ΑΠΟΧΗ - ΑΚΥΡΟ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

ΑΠΟΧΗ - ΑΚΥΡΟ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΙΝΑ, ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ  ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ  ΒΑΡΒΑΡΌΤΗΤΑ

ΑΓΩΝΑΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ  ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ  ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Η προκήρυξη  των εκλογών για τον Οχτώβρη, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά σαν  «κεραυνός εν αιθρία». Ο πιο ανύπαρκτος πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, η πιο αντιδραστική κυβέρνηση από το ’74, είχαν και οι δυο από καιρό καταρρεύσει πολιτικά, χρεοκοπώντας ταυτόχρονα τη χώρα με την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, πολύ πριν ξεσπάσει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής.

Η προκήρυξη  των εκλογών  ήταν απλώς, η τυπική επικύρωση αυτής της κατάρρευσης. Αλλά η ανευθυνότητα του πιο ανίκανου και νυσταλέου πρωθυπουργού της  «μεταπολίτευσης» δεν γνωρίζει όρια, αφού με τις βουλευτικές εκλογές  του Οχτώβρη φορτώνει το λαό και τη χώρα με κάμποσα εκατομμύρια Ευρώ επιπλέον βάρη αντί να αποφασίσει τη διεξαγωγή τους τον Ιούνη μαζί με τις Ευρωεκλογές.  

Η κυβέρνηση  της μοναρχοφασιστικής ΝΔ, η κυβέρνηση  της φτώχειας, της πείνας, της  ανέχειας, η κυβέρνηση των πολλαπλών «επιτηρήσεων» από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ, η κυβέρνηση του χτυπήματος και των τελευταίων εργατικών δικαιωμάτων, της παραπέρα αποβιομηχάνισης, του ξεπουλήματος όλης της δημόσιας περιουσίας, της δολοφονικής επίθεσης ενάντια στη νεολαία που εξεγείρεται, των ρατσιστικών πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες, της εκτεταμένης φασιστικοποίησης, της συγκυβέρνησης με τους ναζιφασίστες του ΛΑΟΣ και της «επανίδρυσης-ανασύστασης του κράτους» με δολοφόνους τραμπούκους μέσα και δίπλα στις δυνάμεις καταστολής, η κυβέρνηση του χαφιεδισμού, των παρακολουθήσεων, των καμερών παντού, της «προληπτικής καταστολής», του ιδιώνυμου για την κουκούλα, της εισβολής στις ατομικές ελευθερίες, η κυβέρνηση της επίθεσης ενάντια σε ό,τι απέμεινε από τη δημόσια παιδεία και το πανεπιστημιακό άσυλο, η κυβέρνηση δολοφόνος του περιβάλλοντος με τις πυρκαγιές για χάρη των μεγαλοεργολάβων, η κυβέρνηση των «σκαστών» καθημερινών σκανδάλων με συμμετοχή στελεχών της και σε συνέργεια με το κοινό μαφιόζικο έγκλημα, αυτή κατέρρευσε οριστικά.

Η εμφανιζόμενη επιτάχυνση των εξελίξεων δεν ήρθε από καμιά Ντόρα ή Σουφλιά, στη μάχη τους  κόντρα στους άλλους αντιδραστικούς δελφίνους, όπως θέλουν να μας παραπλανήσουν τα ΜΜΕ-σύγχρονοι Μαστοράκηδες.

Η ιμπεριαλιστική ΕΕ ετοιμάζεται για νέο πιο  επώδυνο γύρο «επιτήρησης», σε συνεργασία με το ΔΝΤ και τη ντόπια αστική τάξη ετοιμάζουν χειρότερο κύμα αντεργατικών αντιλαϊκών επιθέσεων, με προσχεδιασμένη ανεργία-μαμούθ, με συνεχή δραματική παραπέρα μείωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζόμενων μαζών και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, με σχεδιασμό για πρωτοφανή μέτρα που ανοιχτά ομολογούν και στοχεύουν ακόμη και στη κατάργηση του 13^ου μισθού, αρχικά στο Δημόσιο.

Αυτή  η επίθεση «δεν περνάει» ασφαλώς  με μια ήδη «πεθαμένη» κυβέρνηση. Χρειάζεται ένα καινούργιο αμορτισέρ  των έντονων και βίαιων κοινωνικών κραδασμών που θα προκαλέσουν τα μέτρα ενάντια στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού και οι ιμπεριαλιστές και τα ντόπια τσιράκια τους το ξέρουν καλά. Κανείς ανίκανος Καραμανλής, τρεκλίζοντας από καιρό, δεν είχε, δεν θα μπορούσε να έχει, άλλη επιλογή.

Το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ, δοκιμασμένος πειθήνιος υπηρέτης των ιμπεριαλιστών και της  ντόπιας κεφαλαιοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ  του αίσχους της ΟΝΕ, της Ολυμπιάδας της ντροπής, της μεγάλης  κλοπής  από τα «νέα τζάκια» μέσω της χρηματιστηριακής απάτης, ετοιμάζεται για τη γνωστή εναλλαγή.

Οι ρεβιζιονιστές  με επικεφαλής τους χρουτσωφικούς προδότες, ζουν μακριά απ’ τον πόνο, τα βάσανα και τις αγωνίες της εργατικής  τάξης περιχαρακωμένοι στον μπατίρικο  ρεφορμιστικό μικρόκοσμό τους, που  συναρτά τον αγώνα και την  αντίσταση των λαϊκών μαζών απ’ τα κουκιά που κάθε φορά περισώνουν οι σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ, σαν ένας τυπικός μικροαστικός εκλογικός μηχανισμός.

Αυτοί που σβήνουν τις «φωτιές» της  λαϊκής αντίδρασης όποτε εμφανίζονται, που σκυλεύουν τους εργατικούς-λαϊκούς αγώνες γιατί τους φοβούνται, που στην κρίση διακηρύσσουν πως «θα περάσει γρήγορα», λειτουργώντας σαν ηρεμιστικό που θ’ αποκοιμίσει την εργατική τάξη, που αποδυναμώνουν τους επιμέρους συνδικαλιστικούς αγώνες με την απεργοσπαστική δεξιά πολιτική τους. Αυτοί, είναι «χαρούμενοι», έτοιμοι πάλι για «αντεπίθεση» (άραγε ενάντια σε ποιόν;). Χαίρονται γιατί οι υπόλοιποι ρεβιζιονιστές «πεθαίνουν νωρίτερα». Κοιτούν τη διάλυση του ουσιαστικά ομογάλακτού τους ΣΥΡΙΖΑ και αγνοούν αυτά που ήδη συμβαίνουν, αυτά που έρχονται, αδιαφορούν για οτιδήποτε θα συνιστούσε αμυντικό στοιχειώδη αγώνα της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση των συμφερόντων της. Είναι όμως γνωστοί: είναι οι χρουστσο-μπρεζνιεφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες που κατάγγειλαν το Δεκέμβρη της εξεγερμένης νεολαίας και «χάιδευαν» προκλητικά τα αυτιά της αστυνομίας και των μεγαλο«νοικοκυραίων», είναι οι ίδιοι που κατάγγειλαν τον ηρωικό Νοέμβρη του ’73, είναι εκείνοι που πανικοβάλλονται και λασπολoγούν πάντα όταν οι λαϊκές μάζες οργίζονται και αντιδρούν βίαια στον εκφασισμό, είναι τα μόνιμα τσιράκια όλα αυτά τα χρόνια της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή, είναι οι συνομιλητές του «κεντροδεξιού» (!) κατ’ αυτούς, ναζιφασιστικού ΛΑΟΣ.

Οι μαρξιστές-λενινιστές-σταλινιστές  δεν είναι βέβαια ταγμένοι από  θέση αρχής ενάντια στη συμμετοχή στις αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες παρόλο που τις θεωρούν δευτερεύουσας σημασίας για την επαναστατική ταξική πάλη του προλεταριάτου. Αυτό θα συνιστούσε προφανώς παιδικό αριστερισμό.

