Κυριακή, 9 Μαΐου 2021

76 χρόνια από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των λαών

 76 χρόνια από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των λαών με τη σοφή καθοδήγηση του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και την μοναδικά επαναστατική μαρξιστική γραμμή της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ: ΟΛΩΝ των τότε επαναστατικών ΚΚ-ΚΚΕ μελών της

ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ – ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: «Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος»: «ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ, ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ»

ΤΡΟΤΣΚΙ-τροτσκιστές – χρουστσοφική-τροτσκιστική ηγεσία «Κ»ΚΕ: «Β’ Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος»

Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ του ΣΤΑΛΙΝ «έθαψε» τα όνειρα των ΧΙΤΛΕΡ-ΤΡΟΤΣΚΙ να συναντηθούν στη Μόσχα (Ε. BLOCH 1937) για να «πιουν καφέ» στη Ναζι-φασιστική πλέον «Κόκκινη Πλατεία»

Μ’ αφορμή τα 76 χρόνια από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των λαών με τη σοφή καθοδήγηση του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ και την εκ νέου επαναφορά των τροτσκιστικών αντιμαρξιστικών και επιπλέον φιλο-Χιτλερικών μυθευμάτων της αντισταλινικής χρουτσοφικο-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ περί «Β’ Παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού Πολέμου» που επαναπροβάλλεται, με διαφορετική όμως διατύπωση στη φετινή αντιμαρξιστική φιλο-Χιτλερική «Ανακοίνωση του γραφείου τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ» («Ρ» 8-9 Μάη 2021, σελ.21), αναγκαζόμαστε για πολλοστή φορά να επανέλθουμε στο σημαντικότατο ζήτημα του χαρακτήρα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, δηλ. στο θεμελιώδες ερώτημα: «Β’ Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος» ή «αντιφασιστικός απελευθερωτικός Πόλεμος» (ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ);

Παρά τη νέα διαφορετική διατύπωση της «Ανακοίνωσης», η αντισταλινική ηγεσία του «Κ»ΚΕ επαναφέρει τη γνωστή τροτσκιστική της άποψη περί «ιμπεριαλιστικού πολέμου απ’ τις ΔΥΟ(!) πλευρές», δηλ. ΚΑΙ από την πλευρά του ακραίας επιθετικότητας φασιστικού ιμπεριαλιστικού Άξονα ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΡΩΜΗ-ΤΟΚΙΟ αλλά ΚΑΙ(!) από την πλευρά της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης και του συνόλου των Αντιφασιστικών δυνάμεων καθοδηγούμενων από τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ ή αλλιώς: «ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως και ο πρώτος, ήταν και αυτός ιμπεριαλιστικός». («Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1941-41», σελ. 17, «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα Μάρτης 1915).

Πριν το σχολιασμό της «Ανακοίνωσης» του «Κ»ΚΕ κρίνεται εντελώς απαραίτητο και αναγκαίο να δοθούν ελάχιστα για τις αντιμαρξιστικές απόψεις του μενσεβίκου σοσιαλδημοκράτη ΤΡΟΤΣΚΙ και τον προδοτικό ρόλο των Τρότσκι-τροτσκιστών, αφού οι αντιμαρξιστικές και επιπλέον φιλο-Χιτλερικές απόψεις της ρεφορμιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ είναι εξόφθαλμα Τροτσκιστικές, επιβάλλεται οι επαναστάτες κομμουνιστές και οι Αντιφασίστες, ιδιαίτερα η νεολαία, να γνωρίζουν κάποιες απ’ τις αντιμαρξιστικές-ρεφορμιστικές απόψεις του ΤΡΟΤΣΚΙ, ώστε να σχηματίσουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα αυτού του αντεπαναστατικού ρεύματος, εντελώς απαραίτητης για να κρίνουν-διακρίνουν ευκολότερα τις τροτσκιστικές απόψεις της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

1. Ο ΤΡΟΤΣΚΙ, σε πολιτικό επίπεδο, δεν υπήρξε ΠΟΤΕ μαρξιστής-λενινιστής μπολσεβίκος, αλλά ρεφορμιστής μενσεβίκος Καουτσκιστής, όπως ΟΡΘΑ τον χαρακτήριζε ο ΛΕΝΙΝ, ενώ απ’ το 1903 ήταν και οργανωτικά αντίπαλος των Μπολσεβίκων: ο ΤΡΟΤΣΚΙ «είναι Καουτσκιστής, δηλ. θέλει τη συνένωση με τους καουτσκιστές στη Διεθνή» (ΛΕΝΙΝ: τ. 49, σελ. 191-192) που «π ρ α κ τ ι κ ά σ’ ό λ α συμφωνεί με τους σοσιαλσοβινιστές» (LENIN: Bd. 21, σελ. 283, Berlin-DDR 1970), για να σημειώσει πως για τον Τρότσκι «ανώτατη αρχή είναι να κρέμεται τώρα απ’ την ποδιά των Kautsky και Bernstein» (στο ίδιο, σελ. 284). (περισσότερα: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φυλ. 422 1-31 Μάη 2016). Ο ΤΡΟΤΣΚΙ ήταν απ’ το 1903 και έμεινε ως το τέλος της ζωής του ένας αντιμπολσεβίκος-αντιλενινιστής, Μενσεβίκος σοσιαλδημοκράτης ρεφορμιστής.

2. Σε θεωρητικό ιδεολογικο-φιλοσοφικό επίπεδο ΔΕΝ ήταν ποτέ μαρξιστής. Και ΔΕΝ υπήρξε ποτέ επαναστάτης Μαρξιστής, επειδή, μεταξύ πολλών άλλων:

Πρώτο, περιόριζε το Μαρξισμό στη μεθοδολογία: «ο μαρξισμός είναι πάνω απ’ όλα μια μέθοδος ανάλυσης – όχι ανάλυσης κειμένων αλλά ανάλυσης κοινωνικών σχέσεων» (L.Trotsky: «Αποτέλεσμα και Προοπτικές» κεφάλαιο: «Η επανάσταση και το προλεταριάτο» 1906), ενώ ο Μαρξισμός είναι πρωτίστως η επαναστατική Κοσμοθεωρία του Προλεταριάτου και δευτερευόντως «μέθοδος ανάλυσης».

Δεύτερο, πολύ αργότερα το 1924, όταν ήταν πλέον στη Σοβιετική Ένωση, έγραφε: «τι να πούμε για την ψυχαναλυτική θεωρία του FREUD; Μπορεί να συμβιβαστεί με τον Υλισμό, όπως σκέφτεται ο σύντροφος Radek, όπως σκέφτομαι ο ί δ ι ο ς (υπογρ. δική μας), ή του είναι εχθρική;» (Λ. ΤΡΟΤΣΚΙ: «Λογοτεχνία και Επανάσταση», σελ. 176, Αθήνα 1971) δηλ. ΔΕΝ ήταν επαναστάτης μαρξιστής αλλά αντίθετα ήταν Φροϋδο-«μαρξιστής»(!) (περισσότερα: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φυλ. 472 Δεκέμβρη 2020, άρθρο: «Ο μεγάλος ΒΑΡΝΑΛΗΣ» σημείωση: 5) ΤROTSKY).

