον χώρος στα ψυγεία του νεκροτομείου”.

Διαβάστε Περισσότερα »

Συμμετοχή της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 σε εκδηλώσεις

-- 13^ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη
-- Συνάντηση ανταρτών ΔΣΕ στη Νάουσα
Με μεγάλη συμμετοχή επισκεπτών πραγματοποιήθηκε στις 25-27 Ιουνίου ,το 13^ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη στο 4^ο πάρκο της Νέας παραλίας. Κατά τη διάρκεια των τριήμερων εκδηλώσεων, η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, συμμετείχε με περίπτερο στο οποίο προβάλλονταν οι εκδόσεις (μπροσούρες) της Κίνηση, από τις οποίες δόθηκαν αρκετές. Επίσης, μοιράστηκε προκήρυξη με αντιρατσιστικό περιεχόμενο και το 15ο τεύχος του Δελτίου Ομίλου Φίλων προβολής του έργου των Ι.Β.Στάλιν και Ν.Ζαχαριάδη, ενώ διακινήθηκε και η εφημερίδα «Ανασύνταξη».
Παράλληλα την Κυριακή στις 27 Ιουνίου, μέλη της Κίνησης μας συμμετείχαν στην καθιερωμένη συνάντηση των ανταρτών του ΔΣΕ στην Νάουσα, στην οποία η συνάντηση και επικοινωνία με τους αγωνιστές του ΔΣΕ ήταν θετικότατη.
Μοιράστηκε το 15^ο τεύχος του Δελτίου και δόθηκαν πολλές από τις μπροσούρες.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ -ΤΑ ΤΑΞΙΚΑ ΜΑΣ ΑΔΕΛΦΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

ΠΛΑΤΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ

Η μεγάλη απάτη :

• ‘’Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές’’- ‘’ρίχνουν’’ τα μεροκάματα-αυξάνουν την ανεργία-βαθαίνουν την κρίση

Με βάση τα αποτελέσματα από την απογραφή του 2001, ο αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα ανερχόταν σε 762.191 άτομα, εκ των οποίων οι 391.674 εργαζόμενοι, στην πλειοψηφία τους μισθωτοί (88,9% στο σύνολο των απασχολουμένων αλλοδαπών).

Το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) υποστηρίζει με έρευνα του, του 2004, πάνω στο θέμα: «Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, ο πραγματικός αριθμός των μεταναστών και παλιννοστούντων υπερβαίνει το ένα 1 εκατομμύριο (850.000 νόμιμοι και περίπου 200.000 ‘’παράτυποι’’ μετανάστες), αντιστοιχώντας στο 9% του συνολικού πληθυσμού και άνω του 12% του εργατικού δυναμικού της Ελλάδας».

«Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές» - «αυξάνουν» την ανεργία! Να ένα πρώτο, ανάμεσα σ’ άλλα, και πολύ μεγάλο ΨΕΜΜΑ, γιατί οι ξένοι εργάτες ούτε τις δουλειές «παίρνουν», ούτε την ΑΝΕΡΓΙΑ αυξάνουν: Το ντόπιο ΚΕΦΑΛΑΙΟ είναι εκείνο που «παίρνει τις δουλειές», δηλ. καταστρέφει «θέσεις εργασίας» με το κλείσιμο των επιχειρήσεων εξαιτίας: α) του μεταξύ τους ανταγωνισμού που οδηγεί πολλές από αυτές στη χρεοκοπία και αναπόφευκτη ΑΝΕΡΓΙΑ, β) της βαθιάς οικονομικής κρίσης – αναπόφευκτη στον καπιταλισμό – που κι αυτή οδηγεί σε μαζικές χρεοκοπίες επιχειρήσεων και κατά συνέπεια σε μαζική ΑΝΕΡΓΙΑ, γ) του κλεισίματος επιχειρήσεων για κερδοσκοπικούς λόγους (δάνεια κλπ.) ή της μεταφοράς τους σε άλλες χώρες με φθηνά εργατικά χέρια, που και τα δυο «παράγουν» ανεργία.

Επομένως αποκλειστικά και μόνο το ντόπιο ΚΕΦΑΛΑΙΟ (αλλά και το ξένο) είναι εκείνο που «παίρνει» τις δουλειές από τους ντόπιους και ξένους εργάτες: εκείνο που καταστρέφει εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας με το κλείσιμο των επιχειρήσεων, αυξάνοντας έτσι την μαζική ΑΝΕΡΓΙΑ με πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους.

