Αργεντινή: Καταδικάστηκε για απαγωγή βρεφών ο πρώην δικτάτορας Βιντέλα

Ο πρώην δικτάτορας της Αργεντινής, Χόρχε Βιντέλα, καταδικάστηκε στις αρχές Ιουλίου, σε ποινή φυλάκισης 50 ετών, αφού του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για συστηματική απαγωγή παιδιών από τις οικογένειές τους.

Διαβάστε Περισσότερα »

Επανέκδοση μπροσούρας Ε. Χότζα "Το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα και η παγκόσμια οικονομική κρίση"

Η μπροσούρα του Ενβέρ. Χότζα "Το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα και η παγκόσμια οικονομική κρίση" έχει προσωρινά εξαντληθεί. Λόγω της μεγάλης ζήτησης θα την επανεκδόσουμε τέλη  Αυγούστου.

Διαβάστε Περισσότερα »

Χαιρετισμός της ICMLPO στο 3ο Συνέδριο του Δημοκρατικού Δρόμου (Μαρόκο)

Αγαπητοί σύντροφοι του Δημοκρατικού Δρόμου,
Αγαπητοί σύντροφοι του μαρξιστικού λενινιστικού επαναστατικού κόμματος, τα δημοκρατικά κόμματα και οργανώσεις, αντι-ιμπεριαλιστές που είναι παρόντες εδώ:

Μέσω σας, σύντροφοι του Δημοκρατικού Δρόμου, χαιρετίζουμε την εργατική τάξη, τη νεολαία, την αγροτιά και το λαό του Μαρόκου σε γενικές γραμμές, οι οποίοι χρειάστηκαν δεκαετίες για να αναπτύξουν μια τολμηρή και αποφασιστική πάλη ενάντια στη διεφθαρμένη τυραννία του Makhzen.
Ευχαριστούμε που μας δώσατε την ευκαιρία να παρέμβουμε στο τρίτου συνεδρίου σας, το οποίο προκαλεί μεγάλη ανησυχία στις καθεστωτικές αρχές.
 
Η αντίδραση στο Μαρόκο είναι η αιχμή του δόρατος του ευρωπαϊκού και αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ο οποίος είναι όλο και πιο επιθετικά ξεκίνησε τη λεηλασία των φυσικών πόρων της περιοχής.

[...] Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Ισπανίας και των ΗΠΑ, μεταξύ άλλων, κινητοποιήθηκαν για την άμυνά τους, φοβούμενες ότι ακολουθούν την ίδια μοίρα με τον Ben Ali και Μουμπάρακ. Πιέζονται από τους εργαζόμενους και τη λαϊκή κινητοποίηση, το καθεστώς έπρεπε να συμβιβαστεί δίνοντας ένα ψευδεπίγραφο δημοκρατικό σύνταγμα, αλλά αυτή η κίνηση δείχνει τη δυναμική που έχει αναπτύξειη λαϊκή διαμαρτυρία στο Μαρόκο, η οποία καθοδηγήθηκε επιδέξια από τους συντρόφους μας του Δημοκρατικύ Δρόμου. [...]
 
Το Μαγκρέμπ αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στον αγώνα για τον έλεγχο του πλούτου της αφρικανικής ηπείρου, ο οποίος γίνεται ακόμα πιο επιθετικός. Αυτό έχει αποδειχθεί από την εισβολή της Λιβύης, μια παρέμβαση, όπως σήμερα, που ζυγίζει ενάντια στη Συρία, δείχνει ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι πρόθυμος να αφήσει το λαό να απελευθερωθεί και να κατακτήσει την πλήρη ανεξαρτησία του, δημοκρατία και κοινωνικής δικαιοσύνη και να προχωρήσει στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού. Επιπλέον, η σταση των αντιδραστικών του Μαρόκου αποδεικνύει ότι το καθεστώς του, όπως και αυτα των Μπεν Αλί και Μουμπάρακ έχουν σημαντική υποστήριξη από το σιωνιστικοό καθεστώς του Ισραήλ.
 
Σε αυτόν τον αγώνα, και αν και υπάρχουν ακόμα οπορτουνιστές που αρνούνται τα επιτεύγματα της επαναστατικής διαδικασίας στον αραβικό κόσμο, το εργατικό κίνημα και το σύνολο των πολιτών πρέπει να αποκτήσουν πολύτιμα μαθήματα για να συνεχίσουν να λαμβάνουν μέτρα  για την θετική έκβαση του αγώνα τους. Ίσως ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα είναι το γεγονός ότι ισλαμικά κόμματα έχουν έρθει για να αποκαλύψουν την αληθινή φύση της κατηγορίας:  Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στο Μαρόκο, στην Τυνησία η Ennahda, και πιθανώς η Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο, που χρηματοδοτείται από ξένες δυνάμεις όπως το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, θα γίνουν οι νέες εγγυητές των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού και της μπουρζουαζίας σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση, [...]. Η κατάσταση αυτή θέτει έτσι νέες προκλήσεις για τους κομμουνιστές στην προώθηση των απαιτήσεων των εργαζομένων και του λαού.
 
 Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι:
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Δημοκρατικός Δρόμος θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις αυτές με μεγαλύτερη τόλμη, όπως αποδεικνύεται από τη μακρά ιστορία των Μαροκινών μαρξιστών-λενινιστών.
 
Έχετε στην αμέριστη συμπαράσταση μας ενάντια στους ιμπεριαλιστές που υποστηρίζουν στην τυραννία του Makhzen, πρόθυμοι να αξιοποιήσουν τον πλούτο της περιοχής: την αλιεία, το πετρέλαιο, τα φωσφορικά άλατα, τη γη.
 
Είναι αξιοσημείωτο, ωστόσο, ότι η ίδια η καπιταλιστική ανάπτυξη στο Μαρόκο, ενισχύει τις τάξεις της εργατικής τάξης, πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, που με τη σειρά τους αναπτύσσουν τις κοινωνικές αντιφάσεις. Οι αγώνες των εργατών σε Dakhla, σε Chlihat, οι εργαζόμενοι της Roca, οι ανθρακωρύχοι του Bouarfa, δείχνουν μια σημαντική εξέλιξη της ταξικής πάλης, στην οποία οι κομμουνιστές έχουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο. Και, με τη σειρά τους, οι αγώνες αυτοί δείχνουν την ανάγκη για ένα μαχητικό συνδικαλισμό, ένα ζήτημα που δεν έχουν ξεφύγει από την UMT, ενάντια στον οπορτουνισμό και κατευνασμού.

Μπορείτε να διαδραματίσετε ουσιαστικό ρόλο στον αγώνα για τη δημοκρατία στο Μαρόκο, καταγγέλλοντας την καταστολή του καθεστώτος, με επίμονη στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την οργάνωση ενός ευρέως αντιπολιτευτικός κινήματος [...].
 
Μπορείτε επίσης να μετρήσει την ισχύ της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας και την αποφασιστικότητα και την αφοσίωση των μελών σας: εργάτες, αγρότες, διανοούμενους, οι γυναίκες, και θαρραλέα και εργατικοί μαθητές σας, που δεν δίστασαν να θυσιάσουν τα πάντα για την επανάσταση στην χώρα τους, όπως και ο μάρτυρας Abdellatif Zeroual και πολλοι άλλοι, που έκαναν  απεργίες πείνας ενάντια στην καταπίεση του καθεστώτος στις φυλακές, καταγγέλλοντας διαρκώς τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Μαρόκο στη Σαχάρα, από την υποσαχάρια μεταναστών ...
 