Οι επαναστάτες  κομμουνιστές συμμετέχουν στη ζύμωση που σε κάθε εκλογική περίοδο γίνεται πιο εκτεταμένα, προβάλλοντας την πολιτική και τις προτεραιότητες για την εργατική τάξη και το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα. Δεν συμμετέχουν με εκλογική παρουσία, όταν δεν έχουν την υποκειμενική δυνατότητα γι΄ αυτό, γιατί δεν είναι γκρούπα που «παίζει» για τον εαυτό της, καμώνοντας πως είναι «κόμμα». Οι επαναστάτες κομμουνιστές θεωρούν λάθος και σ’ αυτή τη φάση (όπως δεν το έπραξαν και παλιότερα) να«κατέβουν» στις εκλογές σαν μια επιπλέον ξεχωριστή Ομάδα. Κι αυτό όχι τόσο εξαιτίας υποκειμενικής αδυναμίας αλλά πρώτα και κύρια εξαιτίας της έλλειψης ΕΝΟΤΗΤΑΣ των εξωκοινοβουλευτικών αντιφασιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων και του συνεχιζόμενου κομματιάσματός τους με την ξεχωριστή κάθοδο των διαφόρων Ομάδων στις βουλευτικές εκλογές – ενότητα που αποτελεί εντελώς αναγκαία προϋπόθεση για μια υπολογίσιμη συγκέντρωση δυνάμεων σε αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση με σημαία πάλης: τον αγώνα κατά της φασιστικοποίησης, του εθνικισμού-σοβινισμού-ρατσισμού και των πολεμικών τυχοδιωκτισμών, κατά του καπιταλισμού και της ιμπεριαλιστικής ΕΕ αλλά και όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων γενικά, με πρώτες τις ΗΠΑ. (Ήταν οδυνηρή-απογοητευτική πολιτική εμπειρία και εικόνα ντροπής για κάθε αντιφασίστα και πολύ περισσότερο για τις αντιφασιστικές Οργανώσεις που πρέπει να προβληματίσει σοβαρά όλους όταν οι ναζιφασίστες επιτέθηκαν στους μετανάστες στην οδό Σωκράτους να βρεθούν μόνο λίγοι αντιφασίστες νεολαίοι που έτρεξαν εκεί να υπερασπίσουν τους μετανάστες εργαζόμενους απ’ τα «χατζάρια» των φασιστών).

Η ξεχωριστή  κάθοδος στης βουλευτικές εκλογές  όχι μόνο δεν προσφέρει τίποτε, γιατί κανένας δεν συγκεντρώνει  υπολογίσιμη πολιτική δύναμη, μα επιπλέον είναι και εξαιρετικά επιζήμια επειδή διατηρεί το κομμάτιασμα των αντιφασιστικών-αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων και διαιωνίζει τη διάσπασή τους.   

Οφείλουν  όμως οι επαναστάτες κομμουνιστές, και το κάνουν, να τονίζουν και να αγωνίζονται, με βάση τις προτεραιότητες της ταξικής πάλης, και να καλούν σε κοινό αγώνα:

Για τη μαζική αποδοκιμασία στην κάλπη, κάθε πολιτικής δύναμης που υπηρετεί ή δεν απαντά αγωνιστικά και αποτελεσματικά στο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.

Για την αγωνιστική απάντηση μέσα από μαζικούς αγώνες, με αιχμή  τα πρωτοβάθμια σωματεία και το δυνάμωμά τους, σε συμμαχία με τη φτωχή αγροτιά, τους μετανάστες αδελφούς μας, την αγωνιζόμενη νεολαία, ενάντια στη φτώχεια και την εξαθλίωση, την πείνα, την ανεργία, τον εκφασισμό, τα πογκρόμ, το χτύπημα των εργατικών καταχτήσεων, το παραπέρα ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την επίθεση στη δημόσια παιδεία και το άσυλο, την καταστροφή του περιβάλλοντος, την εμπλοκή σε πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς.

Για την ενότητα όλων των πραγματικών  κομμουνιστών, νέων και παλιών συντρόφων, για να ανασυνταχθεί το επαναστατικό κόμμα  της εργατικής  τάξης, για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955.

Αθήνα, Σεπτέμβρης 2009

Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55
Τ.Θ. 3689, 10210 Αθήνα, Τηλ.2108621543

Διαβάστε Περισσότερα »

Δημαγωγίας συνέχεια για ΔΣΕ ή πως το «ηρωικό παιδί» των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ Δ. Γόντικας «πιάνεται στα πράσα»

Ένα παλιότερο κείμενο από την εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 136 15-30 Ιούνη 2002

«Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη ΒΙΑΙΗ (υπογρ. δική μας) ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος» ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ: «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος».

Σ' ένα πανό του «Κ»ΚΕ που το κρατούσαν ΚΝίτες («Ρ» 16.6.2002) στο χωριό Αράχωβα-Λακωνίας διαβάζουμε: «Τιμάμε το ΔΣΕ». Και πως αλήθεια «τιμούν» το ΔΣΕ οι χουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ; Να πως: «Συνεχίζουμε τον αγώνα για τη Συγκρότηση του Λαϊκού μετώπου - τη Λαϊκή Εξουσία - το Σοσιαλισμό». Δηλαδή τον «τιμούν»(!) βάζοντας τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ στην υπηρεσία της αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του διαβόητου «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος» στη «Λαϊκή Εξουσία-σοσιαλισμό» τους(!) (πολιτική απάτη πρώτου μεγέθους) δηλ. απορρίπτοντάς τον.

Η απόρριψη του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ απ' την ηγεσία του «Κ»ΚΕ επιβεβαιώνεται, στη συγκεκριμένη περίπτωση, και απ' την ανεπιτυχή προσπάθεια της ομιλίας του σοσιαλδημοκράτη Δημήτρη Γόντικα να θέσει τον αγώνα του ΔΣΕ στην υπηρεσία της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του «κοινοβουλευτικού δρόμου». Σ' αυτή ο Δ. Γόντικας δεν τα καλοκαταφέρνει και βγάζει την πομπή του στο δρόμο και έτσι «πιάνεται στα πράσα»: παραλείπει σκόπιμα απ' την παράφραση του αποσπάσματος των Μαρξ-Ένγκελς το πιο σπουδαίο: τη «λεξούλα»(!) «ΒΙΑΙΗ» δηλ. απορρίπτει την επαναστατική βία.

Ας παραθέσουμε το απόσπασμα της ομιλίας του προς σύγκριση με το παραπάνω των Μαρξ-Ένγκελς ώστε να φανεί η σκόπιμη παράλειψη. Ο Γόντικας αντιγράφοντας-παραφράζοντας το γνωστό αυτό απόσπασμα του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» -και πρώτα απ' όλα διαστρεβλώνοντας τους Μαρξ-Ένγκελς σ' ένα απ' τα πιο βασικά της προλεταριακής επανάστασης: εκείνο της επαναστατικής ΒΙΑΣ -στην ομιλία του λέει: «Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους, που ταυτίζονται με τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της εργατικής τάξης, δεν μπορούν να ικανοποιηθούν παρά μόνο με την ανατροπή του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος». («Ρ» 16.6.2002 σελ. 13)!!!