Τα ταξικά μας αδέλφια που δήθεν ‘’παίρνουν’’ τις δουλειές των ντόπιων και τάχατες ανεβάζουν την ανεργία, στη πραγματικότητα:

Συμβάλουν στην αύξηση του ΑΕΠ, σε επίπεδα που την περίοδο των Ολυμπιακών Έργων της μεγάλης ‘’ανάπτυξης’’-ρεμούλας των κεφαλαιοκρατών, έφτασε σε αύξηση οφειλόμενη αποκλειστικά στη δική τους εργασία, στα επίπεδα του 2,3% (! ),σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΚΚΕ.

Το 1/3 των εργαζομένων στα κατασκευαστικά ολυμπιακά έργα ήταν αλλοδαποί. Στην οικοδομή γενικότερα, αντιπροσωπεύουν τα 4/10 των εργαζομένων, έχοντας αμοιβές και συνθήκες δουλειάς ανειδίκευτων εργατών χωρίς υπερωρίες, άσχετα αν σε συγκεκριμένες ειδικότητες (πασσάλωμα, σιδεράδες) έχουν ιδιαίτερη εμπειρία και εξειδίκευση. Πληρώνονται φτηνά-με τη τωρινή εξαθλίωση του προλεταριάτου σαν αποτέλεσμα της χρεοκοπίας της καπιταλιστικής-εξαρτημένης Ελλάδας, φτάνουν σε επίπεδα δουλείας (κάτω και από τα 30 Ευρώ)-είναι χωρίς ένσημα, η ανάγκη τους κάνει να παράγουν πρόσθετη απόλυτη υπεραξία με ωράρια –λάστιχο, δουλεύουν χωρίς στοιχειώδη τήρηση ακόμη και αυτών των σαθρών καπιταλιστικών μέτρων που αφορούν για την ασφάλεια και υγιεινή της εργασίας.

Αναγκάζονται να μη φορούν στα εργοτάξια χωρίς ούτε καν τα ατομικά μέσα προστασίας (ΜΑΠ), δηλαδή κράνη, γάντια, παπούτσια να μη γλιστρούν, κλπ. Αποτέλεσμα αυτής της μη χορήγησης προστατευτικού εξοπλισμού, της μη τήρησης οποιουδήποτε μέτρου ασφάλειας, και της κούρασης από την επιμήκυνση των ωραρίων, είναι ο βαρύς φόρος αίματος που πληρώνουν. Το 70% των θανατηφόρων ατυχημάτων στα ολυμπιακά έργα ήταν μετανάστες, και μόνο το 2002, 40 μετανάστες έχασαν τη ζωή τους στο χώρο των κατασκευών. Την περίοδο της μεγάλης ρεμούλας της ολυμπιάδας, οι μεγαλοεργολάβοι ζητούσαν πολλή και φτηνή εργατική δύναμη και την έβρισκαν, ξεζουμίζοντας και ξεκληρίζοντάς τους ξένους εργάτες. Μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό ότι η υποτίμηση της εργασίας, που πλέον αποτελεί κανόνα για ολόκληρη την εργατική τάξη, πρώτα δοκιμάστηκε και εφαρμόστηκε πάνω στους μετανάστες εργάτες, σαν να ήταν πειραματόζωα. Η φτηνή εργασία τους, ασφαλώς και είναι αποτέλεσμα του εκβιασμού των καπιταλιστών σε εργάτες που δεν έχουν να ζήσουν, με συνυπευθυνότητα ΟΛΩΝ των εργατοπατέρων συνδικαλιστών που δεν τους εντάσσουν ισότιμα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Σήμερα πάλι στη δίνη της χρεοκοπημένης καπιταλιστικής Ελλάδας, οι μετανάστες και πάλι ‘’δεν παίρνουν τις δουλειές των ντόπιων εργατών’’.

