ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 19, 15 - 31 Αυγούστου 1994, σελ. 3 και 4

Συμπληρώθηκαν στις αρχές Αυγούστου 21 χρόνια από τότε που οι ρεβιζιονιστές ηγέτες τον ΚΚΣΕ Μπρέζνιεφ-Κοσίγκιν σε συνεννόηση με την ελληνική οπορτουνιστική ομάδα Φλωράκη-Λουλέ κλπ. δολοφόνησαν το Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ (1918-55), αλύγιστο και ακατάβλητο κομμουνιστή σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη στον τόπο της εξορίας, το Σουργκούτ της Σιβηρίας.

Στα 17 χρόνια που κρατήθηκε εξόριστος στη Σιβηρία ο Ζαχαριάδης οι έλληνες Πολιτικοί πρόσφυγες στις τότε ρεβιζιονιστικές χώρες αγωνίστηκαν συνεχώς για την απελευθέρωσή του και έστειλαν επανειλημμένα γραπτές διαμαρτυρίες στο ΚΚΣΕ και στα άλλα κόμματα.

Υπήρξαν, όμως, και θλιβερές εξαιρέσεις όπως η αντιζαχαριαδική ομάδα των Γάβρίλου-Δανιηλίδη στη Ρουμανία και στην Ελλάδα η αντισταλινική-αντιζαχαριαδική οπορτουνιστική καθοδηγητική ομάδα της “Αναγέννησης” των Χοτζέα-Ιορδανίδη, οι οποίες όχι μόνο δεν αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση του Ζαχαριάδη, αλλά ακόμα χειρότερα διέδιδαν συκοφαντικά, ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης “υποτάχθηκε” στους χρουτσωφικούς ρεβιζιονιστές. Μάλιστα η ομάδα της Ρουμανίας διέδιδε ότι ο Ζαχαριάδης είναι “ελεύθερος και κάνει βόλτες στη Μόσχα” και ζητούσε από τους κομμουνιστές πολιτικούς πρόσφυγες να ματαιώσουν κάθε διαμαρτυρία ια την απελευθέρωσή του.

Ο δεξιός οπορτουνισμός της καθοδηγητικής ομάδας της “Αναγέννησης” των Χοτζέα-Ιορδανίδη, μετέπειτα ΟΜΛΕ, από την οποία προέρχονται το ΚΚΕ (μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ, κλπ. εκφράζονταν στον αντισταλινισμό της («ο Στάλιν ήταν μεγάλος, αλλά έκανε και λάθη»), στον έξαλλο αντιζαχαριαδισμό της (σωρεία συκοφαντικών επινοήσεων σε βάρος του Ζαχαριάδη), στις ίδιες θέσεις-εκτιμήσεις για την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ της περιόδου 1946-55 με εκείνες της προδοτικής ομάδας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη («ανώμαλο καθεστώς», «σεχταρισμός», «δογματισμός», κλπ.), στο λικβινταρισμό της (αποδοχή στην πράξη της διάλυσης των κομματικών οργανώσεων (1958) από τους ρεβιζιονιστές), στις πρωτοφανείς συκοφαντικές επινοήσεις σε βάρος του ΚΚΕ («το ΚΚΕ ήταν “έτοιμο” να δεχτεί το ρεβιζιονισμό χρουτσωφικού τύπου» «το ΚΚΕ δεν μπόρεσε να γίνει ένα πραγματικά μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα, ένα αληθινά επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου», κλπ.) («Θέσεις της ΚΕ της ΟΜΛΕ ια τα 56 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ», σελ. 31-57, Αθήνα 1975, «Ιστορικές Εκδόσεις»).

Σήμερα είναι γνωστό στην εργατική τάξη και το λαό μας, ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης όχι μόνο δεν υποτάχθηκε στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό, αλλά, ότι ήταν ο πρώτος
κομμουνιστής ηγέτης στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που αντιστάθηκε στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό (και μάλιστα πριν το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ) και δεύτερο, ότι ακριβώς για τη συνεπή αντίστασή του στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό δολοφονήθηκε στη Σιβηρία από τους σοβιετικούς ηγέτες για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα και καταστρέψει τα προδοτικά τους σχέδια, δηλαδή διαλύσει τις ρεβιζιονιστικές ομάδες των Φλωράκη-Κύρκου. Το ερώτημα, λοιπόν, που πλανάται είναι, αν οι παραπάνω αντιζαχαριαδικές ομάδες διέδιδαν εν γνώσει τους αυτές τις συκοφαντίες σε βάρος του Ζαχαριάδη για να διασπάσουν τους έλληνες κομμουνιστές ή είχαν πέσει θύματα των διαδόσεων των σοβιετικών και ελλήνων ρεβιζιονιστών.

Παρακάτω δημοσιεύουμε “Διαμαρτυρία των ελλήνων κομμουνιστών της Τσεχοσλαβακίας και την απελευθέρωση του Ζαχαριάδη” (διατηρώντας τη σύνταξη και την ορθογραφία) τόσο για να γίνουν γνωστά στο λαό μια σειρά ιστορικά γεγονότα όσο και -για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.

Προς την ΚΕ του ΚΚΣΕ, γενικόν γραμματέαν Λ. Μπρέζνιεφ
Προς το Προεδρείο του Ανωτάτου Σοβιέτ Μπογκόρνιν
Προς τον πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλείου της Σοβιετικής Ενωσης Κοσίγκιν

Με λύπη και συγκίνηση, παράλληλα δε και με μεγάλη μας αγανάκτιση παρακολουθούμε το τραγικό μαρτύριο που διαδραματίζεται, προς τον σ. Νίκον Ζαχαριάδη πάνω από 11 χρόνια, με βασικό και κύριο σκοπό έχει στην αργή την φυσική εξόντωσή του.

Το γεγονός αυτό δείχνει, όχι μόνον την αδυναμία τη δικιά σας, αλλά και της ομάδας που τοποθετήσατε στην ηγεσία του ΚΚΕ, με την σύγκλιση της 6ης πραξικοπηματικής Ολομέλειας της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ το Μάρτη του 1956.

Η παράφορη αυτή επέμβασή σας στα εσωτερικά του κόμματός μας, εκμεταλλευόμενοι την προσφυγιά μας, της πολιτικής ασυλίας που μας χωρηγήθει απ’ τη χώρα σας και τις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες της Ευρώπης το 1949, καταπατήσατε παράφορα τις μαρξιστικές-λενινιστικές νόρμες, στις σχέσεις μεταξύ των αδελφών κομμάτων, αναδείχνοντας το κόμμα σας - Κόμμα Μάνα - με αποτέλεσμα τη διασπορά και διάλυση του ΚΚΕ, στο εργατικό λαϊκό κίνημα της χώρας μας, επιφέροντας ανεπανόρθωτες ζημιές ρίχνοντας αυτό δεκάδες χρόνια πίσω, που το πρώτο θύμα της επέμβασής σας ήταν και είναι ο πρώην γραμματέας του ΚΚΕ σ. Ν. Ζαχαριάδης, τον οποίο πάνω από 11 χρόνια κρατάτε υπόδοικο κάτω απ’ τις πιο απάνθρωπες συνθήκες, καταπατόντας και τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Το μοναδικό “έγκλημά” του ήταν, η μη συμφωνία του με τις αναθεωρητικές οπορτουνιστικές θέσεις του 20ου σας Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), που κατάγγειλε, ότι η επιβουλή και εφαρμογή των Θέσεων αυτών σαν γενική γραμμή του διεθνούς σοσιαλιστικού συστίματος και παγκοσμίου κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, στρόνετε το έδαφος για έναν νέο πογκρόμ στο σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό κίνημα και απόριψε κατηγορηματικά την επέμβασή σας στα εσωτερικά του κόμματός μας, απ’ την αρχή, με την φραξιονιστική και υπονομευτική οργάνωση και δράση σας που ασκείσατε στην Κομματική Οργάνωση του ΚΚΕ στην Τασκέντη από τις αρχές του 1955, την οποία βαθμιαία την μεταφέρατε και στις άλλες κομματικές οργανώσεις στις Λαϊκές Δημοκρατίες.