Ο μαθητάκος των Μπερνστάιν-Καούτσκι-Χρουστσόφ τρέμει τη λέξη «ΒΙΑΙΗ» όπως οι δάσκαλοί του, γι' αυτό και την εξαφανίζει απ' το απόσπασμα των Μαρξ-Ένγκελς. Σαν πιστός υπηρέτης του κεφαλαίου ο σοσιαλδημοκράτης Γόντικας παραλείποντας την πολύ ενοχλητική και εξαιρετικά επικίνδυνη για την εξουσία της αντιδραστικής αστικής τάξης «ΒΙΑΙΗ»: πρώτο, εμφανίζει τους Μαρξ-Ένγκελς ως ρεβιζιονιστές δηλ. οπαδούς του αντεπαναστατικού σοσιαλδημοκρατικού «ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου», δεύτερο, απορρίπτει την επαναστατική βία ως το μόνο δρόμο ανατροπής του καπιταλισμού και επομένως και τον ένοπλο αγώνα του ένδοξου ΔΣΕ, τον οποίο υποτίθεται ότι «τιμά»(!), και τρίτο, θέτει τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ στην υπηρεσία του σοσιαλδημοκρατικού «κοινοβουλευτικού δρόμου» των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, δηλ. «μεταμορφώνει», στην προκειμένη περίπτωση, τα όπλα του ένδοξου ΔΣΕ σε ψηφοδέλτια για να χωρέσουν στις κάλπες της αντιδραστικής αστικής τάξης -«μεταμόρφωση» πολύ δύσκολη βέβαια ή σωστότερα εντελώς ακατόρθωτη έστω κι' αν προστρέξει στη βοήθεια της «θαυματουργής»(!) αγαιαστούρας του συμμάχου-φίλου του «Κ»ΚΕ, εθνικιστή-ρατσιστή χουντο-Χριστόδουλου, αφού είναι γνωστό ότι απ' τις στήλες του «Ριζοσπάστη» έχουν καλέσει ανοιχτά «την επίσημη Ιεραρχία της Εκκλησίας με επικεφαλής τον προκαθήμενό της» («Ρ» 22.10.2000 σελ. 31) να προσχωρήσει στο ψευδεπίγραφο «Μέτωπό τους» τους!!!

Διαβάστε Περισσότερα »

ΑΠΟΧΗ - ΑΚΥΡΟ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΙΝΑ, ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ  ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ  ΒΑΡΒΑΡΌΤΗΤΑ

ΑΓΩΝΑΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ  ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ  ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ

Υπέκυψε σήμερα το πρωί στα τραύματά του, ένας από τους τέσσερις προλετάριους που είχαν τραυματιστεί στη δεύτερη φονική έκρηξη στο καμίνι της ΛΑΡΚΟ, στις 26 Αυγούστου.

Οι δολοφονημένοι προλετάριοι μόνο στη ΛΑΡΚΟ και μόνο σ’ ένα μήνα, έφτασαν τους τρεις.

Η εργατική τάξη μέσα στο πένθος της, θυμώνει.

Η δολοφονική εξουσία της εξαρτημένης ελληνικής κεφαλαιοκρατίας έχει επιβάλλει ένα μεσαίωνα: Με ατυχήματα-δολοφονίες για ένα κομμάτι ψωμί, ανεργία, ανέχεια, καθημερινό διασυρμό της προσωπικότητας, δεκάδες σωματικές και ψυχικές αρρώστιες αποτέλεσμα της αφόρητης πίεσης και ανασφάλειας, καταστολή και φόβο στους χώρους δουλειάς και ζωής.

Όμως η εργατική τάξη δεν είναι ούτε αδύναμη, ούτε μοιρολοτρεί.

Της μένει η ενότητά της, της μένει η δύναμη του ‘’διπλανού συντρόφου’’, η ακαταμάχητη αλήθεια της επαναστατικής θεωρίας της, της μένει η συνείδηση του ιστορικού της ρόλου να οδηγήσει και πάλι την ανθρωπότητα από την προιστορία της, στην ιστορία.

Κι όλα αυτά, φωτίζουν τους σημερινούς αμυντικούς- κόντρα στη διάχυτη ‘’μαυρίλα’’ και τη ταξική προδοσία- αγώνες, κάνοντας την οργή συνείδηση και τον πόνο, αποτελεσματική πράξη.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΚΤΑΚΤΟ! να υπάρξει ΑΜΕΣΑ μαζική λαική αντιφασιστική καταδίκη, στην "άμεση" η "έμμεση" δολοφονία των ταξικών μας αδελφών.Ν

Φωτιά ξέσπασε νωρίς το πρωί της Παρασκευής, σε τριώροφο "εγκαταλελειμμένο" κτίριο στην Ομόνοια στη συμβολή των οδών Αιόλου και Μιλτιάδου που είναι γνωστό πως έμεναν μετανάστες. Μέχρι τώρα δεν έγιναν γνωστά ούτε ο ακριβής αριθμός τους , ούτε αν πρόκειται για ατύχημα που οφείλεται στις άθλιες συνθήκες που επικρατούν η για φασιστικό χτύπημα. Ήδη έχουν απεγκλωβιστεί τρία άτομα μετανάστες και βρίσκονται ακόμη δέκα οχήματα επί τόπου. Η ίδια η πυροσβεστική εκφράζει φόβους για πολλούς εγκλωβισμένους, και ολόκληρη η Ομόνοια είναι κλειστή καθώς η φωτιά επεκτάθηκε και σε διπλανά σαραβαλιασμένα κτίρια.

Την ίδια στιγμή στα Εξάρχεια με αφορμή το γεγονός, διαδηλωτές έκαψαν κάδους στην ευρύτερη περιοχή της Πλατείας από τη πλευρά της Μπενάκη και της Θεμιστοκλέους και οι δυνάμεις καταστολής, "έπνιξαν" την περιοχή που είναι ήδη επιβαρυμένη από τους καπνούς με χημικά, κάνοντας αδύνατο να αναπνεύσει κανείς.

"Η γιορτή της αστικής δημοκρατίας", πριν τις φιέστες, άρχισε όπως ταιριάζει στην ίδια και όπως φανερώνεται το πραγματικό της πρόσωπο.

Απαιτούμε να υπάρξει ΑΜΕΣΑ μαζική λαική αντιφασιστική καταδίκη, στην "άμεση" η "έμμεση" δολοφονία των ταξικών μας αδελφών.

Διαβάστε Περισσότερα »

''ΜΙΚΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ'' ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΣΚΟΡΠΑΕΙ ΤΗ ΦΡΙΚΗ

Κοιτάζοντας καθημερινά τις ειδήσεις ενός κόσμου που πεθαίνει, που προσπαθεί στους σπασμούς του να εγκληματήσει όλο και πιο φριχτά. Ρατσιστικά εγκλήματα στο μαφιόζικο-εγκληματικό καπιταλισμό των απευθείας επιγόνων του χρουτστωφισμού. Συνεχή τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας του ναζιστικού καθεστώτος του Ισραήλ
Η εικόνα του καπιταλισμού που μας χρεώνει το "βάρος" της αναγκαιότητας του βίαιου -οριστικού του γκρεμίσματος.

Ρατσιστική βία στη Ρωσία
Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2009

ΜΟΣΧΑ. Περίπου το 60% των μαύρων και Αφρικανών που ζουν στη Μόσχα έχουν πέσει θύματα βίας κατά τη διάρκεια ρατσιστικών επιθέσεων, σύμφωνα με έκθεση της Προτεσταντικής Εκκλησίας της Μόσχας. Το 25% από τους 200 Αφρικανούς που ερωτήθηκαν απάντησε ότι είχε δεχθεί πάνω από μία φορά επίθεση, ενώ το 80% είχε δεχθεί φραστικές επιθέσεις. Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι Αφρικανοί που ζουν στη Ρωσία ζουν σε «συνθήκες πολιορκίας», παρά το γεγονός πως τα ποσοστά επιθέσεων ήταν χαμηλότερα από ανάλογη έρευνα του 2002.

Ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν 14χρονο Παλαιστίνιο κοντά σε εβραϊκό οικισμό
Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2009 [ 09:48 ]

Ισραηλινοί στρατιώτες πυροβόλησαν και σκότωσαν σήμερα έναν Παλαιστίνιο έφηβο που πετούσε εμπρηστικές βόμβες προς έναν εβραϊκό οικισμό στη Δυτική Όχθη, όπως ανακοίνωσαν ιατρικές πηγές και ο ισραηλινός στρατός.
Ο 14χρονος Μοχάμεντ Ριάντ Νάιφ ήταν ο στόχος των πυρών των στρατιωτών έξω από τον εβραϊκό οικισμό Μπέιτ Ελ, βορείως της Ραμάλας και μεταφέρθηκε σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές.
Υπέκυψε στα τραύματά του μερικές ώρες αργότερα, ανακοίνωσαν παλαιστινιακές ιατρικές πηγές.
Εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού ανακοίνωσε ότι στρατιώτες άνοιξαν πυρ εναντίον μιας ομάδας τριών ενόπλων Παλαιστινίων που πετούσε εμπρηστικές βόμβες έξω από τον οικισμό εποίκων Μπέιτ Ελ, προσθέτοντας ότι ένας μεταξύ αυτών επλήγη από τα πυρά.

