Τα τεύχη 1-10 είναι στα αγγλικά και τα τεύχη 12-21 στα ισπανικά. To τεύχος 20 υπάρχει και στα ρώσικα.
Δευτέρα 17 Αυγούστου 2009
Το θεωρητικό περιοδικό “Ενότητα και Πάλη” στο διαδίκτυο
Τα τεύχη 1-10 είναι στα αγγλικά και τα τεύχη 12-21 στα ισπανικά. To τεύχος 20 υπάρχει και στα ρώσικα.
Αγγλικά:
Ισπανικα:
RELIGION AND COMMUNISM: FROM THE ALIENATION TO THE EMANCIPATION OF ALL MANKIND (δημοσιεύτηκε στο τεύχος 19)
Περιεχόμενα των τελευταίων τευχών στα ελληνικά
Κυριακή 16 Αυγούστου 2009
Νίκου Ζαχαριάδη: Λόγος στο 8ο Συνέδριο του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας / Χαιρετισμός στη συγκέντρωση της Πράγας
Νίκος Ζαχαριάδης
Λόγος του στο 8ο Συνέδριο του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας
Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Σας φέρνω τον αδελφικό χαιρετισμό από το Κ.Κ.Ε. και τους εργαζόμενους της χώρας μου, δηλαδή, απ’ την πλειοψηφία του δημοκρατικού Ελληνικού Λαού, απ’ την εαμική και δημοκρατική Ελλάδα.
Είναι μια χώρα, ένας Λαός, που πολέμησε όχι άσχημα το χιτλεροφασίστα καταχτητή, που κέρδισε και αυτός τη λεφτεριά του με το αίμα του συντρίβοντας τον καταχτητή και την εσωτερική αντίδραση. Μα που την έχασε γιατί τη χιτλεροφασιστική κατάχτηση τη διαδέχτηκε μια καινούρια εξωτερική επέμβαση, που με την υπεροχή των όπλων της λύγισε προσωρινά την ένοπλη αντίσταση του Λαού και επέβαλε στην Ελλάδα το νεοφασισμό.
Νόμισαν ότι σύντριψαν τις δημοκρατικές λαϊκές δυνάμεις. Μα γελάστηκαν. Η ένοπλη ξενική επέμβαση το Δεκέμβρη του 1944 διέκοψε προσωρινά την ελληνική δημοκρατική εξέλιξη μα η εσωτερική αντίσταση δε νίκησε. Ο αγώνας συνεχίζεται.
Ο Ελληνικός Λαός παλεύει σήμερα για το ψωμί του, για την επιβίωση ενάντια στην οικονομική εκμετάλλευση, ντόπια και ξένη, ενάντια στην εξαθλίωση, παλεύει με απεργίες, που αγκαλιάζουν όλα τα εργαζόμενα στρώματα, εκατοντάδες χιλιάδες λαού. Παλεύει για τη λεφτεριά του. Στη δολοφονική τρομοκρατία του μοναρχοφασισμού αντιτάσσει τη μαζική του πάλη, την παλλαϊκή πολιτική απεργία και την αποτελεσματική και οργανωμένη αυτοάμυνά του. Παλεύει για την ανεξαρτησία του ενάντια στην καινούργια κατοχή, για να φύγουν οι Άγγλοι απ’ τη χώρα του. Παλεύει για την τιμή του ενάντια στις προσπάθειες των ιμπεριαλιστικών αντιδραστικών δυνάμεων να μεταβάλλουν την Ελλάδα σε πολιτική και στρατιωτική βάση ενάντια στη Λαϊκή Δημοκρατία και το σοσιαλισμό στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη.
Αυτός ο κίνδυνος είναι μια πραγματικότητα, που τη φανερώνουν τόσο οι αγγλικές στρατιωτικές προετοιμασίες στη χώρα, όσο και το γεγονός ότι η μοναρχοφασιστική Ελλάδα γίνεται άντρο, καταφύγιο και εστία για σκευωρίες για όλους τους φασίστες, που φεύγουν τσακισμένοι απ’ τη Γιουγκοσλαβία, Αλβανία και Βουλγαρία.
Ο Λαός μας παλεύει. Παλεύουν οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι διανοούμενοι, τα μεσαία στρώματα στις πόλεις, οι αγρότες στα χωριά οργανωμένοι στις επαγγελματικές και πολιτικές οργανώσεις τους. Συσπειρωμένοι στη μεγάλη πλειοψηφία στο Ε.Α.Μ., στη συνασπισμένη δημοκρατική αριστερά, που κατευθύνει τον αγώνα για τη Λεφτεριά, τη Δημοκρατία, την Ανεξαρτησία.
Ο Λαός μας έχει πεποίθηση στις δυνάμεις του και στηρίζεται και υπολογίζει πρωτ’ απ’ όλα σ’ αυτές. Μα υπολογίζει και στη δική σας αλληλεγγύη και στη δική σας ηθική ενίσχυση γιατί στην προφυλακή που στέκει, ο αγώνας που διεξάγει, είναι και δικός σας αγώνας.