Για την επέμβασή σας αυτή, επανελλημένα να σας είχαμε γράψει γράμματα και εκθέσεις, ατομικές και ομαδικές, που καταδικάζαμε αυτήν, και παράλληλα απετούσαμε να αφεθεί ελεύθερος ο σ. Ν. Ζαχαριάδης, τονίζοντας ότι, να σταματήσετε τις παραπέρα επεμβάσεις σας στα εσωτερικά του κόμματός μας, και ότι δεν είσθαι εσείς οι αρμόδιοι για να δώσετε λύση, ούτε η ομάδα αυτή που τοποθετήσατε πραξικοπηματικά στην ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά τα μέλη του ΚΚΕ και οι αγωνιστές της Ελλάδος που τον εμπυστεύτικαν στο πόστο που κατείχε στο κόμμα. Οι βουλευτικές εκλογές στις 18 Φεβρουαρίου 1956, βάλαν την τελική τους σφραγίδα για τη σωστή γραμμή και ταχτική που εφάρμοζε το κόμμα στη χώρα μας, που αυτή η προτοφανείς επιτυχία στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, καί- τοι παράνωμο το ΚΚΕ, σας ξάφνιασε εσάς και τους γνωστούς φραξιονιστές, αναθεωρητές, οπορτουνιστές λινβινταριστές υτοπαθείς λιποτάχτες και χρεωκοποιμένους, που τους τοποθετήσατε στην ηγεσία του ΚΚΕ αμέσως μετά το 20ο Συνέδριό σας, με τη σύγκλιση της πραξικοπηματικής 6ης Ολομέλειας το Μάρτη 1956, που αμέσως άρχησε η συκοφαντική εκστρατία γεμάτη πλαστογραφία και σκυνοθεσία εναντίον του σ. Ν. Ζαχαριάδη και της γραμμής που εφάρμοζε το κόμμα αυτή την περίοδο, και αυτή βάση των αναθεωρητικών Θέσεων το 20ο Συνέδριό σας αποκαλέσατε το σ. Ν. Ζαχαριάδη και τη γραμμή του κόμματος, δογματική, σεχταριστική, τοιχοδιοχτική, ότι καλιέργησε γύρω απ’ το πρόσωπό του την προ- σωπολατρία, κλπ. και για να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στα παραπάνω τον κατηγορήσατε για ύποπτο χαφιέ και προβοκάτορα, για να εξαπατήσετε τα μέλη του ΚΚΕ, τους αγωνιστές και ολόκληρο το λαϊκό εργατικό Κίνημα της χώρας μας. Οι κατηγορίες και οι συκοφαντίες αυτές τις δανιστίκατε από το θυσαβροφυλάκιο του ιμπεριαλισμού, και από την ίδια την προδωσία τους που εφάρμοσε επί κατοχής 1941-1945 και που εφαρμώζει από το 1956-1967.

Η ζωή, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα και όπως αυτά εξελήχθηκαν και εξελήσονται για πολαπλή φορά βάζουν τη σφραγίδα της προδοσίας τους από τη μια μεριά, και τη δικαίωση του σ. Ν. Ζαχαριάδη απ’ την άλλη.

Έτσι δικαιολογημένα ο σ. Ν. Ζαχαριάδης με γράμματά του προς εσάς παράλληλα δε και προς την ομάδα που τοποθετήσατε στην ηγεσία του ΚΚΕ, που ζητούσε να εξετασθεί το ζήτημά του για να αποδειχθούν οι κατηγορίες εναντίον του, δεν τολμήσατε να του απαντήσετε, όπως το ίδιο δεν απαντήσατε και πως χιλιάδες μέλη του ΚΚΕ και αγωνιστές, που σας έχουν στήλει αυτό το διάστημα εκατοντάδες γράμματα και εκθέσεις. Συνηθήσατε να κρατάτε συγή σαν το νεκροταφείο, και να προπαγαντίζετε μεγαλόφωνα το ψέμα, την απάτη, την πλαστογραφία και άλλα παρόμοια. Στο γράμμα που σας έστειλε με την ευκερία της σύγκλισης του 23ου συνεδρίου του Κόμματό σας (ΚΚΣΕ) ο σ. Ν.Ζαχαριάδης μεταξύ των άλλων σας τόνιζε, ότι εάν έχετε στοιχεία ότι είναι πράχτορας και εχθρός, όπως τον χαραχτηρίζετε, να δικαστεί και να εκτελεσθεί. Εφόσον όμως καταρεύση η βρώμικη σκηνοθετημένη κατηγορία πρέπει αμέσως με απόφαση να αποκατασταθεί ηθικά και να αφεθεί ελεύθερος, μάλιστα σας προηδοποίησε ότι εάν δεν λυθεί το ζήτημά του Θα κυρήξει απεργία πείνας την πρωτομαγιά του 1966. Και πάλε κρατήσατε τη συνηθισμένη σας σιωπή, όπως, πάντα, αίσχος σε σας που αυτοκυρίχνεστε συνεχιστές του Λένιν.

Την πρωτομαγιά του 1966 κήρυξε απεργία πείνας που κράτησε 18 ημέρες. Το γεγονός αυτό σας ξάφνιασε τιπικά και σας και τους διωρισμένους σας στην ηγεσία
του κκ, και στείλατε τους Ζωγράφο, Ζάχο και δικούς σας που του υποσχέθηκαν ότι το ζήτημά του συζητήτε, δεν υπάρχει τίποτα εις βάρος του, γρήγορα θα αποκατασταθεί ηθικά και θα αφεθεί ελεύθερος με σχετική απόφαση. Τον εξαπατήσατε για να συνεχίσετε το τραγικό μαρτύριο μέχρι την αργή φυσική εξώντοσή του. Περίμενε ένα
χρόνο για την εφαρμογή των υποσχέσεών σας, αλλά δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια
δημαγωγία σας, που τον ανάγκασε την 1η Μάη του 1967 να κυρήξη δεύτερη συνεχής
απεργία πείνας διότι άλλος δρόμος δεν του απόμεινε για να διαμαρτυρηθεί εκ νέου εναντίον σας. Στις 9.5.67 στείλατε άλλους απατεώνες τους Δημητρίου και Υφαντή μαζί και δικούς σας για να τον εξαπατήσουν εκ νέου τονίζοντας ότι, εις βάρος
του δεν υπάρχει απολύτως τίποτα γρήγορα θα παρθεί απόφαση ηθικής αποκατάστασης και θα αφεθεί ελεύθερος μόνον στο χώρο της Σοβιετικής Ένωσης.

Ενώ όμως την απεργεία του την συνέχισε παραπέρα, βάση της ειδοποίησης που έχουμε φέροντας ημερομηνεια 26.5.67 έλεγε ότι η απεργία συνεχίζεται, δεν γνωρίζουμε πόσο κράτησε η απεργία πείνας και πια η συνέπεια στην ύπαρξει του αδάμαστου επαναστάτη μαρξιστή-λενινιστή σ. Ν. Ζαχαριάδη.

Απ’ όλα αυτά το συμπέρασμα που βγένει είναι, ότι, την εξαφάνισή του απ’ τη ζωή, δεν τόλμησε να την εφαρμόσει ο διχτάτορας Μεταξάς 1936-1941 που τον κρατούσε αλυσοδεμένο στις φυλακές της Κέρκυρας, δεν το έπραξεν ο χιτλερικός ναζισμός που
τον μετέφερε στο στρατόπεδο του Νταχάου 1941-1945, αυτό που δεν το κατωρθόσατε να πετύχετε το Σεπτέβρι του 1955 με το γνωστό πογκρόμ που οργανώσατε εναντίον του στην Τασκέντη, πάτε να το εφαρμώσετε τώρα με την αργή φυσική εξώντοσή του.

Σας καθηστούμε ολοκληρωτικά υπεύθυνους για τη ζωή του σ. Ν. Ζαχαριάδη,
ίσως τη στιγμή που γράφομε τη διαμαρτυρία αυτή να μην βρήσκετε εν τη ζωή, αυτό θα σας βαρύνει εσάς και τους εγκάθετους στην ηγεσία του ΚΚΕ σαν εγκληματίες απέναντι του Ελληνικού λαού και παγκόσμιου κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, γι’ αυτό διαμαρτυρόμαστε εντονότατα και απαιτούμε χωρίς παραπέρα προστριβές να αφήσετε ελεύθερο και διευκολύνετε να πάει όπου θελήση ο ταλεποριμένος μα ακατανίκητος επαναστάτης μαρξιστής-λενινιστής πρώην γραμματέας του ΚΚΕ σ. Ν. Ζαχαριάδης.