"ΤΟ ΒΗΜΑ" 01/09

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυβέρνηση της Κόζα Νόστρα ή οι στενές διασυνδέσεις υπουργών και πολιτικών της ΝΔ με τη συμμορία των Βλαστού-Τρομπούκη

Η απαγωγή  του μεγαλοεφοπλιστή Π.Παναγόπουλου δεν μπορούσε να μείνει για πολύ ανεξιχνίαστη αλλά ούτε και να «θαφτεί» στη σιωπή των πολιτικών σκοπιμοτήτων, γιατί αφορούσε έναν απ’ τους πιο ισχυρούς και σημαντικούς παράγοντες του κεφαλαίου που συνάμα ανήκει σ’ ένα απ΄ τα ισχυρότερα τμήματα του ντόπιου κεφαλαίου.

Μια κάποια «ωραία μέρα», λοιπόν, του Ιούλη ο  ελληνικός λαός έκπληκτος πληροφορήθηκε ότι η συμμορία των απαγωγέων δεν ήταν απλά μια σπείρα του υπόκοσμού και του εγκλήματος μα έχει σχέσεις όχι μόνο με τα διάφορα «γρανάζια» του αστικού κρατικού μηχανισμού και άμεση σχέση με υπεράνω «πάσης υποψίας» επιχειρηματίες αλλά και με υφυπουργούς, υπουργούς της κυβέρνησης Καραμανλή και πολιτευτές του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Έτσι  ως πριν λίγο στην εργατική τάξη και  στο λαό ήταν γνωστά μόνο η ακραία αντιδραστικότητα και η ακραία ανικανότητα  της κυβέρνησης Καραμανλή αλλά και  η πρωτοφανής σαπίλα και διαφθορά με τα διάφορα «ιερά» σκάνδαλα, τώρα πληροφορούνται ότι η κυβέρνηση της χώρας τους – για πρώτη φορά στην ιστορία του τόπου – έχει εξελιχθεί σε μία κυβέρνηση της Κόζα Νόστρα – φαινόμενο ως τώρα άγνωστο στη χώρα μας μα πολύ γνωστό στις ΗΠΑ με τις στενότατες διασυνδέσεις του μεγάλου αμερικάνικου κεφαλαίου και των πολιτικών του εκφραστών με γκανκστερικούς κύκλους τύπου Αλ Καπόνε κλπ. και στην Ιταλία με τις διασυνδέσεις του εκεί κεφαλαίου και των πολιτικών του εκφραστών (Αντρεότι, κλπ.) με την ιταλική μαφία.

Απ’ όσα  έγιναν γνωστά στον τύπο από τις  απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες μεταξύ των μελών της συμμορίας και  συγκεκριμένα σ’ εκείνη μεταξύ του  Γ. Βλαστού και του επιχειρηματία  Γ.Τρομπούκη γίνεται αναφορά στον υφυπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας  Π.Καμένο,ενώ σ’ εκείνη της συζύγου του Βλαστού, Ι.Χήρα, με το Μιχάλη Κυριακάκη, διευθυντή των φυλακών Χανίων, αναφέρεται το όνομα του αναπληρωτή υπουργού Χρήστου Μαρκογιαννάκη. Στις συνομιλίες μεταξύ των μελών της σπείρας αναφέρονται ονόματα και αξιωματικών της ΕΛΑΣ.

Ο μεγαλοεργολάβος  Γ. Τρομπούκης, μέλος της «συμμορίας των 16» υπήρξε στενός συνεργάτης του  στελέχους της ΝΔ Μ.Σωτηρίου και  ήταν υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος  στο ψηφοδέλτιό της όταν αυτή ήταν υποψήφια Δήμαρχος με τη Νέα Δημοκρατία στην Αμφιλοχία. Η Μ.Σωτηρίου ήταν ως χθες διευθύντρια (μετά τις αποκαλύψεις παραιτήθηκε) του πολιτικού γραφείου του νυν υφυπουργού Υγείας Ν.Σαλμά, ενώ το 2004 ήταν στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ.

Γι’ αυτά τα λίγα, αλλά πολύ αποκαλυπτικά για  τη στενή διασύνδεση των υπουργών και πολιτικών της ΝΔ και επιχειρηματιών με τη μαφιόζική «συμμορία των 16» στοιχεία που έφτασαν στη δημοσιότητα, οι Μαρκογιαννάκη-Καμένος απαίτησαν και πέτυχαν τον «αποκεφαλισμό» του διοικητή της ΕΥΠ.

Οι σημαντικές αυτές αποκαλύψεις για το νέο, και πολύ επικίνδυνο για την εργατική τάξη και το λαό, αυτό φαινόμενο στην πολιτική ζωή της χώρας προκάλεσαν αναστάτωση στους κυρίαρχους κύκλους του κεφαλαίου και η κυβέρνηση «έκλεισε» άρον-άρον το θέμα, ενώ το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και η κυβέρνηση Καραμανλή θα μείνει στην ιστορία του τόπου ως η κυβέρνηση που εγκαινίασε την έναρξη και προώθηση της στενότατης διασύνδεσης-σύμφυσης σ’ ενιαίο μπλοκ: εγκληματικών μαφιόζικων συμμοριών-επιχειρηματιών καπιταλιστών-πολιτικών-υπουργών κυβερνήσεων a la ΗΠΑ-Ιταλία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Δε θα πληρώσουμε την Κρίση του Καπιταλισμού: θα παλέψουμε για το Σοσιαλισμό

