Πακιστάν: Ενότητα 6 κομμάτων σε αντιφασιστική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση

Σε μια σημαντική πρωτοβουλία συμμετείχε πρόσφατα το Μέτωπο των εργαζομένων του Πακιστάν, ένα από τα κόμματα που συνυπέγραψαν πρόσφατα μαζί με την Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 το Γενάρη κείμενο ενάντια στην καταδίκη του Κομμουνισμού.

Στα μέσα Μάρτη του 2006, 6 κόμματα της αριστεράς ενώθηκαν και δημιούργησαν το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα (Awami Jamhoori Tehreek – AJT) το οποίο έχει την πεποίθηση ότι θα γίνει σύντομα το πέμπτο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στο Πακιστάν. Το AJT έχει στόχο να συμμετάσχει στις εκλογές του 2007. Το γεγονός αναφέρθηκε σε διάφορα αριστερά έντυπα του εξωτερικού. Μεταφέρουμε τα γεγονότα προς ενημέρωση των αναγνωστών μας.

Τα κόμματα που συμμετείχαν στην δημιουργία του AJT είναι το Εθνικό Κόμμα Εργατών (NWP), το Εργατικό Κόμμα Πακιστάν (LPP), το Λαϊκό Κίνημα (Awami Tehreek – AT), Το Mazdoor Kissan (PMKP), Το Μέτωπο των εργαζομένων του Πακιστάν (Pakistan Mazdoor Mehaz - PMM ) και η Οργάνωση του Meraj Mohammed Khan (MMK).

Συγκροτήθηκε 12μελής διοικούσα επιτροπή η οποία αποτελείται από 2 μέλη από κάθε οργάνωση.

Το AJT ανακοίνωσε ότι ξεκινάει καμπάνια ενάντια στον αυξανόμενο μιλιταρισμό, στην ιμπεριαλιστική περικύκλωση και στο θρησκευτικό φονταμενταλισμό του Πακιστάν. Στις 18 Μαρτίου το κόμμα οργάνωσε πορεία με αφορμή τα 3 χρόνια κατοχής του Ιράκ.
Με αφορμή την ένωση ο γ.γ. του LPP Φαρούκ Ταρίκ παραχώρησε συνέντευξη τύπου όπου παρουσίασε τα υπόλοιπα κόμματα που συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια.

Αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από τη ομιλία του.

«Το NWP είναι ένα γνωστό κόμμα στο Πακιστάν το οποίο προέκυψε από συνένωση του Εργατικού Κόμματος και του Πακιστανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στις αρχές του 1990.
»Το PMKP είναι ένα πρώην μαοϊκό κόμμα το οποίο κυρίως δρας στην Βορειοδυτικά Συνοριακή Επαρχία, (σ.τ.μ. την μικρότερη από τις τέσσερις επαρχίες του Πακιστάν).
»Το PMM έχει κυρίως δυνάμεις στο Καράτσι και δυνατή βάση μέσα στους εργάτες.
»Το Λαϊκό Κίνημα (AT) είναι το μεγαλύτερο από τα κόμματα που δημιούργησαν AJT.
»Το MMK είναι η ομάδα γύρω από τον Meraj Mohamed Khan, έναν από τους σημαντικότερους ηγέτες των φοιτητών τη δεκαετία του ’60 που πρωταγωνίστησαν στον αγώνα της Πακιστανικής νεολαίας ενάντια στην στρατιωτική δικτατορία του Ayub Khan. Υπήρξε επίσης ο ιδρυτής το Πακιστανικού Λαϊκού Κόμματος (PPP) μαζί με τον Zulfikar Ali Bhutto. Υπήρξε υπουργός της κυβέρνησης Bhutto από την οποία παραιτήθηκε όταν η κυβέρνηση εξαπόλυσε επίθεση και σκότωσε εργάτες στην μεγάλη απεργία του 1972».
Ο Tufail Abbas, πρόεδρος του Mazdoor Mahaaz και ένας από τους σημαντικότερους κομμουνιστές του Πακιστάν ο οποίος συμμετείχε και συμμετέχει σε όλους τους σημαντικούς αγώνες του λαού του ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τη φεουδαρχία και στην στρατοκρατία παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό «Επαναστατική Δημοκρατία» της Ινδίας (τόμος ΧΙΙ, τ. 1, Απρίλης 2006) και αναφέρθηκε τόσο στη ένωση αυτή όσο και στην οργάνωσή του.
Μεταφέρουμε μερικά αποσπάσματα από την συνέντευξη: «Το Mazdoor Mahaaz είναι ένα κόμμα εργατών και αγροτών. Είναι ένα κόμμα με κεντρική δομή και παρέμβαση και στις τέσσερις επαρχίες του Πακιστάν με τη βοήθεια επαρχιακών επιτροπών. […] Κάτω από την καθοδήγηση της εργατικής τάξης και με την ένωση με τους αγρότες και όλες τις πατριωτικές δυνάμεις θα προκύψει η επαναστατική και ποιοτική αλλαγή για να απαλλαχθούμε από τις φεουδαρχικές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις το οποίο είναι εφικτό αν δουλέψουμε με επαναστατική ιδεολογία και ταχτική, να χτίσουμε ένα επαναστατικό κίνημα για να κάνουμε επανάσταση στο Πακιστάν. […] Κατά τη φυλάκισή μου το 1954, έτυχε να διαβάσω το περιοδικό «Για Διαρκή Ειρήνη και Λαϊκή Δημοκρατία» το οποίο εκδίδονταν στο Βουκουρέστι. […] Μέσα έγραφε στις κεντρικές ειδήσεις ότι ο τάφος του Στάλιν ξεσκάφθηκε. Είπα στους συναδέλφους μου στη φυλακή ότι αν μπόρεσε αυτό να συμβεί μια μέρα θα ξεσκάψουν και τον τάφο του Λένιν –και αυτό συνέβη μετά το θάνατο του Στάλιν. Το ΚΚΣΕ υιοθέτησε ρεβιζιονιστική γραμμή και η πολιτική του είχε σαν αποτέλεσμα της διάλυση της Σοβ. Ένωσης. Τώρα πλέον η πρώην Σοβ. Ένωση είναι πλήρως στο δρόμο της καπιταλιστικής οικονομίας και αγοράς. […]».
Το μέλλον θα δείξει αν η δημιουργία του AJT θα παίξει θετικό ρόλο στον αγώνα των εργαζομένων του Πακιστάν. Σαν «Ανασύνταξη» θα παρακολουθήσουμε το θέμα και θα ξαναγράψουμε αν χρειαστεί μόλις λάβουμε και την ιδρυτική διακήρυξη του νέου αυτού κόμματος ή προκύψει κάτι νεότερο.

Εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 227 1-15 Μάη 2006

Διαβάστε Περισσότερα »

Νεά βήμα προς την ενότητα των κομμουνιστών στην Ισπανία

Έκδοση κοινού περιοδικού με τίτλο "Οχτώβρης" αποφάσισε η Εθνική Επιτροπή των Κομμουνιστικών Οργανώσεων της Ισπανίας . Εφαρμόζεται ήδη δημοκρατικός συγκεντρωτισμός στα περισσότερα ζητήματα.  

"Ενα μοναδικό περιοδικό για μια μοναδική οργάνωση" με αυτό το σύνθημα κυκλοφορεί το τεύχος 0 του περιοδικού της Εθνικής Επιτροπής των Κομμουνιστικών Οργανώσεων της Ισπανίας που αποτελείται από 4 οργανώσεις (την Κομμουνιστική Οργάνωση της Καταλονίας, την Κομμουνιστική Οργάνωση Οχτώβρης, την Κομμουνιστική Οργάνωση της Καστίλης και Λεόν, την Κομμουνιστική Οργάνωση της Βαλένθια). Σύντομα όλες οι ιστοσελίδες των οργανώσεων θα ενοποιηθούν σε μία. Η διαδικασία ενότητας που ξεκίνησε πριν τέσσερα χρόνια προχωράει με στόχο μια ενιαία οργάνωση με δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στην υπηρεσία του προλεταριακού διεθνισμού. Περισσότερα θα υπάρξουν σε προσεχές φύλλο της Εφημερίδας Ανασύνταξη. Ολόκληρο φύλλο 0 εδώ: http://www.ococtubre.org/Prensa/db/Octubre_nueva_epoca_0.pdf

Διαβάστε Περισσότερα »

Νεά βήμα προς την ενότητα των κομμουνιστών στην Ισπανία

Έκδοση κοινού περιοδικού με τίτλο "Οχτώβρης" αποφάσισε η Εθνική Επιτροπή των Κομμουνιστικών Οργανώσεων της Ισπανίας . Εφαρμόζεται ήδη δημοκρατικός συγκεντρωτισμός στα περισσότερα ζητήματα.

 "Ενα μοναδικό περιοδικό για μια μοναδική οργάνωση"
με αυτό το σύνθημα κυκλοφορεί το τεύχος 0 του περιοδικού της Εθνικής Επιτροπής των Κομμουνιστικών Οργανώσεων της Ισπανίας που αποτελείται από 4 οργανώσεις (την Κομμουνιστική Οργάνωση της Καταλονίας, την Κομμουνιστική Οργάνωση Οχτώβρης, την Κομμουνιστική Οργάνωση της Καστίλης και Λεόν, την Κομμουνιστική Οργάνωση της Βαλένθια).
Σύντομα όλες οι ιστοσελίδες των οργανώσεων θα ενοποιηθούν σε μία.
Η διαδικασία ενότητας που ξεκίνησε πριν τέσσερα χρόνια προχωράει με στόχο μια ενιαία οργάνωση με δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στην υπηρεσία του προλεταριακού διεθνισμού.

Περισσότερα θα υπάρξουν σε προσεχές φύλλο της Εφημερίδας Ανασύνταξη.

Ολόκληρο φύλλο 0 εδώ: http://www.ococtubre.org/Prensa/db/Octubre_nueva_epoca_0.pdf

Διαβάστε Περισσότερα »

Το αντικομμουνιστικό μνημόνιο του ΕΛΚ - χρυσή ευκαιρία για το «Κ»ΚΕ('56) εξωραϊσμού του υπεραντιδραστικού ΕΛΚ και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Το αντικομμουνιστικό μνημόνιο του ΕΛΚ - χρυσή ευκαιρία για το «Κ»ΚΕ('56) εξωραϊσμού του υπεραντιδραστικού ΕΛΚ και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) σε ρόλο ταλαντούχας πανευρωπαϊκής εμβέλειας «πλύστρας» της αντίδρασης

Παρόλο που το πολιτικό επίπεδο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ('56) είναι «για γέλια και για κλάματα», δηλ. κάτω του μετρίου - με «εξαίρεση», βέβαια, εκείνο το απολαυστικό «Κακαουνάκειο» της Λ. Κανέλλη (ή μήπως αντίστροφα;)- αυτή σημειώνει εξαιρετική πρόοδο και σημαντικές επιτυχίες σε δύο κατευθύνσεις: σ' εκείνη της εξυπηρέτησης των συμφερόντων του ντόπιου κεφαλαίου και σε εκείνη του εξωραϊσμού της ευρωπαϊκής φασίζουσας αντίδρασης, που εδώ μας αφορά.

Το αντιδραστικό φασιστικό «Μνημόνιο» υπήρξε μοναδική, η «χρυσή ευκαιρία», για την ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) να εξωραΐσει τόσο το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα της ΝΔ, όσο και το υπεραντιδραστικό ΕΛΚ στο οποίο η ΝΔ ανήκει.

Α. Εξωραϊσμός του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ)

Καταρχήν, παρόλο που ο «Ριζοσπάστης» αφιέρωσε πολλές σελίδες στο αντικομμουνιστικό «Μνημόνιο» του σουηδού φασίστα ευρωβουλευτή Γκόραν Λίντμπλαντ, πουθενά στις στήλες του οι αναγνώστες δε θα βρουν σε ποιο κόμμα ανήκει ο Λίντμπλαντ. Ο «Ριζοσπάστης» το αποσιώπησε σκόπιμα, εμφανίζοντάς τον ως κάποιον περιθωριακό φασίστα, που δεν έχει καμιά σχέση με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Όμως, ο Γκόραν Λίντμπλαντ είναι ηγετικό στέλεχος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Σουηδίας, το οποίο είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), δηλ. είναι ηγετικό στέλεχος και βουλευτής τον ΕΛΚ, μέλος του οποίου είναι και το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ.