Μην αμφιβάλλετε καθόλου ότι το Κ.Κ.Ε. πιστό στο μαρξισμό-λενινισμό, στην παγκόσμια θεωρία μας επί κεφαλής, μαζί με τις άλλες δημοκρατικές οργανώσεις, στον αγώνα ενάντια στο ντόπιο φασισμό και τον ξένο ιμπεριαλισμό για τη Λαϊκή Δημοκρατία θα βγάλει την Ελλάδα στη πλατειά λεωφόρο της λαϊκοδημοκρατικής αναγέννησης αυτού, όπου τόσο πετυχημένα προχωρείτε εσείς, και ας στοιχίσει όσες θυσίες και κόπους θελήσει.
---
Χαιρετισμός του στη συγκέντρωση της Πράγας
Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,
Η υποδοχή η δική μου στη συγκέντρωσή σας, που γίνεται προς τιμήν του 8ου Συνεδρίου του Κόμματός σας αποτελεί μια εκδήλωση της λαϊκοδημοκρατικής αλληλεγγύης ανάμεσα στους δυο λαούς μας. Εσείς βασικά έχετε καθορίσει τους λογαριασμούς σας με τον εσωτερικό σας εχθρό και όσο πιο ψηλά υψώνετε το οικοδόμημα της Λαϊκής Δημοκρατίας σας τόσο πιο πολύ θα τον εκμηδενίζετε.
Σε μας στην Ελλάδα ύστερα από μια αιματηρή φασιστική κατοχή και ένα ηρωικό αγώνα, που κόστισε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες συνεχίζεται ο αγώνας σε μια καινούργια ιμπεριαλιστική κατοχή.
Ο Ελληνικός λαός δε τα βαλε κάτω. Ενωμένος δημοκρατικά στη μεγάλη του πλειοψηφία στις γραμμές των ενωμένων δημοκρατικών δυνάμεων συνεχίζει αμείλιχτα και ανειρήνευτα τον αγώνα του για τη Λεφτεριά, τη Δημοκρατία και την ανεξαρτησία του ενάντια στον εσωτερικό φασισμό και την ξένη ιμπεριαλιστική κατοχή.
Θα νικήσει τελικά όσες θυσίες και αν κοστίσει ο αγώνας στηριζόμενος πρωτ’ απ’ όλα και κυρίως στις δυνάμεις τις δικές του. Φωτίζεται απ’ το παράδειγμα σας και υπολογίζει στην δημοκρατική αλληλεγγύη σας και στην ηθική ενίσχυσή σας.
Προχωρείτε στο έργο και όπως ο Ελληνικός Λαός υπολογίζει με εμπιστοσύνη στη συμπαράστασή σας έτσι και σεις νάστε βέβαιοι ότι κι’ εμείς πάντοτε όταν χρειαστεί θα κάνουμε το καθήκον μας.
ΚΟΜΕΠ αρ. 5 (5/1946), σελ. 212-213
Σάββατο 15 Αυγούστου 2009
Πρέβεζα: Διήμερο αντιρατσιστικό φεστιβάλ 28-29/8
Το τελευταίο διάστημα, κυβέρνηση, ΜΜΕ και ρατσιστές κινδυνολογούν σε βάρος των μεταναστών: «μας παίρνουν τις δουλειές», «ρίχνουν τα μεροκάματα», «η οικονομία μας» περνάει κρίση, «αυξάνουν την εγκληματικότητα». Απέναντι σε αυτή τη ρατσιστική υστερία, πιστεύουμε ότι πρώτα απ΄ όλα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και η νεολαία πρέπει να αντισταθούν, να οργανώσουν την πάλη τους, μαζί με τους μετανάστες. Το πρόβλημα δεν είναι ανθρωπιστικό, ούτε απλά πολιτισμικό. Οι μετανάστες δεν χρειάζονται φιλανθρωπία, ούτε απλά καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Χρειάζονται την τάξη τους, τους κοινούς αγώνες των εργαζόμενων ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, το ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Οι εργοδότες όλα τα προηγούμενα χρόνια βολεύονταν, όταν οι μετανάστες δούλευαν με μεροκάματα 10 και 20 ευρώ. Από τους εργοδότες - βασανιστές στην Μανωλάδα μέχρι όλους αυτούς που πολλαπλασίασαν τα κέρδη τους από το ξεζούμισμα των μεταναστών. Σήμερα η κρίση του καπιταλισμού χτυπάει ανελέητα όλους τους εργάτες, μετανάστες και ντόπιους. Οι 100.000 επιπλέον άνεργοι το 2009 δεν οφείλονται στους μετανάστες αλλά στους καπιταλιστές που κλείνουν τα εργοστάσια και την κοπανάνε για άλλους «παράδεισους εκμετάλλευσης» εργαζομένων, αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους. Γι’ αυτούς τα σύνορα είναι ανοιχτά, για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες κλειστά!
Ούτε για την φτώχεια και τα χαμηλά μεροκάματα φταίνε οι μετανάστες. Αντίθετα, η μετανάστευση είναι μεταφορά εργατικών χεριών από μια χώρα σε μια άλλη, οι μετανάστες με την εργασία τους παράγουν πλούτο. Με τα χέρια των μεταναστών χτίστηκαν τα «οικονομικά θαύματα» του καπιταλισμού όπως η Αμερική στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ή η Γερμανία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην Ελλάδα οι λεγόμενοι «εθνικοί στόχοι», όπως η ένταξη στην ΟΝΕ και η Ολυμπιάδα, πραγματοποιήθηκαν χάρη στην εκμετάλλευση της κακοπληρωμένης, ανασφάλιστης εργασίας του πρώτου κύματος των μεταναστών, που πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος, καθώς πολλαπλασιάστηκαν τα εργατικά ατυχήματα.