Με μεγάλη μας αγωνία περιμένουμε στην αμέσως εκπλήρωση του αιτήματός μας.

Οι μαρξιστές-λενινιστές του ΚΚΕ Τσεχοσλοβακίας
Ιούλης 1967

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο αποπροσανατολιστικός ισχυρισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ για δήθεν «αρνητικές συνέπειες από τη διάλυση της ΚΔ...»

- προπέτασμα καπνού για τη διαφύλαξη του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού

«Φωνή της Αλήθειας», αρ.φυλ. 40, 1-15 Αυγούστου 1995, σελ. 1

 

Η ηγεσία του “Κ”ΚΕ και η αντεπαναστατική αστική ιδεολογία του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού από την οποία καθοδηγείται στη δράση της διέρχονται βαθειά κρίση όπως έδειξε, ανάμεσα στ’ άλλα, και ο πρόσφατος τρόπος διοργάνωσης και διεξαγωγής του υποχρεωτικού “διαλόγου”-ελιγμού, η άρον- άρον διακοπή του, και κυρίως οι αντιμαρξιστικές θέσεις των “Προβληματισμών” και της “Εισήγησης της ΚΕ του ΚΚΕ” για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, που ουσιαστικά ήταν επανάληψη των ίδιων αντιμαρξιστικών θέσεων των “Προβληματισμών” σ’ όλα τα βασικά ζητήματα. Οι θέσεις αυτές, ως γνωστόν, έχουν διαψευσθεί πανηγυρικά από την ίδια την ιστορική πορεία των ρεβιζιονιστικών χωρών και το αναπόφευχτο της κατάληξής τους καθώς και από την πορεία του διεθνούς καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Έχουν ολοκληρωτικά χρεοκοπήσει και δυσφημιστεί στα μάτια των κομμουνιστών, της εργατικής τάξης και των λαών όλων των χωρών.

Η κρίση της ρεβιζιονιστικής χρουτσωφικής ιδεολογίας είναι κρίση της αστικής ιδεολογίας γενικά που εκφράζει τη βαθειά, αξεπέραστη και ολόπλευρη κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος της σημερινής περιόδου. Σε πολιτικό επίπεδο η κρίση της χρουτσωφικής ιδεολογίας και πολιτικής γραμμής εκφράζεται στην κρίση της σημερινής ρεβιζιονιστικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που η κοινωνικο-πολιτική της αποστολή είναι: υπεράσπιση από τη μια των συμφερόντων του κεφαλαίου (μέσω της υποταγής των συμφερόντων της εργατικής τάξης σε κείνα του κεφαλαίου την πολιτική της ταξικής συνεργασίας) και από την άλλη διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας της αντιδραστικής αστικής τάξης (ηγέτες-πυροσβέστες της προλεταριακής επανάστασης σ’ όλα τα επίπεδα) - αποστολή που μπορεί μόνο να εκπληρωθεί με την ιδεολογικο-πολιτική πρόσδεση της εργατικής τάξης στο άρμα του αντεπαναστατικού χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού.

Από την κρίση αυτή (που επιτείνεται και εξαιτίας της συνεχούς πολιτικής συρρίκνωσης της επιρροής του «Κ»ΚΕ) η ρεβιζιονιστική ηγεσία προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεφύγει με την επεξεργασία και προβολή μιας νέας πιο ραφιναρισμένης και εκλεπτυσμένης μορφής αντισταλινισμού-αντικομμουνισμού (“αρνητικές συνέπειες από τη διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς”, κλπ., κλπ.).

Με τη νέα αντισταλινική-αντικομμουνιστική εκστρατεία των δήθεν “αρνητικών συνεπειών από τη διάλυση της ΚΔ” (ας σημειωθεί ότι έχουν προηγηθεί ήδη από το ‘43 οι τροτσκιστές φίλοι της), η ηγεσία του «Κ»ΚΕ επιδιώκει πρώτο τον αποπροσανατολισμό των κομμουνιστών και δεύτερο να συγκαλύψει τη συνέχιση και υπεράσπιση της αντεπαναστατικής ιδεολογίας και πολιτικής γραμμής του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού, τη διαφύλαξη και αναστήλωση του κλονισμένου κύρους του. Και αυτό επειδή:

1) Δεν ασκεί κριτική, αλλά το πιο σπουδαίο δεν απορρίπτει το χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό, αντίθετα εμμένει στη διάδοση και στην με συνέπεια υπεράσπισή του (θέσεις “Προβληματισμών” και “Εισήγησης”).

2) Αναλαμβάνει πρωτοβουλία για το συντονισμό δράσης των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων σε διεθνές επίπεδο, παρουσιάζοντάς την ως πρωτοβουλία για τη συγκρότηση δήθεν νέας ΚΔ. Αλλά τι σχέση μπορεί να έχουν με τις επαναστατικές κομμουνιστικές αρχές της ΚΔ τα ρεβιζιονιστικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα (κήρυκες του “ειρηνικού δρόμου”, κλπ.) και τα ανοιχτά αστικά κόμματα ό- πως το σοσιαλιστικό κόμμα Βουλγαρίας (κήρυκας της φασιστικής θεωρίας του “ολοκληρωτισμού”, του ΝΑΤΟ, της ΕΟΚ και των ιδιωτικοποιήσεων); Στην πραγματικότητα θα πρόκειται, αν γίνει, για μια νέα σοσιαλδημοκρατική Διεθνή του κεφαλαίου.

3) Προσεγγίζει με αντιμαρξιστικό τρόπο το ζήτημα της διάλυσης της ΚΔ (αποσπώντας το από τις τότε ιστορικές συνθήκες) ώστε να συσκοτισθεί και αμφισβητηθεί η ορθότητα της απόφασης της διάλυσής της σ’ εκείνη την ιστορική περιόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου - ορθότητα που επιβεβαιώθηκε ιστορικά με τις θετικές επιπτώσεις και επιτυχίες του κομμουνιστικού κινήματος (ήττα του χιτλεροφασισμου δημιουργία σοσιαλιστικού στρατοπέδου, κλπ.).

4) Αποσιωπά σκόπιμα ότι ο λ α τα κόμματα-τμήματά της συμφώνησαν με την πρόταση του Προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής (15 Μάη ’43, έγινε γνωστή στις 22 Μάη) για διάλυση της ΚΔ συμπεριλαμβανόμενου και του ΚΚΕ.

5) Αποσιωπά σκόπιμα ότι 4 χρόνια μετά τη διάλυση της ΚΔ και δύο χρόνια μετά τον πόλεμο ιδρύθηκε το Γραφείο Πληροφοριών των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων (Σεπτέμβρης 1947) - “για την ανταλλαγή πείρας και το συντονισμό δράσης των κομμουνιστικών κομμάτων στη νέα διεθνή περίπλοκη μετά τον πόλεμο κατάσταση” - αλλά και τη διάλυσή του (Απρίλης 1956) από τον προδότη ρεβιζιονιστή Ν. Χρουτσώφ - δάσκαλο και αγαπημένο σύντροφο της ηγεσίας του

«Κ»ΚΕ.

Για μια πιο ολοκληρωμένη πληροφόρηση των κομμουνιστών ας παραθέσουμε εδώ και ένα απόσπασμα-διαπίστωση της Απόφασης των κομμάτων (με την οποία ανακοινώθηκε η ίδρυση του Γραφείου Πληροφοριών): “Η σύσκεψη διαπιστώνει, ότι η απουσία επαφών μεταξύ των κομμουνιστικών κομμάτων που εκπροσωπούνται σ’ αυτή τη σύσκεψη είναι στην παρούσα κατάσταση μια σοβαρή έλλειψη. Η πείρα έχει δείξει, ότι αυτή η απομόνωση του ενός κόμματος από το άλλο είναι λαθεμένη και επιζήμια. Η ανάγκη ανταλλαγής πείρας και ο εθελοντικός συντονισμός της δράσης των μεμονωμένων κομμάτων είναι σήμερα ιδιαίτερα επίκαιρη. επειδή η διεθνής κατάσταση μετά τον πόλεμο έγινε περίπλοκη και μια απομόνωση κομμουνιστικών κομμάτων μεταξύ τους μπορεί να βλάψει την εργατική τάξη («Πληροφοριακή Σύσκεψη αντιπροσώπων μερικών κομμουνιστικών κομμάτων στην Πολωνία» τέλη Σεπτέμβρη 1947, σελ. 14, Μόσχα 1948).