Ναι, οι άνθρωποι του Μαρόκου έχει προτείνει τη δική του ιστορία, και ξέρουμε ότι, για το σκοπό αυτό, έχουν μια επαναστατική ηγεσία που έχει αναπτυχθεί σε έναν αδυσώπητο αγώνα ενάντια στο φεουδαρχικό καθεστώς και τον ιμπεριαλισμό
.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, εξ ονόματος της Διεθνούς Διάσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων για λογαριασμό της μαρξιστών λενινιστών εδώ, λέμε:
 
Είμαστε βέβαιοι ότι αυτή η τρίτη Συνέδριο θα σηματοδοτήσει τις κατευθυντήριες γραμμές που θα προωθήσουν την επαναστατική διαδικασία στο Μαρόκο για να ενισχύσουν το κόμμα, για να ριζώσει βαθύτερα τις μάζες και να ενισχύσει την ηγετική του θέση στους εργαζόμενους και τους λαϊκούς αγώνες.
 
Να είστε βέβαιοι, σύντροφοι, ότι είμαστε στο πλευρό σας σε αυτόν τον αγώνα.
Ζήτω το Συνέδριο του Δημοκρατικού Δρόμου!
Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός!
 
Διεθνής Διάσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων
Συντονιστική Επιτροπή
Καζαμπλάνκα, Ιούλιος 2012

Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΑΕΔ: 782.493 οι εγγεγραμμένοι άνεργοι τον Ιούνιο,

Στα 782.493 άτομα ανήλθαν οι εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ τον φετινό Ιούνιο, σημειώνοντας αύξηση κατά 6.186 άτομα (0,80%) από τον προηγούμενο μήνα και αύξηση κατά 95.320 άτομα (13,87%) από τον Ιούνιο του 2011.

Από τους 782.493 ανέργους οι 329.198 είναι άνδρες (ποσοστό 42,07%) και οι 453.295 είναι γυναίκες (ποσοστό 57,93%).

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαρόκο: 3ο Συνέδριο του Δημοκρατικού Δρόμου

Μαρόκο. Ο Δημοκρατικός Δρόμος πραγματοποίησε το 3ο Συνέδριό του στην Καζαμπλάνκα.

Στο συνέδριο παρεβρέθηκαν αντιπροσωπείες της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO), του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ), του ΚΚ Εργατών Τυνησίας, του Κόμματος Εργασίας Τουρκίας (EMEP), του Επαναστατικού ΚΚ Μπουρκίνα Φάσο, κ.α.

Διαβάστε Περισσότερα »

Εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, αρ.φύλ. 370 (1-30/6/2012)

Εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, αρ.φύλ. 370 (1-30/6/2012)

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί η εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, αρ.φύλ. 370 (1-30/6/2012)

ΕΚΛΟΓΕΣ ΙΟΥΝΗ 2012 - ΠΑΛΙ Κυβέρνηση της μοναρχοφασιστικής ΝΔ, που το 2006-2009 οδήγησε σε ανοιχτή και πλήρη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ την οικονομία της χώρας, με διακοσμητικές «γλάστρες» ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΙΟΥΝΗ 2012 Αύξηση ποσοστών της ΝΔ – θεαματική άνοδος ΣΥΡΙΖΑ – καταποντισμός του ΠΑΣΟΚ και εξωκοινοβουλευτικών – πανωλεθρία «Κ»ΚΕ – σταθερή η δολοφονική συμμορία των ναζι-φασιστών «Χρυσής Αυγής»

Η πανωλεθρία του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ

PCEML: Πέθανε ο σύντροφος μας Ángel Serrano

Τα συγκοινωνούντα δοχεία των μοναρχοφασιστικών-ναζιφασιστικών κομμάτων (μέρος β')

Ουίλιαμ Ζ.Φόστερ: Ο Λένιν και ο Στάλιν ως ηγέτες των μαζών (μέρος Β')

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ουίλιαμ Ζ.Φόστερ: Ο Λένιν και ο Στάλιν ως ηγέτες των μαζών (μέρος Β')

Συνέχεια από το προηγούμενο  Ουίλιαμ Ζ.Φόστερ: Ο Λένιν και ο Στάλιν ως ηγέτες των μαζών (μέρος Α')

Ασυναγώνιστοι στην κινητοποίηση των μαζών

Στην προηγούμενή μας ανάλυση των Λένιν και Στάλιν ως ηγέτες των μαζών, εξετάσαμε σύντομα την μεγαλοφυία τους ως μαρξιστές θεωρητικούς, πολιτικούς στρατηγούς και οικοδόμους μαζικών οργανώσεων. Επιδεικνύουν επίσης όχι λιγότερη ικανότητα και σε ένα άλλο θεμελιώδες προαπαιτούμενο μιας αποτελεσματικής ηγεσίας: την ικανότητα να τραβούν στην πάλη τις πιο πλατιές μάζες και να τις εμπνέουν μ’ ένα ακατανίκητο μαχητικό πνεύμα. Τούτο προϋποθέτει έναν πλήρη συντονισμό μαρξιστικής θεωρίας, μελετημένης στρατηγικής και τακτικής, στέρεας οργάνωσης, καλές μεθόδους δουλειάς και απεριόριστη μαχητικότητα και αποφαστικότητα. Η τελική δοκιμασία για την καλή πολιτική ηγεσία της ταξικής πάλης βρίσκεται στην ικανότητα της να κινητοποιήσει στο μέγιστο βαθμό όλες τις διαθέσιμες και εν δυνάμει μαχητικές δυνάμεις. Οι Λένιν και Στάλιν ήταν πάντα απόλυτα ταυτισμένοι με την εργατική τάξη και τους φυσικούς συμμάχους της. Κάτι τέτοιο απαιτεί την πιο στενή επαφή με τις μάζες και την κατανόησή τους. Έχουν διαπρέψει στην γνώση του τρόπου που αισθάνεται και σκέφτεται ο λαός σε κάθε στιγμή. Αφουγκράζονταν πάντα τη βάση. Είχαν την ικανότητα να εκφράσουν, σε κάθε δεδομένη στιγμή, τους πιο βαθείς πόθους των μαζών και να δείξουν τον δρόμο για την υλοποίηση των πιο βασικών τους αναγκών.

Οι Λένιν και Στάλιν επέδειξαν την δεινότητα τους ως πολεμικοί ηγέτες του λαού. Ποτέ δεν ήταν απλώς στρατηγοί «επί χάρτου» αλλά δούλεψαν στην πρώτη γραμμή του πυρός. Έτσι, ο Στάλιν ήταν επικεφαλής της επιτροπής που προετοίμασε την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας στο Πέτρογκραντ. Τη νύχτα της 24^ης Οκτωβρίου 1917, όταν ο Λένιν έφτασε στην πόλη και λίγο πριν αρχίσουν οι αποφασιστικές κινήσεις, ανατέθηκε στον Στάλιν η ηγεσία της εξέγερσης.