Επομένως, η αντιδραστική πρωτοβουλία τον Λίντμπλαντ, παρόλο που εμφανίζεται σαν προσωπική και μεμονωμένη, είναι στην πραγματικότητα πολιτική πρωτοβουλία τον υπεραντιδραστικού φασίζοντος ΕΛΚ. Αυτό τεκμηριώνεται: α) από τις ψήφους που απέσπασε στο Συμβούλιο της Ευρώπης, β) από το ότι, παλιότερα, το ίδιο το ΕΛΚ(ομάδα του με επικεφαλής τον Βαν Ντερ Λίντεν) είχε συντάξει τον Ιούνη του 2003 παρόμοιο αντικομμουνιστικό φασιστικό «Μνημόνιο» με τίτλο «Καταδίκη τον ολοκληρωτικού κομμουνισμού», το οποίο προώθησε στο γραφείο της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης από την οποία απαιτούσε «καταδίκη του ολοκληρωτικού κομμουνισμού», και το οποίο τελικά ψηφίστηκε στο 16ο συνέδριο, που συνήλθε στις 4-5 Φλεβάρη του 2004, με παρόντες βουλευτές της ΝΔ και τον ίδιο τον Καραμανλή(αντιπρόεδρο, τότε, του ΕΛΚ) και

γ) από το ότι ο Franco Frattini της Forza Italia (κόμμα τον Ιταλού αρχικαραγκιόζη Μπερλουσκόνι), ηγετικό στέλεχος του ΕΛΚ και υπεύθυνος για ζητήματα ασφάλειας της ΕΕ, είχε προσπαθήσει να απαγορέψει ακόμα και τα κομμουνιστικά σύμβολα.

Δεύτερον, παρόλο που καθημερινά δημοσιευόταν στο «Ριζοσπάστη» η διεύθυνση: Μr. Rene Van Der Linden, President of PACE, fax 0033388412776, κλπ («Ρ» 15/1/2006, σελ.29 και σε πολλά άλλα φύλλα), για να στέλνονται διαμαρτυρίες για το «Μνημόνιο», ποτέ και πουθενά ο «Ριζοσπάστης» δεν πληροφόρησε τους αναγνώστες του ότι ο υπεραντιδραστικός Βαν Ντερ Λίντεν είναι ηγετικό στέλεχος του ΕΛΚ και επιπλέον συντάκτης τον πρώτου φασιστικού αντικομμουνιστικού μνημονίου. Και σε αυτή την περίπτωση το αποσιώπησε σκόπιμα, για να μην εκθέσει, στα μάτια της εργατικής τάξης και τον λαού μας, το φασίζον ΕΛΚ, εξωραΐζοντάς το, δια της αποσιώπησης. Μάλιστα, το αποσιώπησε ακόμα και όταν ο Βαν Ντερ Λίντεν επισκέφτηκε τον Περισσό, αλλά και όταν ανακηρύχθηκε (6/2/ 2006) «Επίτιμος Δημότης» Ναυπλίου απ’ τον «Παννανπλιακό Συναγερμό» της ΝΔ (που κι αυτό το αποσιώπησε, επίτηδες, ο «Ριζοσπάστης» , μιλώντας απλά για «πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπλίου», « Ρ», 7/2/2006. σελ. 7).

Έτσι, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία τον «Κ»ΚΕ(’56), με αυτή την αντιδραστική στάση εξωραϊσμού του ΕΛΚ, εξελίχτηκε, από ντόπια ασήμαντη σε διάσημη ταλαντούχα «πλύστρα» του υπεραντιδραστικού φασίζοντος Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και επιπλέον σε μεταφορέα της φασίζουσας-φασιστικής ιδεολογίας στις γραμμές τον ελληνικού αλλά και του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, των εργαζομένων γενικά και των ευρωπαϊκών λαών, με τη μορφή της συγκάλυψης της αντιδραστικής αυτής ιδεολογίας, δηλ. φορώντας της αστικό-δημοκρατικό μανδύα και αφαιρώντας της όλα τα αποκρουστικά φασιστικά χαρακτηριστικά της, ώστε να καταστεί περισσότερο ελκυστική στην εργατική τάξη και τους λαούς. Με την ευκαιρία, πρέπει να σημειωθεί, ότι τα αντιδραστικά φασίζοντα μεγαλοαστικά κόμματα που συγκροτούν το ΕΛΚ, έχουν σχηματίσει κυβερνήσεις με ανοιχτά φασιστικά κόμματα- θαυμαστές των φασιστών εγκληματιών Μουσολίνι-Χίτλερ, όπως σε Αυστρία(Γκ. Χάιντερ), Ολλανδία, Ιταλία(Τ.Φίνι της «Εθνικής Συμμαχίας» και Ου. Μπόσι της «Λέγκας τον Βορρά») κλπ, ενώ στις τελευταίες εκλογές ο ιταλός καραγκιόζης-φίλος τον Κ.Καραμανλή, συνεργάστηκε ανοιχτά με την εγγονή τον «Ντούτσε» Αλεσσάντρα Μουσολίνι.

'Έτσι, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ(‘56) από «οικιακή βοηθός της ΝΔ»- κατά Πάγκαλον, που ευχάριστα και όλως υπερηφάνως παραθέτει ο «Ριζοσπάστης»(29/11/2005, σελ.5)- «σκαρφάλωσε» σε υψηλότερες, πανευρωπαϊκής εμβέλειας πολυθρόνες: μετεξελίχτηκε-αναβαθμίστηκε σε «πλύστρα» φασιζουσών- φασιστικών απόψεων της ευρωπαϊκής αντίδρασης, αλλά και σε «οικιακή βοηθό» του φασίζοντος Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Β. Εξωραϊσμός τον μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Από τις 23 Δεκέμβρη του περασμένου χρόνου, με τη δημοσίευση της καταδίκης από το Μίκη Θεοδωράκη, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Αντιστασιακών Οργανώσεων και την ΑΔΕΔΥ, του ναζιστικής έμπνευσης αντικομμουνιστικού «Μνημονίου», από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη: παρήλασαν, μεταξύ πολλών δημοκρατικών και αντιφασιστικών οργανώσεων και προσωπικοτήτων του πολιτικού και πνευματικού κόσμου, και πολλά στελέχη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, ιδιαίτερα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που, υποτίθεται ότι έχουν, κατά την Παπαρήγα «εγκαταλείψει τον αντικομμουνισμό», και καταδίκασαν, τάχα, το αντικομμουνιστικό «Μνημόνιο» το οποίο συντάχθηκε από στέλεχος αδελφού κόμματος και ηγετικό στέλεχος του φασίζοντος ΕΛΚ. Θα αναφερθούν μόνο δύο από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις φασιστοειδών, ηγετικών στελεχών, δυο μόνο από τα πιο « μυρωδάτα λουλούδια» του «μπαξέ» της ΝΔ, που παρήλασαν από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη», και για τα οποία η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ προσπαθεί να πείσει την εργατική τάξη και το λαό, ότι τάχα έχουν εγκαταλείψει όχι μόνο τον αντικομμουνισμό αλλά και τις φασιστικές τους αντιλήψεις: εκείνη του γνωστού μπουζουξή της ΝΔ, νομάρχη Θεσσαλονίκης Π. Ψωμιάδη και του πρώην Υπουργού Μακεδονίας-Θράκης Ν. Τσιαρτσιώνη.

Ο Π. Ψωμιάδης δεν έχει μόνο εθνικιστικές, ρατσιστικές και φασιστικές απόψεις, αλλά και ναζιστικές. Είναι ο γνωστός θαυμαστής της Χούντας, που επανειλημμένα, στο παρελθόν, έχει χαρακτηρίσει το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα των εγκληματιών συνταγματαρχών «Επανάσταση», αυτός που έχει διακηρύξει με στεντόρεια μπουζουξίδικη ναζιφασιστική φωνή ότι «'Έλληνας δε γίνεσαι, γεννιέσαι»(περίπτωση Τσενάι), που έχει πρωτοστατήσει, μαζί με τα φασιστοειδή της «Χρυσής Αυγής», σε εκδηλώσεις για το «Μεγαλέξανδρο» και που, τέλος, έχει συμμετάσχει και σε κάψιμο βιβλίων, μαζί με το θρησκόληπτο φασιστικό συρφετό της Θεσσαλονίκης (περίπτωση Μ. Ανδρουλάκη). Ο «Ριζοσπάστης» φιλοξενεί την «καταδικαστική» δήλωση Ψωμιάδη, με φωτογραφία του(«Ρ» 17/1/ 2006, σελ. 12), δίπλα σε ανάλογη τον δημάρχου Πειραιά Χρ. Αγραπίδη, και προσπαθεί να πείσει την εργατική τάξη και το λαό ότι ο Ψωμιάδης έχει τάχα «εγκαταλείψει» τις χουντοφασιστικές και ναζιφασιστικές απόψεις του και, επιπλέον, έχει εγκαταλείψει ακόμα και τον αντικομμουνισμό του. 'Ένα άλλο, απ’ τα πολλά «λουλούδια» του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ είναι ο Ν. Τσιαρτσιώνης, βουλευτής Κοζάνης, και τότε Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης. Ο «Ριζοσπάστης» , σε σημείωμά του με τίτλο «Συνάντηση του Υπουργού Μακεδονίας-Θράκης με αντιπροσωπεία της ΚΟΘ», μας πληροφορεί: «την αντίθεσή του με το αντικομμουνιστικό μνημόνιο εξέφρασε ο Ν. Τσιαρτσιώνης» («Ρ», 6/1/2006, σελ.6).

Ποιος είναι, όμως, ο Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης, που υποτίθεται ότι εκφράζει «την αντίθεσή του με το αντικομμουνιστικό Μνημόνιο»; Είναι αυτός που συμμετείχε., μόλις 1,5 μήνα πριν, ως εκπρόσωπος της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή, στην ταγματασφαλίτικη φιέστα σε Ίμερα‑Μεσσιανή Κοζάνης (27 Νοέμβρη 2005), για να «τιμηθούν» οι συνεργάτες των Γερμανών καταχτητών ΠΑΟτζήδες που σκοτώθηκαν σε μάχη του ΕΛΑΣ (26 Νοέμβρη 1944) με τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους ΠΑΟτζήδες, για την απελευθέρωση της πόλης της Κοζάνης. Σ’ αυτή την ταγματασφαλίτικη φιέστα- και όχι στις γνωστές μοναρχοφασιστικές φιέστες κατά των «κομμουνιστοσυμμοριτών»- είχε προσκαλέσει η κυβέρνηση Καραμανλή και τους αντιστασιακούς του χρουστσωφικού «Κ»ΚΕ(‘56)(«Ρ», 4/12/2005, σελ.19), οι οποίοι, βέβαια, δεν συμμετείχαν. Μήπως, όμως, ο Ν. Τσιαρτσιώνης είχε προσκαλέσει στην ταγματασφαλίτικη φιέστα στα Ίμερα-Μεσσιανή και τα «ηρωικά παιδιά» των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης του «Κ»ΚΕ(‘56) και δεν το γνωρίζουμε; (Η αντιπροσωπεία αποτελούνταν από τους «Θ. Κωνσταντινίδη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, Κ. Αβραμόπουλο, Γραμματέα της ΚΟΘ και μέλος της ΚΕ και Άγγελο Τζέκη, βουλευτή του ΚΚΕ»)