Από τη μια, ο αριθμός των λεγόμενων ‘’παράνομων’’ εργατών σταδιακά έχει δραματικά μειωθεί κύρια τη τελευταία διετία, όχι τόσο από την λειψή ‘’νομιμοποίησή’’ τους, αλλά κύρια από την ανυπαρξία εργασίας που τους σπρώχνει να εγκαταλείπουν τη χώρα. Σύμφωνα με τη μελέτη «Εκτίμηση του όγκου των αλλοδαπών που διαμένουν παράνομα στην Ελλάδα», που εκπονήθηκε για λογαριασμό του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή Θεόδωρο Λιανό, τον Απρίλιο του 2008, ο αριθμός των παράνομων μεταναστών κυμαίνεται από 172.250 μέχρι και 209.402. Ο αριθμός αυτός είναι ο αριθμός των ανεπίσημων μεταναστών ήταν σημαντικά μειωμένος σε σχέση με τους περίπου 700.000 της περασμένης δεκαετίας και παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις μείωσης τη τελευταία διετία. (Αυτό σαν μια ακόμη απάντηση, στις φασιστικές και κρυπτοφασιστικές φωνές που τρέμουν τάχατες για τον ‘’αφελληνισμό’’ της χώρας). Παράλληλα για όσους μένουν, οι κεφαλαιοκράτες πιέζουν ασφυχτικά προς τα κάτω τα ήδη χαμηλά μεροκάματά τους, σπρώχνοντας τους ‘’νέους μετανάστες’’ από Αφρική και Ασία να δέχονται ψίχουλα (έως και 20 Ευρώ ‘’μαύρα μεροκάματα), στρέφοντάς τους ενάντια στους ‘’παλιούς’’ συντρόφους τους, από Αλβανία, τέως ΕΣΣΔ κλπ.

Οι μετανάστες που δήθεν μας ‘’παίρνουν τις δουλειές’’, απασχολούνται κατά 31% στη Γεωργία σύμφωνα με τα στοιχεία της αντιδραστικής έρευνας του 1996 "Η Πολιτική Οικονομία της παράνομης μετανάστευσης" των Λ. Κατσέλη, Γ. Λιανού, και Α. Σαρρή . Και αυτό συμβαίνει γενικά σε οποιαδήποτε δουλειά είναι χειρωνακτική, έντασης εργασίας, όπου δεν εμφανίζεται διάθεση από έλληνες να την κάνουν. Ιδιαίτερα για τον πρωτογενή τομέα ,όχι μόνο οι μετανάστες δεν παίρνουν δουλειά έλληνα, αλλά αντίθετα και με βάση τα γεγονότα, η παρουσία τους γλυτώνει ολόκληρες καθυστερημένες περιοχές από τη παραπέρα πτώση της παραγωγής, τη πείνα και τελικά το οριστικό νέκρωμα και αυτό κρατάει και τις θέσεις των ελλήνων εργαζόμενων ‘’ανοιχτές’’. Σε κάποιες περιπτώσεις η δική τους δουλειά σε αγροτικές εργασίες γεννάει ‘’θέσεις εργασίας’’, όπως πχ στην ελαφρά μεταποίηση γεωργικών προιόντων, ανεξάρτητα αν η γενικευμένη σημερινή καπιταλιστική κρίση, δεν δίνει αυτή τη στιγμή, πολλές τέτοιες δυνατότητες. Ταυτόχρονα, η δημιουργία θέσεων εργασίας σε αγροτικές περιοχές, οδήγησε όχι μόνο στην αναζωογόνηση της οικονομικής ζωής αυτών των περιοχών, αλλά και στην αύξηση του εισοδήματος πολλών Ελλήνων που εκμεταλλεύτηκαν άγρια την εργατική δύναμη των μεταναστών. Επιπλέον, σε κάποιες από αυτές τις περιοχές, όπως στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, οι μετανάστες δέχτηκαν βίαιες ρατσιστικές επιθέσεις όταν απαίτησαν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Σε κάθε περίπτωση και με βάση τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής, είναι ευθέως ανάλογη η οικονομική παραγωγική θέση των αγροτικών περιοχών, με τον αριθμό των ξένων εργατών που απασχολούνται στη συγκεκριμένη περιοχή. Και αυτό σε μια περίοδο, που με ευθύνη των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και των ελλήνων υπηρετών τους, όπως αναφέρει η αρμόδια Επίτροπος Γεωργίας κ. Μπόελ, «μεταξύ 1996 και 2007, το γεωργικό εισόδημα στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 24% ενώ αντίθετα ο αντίστοιχος μέσος όρος για την ΕΕ-27 παρουσιάζει σταθερή αυξητική τάση και την περίοδο 2001-2007 αυξήθηκε κατά 5%.»