Είναι γνωστό, ότι η διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς προκάλεσε

πολλές συζητήσεις και έγινε μεγάλος θόρυβος για τη διάλυσή της σ’ όλες τις χώρες και στους πιο διαφορετικούς κύκλους (αρχίζοντας από τους ναζιφασιστικούς και τους

άλλους ιμπεριαλιστικούς ως τους αντιφασιστικούς και κομμουνιστικούς).

Οι αντεπαναστάτες τροτσκιστές -συνεργάτες τότε του χιτλεροφασισμού - γνωστοί ορκισμένοι εχθροί της επαναστατικής πολιτικής της ΚΔ ωρύονταν σ’ όλους τους τόνους μιλώντας για “προδοσία” απέναντι στο σοσιαλισμό. Αντίθετα όλα τα κόμματα-τμήματα της ΚΔ συμφώνησαν με την ορθότητα της πρότασης του Προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής για διάλυση της ΚΔ (Ουΐλιαμ Ζ. Φόστερ: Ιστορία των τριών Διεθνών, σελ. 567-569). Επίσης με την ορθότητα της πρότασης διάλυσης της ΚΔ συμφώνησε και το ΚΚΕ (στη συνεδρίαση της ΚΕ στις 2 Ιούνη 1943 αποφασίστηκε το ΚΚΕ να μην τιτλοφορείται Ε.Τ. της ΚΔ).

Δεν είναι δυνατόν να επεκταθούμε στους λόγους που επέβαλαν τη διάλυση της ΚΔ την κρίσιμη εκείνη ιστορική περίοδο. Επιβάλλεται όμως να υπογραμμιστεί η ορθότητα αυτής της απόφασης - ορθότητα που επιβεβαιώθηκε από τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου (ανάπτυξη του αντιφασιστικού κινήματος, δημιουργία αντιχιτλερικής συμμαχίας, ήττα χιτλεροφασισμού, δημιουργία σοσιαλιστικού στρατοπέδου, κλπ.). Ασφαλώς ορισμένοι κομμουνιστές έχουν πέσει θύματα της αντισταλινικής-αντικομμουνιστικής εκστρατείας της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ (“αρνητικές συνέπειες από τη διάλυση της ΚΔ” κλπ.) θεωρώντας λάθος τη διάλυση της ΚΔ και πιστεύοντας καλοπροαίρετα πως αν αυτή δεν είχε διαλυθεί δεν θα είχαμε φθάσει στην επικράτηση του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού ή αλλιώς πως η ύπαρξη της ΚΔ θα «εμπόδιζε» την επικράτησή του στο ΚΚΣΕ. Οι κομμουνιστές αυτοί κατά πρώτο πλανώνται και δεύτερο θεωρούν αποφασιστικότερης σημασίας για τη διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα ενός κομμουνιστικού κόμματος τους εξωτερικούς παράγοντες και όχι τους εσωτερικούς, και πρώτα και κύρια την πάλη των κομμουνιστών-μελών του κόμματος της κάθε ξεχωριστής χώρας εναντίον των οποιονδήποτε αντιμαρξιστικών παρεκκλίσεων (φυσικά η πάλη αυτή επηρεάζεται θετικά ή αρνητικά από την ανάλογη θέση ενός διεθνούς Οργάνου-Οργάνωσης).

Η ως τώρα ιστορική πείρα είναι αρκετό διδακτική ώστε να συμβάλλει στη διάλυση αυτής της πλάνης:

Πρώτο, η ύπαρξη της Δεύτερης Διεθνούς δεν κατόρθωσε να εμποδίσει τον εκφυλισμό των τότε επαναστατικών κομμάτων σε ρεφορμιστικά κόμματα. Επαναστατικό κόμμα έμεινε μόνο το κόμμα του Λένιν που πάλεψε αποφασιστικά ενάντια στο ρεβιζιονισμό και ξεκαθάρισε τις γραμμές του από τους οπορτουνιστές.

Δεύτερο, το Γραφείο Πληροφοριών και το τότε σοσιαλιστικό στρατόπεδο δεν κατάφεραν να εμποδίσουν τον εκφυλισμό του γιουγκοσλάβικου κόμματος και την τιτοϊκή προδοσία, παρά το τεράστιο κύρος τους και προπαντός εκείνο της μεταπολεμικής σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης του Στάλιν.

Τρίτο, η ύπαρξη του Γραφείου Πληροφοριών δεν εμπόδισε την χρουτσωφική προδοσία, την επικράτηση του ρεβιζιονισμού στο ΚΚΣΕ και τον εκφυλισμό του (μετά το 20ο Συνέδριο οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές διέλυσαν το Γραφείο Πληροφοριών τον Απρίλη 1956).

Η αρνητική, λοιπόν, ιστορική πείρα διαλύει την πλάνη των καλοπροαίρετων αυτών αγωνιστών και επιβεβαιώνει την ορθότητα της θέσης ότι η διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του κομμουνιστικού κόμματος εξαρτάται κύρια από τους εσωτερικούς παράγοντες και σε πρώτη γραμμή από την πάλη κατά του ρεβιζιονισμού των ίδιων των κομμουνιστών-μελών του κάθε κόμματος.

Επίσης και η θετική πείρα, με πρώτη αυτή του δικού μας κόμματος, του ΚΚΕ με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη, του κόμματος μιας μικρής χώρας όπως το ΚΕΑ, κλπ., διαλύει αυτή την πλάνη και επιβεβαιώνει την ορθότητα της παραπάνω θέσης. Ο χρουτσωφικός ρεβιζιονισμός δεν κατάφερε να περάσει στο ΚΚΕ - παρά την ωμή απροσχημάτιστη επέμβαση, τις διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες, κλπ. - χάρη στην αποφασιστική, συνεπή και θαρραλέα πάλη των μελών του κόμματος με επικεφαλής το Ζαχαριάδη ενάντια στο ρεβιζιονισμό (είναι άλλο ζήτημα τι έγινε με τις δυνάμεις αυτές αργότερα).

Η διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του κάθε κομμουνιστικού κόμματος των διαφόρων χωρών είναι πρώτα και κύρια υπόθεση των ίδιων των κομμουνιστών-μελών. Μόνο η αποφασιστική και διαρκής πάλη τους ενάντια σ’ όλες τις αντεπαναστατικές παρεκκλίσεις μπορεί να διασφαλίσει τη διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων.

Διαβάστε Περισσότερα »

Άρθρο του σ. Γιάννη Καραστάθη για τον ελιγμό του ΔΣΕ στο Γράμμο

«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 19, 15 - 31 Αυγούστου 1994, σελ. 2 και 4

46 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΙΓΜΟ ΤΟΥ Δ.Σ.Ε. ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΟ (20-21.8.1948)

στη μνήμη εκείνων που θυσιάστηκαν για την επιτυχία του Ελιγμού

Γιάννη Β. Καραστάθη

Η δράση του ΔΣΕ είχε ανησυχήσει σοβαρά την κυβέρνηση της Αθήνας και τους υπερπόντιους προστάτες της, ιδιαίτερα μετά την αποτυχία τους να διαλύσουν το ΔΣΕ στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις το 1947. Γι ‘ αυτό και τον Απρίλη ακόμα του 1948 άρχισαν μια χωρίς προηγούμενο κλιμάκωση των επιχειρήσεων κατά του ΔΣΕ για την οριστική συντριβή και διάλυσή του. Η επιχείρηση ονομάστηκε συνθηματικά “Κορωνίδα”. Το ΓΕΣ το διήυθυνε προσωπικά ο αμερικανός υπερστράτηγος Βαν Φλητ. Ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν 1:10 σε άνδρες και 1:50 σε πολεμικό υλικό και τεχνικά μέσα, εκτός την αεροπορία και τα μηχανοκίνητα. Συγκεκριμένα ο κυβερνητικός στρατός παράταξε τις έξη από τις εφτά Μεραρχίες, εκατό πυροβόλα και το σύνολο σχεδόν της αεροπορίας του, δηλαδή πάνω από 120 χιλιάδες στρατό.