3. Ο ΛΕΝΙΝ ορθότατα είχε προσδιορίσει το χαρακτήρα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ως «ιμπεριαλιστικό» με κεντρικό σύνθημα-ΚΑΘΗΚΟΝ για το επαναστατικό προλεταριάτο: την άμεση ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ: «το σωστό προλεταριακό σύνθημα είναι η μετατροπή του σημερινού ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο» (ΛΕΝΙΝ: τ.26, σελ. 370), κι’ αυτό σε πλήρη και σφοδρή αντιπαράθεση με την προδοτική άποψη-στάση των ρεφορμιστών «υπεράσπισης της πατρίδας»(!) και την «παπαδίστικη ειρήνη»(!) του «καουτσκιστή Trotsky», ο οποίος στη Διεθνή Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστών (1915) στο Zimmerwald (Ελβετία, χωριό κοντά στη Βέρνη) τάχθηκε ανοιχτά κατά της επαναστατικής μαρξιστικής γραμμής του ΛΕΝΙΝ, υποστηρίζοντας τους συντρόφους του ρεφορμιστές σοσιαλδημοκράτες Μενσεβίκους, τους οποίους με ιδιαίτερη σφοδρότητα καταπολέμησε ο ΛΕΝΙΝ (περισσότερα: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φυλ. 422 1-31 Μάη 2016).

4. ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ Μόσχας. Οι επαναστατικές Δίκες που έγιναν παραμονές του πολέμου:

Πρώτο, δεν ήταν «Δίκες ιδεών-απόψεων» αλλά Δίκες εγκληματικών πράξεων των κατηγορουμένων που είχαν συστήσει παράνομες τρομοκρατικές ομάδες με σκοπό τη δολοφονία στελεχών και διενεργούσαν συστηματικά κατασκοπευτική δράση σε βάρος της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης: συγκρότηση παράνομων τρομοκρατικών ομάδων για τη δολοφονία ηγετικών στελεχών του κόμματος και του κράτους, ενώ είχαν μετατραπεί σε πράκτορες και κατασκόπους του διεθνούς ιμπεριαλισμού, σε πρώτη γραμμή της ιμπεριαλιστικής Ναζι-φασιστικής Χιτλερικής Γερμανίας. Γνωστές είναι οι δολοφονίες των Σ.Μ.Κίροφ, Β.Ρ. Μενζίσκι, Β.Β. Κουϊμπισεφ, Α.Μ. Γκόρκι, αλλά και σχεδιασμός δολοφονίας και άλλων στελεχών: « το τροτσκιστο-ζηνοβιεφικό Κέντρο, που δεν περιορίστηκε μόνο στη δολοφονία του συντρόφου KIROW, προετοίμαζε σειρά τρομοκρατικών ενεργειών ενάντια στους συντρόφους STALIN, WOROSCHILOW, SHDANOW, KAGANOWITSCH, L.M. ORDSHONIKIDSE, KOSSIOR και POSTYSCHEW» Prozessbericht ueber die Strafsache des Trotzkistisch-Sinowjewistischen Terroristischen Zentrums», σελ. 181, Moskau 1936).

Δεύτερο, ήταν Δίκες που δεν έγιναν «κεκλεισμένων των θυρών» αλλά έγιναν δημόσια-ανοιχτά με τη συμμετοχή αστών δημοσιογράφων και διπλωματικών εκπροσώπων των διαφόρων δυτικών καπιταλιστικών χωρών, μεταξύ των οποίων, και ο αμερικανός Πρέσβης στη Μόσχα, Joseph E. Davies, νομικός. (περισσότερα: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», φυλ. 282, 15-30 Σεπτέμβρη 2008).

5. ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ για ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟ ως «πρακτορείο του φασισμού». Στα μέσα του 1937 το Προεδρείο της ΕΚΚΙ έκανε έκκληση σ’ όλα τα κομμουνιστικά κόμματα να αντιμετωπίσουν την «προβοκατόρικη δράση των τροτσκιστών για να τους εκδιώξουν ως φασιστικούς πράκτορες από τις γραμμές του εργατικού κινήματος» και να «συμπεριληφθεί στα Προγράμματα των κομματικών Σχολών ένα ιδιαίτερο μάθημα για την πάλη ενάντια στο φασισμό και το τροτσκιστικό πρακτορείο του» και σ’ όλα τα κομματικά επίπεδα να διεξαχθεί συστηματικά μια πλατιά προπαγανδιστική δουλειά προφορικά και γραπτά εξήγησης του αντεπαναστατικού ρόλου του Τροτσκισμού ως «πρακτορείο του φασισμού» με στόχο να απαλλαχτούν οι τίμιοι εργαζόμενοι από την επίδραση του τροτσκισμού και να συγκεντρωθεί υλικό για την κατασκοπευτική και υπονομευτική δουλειά των Τροτσκιστών στην ΕΣΣΔ, την Ισπανία και στο Διεθνές Εργατικό Κίνημα, οι ΚΕ των κομμουνιστικών κομμάτων να ανυψώσουν το επίπεδο των κομματικών μελών στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού, να αγωνιστούν ενάντια σε κάθε παραποίηση της μαρξιστικής θεωρίας και πράξης, ενάντια σ’ όλες τις παραποιήσεις, φορείς των οποίων είναι οι εκφυλισμένοι Τροτσκιστές σε φασιστικό πρακτορείο και οι δεξιοί παλινορθωτές του καπιταλισμού, κλπ., κλπ. (Hermann Weber: “Die Kommounistische Internationale”, σελ. 305-307, Hannover 1966). Έτσι για την επαναστατική Γ’ Κομμουνιστική Διεθνή οι μενσεβίκοι Τροτσκιστές ΔΕΝ ήταν απλά και μόνο πράκτορες των συμφερόντων της αστικής τάξης στις γραμμές του εργατικού κινήματος, αλλά είχαν ΕΠΙΠΛΕΟΝ μετατραπεί σ’ ένα πολύ επικίνδυνο «πρακτορείο του φασισμού».

6. ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΡΟΤΣΚΙ με τους χιτλερικούς Ναζι-φασίστες. Στις Δίκες οι κατηγορούμενοι ομολόγησαν τα εγκλήματά τους. Επίσης σ’ αυτές αποκαλύφθηκε η συνεργασία και κατασκοπευτική δράση με τους γερμανούς Ναζί καθώς και η ΣΥΜΦΩΝΙΑ του ΤΡΟΤΣΚΙ με τους Ναζί-φασίστες, παραχώρησης σοβιετικών εδαφών στη Χιτλερική Γερμανία. (περισσότερα: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», φυλ. 282, 15-30 Σεπτέμβρη 2008).