Παρόλο που η «σοδιά» του «Ριζοσπάστη», ιδιαίτερα όσον αφορά τους βουλευτές της ΝΔ, δεν ήταν και τόσο μεγάλη, η εφημερίδα του «Κ»ΚΕ(‘56) μετατράπηκε, σε πολλές περιπτώσεις, σε βήμα έκφρασης αντικομμουνιστικών και φασιστικών απόψεων, όπως στην περίπτωση του Χρήστου Γούδη, γιου φασίστα αξιωματικού τής Χωροφυλακής, που «μετείχε ενεργά στην εμφύλια σύρραξη » (Γούδης: «στην Ελλάδα, η προσπάθεια επιβολής του κομμουνισμού κατά τη χαώδη μετακατοχική περίοδο οδήγησε τη χώρα μας σε έναν αδελφοκτόνο εμφύλιο, που όλοι μας θέλουμε να ξεχάσουμε», «Πράξεις μεγαλείου και πράξεις αθλιότητας που συνέβησαν εκείνη την περίοδο και από τις δύο πλευρές», κλπ κλπ «Ρ» 27/1/2006, σελ.10), του Α. Κράτσα, κλπ (Α.Κράτσας: «όπου γίνανε εγκλήματα, όπου γίνανε καταδίκες, αυτά πρέπει να καταδικαστούν» , κλπ, «Ρ», 8/1/2006, σελ.5)

Όμως, παρά το γεγονός ότι η Παπαρήγα διαψεύδεται στην αντιδραστική της προσπάθεια να σερβίρει τη ΝΔ με νέο προσωπείο, όχι μόνο από το μόνιμο αντικομμουνισμό της κρατικής νεοδημοκρατικής κυβερνητικής τηλεόρασης, απ’ τη συμμετοχή στελεχών της ΝΔ στις μοναρχοφασιστικές «αντισυμμοριακές»φιέστες σε Γράμμο-Βίτσι-Κόνιτσα, αλλά, επιπλέον, προπαντός, απ’ την επίσημη συμμετοχή της ΝΔ στις ταγματασφαλίτικες φιέστες, προς τιμήν των ΠΑΟτζήδων συνεργατών των κατακτητών, σε Ίμερα-Μεσσιανή Κοζάνης(27/11/2005) και στο χωριό Τριάδα Σερρών («Ελευθεροτυπία» 10/12/2005, σελ.74), μα και από μια τελευταία εκδήλωση «χυδαίου αντικομμουνισμού»*, όπως υποχρεώνεται να παραδεχτεί και ο «Ριζοσπάστης»(«Ρ»,31/3/ 2006,σελ1,3 και 31), συνεχίζει τις εντατικές της προπονήσεις στον άθλιο προδοτικό ρόλο της «πλύστρας» των μοναρχοφασιστικών απόψεων της ΝΔ και του ταγματασφαλίτικου παρελθόντος της, δηλώνοντας: «σκεφτείτε, όλα τα φιλελεύθερα-νεοφιλελεύθερα κόμματα υπερψήφισαν και εξαιρέθηκε η ΝΔ. Αυτό, νομίζω, είναι θετικό για τον τόπο»(«Ρ»,28/1/2006, σελ.7). Επιπλέον, ισχυρίζεται. η Παπαρήγα ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ «απορρίπτουν τον αντικομμουνισμό».

Πέρα από τα παραπάνω, προβάλλει ένα εύλογο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί: τι κρύβεται πολιτικά πίσω από την επίσκεψη της Παπαρήγα στον Καραμανλή (11/1/2006) και τη μεταξύ τους συμφωνία να μην ψηφίσει η ΝΔ το αντικομμουνιστικό «Μνημόνιο» και για ποιους γενικότερους και ειδικότερους λόγους κράτησε η ΝΔ αυτή τη στάση, παρόλο που την πρωτοβουλία συγγραφής-κατάθεσης του φασιστικού λίβελου είχε το ΕΛΚ, μέλος τον οποίον είναι και η ίδια; Τέσσερις ήταν οι κυριότεροι εσωτερικοί λόγοι:

Ο πρώτος σχετίζεται με τη γενικότερη και μόνιμη αντιδραστική πολιτική της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(‘56) συγκάλυψης του μοναρχοφασιστικού χαρακτήρα της ΝΔ και προπαγάνδισής της στο λαό ως κόμματος «δημοκρατικού»,κόμματος, μάλιστα, που έχει αποβάλλει και τον «ακραίο αντικομμουνισμό». Και η τωρινή στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(‘56), με αφορμή το αντικομμουνιστικό «Μνημόνιο» επιβεβαιώνει τη συνέχιση αυτής της προδοτικής πολιτικής.

Ο δεύτερος σχετίζεται με την τωρινή πορεία της ταξικής πάλης και με την ανάγκη να περάσουν τα μέτρα τον Κεφαλαίου σε βάρος της εργατικής τάξης και, γενικότερα, των εργαζομένων, πράγμα που προΰποθέτει τη στήριξη της κυβέρνησης της ΝΔ, εκ μέρους της ηγεσίας τον «Κ»ΚΕ(‘56)- αυτό ακριβώς απαιτεί φορτικά αυτή τη στιγμή ο ΣΕΒ από τους υπηρέτες του σοσιαλδημοκράτες ηγέτες. Ο τρίτος σχετίζεται με το γενικότερα στρατηγικό στόχο τους ΣΕΒ να κερδίσει και τις επόμενες βουλευτικές εκλογές το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, στόχος που για να επιτευχθεί απαιτεί οπωσδήποτε τη στήριξη από το «Κ»ΚΕ('56).

Ο τέταρτος και τελευταίος λόγος σχετίζεται με τις επικείμενες δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές και την αλληλοϋποστήριξη-συνεργασία μεταξύ ΝΔ-«Κ»ΚΕ('56).Επιβεβαιώνεται εκ νέου η μυστική συμφωνία των δύο κομμάτων να αλληλοϋποστηριχτούν στο δεύτερο γύρο, παρά τις όποιες παραπλανητικές διαψεύσεις.

Δικαιολογημένα, λοιπόν, η Παπαρήγα δήλωνε ότι «είναι θετικό για τον τόπο» η στάση της ΝΔ, εννοώντας, όμως, με αυτό, τα συμφέροντα του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου και όχι εκείνα της εργατικής τάξης.

Φιλοκυβερνητική εφημερίδα, απόσπασμα της οποίας παραθέτει ο «Ριζοσπάστης»- αφού, πρώτα, προσπαθεί να διασκεδάσει τις αρνητικές εντυπώσεις, μιλώντας για «ευφάνταστο συντάκτη- δεν διστάζει να ομολογήσει ανοιχτά αυτή τη συνεργασία: «η συγκεκριμένη εξέλιξη αποτελεί τη βάση μιας ευρύτερης συνεργασίας της ΝΔ και τον ΚΚΕ στις επικείμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, κάτι που αποτελεί κοινό μυστικό...»(«Ρ»,13/1/2006, σελ.4). Ενώ, στα αποκαλυπτικότατα άρθρα-σχόλια, «για 2η συνεχή μέρα», του αντιδραστικού δημοσιογράφου Μ. Κωττάκη στην «Απογευματινή», που απηχεί τις πραγματικές θέσεις της ΝΔ: «σε επίπεδο τακτικής η ΝΔ έχει ένα πρόβλημα: αν υπερψηφίσει το κείμενο, βάζει σε κίνδυνο τις καλές σχέσεις της με το ΚΚΕ, το οποίο την αντιπολιτεύεται σφοδρά, αλλά έντιμα...Βεβαίως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγάλη πλειοψηφία της βάσης της ΝΔ θα ήθελε να υπερψηφιστεί ένα κείμενο καταδίκης τον υπαρκτού σοσιαλισμού...από ιστορικής απόψεως είναι σωστή η καταδίκη τον κομμουνισμού, ειδικώς για όσα έγιναν επί Στάλιν εις βάρος εκατομμυρίων αντιφρονούντων. Από πολιτική άποψη δεν ξέρω.» , ο «Ριζοσπάστης» αντιδρά ανησυχώντας έντονα για την κατάσταση στο χώρο της Δεξιάς και τη τάση του Τύπου της, μα και ταυτόχρονα προειδοποιεί να μην «χαλάσει η σούπα» της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ('56)-ΝΔ, διερωτώμενος: «Πού το πάνε;» («Ρ»,11/1/2006, σελ.2)

Σχετικά με το αντικομμουνιστικό φασιστικό «Μνημόνιο», στόχος του είναι η καταδίκη τον σοσιαλισμού της εποχής των Λένιν-Στάλιν, και επιπλέον, η έναρξη διώξεων σε βάρος όχι μόνο των κομμουνιστικών αλλά και των αντιφασιστικών και αντιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Βέβαια, η καταδίκη του σοσιαλισμού της εποχής του Στάλιν είναι γνωστό ότι αποτελεί κοινό στόχο τόσο της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, όσο και των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών των «Κ»ΚΕ('56)-ΣΥΝ, που πρωτοστάτησαν στην κατασυκοφάντηση και δυσφήμηση του σοσιαλισμού με τα περί «εγκλημάτων» κλπ κλπ.

Από αυτή την άποψη, υπήρξε άκρως χαρακτηριστική η στάση του «Κ»ΚΕ('56), όταν σε μια εκπομπή του δημοσιογράφου Λοβέρδου στο ΑLΤΕR(Δευτέρα βράδυ, 19/12/2005), με τους Ο. Κολοζώφ- Καρατζαφέρη-Τσιτουρίδη-Α.Λοβέρδο, στην αντικομμουνιστική φασιστική επίθεση του χουντοφασίστα Τσιτουρίδη(ΝΔ) ότι τα δήθεν «εγκλήματα του Στάλιν καταδικάστηκαν από όλους», ο λακές του κεφαλαίου Ορέστης Κολοζώφ («Κ»ΚΕ('56)) δεν απάντησε, συμφωνώντας, προφανώς, μαζί του.

Τέλος, σχετικά με την αφίσα που τύπωσε η ηγεσία του «Κ»ΚΕ(‘56), με αφορμή το αντικομμουνιστικό φασιστικό «Μνημόνιο», με τη φωτογραφία του Ν. Μπελογιάννη και κείμενο: «"ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ" στον ιμπεριαλισμό το ΚΚΕ δεν υπογράφει» , θα σημειώναμε ότι πρόκειται απλά για δημαγωγία και πολιτική απάτη, γιατί: πρώτο, η σημερινή χρουστσωφική σοσιαλδημοκρατική ηγεσία και το κόμμα της καθοδηγείται από το χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό και, επομένως, δεν έχει καμία σχέση με τον ήρωα Νίκο Μπελογιάννη, που καθοδηγούνταν στη δράση τον από τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, και το ζαχαριαδικό ΚΚΕ(1918-55), και ο οποίος πράγματι δεν υπέγραψε δήλωση στους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές. Δεύτερο, η ηγεσία των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη- Φλωράκη υπόγραψε δήλωση στους καπιταλιστές ήδη από το 1956, όταν ακολούθησε­-ακολουθεί το σοσιαλδημοκρατικό δρόμο τον αντεπαναστατικού χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού. Τρίτο, η ηγεσία των Φλωράκη-Φαράκου-Παπαρήγα, υπέγραψε, φαρδιά-πλατιά, και δεύτερη δήλωση υποταγής στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, τον Οκτώβρη τον 1974, που την κατέθεσε στον Άρειο Πάγο, υπογραμμένη από το Χ. Φλωράκη. Αντί να επιλέξουν και διασύρουν το Ν. Μπελογιάννη, παρουσιάζοντάς τον ως οπαδό της σοσιαλδημοκρατικής τους χρουστσωφικής πολιτικής, θα έπρατταν καλύτερα αν δημοσίευαν δύο συλλογικές φωτογραφίες της ΚΕ: μια της ηγεσίας Φλωράκη και μια της ηγεσίας Παπαρήγα, αναδημοσιεύοντας, από κάτω, σε φωτοτυπία, την επαίσχυντη δήλωση του 1974 στον Άρειο Πάγο. Μόνο αυτό ανταποκρίνεται στη σοσιαλδημοκρατική τους γραμμή, οπότε οι επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές δεν θα είχαν λόγο να τους κατηγορήσουν για διασυρμό του ήρωα Νίκού Μπελογιάννη, δημαγωγία και πολιτική απάτη.