Τα κόμματα και οι οργανώσεις μας στην Ευρώπη, που είναι μέλη της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), συγκεντρώθηκαν στην Ιταλία για να συζητήσουν για την πολιτική κατάσταση, την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, για τους αγώνες των εργατών και των λαών για να μην πληρώσουν την κρίση και να χαράξουν τις προοπτικές για τη ρήξη με αυτό το σύστημα, που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, για να ανοίξουν το δρόμο της επαναστατικής ανατροπής προς το σοσιαλισμό, που είναι η μοναδική διέξοδος από την κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Για την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος
Παρά τις διαβεβαιώσεις της αστικής τάξης, η οποία μας θέλει να πιστέψουμε ότι αυτή είναι μόνο μια προσωρινή κρίση την οποία πρέπει να «βάλουμε σε τάξη», η παρούσα κρίση είναι βασικά μια κρίση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής γενικότερα, και ιδιαίτερα είναι μια κρίση σχετικής υπερπαραγωγής. Το καπιταλιστικό σύστημα χαρακτηρίζεται από τον υπέρμετρο πλουτισμό της ισχνής μειοψηφίας των κερδοσκόπων και την εξαθλίωση των πλατιών μαζών. Έχει δημιουργηθεί τεράστιο πλεόνασμα (αποθέματα) εμπορευμάτων (αυτοκίνητα, κατοικίες, καταναλωτικά αγαθά, αγροτικά προϊόντα…) τα οποία μένουν αδιάθετα, ενώ ένα μεγάλο μέρος των εξαθλιωμένων μαζών με το ζόρι επιβιώνει.
Η κρίση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος έχει βαθύνει και έχει γενικευθεί, μαστίζοντας ολόκληρο τον κόσμο.
Είναι μια κρίση που φανερώνει τον παρασιτικό, εκμεταλλευτικό και ληστρικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος: αυτή η κρίση καταδεικνύει ότι αυτό το σύστημα έχει φτάσει στο τέλος του.
«Αυτή είναι μόνο η αρχή της κρίσης» λένε οι ειδήμονες του καπιταλισμού, αυτό σημαίνει, αν και δεν έχει ειπωθεί καθαρά, μια χωρίς όρια επέκταση της κρίσης. Αλλά αυτή η κρίση οξύνει τις θεμελιώδεις αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος: την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, τις αντιθέσεις μεταξύ των μονοπωλίων και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, την αντίθεση ιμπεριαλισμού-λαών.
Ο καπιταλισμός και το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, μετατρέπει τα πάντα σε εμπορεύματα. Το κέρδος μπαίνει πάνω από όλα, ιδιαίτερα πάνω από το περιβάλλον και την υγεία των λαών και των εργαζομένων. Η τεράστια μόλυνση, η καταστροφή της φύσης, η γενετική χειραγώγηση των αγροτικών προϊόντων, της βιολογίας, κλπ. είναι πηγές ανησυχίας και κινητοποίησης για τα πλατιά στρώματα των λαϊκών μαζών.
Το κεφάλαιο προσπαθεί να «λύσει» την οικολογική κρίση μέσω της ελευθερίας της αγοράς, δηλαδή με τους ίδιους νόμους που οδήγησαν στην παρούσα κρίση. Επιλέγουν την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας για να «λύσουν» την ενεργειακή κρίση. Αλλά οι μόνοι που επωφελούνται είναι τα «λόμπυ» της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, που είναι υπογείως συνδεδεμένα με το στρατιωτικο-βιομηχανικό δίκτυο, δηλαδή τα μονοπώλια που ελέγχουν τόσο το πετρέλαιο όσο και την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας (ENI, Total, Repsol, Suez, κλπ.)
Το παραπάνω έχει να κάνει με την ενίσχυση του ελέγχου από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των ορυχείων ουρανίου, πολλά από τα οποία βρίσκονται στην Αφρική (ιδιαίτερα στη Νιγηρία). Και σ’ αυτές τις χώρες οι μεγάλες δυνάμεις θέλουν να «εξάγουν» τα απόβλητα της πυρηνικής, χημικής βιομηχανίας κλπ. με τη συνέργια των αντιδραστικών καθεστώτων.
Οι κυβερνήσεις έχουν ξοδέψει δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος για να διασώσουν τα κέρδη των τραπεζιτών και των μεγάλων αφεντικών. Σπεύδουν σε βοήθεια της ολιγαρχίας προκειμένου να πληρώσουν την κρίση η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, οι αγρότες, οι λαοί. Εντείνουν την πολιτική της ιδιωτικοποίησης του τομέα της υγείας και της παιδείας, εξαλείφοντας τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν εδώ και γενιές εργαζομένων.
Αλλά οι κυβερνήσεις δεν είναι ικανοποιημένες μόνο με τη διασφάλιση των κερδών των αφεντικών: εφαρμόζουν την πολιτική της προώθησης των απολύσεων, της αύξησης της εργασιακής ελαστικότητας και ανασφάλειας, της μείωσης των μισθών και της αύξησης των ωρών εργασίας. Οι νέοι εργάτες είναι τα πρώτα θύματα αυτής της πολιτικής της ελαστικοποίησης και της υπερεκμετάλλευσης.
Προκειμένου να επιβάλλουν αυτά τα μέτρα της κοινωνικής οπισθοδρόμησης, εφαρμόζουν συστηματικά μια πολιτική αποδυνάμωσης, διάσπασης και διάλυσης των οργάνων της προλεταριακής ταξικής πάλης, ιδιαίτερα των ταξικών συνδικάτων. Ευνοούν το συνδικαλισμό της ταξικής συνεργασίας, της συνδιαχείρισης της κρίσης, τον συνδικαλισμό που αποδέχεται να πληρώσουν την κρίση οι εργάτες και οι εργαζόμενες μάζες.
Η κρίση επιταχύνει και ενισχύει το φαινόμενο της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου: οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις εξαφανίζονται, υπάρχουν μονοπώλια που απορροφώνται από άλλα μεγαλύτερα, μ’ ένα σκληρό ανταγωνισμό που έχει ως αποτέλεσμα τις μαζικές απολύσεις, το κλείσιμο εταιριών, και την απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας. Ολόκληρες πόλεις και περιοχές επηρεάζονται από αυτή την πολιτική της «μαζικής καταστροφής».
Η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου σε όφελος της οικονομικής ολιγαρχίας, μεταφράζεται σε πολιτικό επίπεδο στην ενίσχυση της συγκέντρωσης της εξουσίας στα χέρια της εκτελεστικής αρχής, στην εγκαθίδρυση του αστυνομικού κράτους, στην ενίσχυση της αντίδρασης, στην εφαρμογή νόμων που ποινικοποιούν κάθε μορφή κοινωνικής διεκδίκησης και «εγκαθιστούν την τάξη».
Το φαινόμενο της φασιστικοποίησης γίνεται έντονο σε πολλά κράτη, όπως στην Ιταλία του Μπερλουσκόνι και τη Γαλλία του Σαρκοζί, καθώς επίσης και σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όπου υπάρχουν αντιδραστικές, λαϊκίστικες και ξενοφοβικές κυβερνήσεις, όπως επίσης και ξεκάθαρα φασιστικές ομάδες και κόμματα.
Αυτές οι πολιτικές προωθούνται επί χρόνια από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία αποτελεί τη δύναμη κρούσης της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Η απόρριψη αυτής της πολιτικής από τους εργαζόμενους και τους λαούς, έχει εκδηλωθεί σε πολλές περιπτώσεις, σε σημαντικό βαθμό με το «ΟΧΙ» στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα στη Γαλλία και την Ολλανδία και ύστερα με το ιρλανδικό «ΟΧΙ» στη Συνθήκη της Λισσαβόνας, που ήταν κλώνος του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Κυβερνήσεις, Ευρωκοινοβούλιο, όλοι οι υπερασπιστές των μονοπωλίων και της αντίδρασης ήταν πολύ διστακτικοί στο να ζητήσουν τη γνώμη των λαών για τις Ευρωσυνθήκες επειδή γνωρίζουν ότι η απάντηση θα είναι η ίδια. Αυτό αποτελεί τρανή απόδειξη της αντιδημοκρατικής φύσης των Ευρωπαϊκών οργανισμών την οποία έχουν ως στόχο να ενισχύσουν και σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των υποστηριχτών της ΕΕ, η συνθήκη της Λισσαβόνας δεν «εκδημοκρατίζει» αυτούς τους οργανισμούς.
Αυτή η μαζική απόρριψη εκδηλώθηκε και πάλι στις πρόσφατες εκλογές για την ευρωβουλή, στις οποίες η αποχή στα λαϊκά στρώματα ήταν πολύ υψηλή. Και αυτό διατυπώνει ξεκάθαρα το ζήτημα της αντιπροσώπευσης σε αυτούς τους οργανισμούς.
Τέσσερα παραδείγματα που φωτίζουν τον αντεργατικό, αντιλαϊκό χαρακτήρα της οικοδόμησης της ΕΕ, που η καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική της φύση είναι έκδηλη:
Η Κομισιόν (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) συνεχίζει, μέσω των «λευκών βίβλων» της και των άλλων οδηγιών της, την πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της διάλυσης του δημόσιου τομέα, της κατάργησης των περιορισμών προς αυτή την κατεύθυνση σε κάθε χώρα, της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης για να προωθήσει τον «ελεύθερο ανταγωνισμό χωρίς όρια».
Είναι το απερχόμενο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο που ψήφισε τη «ντιρεκτίβα του αίσχους», η οποία οργανώνει τη δίωξη των «παράνομων» μεταναστών και μετατρέπει την Ευρώπη σε ένα «φρούριο» που φρουρείται από αστυνομικά τάγματα και πολεμικά πλοία που περιπολούν στη Μεσόγειο. Τα θύματα αυτού του σιωπηλού πολέμου είναι οι εκατοντάδες άντρες και γυναίκες που φεύγουν μακριά από τη φτώχεια, τους πολέμους και τις συγκρούσεις, που είναι αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της λεηλασίας, και του αγώνα για τον έλεγχο των πρώτων υλών, του πετρελαίου και των αγορών. Σήμερα, η ΕΕ έχει ως υπεργολάβους αυτού του βρώμικου πολέμου ενάντια στους φτωχούς, τις αντιδραστικές κυβερνήσεις της Αφρικής, της Λιβύης, του Μαρόκο, της Τυνησίας…
Επίσης, το απερχόμενο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ψήφισε, με υποκρισία και εξαπατώντας, μια ντιρεκτίβα ποινικοποίησης του κομμουνισμού τον οποίο εξισώνει με τον ναζισμό, μια ντιρεκτίβα για την ενίσχυση της αντικομουνιστικής και αντεργατικής εκστρατείας, η οποία εκδηλώνεται με ολοένα και μεγαλύτερη επιθετικότητα σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.
Τέλος, η ΕΕ συνολικά, έχει διακηρύξει τον επιθετικό χαρακτήρα της πολιτικής της μαζί με το ΝΑΤΟ, την πολεμική πτέρυγα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που διεξάγει πόλεμο ενάντια στο λαό του Αφγανιστάν. Είναι η ΕΕ που συνεχίζει τη συνεργασία με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, παρά την πολιτική του πολέμου και της σφαγής ενάντια στη Γάζα και στον παλαιστινιακό λαό.
Η ανάπτυξη της αντίστασης των εργατών και του λαού
Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, οι εργαζόμενες μάζες βγαίνουν στο δρόμο για να φωνάξουν: «δεν είναι δικιά μας η κρίση. Αρνούμαστε να πληρώσουμε για αυτή». Γίνεται εντονότερο το αίσθημα του ενωτικού αγώνα. Οι αγώνες πολλαπλασιάζονται και ριζοσπαστικοποιούνται: ομηρίες αφεντικών, αποκλεισμοί των επιχειρήσεων, θεαματικές ενέργειες οι οποίες ταλαιπωρούν τους μετόχους, επιχειρήσεις πυγμής ενάντια σε σύμβολα της εξουσίας και της διοίκησης, μαζικές διαδηλώσεις των εργατών που απειλούνται με απόλυση και των άλλων στρωμάτων του πληθυσμού που επίσης υποφέρουν από τις συνέπειες της κρίσης.