Οι μετανάστες για τους ρατσιστές είναι χρήσιμοι όταν αποδέχονται τις πιο βαριές, βρώμικες, επισφαλείς και προσωρινές δουλειές, αλλά όχι όταν διεκδικούν το δικαίωμα σε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Είναι βολικοί, όταν τρέχουν από πόλη σε πόλη σε εποχιακές δουλειές για να καλύψουν τις ανάγκες των εργοδοτών με το λιγότερο κόστος, Είναι απαραίτητοι για να φουσκώνουν με τις εισφορές τους τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά δεν μπορούν να έχουν αντίστοιχη πρόσβαση σε υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, ούτε να μεταφέρουν συνταξιοδοτικά δικαιώματα στις χώρες τους.
Γι’ αυτό το λόγο η Ε.Ε. προωθεί την πολιτική της Ευρώπης - Φρούριο, με το Σύμφωνο Σαρκοζί, τις οδηγίες της ντροπής, που απαγορεύουν τις μαζικές νομιμοποιήσεις και ενισχύουν τις μαζικές απελάσεις, που απαγορεύουν την ελεύθερη μετακίνηση των μεταναστών και ενισχύουν την κράτησή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γι’ αυτό στην Ελλάδα, τόσο η σημερινή κυβέρνηση, όσο και οι προηγούμενες του ΠΑΣΟΚ(χαρακτηριστικές είναι οι πρόσφατες δηλώσεις του Γ.Παπανδρέου περί μηδενικής ανοχής στους «λαθρομετανάστες»), συναινούν στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές, ενώ το ΛΑΟΣ έχει αναλάβει την εργολαβία της αντιμεταναστευτικής εκστρατείας. Αυτό που «ξεχνιέται» είναι, ότι οι εξαθλιωμένοι μετανάστες βρίσκονται στις δυτικές μητροπόλεις επειδή διώχθηκαν από τις χώρες τους, λόγω φτώχειας και πολέμων. Για τη διάλυση των χωρών της Ασίας, της Αφρικής, της λατινικής Αμερικής, της Ανατολικής Ευρώπης ευθύνονται οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε, οι πρώην και νυν κυβερνήσεις τους. …και η Ελλάδα. Για τις «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» και τους βομβαρδισμούς ευθύνεται και η Ελλάδα, που στέλνει στρατό και φρεγάτες, συμμετέχοντας στις κατοχικές δυνάμεις που βρίσκονται σε δεκάδες χώρες. Στο πρόσωπο των μεταναστών, οι εργοδότες, οι κυβερνήσεις, χτυπάνε και όλους εμάς. Θέλουν να διασπάσουν τους εργαζόμενους. Σιγοντάρουν αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε εργαζόμενους με διαφορετικές σχέσεις εργασίας, παλαιούς και νέους, εργαζόμενους και ανέργους. Τρέμουν την εργατική ταξική ενότητα και την αφύπνιση της νεολαίας. Για να μας κάνουν όλους μαζί πιο κακοπληρωμένους, περισσότερο ανασφάλιστους, χωρίς δικαιώματα και χωρίς κυρίως το δικαίωμα του συλλογικού αγώνα για μια καλύτερη ζωή χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση..
Δεν θα τους κάνουμε την χάρη! Υπερασπίζουμε τους μετανάστες εργαζόμενους, γιατί αυτό είναι το ταξικό μας συμφέρον!
Παλεύουμε όλοι μαζί, έλληνες και μετανάστες, για:
- Ίση αμοιβή για ίση δουλειά. Όχι στη μαύρη ανασφάλιστη εργασία και στην τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς. Όχι άλλες Κούνεβες. Οι μετανάστες είναι κομμάτι της εργατικής τάξης!
-Να αλλάξει άμεσα το απαράδεκτο καθεστώς ομηρίας στο οποίο έχουν εγκλωβιστεί χιλιάδες μετανάστες. Να ανοίξει η διαδικασία νομιμοποίησης χωρίς αποκλεισμούς , με απόδοση φορολογικού μητρώου, με ένταξη στα ασφαλιστικά ταμεία και με εγγραφή όλων στα συνδικάτα χωρίς περιορισμούς.
-Άσυλο στους πολιτικούς πρόσφυγες που προέρχονται από εμπόλεμες-κατεχόμενες περιοχές και δυνατότητα εξόδου από τη χώρα σε όσους το επιθυμούν. Να καταργηθεί το σύμφωνο μετανάστευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
-Να δημιουργηθούν ανοικτοί ξενώνες στέγασης και φιλοξενίας. Συνεχή παρουσία των συνδικάτων στους χώρους αυτούς. Κέντρα ανοικτά και όχι κράτησης που θα προσφέρουν λύσεις στο τεράστιο πρόβλημα των νεοεισερχόμενων μεταναστών. Λέμε όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Συνεχής υγειονομική παρέμβαση σε χώρους μαζικής διαμονής μεταναστών-παροχή ιατρικής βοήθειας με ευθύνη δημοτικών ιατρείων και του ΕΣΥ.