*Να και μια από τις τελευταίες, ανάμεσα σε πολλές άλλες, περιπτώσεις «χυδαίου αντικομμουνισμού» της ΝΔ αλλά και μοναρχοφασιστικής προπαγάνδας, που δεν δέχεται ο «Ριζοσπάστης», όπως αυτή που είδε το φως της δημοσιότητας, ακόμα και στο «Ριζοσπάστη». Την ώρα, λοιπόν, που η Παπαρήγα εξωραΐζει το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα της ΝΔ και το ταγματασφαλίτικο παρελθόν και το παρόν της, η «ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ», που «εκδίδεται υπό την αιγίδα του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ, επί Υπουργίας του κ. Σπήλιου Σπηλιωτόπουλου», στο λήμμα «κομμουνιστοσυμμορίτης», κάνει όχι μόνο «χυδαίο αντικομμουνισμό», αλλά και της πιο χονδροειδούς μορφής μοναρχοφασιστική προπαγάνδα: «Κομμουνιστοσυμμορίτης: Μετά την αποτυχία του Κομμουνιστικού Κόμματος να καταλάβει με τα όπλα το Δεκέμβριο του 1944, οι κομμουνιστές ανέλαβαν νέα, καλύτερα οργανωμένη προσπάθεια.

Αφού εκπαιδεύτηκαν, καθοδηγήθηκαν και εξοπλίστηκαν στα γειτονικά βόρεια κράτη, άρχισαν από το έτος 1946, να εισβάλουν στο Ελληνικό έδαφος κατά ομάδες και να προσβάλλουν τα χωριά και να λυμαίνονται την ύπαιθρο.

Η δράση τους περιλάμβανε:
Συστηματική λεηλασία και καταστροφή κτισμάτων και κοινωφελών έργων.
Διαρπαγή ζώων και υποζυγίων.
Λεηλασία ή εμπρησμό της γεωργικής και γενικά της εθνικής παραγωγής.
Βίαιη απαγωγή για στρατολόγηση.
Λόγω της παραπάνω δράσης τους, τους δόθηκε το όνομα συμμορίες και στους ενταγμένους σε αυτές συμμορίτες. Επειδή δε τα μέλη τους ανήκαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα, το πλήρες και ακριβές όνομα που τους δόθηκε ήταν «κομμουνιστοσυμμορίτες(Κ.Σ.)»

Αρ. Φύλ. 226 15-30 Απρίλη 2006

Διαβάστε Περισσότερα »

ΔΟΜΙΝΙΚΑΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Για την επαναστατική ενότητα

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας (PCT)
Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!

Δομινικανό Εργατικό Κόμμα (PTD ML)
Προλετάριοι όλων των χωρών, καταπιεζόμενα έθνη και λαοί, ενωθείτε!

Εμείς, το Δομινικανό Εργατικό Κόμμα (PTD ML), και το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας (PCT), μετά από διάφορες συζητήσεις και μια μεγάλη περίοδο σχέσεων στους λαϊκούς και πολιτικούς αγώνες, καταλήξαμε σε μια πολιτική συμφωνία που ελπίζουμε θα συμβάλει στο άνοιγμα του δρόμου για το λαϊκό και επαναστατικό αγώνα στη χώρα μας. Το περιεχόμενο της συμφωνίας είναι το ακόλουθο:

Πολιτική συμφωνία

1. Εμείς, το Κομμουνιστικό Κόμμα της εργασίας (PCT) και το Δομινικανό Εργατικό Κόμμα (PTD ΜL), μετά από πολλούς γύρους πολιτικών επαφών και ανταλλαγών απόψεων, καταλήξαμε σε μια ουσιαστική συμφωνία για τις απόψεις μας όσον αφορά στην ιστορική κατάσταση της δομινικανής επανάστασης και της αξιολόγησης των αλλαγών που έχουν εμφανιστεί στη δομινικανή κοινωνία και τον κόσμο τα τελευταία 25 χρόνια.

2. Οι κοινωνικό-οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές αλλαγές που έλαβαν χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, οι οποίες έχουν ενισχύσει το κεφαλαιοκρατικό μοντέλο εκμετάλλευσης στη Δομινικανή Δημοκρατία, αν και έχουν εγγυηθεί την περιορισμένη αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπως αυτή εννοείται, με τη διεξαγωγή κοινοβουλευτικών και προεδρικών εκλογών κάθε τέσσερα έτη, δεν έχουν αποτρέψει περισσότερο από το 80% του δομινικανού πληθυσμού να ζει στη φτώχεια και σχεδόν δύο εκατομμύρια να είναι αναλφάβητοι λόγω του εκμεταλλευτικού χαρακτήρα του επικρατούντος κοινωνικού και οικονομικού καθεστώτος, ενός καθεστώτος αποκλεισμών.

3. Κατά συνέπεια η αδυναμία και η αποτυχία των πολιτικών και δικαστικών θεσμών είναι προφανής: μια μειοψηφία κάποιων οικογενειών και συνεταίρων τους έχουν το ελευθέρας για να κάνουν ό,τι θέλουν και ταυτόχρονα μονοπωλούν τη λήψη αποφάσεων.

4. Η εθνική κυριαρχία έχει καταργηθεί με την ανοικτή επέμβαση της Αμερικανικής Πρεσβείας και των αντιπροσωπειών των διεθνών οικονομικών και άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών στις εσωτερικές υποθέσεις, με την αύξηση του εξωτερικού χρέος, με την ιδιωτικοποίηση της πλειοψηφίας των κρατικών επιχειρήσεων και της επιβολής ενός κοινωνικοοικονομικού μοντέλου βασισμένου στο κέρδος και της υπεροχής του τομέα των υπηρεσιών, των χρηματοοικονομικών και κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων, της παραοικονομίας και των εισαγωγών, εις βάρος των εθνικών παραγωγικών τομέων.

5. Αυτή η πραγματικότητα μας σπρώχνει στην ανάληψη προγραμματικών προσπαθειών και στόχων για την κατάκτηση της συμμετοχικής δημοκρατίας, την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας και της προόδου ως στόχους πρώτης προτεραιότητας στη δομινικανή επαναστατική διαδικασία στην παρούσα φάση, χωρίς οι οργανώσεις μας να αποκηρύττουν το στρατηγικό στόχο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, υπό την επαναστατική ηγεμονία της εργατικής τάξης και του Μαρξιστικού-Λενινιστικού προλεταριακού κόμματος.

6. Κατανοώντας πως η κυρίαρχη τάση στην εσωτερική κατάσταση, είναι υπέρ της διατήρησης των αδύναμων αστικών θεσμών, θεωρούμε ως αναγκαίο τον αγώνα για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, στηριζόμενοι στην κινητοποίηση των μαζών, την πολιτική αντίσταση και τον αγώνα εντός και του κοινοβουλίου, χωρίς να αποκλείουμε οποιαδήποτε μέθοδο πάλης που οι μεταβαλλόμενες περιστάσεις απαιτούν, με βάση τις ηθικές αρχές μας και τις μαρξιστικές-λενινιστικές αντιλήψεις μας.

7. Επαναδιατυπώνουμε την επαναστατική αρχή ότι οι λαϊκές μάζες είναι η κύρια δύναμη της επανάστασης, η πολιτική οργάνωση, διαπαιδαγώγηση και η κινητοποίηση για τα αιτήματα των μαζών είναι ένας μόνιμος στόχος και ένας θεμελιώδης άξονας της στρατηγικής μας για τη συσσώρευση των δυνάμεων, τον αγώνα για την εξουσία και την εθνική απελευθέρωση.

8. Το PTD ΜL και το PCT ταυτίζονται όσον αφορά την κριτική και τον αγώνα ενάντια στα ηγετικά κλιμάκια των τριών παραδοσιακών κομμάτων (PLD, PRD, PRSC [ Κόμμα δομινικανής απελευθέρωσης, Δημοκρατικό Επαναστατικό Κόμμα, Κοινωνικό -χριστιανικό μεταρρυθμιστικό Κόμμα - σ τ. μ]), τα οποία θεωρούμε ως πολιτικούς εκπροσώπους της ντόπιας μεγαλοαστικής και ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης, των κοινωνικών τάξεων που μονοπωλούν τον πλούτο που ο λαός μας έχει δημιουργήσει και που ελέγχουν την πολιτική εξουσία: είναι οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ξένων δυνάμεων και το κύριο εμποδίου για την οικονομική ανάπτυξη, ευημερία και δημοκρατία.

9. Θεωρώντας ότι τα PCT και το PTD ΜL διατηρούν σχέσεις αδελφικές και αλληλοσεβασμού που σφυρηλατούνται στον καθημερινό αγώνα των μελών μας και τις ταξικές μάχες: ότι αγωνίζονται για την εθνική απελευθέρωση και το σοσιαλισμό, με μια μακροχρόνια ιστορία πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό, με μια κοινή κατανόηση της πολιτικής περιόδου που η τοπική και διεθνής επαναστατική διαδικασία βιώνει και των στόχων που πρέπει να αναλάβουμε σε αυτήν την φάση, υποσχόμαστε να αξιοποιήσουμε ό,τι θετικό έχουμε συσσωρεύσει σε σχέση μας, να αναπτύξουμε νέα επίπεδα αδελφοσύνης, κατανόησης και στρατηγικών υποχρεώσεων: να αναπτύξουμε νέα στάδια της ενότητας μεταξύ δύο κομμάτων μας και του προοδευτικού και επαναστατικού κινήματος του δομινικανού λαού, έχουμε καταλήξει στην ακόλουθη Πολιτική Συμφωνία:

9.1. Γενικές πτυχές:

α) Δεσμευόμαστε να καθοδηγήσουμε τις πολιτικές σχέσεις μας βασισμένες στον αμοιβαίο σεβασμό, αμοιβαία συνεργασία και επαναστατική αλληλεγγύη.

β) Θα προωθήσουμε την από κοινού καθημερινή προσπάθεια και την συντροφική κατανόηση μεταξύ των μελών των δύο οργανώσεων στο πνεύμα της σφυρηλάτησης μιας ενοποιητικής κουλτούρας, που κατευθύνεται προς ολόκληρο το κίνημα, χωρίς περιορισμό του δικαιώματος στη διαφωνία και στην κριτική και την αυτοκριτική που πρέπει να κυριαρχούν στις σχέσεις αρχών μεταξύ των επαναστατών.

γ) Αυτή η πολιτική συμφωνία δεν περιορίζει τις διμερείς σχέσεις, ούτε την υπογραφή των συμφωνιών από τις δύο οργανώσεις με άλλες οργανώσεις, υπό τον όρο ότι αυτές δεν αντιβαίνουν τη φύση αυτής της συμφωνίας.

9.2. Πολιτική Ενότητα:

α) Αυτή η ενωτική προσπάθεια εμπνέεται σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο στάδιο, από την απόφαση να ενισχυθεί μια στενή συνεργασία σε όλα τα επίπεδα μεταξύ των δύο οργανώσεων και να καταβληθούν σημαντικές προσπάθειες για την οικοδόμηση μιας ενωτικής επαναστατικής ηγεσίας στη δομινικανή Δημοκρατία, της οποίας τα χαρακτηριστικά θα καθορίζονται κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας.

β) Τα PCT και το PTD ML δεσμεύουν τους περιορισμένους πόρους και την εμπειρία τους για την ενίσχυση και την προβολή της Ενότητας του Λαού ως το έμβρυο μιας ενωτικής στρατηγικής και για να οδηγήσουν στην ανάπτυξη μιας ευρείας πολιτικής και κοινωνικής εναλλακτικής λύσης που συγκεντρώνει τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις του Δομινικανού λαού και για να πάρει την εξουσία και να χτίσει ένα κυρίαρχο και δημοκρατικό έθνος.