7. TONY CLIFF για τους εθνοπροδότες τροτσκιστές ΒΛΑΣΣΟΦ-ΜΑΛΙΣΚΙΝ. Οι διάφορες τροτσκιστικές τάσεις φροντίζουν από μόνες τους να αυτοξεσκεπάζονται – και μάλιστα μια 15ετία μετά τις επαίσχυντες και κατάπτυστες προδοτικές συμφωνίες του Τρότσκι με τους Ναζί, αλλά με τον πλέον «τολμηρότερο» δυνατό τρόπο – όπως στην περίπτωση του άγγλου TONY CLIFF προκλητικού υπερασπιστή των Ναζι-φασιστών Ρώσων εθνοπροδοτών στρατηγών ΒΛΑΣΟΦ-ΜΑΛΥΣΚΙΝ, που πολέμησαν την πατρίδα τους στο πλευρό των χιτλερικών φασιστικών στρατευμάτων (Τονυ Κλιφ: «Κρατικός Καπιταλισμός στη Ρωσία», σελ. 208-209, εκδ. «Εργατική Δημοκρατία», Αθήνα Δεκέμβρης 1991). (Το αντιμαρξιστικό «πόνημα» του αντεπαναστάτη Τροτσκιστή Τ. ΚΛΙΦ, μπορεί από πλευράς τίτλου να εντυπωσιάζει τους αδαείς, στην πραγματικότητα όμως είναι ένα χαμηλού επιπέδου ατεκμηρίωτο λιβελογράφημα, επειδή ΔΕΝ αναλύει τις Σχέσεις Παραγωγής της τότε σοβιετικής κοινωνίας, πολύ περισσότερο δεν αναλύει Βάση-Εποικοδόμημα και αντ’ αυτών εκθέτει τις απόψεις του ΜΑΡΞ, κι’ αυτές διαστρεβλωμένα, για τον καπιταλισμό και τις μεταφέρει στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, για να «αποδείξει»-ισχυριστεί τη δήθεν «ύπαρξη καπιταλισμού» στη Σοβιετική ‘Ένωση της σταλινικής περιόδου) (περισσότερα: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», φυλ. 282, 15-30 Σεπτέμβρη 2008, και «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», φυλ. 410, 1-31 Μάη 2015).


***

Επειδή για το σπουδαιότερο ζήτημα της ιστορικής περιόδου μετά το 1930: δηλ. τον προσδιορισμό του ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ του «Β’ Παγκόσμιου Πολέμου» έχει δοθεί τεκμηριωμένη απάντηση απ’ τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και έχουν πλήρως ανασκευαστεί οι αντιμαρξιστικές τροτσκιστικές απόψεις της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και γενικά των τροτσκιστών («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φυλ. 410, 1-31 Μάη 2015) θα σημειωθούν εδώ μόνο κάποια σημεία με πρώτο: «Παρόλο που ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τις ΙΔΙΕΣ ΡΙΖΕΣ-ΑΙΤΙΕΣ με τον Α’, ως προς τη γέννηση-ξέσπασμά τους, διέφερε ουσιαστικά απ’ αυτόν ως προς το ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ του: ήταν ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ-ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ και ΟΧΙ «ιμπεριαλιστικός»(!) και από τις ΔΥΟ πλευρές(!), δηλ. ΚΑΙ από την πλευρά της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης, αφού είναι πασίγνωστο και αποτελεί ΠΡΩΤΗ και θεμελιώδη ΑΡΧΗ του μαρξισμού και του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, ότι ΜΙΑ σοσιαλιστική-κομμουνιστική χώρα, όπως ήταν ΤΟΤΕ η Σοβιετική Ένωση, αλλά και το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα ΔΕΝ είναι ΠΟΤΕ δυνατό να διεξάγουν «ιμπεριαλιστικό» πόλεμο». Και επίσης είναι γνωστό, ότι ένας ΠΟΛΕΜΟΣ χαρακτηρίζεται «ιμπεριαλιστικός» από τις ΔΥΟ πλευρές μόνο στην περίπτωση που αυτός διεξάγεται μεταξύ ΔΥΟ ιμπεριαλιστικών χωρών ή συνασπισμού ιμπεριαλιστικών χωρών, όπως ήταν ο Α’ παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, με κύριο-κεντρικό καθήκον για το Προλεταριάτο: «το σωστό προλεταριακό σύνθημα είναι η μετατροπή του σημερινού ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο» (ΛΕΝΙΝ: τ.26, σελ. 370).

Επιπλέον σ’ αυτόν τον επιστημονικό προσδιορισμό του ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου στηρίχτηκε η ΜΟΝΑΔΙΚΑ μαρξιστική επαναστατική στρατηγική της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ, δηλ. ΟΛΩΝ των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων, γι’ αυτό, ας σημειωθούν μόνο σύντομα: 1) η αντίληψη των αντισταλινικών ρεφορμιστών ηγετών του «Κ»ΚΕ περί «Β’ ιμπεριαλιστικού παγκόσμιου πολέμου» μεταξύ του Άξονα ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΡΩΜΗ-ΤΟΚΙΟ και σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης είναι αντιμαρξιστική, 2) είναι παντελώς ατεκμηρίωτη, 3) δεν υπάρχει καμιά συγκεκριμένη ανάλυση αυτής της περιόδου εκ μέρους τους, 4) ΔΕΝ είναι «νέα» αλλά η πασίγνωστη παμπάλαια αντιμαρξιστική άποψη των αντεπαναστατών ΤΡΟΤΣΚΙ-τροτσκιστών, 5) είναι σαφέστατα ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ, αφού βρέθηκε άμεσα στην υπηρεσία του υπεραντιδραστικού επιθετικού ιμπεριαλιστικού Άξονα ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΡΩΜΗ-ΤΟΚΙΟ, μα ακόμα 6) εμπεριέχεται σ’ αυτή σιωπηρά-ανομολόγητα η ΑΝΑΤΡΟΠΗ της επαναστατικής Εξουσίας της ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑΣ του ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ στην τότε Σοβιετική Ένωση, ή αλλιώς κατά τον ΤΡΟΤΣΚΙ της λεγόμενης «σταλινικής γραφειοκρατίας»(!) (=αντιμαρξιστική αστική έννοια δανεισμένη απ’ το MAX WEBER) που αποτελούσε αποκλειστική επιδίωξη και τον κύριο σκοπό των ΤΡΟΤΣΚΙ-τροτσκιστών – κι’ αυτό σε ΣΥΜΜΑΧΙΑ με το ΧΙΤΛΕΡ, όπως ευστοχότατα επισημαίνει στην ανάλυσή του ο εξόριστος Αντιφασίστας γερμανός φιλόσοφος ΕRNST BLOCH που διαπιστώνει: «το μίσος των Τροτσκιστών ενάντια στο Στάλιν», που, μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας απ’ το ΧΙΤΛΕΡ, μετατρέπεται σε σύμμαχο του φασισμού και ότι η ενωμένη πλέον «ενέργεια του ναζιστικού τέρατος, του ιαπωνικού αρπακτικού κράτους και του τροτσκιστικού μίσους», συγχωνευμένα σε ΕΝΙΑΙΑ ΔΥΝΑΜΗ δεν πρέπει καθόλου να υποτιμηθούν, για να τονίσει ότι το «τελικό αποτέλεσμα της τροτσκιστικής δράσης δεν θα ήταν φυσικά η παγκόσμια επανάσταση… αλλά η εισαγωγή του καπιταλισμού στη Ρωσία» και καταλήγει: «έτσι με σαφήνεια μπορεί να ειπωθεί: το αποτέλεσμα θα είναι να βρεθεί ο γερμανικός φασισμός στη Μόσχα. Η Ρωσία τότε θα γίνονταν, εκείνο που είχε ονειρευτεί ο Rathenau: γιγάντια ανατολική αποικία, γερμανική Ινδία». Αλλού γράφει ότι θα ήταν «αφέλεια χωρίς προηγούμενο να αμφιβάλλει κανείς για τα σχέδια του Τρότσκι» και διερωτάται πως «θα ήταν όντως ακατανόητο αν η Γκεστάπο και ο τροτσκισμός δεν θα συναντιόντουσαν στο έδαφος του κοινού μίσους» ΕΝΑΝΤΙΑ στη Σοβιετική Ένωση και το ΣΤΑΛΙΝ (Ernst Bloch: “Kritik einer Prozesskritik, Hypnose,Meskalin und die Wirklichkeit, 4.3.1937, in: Die neue Weltbühne”, Nr 10, σελ. 294-299, και στο: «Vom Hasard zur Katastrophe, Politische Aufsätze aus den Jahren 1934-1939, σελ. 177-179, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main 1972).