Σημαντικά τμήματα των εργατών είναι πρόθυμα να ανεβάσουν την πάλη σε υψηλότερα επίπεδα. Αντιμετωπίζουν την κρατική καταστολή και την πολιτική των ρεφορμιστών ηγετών οι οποίοι εμποδίζουν τις κινητοποιήσεις και προσπαθούν να εγκλωβίσουν σε «λύσεις» για τη διαχείριση της κρίσης, έτσι ώστε οι αντιδράσεις να μη συμπεριλάβουν ολόκληρο το σύστημα.
Ανάμεσα σε αυτούς τους αγώνες, υπογραμμίζουμε τη σπουδαιότητα των αγώνων που διεξήχθησαν από τους εργαζόμενους των αυτοκινητοβιομηχανιών SEAT, Fiat, Opel-GM, κλπ., και των θυγατρικών τους εταιριών, όπως ο αγώνας των εργαζομένων της Continental.

Οι εργαζόμενοι της Continental πήραν σημαντικές αποζημιώσεις από τα καπιταλιστικά κέρδη («50.000 ευρώ για όλους»), γεγονός που εδραίωσε την ενότητα των εργαζομένων, παλιών και νέων. Επίσης, έδωσαν το παράδειγμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης όταν δήλωσαν ότι στέκονται δίπλα στους γερμανούς συναδέλφους τους που θίγονται από το ίδιο σχέδιο του μονοπωλίου της Continental: «μιλάμε την ίδια γλώσσα, αυτή των εργατών!».

Η αντίσταση στον κόσμο της εκπαίδευσης αναπτύσσεται. Η σπουδάζουσα νεολαία, οι καθηγητές, το διοικητικό προσωπικό αγωνίζονται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πανεπιστημίου, την ολοένα και μειούμενη κρατική χρηματοδότηση των δημοσίων πανεπιστημίων, ενώ η χρηματοδότηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων από το κράτος αυξάνεται, υποτάσσοντας τα πανεπιστήμια στα συμφέροντα των εθνικών και ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις αντιστοιχούν στην εφαρμογή της ευρωπαϊκής ντιρεκτίβας της «Μπολόνια».

Οι φτωχοί αγρότες, οι ναυτεργάτες και οι ψαράδες, οι τεχνίτες και οι μικροί έμποροι παλεύουν να επιβιώσουν, συνθλιμμένοι από τα μονοπώλια της βιομηχανίας διατροφής και τις αλυσίδες καταστημάτων, όπως τα Carrefour, Auchan, Corte Inglιs. Nestlι, Benetton, κλπ., κλπ.

Η απόρριψη της πολιτικής του πολέμου στην οποία συμμετέχει και η ΕΕ εκδηλώθηκε δυναμικά στην σύνοδο του ΝΑΤΟ που έλαβε χώρα στο Στρασβούργο τον Απρίλιο. Συγκεντρώθηκαν διαδηλωτές από όλες τις χώρες της ΕΕ, όπως επίσης από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Τουρκία, την Ουκρανία, κλπ. οι οποίοι κατήγγειλαν το ΝΑΤΟ και την ευθυγράμμιση της ΕΕ με αυτό. Οι διαδηλώσεις έλαβαν χώρα στην πόλη, η οποία ήταν στρατοκρατούμενη, σε κατάσταση πολιορκίας. Οι διαδηλωτές απαίτησαν την αποχώρηση των στρατευμάτων από τα διάφορα μέτωπα του πολέμου (Αφγανιστάν, Ιράκ, κλπ.), κατήγγειλαν την προετοιμασία των νέων πολέμων ενάντια σε άλλες χώρες, όπως το Ιράν, την υποστήριξη της ΕΕ στην τρομοκρατική πολιτική του σιωνισμού, τις μηχανορραφίες για την αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων και του Καυκάσου, την επέκταση του ΝΑΤΟ στις χώρες της Ανατολής (Γεωργία, Ουκρανία), και την εγκατάσταση των πυραύλων στην Τσεχία και την Πολωνία. Αυτή η διαδήλωση δείχνει τη διεθνή αλληλεγγύη μεταξύ των λαών ενάντια στις πολεμοκάπηλες πολιτικές που εφαρμόζουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σε αυτή την κινητοποίηση, τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα, μαζί με άλλες δυνάμεις, επέμειναν στη σύνδεση της πολιτικής του πολέμου με την κρίση, που διακηρύχθηκε με το σύνθημα: «δε θα πληρώσουμε για την κρίση σας, δε θα πληρώσουμε για τους πολέμους σας!».

Η κινητοποίηση ενάντια στην οχυρωμένη Ευρώπη, ενάντια στους ρατσιστικούς και ξενοφοβικούς αντι-μεταναστευτικούς νόμους συνεχίζεται και διευρύνεται. Η νίκη του συνδικαλιστικού αγώνα των μεταναστών «χωρίς χαρτιά» στη Γαλλία, που απέργησαν με την υποστήριξη των γάλλων συναδέλφων τους για να πετύχουν τη νομιμοποίηση τους, ήταν ένα καλό αντίδοτο ενάντια στην διασπαστική εκστρατεία της αστικής τάξης, των αφεντικών και της αντίδρασης, που πραγματοποιήθηκε σε ένα ρατσιστικό φόντο. Οι μετανάστες, με ή χωρίς χαρτιά, αποτελούν εναλλακτική λύση για τις επιχειρήσεις που δε μπορούν να μεταφέρουν την παραγωγή τους σε άλλη χώρα. Αυτοί οι εργαζόμενοι, που ενσωματώνονται στη μάχη ολόκληρης της εργατικής τάξης, ενισχύουν το μέτωπο του αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση: «δουλεύουν εδώ, ζουν εδώ, μένουν εδώ».
Εμείς, τα μέλη της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), εκφράζουμε τη δέσμευσή μας στην ανάπτυξη των μετώπων του αγώνα και της αντίστασης στις χώρες μας, εργαζόμαστε για την ενότητα της εργατικής τάξης και την ενότητα όλων των θυμάτων της κρίσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, αναπτύσσουμε τη συνεργασία και την αλληλεγγύη των αγώνων μας.
Με αυτό τον τρόπο, επιδιώκουμε να ενωθούν σε ένα πλατύ μέτωπο όλες οι δυνάμεις που αρνούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι και ο λαός την κρίση. Είναι μια πολιτική ενότητας ενάντια στην επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου, ενάντια στην αντίδραση και στην πολιτική του πολέμου του ιμπεριαλισμού, για την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς.