Ξανά και ξανά, κατά την διάρκεια της Επανάστασης, οι δύο ηγέτες έκαναν πραγματικά θαύματα στην ενεργοποίηση της πάλης του λαού με πολύ λίγα οργανωμένα μέσα και μέσα από τεράστια εμπόδια. Εφαρμόζοντας πρακτικά στην πάλη την ταυτότητα των συμφερόντων του κόμματος με τα συμφέροντα του λαού, κατάφεραν να δέσουν πλήρως το Κόμμα με τις εργατικές και αγροτικές μάζες και να τους μεταδώσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την διορατικότητα του Κόμματος, τις συστηματικές μεθόδους δουλειάς, την αποφασιστικότητα, το κουράγιο, την αδιάρηκτη ενότητα, την σιδερένια πειθαρχία και το ακατάβλητο μαχητικό πνέυμα. Η ίδια η Οκτωβριανή Επανάσταση απεικόνισε με τον καλύτερο τρόπο την μεγάλη οργανωτική ικανότητα του Λένιν, την ικανότητά του, συντονίζοντας θεωρία και πράξη, να κινητοποιεί μεγάλες μάζες στην πάλη γύρω από μια σχετικά μικρή οργανωμένη δύναμη. Όταν εκδηλώθηκε αυτό το γιγαντιαίο κίνημα, το Κομμουνιστικό Κόμμα που ήταν επικεφαλής του, είχε μόλις 300.000 μέλη σ’ ένα πλυθυσμό 160.000.000. Αλλά το Κόμμα έχοντας καθαρή σκέψη και ικανή ηγεσία, με σοφή πολιτική, κάνοντας χρήση δοκιμασμένων πρακτικών μεθόδων δουλειάς και εμποτισμένο με το ακούραστο και ακατάβλητο πνεύμα του Λένιν, κατάφερε να έρθει σ’επαφή με τις μάζες. Τις διαπαιδαγώγησε, τις κινητοποίησε και τις οδήγησε, κατα εκατομμύρια, στο νικηφόρο επαναστατικό αγώνα εναντίον του καπιταλισμού.  

Ένα ακόμα λαμπρό παράδειγμα της εξαιρετικής ικανότητας του Λένιν και του Κόμματος να κινητοποιούν ολόκληρο το λαό σε πάλη φάνηκε  στον σκληρό Εμφύλιο Πόλεμο. Όταν έγινε η Επανάσταση τον Οκτώβρη του 1917, ο ρωσσικός στρατός, προδομένος από τους τσαρικούς αξιωματικούς και νικημένος από τους Γερμανούς διαλύοταν γρήγορα και βρέθηκε στο χείλος της καταστροφής. Οι παγκόσμιοι στρατιωτικοί ειδικοί διακύρηξαν ότι ήταν αδύνατο ο πεινασμένος και ταλαιπωρημένος απ’ τον πόλεμο, ρωσσικός λαός να ανασυγκροτηθεί και να πολεμήσει ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση που εξαπέλυσαν η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το Κομμουνιστικό Κόμμα με επικεφαλής τον Λένιν, στην φωτιά του Εμφυλίου Πολέμου, με την βιομηχανία και την γεωργία να έχουν γονατίσει και με τις ημερήσιες μερίδες τροφής να έχουν πέσει στις δύο ουγγιές ψωμιού κατ’ άτομο, κατόρθωσε να φτιάξει τον Κόκκινο Στρατό,  και να τον κάνει μια ακατανίκητη δύναμη 5.000.000 στρατιωτών που έδιωξε την αντεπανάσταση έξω απ’ τα σύνορα της Σοβιετικής Ρωσίας. Για να γίνει τούτο το «αδύνατο» δυνατό, χρειάστηκε μια γιγαντιαία κινητοποίηση του λαού για την οποία αναλώθηκε όλη η αποφασιστικότητα και η μαχητικότητα του Κόμματος.

Ο Στάλιν, όπως ο Λένιν, διακρίνεται από τη μεγάλη του ικανότητα να κινητοποιεί τις μάζες. Αυτή του η ικανότητα φάνηκε καθαρά, στην αποφασιστική προσπάθεια του Κόμματος να φέρει σε πέρας το Πρώτο Πεντάχρονο Σχέδιο.  Όταν τούτο το σχέδιο έγινε διεθνώς γνωστό προκάλεσε μια χορωδία αποδοκιμασιών από τους αστούς οικονομολόγους και πολιτικούς. Αυτοί οι έξυπνοι έβγαλαν το όλο εγχείρημα φανταστικό, ότι είναι ένα προπαγανδιστικό κόλπο. Πολλοί διακύρηξαν ότι θα απαιτούσε, όχι πέντε, αλλά δεκαπέντε χρόνια για να εκπληρωθεί διότι η σοβιετική κυβέρνηση είχε τρομερές ελλείψεις σε κεφάλαια, βιομηχανική εμπειρία, μηχανικούς και ειδικευμένους εργάτες. Κορόιδευαν ιδιαιτέρως εκείνο το μέρος του σχεδίου που αφορούσε την κολεκτιβοποίηση και διακύρηταν ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να το εφαρμμόσουν οι ατομιστές αγρότες.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα, όμως, μ’ επικεφαλής τον Στάλιν, δεν πτοήθηκε απ’ αυτήν την απαισιοδοξία, από το σαμποτάζ των τροτσκιστών και των άλλων δολιοφθορέων. Προχώρησε σε μια γιγάντιαια κινητοποίηση ολόκληρου του σοοβιετικού λαού. Οι απαισιόδοξοι είπαν ότι δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί σε πέντε χρόνια και το Κόμμα βρήκε τον τρόπο να γίνει σε τέσσερα. Το αποτέλεσμα έχει πλέον περάσει στην ιστορία ως μια λαμπρή σελίδα της ρωσικής επανάστασης. Με υπεράνθρωπες προσπάθειες που είχαν βάση τη διαπαιδαγώγηση των μαζών× με την οργάνωση, την έμπνευση, και την αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων του λαού στο μέγιστο, το Πεντάχρονο Σχέδιο πραγματοποιήθηκε σε τέσσερα και ένα τέταρτο χρόνια. Τεράστια εργοστάσια εμφανίστηκαν σχεδόν δια μαγείας. Τα αγροτικά νοικοκυριά κολλεκτιβοποιήθηκαν μ’ ένα τεράστιο, σαρωτικό κίνημα. Πλήθος εργατών και τεχνικών καταρτίστηκαν γρήγορα. Ποτέ μέχρι τότε ο κόσμος δεν είχε δεί μια τόσο γρήγορη ανάπτυξη της βιομηχανίας και της γεωργίας, μια τόσο μεγάλη ενεργητικότητα ενός λαού. Η Σοβιετική Ένωση αναδείχθηκε στην δεύτερη βιομηχανική χώρα στον κόσμο. Ο Στάλιν αποδείχθηκε μέγιστος οργανωτής των μαζών.