Ο ΤΡΟΤΣΚΙ, πέραν της αντιμαρξιστικής αντίληψης περί «δευτέρου ιμπεριαλιστικού πολέμου»(!) (Λ. ΤΡΟΤΣΚΙ: «Στην υπεράσπιση του Μαρξισμού», σελ. 47 & 238, εκδ. «ΑΛΛΑΓΗ», Αθήνα 1980), φρόντισε να επιβεβαιώσει την παραπάνω ορθότατη ανάλυση του ERNST BLOCH, συμμαχίας ΧΙΤΛΕΡ–ΤΡΟΤΣΚΙ-Τροτσκιστών κατά της Σοβιετικής Ένωσης-ΣΤΑΛΙΝ με σαφέστατο κεντρικό στόχο: ΠΑΛΗ «ενάντια το ΣΤΑΛΙΝ»: «Αυτό το είδος της «υπεράσπισης της ΕΣΣΔ» θα διαφέρει φυσικά, όπως η νύχτα από τη μέρα, από την επίσημη υπεράσπιση που καθοδηγείται τώρα από το σύνθημα: «Για την Πατρίδα! Για τον Στάλιν!». Η δ ι κ ή μ α ς υπεράσπιση της ΕΣΣΔ γίνεται με το σύνθημα «Για τον σοσιαλισμό! Για την Παγκόσμια Επανάσταση! Ενάντια στον Στάλιν!». (Τρότσκι, στο ίδιο, σελ.54), δηλ. ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ κεντρικός στόχος ΧΙΤΛΕΡ-ΤΡΟΤΣΚΙ: «Ενάντια στον Στάλιν!».

Ακόμα η άποψη του «Κ»ΚΕ: «ο πόλεμος δεν άλλαξε χαρακτήρα» μετά την είσοδο της Σοβ. Ένωσης στον πόλεμο, αποτελεί εμφανέστατα πιστή αντιγραφή της διατύπωσης των τροτσκιστών. Γι’ αυτό δεν υπάρχει προφανώς καμιά αμφιβολία, αφού: α) οι παλιοί ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ υποστήριζαν: «Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΣΣΔ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΟΥΤΕ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΣΥΝΕΠΩΣ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΙ»(«Ιδεολογική πάλη ανάμεσα στο ΚΚΕ και στις παραφυάδες του ελληνικού Τροτσκισμού 1946-1947», σελ. 90, «εκδόσεις του λαού», Αθήνα χ.χ.»), ενώ β) οι νέοι Τροτσκιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ γράφουν: «ο Β’ παγκόσμιος ξεκίνησε ως ιμπεριαλιστικός και τέτοιος παρέμεινε. Η επίθεση του γερμανικού ιμπεριαλισμού ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και η αναγκαστική εμπλοκή της στον πόλεμο δεν άλλαξαν τον χαρακτήρα του και ούτε ήταν δυνατόν να τον αλλάξουν» («Εφημερίδα των Συντακτών», (Μαϊλης) 15/12/2014, σελ.10).

Τα στελέχη του αστικο-ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ με κάθε ευκαιρία επιτίθενται στην επαναστατική Γ’ Κ Διεθνή από αντιδραστική τροτσκιστική σκοπιά, με τη σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα ασυγκράτητη και αλαφιασμένη (μην χάσει καμιά ευκαιρία) όπου βρεθεί και όπου σταθεί, ακόμα και σε εντελώς άσχετες με το θέμα εκδηλώσεις (όπως αυτή της Φλώρινας για το ΔΣΕ 2020) ξεσπαθώνει επιτιθέμενη σε ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ-ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (αποφεύγοντας να τους κατονομάσει): «δυστυχώς, με ευθύνη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος θεωρήθηκε αντιφασιστικός» («Ρ» 25/2/2020, σελ.11), ενώ λίγο πριν η πιο «τολμηρή» σοσιαλδημοκράτισσα τροτσκίστρια Ελένη Μπέλλου ξεσπαθώνει στην «ΚΟΜΕΠ», μιλώντας ανοιχτά για «ιμπεριαλιστικό πόλεμο»: «έξοδο από το β’ παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο» («ΚΟΜΕΠ» 6/ Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2019, σελ. 128) (δεν χρειάζονται περισσότερα).

Όμως το πλήρες ΑΔΙΕΞΟΔΟ με τα περί «Β’ παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου»(!) της αντισταλινικής χρουστσο-τροτσκιστικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ είναι εντελώς εξόφθαλμο, όταν πρόκειται για τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των λαών (9 Μάη), όπου – ΑΝΤΙ να μιλούν ευθέως – αποφεύγουν τη λέξη «ιμπεριαλιστικός»(!), προσφεύγοντας σε μια «ευφυέστατη»(!) διατύπωση (=βλακώδης Χρουστσοφική κουτοπονηριά) γράφοντας πρόσφατα: «ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος όπως και ο Α’ ήταν απόρροια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα των αγορών» («Ρ» «Ανακοίνωση», 8-9 Μάη 2021, σελ.21), υπονοώντας προφανώς ότι και ο Β’ ήταν «ιμπεριαλιστικός» όπως και ο Α’. Οι διατυπώσεις αυτές θυμίζουν τις μετά το 1956 αντιδραστικές αντικομμουνιστικές σαπουνόφουσκες-απάτες του Δασκάλου τους Ν.ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ, ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΗ φιλο-Χιτλερικού (=φιλο-Χιτλερική ΠΡΑΞΗ η μετονομασία 1961 του STALINGRAD σε VOLGOGRAD) περί «λενινιστικής ΚΕ»(!) του αστικού πλέον τότε ΚΚΣΕ, ο οποίος ενώ παλινόρθωνε καθημερινά τον καπιταλισμό επεκτείνοντας τις «Εμπορευματο-Χρηματικές Σχέσεις» στην οικονομία της Σοβ. Ένωσης – ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ που ολοκληρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 – διακήρυττε προκλητικότατα με το απύθμενο θράσος αποστάτη προδότη απ’ το βήμα της Ολομέλειας της ΚΕ του αστικού ΚΚΣΕ (Δεκέμβρης 1957): «μπορούμε να πούμε: βαδίζουμε προς τον κομμουνισμό και ταυτόχρονα αναπτύσσουμε τις εμπορευματικές σχέσεις. Δεν έρχεται σε αντίθεση το ένα με το άλλο; Όχι, δεν αντιφάσκουν». Και λίγα χρόνια αργότερα όταν είχε ΗΔΗ ολοκληρωθεί η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβ. Ένωση, η «Απόφαση του 22ου Συνεδρίου στην έκθεση της ΚΕ (31 Οκτώβρη 1961)» στο τέλος τελειώνει με τη μεγαλύτερη ΑΠΑΤΗ των αιώνων: «Το κόμμα διακηρύσσει θριαμβευτικά: η σημερινή γενιά των σοβιετικών ανθρώπων θα ζήσει στον κομμουνισμό!» («Το 22ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ», σελ. 357, Αθήνα 1961).