-Να σταματήσουν οι τρομοκρατικές επιχειρήσεις σκούπας. Όχι στην καταστολή και την αστυνομική βία. Η αστυνομία να απεμπλακεί από τη διαδικασία χορήγησης ασύλου.
-Συγκρότηση σε μόνιμη βάση υπηρεσιών με σκοπό την κοινωνική ένταξη των μεταναστών που θέλουν να μείνουν στη χώρα μας. Να διεκδικήσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση την ενίσχυση δομών για εκμάθηση ελληνικών, νομική βοήθεια.
-Κατοχύρωση του δικαιώματος των μεταναστών που ζουν μόνιμα σε ένα δήμο, να συμμετέχουν στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Εγγραφή στα δημοτολόγια των δήμων των νεογέννητων μεταναστών. Πλήρη μορφωτικά και πολιτιστικά δικαιώματα.
-Να δώσουμε τη μάχη ενάντια στις αιτίες που οδηγούν στη μετανάστευση με κριτήριο την αναδιανομή του παγκόσμιου πλούτου υπέρ των εργαζομένων και των φτωχών. Να παλέψουμε ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους εθνικισμούς. Να φύγουν όλα τα στρατεύματα κατοχής από παντού. Άμεση αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων που βρίσκονται εκτός συνόρων.
ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ
ν.ΠΡΕΒΕΖΑΣ
πρόγραμμα
Παρασκευή 28/8 Κηποθέατρο 9μ.μ Συναυλία με τους ACTIVE MEMBER.
τη συναυλία θα ανοίξουν οι Support Group Linos-oplistis-epilectos
Σαββάτο 29/8 στο Πυροβολικό 8 μ.μ συζήτηση με θέμα «ο ρατσισμός και η απάντηση του κινήματος»
Ομιλητές : Κορωνάκης Τάσος από το ελληνικό κοινωνικό φόρουμ
Κουλουμπή Νάντια από το δίκτυο αλληλεγγύης μεταναστών Πάτρας
Μαυροειδής Παναγιώτης από τη πρωτοβουλία αλληλεγγύης πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων
Θα ακολουθήσει συναυλία με τον Ντίνο Γιαννακό και την μπάντα του και τους Innocence Gone
ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗ ΔΑΝΙΑ
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ
Από την αντιπροσωπεία της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 που βρέθηκε στη Δανία.
Κατά τη διάρκεια του «Επαναστατικού κάμπινγκ 2009» είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με ακτιβιστές που ασχολούνται με τα προβλήματα των μεταναστών και να ανταλλάξουμε εμπειρίες σχετικά με την μεταναστευτική πολιτική που ακολουθούν οι κυβερνήσεις.
Η Farhiya Khalid (στη φωτογραφία αριστερά), ακτιβίστρια η οποία ασχολείται με τα προβλήματα των μεταναστών εδώ και πολλά χρόνια μας μίλησε κυρίως για το κέντρο μεταναστών του Σάντχολμ (25 χλμ. έξω από την Κοπεγχάγη) στο οποίο στεγάζονται 500 άνθρωποι περιμένοντας να εξεταστούν οι αιτήσεις ασύλου που έχουν καταθέσει ή τι θα απογίνουν. Το Σάντχολμ είναι το μεγαλύτερο κέντρο μεταναστών στη Δανία. Σε αυτό βρίσκονται άνθρωποι από τη Σομαλία, το Ιράν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και Ταμίλ της Σρι Λάνκα. Πολλοί από αυτά παραμένουν στο κέντρο για χρόνια. Στους περισσότερους οι αιτήσεις έχουν απορριφτεί αλλά παραμένουν στο κέντρο αφού δε μπορούν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.
Οι άνθρωποι που βρίσκονται στο κέντρο είναι χωρίς χαρτιά με αποτέλεσμα να μην τους επιτρέπεται να σπουδάσουν ή να δουλέψουν. Η εξέταση των αιτήσεων γίνεται με το σταγονόμετρο. Ο μέσος χρόνος αναμονής για να αποφασιστεί αν θα δοθεί άσυλο σε κάποιον στη Δανία είναι περισσότερος από 800 μέρες και υπάρχουν συγκεκριμένες ομάδες ατόμων, όπως πχ οι Σουνίτες, στις οποίες δε δίνεται ποτέ άσυλο.
Ο μεγάλος χρόνος παραμονής στα κέντρα αυτά προκαλεί κατάθλιψη, καταπονεί την σωματική και την ψυχική υγεία, κυρίως των παιδιών.
Οι ακτιβιστές προσπαθούν να κλείσουν το κέντρο μεταναστών. Τον Οκτώβρη του 2008 περισσότεροι από 5.000 άνθρωποι διαδήλωσαν έξω από το Σάντχολμ σε μια προσπάθεια να το κλείσουν διαπαντός. Η διαδήλωση ήταν αρχικά ειρηνική αλλά κάποια στιγμή ομάδα διαδηλωτών προσπάθησε να κόψει τα κιγκλιδώματα έξω από το κέντρο. Η αστυνομία απάντησε με δακρυγόνα και έγιναν περισσότερες από 43 συλλήψεις στις συμπλοκές που ακολούθησαν.