Στον σημερινό, ανήσυχο κόσμο η πρακτική πολιτική σημασία αυτής της ταχείας προόδου (που συνεχίστηκε με το Δεύτερο και το Τρίτο Πεντάχρονο Σχέδιο) βρίσκεται στο γεγονός ότι κατέστησε την Σοβιετική Ένωση ένα απόρθητο φρούριο της ειρήνης που φράζει τον δρόμο των πολεμοκάπηλων. Αν η ΕΣΣΔ εμπλακεί στον παρόντα πόλεμο, παρ’ όλες τις προσπάθειες της να παραμείνει έξω, η μπολσεβίκικη ικανότητα κινητοποίησης των μαζών στην πάλη θ’ αποβεί μοιραία για τα σχέδια των ιμπεριαλιστών που αποζητούν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Μερικά γενικά συμπεράσματα

Η παραπάνω ενδεικτική παρουσίαση της δράσης των Λένιν και Στάλιν ως ηγέτες των μαζών δεν αποτελεί την πλήρη εικόνα του έργου τους αλλά χρησιμεύει στο να ρίξει λίγο φώς στα τέσσερα κύρια συστατικά της καθοδήγησή τους: μαρξιστική θεωρία, πολιτική στρατηγική, μαζική οργάνωση και μαζική κινητοποίηση. Το έργων αυτών των ηγετών περιέχει πολλά μαθήματα για το Κομμουνιστικό Κόμμα και για τους αμερικανούς εργαζόμενους. Αν, όμως, θέλουμε να επωφεληθούμε δεν πρέπει ν’ ακολουθήσουμε μηχανικά τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν οι Λένιν και Στάλιν στην Ρωσία αλλά να τις προσαρμόσουμε στις ιδιαίτερες ανάγκες και τα προβλήματα του αμερικανικού κινήματος.

Οι ίδιοι οι Λένιν και Στάλιν έδωσαν τα πιο ξεκάθαρα παραδείγματα για το πως να εφαρμόσουμε τον μαρξισμό σε ειδικές εθνικές συνθήκες. Πάντα τόνιζαν την ανάγκη τα Κομμουνιστικά Κόμματα να γνωρίζουν καλά τους λαούς τους, ν’ αναλύουν τις εθνικές παραδόσεις και ιδιαιτερότητες των χωρών τους και να εφαρμόζουν τον μαρξισμό όχι μηχανιστικά αλλά, ειδικά, στις τοπικές συνθήκες. Ας αναφέρουμε, επομένως, σύντομα μερικές σημαντικές εφαρμογές στην δική μας κατάσταση.

Πρώτον, σε ό,τι έχει να κάνει με την μαρξιστική θεωρία οι ηγέτες των αμερικανικων συνδικάτων, αγροτικών οργανώσεων και άλλων μαζικών σωματείων είναι, με λίγες εξαιρέσεις, πολύ αδύναμοι. Υπάρχει μια βαθιά σύγχυση ανάμεσά τους για το τι πραγματικά συμβαίνει στον καπιταλισμό. Δεν καταλαβαίνουν καθαρά τις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που υπονομεύον το καπιταλιστικό σύστημα. Ούτε επίσης συνειδητοποιούν ότι μόνο ο σοσιαλισμός θα λύσει τα προβλήματα που μαστίζουν την σημερινή κοινωνική τάξη πραγμάτων. Η εκτίμησή τους για τις σχέσεις των τάξεων δεν είναι καθαρή. Η αντίληψή τους για την ταξική πάλη και την επέκταση του φασιμού και της αντίδρασης είναι επιφανειακή. Αυτή η θεωρητική αδυναμία εμποδίζει την εργατική τάξη να διαμορφώσει την αναγκαία ταξική συνείδηση. Επηρεάζει αρνητικά όλες τις φάσεις της στρατηγικής, της οργάνωσης και της πάλης της.

Η θεωρητική σύγχυση συνδικαλιστών και άλλων λαϊκών ηγετών κορυφώνεται τώρα στην λανθασμένη στάση τους απέναντι στον πόλεμο. Με λίγες εξαιρέσεις αποδέχονται τον αστικό ισχυρισμό ότι η Μεγάλη Βρεττανία και η Γαλλία υπερασπίζουν την δημοκρατία απέναντι απ’ τον χιτλερισμό. Έτσι, πάνε κατευθείαν στην παγίδα των ιμπεριαλιστών και προσπαθούν να τραβήξουν τις μάζες μαζί τους. Αντιδραστικοί όπως ο Green και ο Wolf, πρωτοπαλίκαρα του καπιταλισμού στις γραμμές των εργατών, υιοθετούν για πολιτική τους μια φιλοπόλεμο θέση. Υπάρχουν, όμως, και πολλοί ειλικρινείς λαϊκοί ηγέτες που ακολοθούν τους εμπρηστές του πολέμου απλά εξαιτίας της άγνοιας και της αδυναμίας τους ν’ αναλύσουν  την περίπλοκη σύγκρουση κοινωνικών δυνάμεων. Μια πιο πλατειά γνώση του Μαρξισμού-Λενινισμού και απ’ τα ηγετικά και τα απλά μέλη, είναι απαραίτητη για την επιτυχία ολόκληρης της ταξικής πάλης. Αποτελεί κορυφαίο καθήκον του Κομμουνιστικού Κόμματος να προωθεί αυτήν την γνώση παντού στο μαζικό λαϊκό κίνημα.

Δεύτερο, στο ζήτημα της πολιτικής στρατηγικής, οργανικά συνδεδεμένο με αυτό της θεωρητικής κατανόησης, οι μαζικές οργανώσεις καλά θα κάνουν να αφομοιώσουν μερικά μαθήματα από τους Λένιν και Στάλιν. Είναι φανερό ότι έχουν μεγάλες αδυναμίες. Για παράδειγμα,  σε απουσία οποιοδήποτε σχεδίου για οικοδόμηση μιας συμμαχίας εργατών, αγροτών, επαγγελματιών και μικρών επιχειρηματιών, το κίνημα οδηγείται αυθόρμητα προς αυτήν την κατέυθυνση κάτω από την πίεση των γεγονότων, όντας σε σύγχυση και αδράνεια. Έπειτα, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί σίγουρα να ονομαστεί εργατικό πολιτικό ή οικονομικό πρόγραμμα σε συνθήκες πολέμου. Υπάρχει ακόμα η κακή καθοδήγηση που έχει σαν αποτέλεσμα οι εργάτες να έρχονται στις κρίσιμες εκλογές του 1940 με διασπασμένο το συνδικαλιστικό τους κίνημα. Λίγη σκέψη έχει γίνει για τον ανεξάρτητο πολιτικό ρόλο της εργατικής τάξης. Υπάρχει, επίσης, στην εργατική τάξη και τους προοδευτικούς κύκλους για το πως ν΄αντιμετωπίσουν την αντικομμουνιστική εκστρατεία των αντιδραστικών ιδιαίτερα την επιτροπή Dies και την επιθέση ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Αν και, προφανώς, η πρόθεση των αντικομμουνιστών είναι να καταστρέψουν, όχι μόνο το Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά και ολόκληρο το εργατικό και προοδευτικό κίνημα, ακόμα και οι πιο προοδευτικοί συνδικαλιστές ηγέτες δεν μπορούν να πολεμήσουν αυτούς τους αντιδραστικούς δημαγωγούς. Όλη αυτή η σύγχυση και αδυναμία απέχει πολύ από την μεγαλοφυή πολιτική στρατηγική των Λένιν και Στάλιν.