Αξίζει επιπλέον με την ευκαιρία να σημειωθεί, ότι ο αμερικανός ιστορικός GROVER FURR στο βιβλίο του «CHRUSCHTSCHOWS LUEGEN» (=τα ψεύδη του Χρουστσόφ» Berlin 2014) κατέδειξε: «οι αποδείξεις ότι όλες οι «αποκαλύψεις» για τα «εγκλήματα» του Στάλιν (και του Μπέρια) στην κακόφημη «μυστική ομιλία» στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ είναι αποδεδειγμένα ψευδείς (εκτός από μια, την οποία δεν μπορώ να τεκμηριώσω, ούτε να αντικρούσω) στηριγμένες αποκλειστικά στα ΨΕΥΔΗ του αντεπαναστάτη ΤΡΟΤΣΚΙ.

Τώρα στο πλευρό της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ εμφανίστηκε φορτσάτη μια νέα πολιτικός(!)-«ιστορικός» (Μαϊλειου επιπέδου), η Σεμίνα Διγενή που επαναλαμβάνει τα νέα κουτοπόνηρα χρουστσοφικά μυθεύματα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ: «ο Α’ και ο Β’ πόλεμος ήταν αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα των αγορών»(«Ρ» 8-9 Μάη 2021, σελ. 23). Επιπλέον η σοσιαλδημοκράτισσα Σεμίνα Διγενή μιλάει ακόμα για «εποποιία του σοβιετικού Κόκκινου Στρατού» (στο ίδιο), ΧΩΡΙΣ τον εμπνευστή, οργανωτή και άμεσο Καθοδηγητή αυτής της μεγάλης ΕΠΟΠΟΙΙΑΣ, τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ. Αν κατά τη θρησκόληπτη νεο-«ορθόδοξη» ακραία εθνικίστρια Λ. Κανέλλη– «φανταχτερή δημοσιογραφίνα που πολλά χρόνια υπηρέτησε με φλογερό πάθος τη Δεξιά και την Αντίδραση» (ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη» προπολεμικά) – τον Κόκκινο Στρατό τον «καθοδηγούσε» το «άγιο πνεύμα» των Χουντο-Χριστόδουλου – νυν Σεραφείμ Πειραιώς (με τον οποίο χαχανίζεται διαρκώς), φαίνεται πως κατά τη νεόκοπη τροτσκίστρια Σεμίνα Διγενή τον «καθοδηγούσαν» οι αντεπαναστάτες και προδότες της πατρίδας τους ΤΡΟΤΣΚΙ-τροτσκιστές που συνεργάστηκαν με τους γερμανούς χιτλερικούς Ναζι-φασίστες (όμως απ’ την «φανταχτερή» «κόκκινη»(!) αλλά ρεφορμιστική μπλούζα της λείπουν οι στρατιωτικές επωμίδες του ΤΡΟΤΣΚΙ των πρώτων χρόνων). Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, ότι ο Κόκκινος Στρατός στη δράση του δεν «καθοδηγούνταν» από το ΣΤΑΛΙΝ, αλλά από κάποιο «αυτόματο πιλότο(!), όπως ειρωνικά επαναλάμβανε στις συζητήσεις η σταλινική συντρόφισσά μας ΤΙΤΙΚΑ ΣΑΡΙΓΚΟΥΛΗ.

Στην «Ανακοίνωση» του «Κ»ΚΕ γίνεται λόγος για «Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό», για «Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών», για «έπος της Αντιφασιστικής Νίκης», για «Κομμουνιστικά Κόμματα», για «αντιστασιακά κινήματα», κλπ. ΧΩΡΙΣ να αναφέρεται το όνομα του ηγέτη και καθοδηγητή ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ – «πρωτοτυπία» της αντιδραστικής αστικής «Ιστοριογραφίας» (=διάβαζε «γελοιογραφίας») του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ αλλά και της διεθνούς χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας. Επίσης αποσιωπάται σκόπιμα από τους λακέδες του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου (ΠΑΠΑΡΗΓΑ-ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ: μέσα σε ΕΥΡΩ-ΕΕ) το ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ: το «έπος της Αντιφασιστικής Νίκης» υπήρξε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ αποτέλεσμα της ΜΟΝΑΔΙΚΑ επαναστατικής μαρξιστικής στρατηγικής της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ, δηλ. ΟΛΩΝ των Κομμουνιστικών Κομμάτων του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, ΜΑΖΙ και του επαναστατικού ΚΚΕ, με τα οποία οι σημερινοί χρουστσοφικοί-τροτσκιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ ΔΕΝ έχουν απολύτως καμία σχέση. Κι’ αυτό επειδή οι ηγέτες του ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ έχουν κληρονομήσει όλες τις στάχτες των BERNSTEIN-KAUTSKY-TROTSKY-TITO-CHRUSCHTSCHOW-BREZNIEW, κλπ.

Η «Ανακοίνωση» τους αποτελεί μνημείο αδίστακτης διαστρέβλωσης της Ιστορίας και βάναυση παραποίηση των ιστορικών γεγονότων, επειδή σ’ αυτή οι «βαμμένοι» αντισταλινικοί χρουστσοφικοι-τροτσκιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ αρνούνται την αποφασιστική-ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ Συμβολή του ΣΤΑΛΙΝ στη στρατιωτική ΣΥΝΤΡΙΒΗ των Χιτλερικών ορδών που αργότερα οδήγησε στη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των λαών, μα επιπλέον: 1) αρνούνται την καθοδήγηση του ΣΤΑΛΙΝ ως γραμματέα του ΚΚΣΕ και ηγέτη της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής Σοβιετικής ‘Ένωσης, 2) αρνούνται το ΣΤΑΛΙΝ ως Αρχιστράτηγο του Κόκκινου Στρατού κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου αντιφασιστικού-απελευθερωτικού Πολέμου, μα ούτε καν αναφέρουν το όνομά του, 3) κηρύσσοντας έτσι το ΣΤΑΛΙΝ ιστορικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ.

Οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ επιμένουν μανιωδώς, συστηματικά και μόνιμα, με πρωτοφανές και άφθαστο αστικό ΤΑΞΙΚΟ ΜΙΣΟΣ να ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ τόσο την πρώτη πλευρά της επαναστατικής δράσης του ΣΤΑΛΙΝ ως κομμουνιστή ηγέτη και κλασσικού του μαρξισμού, όσο και την πολύ ευρύτερη δεύτερη πλευρά: εκείνη της ένοπλης Αντιφασιστικής του δράσης ως Αρχιστράτηγου του επαναστατικού ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ που ΣΥΝΤΡΙΨΕ στρατιωτικά το χιτλερικό Ναζι-φασισμό, ΣΥΜΜΑΧΟ-συνεργάτη των ΤΡΟΤΣΚΙ-τροτσκιστών, ΠΛΕΥΡΑ που δεν μπορεί να του συγχωρήσουν ούτε οι ηττημένοι ΧΙΤΛΕΡΙΚΟΙ Ναζι-φασίστες και οι όμοιοί τους ανά τον κόσμο ούτε οι ΣΥΜΜΑΧΟΙ τους παλιοί φιλο-Χιτλερικοί τροτσκιστές ΚΑΙ οι νέοι χρουστσοφικοί τροτσκιστές. Και ΑΚΡΙΒΩΣ αυτός ήταν-είναι ο λόγος που η τροτσκιστική φιλο-Χιτλερική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ. προχώρησε στην ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΑΤΗ για ΟΛΟΥΣ τους λαούς φιλο-χιτλερική ΠΡΑΞΗ της μετονομασίας(1961) του «STALINGRAD» σε «VOLGOGRAD» – ΣΥΜΒΟΛΟ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ της ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΗΤΤΑΣ των χιτλερικών στρατευμάτων στην ηρωική αυτή πόλη, με κορυφαία στιγμή την αιχμαλωσία και πλήρη καταστροφή ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της γερμανικής Στρατιάς του PAULUS. Από εκείνη τη μεγάλη ιστορική ΣΤΙΓΜΗ, το «STALINGRAD» γίνεται το ΠΙΟ αγαπημένο ΣΥΜΒΟΛΟ όλων των λαών του κόσμου, η μεγάλη ΕΛΠΙΔΑ και το λαμπερό ΑΣΤΕΡΙ της Χαραυγής της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των λαών, αλλά και το ΠΙΟ μισητό ΣΥΜΒΟΛΟ-εφιάλτης των Χιτλερικών Ναζι-φασιστών και των ΣΥΜΜΑΧΩΝ τους τροτσκιστών, ΜΑΖΙ και της σημερινής Χρουστσοφικής-τροτσκιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

Εδώ μια πολύ σύντομη παρέκβαση, σχετική όμως με το θέμα. Ας προσεχθεί ιδιαίτερα, ότι η ηγετική φασιστική ομάδα του αστικού αντικομμουνιστικού ΚΚΣΕ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ στη φιλο-Χιτλερική ΠΡΑΞΗ μετονομασίας το 1961,δηλ. αρχές της δεκαετίας του 1960 όταν είχε ήδη ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ το πισωδρομικό προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβ. Ένωση, που καλύφθηκε για χρόνια πίσω απ’ τους μαύρους πυκνούς καπνούς της αντιδραστικής εκστρατείας της διαβόητης «προσωπολατρίας»(!) (=ιδεαλιστική αντίληψη της Ιστορίας) – «ΠΡΟΣΩΠΟΛΑΤΡΙΑ» για την οποία ο διάσημος Ελβετός μαρξιστής KONRAD FARNER δήλωνε σε συνέντευξή του, το Δεκέμβρη του 1963: «οι Ρώσοι δεν μπορούν να ορίσουν την έννοια της «προσωπολατρίας» που είναι για μένα μια γελοία αντιεπιστημονική έννοια» (“Neutralitaet”, 1. Jahrgang, No. 3, Dezember 1963, σελ. 9). Λίγα χρόνια μετά το καταστροφικό αντικομμουνιστικό 20ο Συνέδριο (Φλεβάρης 1956), το 1961 στο «22ο Συνέδριο το ΚΚΣΕ» (Οκτώβρης 1961) η αντικομμουνιστική φασιστική Χρουστσοφική κλίκα, πέραν τον αντιμαρξιστικών αστικών θεωριών περί «παλλαϊκού κράτους»(!), «παλλαϊκού κόμματος»(!), κλπ., ΟΜΟΛΟΓΕΙ και διακηρύσσει ανοιχτά-επίσημα, ότι στη Σοβιετική Ένωση ΔΕΝ υπήρχε πλέον ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ του ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ: «το κράτος της δικτατορίας της εργατικής τάξης αναπτύχθηκε σε παλλαϊκό κράτος» («Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ», σελ 205, Αθήνα 1961), με το διάσημο Άγγλο μαρξιστή, μεγάλο Ελληνιστή GEORGE THOMSON να σχολιάζει ΟΡΘΑ, ότι σ’ εκείνη την περίοδο το «παλλαϊκό κράτος»(!) ΔΕΝ μπορεί παρά να είναι «δικτατορία της μπουρζουαζίας» (George Thomson:Von Marx zu Mao Tsetung”, σελ. 171, Tuebingen 1973), δηλ. κράτος της νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας.

Ο τρισένδοξος Κόκκινο Στρατός με Αρχιστράτηγο το μεγάλο ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ έθαψε για πάντα στα ερείπια της ηρωϊκης πόλης τα ακρότατης βαρβαρότητας «όνειρα» των ΧΙΤΛΕΡ-χιτλερικών ανά τον κόσμο και των ΤΡΟΤΣΚΙ-τροτσκιστών κατάκτησης της κόκκινης Μόσχας, όπως με αξιοσημείωτη σαφήνεια και θαυμαστή, μέγιστη και άφθαστη ακρίβεια διατυπώνεται στην παραπάνω ανάλυση του ERNST BLOCH: «θα ήταν όντως ακατανόητο αν η Γκεστάπο και ο τροτσκισμός δεν θα συναντιόντουσαν στο έδαφος του κοινού μίσους» ΕΝΑΝΤΙΑ στη Σοβιετική Ένωση και το ΣΤΑΛΙΝ.

Με τη ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ της μετονομασίας του «STALINGRAD» σε «VOLGOGRAD» η αντικομμουνιστική φασιστική τροτσκιστική ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ. μετεξελίσσεται (αν δεν ήταν ήδη από παλιότερα) όχι μόνο απλά σε ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ Ομάδα μα ΕΠΙΠΛΕΟΝ και στην ΠΡΩΤΗ ιστορικά ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ Ομάδα διεθνώς, δίπλα στους ηττημένους παραδοσιακούς Χιτλερικούς, μετά τον Β’ Παγκόσμιο αντιφασιστικό απελευθερωτικό πόλεμο και την καταστροφική στρατιωτική ΗΤΤΑ του χιτλερο-φασισμού: καταχτώντας έτσι επάξια τον επαίσχυντο ΤΙΤΛΟ της πρώτης ΦΙΛΟ-ΧΙΤΛΕΡΙΚΗΣ Ομάδας στην ιστορία ΟΛΩΝ των χωρών μετά τον ΠΟΛΕΜΟ. Κι’ αυτό, επειδή η Δυτική καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική Αντίδραση σεβάστηκε τη Συμβολή του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ στη ΣΥΝΤΡΙΒΗ του Χιτλερο-φασισμού, διατηρώντας την ένδοξη ονομασία «STALINGRAD» ως μεγάλο ΣΥΜΒΟΛΟ της καταστροφικής στρατιωτικής ΗΤΤΑΣ των Χιτλερικών ορδών, που διατηρείται μέχρι ΣΗΜΕΡΑ: σε πολλούς δρόμους, λεωφόρους και πλατείες σε πολλές πόλεις των διαφόρων Ευρωπαϊκών χωρών.