Ένα από τα καθήκοντα μας είναι να αναπτύξουμε, μέσα σε αυτούς τους αγώνες, τη συνειδητότητα των εργατών, των εργαζομένων και των μαζών, προκειμένου να αντιληφθούν ότι αυτή η κρίση είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και ότι δεν πρέπει να ψάχνουμε για λύσεις μέσα στο πλαίσιο του συστήματος. Σε αυτούς τους αγώνες αναπτύσσουμε την δικιά μας εναλλακτική για την επαναστατική ανατροπή, για το σοσιαλισμό.

Καλούμε τους εργαζόμενους, τους νέους, τους αντι-ιμπεριαλιστές αγωνιστές, τους επαναστάτες να συμμετάσχουν σε κάθε χώρα στην οικοδόμηση γνήσιων κομμουνιστικών κομμάτων ή να ενισχύσουν τις γραμμές των ήδη υπαρχόντων, γιατί το κομμουνιστικό κόμμα αποτελεί απαραίτητο όργανο για την καθοδήγηση μέχρι τη νίκη των αγώνων του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Αυτή η διαδικασία οικοδόμησης νέων κομμάτων και ενίσχυσης των υπαρχόντων πραγματοποιείται από τη Διεθνή Σύσκεψη Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, η οποία αποτελεί σήμερα το οργανωτικό σχήμα του προλεταριακού διεθνισμού.
Ιταλία, Ιούνιος 2009
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)
Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Μ-Λ)
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)
Κομμουνιστική Πλατφόρμα ΙΤΑΛΙΑ
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TDKP)
Το κείμενο συνυπογράφει η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 η οποία δε μπόρεσε να παρευρεθεί στη σύσκεψη.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΞΑΝΟNTAI

Στο βωμό του αδηφάγου κέρδους

Στις 26 Αυγούστου στη Λάριμνα  σκοτώθηκε  για δεύτερη φορά τον ίδιο μήνα, ένας ακόμη νέος προλετάριος στα 24 χρόνια του. Ήταν μόλις στις 2 Αυγούστου  που είχε προηγηθεί ακριβώς μια πανομοιότυπη έκρηξη καμινιού, με αποτέλεσμα την πρώτη δολοφονία στο εργοστάσιο της – υπό ξεπούλημα – ΛΑΡΚΟ.

Είναι τραγικό πως η εργατική τάξη θρηνεί το δεύτερο νεκρό της πριν ακόμη  ολοκληρωθεί η παρωδία που  λέγεται «ένορκη διοικητική εξέταση», για την πρώτη δολοφονία. Και είναι αληθινή δολοφονία, όταν οι εργαζόμενοι είχαν καταγγείλει επί μέρες πριν το δεύτερο συμβάν, πως η συγκεκριμένη μονάδα καμινίου είχε σοβαρό πρόβλημα. Εκεί ακριβώς  που το καζάνι τρύπησε, όπως είχε συμβεί και την πρώτη φορά.

Στον  καπιταλισμό η εργατική δύναμη είναι εμπόρευμα, η ζωή του προλεταριάτου δεν έχει καμιά σημασία μπροστά στο κέρδος,  κάποιες μάλιστα φορές, ακόμη και τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας της ζωής και της υγείας που έχουν με αγώνες καταχτηθεί, πετάγονται στο καλάθι των σκουπιδιών.

Ο κλάδος του μετάλλου είναι έτσι κι αλλιώς πρωταθλητής στα λεγόμενα «εργατικά  ατυχήματα», ιδιαίτερα στα σοβαρά που υπάρχουν νεκροί. Η Ομοσπονδία εργαζόμενων στον κλάδο του Μετάλλου, έχει μετρήσει με βάση τα στοιχεία του  ΣΕΠΕ(Επιθεώρησης Εργασίας), πως ένας στους τέσσερις νεκρούς εργάτες είναι μεταλλεργάτης. Κι όμως οι έλεγχοι τήρησης – της έτσι κι αλλιώς ανεπαρκούς νομοθεσίας για την ασφάλεια και υγεία της εργασίας – είναι από συμβολικοί για να δοθεί το «καλώς έχει» στους καπιταλιστές, μέχρι ανύπαρχτοι. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πως ο προγραμματισμένος ετήσιος έλεγχος στη Λάριμνα από την Επιθεώρηση Μεταλλείων Νότιας Ελλάδας, θα γινόταν τον προσεχή Οκτώβρη. Τώρα μετά  τους δυο νεκρούς προλετάριους, σφραγίστηκαν και τα πέντε ηλεκροκάμινα, όμως ο έλεγχος δεν επισπεύστηκε ούτε μετά τον πρώτο νεκρό, ούτε με γνωστό πως η ΛΑΡΚΟ απαξιωμένη και σε διαδικασία ξεπουλήματος, εφάρμοζε συνολικά, μια πολιτική δολοφονικής αδιαφορίας, με κύρια χαραχτηριστικά:

Την μη τήρηση των κανονισμών ασφάλειας και  υγείας, την απουσία ελέγχου και συντήρησης των φύσει επικίνδυνων εγκαταστάσεων, την συνεχή αντικατάσταση εργαζομένων με ειδίκευση και εμπειρία στην Εταιρεία, από φτηνούς υπεργολάβους ώστε ο ιδιώτης καπιταλιστής-αγοραστής να τη «βουτήξει» με «λιγότερες υποχρεώσεις». Αυτό μάλιστα το τελευταίο στη ΛΑΡΚΟ, έχει γίνει όλο το τελευταίο διάστημα ο απόλυτος κανόνας, με πειρατές υπεργολάβους που χρησιμοποιούν σαν πρόβατα επί σφαγή εργάτες χωρίς εμπειρία, κατάρτιση, εξειδίκευση και βέβαια με ανυπαρξία τήρησης κανόνων ασφάλειας.

Η ΛΑΡΚΟ βρίσκεται στη τελική φάση του ξεπουλήματός της, αφού οδηγήθηκε στη πτώχευση και στην απαξία, ώστε να «σωθεί» για ένα κομμάτι ψωμί σαν την Ολυμπιακή. Τα κοράκια, ντόπια (αυθεντικά υπεργολάβοι ξένων μονοπωλίων), ξένα, άγνωστης προέλευσης κερδοσκοπικά σχήματα, περιμένουν:

AKTOR S.A. (Ελλάδα)

CUNICO RESΟURCES N. V. (Ολλανδία)

FEVAMONITICO SARL (Λουξεμβούργο)

HELLENIC HALYVOURGIA S.A. (Ελλάδα)

MYTILINEOS HOLDINGS S.A. (Ελλάδα)

PANEGEAN Ltd (Κύπρος – Κοινοπραξία μεταξύ GLENCORE INTERNATIONAL A.G. & SWISSMARINE INC.)

SOLWAY INDUSTRIES LTD (Ρωσία)

Διεθνής  επενδυτική τράπεζα (άγνωστης  «ταυτότητας»)

Διεθνής  όμιλος του μεταλλευτικού κλάδου (άγνωστης «ταυτότητας»)

Η λεία τους όμως είναι  βουτηγμένη στο νωπό εργατικό αίμα.