Τρίτο, στο ζήτημα των μαζικών οργανώσεων, το κίνημά μας έχει επίσης πολλά να μάθει από αυτούς τους δεινούς οργανωτές, Λένιν και Στάλιν. Δείτε, τον, γενικά άνευρο, μη συστηματικό τρόπο δουλειάς και διοιήκησης στις αμερικανικές μαζικές οργανώσεις όλων των ειδών. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η επιμονή των ηγετών της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας να παραμένουν προσκολλημένοι στην ξεπερασμένη πολιτική του τρεϊντγιουνισμού σε μια χώρα τόσο εκβιομηχανισμένη όπως η δική μας. Η τωρινή διάσπαση στο εργατικό κίνημα προκλήθηκε από την αποτυχία των στελεχών της Ομοσπονδίας να υιοθετήσουν τις προφανώς αναγκαίες εξελίξεις στις μορφές και μεθόδους οργάνωσης. Είναι και η έλλειψη μαζικών πολιτικών εργατικών οργανώσεων. Κάθε φορά που διεξάγονται εκλογές αντικρύζουμε το λυπηρό θέαμα της οργανωμένης εργασίας, χωρίς τις δικές της οργανώσεις, να γίνεται η ουρά των υποψηφίων από τ’ αστικά κόμματα. Τέτοια οργανωτική καθυστέρηση βασίζεται, φυσικά, στο συντηρητισμό πολιτικής θεωρίας και στρατηγικής. Φωνάζει από μακριά για εφαρμογή των μαθημάτων που έχουν δώσει οι Λένιν και Στάλιν.

Τέταρτο, στο ζήτημα επίσης της μαζικής κινητοποίησης οι αμερικανοί προοδευτικοί μπορούν να πάρουν πολύ χρήσιμα μαθήματα από το έργο των Λένιν και Στάλιν. Δείτε την αντίθεση μεταξύ της τρομακτικής κινητοποίησης του σοβιετικού λαού από αυτούς και την χωρίς ενθουσιασμό κινητοποίηση των μαζών στην αμερικανική ταξική πάλη. Για παράδειγμα, η ανικανότητα της Ομοσπονδίας να κινητοποιήσει τον μεγάλο αριθμό των μελών της σε ενωμένη δράση στις εκλογές, στις απεργίες και στις διάφορες καμπάνιες. Aυτό το νωθρό κίνημα είναι ανίκανο, με την σημερινή ηγεσία και πολιτική, για συντονισμένη δράση προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Άλλα παραδείγματα αποτελούν οι πρόσφατες αποτυχίες των συνδικάτων και άλλων μαζικών οργανώσεων να δράσουν αποφασιστικά στις μονομαχίες του Κογκρέσου για το Ανώτατο Δικαστήριο, την κυβερνητική αναδιοργάνωση, το νομοσχέδιο δανεισμού, για την ουδερότητα. Σ’ αυτές τις σημαντικές μάχες, πολύ πρόχειρες προσπάθειες έγιναν για ν’ αφυπνιστούν οι μάζες και να τραβηχτούν πίσω από το New Deal πρόγραμμα με αποτέλεσμα η λαϊκή υπόθεση να υποστεί συνεχόμενες ήττες αν και είχε την πλειοψηφία με το μέρος της. Για την ώρα, βλέπουμε μια χαρακτηριστικά αδύναμη κινητοποίηση των μαζών στον τρόπο που τα συνδικάτα μάχονται εναντίον του αυξανόμενου κόστους διαβίωσης και για την  οργάνωση των ανένταχτων.

Το γενικό αποτέλεσμα αυτών των αδυναμιών στην κινητοποίηση (όπως επίσης και στους τομείς της θεωρίας, στρατηγικής και οργάνωσης) είναι να περιορίζει επικίνδυνα την πολιτική μαχητική ισχύ του μαζικού κινήματος.  Κάτι τέτοιο είναι απαράδεκτο στις μέρες καλά οργανωμένης και αποφασιστικής αντίδρασης. Όλα τα κομμάτια του αμερικανικού μαζικού κινήματος θα μπορούσαν να ωφεληθούν από την μελέτη του έργου των Λένιν και Στάλιν, που τόσο καλά κινητοποιούν το λαό. Ωστόσο, το θέμα δεν είναι απλώς να εφαρμόσουν αυτά τα μαθήματα τα συνδικάτα, οι αγροτικές οργανώσεις και το μαζικό κίνημα. Εμείς οι κομμουνιστές, πάνω απ’ όλους πρέπει να μάθουμε από τους Λένιν και Στάλιν να εξοπλιζόμαστε για το ρόλο της πρωτοπορείας. Το Κόμμα μας είναι ακόμα αδύναμο στην θεωρία. Η πολιτική μας στρατηγική συχνά υπολείπεται αρκετά των απαιτήσεων. Οι οργανωτικές μας μέθοδοι χρειάζονται δραστική βελτίωση. Όσον αφορά την κινητοποίηση των μελών του Κόμματος για συγκεκριμένη πάλη αλλά και όσον αφορά την κινητοποίηση των μαζικών οργανώσεων γενικά  έχουμε ακόμα πολλές ελλείψεις.

Έτσι, το ψήφισμα της Δέκατης Συνδιάσκεψης του Κόμματος επιτάσσει: «Τα καθοδηγητικά όργανα του Κόμματος έχουν το καθήκον να αφομοιώσουν πιο συνειδητά και συστηματικά τα μαθήματα από την ηγεσία του συντρόφου Στάλιν όπως αυτή τόσο λαμπρά επιδείχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και στην κοσμοιστορική οικοδόμηση του σοσιαλισμού». Το Κόμμα μας σήμερα αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα στην διαφώτιση των μαζών ότι αυτός ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός, στην κινητοποίηση τους στην πάλη για την ειρήνη, για να κρατηθεί η Αμερική έξω απ’ τον πόλεμο και για την υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων, του βιοτικού επιπέδου και της κοινωνικής νομοθεσίας και στην διαπαιδαγώγησή τους στις αρχές του σοσιαλισμού. Το Κόμμα μας θα είναι σε θέση να εκπληρώσει αυτά δύσκολα καθήκοντα μόνο εάν μάθει και κάνει πράξη τα μαθήματα που οι Λένιν και Στάλιν έχουν να μας διδάξουν πάνω στη μαρξιστική θεωρία, την πολιτική στρατηγική, την μαζική οργάνωση και κινητοποίηση.

Εκείνοι οι εργάτες και οι αγωνιστές που είναι αποφασισμένοι να μάθουν τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους πάλης ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στα πλαίσια του αγώνα για δημοκρατία και σοσιαλισμό πρέπει να μελετήσουν τις σπουδαίες αρχές ανάλυσης και πάλης όπως έχουν παρουσιαστεί και εφαρμοστεί από τους Λένιν και Στάλιν και να τις προσαρμόσουν στην αμερικανική ταξική πάλη. Γι’ αυτό το σκοπό είμαστε αρκετά τυχεροί να έχουμε στην διάθεσή μας την Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης που περιέχει ολόκληρη την διδακτική και δραματική εξιστόρηση της ζωής και της πάλης αυτών των ηγετών. Αυτό το σπουδαίο βιβλίο πρέπει όχι μόνο να διαβαστεί και να μελετηθεί αλλά και να χρησιμοποιηθεί ως ένας πρακτικός Μαρξιστικός-Λενινιστικός-Σταλινικός οδηγός για την διαμόρφωση των αγώνων των μαζών για δημοκρατία και σοσιαλισμό.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΚΛΟΓΕΣ ΙΟΥΝΗ 2012 - ΠΑΛΙ Κυβέρνηση της μοναρχοφασιστικής ΝΔ, που το 2006-2009 οδήγησε σε ανοιχτή και πλήρη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ την οικονομία της χώρας, με διακοσμητικές «γλάστρες» ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΙΟΥΝΗ 2012

ΠΑΛΙ Κυβέρνηση της μοναρχοφασιστικής ΝΔ, που το 2006-2009 οδήγησε σε ανοιχτή και πλήρη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ την οικονομία της χώρας, με διακοσμητικές «γλάστρες» ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ

Υπεραντιδραστική κυβέρνηση ενός κόμματος «εμπλουτισμένου», δίπλα στους δικούς του (Ψωμιάδη, κλπ.), με ολόκληρη στρατιά ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΤΩΝ (Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης, κλπ.) και πρωθυπουργό τον Α.Σαμαρά, έναν σοβαροφανή, ανίκανο και επικίνδυνο εθνικιστή-ρατσιστή πολιτικάντη που με άφθαστη γελοιότητα «διαβεβαιώνει» το λαό: «ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ» (!)

ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΕΡΑΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΝΔκές-«Λυκουρέντζιες» ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ κραυγές και απειλές ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ της Αντιπολίτευσης και των μαχητικών διαδηλώσεων των εργαζομένων

ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ-ΝΕΟΛΑΙΟΙ: δυναμώστε της πάλη κατά της ΕΕ - ντόπιου κεφαλαίου και κατά ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ–ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ–ΦΑΣΙΣΜΟΥ–ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Τα γνωστά ποσοστά των κομμάτων που συμμετείχαν στις δεύτερες εκλογές της 17^ης Ιούνη – προέκυψαν και ως αποτέλεσμα των απανωτών ωμών επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών της ΕΕ στα εσωτερικά της χώρας καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου – επέτρεψαν τη συγκρότηση της επιθυμητής γι’ αυτούς (ΕΕ-ντόπιο κεφάλαιο) κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ με πρωθυπουργό τον υπερεθνικιστή-ρατσιστή και επικίνδυνο τυχοδιώκτη Α.Σαμαρά και διακοσμητικές «γλάστρες» τους Βενιζέλο-Κουβέλη.

Έτσι, με το σχηματισμό κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ και η υποταγμένη σ’ αυτούς ντόπια ΞΕΝΟΔΟΥΛΗ αστική τάξη πέτυχαν στις δεύτερες εκλογές του Ιούνη τον επιδιωκόμενο κεντρικό στρατηγικό τους στόχο δηλ. την αύξηση των εκλογικών ποσοστών του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ(από 18,85% σε 29,66%). Πρόκειται προφανώς για μερική ΜΟΝΟ συσπείρωση των κατακερματισμένων αστικών δυνάμεων, χωρίς βέβαια να ξεπεραστεί συνολικά η βαθιά και ολόκληρη κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος, που θα διαρκέσει αρκετό καιρό, αφού η αξιοπιστία του έχει πληγεί ανεπανόρθωτα.   

Σήμερα, ο τόπος, η εργατική τάξη και ο λαός βρίσκονται μπροστά στο «παράδοξο» να έχουν και ΠΑΛΙ κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ δηλ. κυβέρνηση εκείνου το κόμματος, που – εκτός απ’ τις γενικότερες κοινές ευθύνες του παρελθόντος των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ – οδήγησε με ΔΙΚΗ της αποκλειστική ευθύνη την οικονομία της χώρας σε πλήρη και ανοιχτή ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, το 2006-2009, στην οποία υπουργός ήταν και ο σημερινός νεόκοπος πρωθυπουργός φασιστοειδές Α. Σαμαρά, με τις τωρινές καταστροφικές συνέπειες.     

Μετά την κατάρρευση του λεγόμενου «δικομματισμού» και την αποτυχία των «αυτοδύναμων» κομματικών κυβερνήσεων, συγκροτείται για πρώτη φορά κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ αλλά με κυρίαρχο το κόμμα που το 2009 – κι’ αυτό πρέπει για πολλοστή φορά να υπογραμμιστεί – οδήγησε σε ανοιχτή και πλήρη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ την οικονομία της χώρας – μια ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, που, (την ΕΥΘΥΝΗ φέρει η κυβέρνηση Καραμανλή), ας σημειωθεί, δεν αμφισβητείται ΟΥΤΕ απ’ τη μεγαλοαστική δεξιά «Καθημερινή» η οποία χαρακτήρισε την Καραμανλική «6ετία 2004-2009», «μοιραία 6ετία» (το 2009 το έλλειμμα έφτασε στο 16% του ΑΕΠ, ενώ το εξωτερικό χρέος εκτινάχθηκε στα 300 δις. και πλέον Ευρώ).

Σχετικά με την κατάσταση μιας μόνο πλευράς της οικονομίας της χώρας το 2009, ο αναπληρωτής καθηγητής Δημόσιας Οικονομικής του Παντείου Πανεπιστημίου Ν.Καραβίτης επισημαίνει: «το οικονομικό πλήγμα Καραμανλή φαίνεται καθαρά, αν απλώς παρατηρήσουμε ότι το 2009 οι δαπάνες χωρίς τόκους είχαν αυξηθεί, 5,5 του ΑΕΠ (χωρίς να υπολογίζουμε τα διάφορα χρέη), ενώ τα έσοδα από 39,1% του ΑΕΠ το 2003 έπεσαν στο 36,9% το 2009. Με άλλα λόγια, οι δαπάνες αυξήθηκαν 40 δισ. και τα έσοδα 20 δισ. Αυτό είναι φανερό σημάδι κάκιστης δημοσιονομικής πολιτικής». Αλλά ακόμα και η δεξιά μεγαλοαστική εφημερίδα «Καθημερινή» σε σημείωμα του δημοσιογράφου Κ.Καλλίτση κάνει λόγο για «μοιραία 6ετία», στο οποίο, μεταξύ άλλων (παρά τις υπαρκτές επιφυλάξεις από πλευράς υπολογισμού στατιστικών στοιχείων δίνει το μέγεθος του εκτροχιασμού), σημειώνει: «την 6ετία 2004-2009, οι κρατικές (χωρίς τους τόκους) δαπάνες αυξήθηκαν 50%, όταν η μέση αύξηση στις 27 χώρες της ΕΕ ήταν 22%. Ειδικά οι καταναλωτικές δαπάνες του Δημοσίου (σχεδόν το 70% των συνολικών) αυξήθηκαν 40%, όταν στις 27 αυξήθηκαν 20%. Τα κρατικά έσοδα επίσης αυξήθηκαν 25%, ενώ στις 27 μόνο 11%. Στο δημόσιο χρέος προστέθηκαν 116 δισ. Ευρώ και εκτινάχθηκε από τα 183 στα 300 δισ. Ευρώ, αυξήθηκε 63%, ενώ στους 27 μόνο 33% . Η Ευρώπη και η Ελλάδα ήταν σε αντίθετες τροχιές» («Καθημερινή», 25/3/2012, σελ.2 «Οικονομία»).

Πέρα απ’ τις παλιότερες ευθύνες του ως υπουργού της κυβέρνησης Καραμανλή που χρεοκόπησε τη χώρα είναι τέτοια και τόση η σημερινή «σοβαρότητα» αλλά και οι «ικανότητες» του νέου πρωθυπουργού που αμέσως μετά την ορκωμοσία του, αφήνοντας κατά μέρος τις προεκλογικές σαπουνόφουσκες, σε ρόλο θρησκόληπτου ρασοφόρου, και αυτογελοιοποιούμενος, «διαβεβαίωσε» το λαό: «ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ» (!).  