Ο ΔΣΕ αντιπαράταξε στην Πίνδο έξη ταξιαρχίες ήτοι 10-11 χιλιάδες μαχητές. Η υπόλοιπη δύναμη του ΔΣΕ ήταν διαμοιρασμένη βάσει σχεδίου στην υπόλοιπη χώρα. Η 3η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, που συνήλθε το Σεπτέμβρη του 1947 με την καθοδήγηση του σ. Ν. Ζαχαριάδη, αποφάσισε την παραπέρα ανάπτυξη και σφυριλάτηση του ΔΣΕ σε ταχτικό λαϊκό-επαναστατικό στρατό ικανό να αντέξει στις μεγάλες δοκιμασίες, με επιτυχία να αντιμετωπίσει τις συντονισμένες μεγάλες επιχειρήσεις του εχθρού ευκολότερα να πραγματοποιήσει την αποστολή του. Και μια απ ‘ αυτές τις δοκιμασίες ήταν και οι επιχειρήσεις στο Γράμμο-Βίτσι τον Ιούνη-Σεπτέμβρη του 1948, που σι αμερικάνοι νεο-αποικιοκράτες και κυβερνήτες της Αθήνας τις θεωρούσαν όντως κορωνίδα, απόγειο, συντριβή του ΔΣΕ, υπολογίζοντας και στη βοήθεια του Τίτο, που τον Ιούνη του 1948 ανοιχτά αποστάτησε στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού, καθώς και στο σπάσιμο και τη λιποταξία του Μ. Βαφειάδη.

Ο σ. Ν. Ζαχαριάδης, στην 3η Ολομέλεια, χάραξε τη σωστή Στρατηγική και Τακτική του ΔΣΕ που είναι: “Εφόσον ο εχθρός έχει μια σοβαρή, μια πολλαπλάσια υπεροχή σε αριθμό και υλικό, η άμεση στρατηγική μας επιδίωξη είναι, με την αδιάκοπη ενεργετική φθορά, να μειώσουμε σε τέτοιο βαθμό την εχθρική αυτή υπεροχή ώστε να μπορέσουμε να περάσουμε σε στρατηγική αντεπίθεση για την ανατροπή του εχθρού, για την εφαρμογή του στρατηγικού μας σχεδίου που είναι η απελευθέρωση της Ελλάδας από τους ξένους ιμπεριαλιστές και τον μοναρχοφασισμό”.

Η πρώτη φάση των επιχειρήσεων κατά του ΔΣΕ άρχισε στις 14 Ιούνη 1948 στον Ν.Α. Γράμμο. Παρόλη την υπεροχή του κυβερνητικού στρατού σε άνδρες και τεχνικά μέσα τανκς, κ.α., που τους εφοδίαζαν οι αμερικάνοι έμποροι του πολέμου για να κρατήσουν το προγεφύρωμά τους στην Ελλάδα, οι γενναίοι μαχητές και οι μαχήτριες, ο ΔΣΕ κράτησε 70 ολόκληρες μέρες το Γράμμο. Μάτωσε και εξουθένωσε τον αντίπαλο στρατό και προετοίμασε τον ελιγμό από το Γράμμο στο Βίτσι που άρχισε στις 20 και τελείωσε στις 25 Αυγούστου 1948 με απόλυτη επιτυχία.

Τι ήταν ο ελιγμός του ΔΣΕ από το Γράμμο στο Βίτσι, που τη σημασία του δεν μπόρεσαν να συλλάβουν, να προβλέψουν και να τον αποτρέψουν οι στρατιωτικοί εγκέφαλοι των ΕΠΑ και του ΓΕΣ;

Ήταν μέρος του Στρατηγικού Σχεδίου που είχε αποφασίσει η 3η Ολομέλεια και επεξεργαστεί το Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο με πρόεδρο το σ. Ν, Ζαχαριάδη:

α) Ο ελιγμός δεν έπρεπε να γίνει αυθόρμητα και βιαστικά, αλλά όταν θα πραγματοποιούνταν το πρώτο μέρος του σχεδίου, δηλαδή το μάτωμα και η ηθική και φυσική εξάντληση του κυβερνητικού στρατού σε τέτοιο σημείο που να μην μπορεί αμέσως να αναλάβει σοβαρή επιθετική ενέργεια κατά του ΔΣΕ.

β) Δεν θα υποχωρούσαμε όπου μας πίεζε ο εχθρός, προς την Αλβανία ή προς το εσωτερικό της χώρας, αλλά εκεί που πρόβλεπε το σχέδιο, εκεί που ήθελε ο Δημοκρατικός Στρατός.

γ) Η σύμπτυξή μας, βέβαια, πραγματοποιήθηκε λίγο νωρίτερα, λόγω του αιφνιδιασμού της διοίκησης της 102 Ταξιαρχίας του Γ. Γιαννούλη στα στρατηγικής σημασίας υψώματα του Γκόλιου, Κάμενικ, Μπάτρας, χωρίς όμως να επηρεάσει σοβαρά το Σχέδιο.

δ) Το δρομολόγιο, ο στόχος, ο ποιό αδύνατος κρίκος της αλυσίδας του κλοιού, ήταν η ΑΛΕΒΙΤΣΑ.

ε) Η νέα βάση εξόρμησης, ο αντικειμενικός σκοπός ήταν να πιάσουμε, και να ενισχύσουμε έγκαιρα τις δυνάμεις μας, το βουνό ΒΙΤΣΙ και ποιό συγκεκριμένα τα υψώματα Μάλι-Μάδι.

Γιατί η ανώτατη διοίκηση του ΔΣΕ διάλεξε την Αλεβίτσα και όχι κάποιο άλλο σημείο, εκεί δηλαδή που πιεζόμασταν περισσότερο απ’ τον εχθρό;

α) Γιατί, οι τοποθεσίες αυτές: Αλεβίτσα, Μονόπυλο, Καλή Βρύση, Λιποταμία, Κομνηνάδες, Κορφούλια, Πολύνερο, κα. ήταν ποιό αδύνατα οχυρωμένες και ο κλοιός δεν είχε βάθος.

β) Το ΓΣΕ στρατού και η διοίκηση της Ι5ης Μεραρχίας με τον υποστράτηγο Γερακίνη που κρατούσε τον τομέα αυτόν, υποτίμησαν τις δυνάμεις και την αντοχή του ΔΣΕ καθώς και την ικανότητα της ηγεσίας του, άμβλυναν την επαγρύπνησή τους.

γ) Γιατί, το σημείο αυτό ήταν το συντομότερο από το Γράμμο προς τον Άγιο Δημήτριο, Κρυσταλοπηγή, Βατοχώρι, Μάλι-Μάδι. Η επιχείρηση του ελιγμού ανατέθηκε στην 18η Ταξιαρχία, το δε ρήγμα για το πέρα- σμα άνοιξε το Τάγμα Αλευρά. Ο διάδρομος που ανοίξαμε δεν ήταν παραπάνω από 500 μέτρα και σε πολλά σημεία και 300 μέτρα. Απ’ αυτή τη στενή λουρίδα μέσα σε μια κόλαση πυρών και εκρήξεων οβίδων και όλμων, έπρεπε ως το πρωί να περάσουν όλα τα τμήματά μας. Οι απώλειές μας ήταν σχετικά μικρές: 25 νεκροί και εκατό τραυματίες. Μεταξύ των σοβαρά τραυματισμένων είναι και ο γράφων αυτό το άρθρο στη μνήμη όσων θυσιάστηκαν για να πετύχει ο ΕΛΙΓΜΟΣ.

Κατά το απόγευμα της 21 Αυγούστου είχαν περάσει όλα τα τμήματά μας από τον κλοιό και μέχρι τις 25 του ίδιου μηνός είχαμε πιάσει τις καινούργιες θέσεις στο Βίτσι. Ο αριστοτεχνικός αυτός Ελιγμός - που αποτελεί καινοτομία της Διοίκησης του ΔΣΕ, και συμπλήρωση της επιστήμης των επαναστατικών πολέμων, των πολέμων γενικότερα - πέτυχε 100%.