9.3 Δουλειά στις μάζες:

α) Θα εργαστούμε μαζί με άλλες επαναστατικές οργανώσεις και προοδευτικούς φορείς για την ανοικοδόμηση και την ανασύνθεση των μαζικών οργανώσεων για έναν λαϊκό συντονισμό βασισμένο στην αρχή της αντιπροσώπευσης και της νομιμότητας με την οποία οι ομάδες της βάσης συμφωνούν. Για πρακτικές ενάντια στη χειραγώγηση και τη γραφειοκρατία, για δημοκρατικές πρακτικές στη λήψη αποφάσεων: που θα διαφοροποιούν τις μορφές οργάνωσης, τις μεθόδους πάλης και συνδυάζουν τις διαδικασίες της κινητοποίησης με την ενδυνάμωση της οργάνωσης και του σχηματισμού μιας σημαντικής κριτικής και επαναστατικής κοινωνικής συνείδησης.

β) Να προωθήσουμε μια ενωτική κουλτούρα στο κοινωνικό κίνημα και προς τις άλλες επαναστατικές οργανώσεις, με τις οποίες θα προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε τις κοινές θέσεις μέσω διμερών και πολύπλευρων συζητήσεων.

γ) Να συντονιστούμε και /ή να αλληλοϋποστηριχτούμε στα κύρια γεγονότα και τις δραστηριότητες των μαζών (πάλη σε θέματα παιδείας, πολιτιστικές εκδηλώσεις διαδικασίες της οργάνωσης και αγώνες) που προωθούν και οι δύο οργανώσεις, κυρίως στη σπουδάζουσα νεολαία , γειτονιά, δάσκαλοι, συνδικάτα και αγροτικά κινήματα.

δ) Δεσμευόμαστε να συζητήσουμε την υποστήριξη του ενός τον άλλον και άλλων προοδευτικών φορέων (με τη συμμετοχή των συντρόφων στις αντίστοιχες περιοχές τους), στα μαζικά κινήματα των δύο οργανώσεων, πάντα σε ένα πνεύμα αλληλεγγύης, αδελφοσύνης, σεβασμού και ειλικρίνειας.

ε) Να καθιερώσουμε ένα πρόγραμμα δράσης που να εξασφαλίζει τον κοινό σχεδιασμό, την αδελφότητα και την ανταλλαγή των εμπειριών των ειδικευμένων στη μαζική δουλειά συντρόφων των κομμάτων μας και για να προωθήσουμε μια πλατφόρμα που να επιτρέπει στα ρεύματά μας να εκφραστούν και να ενεργούν από κοινού στο μαζικό κίνημα, χωρίς να γινόμαστε ουρά κανενός.

στ) Άμεσα θα λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα για να προωθήσουμε το συντονισμό και την συνακόλουθη ενοποίηση μέρους ή όλης της εργασίας που εκτελούμε στη νεολαία και το μέτωπο των δασκάλων.

9.4. Οργανωτικοί Στόχοι:

α) Καταλαβαίνοντας τη σημασία των διαδικασιών που περιλαμβάνονται στην οικοδόμηση της επαναστατικής οργάνωσης και τον επαναστατικό αγώνα της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων μαζών, έχουμε αποφασίσει τα εξής σε αυτό τον τομέα:

- Να πραγματοποιούμε καθημερινές συνεδριάσεις για να συζητούμε θέματα πολιτικού ενδιαφέροντος.

- Να οργανώνουμε δραστηριότητες συζήτησης και οργάνωσης στο μαζικό κίνημα

- Να ανταλλάξουμε αντιπροσωπείες στις δραστηριότητες των αντίστοιχων πολιτικών σχολείων μας.

β) Παίρνοντας ως σημείο αφετηρίας τις παραπάνω δραστηριότητες δεσμευόμαστε σε έναν λογικό χρόνο να αρχίσουμε την πρώτη φάση του κοινού πολιτικού σχολείου.

9.5. Διεθνείς σχέσεις και αλληλεγγύη:

α) να αλληλοϋποστηριχτούμε στη διεθνιστική δουλειά από την οποία:

- Θα κάνουμε οτιδήποτε δυνατό για να έχουμε κοινές θέσεις σχετικά με τα σημαντικά γεγονότα που πραγματοποιούνται και για τα γεγονότα στα οποία αποφασίζουμε να συμμετέχουμε.

- Να προσπαθήσουμε να στείλουμε κοινές αντιπροσωπείες στα διεθνή γεγονότα.

- Να υποστηρίξει ο ένας τον άλλον στα διεθνή φόρουμ θέτοντας τους οικονομικούς πόρους μας ο ένας στην υπηρεσία του άλλου όταν αυτό είναι απαραίτητο.

- Να εργαστούμε για τη μεγαλύτερη δυνατή αλληλεγγύη στην οποία ο μεγαλύτερος δυνατός αριθμός προοδευτικών και επαναστατικών δυνάμεων μπορεί να συγκλίνει.

- Να ιδρυθεί μια Κοινή Επιτροπή για να συζητά διεθνή ζητήματα και να κάνει προτάσεις που μπορούν να πραγματοποιηθούν από κοινού.

Πρωτεύουσα της Δομινικανής Δημοκρατίας 27 Σεπτέμβρη 2005

Υπογραφές

για την ΚΕ του PCT
Manuel Salazar
Γενικός Γραμματέας

για την ΚΕ του PTD ML
Ivan Rodriguez,
Πρόεδρος

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 225 1-15 Απρίλη 2006

Διαβάστε Περισσότερα »

ΙΡΑΚ: Η Ιρακινή Αντίσταση δυναμώνει

3 χρόνια από την Αμερικανο-βρετανική εισβολή στο Ιράκ η Ιρακινή Αντίσταση παραμένει ανίκητη και συνεχώς δυναμώνει. Αυτό αποδεικνύεται πλέον και από τα στοιχεία του Αμερικάνικου στρατού. (βλ. και «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ. 220).

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ το Γενάρη σκοτώθηκαν 62 Αμερικάνοι στρατιώτες και 2 Βρετανοί (μ.ο. 2.06./ημέρα), το Φλεβάρη 55 Αμερικάνοι και 3 Βρετανοί (μ.ο. 2.07/ημέρα) και το Μάρτη 31 Αμερικάνοι, ένας Δανός και ένας Ρουμάνος στρατιώτης (μ.ο. 1.06/ημέρα). Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία οι Αμερικάνοι τραυματίες το πρώτο τρίμηνο του 2006 στο Ιράκ ξεπερνούν τους 800. Τα νούμερα αυτά είναι χαρακτηρίστηκαν από της ΗΠΑ ιδιαίτερα ανησυχητικά αφού η Ουάσινγκτον περίμενε ο ρυθμός των θανάτων να μειωθεί μετά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν και την τελειοποίηση του στρατιωτικού εξοπλισμού του Αμερικάνικου στρατού.

Η Ιρακινή Αντίσταση μάλιστα συνεχώς αυξάνει και το μέτωπό της με τους ταγματασφαλίτες και τους συνεργάτες των κατακτητών. Τους πρώτους τρεις μήνες του 2006 τα ξένα ΜΜΕ κατέγραψαν το θάνατο τουλάχιστον 540 αστυνομικών ή γενικά ένστολων Ιρακινών. Από το μέτωπο βέβαια δεν ξεφεύγει ούτε το συνεργαζόμενο με το «Κ»ΚΕ εθνοπροδοτικό χρουστσοφικό Ιρακινό «Κ»Κ. Όπως μετέδωσε το Associated Press στις 4 Μάρτη 2006 σε επίθεση ανταρτών στην πόλη Hawija εκτελέστηκε έξω από τα γραφεία του Ι«Κ»Κ στην πόλη αυτή ένα τοπικό στέλεχος του κόμματος που με αυτό τον τρόπο «ανταμείφθηκε» για τις υπηρεσίες του στους κατακτητές.

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 226 15-30 Απρίλη 2006

Διαβάστε Περισσότερα »

ΙΡΑΚ: 34.131 επιθέσεις (93 ημερησίως) δέχονταν οι Αμερικανοί και οι ταγματασφαλίτες το 2005

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του αμερικανικού στρατού οι αντάρτες του Ιράκ πραγματοποίησαν το 2005 πάνω από 34,100 επιθέσεις -(93 επιθέσεις ημερησίως) -εναντίον Αμερικανών, ταγματασφαλιτών και υπαλλήλων εταιριών που εργάζονται στο Ιράκ. Η ανακοίνωση του στρατού αναφέρει ότι ο αριθμός των επιθέσεων έχει αυξηθεί κατά 30% σε σχέση με το 2004 στο οποίο πραγματοποιήθηκαν 26,496.

Οι Αμερικάνοι στρατιώτες που έχουν πεθάνει στο Ιράκ έχουν ξεπεράσει πλέον τους 2.240 ενώ τους 100 έφτασαν οι Βρετανοί.

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 220 15-31 Γενάρη 2006

Διαβάστε Περισσότερα »

Φασιστική τρομοκρατία και καταπίεση των συμβασιούχων από τη ΝΔ

ή ο χουντικός Α. Ανδρεουλάκος θυμάται τις «ένδοξες» μέρες του «αδελφού Στέλιου»

Ο γνωστός χουντικός και νυν υφυπουργός Δημόσιας Διοίκησης, Απ. Ανδερουλάκος, αλλά και ένθερμος υποστηρικτής ίδρυσης στρατοπέδων συγκέντρωσης τύπου «Μακρονήσου» για τους αλβανούς εργάτες που «έτρεχε» κάθε φορά στου Μακρυγιάννη να αγκαλιάζει τον φασίστα εγκληματία Στ. Παττακό, «θυμήθηκε» δημόσια τον περασμένο Νοέμβρη τις «ένδοξες» μέρες του «αδελφού Στέλιου».

Έτσι με έγγραφο του «Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης» υπογραμμένο από τον ίδιο ως αρμόδιο υφυπουργό ζητά να πληροφορηθεί ποιοι απ’ τους συμβασιούχους «συμμετείχαν στην πανελλαδική απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 10 Νοεμβρίου» («Ελευθεροτυπία» 27.11.2005, σελ. 23). Στο έγγραφο, ανάμεσα στ’ άλλα αναφέρεται: «β΄ αρκετοί συμβασιούχοι στα ΚΕΠ, τα οποία λειτούργησαν, δεν χρησιμοποίησαν το Ε – ΚΕΠ για καμία απολύτως διαδικασία, γεγονός που αποδεικνύει ότι απείργησαν.

Ενόψει των ανωτέρω, καλείται ο μόνιμος υπάλληλος του ΚΕΠ να μας αποστείλει άμεσα, με e-mail… κατάσταση με τα στοιχεία των συμβασιούχων έργου, οι οποίοι απουσίαζαν την 10ην Νοεμβρίου 2005, από το ΚΕΠ για οποιονδήποτε λόγο».

Αξιοσημείωτο είναι ότι το έγγραφο έχει ημερομηνία 17 Νοέμβρη. Είναι άραγε μήπως τυχαίο ότι το φασιστικό έγγραφο Ανδρεουλάκου έχει ημερομηνία 17 Νοέμβρη, μέρα επετείου του Πολυτεχνείου;

Ο υφυπουργός με το «λαμπρό» χουντικό παρελθόν και προσφάτως στρατοπεδάρχης της νέας «Μακρονήσου» για τους ξένους εργάτες και ιδιαίτερα τους αλβανούς ζητά να φακελώσει τους συμβασιούχους εργαζόμενους που πήραν μέρος στην απεργία, απαιτώντας μάλιστα την καταγραφή όλων των «στοιχείων» από τον μόνιμο «υπάλληλο του ΚΕΠ», επιχειρώντας έτσι να τον μετατρέψει σε άθλιο ενεργούμενο και χαφιέ των συναδέλφων του.

Φυσικά έχει όλα τα απαραίτητα προσόντα γι’ αυτή τη δουλειά ο «κανακάρης» του Παττακού Ανδρεουλάκος και έχει διδαχθεί πολλά προς αυτή την κατεύθυνση από τον «αδελφό Στέλιο».