Η Signe Faerch (στη φωτογραφία στη μέση), εθελοντής στην Πρωτοβουλία για το άσυλο στην Εκκλησία, μας πληροφόρησε για την κατάσταση των Ιρακινών προσφύγων. Από το Μάη του 2009 μια ομάδα περίπου 60 Ιρακινών που ζητούσε άσυλο κλείστηκε στον Εθνικό Καθεδρικό Ναό της Δανίας (“Vor Frue Kirke”) για να αποφύγει την βίαιη επαναπροώθηση στο Ιράκ. Μετά από 3 μέρες, μετακινήθηκαν σε μια άλλη εκκλησία, η οποία ονομάζεται Bronson Kirke και τώρα μένουν εκεί. Η ενέργεια αυτή βρήκε συμπαράσταση και δημιουργήθηκε κίνημα αλληλεγγύης. Η Πρωτοβουλία αποτελείται από περίπου 400 εθελοντές οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με α) Την οργάνωση της ζωής μέσα στην εκκλησία προσπαθώντας να την κάνουν ανεχτή για τους μετανάστες και β) Την προβολή της υπόθεσης με στόχο την προσέλκυση των ΜΜΕ αλλά και καμπάνια στο λαό ώστε οι μετανάστες να κερδίσουν να αποκτήσουν μεγαλύτερη συμπαράσταση.
Η ζωή μέσα στην Εκκλησία είναι πολύ δύσκολη για τους Ιρακινούς αφού κυριαρχεί ο φόβος και η αβεβαιότητα και ο περιορισμένος χώρος δεν αφήνει δυνατότητες για προσωπική ζωή. Η πλειοψηφία βρίσκεται στη Δανία περισσότερο από 5 χρόνια και υπάρχουν και κάποιοι που έχουν φτάσει τα 11 χρόνια παραμονής στη χώρα.
Η Δανική κυβέρνηση προσπαθεί να πετύχει την επαναπροώθηση παρά την αντίθετη γνώμη του ΟΗΕ. Τα δύο τρίτα των Ιρακινών προέρχονται από το κεντρικό Ιράκ (Βαγδάτη, Τικρίτ, κλπ.) και η επαναπροώθησή τους εκεί βάζει σε κίνδυνο τη ζωή τους. Αυτό τους προκαλεί φόβο με αποτέλεσμα 44 από αυτούς να έχουν εξαφανιστεί. Κάποιοι άλλοι έχουν συλληφθεί και απλά περιμένουν την βίαιη επαναπροώθησή τους.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Είναι προδημοσίευση οπότε ενδέχεται να υπάρχουν λάθη τα οποία θα διορθωθούν στην τελική έκδοση. Δημοσιεύεται για να δωθεί μια εικόνα της κατάστασης με αφορμή και τις τελευταίες εξελίξεις σε Ελλάδα και Δανία.
Οι συζητήσεις έγιναν στις 6 Αυγούστου και δημοσιεύτηκαν στα αγγλικά στο blog της Ανασύνταξης στις 7 Αυγούστου.
Τετάρτη 12 Αυγούστου 2009
Μιλτιάδη Πορφυρογένη: Ρ. Λούξεμπουργκ – Κ. Λήμπνεχτ
ΚΟΜΕΠ αρ. 1, Γενάρης 1946, σελ. 44
Του ΜΙΛΤ. ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΗ
Από κείνη τη στιγμή η τύχη της επανάστασης είχες κριθεί. Αν για λίγα χρόνια μπόρεσε η γερμανική σοσιαλδημοκρατία να κρύψει την προδοσία της με «σοσιαλιστική» φρασεολογία, όμως γρήγορα τα αποτελέσματα ήρθαν. Σε λίγα χρόνια η αντεπανάσταση ήταν κυρίαρχη. Στα 1933 πήρε την εξουσία το πιο λυσσασμένο κομμάτι της γερμανικής κεφαλαιοκρατίας με το Χίτλερ επί κεφαλής. Η Γερμανία πλήρωσε την προδοσία. Σε λίγο την πλήρωνε και ολόκληρος ο κόσμος με το μακελειό του 1939-1945.
Και τώρα, χρόνια και χρόνια από τότες, μπορούμε να κάνουμε τη σύγκριση ανάμεσα στους δυο δρόμους. Το κόμμα των μπολσεβίκων ακολουθώντας το δρόμο που έδειξε ο Λένιν, οδήγησε τους λαούς της τσαρικής Ρωσίας στην πρόοδο, στο σοσιαλισμό. Η Ρωσία, μια χώρα καθυστερημένη, με λαούς που ζούσαν στην αμορφωσιά, στην αθλιότητα και στην πείνα, έγινε η ρωμαλέα χώρα του σοσιαλισμού, με Λαούς που ζουν πολιτισμένα, στην προκοπή και στην καλοπέραση, με απέραντη προοπτική καλυτέρευσης. Οι Λήμπνεχτ και Λούξεμπουργκ στον ίδιο δρόμο προσπάθησαν να οδηγήσουν το γερμανικό λαό. Αν το πετύχαιναν, θάταν σήμερα άλλη η μορφή του κόσμου. Όμως απότυχαν. Και η πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας έφερε στην ανεργία, στη δυστυχία, στη χιτλερική βάρβαρη τυραννία, στον αδυσώπητο πόλεμο, στην ήττα, στην καταστροφή. Ποτές η χρεωκοπία μια πολιτικής δεν ήταν τόσο ολοκληρωτική και τραγική και ποτές ο θρίαμβος μια άλλης δεν ήταν τόσο λαμπρός και τόσο αδιαφιλονίκητος.