Σε τέτοιο μέγεθος αντιδραστικότητας δηλ. φιλο-Χιτλερικών πράξεων ΔΕΝ έφτασαν οι ιμπεριαλιστές των Δυτικών καπιταλιστικών χωρών, με τους γάλλους, κλπ. να διατηρούν ακόμα ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ τη στάση «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» στο Μετρό του Παρισιού μα και μεγάλη πλατεία στο κέντρο της πόλης με την ονομασία «Πλατεία της μάχης του Στάλινγκραντ»: «place de la bataille de Stalingrad Septembre 1942-Janvier 1943» και σ’ άλλα μέρη στη ΓΑΛΛΙΑ: “place StalingradBordeaux, “place StalingradReims, “place StalingradLyon, “rue StalingradToulouse, “avenue de StalingradDijon, κλπ. ΙΤΑΛΙΑ: “via Stalingrado” Bologna, “via Stalingrado” Savona, “via Stalingrado”, Reggio Emilia, “via Stalingrado” Prato, κλπ. ΒΕΛΓΙΟ: “avenue de Stalingrad” Bruxelles, “place Stalingrad” σε διάφορες πόλεις του Βελγίου, ΑΓΓΛΙΑ: “Stalin Avenue” Chatham, “Stalin Road” Colchester, κλπ., κλπ.

Είναι τόσο ισχυρή η ακτινοβολία της ένδοξης μάχης του «STALINGRAD» και του θριαμβευτή Κόκκινου Στρατού κλπ. στους λαούς ΟΛΩΝ των χωρών και στο λαό μας, που υποχρεώνει-εξαναγκάζει τους «βαμμένους» αντισταλινικούς φιλο-χιτλερικούς (αλλιώς θα κατάγγελναν τη μετονομασία) χρουστσο-τροτσκιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ να υποκλίνονται (προφανώς υποκριτικά για δημαγωγική εκμετάλλευση) μπροστά σ’ αυτά τα μεγάλα ένδοξα ΣΥΜΒΟΛΑ, ενώ την ίδια στιγμή επιμένουν να απορρίπτουν όχι μόνο την αποφασιστική-ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ Συμβολή του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ στη στρατιωτική ΗΤΤΑ του γερμανικού Χιτλερο-φασισμού, μα, αρνούμενοι να αναφέρουν το όνομα του, τον έχουν κηρύξει ΕΠΙΠΛΕΟΝ ιστορικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ.

Αυτή η στάση τους δείχνει το μέγεθος της γελοιότητας και της αντιδραστικότητας – στάση που δεν συναντά κανείς ούτε στα πιο αντιδραστικά ρεύματα της αστικής Ιστοριογραφίας, που βέβαια μισούν θανάσιμα, συκοφαντούν και υβρίζουν με τον πιο σκαιό και χυδαίο τρόπο το ΣΤΑΛΙΝ, όμως δεν μπορούν να τον αποσιωπούν: πολύ περισσότερο δεν τον κηρύσσουν ιστορικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ.

Κλείνοντας ας υπενθυμιστεί ακόμα μια φορά στους κομμουνιστές και Αντιφασίστες, ιδιαίτερα στη νεολαία: ΟΛΕΣ οι επιτυχίες του Αντιφασιστικού και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος οφείλονται αποκλειστικά στη ΜΟΝΑΔΙΚΑ μαρξιστική επαναστατική γραμμή της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ και ΟΧΙ στις τροτσκιστικές φιλο-Χιτλερικές σαπουνόφουσκες της σημερινής αστικο-ρεφορμιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

-----------

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: η αστική αντικομμουνιστική τροτσκιστική Ομάδα των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΙΚΟΓΙΑΝ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΣΟΥΣΛΟΦ, κλπ. ΔΕΝ ήταν απλά μια ρεβιζιονιστική σοσιαλδημοκρατική ρεφορμιστική Ομάδα που παλινόρθωσε τον καπιταλισμό στη Σοβ. Ένωση, αλλά ΕΠΙΠΛΕΟΝ μια φασιστική, ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΑ: μετεξελίχθηκε σε μια φιλο-Χιτλερική Ομάδα (αν δεν ήταν και από παλιότερα),γι’ αυτό και προχώρησε στη φιλο-Χιτλερική ΠΡΑΞΗ μετονομασίας του «STALINGRAD» σε «VOLGOGRAD» ήταν η ΠΡΩΤΗ διεθνώς φιλο-Χιτλερική Ομάδα μετά τον πόλεμο και μάλιστα μέσα στη Σοβιετική Ένωση, με αποστολή να εξαλείψει ολοκληρωτικά με «φωτιά και σίδερο», όπως και έπραξε, κάθε ίχνος ύπαρξης του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ: από εδώ απορρέει όχι μόνο το γενικό αστικό ΤΑΞΙΚΟ ΜΙΣΟΣ, μα ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ το Χιτλερικό μένος των Χρουστσοφικών Τροτσκιστών κατά του ΣΤΑΛΙΝ: καταστροφής των «πάντων» στην καπιταλιστική πλέον Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού της Ανατολικής Ευρώπης.

Οι επαναστάτες μαρξιστές, δηλ. λενινιστές-σταλινιστές, δίπλα στην πρώτη πλευρά της επαναστατικής δράσης του ΣΤΑΛΙΝ ως επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη και κλασικού του μαρξισμού, οφείλουν να αναδείξουν και υπερασπίσουν ΚΑΙ τη δεύτερη ευρύτερη πλευρά της δράσης του στο Β’ παγκόσμιο αντιφασιστικό απελευθερωτικό πόλεμο, στην οποία ως τώρα δεν έχει δοθεί η ανάλογη σημασία που της αξίζει. Είναι και οι ΔΥΟ αλληλένδετες και συνδέονται στενά με τα βασικότερα προβλήματα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος τόσο τα ιστορικά όσο και τα σημερινά. Οι επαναστάτες μαρξιστές πρέπει να μελετήσουν συστηματικότερα και σε βάθος τη δεύτερη ευρύτερη πλευρά της δράσης του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

***

ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΣΤΑΛΙΝ: Για το χαρακτήρα του Παγκόσμιου Πολέμου

ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ: ΛΟΓΟΣ  ΣΤΟΥΣ  ΕΚΛΟΓΕΙΣ ΜΟΥ