Επιπλέον, φορώντας το μελανό χιτώνα του υπερ«πατριώτη»-εθνικιστή, ζήτησε προκλητικά απ’ τον ελληνικό λαό «πατριωτισμό»: «ζητώ πατριωτισμό από τον ελληνικό λαό», λες και ο ελληνικός λαός στερούνταν και στερείται πατριωτισμού, κι’ αυτό το «απαιτεί» ποιος; ο πρωθυπουργός μιας ξενόδουλης αστικής τάξης και πασίγνωστος για τη σημερινή όσο και την παλιότερη εθελοδουλία-ξενοδουλία του, ο οποίος, πέραν των πολλών άλλων, έχει φτάσει στο σημείο να εξυμνεί ως «πατριωτισμό» την εγκληματική δράση των εθνοπροδοτικών Ταγμάτων Ασφαλείας συνεργατών των κατακτητών, των οποίων ήταν και παραμένει απ’ τους πρώτους και φανατικούς θαυμαστές.

Αλλά μήπως και η πρόσφατη προεκλογική εκστρατεία της μοναρχοφασιστικής ΝΔ, πρωτοστατούντος του ίδιου προσωπικά μ’ ένα παραλήρημα φασιστικο-ρατσιστικό δε θύμισε στον αντιφασίστα λαό μας τις πιο μαύρες μέρες της φασιστικής «εθνικοφροσύνης» της ΕΡΕ των δεκαετιών ΄50-΄60 μ’ εκείνα τα αντιδραστικά μυθεύματα «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», κλπ. που τον καιρό της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας μεταμορφώθηκαν σε «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών»;

Μα και τώρα, μόλις πρόσφατα, το μοναρχοφασιστικό κόμμα του οποίου ηγείται «εμπλουτίστηκε» με νέες ορδές ναζι-φασιστών τύπου Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη, κλπ. των «αδελφών» οργανώσεων, ΛΑΟΣ-«Χρυσής Αυγής», της ΝΔ και κατά μπουζουξή Ψωμιάδη και πολλών άλλων ΝΔκρατών.

Για να φανεί κάπως πιο ολοκληρωμένα το πολιτικό-ιδεολογικό πορτρέτο του σοβαροφανούς, αποτυχημένου και ανίκανου υπερεθνικιστή πολιτικάντη ας δοθεί ένα μικρό απόσπασμα από παλιότερο σημείωμα για τη δράση του: « πράγματι ο Αντ. Σαμαράς έχει πλούσια αντιδραστική πολιτική δράση στο ενεργητικό του: άνηκε στο σκληρό πυρήνα της Αβερωφικής φασιστικής ΟΝΝΕΔ και τους ροπαλο-λοστοφόρους των «Κενταυρο»-«Ρέιντζερς», υμνούσε και θαύμαζε-θαυμάζει τα εθνοπροδοτικά  εγκληματικά τάγματα Ασφαλείας τρέχοντας στην «πηγάδα του Μελιγαλά», στου «Μακρυγιάννη» και στις μοναρχοφασιστικές φιέστες κατά των «κομμουνιστοσυμμοριτών» , υπεράσπιζε και υπερασπίζει με φανατισμό όλες τις αντιδραστικές φασιστικές παραδόσεις της ξενόδουλης Δεξιάς: «ο Σαμαράς έδινε σταθερά το «παρών» σε διχαστικές εκδηλώσεις, όπως εκείνες στην Πηγάδα του Μελιγαλά, ενώ ακολουθούσε μια ρητορική (για «πρασινοφρουρούς» κ. α.) που ξεσήκωνε τους ροπαλοφόρους «Κένταυρους» και «Ρέιντζερς» της γαλάζιας γενιάς» («Νέα», 5-6/12/2009, σελ.12).

Όταν την πρώτη μέρα (17/8/1982) της συζήτησης για την αναγνώριση της εθνικής Αντίστασης ο μεγάλος προστάτης του Ε.Αβέρωφ (που ας σημειωθεί μαζί με τον «εθνάρχη» πρόδωσαν την Κύπρο) αποχώρησε επικεφαλής της αντιπολίτευσης απ’ τη Βουλή με φασιστικούς κρωγμούς του είδους: «θέλετε, κυρίως, να αποκτήσει το ΚΚΕ συγχωροχάρτι και βραβείο για την αντεθνική του δράση επί κατοχής» (Κ.Παπαγεωργίου: «Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944, χρονικό απ’ τα πρακτικά της Βουλής», σελ. 69, Αθήνα 1984) και απειλώντας: «όταν έλθουμε στην εξουσία, ένα απ’ τα πρώτα νομοσχέδια τα οποία θα καταθέσουμε, θα είναι εκείνο το οποίο θα καταργεί τον παρόντα νόμο» (στο ίδιο, σελ. 65), το τότε χαζοχαρούμενο νήπιο, ο Αντ.Σαμαράς, έτρεχε βιαστικά στην «Πηγάδα του Μελιγαλά» για να τιμήσει την «εθνική δράση» (!) των «ένδοξων προγόνων» του δηλ. των  εθνοπροδοτικών εγκληματικών ταγμάτων Ασφαλείας που στο πλευρό των χιτλερικών κατοχικών στρατευμάτων πολέμησαν το λαό: «από κοντά και η Ν.Δ., που βλέπει το μνημόσυνο του 1982 ως τη δέουσα απάντηση στην επίσημη αναγνώριση της εαμικής Αντίστασης. Ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει π.χ. με ειδικό δελτίο τύπου την έλευσή του «για να παραστεί στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές» («Ελευθερία» 18/9/82).»(« Ελευθεροτυπία», ΙΟΣ, 11/9/2005). («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 311, 1-15 Δεκέμβρη 2009, σελ.2).

Όσον αφορά τη δήθεν «άλλη» οικονομική πολιτική που υποτίθεται ότι θα εφαρμόσει μελλοντικά η κυβέρνηση των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, «διαφορετική» από αυτή που γνώρισε, έζησε και ζει ο λαός σήμερα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και της ασφυκτικής ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας, ας επαναληφθεί κι εδώ, ότι πρόκειται για έναν «πέρα για πέρα παραπλανητικό και ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΟ ισχυρισμό» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 366, 15-31 Μάρτη 2012, σελ.2). Σε λίγο αυτό που  θα συμβεί και θα φανεί καθαρά είναι ότι θα συνεχιστεί ο καταστροφικός δρόμος ξεπουλήματος του τόπου και η παραπέρα εξαθλίωση των πλατιών λαϊκών μαζών και το σφιχτότερο αλυσόδεμα της χώρας στα ισχυρά διεθνή μονοπώλια, ιδιαίτερα εκείνα της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η πανωλεθρία του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ

Η πολιτική γραμμή της ρεφορμιστικής ηγεσίας στις εκλογές του Ιούνη: προκλητικά στην υπηρεσία του ξένου και ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου – πλήρης ευθυγράμμιση με τις στρατηγικές επιδιώξεις των εκπροσώπων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ- ντόπιας αστικής τάξης

Με την κατάρρευση του λεγόμενου «δικομματισμού» και τον κατακερματισμό των αστικών κομμάτων στις εκλογές της 6^ης Μάη αλλά κα τη γενικότερη βαθιά και διαρκή κρίση του σάπιου αστικού πολιτικού συστήματος, οι εκπρόσωποι της ιμπεριαλιστικής ΕΕ αποφάσισαν – από «κοινού» με τους εκπροσώπους της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης – να οδηγήσουν τη χώρα σε νέες ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, επειδή δεν ήθελαν να συγκροτήσουν κυβέρνηση με τόσο χαμηλά εκλογικά ποσοστά δηλ. με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ στο 19%, αφού μια τέτοια κυβέρνηση θα φαίνονταν στα μάτια του λαού μια κυβέρνηση μειοψηφίας.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο οι διερευνητικές εντολές σκόπιμα δεν  κατέληξαν – με άλλοθι τα γνωστά παιχνίδια εξαπάτησης του λαού – στη συγκρότηση κυβέρνησης παρόλο που η συγκρότηση κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ήταν εφικτή και το Μάη.