Η τανάλια του Βαν Φλητ, που προόριζε να συντρίψει το ΔΣΕ έκλεισε, αλλά στις δαγκάνες της έσφιξε τους ίδιους τους εμπνευστές της “Κορωνίδας” να διαλύσουν το Στρατό του λαού, το Δημοκρατικό Στρατό.

Όπως προανάφερα στις 25 Αυγούστου, σε τέσσερες μέρες τα τμήματά μας πιάσανε τις προβλεπόμενες από το σχέδιο θέσεις στο Μάλι-Μάδι, ενισχύοντας τις εκεί δυνάμεις μας. Ενώ αντίθετα ο κυβερνητικός στρατός, παρά τα 600 αυτοκίνητα που διέθετε για τη μεταφορά του από το Γράμμο στο Βίτσι, χρειάστηκε οκτώ ολόκληρες μέρες για να συνέλθει από το ξάφνιασμα και το ισχυρό ράπισμα που δέχτηκε απ ‘ το ΔΣΕ με τον Ελιγμό, και να ανασυνταχτεί όπως- όπως.

Έτσι με αποτυχία τέλειωσε η πρώτη φάση των επιχειρήσεων του κυβερνητικού στρατού και των αμερικάνικων “συμβούλων” τους, κατά του ΔΣΕ στο Γράμμο.

Στις 29 Αυγούστου ο εχθρός άρχισε τη δεύτερη φάση των επιχειρήσεών του για τη διάλυση του ΔΣΕ, τώρα στον ορεινό όγκο του Βίτσι. Τσακισμένος, όμως, ηθικά και σωματικά δεν ήταν σε Θέση να αναλάβει σοβαρή επιθετική πρωτοβουλία κατά των δυνάμεων του ΔΣΕ. Αντίθετα ο Δημοκρατικός Στρατός ανασυντάχθηκε αμέσως και πανέτοιμος αντιμετώπισε και τη νέα επίθεση του εχθρού.

Το Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο (ΑΠΣ), με πρόεδρο το σ. Ν. Ζαχαριάδη, απαλλαγμένο απ ‘ τον Ιούλη ακόμα από τον κιοτή και ανίκανο Μ. Βαφειάδη και μερικούς άλλους συνθηκολόγους συνεργάτες του, προέβλεπε όπως και στο Γράμμο, ότι ο εχθρός τις κύριες επιθέσεις του θα τις έδινε στις αρχές του Σεπτέμβρη στο Μάλι-Μάδι και πιο συγκεκριμένα στη Ραμπατίνα. Στις 2 του Σεπτέμβρη ο εχθρός τις κύριες δυνάμεις του τις έριξε στο Μάλι-Μάδι, όπου συνάντησε την ατσαλένια αντίσταση των υπερασπιστών του ΒΙΤΣΙ.

Όπως, σε άλλο σημείο αναφέρω, ο σ. Ν. Ζαχαριάδης στην 3η Ολομέλεια της ΚΕ, Σεπτέμβρης 1947, είχε προβλέψει και τονίσει ότι: “Ο ΔΣΕ με την ενεργητική του άμυνα θα ματώσει τον εχθρό και όταν θα τον φέρει σε σημείο κάμψης θα περάσει σε αντεπίθεση”. Τώρα, ύστερα από δυο χρόνια εδώ στο Μάλι- Μάδι, ο στρατός της ολιγαρχίας πράγματι έφτασε στο σημείο αυτής της κάμψης. Αυτό το παραδέχτηκε και ο στρατηγός Ζαφειρόπουλος γράφοντας: “Το ηθικόν του στρατού παρουσιάζει κάμψιν”.

Στις 10 Σεπτέμβρη 1948, 19 μέρες μετά τον ελιγμό και δέκα μέρες από την έναρξη της δεύτερης φάσης των επιχειρήσεων, ο Νίκος Ζαχαριάδης δίνει το σύνθημα για

την αντεπίθεση. Το ρήγμα πραγματοποιήθηκε στη Θέση Ραμπατίνα στο Μάλι-Μάδι.

Και η δεύτερη φάση των επιχειρήσεων στο Βίτσι του κυβερνητικού στρατού και των αμερικάνων “συμβούλων” τους τέλειωσε με βαριά γι’ αυτούς ήττα. Και εδώ επαληθεύτηκε ακόμα μια φορά η σωστή ταχτική του ΔΣΕ που είναι: “Ο σωστός συνδυασμός της ενεργητικής άμυνας με την κύκλωση και ανατροπή του κυβερνητικού στρατού”. Ο Δημοκρατικός Στρατός ανέτρεψε και κυνήγησε τον μοναρχοφασιστικό στρατό και διέλυσε την 22η ταξιαρχία και άλλες τρεις, η 3η ορεινή, η 73η και η 45η έφτασαν σε κακά χάλια στην Κοζάνη. Αν, το Σεπτέμβρη του 1948, ο κυβερνητικός στρατός απόφυγε τη συντριβή του και το καθεστώς της Αθήνας την κατάρρευση, αυτό το οφείλει στη δολιοφθορά και την ανικανότητα του Μ. Βαφειάδη, Ζ. Ζωγράφου, Λ. Στρίγγου, Γ. Ιωαννίδη, Μ. Παρτσαλίδη, Π. Ρούσου, Αχ. Μπλάνα, Ν. Πλουμπίδη, Χρ. Χατζηβασιλείου και άλλων, που είχανε χρεωθεί από το κόμμα να εφαρμόσουν την απόφαση της 2ης Ολομέλειας, 12 Φλεβάρη 1946, για τη δημιουργία μέσα στο 1946 - Άνοιξη 1947 τις απαραίτητες εφεδρείες, δηλαδή τη δημιουργία αριθμητικά μεγάλου, 50-60 χιλιάδες, και ποιοτικά ισχυρού Δημοκρατικού Στρατού, οπότε θα αντιρροπίζαμε τόσο τη βοήθεια των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στο καθεστώς της Αθήνας όσο και προπαντός την προδοσία και το πισώπλατο χτύπημα του Τίτο.

Αν την περίοδο των επιχειρήσεων είχαμε ακόμα 10-15 χιλιάδες στρατό θα πετυχαίναμε το στρατηγικό μας σκοπό, την απελευθέρωση της χώρας μας απ ‘ την αγγλο-αμερικάνικη ακρίδα. Αν τέλος έφταναν έγκαιρα και αξιόμαχες οι πέντε χιλιάδες μαχητές του Έβρου, που ταλαιπωρήθηκαν και κατακρατήθηκαν από τον Τίτο, τότε θα αιχμαλωτίζαμε τις 4 προαναφερόμενες ταξιαρχίες, θα παίρναμε την Κοζάνη με όλον τον ανεφοδιασμό και η όλη έκβαση του αγώνα θα ήταν διαφορετική. Τα βάσανα του λαού μας θα είχαν τελειώσει μέσα στο 1948-1949. Το σαθρό αμερικανόδουλο καθεστώς θα κατέρρεε ολοσχερώς.

Αυτό δεν είναι υποκειμενικό, δικό μου μόνο, συμπέρασμα αλλά πραγματικότητα που την παραδέχονται και κορυφαία πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη, οι αντίπαλοί μας. Ο στρατηγός Ζαφειρόπουλος σε άρθρο του “Η ήττα της Ραμπατίνας”, γράφει: “η 22η Ταξιαρχία μας διελύθη υπό την σφοδράν αντεπίθεσιν των συμμοριτών και άλλες τρεις η 3η ορεινή, η 73η και η 45η γλύτωσαν την εξόντωσίν των κακήν κακώς”.

Οι στρατηγοί των Αθηνών: Α. Παπάγος, Γιατζής, Τσακαλώτος, Γρηγορόπουλος, Μανιαδάκης, Μπαλοδήμος, Γερακίνης, Κιτριλάκης, κ.α. καθώς και ο Βαν Φλητ και άλλοι αμερικανοί σύμβουλοι ., αποδείχτηκαν ανίκανοι στρατηγοί να νικήσουν και να συντρίψουν το ΔΣΕ. Πέρα από χοντροκομένες και ξεπερασμένες θέσεις των προηγούμενων πολέμων, όπως: «Από Νότον προς Βοράν κίνησις (επίθεσις) και τ ‘ ανάπαλιν .», δεν έχουν να παρουσιάσουν ίχνος στρατιωτικης δημιουργιας που να συγκρίνεται έστω και λίγο με τον Ελιγμό του ΔΣΕ από το Γράμμο στο Βίτσι.