Γενικά τα ταξικά μας αδέρφια, απασχολούνται σε θέσεις που δεν υπάρχει προσφορά εργασίας άρα και ανταγωνισμός με έλληνες εργάτες, όπως στη καθαριότητα σε άθλιες-μαφιόζικες εργασιακές συνθήκες (μεσαιωνική ‘’ενοικίαση εργαζόμενων’’), που η περίπτωση της αγωνίστριας Κούνεβα φώτισε, όπως ακόμη και η φύλαξη ηλικιωμένων και μη αρρώστων, καλύπτοντας κενά που η μέση εργατική οικογένεια δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει χωρίς βοήθεια και με τη σημερινή και συνεχώς επιδεινούμενη ‘’πρόνοια’’ υγείας των καταχρεωμένων απ τις καπιταλιστικές κλοπές, ασφαλιστικών ταμείων (και πάλι με ‘’μαύρη’’ εργασία χωρίς ένσημα, ασφάλιση, χωρίς 14 μισθούς).

Έχει ακόμη σημασία ν’ αναφέρουμε αυτό που και οι αντιδραστικοί τεχνοκράτες-λακέδες του κεφάλαιου παραδέχονται, σχετικά με τη θετική επίδραση των μεταναστών στο ασφαλιστικό σύστημα, όχι μόνον αριθμητικά αλλά και με δεδομένο το νεαρό μέσο όρο ηλικίας τους, αφού συνεισφέρουν σημαντικά οικονομικά, χωρίς ακόμα να επωφελούνται έστω και ελάχιστα από αυτό.

Η σημασία του νεαρού της ηλικίας των μεταναστών για τα παραπάνω, διαφαίνεται και από τις έρευνες που αποδεικνύουν το πόσο συνεισφέρουν σε μια γερασμένη χώρα, νέα παιδιά , δίνοντας ηλικιακή ‘’οξυγόνωση’’:

ΕΣΥΕ 2008: ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ, ΑΤΟΜΑ ΑΛΛΟΔΑΠΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ 540.345 ΑΤΟΜΑ (6,5% ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ), ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ ΕΡΕΥΝΑ του Ινστιτούτου Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (ΙΠΟΔΕ) 123.839 ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Όσο αφορά τη δήθεν ‘’παράνομη μετανάστευση’’, από τη μια αποσιωπάται πως πρόκειται κύρια για πολιτικούς πρόσφυγες που ξεριζώνει η ‘’φυγή στον πόλεμο’’ των ιμπεριαλιστών στις συνθήκες του σαπίσματος της κεφαλαιοκρατίας και βέβαια πως τα συγκεκριμένα ταξικά μας αδέρφια σίγουρα δεν αυξάνουν την ανεργία, πουλώντας CD ή χαρτομάντηλα στις γωνιές και τα φανάρια. Εδώ πρέπει να τονιστεί και η συμμετοχή του ελληνικού κράτους στα ιμπεριαλιστικά σφαγεία του ΝΑΤΟ και των Αμερικάνων, με την αποστολή στρατευμάτων σε Αφγανιστάν και περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Αυτή η συμμετοχή καθιστά υπεύθυνο και το ελληνικό κράτος για τον εξαναγκασμό ανθρώπων στην προσφυγιά (‘’παράνομη μετανάστευση’’), αλλά και το υποχρεώνει, λόγω της έμπρακτης αρωγής του στα αίσχη των ιμπεριαλιστών, να νομιμοποιήσει όλους τους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τις πατρίδες τους.

Οι φασίστες που χρεώνουν ψεύτικα στους μετανάστες την εγκληματικότητα που χαραχτηρίζει τους ίδιους, αναγκάζουν ανθρώπους να ζούν χωρίς νερό, τουαλέτες, στοιχειώδη ιατρική φροντίδα και παράλληλα με φασιστικό κυνηγητό,’’ξεχνούν’’ μια λεπτομέρεια, που αποκάλυψε η Ύπατη Αρμοστία του ΟΗΕ και η Ουνέσκο –αναγκασμένοι από τη ‘’σκαστή’’ περίπτωση και τα σαφή μακάβρια ευρήματα- την ξαφνική εξαφάνιση ‘’των παιδιών των φαναριών’’ λίγο πριν την αισχρή φιέστα της ολυμπιάδας. Τα σφαγεία σε ΄Ηπειρο και Αλβανία βρέθηκαν, οι αποθήκες παιδικών ανθρώπινων οργάνων στην Ιταλία επίσης , τι έγινε άραγε με αυτό το έγκλημα? Διευρευνήθηκε ποτέ αυτό το Νταχάου του 21^ΟΥ αιώνα?