Διαβάστε Περισσότερα »
Του ΜΙΛΤ. ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΗ
Πάνε τώρα 26 χρόνια που δολοφονήθηκαν από τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία οι δυο μεγάλοι επαναστάτες ηγέτες Ρόζα Λούξεμπουργκ και Κάρολος Λήμπνεχτ. Η δολοφονία αυτή ήταν το ντεμπούτο της πολιτικής που θα ακολουθούσε η γερμανική σοσιαλδημοκρατία όταν έγινε κυρίαρχη στη Γερμανία, ύστερα από τη γερμανική ήττα του 1918. Και το ντεμπούτο αυτό έδειχνε και το κατάντημά της όπως και το άθλιο τέλος της.
Ύστερα από την κατάρρευση του καϊζερισμού, χάρις στην εξέγερση του γερμανικού Λαού, δυο προοπτικές ανοίγονταν μπρος Γερμανία. Η μια ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα της τσαρικής Ρωσίας, να σπάσει τα δεσμά και να τραβήξει το δρόμο της ειρήνης και της προόδου, που και ο δρόμος του σοσιαλισμού. Η Γερμανία, τότες, είχε όλες τις δυνατότητες να τραβήξει το δρόμο αυτό. Το γερμανικό προλεταριάτο είχε ξεσηκωθεί, είχε πάρει στα χέρια του την εξουσία, η δύναμη των πρώσων μιλιταριστών, των βιομήχανων και των γιούνκερς είχε λυγίσει. Χρειαζόταν μόνο καλή ηγεσία. Μα η σοσιαλιστική ηγεσία που μπόρεσε να οδηγήσει τη Γερμανία στην ειρήνη και στο σοσιαλισμό, προτίμησε την υποταγή στους αφέντες, τους συμβιβασμούς, την προδοσία. Είχε, ήδη, απ’ το 1914, προδώσει τα συμφέροντα του Γερμανικού Λαού, όταν έκανε ενιαίο μέτωπο με τον Κάιζερ. Ψηφίζοντας τον πόλεμο και τις πιστώσεις. Συνέχισε την προδοσία και στα 1918 οδηγώντας τις επαναστατημένες μάζες των εργατών, στρατιωτών και ναυτών στο συμβιβασμό. Ενάντια σ’ αυτή την προδοσία σήκωσαν το ανάστημά τους οι δυο επαναστάτες Λήμπνεχτ-Λούξεμπουργκ. Ήδη απ’ το 1917 είχαν ιδρύσει την Ένωση του Σπάρτακου. Παρ’ όλες τις προηγούμενές τους ταλαντεύσεις. Ιδιαίτερα η Λούξεμπουργκ στο θεωρητικό πεδίο είχε έρθει σε αντίθεση με τον Λένιν –στη κρίσιμη εκείνη καμπή της ιστορίας του γερμανικού λαού, βρήκαν το σωστό δρόμο και προσπάθησαν να οδηγήσουν την επανάσταση στη συνέπεια της, που ήταν η επαναστατική εξουσία των εργατών, αγροτών, στρατιωτών και ναυτών. Μα οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες είχαν στα χέρια τους την εξουσία. Και στις 16 του Γενάρη του 1919 δολοφόνησαν στο Τιργκάρντεν τους δυο άξιους ηγέτες, που μέναν πιστοί στο σοσιαλισμό, στον αληθινό σοσιαλισμό.
Από κείνη τη στιγμή η τύχη της επανάστασης είχες κριθεί. Αν για λίγα χρόνια μπόρεσε η γερμανική σοσιαλδημοκρατία να κρύψει την προδοσία της με «σοσιαλιστική» φρασεολογία, όμως γρήγορα τα αποτελέσματα ήρθαν. Σε λίγα χρόνια η αντεπανάσταση ήταν κυρίαρχη. Στα 1933 πήρε την εξουσία το πιο λυσσασμένο κομμάτι της γερμανικής κεφαλαιοκρατίας με το Χίτλερ επί κεφαλής. Η Γερμανία πλήρωσε την προδοσία. Σε λίγο την πλήρωνε και ολόκληρος ο κόσμος με το μακελειό του 1939-1945.
Και τώρα, χρόνια και χρόνια από τότες, μπορούμε να κάνουμε τη σύγκριση ανάμεσα στους δυο δρόμους. Το κόμμα των μπολσεβίκων ακολουθώντας το δρόμο που έδειξε ο Λένιν, οδήγησε τους λαούς της τσαρικής Ρωσίας στην πρόοδο, στο σοσιαλισμό. Η Ρωσία, μια χώρα καθυστερημένη, με λαούς που ζούσαν στην αμορφωσιά, στην αθλιότητα και στην πείνα, έγινε η ρωμαλέα χώρα του σοσιαλισμού, με Λαούς που ζουν πολιτισμένα, στην προκοπή και στην καλοπέραση, με απέραντη προοπτική καλυτέρευσης. Οι Λήμπνεχτ και Λούξεμπουργκ στον ίδιο δρόμο προσπάθησαν να οδηγήσουν το γερμανικό λαό. Αν το πετύχαιναν, θάταν σήμερα άλλη η μορφή του κόσμου. Όμως απότυχαν. Και η πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας έφερε στην ανεργία, στη δυστυχία, στη χιτλερική βάρβαρη τυραννία, στον αδυσώπητο πόλεμο, στην ήττα, στην καταστροφή. Ποτές η χρεωκοπία μια πολιτικής δεν ήταν τόσο ολοκληρωτική και τραγική και ποτές ο θρίαμβος μια άλλης δεν ήταν τόσο λαμπρός και τόσο αδιαφιλονίκητος.