Ο Α. Ανδρεουλάκος βαδίζοντας ακάθεκτος το δρόμο του «αδελφού Στέλιου» δε σταματά ως εδώ αλλά συνεχίζει τη φασιστική τρομοκρατία σε βάρος των εργαζομένων με νέο έγγραφό του (6 Δεκέμβρη) στο οποίο διατάζει-απαγορεύει στους εργαζόμενους να πάρουν μέρος στην απεργία της 14ης Δεκέμβρη, ισχυριζόμενος ότι δε «νομιμοποιούνται να συμμετάσχουν» σ’ αυτή και γενικά στις απεργίες.

Έτσι η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή δίπλα στη δράση του «Συνδικαλιστικού της Ασφάλειας» καθιερώνει ως μηχανισμό φακελώματος, τρομοκρατίας και φασιστικής καταπίεσης των εργαζομένων και τα αρμόδια υπουργεία.

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 220 15-31/1/2006
 

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοφορεί το τεύχος 12 του θεωρητικού περιοδικού "Ενότητα και πάλη"

Κυκλοφόρησε το 12ο τεύχος του περιοδικού "Ενότητα και Πάλη" (Μάης 2005), όργανο της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO).
Το περιοδικό είναι γραμμένο στο Ισπανικά αλλά θα κυκλοφορήσουν και εκδόσεις τους σε άλλες γλώσσες.

Περιεχόμενα:
- X. Διεθνής σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κόμματων και Οργανώσεων

-Για την κατάσταση στη Βενεζουέλα


http://anasintaxi.blogspot.com/2009/07/10.html

- Μανιφέστο. Μαζί! Προς την εργατική τάξη και το λαό της Βενεζουέλας

- Για την κατεύθυνση του Κόμματος της Κόκκινης Σημαίας Βενεζουέλας
-Το ιμπεριαλιστικό σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής
-Έξω οι Αμερικάνοι από το Ιράκ. Όχι στην ιμπεριαλιστικό πόλεμο
- Μήνυμα της ICMLPO προς το 5ο ταχτικό συνέδριο του Κόμματος Εργασίας του Ιράκ (Τουφάν)
-Σχετικά με την πάλη του Παλαιστινιακού λαού
-Ανακοινωθέν για την Costa de Marfil
-Ανακοινωθέν για την Shara Occidental
- Άρθρο του Επαναστατικού ΚΚ Βραζιλίας
- Άρθρο του ΚΚ Κολομβίας (μ-λ)
- Άρθρο του ΚΚ Εργατών της Δομινικανής Δημοκρατίας
- Άρθρο του Μαρξιστικού Λενινιστικού ΚΚ Ισημερινού
- Άρθρο της Οργάνωσης Οχτώβης (Ισπανία)
- Άρθρο του ΚΚ Εργατών Γαλλίας
- Άρθρο του ΚΚ Μεξικό (μ-λ)
- Άρθρο του Επαναστατικού ΚΚ Τουρκίας
-Ιωσήφ Στάλιν: ….
-Η νίκη ενάντια στο φασισμό, υπόθεση των εργαζομένων και των λαών
Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Διαβάστε Περισσότερα »

10η Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Στη Διεθνή Σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Οργανώσεων και Κομμάτων συζητήθηκε, ανάμεσα στ’ άλλα θέματα, και η κατάσταση στη Βενεζουέλα και οι θέσεις-ενέργειες του Κόμματος Κόκκινη Σημαία (Partido Bandera Roja) της Βενεζουέλας και καταδικάστηκε η επιζήμια, αντιλενινιστική πολιτική και πρακτική του.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

   Κατά τη διαπραγμάτευση αυτού του προβλήματος η κατάσταση στη Βενεζουέλα ερευνήθηκε η πολιτική κατάσταση της Βενεζουέλας καθώς και οι σχέσεις μεταξύ των αδελφών κομμάτων και οι κανόνες που διέπουν τις Συσκέψεις.

   Μια τέτοια συζήτηση δεν είχε ως τώρα ξεχωριστά διεξαχθεί. Τώρα για να φθάσουμε σε συμπεράσματα εξετάστηκαν τα εκεί φαινόμενα από διάφορες πλευρές.

   Στη Βενεζουέλα τα γεγονότα εξελίσσονται με μεγάλη ταχύτητα και η σημασία τους ξεπερνά τα σύνορα της Βενεζουέλας και επιδρά στη διεθνή πολιτική, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

   Γι’ αυτούς τους λόγους η 10^η Ολομέλεια της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων ασχολήθηκε μ’ αυτό το ζήτημα και τοποθετήθηκε πάνω σ’ αυτό.

Ι

   Το κοινωνικό και πολιτικό προτσές, που αυτή την περίοδο εξελίσσεται στη Βενεζουέλα αγκαλιάζει εκατομμύρια ανθρώπους: τη μάζα του λαού, την εργατική τάξη, την αγροτιά και τη νεολαία, συμμετέχουν όλες οι κοινωνικές τάξεις καθώς και τα διάφορα κοινωνικά και πολιτικά Κόμματα και Οργανώσεις.

   Αυτή η μακρόχρονη πορεία έχει τον τελευταίο καιρό αποκτήσει υπεροχή σε ένταση, σε επίδραση στις λαϊκές μάζες και σε εκρηκτική δύναμη. Αυτό απαιτεί από μας, τους προλεταριακούς επαναστάτες, απ’ τους άνδρες και τις γυναίκες της αριστεράς, τους δημοκράτες, τους πατριώτες, τους κοινωνικούς αγωνιστές να τοποθετηθούν, να πάρουν θέση, να συμπαρασταθούν και να υποστηρίξουν τις προοδευτικές δυνάμεις, που αντιπαρατάσσονται στο βόρειο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την ολιγαρχία της Βενεζουέλας.

ΙΙ

   Η όξυνση της κρίσης στη Βενεζουέλα προκάλεσε, πριν 10 περίπου χρόνια, πολιτικό ρήγμα και μια σύγχυση στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, και έχει οδηγήσει σε μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στη λεηλασία και την καταπίεση της ιμπεριαλιστικής μπουρζουαζίας.

   Το COPEΙ (Κοινωνικο-χριστιανικό Κόμμα) και το AD (Δημοκρατική Δράση) τα οποία ανήλθαν διαδοχικά στην εξουσία συγκλονίσθηκαν από την κρίση, αποσυντέθηκαν από τη διαφθορά και οι διάφορες ποπουλίστικες παραλλαγές τους που προέρχονταν από τα ίδια ολιγαρχικά στρώματα απομακρύνθηκαν απ’ την κυβέρνηση.

   Τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που προωθήθηκαν από τον ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του, τη μεγάλη μπουρζουαζία της Βενεζουέλας, όξυναν την κρίση και συνέβαλαν στο να αποκαλυφθεί καθαρότερα η εξάρτηση.

   Τα μέτρα ιδιωτικοποιήσεων, η καταπίεση και η απάτη, η αποβιομηχάνιση της χώρας οδήγησαν σε αύξηση της ανεργίας, παραπέρα εξαθλίωση των εργατών και συνέβαλαν στην αύξηση της δυσαρέσκειας και στην επιθυμία των λαϊκών μαζών και της νεολαίας για αλλαγή.

ΙΙΙ

   Από το λεγόμενο “Caracazo” το Φλεβάρη του 1989 (εξέγερση της 27.2.1989), ακολουθούμενο από το στρατιωτικό κίνημα του 1992, αναπτύχθηκε ένα πολύ ισχυρό κίνημα πάλης των εργαζομένων μαζών και της νεολαίας, που επιδίωκαν την ανατροπή της κυβέρνησης και κοινωνικές αλλαγές.

   Ο αγώνας του λαού της Βενεζουέλας διεξάχθηκε με πολλούς τρόπους: απεργίες εργατών, διαδηλώσεις της νεολαίας στους δρόμους, μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στη διαφθορά, αγώνες για ελευθερία και δημοκρατία, αναζήτηση πολιτικής προοπτικής, συγκρότηση διαφόρων μπλοκ και συμμαχιών στο περιβάλλον των λαϊκών μαζών, συμμετοχή στις εκλογές με δικές τους λίστες.

   Η Βενεζουέλα έζησε μια ανάπτυξη των αγώνων των μαζών, οι πόλεις και η ύπαιθρος έγιναν πεδίο σύγκρουσης μεταξύ του αγώνα για ελευθερία των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της αντεθνικής, ενάντια στο λαό στρεφόμενης πολιτικής της μπουρζουαζίας και των ιμπεριαλιστών.

IV

   Το 1998 ένα σημαντικό τμήμα του λαού της Βενεζουέλας, τα δημοκρατικά και αριστερής κατεύθυνσης πολιτικά Κόμματα και Οργανώσεις συμμετείχαν στις εκλογές με δική τους λίστα. Πρόβαλαν την υποψηφιότητα του συνταγματάρχη Hugo Chavez (Ούγκο Τσάβες) και ένα εναλλακτικό Πρόγραμμα σε αντιπαράθεση με τις αντιλήψεις των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων.

   Στο πρόσωπο του Hugo Chavez, ο οποίος το 1992 ηγήθηκε μιας στρατιωτικής στάσης ενάντια στην κυβέρνηση του Carlos Andres Perez, διώχτηκε και κρατήθηκε αρκετά χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα των βενεζολάνων έβλεπε τον εξεγερμένο στρατιώτη που ξεσηκώθηκε ενάντια στη διαφθορά και την πολιτική πείνας που επέβαλλε η ολιγαρχία. Σήμαινε γι’ αυτούς την ελπίδα και την προοπτική αλλαγής.

   Ο Chavez εκφωνεί μαχητικές ομιλίες ενάντια στη διαφθορά και τα προνόμια, βαδίζει σε ανοιχτή σύγκρουση με τα παραδοσιακά κόμματα, κάνει προτάσεις αλλαγής, υπόσχεται να θέσει τέρμα στην κοινωνική ανισότητα και να καταπιαστεί με τα μεγάλα προβλήματα της Βενεζουέλας και του λαού.

   Η επιθυμία των λαϊκών μαζών για αλλαγή, η φθορά και η απώλεια κύρους των αστικών κομμάτων, η ανάπτυξη του κοινωνικού αγώνα συμβάλλουν ώστε οι προτάσεις του Chavez να βρουν πρόσφορο έδαφος κι’ αυτός κερδίζει τις εκλογές στον πρώτο γύρο.

   Αυτός ο θρίαμβος έδωσε μεγάλες ελπίδες και προσδοκίες στη Βενεζουέλα και πέρα απ’ τα σύνορά της, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

V

   Όταν ο Chavez βρέθηκε στη κυβέρνηση προτείνει μερικές πολιτικές αλλαγές, συγκαλεί Συνταγματικό Συμβούλιο (Asamblea Constituyente) και κατ’ αυτόν τον τρόπο ανοίγεται ο δρόμος σε μερικές κοινωνικές κατακτήσεις για τις εργαζόμενες μάζες, θεσμοθετούνται μερικοί δημοκρατικοί κανόνες και ανοίγονται δρόμοι για αλλαγές στην οικονομική και κοινωνική ζωή.

   Το νέο Σύνταγμα δεν αλλάζει το κοινωνικό καθεστώς, οι δε καπιταλιστικοί θεσμοί και οι πολιτικοί κανόνες δεν θίχτηκαν. Παρόλα αυτά, αυτό σημαίνει σημαντική πρόοδο στη νομοθεσία της Βενεζουέλας, στη διασφάλιση των δημοκρατικών πολιτικών δικαιωμάτων και τις ελευθερίες.

VI

   Η κυβέρνηση του Chavez στηρίζεται σε σημαντικούς οικονομικούς πόρους, που προέρχονται απ’ τη διεθνή τιμή πετρελαίου.

   Μ’ αυτά τα μέσα έκανε μερικά για το καλό των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων της Βενεζουέλας, και έτσι η κυβέρνηση του Chavez πέτυχε να διευρύνει την κοινωνική της βάση.