Και όσον αφορά την εγκληματικότητα αυτών που τους σπρώνουν εκεί, η αλήθεια έχει αντιρρήσεις με τις φασιστικές ψυχώσεις: Τα στοιχεία σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα με τίτλο «μετανάστευση και εγκληματικότητα: μύθοι και πραγματικότητα» από το «ινστιτούτο πολιτικής κοινωνιολογίας» του «εθνικού κέντρου κοινωνικών ερευνών» (ΕΚΚΕ) (2007, υπεύθυνη Ιωάννα Τσίγκανου) δείχνουν ότι το 2007 το 80.2% των πάσης φύσης δραστών ήταν Ελληνες και το 19.8% αλλοδαποί και μάλιστα αναφέρει επί λέξει’’ Ο γενικός κανόνας όμως είναι ότι συλλαμβάνονται ( εννοεί οι μετανάστες) για αδικήματα, όπως κλοπές ή ληστείες, ο αντίκτυπος των οποίων είναι έντονος στην καθημερινότητα του πολίτη, ενισχύοντας το αίσθημα ανασφάλειας’’

Το νομοσχέδιο για τη μετανάστευση και οι εθνικιστικές αισχρότητες του σοσιαλδημοκρατικού ΄΄Κ’’ΚΕ- Η ανάγκη για την ενότητα της εργατικής τάξης

Η εργατική τάξη είναι ενιαία .Όταν θέλεις ν’ αντιμετωπίσεις τη πτώση του μεροκάματου που οι κεφαλαιοκράτες συνεχώς επιδιώκουν, όταν θέλεις ν΄αντιμετωπίσεις τα νέα μέτρα της απόλυτης εξαθλίωσης ολόκληρης της εργατικής τάξης, δεν διαχωρίζεις και πολύ περισσότερο δεν καταστέλεις το πιο αδύναμο κομμάτι της τάξης που μπορεί να γίνει θύμα των κεφαλαιοκρατών και να δουλέψει για ένα κομμάτι ψωμί. Αντίθετα, ενώνεις τη τάξη, έλληνες και ξένους εργάτες, όπως και τους άνεργους που οι σοσιαλδημοκράτες κάθε λογής θυμούνται μόνο για να’’ πολιτευτούν’’, τους εντάσεις σε ενιαία συνδικάτα ώστε να αντιμετωπιστεί κοινά, αγωνιστικά και αποφασιστικά η επίθεση ενάντια στο σύνολο της τάξης.

Το πολύ ατελές και εντελώς «ακρωτηριασμένο», ως προς τη «λύση» -μεταναστευτικό νομοσχέδιο- ορισμένων προβλημάτων  των προλετάριων μεταναστών,τελικά ψηφίστηκε: «το νομοσχέδιο υπερψήφισαν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το καταψήφισαν η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ» («Ρ»11/3/2010) και το «Κ»ΚΕ δήλωσε «παρών»(!!!) δηλ. το νομοσχέδιο ψηφίστηκε ΜΟΝΟ απ’ τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι  η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του  «Κ»ΚΕ, παρά του όποιους ανεπιτυχείς  αλλά και γελοίους «ελιγμούς» που επιχείρησε κυρίως στο διάστημα απ’ την πρώτη «Ανακοίνωση» του ΠΓ («Ρ», 24/1/2010, σελ.2-3) εμφανιζόμενη στους μετανάστες μ’ ένα «φιλομεταναστευτικό» προσωπείο, τελικά, πετώντας τη «φιλομεταναστευτική» μάσκα, έπραξε αυτό που για τους επαναστάτες μαρξιστές δηλ. τους λενινιστές-σταλινιστές ήταν σίγουρα αναμενόμενο και το οποίο η ίδια είχε ήδη προαποφασίσει και πρωτοσέλιδα προβάλλει στο «Ριζοσπάστη»: «το ΚΚΕ δεν πρόκειται να ψηφίσει το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για το μεταναστευτικό» («Ρ» 9/2/2010, σελ. 1), ακυρώνοντας μ’ αυτή την πράξη, που την δικαιολόγησε μέσω μιας εθνικιστικής-ρατσιστικής ρητορείας, από μόνη της την άκρατη και πιο ελεεινής μορφής δημαγωγία απέναντι στα ταξικά μας αδέλφια, τους μετανάστες προλετάριους που ζουν και δουλεύουν στη χώρα μας.