Αυτό είναι το δίδαγμα που μας δίνει η διπλή δολοφονία του Γενάρη 1919. Μας είναι πάρα πολύ ωφέλιμο και σήμερα. Φυσικά, άλλη κατάσταση και άλλα καθήκοντα σήμερα. Μα όταν ακούμε να βγαίνουν στην επιφάνεια λογιών-λογιών αιχμές αντικομμουνιστικές, ας θυμούμαστε πως παντού και πάντοτε τα κομμουνιστικά κόμματα, φωτισμένα με την διδασκαλία και των ιδρυτών του σοσιαλισμού Μαρξ-Ένγκελς και των σύγχρονων δασκάλων Λένιν-Στάλιν, βρίσκαν και βρίσκουν το σωστό δρόμο. Το παράδειγμα των Λήμπνεχτ-Λούξεμπουργκ δείχνει ακόμα μια φορά την αλήθεια αυτή και δυναμώνει την πίστη των εργαζομένων στη φωτεινή καθοδήγηση των κομμουνιστών.
Κυριακή 2 Αυγούστου 2009
Σάββατο 1 Αυγούστου 2009
Δανία: Επαναστικό Κάμπινγκ 2009
Το κάμπινγκ θα επικεντρωθεί κυρίως για την βαθιά κρίση του καπιταλισμού ενώ θα πάρξουν συζητήσεις και ομιλίες για τον πολέμο στο Αφγανιστάν, για την Παλαιστίνη, τις κλιματικές αλλαγές, τον πολιτισμό, για την μεταναστευτική πολιτική στη Δανία, τον ιμπεριαλισμό και στους πολέμους στην Αφρική.
Στόχος είναι η ανταλλαγή απόψεων, η συζήτηση, η πολιτική ζύμωση. Παράλληλα θα υπάρξουν εργαστήρια (workshops) όπου θα υπάρξουν κίνητρα για καλλιτεχνική έκφραση.
Όποιος γνωρίζει Δανικά μπορεί να επισκεφτεί το: http://www.dku99.dk/
Τρίτη 28 Ιουλίου 2009
Καταδικάζουμε το πραξικόπημα και συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα των εργατών και του λαού της Ονδούρας
Οι οργανώσεις που συμμετέχουν στη Διεθνή Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και οργανώσεων καταγγέλλουν το πραξικόπημα που διέπραξε ο μιλιταρισμός και η ολιγαρχία της Ονδούρας ενάντια στην κυβέρνηση του Χοσέ Μανουέλ Σελάγια. Αυτή η ενέργεια, η οποία πραγματοποιήθηκε σε γνώση της κυβέρνησης των ΗΠΑ και είχε υποστήριξη της, δεν έχει μοναδικό στόχο να σταματήσουν τη δημοκρατική διαδικασία που έχει ξεκινήσει σε αυτή τη χώρα της Κεντρικής Αμερικής, αλλά είναι τόσο ένα τεστ όσο και μια προειδοποίηση για όσα προτίθενται να πράξουν οι αντιδραστικές δυνάμεις προκειμένου να σταματήσουν και να ανατρέψουν τις κατακτήσεις που πέτυχαν οι λαοί της Λατινικής Αμερικής, οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα τη συγκρότηση προοδευτικών και δημοκρατικών κυβερνήσεων σε διάφορες χώρες της περιοχής.Η ανάπτυξη μιας δημοκρατικής, προοδευτικής και αριστερής τάσης στην ήπειρο μας έχει περιορίσει το πεδίο δράσης και σε μερικές περιοχές έχει περιθωριοποιήσει τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις, γεγονός που έχει θορυβήσει τον ιμπεριαλισμό και την αστική τάξη της Λατινικής Αμερικής που συνωμοτούν ενάντια στην πολιτική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη. Τον Απρίλιο του 2002 προσπάθησαν ανεπιτυχώς να τερματίσουν την διακυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα. Το 2007 γίναμε μάρτυρες της πρώτης προσπάθειας πραξικοπήματος από τη μεριά της βολιβιανής ολιγαρχίας ενάντια στην κυβέρνηση του Έβο Μοράλες. Και στις δύο περιπτώσεις ήταν εμφανής η άμεση συμμετοχή της πρεσβείας των ΗΠΑ.
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ο οποίος έβλεπε τη Λατινική Αμερική ως την πίσω αυλή του, αντιμετωπίζει σήμερα μεγάλη δυσκολία στην ανάπτυξη της πολιτικής του στην περιοχή: με τον αγώνα των εργατών και των λαών αποφεύχθηκε η δημιουργία της Ζώνης Ελεύθερου Εμπορίου της Αμερικής (ALCA), ενώ παράλληλα η πρόταση για μια συμμαχία που βασίζεται στην αλληλεγγύη όπως είναι η Βολιβαριανή Εναλλακτική για την Αμερική (ALBA) έχει κερδίσει τη συμπάθεια των λαών. Η απόφαση που υιοθετήθηκε στην 39η σύνοδο του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OEA), με την οποία ξαναγίνεται δεχτή η Κούβα στον οργανισμό, δείχνει τις αλλαγές που έχουν πραγματοποιηθεί σε ότι αφορά τους συσχετισμούς δυνάμεων στη Λατινική Αμερική.
Τα γεγονότα στην Ονδούρα δείχνουν ότι η κοινωνική και εθνική απελευθέρωση μπορεί να συνεχιστεί μόνο κάτω από την καθοδήγηση της εργατικής τάξης και θα μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών και της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού, με την επανάσταση και το σοσιαλισμό. Ως επαναστάτες υποστηρίζουμε κάθε δημοκρατική και προοδευτική διαδικασία και αγώνα, αλλά προειδοποιούμε ότι είναι λάθος να τρέφονται αυταπάτες σχετικά με το ότι η αλλαγή είναι δυνατή μέσω των μεταρρυθμίσεων.
Η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO) εκφράζει την αλληλεγγύη της προς τους εργάτες και το λαό της Ονδούρας που έχουν βγει στους δρόμους αρνούμενοι να αποδεχτούν το πραξικόπημα, απαιτώντας την αποκατάσταση στην προεδρεία του Μανουέλ Ζελάγια. Οι εργάτες της Ονδούρας θα συνειδητοποιήσουν με αυτό τον τρόπο την ανάγκη να συνδεθεί ο αγώνας για δημοκρατία με το στόχο του επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Σε αυτή τη μάχη έχουν την πλήρη μας υποστήριξη.
Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων
Ένα πλατύ μαζικό κίνημα προέβαλλε ενάντια στην ιμπεριαλιστική κρίση του καπιταλισμού
Αυτό τον τίτλο έχει η διακήρυξη του XIII Διεθνούς Σεμιναρίου για τα Προβλήματα της Επανάστασης στη Λατινική Αμερική που πραγματοιποιήθηκε στο Quito – Ισημερινός 13-17 Ιουλίου 2009. Σύντομα θα δημοσιεύσουμε αποσπάσματά της.
Τα κόμματα που συμμετείχαν είναι τα εξής:
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Αργεντινής
Μαρξιστική-Λενινιστικό Κόμμα Γερμανίας
Μαοϊκό Μαρξιστικό-λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Βολιβία)
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Βραζιλία)
Συνταγματικό Λαϊκό Κινήμα – Δημοκρατικός Πόλος (Κολομβία)
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό)
Επαναστατικό Κόμμα των Εργαζομένων της Κολομβίας
Εθνικό Δίκτυο κατά της πείνας και της φτώχειας (Κολομβία)
Κύκλος εκστρατείας για τη Νότια Αμερική (Κολομβία)
Ίδρυμα Αλληλεγγύης και Ειρηνικής Αδελφοσύνης (Κολομβία)
Minga Νότια Παλμύρα - PDA (Κολομβία)
Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας
Χιλιανό κομμουνιστικό κόμμα (Προλεταριακή Δράση)
Επαναστατική Οργάνωση Εργασίας (Ηνωμένες Πολιτείες)
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού
Movimiento Popular Democratico (Ισημερινός)
Επαναστατική Νεολαία του Ισημερινού
Ισημερινή Συνομοσπονδία των Γυναικών για την Αλλαγή
Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης του Μεξικού
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (μαρξιστικό-λενινιστικό)
Επαναστατικο Λαϊκό Μετώπο (Μεξικό)
Μαρξιστικό-λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Παναμά
Μαρξιστικό-λενινιστικό Κόμμα Περού
Προλεταριακί Κόμμα Περού
Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα (Δομινικανή Δημοκρατία)
Κίνημα για την Ανεξαρτησία, την Ενότητα & την Αλλαγή (Δομινικανή Δημοκρατία)
Σοσιαλιστική Συνέλευση (Βενεζουέλα)
Κίνημα του Gayon (Βενεζουέλα)
ΚίνημαΓυναικών Ana Soto (Βενεζουέλα)
Ομοσπονδία Εργαζομένων Τηλεπικοινωνιών (Βενεζουέλα)
Πανεπιστήμιο Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Μετώπου (Βενεζουέλα)
Μαρξιστικό-λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009
Καταδικάζουμε το πραξικόπημα και συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα των εργαζομένων και του λαού της Ονδούρας [πρώτη ανακοίνωση]
Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στην Ονδούρα εξέδωσε η Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων (ICMLPO) και Οργανώσεων η οποία τονίζει ότι “Τα γεγονότα στην Ονδούρα δείχνουν ότι η κοινωνική και εθνική απελευθέρωση μπορεί να συνεχιστεί υπό την ηγεσία των εργαζομένων και θα μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών και της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού, με την επανάσταση και το σοσιαλισμό.”
Σύντομα θα δημοσιεύσουμε ολόκληρο το κείμενο της Διεθνούς Σύσκεψης.
Διαβάστε επίσης τη σχετική ανακοίνωση του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ), η οποία δημοσιεύτηκε στο φύλλο Ιουλίου 2009 της εφημερίδας μας:
Ονδούρα: Η ολιγαρχία επιστρέφει για να χτυπήσει στη Λατινική Αμερική
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)