Ο δε Ε. Αβέρωφ στο βιβλίο του “Φωτιά και τσεκούρι” γράφει: “Δεν είναι υπερβολή

να λεχθεί ότι στις αρχές του Φθινοπώρου 1948 είχε κανείς την εντύπωσιν ότι το

σιδηρουν παραπέτασμα έπεφτε στην Ελλάδα. Ο κώδων φαινόταν να μην σημαίνει

πλέον τον κίνδυνον, αλλά την απώλειαν των ελπίδων και της ελευθερίας”. Και ο αρχιστράτηγος Αλ. Παπάγος συμπληρώνει ... λακωνικά: “Αμφιβάλω πλέον για τη

νίκη μας”.

Μπροστά σ αυτές και πληθώρα άλλες μαρτυρίες, αναρωτιέται ο κάθε τίμιος αγωνιστής, ο κάθε σοβαρός πολίτης: Τι αξία έχουν άραγε οι πανικόβλητες κραυγές και ραγιάδικες δηλώσεις των αναθεωρητών συνθηκολόγων ότι «Ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν από την αρχή καταδικασμένος, γι’ αυτό δεν έπρεπε να γίνει».

Από τις 14 Ιούνη μέχρι 21 Αυγούστου 1948, ο ΔΣΕ προξένησε στον κυβερνητικό στρατό τεράστειες απώλειες σε τεχνικά μέσα και στρατιώτες. Ο αντίπαλος

στρατός έχασε στις μάχες αυτές περίπου το30% της δύναμής του. “Το ποσοστό απωλειών του σε αξιωματικούς είναι 60% των οπλιτών, πρωτοφανές σε πολεμικά χρονικά (Π.ΕΠ. W).

Που συνίσταται η στρατιωτική και πολιτική σημασία του αριστοτεχνικού Ελιγμού του ΔΣΕ από το Γράμμο στο Βίτσι; Η σημασία βρίσκεται στο εξής: Όταν ο Δημοκρατικός Στρατός, που θεωρούνταν από τους στρατηγούς του κυβερνητικού στρατού και τον Βαν Φλητ κυκλωμένος και αναμένονταν η εξόντωσή του, που αναγγέλλονταν με καμπανοκρουσίες, αυτός άξαφνα έσπασε τον κλοιό βρέθηκε στα μετόπισθεν τους και πέρασε σε γενική αντεπίθεση στο Βίτσι, τους ανέτρεψε και τους κυνήγησε.

Γιατί πέτυχε απόλυτα ο Ελιγμός; Μα γιατί η ηγεσία του Δημοκρατικού Στρατού, ο

Ν. Ζαχαριάδης και οι συνεργάτες του, έσπασαν τις ξεπερασμένες πολεμικές αρχές

και κανόνες στρατηγικής και ταχτικής που οι πόλεμοι συσσώρευσαν στους αιώνες και εφάρμοσαν νέους άγραφους ως τότε κανόνες, καινούργιες άγνωστες αρχές, γιατί και ο πόλεμος που διεξήγαγε ο στρατός του Λαού, ο ΔΣΕ, ήταν κι αυτός καινούργιος, νιόβγαλτος. Αυτήν την νέα Στρατηγική και Ταχτική του δεύτερου ένοπλου αγώνα,

του Ελιγμού ειδικότερα δεν την κατάλαβαν ποτέ οι στρατηγοί της Αθήνας, γιατί έμειναν στείρα κολλημένοι στα παλιά πολεμικά δόγματα/

Η ηγεσία του ΔΣΕ εφαρμόζει πρωτοπόρα, άγνωστη ως τότε στρατηγική, ασύλληπτη από την ηγεσία του κυβερνητικού στρατού . Η δε ταχτική του ΔΣΕ είναι κτήμα όλων των μαχητών του. Ο κυβερνητικός στρατός εκφράζει την αντιδραστική πολιτική και τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του πλούτου. Ενώ ο Δημοκρατικός Στρατός εκφράζει τις πολιτικές πεποιθήσεις και τα συμφέροντα του Λαού, τα συμφέροντα, της Πατρίδας.

Ο 3,5χρονος τιτάνιος αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στις γενικές του κατευθύνσεις, και ο αριστοτεχνικός ΕΛΙΓΜΟΣ από το ΓΡΑΜΜΟ στο ΒΙΤΣΙ ειδικότερα προσφέρονται σαν πρότυπο, σε συνδυασμό και με τον μαχητικό αγώνα των Πόλεων, τόσο για τους μελλοντικούς αγώνες του λαού μας όσο και για τους απελευθερωτικούς και ταξικούς αγώνες των καταπιεζομένων λαών του κόσμου.

Αλμυρός, 20-21 Αυγούστου 1994

Διαβάστε Περισσότερα »

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΥΤΣΩΦΙΚΟ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΜΟ

«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 3, 1-15 Οκτωβρίου 1993, σελ. 2

Όπως είναι σήμερα ευρύτερα γνωστό, η ηγεσία του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη, ήταν η πρώτη (1955-56) στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που αντιτάχθηκε στη ρεβιζιονιστική προδοτική ομάδα του Ν. Χρουτσώφ.

Το παράδειγμα της ηγεσίας του Κόμματος ακολούθησε και η συντριπτική πλειοψηφία των κομματικών μελών (85-95 %) που ζούσαν στις τότε σοσιαλιστικές χώρες.

Πολλά από τα ντοκουμέντα της πάλης των ελλήνων κομμουνιστών ενάντια στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό δυστυχώς χάθηκαν, Ορισμένα όμως υπάρχουν. Ένα τέτοιο σπουδαίο ιστορικό ντοκουμέντο κριτικής στις αντιμαρξιστικές Θέσεις του 20ου Συνεδρίου δόθηκε στη σύνταξη της εφημερίδας μας, το οποίο δημοσιεύουμε όπως είναι, διατηρώντας την ορθογραφία και τη σύνταξή του.

Η κριτική αυτή στις ρεβιζιονιστικές Θέσεις του 20ου Συνεδρίου γράφτηκε από τρεις τότε φοιτητές (μέλη του ΚΚΕ) του Πολυτεχνείου - Πανεπιστημίου της Πράγας, οι οποίοι μετά το ’56 διώχθηκαν από το Πανεπιστήμιο. Προκαλεί μεγάλη κατάπληξη η βαθιά κατανόηση της ουσίας των θέσεων του 20ου Συνεδρίου, η σαφής κατηγορηματική τους απόρριψη και η συνεπής υπεράσπιση του Μαρξισμού-Λενινισμού, μόλις δυο βδομάδες μετά το 20ό Συνέδριο και σε μια στιγμή που όλοι στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα επιδοκίμαζαν επίσημα τις αντιμαρξιστικές θέσεις αυτού του Συνεδρίου.

Για να σχηματίσουν οι αναγνώστες μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα αναδημοσιεύουμε και αποσπάσματα των ρεβιζιονιστικών θέσεων του 20ού Συνεδρίου (Φλεβάρης 1956), στις οποίες αναφέρεται η κριτική των κομμουνιστών φοιτητών-μελών του ΚΚΕ.

ΘΕΣΕΙΣ 20ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Ν. Σ. ΧΡΟΥΣΤΣΙΟΦ: ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΣΕ ΣΤΟ ΧΧ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ (1956)

* «Όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία» (σελ. 6)

* «Εξομάλυνση των σχέσεων με την αδελφή Γιουγκοσλαβία» (σελ. 27)

* «Για την ειρηνική συνύπαρξη των δυο συστημάτων. Η Λενινιστική αρχή της ειρηνικής συνύπαρξης κρατών με διαφορετικά κοινωνικά καθεστώτα ήταν και παραμένει η γενική γραμμή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας» (σελ. 35)

* «Για τη δυνατότητα αποτροπής των πολέμων στη σημερινή εποχή... Όπως είναι γνωστό, υπάρχει μαρξιστική-λενινιστική θέση ότι όσο υπάρχει ο ιμπεριαλισμός οι πόλεμοι είναι αναπόφευχτοι. Η θέση αυτή είχε διατυπωθεί σε μια περίοδο, όπου 1) ο ιμπεριαλισμός ήταν καθολικό παγκόσμιο σύστημα και 2) οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που δεν είχαν συμφέροντα από τον πόλεμο, ήταν αδύνατες, ανεπαρκώς οργανωμένες και γι αυτό το λόγο δεν μπορούσαν να εξαναγκάσουν τους ιμπεριαλιστές να παρατηθούν από τους πολέμους Οι πόλεμοι δεν είναι μοιραία αναπόφευχτοι» (σελ. 3738).