Και η  εργατική τάξη, παρ’ολη την απάθεια-ανεπάρκεια των ρεφορμιστών συνδικαλιστών, είναι μέσα απ’ τον πόνο της ΟΡΓΙΣΜΕΝΗ ενάντια στη κυβέρνηση της μοναρχοφασιστικής ΝΔ, ενάντια στα τσιράκια της που διοικούν τη σημερινή ΛΑΡΚΟ, ενάντια στους επίδοξους σωτήρες-συνένοχους, συνολικά απέναντι στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα που στερεί και την απλή επιβίωση από την εργατική τάξη.

Συμπαραστεκόμαστε στις αγωνιστικές  κινητοποιήσεις των  εργαζόμενων στη  ΛΑΡΚΟ για να σταματήσει το αίμα, να τηρηθούν οι κανόνες ασφάλειας, να τιμωρηθούν οι ένοχοι, να μη ξεπουληθεί η εταιρεία σε «σημαίες ευκαιρίας»

Ταυτόχρονα  καταγελούμε τους ρεφορμιστές συνδικαλιστές  που παίζοντας με τη αγωνία για  το μέλλον των εργαζόμενων, φτάνουν  στο σημείο του αίσχους να «καταγελούν» το καθυστερημένο σφράγισμα των  καμινιών του θανάτου, πως τάχατες αυτό, θα επιταχύνει το ξεπούλημα της εταιρείας(!).

Οι  εργάτες ξέρουν πως  είναι ίδιος ο  ένοχος: οι κεφαλαιοκράτες και το κράτος τους, που σκοτώνει, απολύει, εξαθλιώνει την εργατική τάξη.

Ο αγώνας είναι κοινός και το έγκλημα σε βάρος των συναδέλφων, πρέπει να δυναμώσει την ενότητα της τάξης για να διεκδικήσει ΟΛΑ τα δικαιώματα που της στερούν, βίαια.

Διαβάστε Περισσότερα »

Το μεγάλο έγκλημα της καταστροφής των δασών

ΟΙ  ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ  ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ: «το νέο ρυθμιστικό σχέδιο της Αθήνας» και η κυβέρνηση της ΝΔ

 

Οι  τρομαχτικές φωτιές που κατέστρεψαν  και την τελευταία εστία πράσινου, κατακαίγοντας άλλα 250.000 στρέμματα  στην ΒΑ Αττική, έχουν φανερούς τους αίτιους του άθλιου εγκλήματος. 
Οι εμπρησμοί που χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες αστυνομικού ρεπορτάζ, ήταν πάλι ο «φυσικός αυτουργός» της καταστροφής, έχουν όμως και έναν πασιφανή ηθικό αυτουργό. Και αυτός είναι το κακόφημο «νέο ρυθμιστικό σχέδιο της Αθήνας», που ξαφνικά αρχές καλοκαιριού παρουσίασε ο «γέρων σοφός» μοναρχοφασίστας Σουφλιάς, γνωστός για την άμεση σχέση του με τους κεφαλαιοκράτες του κατασκευαστικού Τομέα και των πολυεθνικών που παίζουν τον πρώτο ρόλο είτε στη μελέτη, είτε στην υλοποίηση των μεγάλων τερατουργημάτων αποικιακού χαραχτήρα που ονομάζονται «μεγάλα έργα».

Το  νέο ρυθμιστικό σχέδιο που έρχεται να αντικαταστήσει το σχέδιο Τρίτση του 1985, προβλέπει  την επέκταση της  ήδη αβίωτης Αθήνας σε όλη την έκταση της Αττικής και την τσιμεντοποίηση πρόσθετων  200.000 στρεμμάτων γης, που μέχρι σήμερα παρέμεναν ακόμη μακριά από τις δαγκάνες των μεγαλοεργολάβων και των ξένων πατρώνων τους. 
Το σχέδιο Φρανκενστάϊν προβλέπει πως μέχρι το 2030, η «ευρύτερη Αθήνα», θα στοιβάξει συνολικά 7-8 εκατομμύρια κατοίκους, κάνοντας εντελώς αβίωτη την διαβίωση στην πόλη-τέρας, εγκληματώντας στο ήδη άρρωστο περιβάλλον και δημιουργώντας ένα τερατούργημα που έχει σαν πρότυπο το δυστυχές Κάιρο.

Προβλέπει την άμεση-ταχύτατη ένταξη όλων των αυθαίρετων κτισμάτων σε χρόνους ρεκόρ, τη διαμόρφωση τέτοιων πολεοδομικών όρων που θα διπλασιάσουν την τσιμεντοποίηση.
'Όλα τα παραπάνω εγκληματικά σενάρια, πασπαλίζονται με ανούσιες φλυαρίες πως η «ιστορική παλιά Αθήνα» θα γίνει ένα απέραντο μη κατοικούμενο ζωντανό μουσείο, χωρίς κατ' ουσίαν αυτοκίνηση, με διόδια, χωρίς παραγωγική δραστηριότητα και στη θέση της θα έρθουν «οι εξοχές» της «μεγάλης Αθήνας'», με τα σύγχρονα οικιστικά μεγαθήρια έξω και προς τις άκρες του νομού.

Ξεκινώντας  την απάτη της «δημόσιας κοινωνικής διαβούλευσης» για το έκτρωμα, που ολοκληρώνεται στις 15 Σεπτέμβρη (αλήθεια πόσοι ξέρουν και πόσοι συμμετέχουν σ' αυτές τις διαβουλεύσεις-παρωδία που επιβάλει ντιρεκτίβα της ιμπεριαλιστικής ΕΕ;), η κυβέρνηση σπεύδει να ψηφίσει μέσα στο Σεπτέμβρη. Είναι απόλυτα αποκαλυπτικά όσα είπε ο υπηρέτης των κεφαλαιοκρατών κατασκευαστών Σουφλιάς, παρουσιάζοντας το σχέδιο σ' ένα από τα τελευταία φύλλα του «Ελ.Τύπου»: «η πόλη του μέλλοντος μετακομίζει από τα μητροπολιτικά συγκροτήματα της Αθήνας και του Πειραιά προς την περιφέρεια, κυρίως προς τα Μεσόγεια και βορειοανατολικά της Αττικής. Αυτό είναι ένα από τα βασικά μηνύματα του νέου ρυθμιστικού σχεδίου για την Αττική, μέσω του οποίου προγραμματίζεται τα πυκνοδομημένα κέντρα να αναγεννηθούν με εκτεταμένες αναπλάσεις, πεζοδρομήσεις και απαγόρευση της κυκλοφορίας των Ι.Χ. αυτοκινήτων».

Μήπως ακόμη ψάχνουμε για τους ηθικούς  αυτουργούς ενός ακόμη εγκλήματος ενάντια  στη διαβίωση των εργαζόμενων  και το περιβάλλον;

Μήπως ακόμη θα ψελλίζουμε σαν τους χρουτστωφικούς και τους υπόλοιπους ρεβιζιονιστές, μόνο και κύρια για την πλημμελή πυροπροστασία;

Ξέρουμε τους ενόχους. Αυτοπαρουσιάζονται και  βλέπουμε το άθλιο νήμα που συνδέει  την τσιμεντοποίηση, την αβίωτη ζωή  του «σήμερα» που προδιαγράφεται χειρότερη αύριο, βλέπουμε τη σχέση  τους  με το πογκρόμ μεταναστών και εξαρτημένων αρρώστων («καθαρή Αθήνα»), βλέπουμε πως όπως πάντα οι κεφαλαιοκράτες δεν σταματούν μπροστά στο οτιδήποτε, για το κέρδος. 
Το μόνο που καταλαβαίνουν είναι ο μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας που θα ενώσει τα επιμέρους ρυάκια της οργής. Και οι μαρξιστές-λενινιστές-σταλινιστές θα βρίσκονται εκεί που το καθήκον τους καλεί.

Διαβάστε Περισσότερα »