Τόσο το μερικό, τουλάχιστον,  ξεπέρασμα της διάσπασης και του κατακερματισμού των αστικών πολιτικών κομμάτων όσο και η γενικότερη ανασύνταξη των αστικών πολιτικών δυνάμεων ήταν απολύτως απαραίτητα για την αύξηση των ποσοστών της ΝΔ, κι’ αυτά μπορούσαν να επιτευχθούν ΜΟΝΟ με νέες ΕΚΛΟΓΕΣ.

Η «Κίνηση για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-΄55» ήδη απ’ τα μέσα Μάη σε σημείωμα με τίτλο: «Οι σοσιαλδημοκράτες Παπαρήγα-Τσίπρας-Κουβέλης «έβαλαν πλάτη» για το ξεπέρασμα της βαθιάς κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος με σημαιοφόρο το «Κ»ΚΕ που ΠΡΩΤΟ ζήτησε νέες δεύτερες εκλογές: Ανακοίνωση «Κ»ΚΕ (9/5/2012): «Εκλογές ΤΩΡΑ!» («Ρ», 10/5/2012, σελ.6)», ανάμεσα σ’ άλλα, είχε επισημάνει, ότι οι νέες ΕΚΛΟΓΕΣ «έχουν ως μοναδικό και αποκλειστικό σκοπό την ανασύνταξη των κατακερματισμένων αστικών κομμάτων και το «ξεπέρασμα» της βαθιάς και ολόπλευρης κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος» και ότι «σε βοήθεια για το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης κλήθηκαν από τον ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, πρωτίστως απ’ τα μονοπώλια της ΕΕ, και τα τρία αστικά κόμματα της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, τα οποία έσπευσαν να δώσουν την αναγκαία και εντελώς απαραίτητη, όπως ήταν αναμενόμενο, συμβολή τους. Ανταποκρίθηκαν αμέσως ζητώντας νέες δεύτερες εκλογές. Εκείνο όμως που προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η ταχύτητα και η βιασύνη με την οποία η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα έσπευσε να ανταποκριθεί, βγάζοντας μάλιστα και ανακοίνωση, τρεις (3) μόλις μέρες μετά τις εκλογές της 6^ης Μάη και χωρίς να έχουν εξαντληθεί οι διερευνητικές εντολές, με τίτλο: «Εκλογές ΤΩΡΑ!» («Ρ», 10/5/2012, σελ.6)» και μάλιστα όταν είχαν ήδη υπάρξει δημοσκοπήσεις που έδειχναν μείωση των ποσοστών του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο369, 1-31Β Μάη 2012, σελ.1).           

Επίσης για την ανακοίνωση-θέση του «Κ»ΚΕ: «Εκλογές ΤΩΡΑ!» είχε τότε επιπλέον επισημανθεί ότι «προφανώς δεν πρόκειται ούτε για επιπολαιότητα ούτε για πολιτική αφέλεια «αύξησης των ποσοστών»: αντίθετα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ ανταποκρίθηκε ΠΡΩΤΗ – και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει – στις υποδείξεις-εκκλήσεις του ντόπιου-ξένου κεφαλαίου να βοηθήσει στο ξεπέρασμα της βαθιάς κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος, εκπληρώνοντας έτσι μία σημαντική, ανάμεσα σε πολλές άλλες, ΔΕΣΜΕΥΣΗ απέναντι στο κεφάλαιο σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο των δυσκολιών του και όξυνσης της ταξικής πάλης μπουρζουαζίας – προλεταριάτου».

Έτσι, λοιπόν, οι ρεφορμιστική ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ με τη γραμμή της: «Εκλογές ΤΩΡΑ!» ανταποκρίθηκε πλήρως σ’ όλους τους βασικούς σχεδιασμούς και τις πολιτικές επιδιώξεις των εκπροσώπων του ξένου-ντόπιου κεφαλαίου,  και συγκεκριμένα σε δυο απ’ τις πιο βασικές:

Πρώτο, την προώθηση και εφαρμογή της απόφασης των εκπροσώπων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ – ντόπιας αστικής τάξης για δευτέρες ΕΚΛΟΓΕΣ που αποσκοπούσαν στο «ξεπέρασμα» της διάσπασης των κατακερματισμένων μεγαλοαστικών κομμάτων και στη μέγιστη δυνατή συσπείρωση των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Το ίδιο έπραξαν, βέβαια, και οι ηγεσίες των ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ με τα «παιχνίδια» των προσχεδιασμένα αποτυχημένων διερευνητικών εντολών, με μόνη διαφορά ότι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ με την «ανακοίνωσή» της είχε ήδη κατακτήσει την πρωτοπορία απέναντι τους.

Δεύτερο, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ βοήθησε επιπλέον με θαυμαστή συνέπεια, καθόλη την προεκλογική περίοδο, και στην υλοποίηση της δεύτερης βασικής απόφασης-επιδίωξης των εκπροσώπων των ΕΕ-ντόπιου κεφαλαίου δηλ. στην αύξηση των ποσοστών του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ – αναγκαίας προϋπόθεσης για τη συγκρότηση κυβέρνησης με υψηλότερα ποσοστά – αφού είχε στρέψει συνειδητά και συστηματικά τα πυρά της  ενάντια στους ρεφορμιστές του ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας εντελώς στο ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ τη ΝΔ, στηρίζοντάς την έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, ώστε να πετύχει αύξηση των ποσοστών της, γεγονός που έγινε αντιληπτό – και με δεδομένη την άρνηση συνεργασιών του «Κ»ΚΕ στο ρεφορμιστικό χώρο – από τους ψηφοφόρους του (οι οποίοι δεν ήταν απαραίτητο να γνωρίζουν το συνολικό σχέδιο των ΕΕ-ντόπιου κεφαλαίου), μ’ αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν το «Κ»ΚΕ  και να στραφούν προς το ΣΥΡΙΖΑ, οδηγώντας σε πανωλεθρία το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ με απώλεια της μισής εκλογικής του δύναμης και ρίχνοντάς το από την 3^η  στην 7^η  θέση στη Βουλή.

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ γνώριζε προφανώς ότι θα «πάθει» πανωλεθρία στις εκλογές του Ιούνη, όμως προτεραιότητα είχαν τα ταξικά συμφέροντα και η προώθηση των σχεδιασμών και των πολιτικών επιδιώξεων των ιμπεριαλιστών της ΕΕ-ντόπιου κεφαλαίου, τα οποία έπρεπε – σε μια κρίσιμη περίοδο – πάση θυσία να υπηρετηθούν απ’ τους θλιβερούς οπορτουνιστές ηγέτες, λακέδες του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.

Διαβάστε Περισσότερα »