* «Για τις μορφές περάσματος των διαφόρων χωρών στο σοσιαλισμό. Και ο ισχυρισμός ότι τάχα εμείς παραδεχόμαστε σαν μοναδικό δρόμο μετασχηματισμού της κοινωνίας τη βία και τον εμφύλιο πόλεμο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα» (σελ. 39-40). Στις σημερινές συνθήκες, σε πολλές καπιταλιστικές χώρες η εργατική τάξη έχει πραγματικά την δυνατότητα. να κατακτήσει σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή και να την μετατρέψει από όργανο της αστικής δημοκρατίας σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης. Σ’ αυτή την περίπτωση ο θεσμός τούτος, ο πατροπαράδοτος για πολλές πολυαναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες μπορεί να γίνει όργανο πραγματικής δημοκρατίας για τους εργαζόμενους» (σελ 41-42).

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

Σύντροφοι, μελετήσαμε (τρις φοιτητές) την εισήγηση που παρουσίασε ο γ.γ. του ΚΚΣΕ στο 20ο Συνέδριο το οποίο άρχησε τις εργασίες του στις 14.2.56 καταλήξαμε στα παρακάτω συμπεράσματα:

1. Το 20ο Συνέδριο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επαναστατική θεωρεία του μαρξισμού-λενινισμού, επαναφέρεται το διεθνές κίνημα στις γνωστές θέσεις της ΙΙης διεθνούς, που ο Λένιν την είχε καταδικάσει και την οποία δεν την αναγνώρισε καλόντας το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στην οργάνωση της ΙΙΙης διεθνούς για την καταπολέμιση αποκαλόντας την οπορτουνιστική εχθρική η οποία υποστιρίζει τα συμφέροντα του καπιταλισμού.

2. Το 19ο Συνέδριο που σηνήλθε στα τέλη του 1952 χαρακτίρησε την παραπέρα ανάπτυξη της επαναστατικής δράσης του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, τονίζοντας ότι τα κομμουνιστικά μαρξιστικά κόμματα είναι που φέρουν την πλήρη Νίκη του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, διότι οι συνθήκες που δημιουργήθηκαν είναι ευνοϊκές, για την παραπέρα Νίκη της επανάστασης.

3. Οι Θέσεις του 2Οου Συνεδρίου απορίπτει τον επαναστατικό δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού και τον αντικαταστεί με το λεγόμενο ειρινηκό πέρασμα στο σοσιαλισμό. Στην εποχή του Μαρξ και του Ένγκελς οι αναθεωρητές Ρενέ και άλλοι, διέδιδαν ότι ειρηνικά η εργατική τάξη μπορεί να πάρει την εξουσία. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς σ’ όλους αυτούς τους αναθεωρητές τους κύρηξαν ανιρήνευτο πόλεμο, ξεσκεπάζοντάς τους ότι είναι οι στηριχτές του καπιταλισμού.

4. Η λεγόμενη πάλη κατά της προσωπολατρίας, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η άρνιση της ταξικής πάλης και της διχτατορίας του προλεταριάτου.

5. Ο γ.γ. του ΚΚΣΕ στην εισήγησή του στο Συνέδριο αυτό υποστιρίζει ότι ο Τίτο στη Γιουγκοσλαβία και ο Νεχρού στην Ινδία με το δικό τους δρόμο οικοδομούν το σο- σιαλισμό Εδώ σύντροφοι μπορεί να αποδειχθεί και λεχθούν πολλά πάρα πολλά τα οποία θα αποδείχνουν πως στη Σ.Ε. το ΚΚ δεν στέκει και δεν βασίζεται στον επαναστατικό δρόμο τον μαρξισμού-λενινισμού γεγονός που τις Θέσεις και τις αποφάσεις αυτού του αναθεωριτηκού Συνεδρίου Θα τις επιβάλλει σαν γενική γραμμή στο διεθνές κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα.

Σύντροφοι, σήμερα περισσότερο από κάθε φορά πρέπει να ισχύουν και όπως ισχύουν μόλιν την δύναμή τους τα λόγια του αλήγυστου κομμουνιστή— τσεχοσλοβάκου αγωνιστή Ιούλιους Φούτσικ στο έργο του γραμμένο στις φυλακές “Ρεπορτάζ κάτω απ’ την κρεμάλα”.

Άθρωποι σας αγαπούσα, Επαγρυπνήτε.

Για μας τους έλληνες κομμουνιστές πολιτικούς πρόσφυγες που αναγκαστικά πήραμε το δρόμο αυτό, είμαστε υποχρεωμένοι με μελετήσουμε την όλη κατάσταση, όπως τα γεγονότα, το Σεπτέμβρη της περασμένης χρονιάς, τις αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας, Δεκέμβρης 1955, και η φραξιονιστηκή ομάδα που παρουσιάστηκε στην Οργάνωσή μας του ΚΚΕ στην Τσεχοσλοβακία, με τα ίδια συνθήματα των φραξιονιστών στην ΚΟ. Τασκέντης του ΚΚΕ και να βγάλουμε τα απαρέτητα συμπεράσματα. Εδώ πρέπει να πάρουμε υπόψην μας τις επιτυχίες του κινήματός μας στις εκλογές που έλαβαν χώρα στις 18.2.1956 στην Ελλάδα.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Τρις φοιτητές: Το Δ Λ.Δ. - Α.Θ. - Κ.Κ.

Πράγα 2. Μαρτίου 1956

Διαβάστε Περισσότερα »

«Εφυγε» ο σ. Βαγγέλης Πρεβεζιάνος

Εφυγε από τη ζωή, προχθες Δευτέρα, ο σύντροφος μας Βαγγέλης Πρεβεζιάνος, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και μαχητής του ΔΣΕ.

Γεννήθηκε το 1927 στο χωριό Σουλόπουλο Ιωαννίνων από γονείς αγρότες. Μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ και στη συνέχεια του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, αγωνίστηκε για την απελευθέρωση της πατρίδας από τους Ιταλογερμανούς φασίστες καταχτητές.

Για τους αγώνες του διώχτηκε από τις μεταβαρκιζιανές κυβερνήσεις της Δεξιάς. Ακολούθησε τη γραμμή του Κόμματος για την έναρξη του δεύτερου αντάρτικου και κατατάχθηκε εθελοντής στις γραμμές του ΔΣΕ. Με το όπλο στο χέρι πολέμησε τον ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αγλλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Αναδείχτηκε σε άριστο μαχητή και εκτελούσε τις πιο δύσκολες αποστολές.

Μαχήτρια του ΔΣΕ ήταν επίσης και η αείμνηστη σύζυγός του Λαμπρινή.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ ο σ. Βαγγέλης Πρεβεζιάνος βρέθηκε πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη. Εργάστηκε στις οικοδομές και υπήρξε από τους πρωτοπόρους εργάτες.

Από το 1955 αντιτάχθηκε και καταπολέμησε τον χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό, ακολουθώντας την επαναστατική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Πήρε ενεργά μέρος στην ανασύνταξη του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μέσα από τις γραμμές της "ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55".

Επαναπατρίστηκε με την οικογένειά του το 1976 και ζούσαν στην Αθήνα ενώ τα τελευταία χρόνια στο χωριό του.

Η κηδεία θα γίνει Τετάρτη 27 Αυγούστου 2008, στις 5.00 μ.μ., στο Σουλόπουλο Ιωαννίνων. Θα συμμετέχει αντιπροσωπία της Κίνησης η οποία θα καταθέσει στεφάνι.

Η Π.Ε. της "ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55"

Διαβάστε Περισσότερα »