Και δεν  ψήφισε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο για το «μεταναστευτικό» όχι επειδή αυτό είναι «ατελές και ελλιπές», ανολοκλήρωτο και εντελώς «κουτσουρεμένο» αλλά αντίθετα επειδή και αυτό το πολύ ατελές και εντελώς «κουτσουρεμένο» νομοσχέδιο δημιουργεί «θέμα μειονότητας και για τους μετανάστες» («Ρ» 9/2/2010, σελ.15), όπως είχε δηλώσει – και μάλιστα δυο φορές – κατά την ομιλία της στη Βουλή η επικεφαλής της εθνικιστικο-ρατσιστικής ηγετικής ομάδας, σοσιαλδημοκράτισσα Α.Παπαρήγα, ή αλλιώς για τρίτη φορά διατυπωμένο στη δεύτερη ολοσέλιδη «Ανακοίνωση» λόγω κινδύνου «δημιουργίας και ανακίνησης μειονοτικών και εθνικιστικών ζητημάτων μέχρι και την αλλαγή συνόρων» («Ρ» 7/3/2010, σελ7).

Αυτοί είναι οι προδότες του προλεταριάτου, που συνεχώς συγκαλύπτουν και βάζουν πλάτη στην εμπροσθοφυλακή του εθνικισμού, ρατσισμού, σκοταδισμού ΝΔ-ΛΑΟΣ, αυτοί που εδω και χρόνια παίρνουν τα εύσημα γι’ αυτή τη πολιτική τους, από τη Χρυσή Αυγή και τα ναζιστικά blogs και κάνουν πως δεν ακούνε, αυτοί που ξεπέρασαν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τους μοναρχοφασίστες, αφου ήταν τελικά οι μόνοι που τόλμησαν να συνδέσουν την απόδοση κάποιων ελάχιστων δικαιωμάτων στους μετανάστες, με το φόβο μιας δήθεν μελλοντικής αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας!

Ο αγώνας συνεχίζεται και μετά το λειψό νόμο, για ΠΛΗΡΗ και χωρίς εθνικιστικές προσχηματικές κορώνες, απόδοση πλήρων δικαιωμάτων στους προλετάριους μετανάστες που το επιθυμούν και βέβαια με άμεση απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά τους που είναι κομμάτι αυτής της χώρας. Το εργατικό κίνημα κόντρα στους εργατοπατέρες ρεφορμιστές, θα πρέπει να είναι με τη άμεση, ισότιμη και χωρίς όρους ένταξή τους, στο κίνημα η πρώτη de facto ‘’ΤΑΞΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΣΗ’’, όλων ανεξαιρέτως των ταξικών μας αδελφών.

Οι κομμουνιστές, οι μαρξιστές-λενινιστές-σταλινιστές, μαζί με κάθε αντιφασίστα συναγωνιστή, αγωνιζόμαστε στα πλαίσια ενός πλατιού Αντιφασιστικού Μέτωπου, για την ταξική ενότητα του προλεταριάτου. Θεωρούμε πως σήμερα οι μετανάστες είναι τα ταξικά μας αδέλφια που βιώνουν απλά πρώτα και πιο σκληρά, τον ‘’συνολικό πόνο’’ της τάξης και πολεμάμε μαζί τους, τόσο στους σημερινούς αμυντικούς αγώνες ενάντια στη φασιστικοποίηση, το ρατσισμό και τον εθνικισμό, όσο και στους επαναστατικούς αγώνες του ‘’αύριο’’ για την προλεταρική επανάσταση. Την νομοτελειακή κοινωνική εξέλιξη που θα ξανασημάνει το πέρασμα της ανθρωπότητας, από την προιστορία της, στην Ιστορία.

Ιούνης 2010

ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55

Διαβάστε Περισσότερα »