   Ξεκίνησε μια καμπάνια για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού, ενίσχυσε τη δημόσια παιδεία και επέτρεψε έτσι την πρόσβαση στα σχολεία εκατομμυρίων βενεζολάνων, που πριν δεν είχαν καμιά δυνατότητα, οικοδόμησε ένα σύστημα υγείας για όλα τα λαϊκά στρώματα, προώθησε μια αγροτική μεταρρύθμιση που αφορά την κρατική γη και τις ακαλλιέργητες εκτάσεις των μεγαλογαιοκτημόνων.

VII

   Ο Chavez οργάνωσε ένα πολιτικό Κόμμα (Movimiento Bolivariano V Rebublica), που του επέτρεψε, σε συμμαχία με άλλες Οργανώσεις, να κερδίσει τις εκλογές. Αυτό το κόμμα δεν είναι όργανο, σε κυβερνητικό και ηγετικό επίπεδο, των μαζών. Πνίγεται από τον ιδεολογικό κατακερματισμό και τη διαφθορά.

   Άλλα πολιτικά αριστερά Κόμματα και Οργανώσεις που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, έχουν μικρή σημασία και μόλις την ικανότητα να συμβάλλουν στην κατεύθυνση του κοινωνικού και πολιτικού προτσές που αναπτύσσεται σε μεγάλη κλίμακα.

   Ο Chavez πέτυχε να έχει ένα καλό επίπεδο επικοινωνίας με το λαό και τη νεολαία, είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης αυτού του προτσές.

VIII

   Η κυβέρνηση Chavez δεν άλλαξε το χαρακτήρα του κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος στη Βενεζουέλα, όμως θίγει σε ορισμένο βαθμό τα συμφέροντα της μεγάλης μπουρζουαζίας και του ιμπεριαλισμού και ευνοεί τα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας.

   Η κυβέρνησή του έμεινε σταθερή στην αντίσταση ενάντια στο σχέδιο-Κολομβία, ενάντια στην ALCA (Αμερικάνικη Ελεύθερη Ζώνη Εμπορίου), ενάντια στον πόλεμο κατά του Ιράκ και παίζει σπουδαίο ρόλο στο εσωτερικό του OPEC, στην υπεράσπιση των συμφερόντων των χωρών παραγωγής πετρελαίου.

   Απέναντι στις βλέψεις του ιμπεριαλισμού και παρά τις επιδιώξεις της βενεζολάνικης ολιγαρχίας και αντίδρασης κρατά ψηλά τη συνεργασία και τη αλληλοβοήθεια με την επαναστατική Κούβα.

   Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν το μίσος των βορειο-αμερικάνικων μονοπωλίων, της κυβέρνησης των ΗΠΑ, της ολιγαρχίας και των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, των αντιδραστικών, οι οποίοι απ’ την αρχή με βίαιες επιθέσεις ήθελαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση Chavez.

   Στη δράση τους ενάντια στον Chavez πέτυχαν να συμπεριλάβουν ένα τμήμα μεσαίων στρωμάτων του πληθυσμού, των βιοτεχνών και ένα μέρος της εργατικής τάξης. Αυτά τα κοινωνικά στρώματα επιδιώκουν ασφάλεια, φοβούνται από την εξέγερση εκείνων που ζουν κάτω από το απόλυτο όριο φτώχιας και η δυσαρέσκειά τους τροφοδοτείται από την κρίση που συγκλονίζει τη Βενεζουέλα.

   Για τους ιμπεριαλιστές κάθε μέσο είναι θεμιτό, είτε πρόκειται για νόμιμο είτε παράνομο.

   Ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής  του ιμπεριαλισμού διαδίδεται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, τον τύπο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, τα οποία ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα υποθάλπουν προκλήσεις και διαδίδουν συκοφαντίες, επινοούν γεγονότα και επιτίθενται στον Chavez, την κυβέρνησή του και το έργο της.

   Οι ιμπεριαλιστές υποκινούν στρατιώτες να εξεγερθούν, μπαίνουν σε στρατόπεδα αναζητώντας στρατιώτες που εκδηλώνουν ανοιχτή αντίσταση ενάντια στον Chavez, και τους χρησιμοποιώντας τους σαν δόρυ, προσπαθούν να υπονομεύσουν τις ένοπλες δυνάμεις και να οργανώσουν πραξικόπημα ενάντια στον Chavez.

   Οι ιμπεριαλιστές συγκροτούν κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, τις διαλύουν πάλι και φτιάχνουν νέες, με σκοπό να ενώσουν όλες τις δεξιές και αντιδραστικές δυνάμεις.   

   Η ορατή κεφαλή της αντιπολίτευσης είναι η Federacion de Camaras, η οποία εκπροσωπεί την Ένωση επιχειρηματιών και την Ένωση Τραπεζών καθώς και τον ανώτατο κλήρο της Καθολικής Εκκλησίας. Συμπεριλαμβάνει επίσης και παραδοσιακά κόμματα, τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αποστάτες της πολιτικής αριστεράς, καθώς και μερικές πολιτικές Οργανώσεις με αριστερό και επαναστατικό παρελθόν.

   Η κυβέρνηση Μπους, η βορειο-αμερικάνικη Πρεσβεία, η CIA είναι το κουκλοθέατρο που κρατά τα νήματα και καθοδηγεί τη δράση των βενεζολάνων αντιδραστικών. Οι εξόριστοι κουβανοί, οι παραστρατιωτικοί της Κολομβίας αποτελούν επίσης ένα τμήμα των δυνάμεων, οι οποίοι δραστηριοποιούνται έντονα ενάντια στην κυβέρνηση Chavez.

   Από την άλλη πλευρά στέκονται οι λαϊκές μάζες, η εργατική τάξη, η αγροτιά, οι υποαποσχολούμενοι, εκείνοι που ζουν κάτω από το απόλυτο όριο της φτώχειας και πλατιά στρώματα της νεολαίας, η οποία θεωρεί το έργο της κυβέρνησης σαν δική της υπόθεση.

   Στη Βενεζουέλα παρατηρείται σήμερα ένα βαθύ και μεγάλο σε έκταση κοινωνικό και πολιτικό προτσές που έχει πολώσει την κοινωνία. Ο αγώνας εκφράζεται σε όλα τα επίπεδα στον τομέα των ιδεών, στην πολιτική σύγκρουση, στους δρόμους και στις πλατείες.  

IX

   Αυτή η κοινωνική και πολιτική σύγκρουση δυναμώνει από το 1998 και σημειώνεται σε διάφορους τομείς και σε διάφορα επίπεδα.

   Η κυβέρνηση Chavez διενήργησε 6 φορές εκλογές, κάθε κυβέρνηση που προήλθε απ’ αυτές είχε την υποστήριξη του λαού της Βενεζουέλας.

   Συγκάλεσε Συνταγματική Συνέλευση και επεξεργάστηκε ένα νέο πολιτικό βασικό νόμο (nueva carta politica).

   Ο ίδιος ο Chavez καθιέρωσε ένα νέο τρόπο εκλογής προέδρου και κατά πλειοψηφία επικυρώθηκε ως πρόεδρος.

   Οργάνωσε το λαό στους λεγόμενους βολιβαριανούς κύκλους (cyrculos bolivarianus) και οικοδομεί μ’ αυτόν τον τρόπο μια λαϊκή υποστήριξη για την κυβερνητική του δραστηριότητα.

   Η αντιπολίτευση συμμετείχε δραστήρια σ’ αυτές τις εξελίξεις και ηττήθηκε σ’ όλες τις εκλογές.

   Τον Απρίλη του 2002 η βορειο-αμερικάνικη κυβέρνηση και η CIA οργάνωσαν ένα πραξικόπημα με τη συμμετοχή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, τον Feder Camaras (Ένωση Επιχειρηματιών) και με τη συνενοχή μιας ομάδας αξιωματικών, κατά τη διάρκεια του οποίου συνελήφθη ο Chavez και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση. Τα στρατεύματα του Caracas και η πλειοψηφία των ενόπλων δυνάμεων επανέφεραν την κυβέρνηση Chavez και ματαίωσαν το πραξικόπημα.

   Το Δεκέμβρη του 2002 και το Γενάρη του 2003 οι επιχειρηματίες οργάνωσαν το κλείσιμο των επιχειρήσεών τους με σκοπό να χρεοκοπήσει η οικονομία της Βενεζουέλας και μ’ αυτόν τον τρόπο να ανατρέψουν τον Chavez. Και σ’ αυτή τους την προσπάθεια απέτυχαν.

   Η αντιπολίτευση με μια συνταγματική καταγγελία άσκησε πίεση μ’ όλα τα μέσα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με σκοπό την απομάκρυνση του προέδρου Chavez ap;o το αξίωμά του (Referendum Revocatorio del Mandato del Presidente Chavez). Αυτό το δημοψήφισμα έγινε τον Αύγουστο του 2004 και έτσι ο Chavez επιβεβαιώνετε ακόμα μια φορά με συντριπτική πλειοψηφία στο αξίωμά του.

   Οι αντιδραστικές δυνάμεις δεν εγκαταλείπουν τα σχέδιά τους να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού και συνεχίζουν να αγωνίζονται μαχητικά.

   Οι λαϊκές δυνάμεις, οι πατριωτικές, δημοκρατικές, αριστερές και επαναστατικές δυνάμεις συνεχίζουν να προχωρούν προς τα μπρος, προωθούν και υπερασπίζουν αυτή την εξέλιξη.

   Στη Βενεζουέλα διεξάγεται μια απ’ τις μεγάλες μάχες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και εμείς οι προλεταριακοί επαναστάτες μ’ αυτή την ευκαιρία εκφράζουμε την υποστήριξή μας στους εργάτες και τη νεολαία και την κυβέρνηση Chavez στο βαθμό που αυτή διατηρεί τη δημοκρατική και πατριωτική γραμμή.

X

   Η κυβέρνηση Chavez τοποθετείται ενάντια στις ΗΠΑ και τις ιμπεριαλιστικές της μηχανορραφίες. Είναι φανερό, ότι αυτή η σύγκρουση περιορίζεται μόνο σ’ ορισμένες πλευρές της εξάρτησης, ότι υπάρχουν ζητήματα που δεν αγγίζονται και στα οποία τα διεθνή μονοπώλια μπορούν παραπέρα να επιβάλλουν τα σχέδιά τους.

   Τουλάχιστον στη βάση της στάσης της απέναντι στα εθνικά συμφέροντα η κυβέρνηση Chavez μπορεί να χαρακτηριστεί σαν εθνικο-πατριωτική.

   Είναι μια κυβέρνηση που νομιμοποιήθηκε σε 7 εκλογικές αναμετρήσεις και επιβεβαιώθηκε από την πλειοψηφία των βενεζολάνων.

   Εμείς οι μαρξιστές-λενινιστές έχουμε ξεκάθαρο, ότι αυτή την περίοδο στη Βενεζουέλα δεν πραγματοποιείται επανάσταση, και ακόμα λιγότερο μια κοινωνική επανάσταση του προλεταριάτου. Η κυβέρνηση Chavez δεν είναι επαναστατική κυβέρνηση. Πρόκειται για μια δημοκρατική και πατριωτική πορεία, η οποία κινητοποιεί εκατομμύρια ανθρώπους και μπορεί να εξελιχθεί στην κατεύθυνση μιας κοινωνικής επανάστασης. Για να συμβεί αυτό, είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν οι υποκειμενικές προϋποθέσεις, ιδιαίτερα η πολιτική και ιδεολογική καθοδήγηση του κόμματος του προλεταριάτου στο επαναστατικό προτσές ως την κατάληψη της εξουσίας.

XI

   Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα αναπτύσσονται σε μια διεθνή κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από το ξαναδυνάμωμα και την ανάπτυξη προς τα μπρος του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης και των λαών και την οξεία κρίση του ιμπεριαλισμού.

   Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα έχουν ιδιαίτερα μεγάλη επίδραση στη Λατινική Αμερική. Η κυρίαρχη τάξη, οι αντιδραστικοί και οι οπορτουνιστές χαρακτηρίζουν τον Chavez σαν «κομμουνιστή», σαν μαριονέτα του Φιντέλ, σαν αντιδημοκρατικό και αυταρχικό στοιχείο. Εμείς, οι λαοί, οι εργάτες και η νεολαία, οι προοδευτικοί και δημοκράτες, οι επαναστάτες και κομμουνιστές αντιλαμβανόμαστε τον αγώνα του βενεζολάνικου λαού σαν τμήμα της πάλης μας για ελευθερία.

XII

   Στα γεγονότα της Βενεζουέλας συμμετέχει δραστήρια το κόμμα Bandera Roja.

   Αυτό χαρακτηρίζει την κυβέρνηση Chavez όργανο του χρηματιστικού κεφαλαίου και υπερασπιστή νεοφιλελεύθερων μέτρων.

   Έχει ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση Chavez είναι μια κυβέρνηση των κοινωνικά γκεντεμιτεκτε η οποία στα φτωχά στρώματα προσπαθεί να ξυπνήσει αισθήματα εκδίκησης και να προκαλέσει συγκρούσεις μεταξύ των βενεζολάνων.

   Δηλώνει ότι είναι μια αντιδημοκρατική, φιλοφασιστική κυβέρνηση, η οποία χρησιμοποίησε τη δημαγωγία, το λαϊκισμό, τις παραστρατιωτικές ομάδες των μαζών (cyrculos bolivarianus), τις ένοπλες δυνάμεις για την υποστήριξή της.

   Έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές, στις οποίες επικυρώθηκε ο Chavez, και υποστήριξε τον Αρίας, τον υποψήφιο των ΗΠΑ, της Δεξιάς και της αντίδρασης.

   Είχε μια αξιοσημείωτη συμμετοχή στο πραξικόπημα του Απρίλη 2001 με το να αποτελέσει ένα τμήμα της συνομωσίας που αποσκοπούσε στην ανατροπή του Chavez.

   Συμμάχησε με την Accion Demokratica και τους γραφειοκράτες στις εκλογές των συνδικάτων.

   Ήταν παρών και συμμετείχε δραστήρια στο κλείσιμο των επιχειρήσεων.

   Συνεργάστηκε δραστήρια στη συγκέντρωση υπογραφών για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την απομάκρυνση του Chavez από το προεδρικό αξίωμα.

   Υπήρξε τμήμα του συντονιστικού της αντιπολίτευσης σε πανεθνική κλίμακα (Coordinadora Nacional de Oposicion). Με τη συμμετοχή σ’ όλες αυτές τις δραστηριότητες συμφωνεί αντικειμενικά με την πολιτική και τη δράση του ιμπεριαλισμού, της CIA και της βορειο-αμερικάνικης Πρεσβείας, της ολιγαρχίας, του επιμελητηρίου των επιχειρηματιών και των τραπεζιτών, της ηγεσίας της καθολικής εκκλησίας, του κοινωνικό-χριστιανικού και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Βρίσκεται στο πλευρό των εχθρών του λαού.

XIII

   Εμείς, οι προλεταριακοί επαναστάτες, έχουμε την ευθύνη να οργανώσουμε και να πραγματοποιήσουμε την επανάσταση. Σ’ αυτή τη δράση δυναμώνουμε με την οργάνωση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων τάξεων, με το να τους διαπαιδαγωγούμε πολιτικά και με το να τους καθοδηγήσουμε στον πολιτικό και κοινωνικό αγώνα στα πλαίσια ενός αδιάκοπου προτσές, που θα μας επιτρέψει να συγκεντρώσουμε δυνάμεις για να αντιπαρατεθούμε νικηφόρα απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, να τους ανατρέψουμε και να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό.

   Το προτσές της συγκέντρωσης δυνάμεων δεν είναι καθόλου απλό ζήτημα. Απαιτεί από μας τους κομμουνιστές να συμμετέχουμε δραστήρια στην κοινωνική και πολιτική ζωή, να παίρνουμε υπόψη μας το κοινωνικό κίνημα και το συσχετισμό δυνάμεων, να επεξεργαστούμε μια πολιτική ενότητας με όλες τις κοινωνικές και πολιτικές τάξεις και στρώματα που συμμετέχουν στην επανάσταση, να κλείσουμε συμφωνίες και να κάνουμε  συμβιβασμούς με άλλες δυνάμεις με σκοπό να αντιπαρατεθούμε στον κύριο εχθρό.  Σ’ όλες αυτές τις δραστηριότητες εμείς οι προλεταριακοί επαναστάτες ξεκινούμε από την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού, από μαρξιστικές-λενινιστικές θέσεις, και προσέχουμε να μην απομακρυνθούμε από το δρόμο και τους σκοπούς της δράσης μας. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να τοποθετηθούμε στο πλευρό του ιμπεριαλισμού ενάντια στις μάζες, στο πλευρό των κυρίαρχων τάξεων ενάντια στους λαούς.

XIV

   Για κάθε άτομο και Οργάνωση είναι φανερό, ότι ο βορειο-αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, η κυβέρνηση Μπους, οι μηχανισμοί ελέγχου και κατασκοπείας της συνωμοτούν ανοιχτά ενάντια στην κυβέρνηση Chavez και χρησιμοποιούν κάθε μέσο που τους εξυπηρετεί.

   Επίσης είναι πολύ ξεκάθαρο, ότι η Federacion de Camaras εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεγάλης μπουρζουαζίας, ότι τα παραδοσιακά κόμματα COPEI και AD είναι όργανα των κυρίαρχων τάξεων. Το κόμμα της Bandera Roja δεν αγωνίζεται μόνο ενάντια στην κυβέρνηση του Chavez, αλλά έχει συνενωθεί δεδηλωμένα με τη δράση των αντιδραστικών και φιλοιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αποτελεί ένα τμήμα του Συντονιστικού της Αντιπολίτευσης σε πανεθνικό επίπεδο.

XV

   Ο διεθνής χαρακτήρας της εργατικής τάξης, ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, οι άμεσοι, οι έμμεσοι και στρατηγικοί σκοποί του επαναστατικού προλεταριάτου κάνουν το κομμουνιστικό κόμμα ένα τμήμα της παγκόσμιας επανάστασης σε κάθε ξεχωριστή χώρα, όπου αυτό καθοδηγεί τον επαναστατικό αγώνα.

   Το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα είναι σταθερός και διαρκής μαχητής του προλεταριακού διεθνισμού.

   Ο ταξικός χαρακτήρας του επαναστατικού κόμματος του προλεταριάτου απαιτεί απ’ αυτό την ευθύνη να συμμετέχει στην ανάλυση της διεθνούς κατάστασης, να τοποθετείται υπέρ της υπόθεσης της εργατικής τάξης και των λαών σ’ όλες τις χώρες, να στηρίζει και να συμπαραστέκεται στους αγωνιστές για ελευθερία και δημοκρατία, να συνδέει τις δυνάμεις του και εκείνες της εργατικής τάξης και των λαών σε κάθε χώρα και σε διεθνές επίπεδο στον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού.

   Αυτή την ευθύνη αναλαμβάνουμε όλοι εμείς, τα Κόμματα και οι Οργανώσεις που συμμετέχουν στη Διεθνή Σύσκεψη.

   Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Βενεζουέλας η φωνή των προλεταριακών επαναστατών έχει ένα ηχηρό τόνο καταδίκης της επίθεσης του ιμπεριαλισμού, των επιδιώξεών του να ανατρέψει με βία τη δημοκρατική κυβέρνηση του Hugo Chavez (Ούγκο Τσάβες), χαιρετίζει και υποστηρίζει το λαό της Βενεζουέλας στο θαρραλέο αγώνα για αυτοδιάθεση και υπεράσπιση της κυριαρχίας του.

XVI

   Η εκπλήρωση της διεθνούς ευθύνης από πλευράς των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων δε σημαίνει, καθόλου δε σημαίνει, ανάμειξη στις αρμοδιότητες και την επεξεργασία της επαναστατικής πολιτικής σε μια χώρα. Αν οι θέσεις διαφέρουν από τις απόψεις και τις αποφάσεις του κόμματος της χώρας, είναι αναγκαία η αδελφική και ελεύθερη συζήτηση, η οποία θα βοηθήσει στο ξεκαθάρισμα αυτών των προβλημάτων.

   Δεν μπορεί να επιβληθεί μια πολιτική στα Κόμματα των διαφόρων χωρών, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι σωστό να απορρίψει κανείς συλλήβδην τις σκέψεις άλλων Οργανώσεων και Κομμάτων. Εμείς οι κομμουνιστές μπορούμε και πρέπει να συζητούμε τις εκτιμήσεις, είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε το μαρξισμό-λενινισμό και την εφαρμογή του στην επαναστατική πάλη και να τον διαχωρίζουμε από τις θέσεις του ρεβιζιονισμού και του οπορτουνισμού. Αυτή είναι και μια απ’ τις πρακτικές συνέπειες του προλεταριακού διεθνισμού.

   Αναφορικά μ’ αυτό οι κανόνες της Σύσκεψης αναφέρουν:

«Σαφή πράγματα: το κίνημά μας και ολόκληρη η Σύσκεψη σέβονται και πρέπει να σέβονται πλήρως τους κανόνες κάθε Κόμματος-μέλους. Επίσης τα Κόμματα και οι Οργανώσεις μας αναγνωρίζουν τους κανόνες του καθενός απ’ αυτά, που από την πλευρά τους αναγνωρίζουν και πρέπει να σέβονται τους κανόνες των άλλων. Όμως ταυτόχρονα πρέπει επίσης να είναι σαφές, ότι το γεγονός να εκφράζεται γνώμη τόσο για τη διεθνή κατάσταση όσο και ιδιαίτερα για την κατάσταση μιας χώρας, το γεγονός να εκφράζεται γνώμη για την κατάσταση και τη δουλειά, να διατυπώνεται κριτική ή να παίρνονται συλλογικές αποφάσεις, δεν είναι λάθος. Αντίθετα αυτό πρέπει να κατανοηθεί σαν δικαίωμα και σαν ευθύνη. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί κάθε Κόμμα να ασκεί κριτική στη δουλειά ενός άλλου Κόμματος μιας άλλης χώρας και να διαπιστώνει κατά πόσο αυτό εφαρμόζει τις συλλογικές αποφάσεις. Αυτές είναι ελάχιστες προϋποθέσεις για ένα διεθνές κίνημα και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις».

XVII

   Αναφορικά με την κατάσταση στη Βενεζουέλα και τις πολιτικές δραστηριότητες της Bandera Roja έγιναν συζητήσεις διμερούς, πολυμερούς, περιφερειακού χαρακτήρα και σε επίπεδο Συσκέψεων. Αυτές οι συζητήσεις έδωσαν τη δυνατότητα να γνωριστούμε καλύτερα με την εκεί πραγματικότητα.

   Η 10^η Ολομέλεια της διεθνούς Σύσκεψης μαρξιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων επιβεβαίωσε κατά τη συζήτηση αυτής της προβληματικής την αλληλεγγύη της με το λαό της Βενεζουέλας στην υπεράσπιση της κυριαρχίας του και της αυτοδιάθεσης και αποκρούει την ανάμειξη του βορειο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και την αντιδραστική πολιτική της ολιγαρχίας, εκφράζει την πεποίθησή της, ότι η εργατική τάξη και ο λαός θα βρουν το σίγουρο δρόμο της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης και θα εξοπλιστούν με την πρωτοπορία τους, το επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου.

10^η Ολομέλεια της Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και Οργανώσεων

Ισημερινός, Δεκέμβρης 2004

Σημείωση: Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, που για λόγους οικονομικούς δεν πήρε μέρος στην παραπάνω 10^η Ολομέλεια, προσυπογράφει τις εκτιμήσεις της Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων για την «κατάσταση στη Βενεζουέλα».

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 203 1-15 Απρίλη 2005

Διαβάστε Περισσότερα »