Στις 9 του Φλεβάρη 1946 ο στρατάρχης Στάλιν μίλησε στους εκλογείς της εκλογικής του περιφέρειας, σε συγκέντρωσή τους στο Μεγάλο θέατρο της Μόσχας. Ο πρόεδρος της συγκέντρω­σης έδωσε το λόγο στον Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν. Η εμ­φάνιση τον Στάλιν στο βήμα χαιρετίζεται από τους εκλογείς με θυελλώδεις ζητωκραυγές, που διαρκούν κάμποση ώρα. Όλοι οι παρευρισκόμενοι όρθιοι χαιρετούν το Στάλιν. Στην αίθουσα αντηχούν αδιάκοπα οι φωνές: «Ζήτω ο μεγάλος Στάλιν!», «Να μας ζήσεις μεγάλε Στάλιν!», «Ζήτω ο αγαπημένος μας Στάλιν!». Ο στρατάρχης Στάλιν εκφώνησε τον παρακάτω λόγο:

 

«Σύντροφοι,

Πέρασαν οχτώ χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Η περίοδος αυτή ήταν πλούσια σε αποφασιστικά γεγονότα. Τα πρώτα τέσσερα χρόνια πέρασαν με την εντατική δουλειά των σοβιετικών ανθρώπων για την πραγματοποίηση του τρίτου πεντάχρο­νου σχεδίου. Τα υπόλοιπα τέσσερα χρόνια τα γέμισαν τα γεγονότα του πολέμου ενάντια στους γερμανούς και γιαπωνέζους επιδρομείς, τα γεγονότα του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου.

Δε χωρεί αμφιβολία ότι ο πόλεμος είνε το σημαντι­κότερο γεγονός της περιόδου που πέρασε.

Θα ήταν σφάλμα να νομίζουμε πώς ο δεύτερος παγ­κόσμιος πόλεμος ήρθε ξαφνικά, ή ήρθε σαν αποτέλεσμα των σφαλμάτων που έκαναν τούτοι ή εκείνοι οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών, αν και δε χωρεί αμφιβολία πώς έχουν γίνει σφάλματα. Ο πόλεμος γεννήθηκε σαν αναπόφευκτη συνέπεια της ανάπτυξης των διεθνών οικονομικών και πο­λιτικών δυνάμεων του σύγχρονου μονοπωλιακού καπιταλι­σμού. Οι μαρξιστές δεν έπαψαν να τονίζουν ότι το κεφα­λαιοκρατικό σύστημα της παγκόσμιας οικονομίας κρύβει μέσα του τα στοιχεία της γενικής κρίσης και της ένοπλης σύγκρουσης, ότι ακριβώς γι' αυτό η ανάπτυξη του παγκό­σμιου καπιταλισμού στην εποχή μας δε συντελείται με ομαλή και ρυθμική κίνηση προς τα εμπρός, αλλά με κρί­σεις και πολεμικές καταστροφές. Η ανισόμετρη ανάπτυξη των κεφαλαιοκρατικών χωρών οδηγεί με τον καιρό στην απότομη παραβίαση της «Ισορροπίας» του παγκόσμιου κε­φαλαιοκρατικού συστήματος, οπότε η ομάδα εκείνη των κεφαλαιοκρατικών χωρών που θεωρεί τον εαυτό της λιγό­τερο εξασφαλισμένο σε πρώτες ύλες και αγορές για τα προϊόντα της, προσπαθεί συνήθως ν’ αλλάξει την κατάσταση και να ξαναμοιράσει προς όφελός της τις «σφαίρες επιρροής», χρησιμοποιώντας την ένοπλη δύναμη. Αποτέ­λεσμα αυτού του φαινομένου είνε το χώρισμα του κεφα­λαιοκρατικού κόσμου σε δυο εχθρικά στρατόπεδα και ο πόλεμος ανάμεσα τους.

Θα ήταν ίσως δυνατό ν’ αποφευχθεί η πολεμική καταστροφή, αν υπήρχε η δυνατότητα να ξαναμοιράζονται περιοδικά ανάμεσα στις χώρες οι πρώτες ύλες και οι αγορές για την πώληση των προϊόντων ανάλογα με την οικονο­μική βαρύτητα των χωρών, αν υπήρχε η δυνατότητα να παίρνονται συντονισμένα και ειρηνικά τέτιες αποφάσεις. Αυτό όμως δεν είνε δυνατό να πραγματοποιηθεί μέσα στις σημερινές κεφαλαιοκρατικές συνθήκες ανάπτυξης της παγ­κόσμιας οικονομίας.

Έτσι, σαν αποτέλεσμα της κρίσης του κεφαλαιοκρα­τικού συστήματος της παγκόσμιας οικονομίας, γεννήθηκε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος και σαν αποτέλεσμα της δεύτερης κρίσης ήρθε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.

Αυτό βέβαια δε θα πει πώς ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είνε αντιγραφή του πρώτου. Απεναντίας, ο δεύτε­ρος παγκόσμιος πόλεμος διαφέρει ουσιαστικά από τον πρώτο. Πρέπει να 'χουμε υπόψη μας ότι τα κυριότερα φα­σιστικά κράτη — Γερμανία, Ιαπωνία, Ιταλία — πριν επι­τεθούν κατά της Σοβιετικής Ένωσης εκμηδένισαν στις ίδιες τις χώρες τους και τα τελευταία λείψανα των αστικό-δημοκρατικών ελευθεριών, εγκαθίδρυσαν στις χώρες τους σκληρά καθεστώτα τρομοκρατίας, καταπάτησαν την αρχή της κυριαρχίας και της ελεύθερης ανάπτυξης των μικρών χωρών, διακήρυξαν σαν αρχή τους την πολιτική της αρπα­γής ξένων εδαφών, δηλώνοντας απροκάλυπτα πως επιδιώ­κουν να καταχτήσουν την παγκόσμια κυριαρχία και να επι­βάλουν παντού το φασιστικό καθεστώς. Με την κατά­ληψη της Τσεχοσλοβακίας και των κεντρικών περιοχών της Κίνας έδειξαν πως είνε έτοιμα να πραγματοποιήσουν την απειλή τους για υποδούλωση όλων των φιλελεύθερων λαών. Γι' αυτό ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα πήρε από την πρώτη μέρα χαραχτήρα πολέμου αντιφασιστικού, απελευθερωτικού, που ένας από τους σκοπούς του ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δε μπορούσε παρά να δυναμώσει — και πραγματικά δυνάμωσε — τον αντιφασι­στικό και απελευθερωτικό χαραχτήρα του δεύτερου παγ­κόσμιου πολέμου.

Πάνω σ’ αυτή τη βάση δημιουργήθηκε ο αντιφασι­στικός συνασπισμός της Σοβιετικής Ένωσης, των Ενωμέ­νων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας και των άλλων φιλελεύθερων κρατών, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υπόθεση της συντριβής των ενόπλων δυνάμεων του άξονα.

Έτσι έχει το ζήτημα της γέννησης και του χαραχτήρα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου».

(από: Ι.Β.ΣΤΑΛΙΝ: «Λόγος στους εκλογείς μου» σελ.7-10, εκδ. «Τα νέα βιβλία», Αθήνα 1946)

Δεν υπάρχουν σχόλια: