1821 ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΒΓΟΣ*

Η μεγάλη λαϊκή Επανάσταση του 1821 δεν ήταν τυχαίο και μεμονωμένο ιστορικό γεγονός. Πριν απ’ το 1821 σειρά ολόκληρη από επαναστάσεις έσπαζαν τις φεουδαρχικές σχέσεις κι’ άνοιγαν καινούργια περίοδο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η μεγάλη γαλλική επανάσταση του 1789 συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο, ξαπόλησε τις συμπυκνωμένες επαναστατικές δυνάμεις και άνοιξε την περίοδο των εθνικών πολέμων και αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων. Το 1821 βρίσκεται στη γραμμή αυτών των επαναστατικών κινημάτων, από αυτά πήρε τις οργανωτικές και ιδεολογικές αρχές και το ξέσπασμα της προκάλεσε το ενδιαφέρο των αντιμαχομένων κοινωνικών δυνάμεων σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.

Στα χρόνια του 1821 στις μεγάλες χώρες της Ευρώπης κυριαρχούσε η αντεπανάσταση. Οι ελέω Θεού βασιλιάδες, που ενσάρκωναν την αντίδραση, είχαν συμπήξει την «Ιερή συμμαχία». Με όργανο τον χωροφύλακα της αντίδρασης τον Τσάρο και με την υποστήριξη της συντηρητικής Αγγλίας επεδίωκαν να καταπνίξουν κάθε επαναστατικό λαϊκό κίνημα, να διαιωνίσουν την τυραννική τους κυριαρχία και να κρατήσουν ακίνητο τον τροχό της ιστορίας.

Ωστόσο το επαναστατικό ηφαίστειο έβραζε στην Ιταλία και στην Ισπανία και τη στιγμή που οι βασιλιάδες της «Ιερής συμμαχίας» ήταν συγκεντρωμένοι στο Λέϊβαχ της Αυστρίας, ξέσπασε η επανάσταση και στην Ελλάδα.

Είναι φανερό πως η σημασία της ελληνικής επανάστασης δεν είχε τοπική περιορισμένη σημασία. Η επαναστατική φλόγα που άναβε στη Μολδοβλαχία και φούντωνε στην καθαυτό Ελλάδα υπήρχε κίνδυνος να μεταδοθεί σ’ όλες τις ευρωπαϊκές περιφέρειες της τουρκικής αυτοκρατορίας και να προκαλέσει δυνάμωμα του επαναστατικού κινήματος σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες η εξέγερση του ελληνικού λαού συγκέντρωσε την προσοχή των δυνάμεων της επανάστασης και της αντεπανάστασης.

Με αγαλλίαση και με αλαλαγμούς χαράς υποδέχτηκαν το άγγελμα για την ελληνική επανάσταση οι λαοί και τα προοδευτικά στοιχεία της Ευρώπης και όλου του κόσμου, ενώ με τρόμο, με μίσος και κατάπληξη το άκουσαν οι αντιδραστικές κυβερνήσεις και οι βασιλιάδες της «Ιερής συμμαχίας».
Επανάσταση και αντεπανάσταση έπαιρναν άμεσα θέση απέναντι στο απελευθερωτικό κίνημα του ελληνικού λαού. Οργανωμένη και συγκροτημένη η αντίδραση κήρυχνε αμέσως «εκτός νόμου» την ελληνική επανάσταση και έπαιρνε μέτρα για την κατάπνιξή της. Ο Τσάρος αποκήρυχνε την εξέγερση και βεβαίωνε το Σουλτάνο για την αδελφική του φιλία. Οι κυβερνήσεις της Αυστρίας της Γαλλίας και της Αγγλίας δεν αναγνώριζαν τους ελληνικούς αποκλεισμούς, οι στόλοι τους παραβίαζαν τις ζώνες αποκλεισμού και τροφοδοτούσαν απευθείας ή ενίσχυαν την τουρκική αρμάδα να τροφοδοτεί τα πολιορκούμενα απ’ τον επαναστατημένο λαό φρούρια.

Οι Άγγλοι κρατώντας τα Εφτάνησα στάθηκαν οι κυριότεροι εχθροί της επανάστασης και ενώ έδιναν στα τουρκικά πλοία άσυλο στα λιμάνια των Εφτανήσων, τρομοκρατούσαν τους πληθυσμούς τους και τους απαγόρευαν να βοηθήσουν μ’ οποιοδήποτε τρόπο τους επαναστάτες. Η αγγλική θηριωδία πήρε πρωτάκουστες διαστάσεις. Τον Σεπτέμβριο του 1821 κρέμασαν πέντε χωριάτες της Ζακύνθου και πολλές εκατοσταριές φυλάκισαν για να πνίξουν τις επαναστατικές τους διαθέσεις και τις συμπάθειές τους προς την επανάσταση του ελληνικού λαού.

Η επίσημη αστικοτσιφλικάδικη Ευρώπη των βασιλιάδων απ’ την Αγγλία μέχρι της τσαρική Ρωσία, νοιώθοντας τον εθνικό χαρακτήρα της επανάστασης πήραν εχθρική πολεμική θέση απέναντι στο λαό που ζητώντας τη λευτεριά του, στρέφονταν ενάντια στον παλιό κόσμο, που ένα των στηριγμάτων του ήταν κι’ η σουλτανική Τουρκία. 

Αντίθετα με τις αντιδραστικές κυβερνήσεις και τους βασιλιάδες οι λαοί της Ευρώπης κι’ όλα τα προοδευτικά στοιχεία δέχθηκαν την επανάσταση σα δική τους υπόθεση και την συνέτρεξαν με χίλιους τρόπους. Κατεβαίνοντας εθελοντές στην Ελλάδα, στέλνοντας χρήματα, τροφές, πολεμοφόδια. Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός της επαναστατικής αλληλεγγύης είναι πως 300 Ισπανοί επαναστάτες ζήτησαν από την ελληνική κυβέρνηση την άδεια νάρθουν στην Ελλάδα και να πολεμήσουν στις γραμμές του επαναστατημένου της λαού για τη λευτεριά του.

***

Τα παραπάνω γεγονότα είναι αρκετά να δείξουν την περίβλεπτη θέση που πήρε η επανάσταση του 1821 στο μεγάλο επαναστατικό δημοκρατικό κίνημα που ξεχύθηκε απ’ την γαλλική επανάσταση του 1789. Η επανάσταση απ’ αυτή την άποψη αποτελεί πολύτιμη συμβολή του ελληνικού λαού στο μεγάλο έργο της προόδου της ανθρωπότητας.

Ωστόσο οι Έλληνες εμποροκοτζαμπάσηδες, έχοντας την ηγεμονία της επανάστασης, αγωνίστηκαν να αποσπάσουν το έθνος από το στρατόπεδο της επανάστασης, να του φορέσουν καινούργια δεσμά καταδικάζοντας το έτσι στη στασιμότητα και στο μαρασμό.

Στάθηκαν ανίκανοι να στηριχθούν στις ηφαιστειώδικες δυνάμεις που έκρυβαν οι λαϊκές μάζες, να χρησιμοποιήσουν τους ξένους επαναστάτες , να εξασφαλίσουν τον ολοκληρωτικό θρίαμβο της επανάστασης και να βάλουν το έθνος στις πρώτες γραμμές των προοδευτικών χωρών.  Τάξη δειλή και συντηρητική, τρέμοντας τον ίδιο τον ελληνικό λαό, αφαίρεσε την υπόθεση της επανάστασης από τα ρωμαλέα του χέρια και την εναπόθεσε στα χέρια της αντίδρασης.

Η κυβέρνηση των εμποροκοτζαμπάσηδων αρνήθηκε να δεχθεί την γενναιόφρονα προσφορά των Ισπανών επαναστατών, ενώ ζητούσε ενίσχυση από τους εχθρούς και δήμιους των λαών. Με ικετευτικά γράμματα εκλιπαρούσε τον Τσάρο και τον Πάπα και τελευταία πρόσπεσε στην συντηρητική Αγγλία και έβαλαν τις βάσεις της κατοπινής υποδούλωσης της χώρας στους ξένους.

«Ηθικώς και πολιτικώς και εμπορικώς η ανεξαρτησία της Ελλάδας συμφέρει εις την Ευρώπην και ιδίως εις την Αγγλία», έγραφε ο Αλ. Μαυροκορδάτος, ο πολιτικός αρχηγός των εμποροκοτζαμπάσηδων. Τα δύο δάνεια του 1824 και 1825 που έγιναν στην αγγλική αγορά απόδειξαν με τι είδους συμφέροντα εννοούσαν να συνδέσουν την Ελλάδα με τους Άγγλους οι Έλληνες εμποροκοτζαμπάσηδες. Το πρώτο δάνεια έγινε για 8000.000 λίρες και στην Ελλάδα έφθασαν μόνο 291.000 λίρες. Το δεύτερο δάνειο έγινε για 2.000.000 λίρες και στην Ελλάδα έφθασαν μόνο 230.115 λίρες;. Και γι’ αυτά τα δάνεια μπήκε υποθήκη η κρατική γη, τα έσοδα των τελωνείων, οι αλυκές, τα ιχθυοτροφεία.

Η Ελλάδα δεν είχε ακόμα απελευθερωθεί απ’ τους Τούρκους δυνάστες. Οι λαϊκές μάζες σε απελπισμένη πάλη με τις σουλτανικές ορδές διεκδικούσαν «ή τη νίκη ή τη θανή», όπως λέει ο ποιητής. Μα σύγχρονα οι εμποροκοτζαμπάσηδες έπλεκαν τις καινούριες αλυσίδες  του ξένου κεφαλαίου, που στα μετεπαναστατικά χρόνια αποστράγγιζε τον ελληνικό λαό και έκανε εικονική τη λευτεριά του, αποτραβούσαν το έθνος απ’ την τροχιά της προοδευτικής, επαναστατικής κίνησης και τόριχναν στην αγκαλιά της αντεπανάστασης στα χρόνια που οι λαϊκές μάζες ξαγόραζαν με αιματηρές εκατόμβες την εθνική λευτεριά, οι εμποροκοτζαμπάσηδες πρόδιναν αυτή τη λευτεριά στους ξένους κεφαλαιούχους. Απ΄ το 1821 μέχρι σήμερα συνεχίζουν το έργο της προδοσίας των εθνικών αγώνων του 1821 και σήμερα κυριαρχούν  ουσιαστικά στην Ελλάδα οι ξένοι δυνάστες. Οι ξένοι ιμπεριαλιστές που την τυραννική τους δεσποτεία την εκφράζουν καθημερινά η Πάουερ, η Ούλεν, ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος και το άλλο πολυπλόκαμο δίχτυ της εκμετάλλευσης, σε στενή συνεργασία με την ελληνική πλουτοκρατία, καταδυναστεύουν οικονομικά, πολιτικά, εθνικά τον ελληνικό λαό και η χώρα βρίσκεται στην υπηρεσία της αντίδρασης.

Προδομένη η υπόθεση των αγωνιστών του 1821 περιμένει την ολοκλήρωσή της. Το σύγχρονο επαναστατικό κίνημα του εργαζόμενου έθνους, καθοδηγημένο απ’ το προλεταριάτο, κληρονόμο των εθνικών αγώνων, θα απαλλάξει τη χώρα απ’ την εξάρτηση του ξένου κεφαλαίου και απ’ τους ντόπιους εκμεταλλευτές και θ’ ανοίξει το δρόμο για να ανυψωθεί ο ελληνικός λαός, για να ανθίσει ο εθνικός του πολιτισμός. («Ριζοσπάστης» 25/3/1936, «Ο Ρίζος της Δευτέρας» 24/3/1947, Αθηνα)

*Ο Γιάννης Ζέβγος γεννήθηκε το 1897 στη Δόριζα Αρκαδίας,  ήταν μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ και μέλος της ΚΕ του ΕΑΜ. Δολοφονήθηκε στις 20/3/1947 στη Θεσσαλονίκη από τους μοναρχοφασίστες.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεγάλες μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις ενάντια στο αντιασφαλιστικό τερατούργημα της κυβέρνησης Καραμανλή Πάνω από 1.000.000 εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα διαδήλωσαν-απαίτησαν την απόσυρσή του

Στην πανελλαδική απεργία που κήρυξαν οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 19 Μάρτη με αίτημα την απόσυρση του αντιασφαλιστικού τερατουργήματος που έφερε η κυβέρνηση Καραμανλή προς συζήτηση-ψήφιση στη Βουλή συμμετείχαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σ’ όλη τη χώρα που κατά υπολογισμούς των συνδικάτων ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο.

Η χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη την ημέρα της απεργίας νέκρωσε, ενώ είχε ήδη παραλύσει από τις πολυήμερες απεργίες των εργαζομένων στις Τράπεζες, τη ΔΕΗ και την τοπική Αυτοδιοίκηση. Πολλές πόλεις βυθίστηκαν για ώρες στο σκοτάδι και οι μεγάλες πόλεις είχαν μετατραπεί σε χωματερές σκουπιδιών.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή και τα ΜΜΕ εξαπόλυσαν μια χωρίς προηγούμενο δυσφημιστική εκστρατεία κατά των εργαζομένων στη ΔΕΗ και στην καθαριότητα, κατηγορώντας τους για τη δύσκολη κατάσταση στις πόλεις, ενώ η ίδια ήταν εκείνη που έφερνε και φέρνει, αποκλειστικά και μόνο, την ευθύνη. Δε δίστασε ακόμα να δώσει εντολή στη διοίκηση να προχωρήσει σε προγραμματισμένες σκόπιμες διακοπές ρεύματος με στόχο τη δημιουργία αρνητικού κλίματος σε βάρος των απεργών εργαζομένων στη ΔΕΗ, στα διαβόητα «ρετιρέ», όπως δυσφημιστικά τα αποκαλούσε.

Όμως οι προσπάθειες της κυβέρνησης-ΜΜΕ κατασυκοφάντησης των απεργών έπεσαν κυριολεκτικά στο κενό, αφού το Ασφαλιστικό ενδιέφερε και ενδιαφέρει όλους τους εργαζόμενους και επομένως οι απόπειρες να στρέψει τον ένα κλάδο εργαζομένων ενάντια στον άλλο ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία.

Ήταν τόσο δύσκολη η κατάσταση της κυβέρνηση που ο Καραμανλής αναγκάστηκε να επιστρατεύσει και το τελευταίο του χαρτί: την υπηρετριούλα του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα και το «Ριζοσπάστη» για να συκοφαντήσει τον αγώνα των εργαζομένων της ΔΕΗ. Κατά τη διάρκεια της απεργίας της ΔΕΗ καθημερινά αναμασούσαν τις περί «ρετιρέ» συκοφαντίες της αντιδραστικής κυβέρνησης και των ΜΜΕ, μιλώντας ακόμα, με το απύθμενο θράσος του ξετσίπωτου προδότη, περί «συνδικαλισταράδων» της ΔΕΗ που «κάνουν αγώνα, τώρα που θίγονται κάποιοι της ΔΕΗ!… Είναι προκλητικοί οι συνδικαλισταράδες της ΔΕΗ!» («Ρ» 8/3/2008, σελ.32).

Ξεσάλωσαν εντελώς οι πράκτορες του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ και ξεπερνώντας κατά πολύ το δάσκαλό τους Νικήτα Χρουστσόφ, μετατράπηκαν, μετά περί «συνδικαλισταράδων», σε ντουντούκες-μεγάφωνα των ντόπιων καπιταλιστών και ξετσίπωτοι λακέδες τους.

Τις ίδιες μέρες ακολουθεί η βρωμερή φιλοΚαραμανλική επίθεση της Παπαρήγας στο σωστό σύνθημα της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ «σας χαρίζομε το ΙΚΑ σας» και το «σήμερα το πρωί τους άκουγα: «εμείς δεν γινόμαστε ΙΚΑ»» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14), που απλά έκφραζε απ’ τη μια ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουν ν’ αρπάξει τα χρήματα του Ταμείου τους η κυβέρνηση Καραμανλή και να το καταντήσει χρεοκοπημένο ΙΚΑ και απ’ την άλλη η ενοποίηση των Ταμείων να γίνει προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω δηλ. να υποβιβαστούν όλα τα Ταμεία στο θλιβερό επίπεδο του υπερχρεωμένου-χρεοκοπημένου απ’ το αστικό κράτος-καπιταλιστές βιομηχάνους ΙΚΑ όπως το επιδιώκει η κυβέρνηση Καραμανλή η οποία στόχο της έχει να λεηλατηθούν τα πλεονασματικά Ταμεία που ως τώρα έχουν γλιτώσει τη λεηλασία και τα χρήματά τους να γεμίσουν τις τσέπες των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων.

Η μαζική και μαχητική συγκέντρωση της Αθήνας υπήρξε κατά κοινή ομολογία η μεγαλύτερη ίσως των τελευταίων δεκαετιών με μοναδική παραφωνία την ξεχωριστή απεργοσπαστική, προς όφελος του κεφαλαίου και στην υπηρεσία της κυβέρνησης Καραμανλή, συγκέντρωση του ΠΑΜΕ. Η κεντρική συγκέντρωση ξεπέρασε τις 120 χιλιάδες εργαζόμενους παρά την ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ, που σε όγκο ήταν περίπου το 1/5 της κεντρικής συγκέντρωση της ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, παρά τα γκεμπελίστικα ψεύδη των εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ που ισχυρίζονται ότι τάχα η κεντρική τους συγκέντρωση στην Αθήνα «ξεπέρασε σε όγκο την αντίστοιχη που διοργάνωσαν οι εκπρόσωποι του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού» («Ρ» 22/3/2008, σελ. 13), ενώ άλλη ανακοίνωση του ΠΑΜΕ προς τα διεθνή ΜΜΕ διπλασιάζει το ψεύδος σημειώνοντας ότι «η πλειοψηφία των διεθνών ΜΜΕ αναφέρεται αποκλειστικά στη ΓΣΕΕ και στις συγκεντρώσεις της. Οι συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ δεν αναφέρεται, ενώ είναι γνωστό ότι η μεν συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Αθήνα ήταν τουλάχιστον διπλάσια απ’ όλες τις άλλες και στην υπόλοιπη Ελλάδα ήταν τουλάχιστον πενταπλάσιες σε μέγεθος από συγκεντρώσεις άλλων συνδικάτων.» («Ρ» 21/3/2008, σελ.5).

Διαβάστε Περισσότερα »

Το έκτρωμα για το Ασφαλιστικό ψηφίστηκε κατ’ άρθρο απ’ την κυβέρνηση Ο αγώνας των εργαζομένων συνεχίζεται

Παρά την δικαιολογημένα μεγάλη οργή και τις πρωτοφανείς σε έκταση διαμαρτυρίες που έχει ξεσηκώσει η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή στα εκατομμύρια των εργαζομένων σ’ όλη τη χώρα με το έκτρωμα που παρουσίασε για το Ασφαλιστικό, προχώρησε στην κατ’ άρθρο συζήτηση του νομοσχεδίου και ψήφισή τους μόνο απ΄ τους βουλευτές της, ενώ εκκρεμεί-αναβλήθηκε η ψήφιση στο σύνολό του.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στην ψήφισή του με στόχο όχι βέβαια τη «λύση» του Ασφαλιστικού αλλά αντίθετα με δυο άλλους στόχους: α) την πλήρη κατεδάφιση του συνόλου των κατακτήσεων όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων και β) την ολοκληρωτική καταλήστευση εκείνων των Ταμείων που έχουν πλεόνασμα.

Οι εργαζόμενοι απ’ την πλευρά τους συνεχίζουν με διάφορους τρόπους τις διαμαρτυρίες τους (απεργίες, συγκεντρώσεις, συλλογή υπογραφών για δημοψήφισμα, κλπ.).

Όμως ένα καίριο και βασικό ερώτημα πλανάται στις γραμμές τους που χρειάζεται απάντηση: γιατί δεν κατέστη δυνατό παρά τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις να πετύχουν την απόσυρση αυτού του αντιασφαλιστικού τερατουργήματος και ποιος φέρει την ευθύνη;

Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι-αιτίες που δεν μπόρεσαν οι εργαζόμενοι να αποκρούσουν την κυβερνητική επίθεση:

Α. Ο πρώτος λόγος ήταν η στάση των ρεφορμιστών συνδικαλιστών ηγετών. Την πρώτη και κύρια ευθύνη – πέρα απ’ τη χλιαρή αντίδραση και το ρόλο των κομμάτων της αντιπολίτευσης – που δεν έγινε δυνατό να αποκρουστεί η πιο βίαιη επίθεση που δέχθηκαν ποτέ ως τώρα οι εργαζόμενοι τη φέρουν ακέραιη οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και εκείνοι των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (στους αντιδραστικούς της ΔΑΠ δεν χρειάζεται να αναφερθούμε γιατί είναι πασίγνωστος ο ρόλος τους).

Οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και ξεχωριστά των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ γνώριζαν και καταλάβαιναν πολύ καλά ότι το σύνολο των εκατομμυρίων εργαζομένων είναι αντίθετο με το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό αφού τους θίγει όλους άμεσα επειδή κατεδαφίζει τα πάντα: αυξάνει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, χτυπάει ιδιαίτερα τις γυναίκες, μειώνει δραστικά τις συντάξεις από 200 – 500 Ευρώ, κλπ, κλπ.

Επομένως το έδαφος για την ανάπτυξη και κλιμάκωση μαζικών μαχητικών κινητοποιήσεων ήταν όχι απλά κατάλληλο αλλά καταλληλότατο.

Επίσης γνώριζαν ότι χωρίς την κλιμάκωση των αγώνων με συντονισμένες και περισσότερες απεργιακές κινητοποιήσεις δεν ήταν δυνατή η απόκρουση της κυβερνητικής επίθεσης και επομένως η απόσυρση του νομοσχεδίου- έκτρωμα.

Οι εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και εκείνοι των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ δεν έπραξαν, ως όφειλαν, το αυτονόητο: να πολλαπλασιάσουν και να κλιμακώσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων πριν και κατά τη διάρκεια της κατάθεσης του νομοσχεδίου στη Βουλή αλλά και μετά. Έτσι πρόδωσαν τον αγώνα εκατομμυρίων εργαζομένων.

Είναι φανερό πως μια κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων πριν την κατάθεση και κατά τη διάρκεια της κατ’ άρθρο συζήτησής του, με τη μεγάλη και πρωτοφανή ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ που είχαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις που έγιναν, θα τσάκιζε τους ψευτοπαλλικαρισμούς της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή και μάλιστα σε μια στιγμή που αυτή αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα σε όλα τα επίπεδα και δεν έχει καθόλου τη στήριξη της λαϊκής πλειοψηφίας γενικότερα μα ούτε καν και εκείνης των δικών της ψηφοφόρων.

Β. Ένας δεύτερος σοβαρός λόγο υπήρξε η υπονόμευση και ματαίωση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ των απεργιακών κινητοποιήσεων και κατ’ επέκταση της ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ τους, - προϋποθέσεις εντελώς απαραίτητες για την αποτελεσματικότητα των αγώνων και τη νίκη.

Προς αυτή την κατεύθυνση η κυβέρνηση Καραμανλή επιστράτευσε και τώρα, όπως και καθόλη τη διάρκεια της προηγούμενης 4ετίας, τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, συγκεντρώσεις. Μ’ αυτή την απεργοσπαστική τακτική τους οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ κινούνται δεξιότερα – στα πλαίσια του ρεφορμισμού –απ’ τους ρεφορμιστές ηγέτες των άλλων συνδικαλιστικών παρατάξεων.

Τρεις παρατηρήσεις:

Πρώτο, είναι απεργοσπαστικού χαρακτήρα οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, αφού δεν πρόκειται για μια οποιαδήποτε συγκέντρωση οργανωμένη απ’ τους ηγέτες του αλλά για πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση που επιπλέον δεν έχει κηρύξει το ΠΑΜΕ αλλά οι ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Δεύτερο, οι ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ έχουν πάντα ως στόχο τη διάσπαση της ενότητας των απεργιακών κινητοποιήσεων και τη ματαίωση της μαζικότητάς τους για να τις καταστήσουν αναποτελεσματικές.

Τρίτο, η διάσπαση της ενότητας και η ματαίωση της μαζικότητας των κινητοποιήσεων βρίσκονται προφανώς στην υπηρεσία των αντεργατικών σχεδίων της κυβέρνησης, τη διευκολύνουν να περάσει τη αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική της. Τη μαζικότητα φοβάται και τρέμει η κυβέρνηση, γι’ αυτό και οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ φροντίζουν επιπλέον – πέρα απ’ τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις – να μην ενώνονται οι δυο πορείες, ξεκινώντας τη δική τους πορεία χρονικά πολύ νωρίτερα ώστε να μη φανεί ένας μεγαλύτερος όγκος διαδηλωτών – κάνουν ακριβώς αυτό που θέλει η κυβέρνηση Καραμανλή και έχει συμφωνηθεί μαζί τους, εκπληρώνοντας και ακολουθώντας κατά γράμμα τη συμφωνία συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Γ. Ο τρίτος λόγος-αιτία ήταν η λειτουργία του απεργοσπαστικού μηχανισμού της κυβέρνησης. Προς αυτή την κατεύθυνση η κυβέρνηση χρησιμοποίησε τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ (ΠΟΠ-ΟΤΑ,ΔΕΗ,κλπ.) αλλά και τη Δικαιοσύνη για να βγάλει τις απεργίες «παράνομες και καταχρηστικές».

Όμως η δυσκολία της κυβέρνησης ήταν τόσο μεγάλη που κι’ αυτά τα μέσα φάνηκαν να μην επαρκούν για να πετύχει το σκοπό της δηλ. να προωθήσει το νομοσχέδιο-έκτρωμα. Γι’ αυτό απ τον χώρο των πολιτικών κομμάτων ο Καραμανλής κάλεσε και πάλι στις επάλξεις την πιστή σύμμαχο-στήριγμά του σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, την ανέβασε στο ΝΔημοκρατικό καραούλι, την τοποθέτησε σε απυρόβλητη σκοπιά και της έδωσε εντολή ν’ ανοίξει πυρ όχι μόνο με Καραμανλικές σφαίρες δηλ. με τις περί «Ρετιρέ» συκοφαντίες ενάντια στους απεργούς της ΔΕΗ αλλά και να προαναγγείλει με στεντόρεια φωνή σε συνέντευξή της στο «Ριζοσπάστη» (14/3/2008, σελ.7-10) αυτό που της υπαγόρευσε η κυβέρνηση Καραμανλή: «αυτό το κίνημα δεν θα έχει κατακτήσεις, καθαρά πράγματα» και πως το νομοσχέδιο αυτό «η κυβέρνηση θα το περάσει», για να φτάσει λίγες μέρες αργότερα, στις 27 Μάρτη στο πλέον απροχώρητο και επαίσχυντο σημείο: να επιτιθεται με πρωτοσέλιδο ο «Ριζοσπάστης» και να στρέφει τα πύρα της η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ όχι στην κυβέρνηση Καραμανλή που περνάει αυτή την ώρα το ασφαλιστικό έκτρωμα αλλά σε ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με πηχυαίο τίτλο: «ΠΑΡΑΠΛΑΝΟΥΝ ΤΟ ΛΑΟ οι ηγεσίες ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ» («Ρ» 27/3/2008, σελ 1). Δύσκολα θα μπορούσαν να βρεθούν στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα πιστότεροι και πιο ξετσίπωτοι λακέδες του κεφαλαίου απ’ τους ντόπιους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές με επικεφαλής την Παπαρήγα και τόσο διάσημες παλλακίδες της νέο-Καραμανλικής φασιστικής Δεξιάς απ’ τα μέλη της ΚΕ του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Το ΠΑΜΕ στη Λάρισα αντικαθιστά το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο

Αποκλείει και διασπά την ενότητα των εργαζομένων

Η τακτική των διασπάσεων του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις είναι πλέον καθιερωμένη, συμβάλλοντας έτσι άμεσα ή έμμεσα στην εξυπηρέτηση της κυβερνητικής πολιτικής των συνεχών επιθέσεων ενάντια στους εργαζόμενους, ανεξάρτητα και πέρα απ’ την όποια ψευτο«αγωνιστική» φρασεολογία.

Στη Λάρισα η εικόνα είναι πιο προωθημένη: το ΠΑΜΕ αντικαθιστά ολοκληρωτικά το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, το οποίο ελέγχει ως πλειοψηφία τη διοίκηση.

Με παλιότερη απόφαση της διοίκησης του Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο (των ρεφορμιστών «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ) εντάξανε το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο στο ΠΑΜΕ, καθώς και όλους τους φορείς σωματεία που ελέγχουν, με αποτέλεσμα να καλούνε τους εργαζόμενους στις όποιες κινητοποιήσεις χρησιμοποιώντας το όνομα του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ.

Στα πλαίσια της σημερινής πραγματικότητας για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι τους όποιους αγώνες χρειάζονται τρία πράγματα: 1) ξεκάθαρο στόχο, π.χ. το Ασφαλιστικό, 2) ενότητα των εργαζομένων, και 3) μαζικότητα για να μπορούν ν’ απαντήσουν- αποκρούσουν τις συνεχείς επιθέσεις κυβέρνησης-κεφαλαίου.

Η αντικατάσταση στην πράξη του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρού από το ΠΑΜΕ αποκλείει τη συμμετοχή όλων εκείνων των εργαζομένων που έχουν διαφορετική αντίληψη από το ΠΑΜΕ. Άρα διασπά στην πράξη την ενότητα της πάλης της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων. Η διάσπαση της ενότητας είναι προφανές ότι οδηγεί στη ματαίωση της μαζικότητας των κινητοποιήσεων, που είναι απολύτως απαραίτητη για την επιτυχία των όποιων κοινωνικών αγώνων.

Η όλοι προσπάθεια της αντικατάστασης του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρού Λάρισας από το ΠΑΜΕ αποσκοπεί σε κομματικά οφέλη και στο μέτρημα των «κουκιών», στους ψήφους, και φυσικά άμεσα ή έμμεσα στη εξυπηρέτηση της κυβερνητικής πολιτικής, πέρα απ’ την όποια ψευτο«αγωνιστική» φρασεολογία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι φοιτητικές εκλογές 9 Απρίλη

Στις 9 Απρίλη αποφασίστηκε τελικά από το απερχόμενο ΚΣ της ΕΦΕΕ να πραγματοποιηθούν οι φοιτητικές εκλογές. Οι φετινές φοιτητικές εκλογές γίνονται πρώτο, ένα χρόνο μετά από τις μεγαλειώδης κινητοποιήσεις φοιτητών-καθηγητών οι οποίες είχαν κλιμακωθεί με καταλήψεις και απεργίες διαρκείας και οδήγησαν στο μπλοκάρισμα της αναθεώρησης του άρθρου 16 του συντάγματος, δεύτερο, με έναν νέο νόμο πλαίσιο ψηφισμένο αλλά καταδικασμένο στην πλειοψηφία των φοιτητών και ο οποίος συναντάει μεγάλες δυσκολίες στην εφαρμογή των διατάξεών του, τρίτο, εν όψει κατάθεσης νέου νομοσχεδίου από το Υπουργείο Παιδείας, αυτή τη φορά για την Πανεπιστημιακή έρευνα και τέταρτο, στο μέσο τεράστιων κινητοποιήσεων της εργατικής τάξης και του λαού ενάντια στην αντι-ασφαλιστική μεταρρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση και η οποία πλήττει και την νεολαία.

Μπροστά στα προβλήματα που ανοίγονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά και στη συνολικότερη επίθεση της κυβέρνησης στις εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις, οι κυρίαρχες παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ για άλλη μια φορά στρώνουν το δρόμο για το πέρασμα των μεταρρυθμίσεων. Σαν γνήσιοι εκφραστές της αστικής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια, προσπαθούν με κάθε είδους δημαγωγίες να ξεγελάσουν τους νέους ανθρώπους, να πείσουν ότι οι αλλαγές που συντελούνται είναι προς το συμφέρον της νεολαίας! Συγκαλύπτουν την ουσία και το πραγματικό αντιδραστικό περιεχόμενο των αλλαγών που προωθεί η κυβέρνηση. Αποτελούν το μόνιμο εμπόδιο απέναντι σε κάθε προσπάθεια για την ενημέρωση και την ενεργοποίηση των φοιτητών για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών. Με τις πρακτικές και τη δράση τους υποσκάπτουν κάθε συλλογική διαδικασία.

Την ίδια ώρα η ΠΚΣ -η παράταξη της σοσιαλδημοκρατικής «Κ»ΝΕ- έχοντας προσφέρει πολλές υπηρεσίες στο σύστημα στο παρελθόν με αποκορύφωμα την καταγγελία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το ’73 ως δημιούργημα 300 προβοκατόρων αποτελεί τον βασικό ανασταλτικό παράγοντα ενεργοποίησης του φοιτητικού συλλόγου και έχει εξελιχθεί σε ένα συντηρητικό αντιδραστικό μόρφωμα. Πέρυσι κράτησε εχθρική στάση απέναντι στις καταλήψεις – ήταν ενάντια σε αυτές και τις καταπολέμησε - κινήθηκε σε πλήρη ευθυγράμμιση και συμμαχία-συνεργασία με την κυβερνητική ΔΑΠ (ΝΔ): «οι καταλήψεις προωθήθηκαν από τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ-ΔΙΚΤΥΟΥ» («Ρ» 31/5/2006, σελ.12). Η ΠΚΣ όχι μόνο τάχθηκε κατά των καταλήψεων, αλλά και κατηγόρησε τις «δυνάμεις των ΠΑΣΠ-ΣΥΝ-ΕΑΑΚ που θεοποιούν τη μορφή της κατάληψης» («Ρ» 28/5/2006,σελ.12). Μάλιστα τότε οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της «Κ»ΝΕ αυτογελοιοποιούμενοι ισχυρίζονταν πως: «καταλήψεις και απεργίες διαρκείας στην παρούσα φάση ανάπτυξης του κινήματος στέλνουν τους φοιτητές στα σπίτια τους» («Οδηγητής», Ιούνης 2006, σελ. 6). Ήταν η πρώτη παράταξη του επιδίωξε συνάντηση με το νέο Υπουργό Παιδείας Στυλιανίδη ενώ και φέτος έχουν ξεκάθαρα εχθρική στάση προς τις κινητοποιήσεις κα τους φοιτητικούς αγώνες: «Στην Πάτρα, για παράδειγμα, [ΠΑΣΠ, ΕΑΑΚ, ΔΙΚΤΥΟ] σταμάτησαν τα μαθήματα για τις επόμενες μέρες ...οδηγώντας έτσι τις σχολές να «νεκρώσουν»» («Ριζοσπάστης», 16/3/2008, σελ. 14). Η ΠΚΣ συμμετέχει ενεργά στις απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Η φιλοκυβερνητική στάση της «Κ»ΝΕ στα Πανεπιστήμια της έχει δημιουργήσει σοβαρά εσωοργανωτικά προβλήματα μετά την περσινή εκπαραθύρωση του Γραμματέα της εν μέσω κινητοποιήσεων και τις αποχωρήσεις πολλών μελών της, τα προβλήματα συνεχίζονται και φέτος όπου οι καθοδηγητές της «Κ»ΝΕ αναγκάστηκαν να καθαιρέσουν άτομα από το Κ.Σ. ενώ το «Κ»ΚΕ προχώρησε και σε διαγραφές στελεχών του στη νεολαία.

Τα σχήματα της ΕΑΑΚ και η λεγόμενη «Αριστερή Ενότητα» αν και είχαν σημαντική αγωνιστική στάση πέρυσι αδυνατούν να δώσουν μια πειστική γραμμή αντίστασης στην επίθεση του κεφαλαίου και στις αντιεκπαιδευτικές αλλαγές που δρομολογούνται από την ΕΕ. Και οι δυο αυτοί σχηματισμοί βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία χρεοκοπημένων θεωρητικών αναλύσεων διάφορών αντιμαρξιστικών ρευμάτων, δεν ανταποκρίνονται ούτε στις σημερινές συνθήκες ούτε στις πραγματικές δυνατότητες του φοιτητικού κινήματος. Οι ίδιες οι δυνάμεις που συγκροτούν την «Αριστερή Ενότητα» θεωρούν ότι δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες. Χαρακτηριστική η πρόταση της Οργ. Σπουδάζουσας της ΚΟΕ δυο μέρες μετά το φετινό διήμερο της «Αρ. Ενότητας» όπου αναφέρεται σε «πρόσκληση της Αριστερής Ενότητας για διεύρυνσή της (ή και αυτοκατάργησή της) μπροστά σε μια ενδεχόμενη ευρύτερη συνεργασία της φοιτητικής αριστεράς» (η υπογράμμιση δική μας). Καμιά από αυτές τις δυνάμεις δεν κάνει λόγω για ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ ενώ ασαφής παραμένει η γραμμή πάλης τους ενάντια στον ψηφισμένο νόμο πλαίσιο παρά τις όποιες αγωνιστικές κορώνες.

Κάτω από το βάρος της σημερινής κατάστασης, απαραίτητη προϋπόθεση για να βγουν οι φοιτητές στο προσκήνιο, είναι η πάλη για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών. Είναι απαραίτητη η πάλη ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και στα μέτρα που προωθούνται στην εκπαίδευση. Και ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την αναζωπύρωση των συλλογικών διαδικασιών, την συσπείρωση των φοιτητών γύρω από τις γενικές συνελεύσεις και τους φοιτητικούς συλλόγους. Ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την πάλη ώστε να αποκαλυφθεί το αντιδραστικό περιεχόμενο της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ. Απέναντι στις δυνάμεις, όπως η ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ που δρουν διασπαστικά, με λογικές εγκλωβισμού και περιχαράκωσης οι φοιτητές πρέπει αντιπαρατάξουν το δρόμο της μαζικής πάλης.

Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΟΘΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑ.Μ.Ε. ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΏΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

Yπόμνημα συνδικαλιστών για την νοθεία του ΠΑ.Μ.Ε. στο σωματείο ιδ. υπαλλήλων

ΝΟΘΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑ.Μ.Ε. ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΏΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

Ενώ όλη η εργατική τάξη κινητοποιείται για την απόκρουση των αντι-ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης, η ηγεσία του ΠΑ.Μ.Ε. στο σωματείο των ιδιωτικών υπαλλήλων, βρήκε την στιγμή κατάλληλη για να δείξει το διασπαστικό, αυταρχικό, και αντιδημοκρατικό πρόσωπο της στις εκλογές του σωματείου ιδ. Υπαλλήλων. Με την αθρόα εγγραφή μελών την τελευταία στιγμή, την ελλιπή συγκρότηση μητρώου μελών, και την διαδικασία εκλογών «Μπεν Χουρ» που διαρκούν επί μέρες (λες και το πρόβλημα συμμετοχής των εργαζομένων στα σωματεία καθορίζεται από την έλλειψη χρόνου και όχι από την ίδια την λειτουργία τους και το κατά πόσο εμπνέονται από αυτά), επιχειρούν να αλλοιώσουν τους συσχετισμούς, σε ένα σωματείο το οποίο ούτως ή άλλως ελέγχουν κατά πλειοψηφία. Ο λόγος είναι προφανής και έχει να κάνει με την εκλογή όσο το δυνατόν περισσότερων εδρών στο ΔΣ και αντιπροσώπων για ΕΚΑ και Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων (Ο.Ι.Υ.Ε.). Ακόμη και η ίδια η προκύρηξη των εκλογών εν μέσω μιας κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης, μέσα σε συνθήκες σκληρών αγώνων για το ασφαλιστικό, δείχνει πως η ηγεσία του ΠΑ.Μ.Ε., αντιλαμβάνεται την μάχη ως μάχη «συσχετισμού δυνάμεων» που πρέπει να αποτυπωθούν πάση θυσία. Ωστόσο κάποιος πρέπει να τους πει ότι άλλο πράγμα είναι οι πραγματικοί συσχετισμοί στον δρόμο των αγώνων, και άλλο πράγμα η διαθλασμένη παραμορφωτική καταγραφή τους στις κάλπες. Οι συνδυασμοί της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που συμμετέχουν στις αρχαιρεσίες του σωματείου, συνέταξαν και δημοσιοποίησαν την παρακάτω διαμαρτυρία.

ΕΝΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ
ΠΡΟΣ
ΕΦΟΡΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Οι παραπάνω εκλογικοί συνδυασμοί που συμμετέχουν στις αρχαιρεσίες που διενεργούνται στο σωματείο μας και κατά τις ημερομηνίες 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 20, 21/03/2008, αισθάνονται την ανάγκη να καταγγείλουν τον απαράδεκτο τρόπο, τόσο της οργάνωσης όσο και της διεξαγωγής των αρχαιρεσιών.

1. Το μητρώο μελών του σωματείου έχει ασαφή και ατελή στοιχεία εγγεγραμμένων. Παράδειγμα, λείπουν σημαντικά στοιχεία όπως ο αριθμός μητρώου του ΙΚΑ, κάτι το οποίο πιστοποιεί την ιδιότητα του ιδιωτικού υπαλλήλου.

2. Επιπλέον τα μέλη με ελλιπή στοιχεία στο μητρώο ψηφίζουν με υπεύθυνη δήλωση και όχι με το βιβλιάριό τους κάτι το οποίο όχι μόνο παραβαίνει τις αρχές του καταστατικού μας αλλά και δεν διασφαλίζει καθόλου το γεγονός ότι αυτοί έχουν τις προϋποθέσεις να είναι μέλη του σωματείου μας.
3. Ύπαρξη ψηφοφόρων εγγεγραμμένων αντικαταστατικά δηλαδή εγγραφές μετά την ημερομηνία λήξης των αιτήσεων εγγραφής για τη συμμετοχή στις παρούσες αρχαιρεσίες.

4. Ουδέποτε παραδόθηκε το μητρώο μελών του σωματείου όπως θα έπρεπε από την πλειοψηφία της απερχόμενης διοίκησης στην μειοψηφία της απερχόμενης διοίκησης ακόμα και μέχρι την τελευταία στιγμή πριν ανοίξουν οι κάλπες, απλά γιατί δεν είχε ολοκληρωθεί (!).
Καθιστούμε απολύτως υπεύθυνη την πλειοψηφία της εφορευτικής επιτροπής όπως και την πλειοψηφία της απερχόμενης διοίκησης για τα παραπάνω.

Επειδή θεωρούμε ότι αυτές οι αντιλήψεις και πρακτικές δημιουργούν δύο ταχυτήτων μέλη συνδικάτων, αποβαίνουν διασπαστικές και αποτρεπτικές για τη συμμετοχή των εργαζόμενων και καθιστούν εντελώς αναξιόπιστα και αφερέγγυα τα εργατικά σωματεία που είναι τα μοναδικά μέσα πάλης που έχουμε απέναντι στην κορυφαία κυβερνητική επίθεση.

Τα σωματεία εκτός από θεσμοί ενότητας των εργαζόμενων, είναι και θεσμοί υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους. Επιπλέον σημαντικό καθήκον των σωματείων είναι η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και η διαπαιδαγώγηση των εργαζομένων προς την κατάκτηση τους. Επομένως αντιλήψεις όπως ότι το σωματείο αποτελεί ιδιοκτησία της πλειοψηφούσας παράταξης και όχι όλων των εργαζομένων έρχεται σε αντίθεση με κάτι τέτοιο.

Καλούμε έστω και τώρα την εφορευτική επιτροπή να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο διενεργεί τις αρχαιρεσίες τηρώντας τις στοιχειώδη αρχές όπως αυτές ορίζονται από τις καταστατικές λειτουργίες του σωματείου μας, διασφαλίζοντας την αξιοπιστία των αρχαιρεσιών.
Καλούμε την εφορευτική επιτροπή να τοποθετηθεί στην παραπάνω ανακοίνωση, την οποία και καταθέτουμε στα πρακτικά των αρχαιρεσιών.
Τέλος δημοσιοποιούμε την ανακοίνωση σε όλους τους συνδικαλιστικούς φορείς (Ο.Ι.Υ.Ε., Ε.Κ.Α., Γ.Σ.Ε.Ε., κλπ.) και τους εργαζόμενους.

ΑΘΗΝΑ 18 03 2008

ΕΝΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΈΝΩΝ
ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ

Διαβάστε Περισσότερα »

H δικαστική πολιτική του Θαπατέρο στην υπηρεσία του Λαϊκού Κόμματος

ΙΣΠΑΝΙΑ

H δικαστική πολιτική του Θαπατέρο στην υπηρεσία του Λαϊκού Κόμματος

Οι δικαστές του Εθνικού Δικαστηρίου (Audiencia Nacional), κατόπιν αιτήματος της κυβέρνησης του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Εργατών (PSOE), αποφάσισαν να αναστείλουν για τουλάχιστον 3 χρόνια τη λειτουργία του κόμματος «Βασκική Εθνικιστική Δράση» (AΝV) και του ΚΚ της Χώρας των Βάσκων (PCTV), το κλείσιμο των γραφείων τους και το πάγωμα των τραπεζικών τους λογαριασμών, εμποδίζοντας τη συμμετοχή τους στις γενικές εκλογές στις 9 Μαρτίου. Η αναστολή της λειτουργίας τους, που είναι το πρώτο βήμα για να τεθούν εκτός νόμου, έγινε με το πρόσχημα της υποτιθέμενης σύνδεσης των δύο αυτών πολιτικών σχηματισμών με το εκτός νόμου Μπατασούνα και την ΕΤΑ. Επιπρόσθετα, πολλοί άνθρωποι συνελήφθησαν στα πλαίσια της κλιμάκωσης της καταπίεσης με την κατηγορία του μέλους του Μπατασούνα.

Η απόφαση του δικαστηρίου, η οποία αφήνει χωρίς καμιά πολιτική εκπροσώπηση το 20% περίπου του εκλογικού σώματος των βάσκων, είναι απλά μια γελοία πρόφαση για την περιστολή των αστικών δημοκρατικών ελευθεριών και κλείνει άλλη μια πόρτα για τη λύση μέσω των διαπραγματεύσεων του βασκικού ζητήματος. Όπως συμβαίνει με κάθε αντιδημοκρατική επίθεση, η απόφαση του Εθνικού Δικαστηρίου δεν έχει να κάνει με τη δικαιοσύνη, αλλά με τα εκλογικά συμφέροντα: παραδόξως, μετά από πολλά χρόνια που το Λαϊκό Κόμμα ζητά μάταια να τεθούν εκτός νόμου τα δύο βασκικά κόμματα, ενώ παράλληλα ο Θαπατέρο αρνιόταν να κάνει κάτι τέτοιο, τώρα η κυβέρνηση του PSOE αποφάσισε, ενώ η προεκλογική περίοδος είναι σε εξέλιξη, να θέσει εκτός νόμου τα δύο βασκικά κόμματα. Ο πανικός πριν τις εκλογικές δημοσκοπήσεις, οι πιέσεις του Λαϊκού Κόμματος (PP) και οι φασιστικές απειλές της Συνόδου των Επισκόπων επηρέασαν το PSOE και το έσπρωξαν να κατευνάσει την αντιδραστική δεξιά. Αυτό το μέτρο στοχεύει στο να εμφανιστεί ο Θαπατέρο στους ψηφοφόρους ως περισσότερο συντηρητικός και αντιδραστικός, ως υπερασπιστής του «ισπανισμού» και εγγυητής της μοναρχίας και του Συντάγματος της, ως πρόεδρος με πυγμή, και ως τέτοιος να περιμαζέψει μια χούφτα ψήφων από τους συντηρητικούς κύκλους.
Αλλά η απόφαση του PSOE, η οποία υπαγορεύτηκε από τους άθλιους ψηφοθηρικούς υπολογισμούς του, δεν έχει μόνο βραχυπρόθεσμες συνέπειες: είναι ένα ακόμα βήμα για την περιστολή ελευθεριών, την ποινικοποίηση και την καταπίεση όποιου θέτει υπό αμφισβήτηση την πραγματικότητα της Ισπανίας η οποία προέκυψε από τη μετάβαση του 1978 και την αποκατάσταση της φρανκικής μοναρχίας. Η στάση του Θαπατέρο αποτελεί μια αλλαγή κατεύθυνσης προς τις θέσεις της αντιδραστικής Δεξιάς, υιοθετώντας τα λόγια και τις ενέργειες του νέο-φασιστικού Λαϊκού Κόμματος (PP): ενώ στρέφεται ενάντια σε αυτούς που αποκαλεί «βίαιους Βάσκους», ανέχεται τις διαδηλώσεις των φασιστικών ομάδων στην Ισπανία, που δολοφονούν και μένουν ατιμώρητοι, και οι οποίοι ολοένα αποθρασύνονται. Από την άλλη μεριά, το PSOE έχει αφιερωθεί στο να απαγορεύει και να καταστέλλει τις διαδηλώσεις των αντιρατσιστών και αντιφασιστών, και θεωρεί το Λαϊκό Κόμμα (PP), το οποίο είναι μια πραγματική φωλιά των φασιστών που νοσταλγούν το παλιό καθεστώς, σαν ένα κόμμα που πληρεί τις προδιαγραφές της αστικής δημοκρατίας και της μοναρχίας.
Δεν ανήκει, όμως, όλη ευθύνη στον Θαπατέρο: η στάση της ΕΤΑ στρώνει το δρόμο για την πολιτική καταπίεση, κλείνει την πόρτα στο διακανονισμό της διαμάχης μέσω των διαπραγματεύσεων, η αλαζονεία της δικαιολογεί στα μάτια ενός μεγάλου ποσοστού των ψηφοφόρων το φασιστικό PP και την καταπιεστική στάση του PSOE και δίνει έδαφος στο κράτος για τη διεύρυνση της καταπίεσης κάθε προοδευτικού αριστερού κινήματος. Επιπλέον, η πολιτική κατάσταση στη χώρα και η θλιβερή στάση ("contemporizadora") της IU («Ενωμένη Αριστερά»), το οποίο δε μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από παράπονα προκειμένου να μην απομακρυνθεί πολύ από το PSOE με το οποίο έχουν μεγάλο πολιτικό συμφέρον, υπογραμμίζει και πάλι την έλλειψη μιας πολιτικής οντότητας η οποία θα εκπροσωπεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού της Ισπανίας. Ενώ η κρίση διογκώνεται οι δυνάμεις των εργατών και του λαού, οι δυνάμεις της αριστεράς συνεχίζουν να είναι διασκορπισμένες, χωρίς να επεξεργάζονται ένα κοινό σχέδιο.

Το ΚΚΙ (μ-λ) απαιτεί για μια ακόμα φορά τον τερματισμό της πολιτικής της καταπίεσης του εθνικού κινήματος των Βάσκων, που σημαίνει τον τερματισμό των συλλήψεων και της ποινικοποίησης των κομμάτων, και καλεί να ανοίξει ένας διάλογος με στόχο την εύρεση μιας δημοκρατικής και ειρηνικής λύσης στο βασκικό ζήτημα. Αλλά το ΚΚΙ (μ-λ) δε θέλει να καλλιεργήσει αυταπάτες στο λαό της Ισπανίας: Μόνο με ένα πλατύ ενωτικό κίνημα, δημοκρατικό και πραγματικά αριστερό, μπορούμε να πορευθούμε για την κατάκτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, όπως είναι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών. Στο μεταξύ, η συμμαχία PP-PSOE, με την ανεκτίμητη υποστήριξη της IU, θα διατηρήσει ανέπαφη τη φρανκική μοναρχία και το Σύνταγμα της, καθώς και τα κρατικά όργανα καταπίεσης προκειμένου να εμποδίζουν την ενότητα των εργατών και του λαού της Ισπανίας.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ PCTN ΚΑΙ ANV

ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Εκτελεστική Επιτροπή του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Μαδρίτη, 14 Φεβρουαρίου, 2008

Ανασύνταξη, Αρ. Φύλ. 269 1-15 Μάρτη 2008

Διαβάστε Περισσότερα »

Η «ανεξαρτησία»-απόσχιση του Κοσόβου από τη Σερβία: έργο των ιμπεριαλιστών και προϊόν της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων

Επικίνδυνη αποσταθεροποίηση στην περιοχή των Βαλκανίων απ’ τη νέα επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων

Στις 17 Φλεβάρη η βουλή του Κοσόβου με εντολή των αμερικανών ιμπεριαλιστών προχώρησε στην ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» δηλ. στην απόσχισή του από τη Σερβία.

Οι Αλβανοί του Κοσόβου γιόρτασαν την «ανεξαρτησία» τους, ανεμίζοντας αλβανικές και αμερικανικές σημαίες, ενώ η Σέρβοι της περιοχής καταδίκασαν την απόσχισή του από τη Σερβία.

Η νέα αυτή επέμβαση των ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια που σχετίζεται άμεσα με την έντονη όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσιας προκαλεί μεγάλη και επικίνδυνη ένταση. Στόχος των αμερικανών ιμπεριαλιστών, αλλά και εκείνων της ΕΕ, είναι η εκτόπιση του ρωσικού ιμπεριαλισμού απ’ τα Βαλκάνια, η επέκταση της κυριαρχίας του στη στρατηγική αυτή περιοχή και η περικύκλωση της Ρωσίας.

Το νέο «κράτος» προτεκτοράτο έσπευσαν αμέσως να το αναγνωρίσουν οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και οι ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ και προπαντός η Γερμανία, ο καθένας για τους δικούς του λόγους δηλ. για επέκταση της ξεχωριστής δικής του επιρροής στην περιοχή, αφού ήδη μετά τον εγκληματικό πόλεμο και τον ανηλεή βομβαρδισμό της Σερβίας, το Κόσοβο είχε ήδη καταληφθεί – και παραμένει υπό κατάληψη – με πάνω από 15.000 αμερικανο-ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα, μεταξύ των οποίων 3000 Αμερικανοί, 3000 Γερμανοί, 2000 Γάλλοι και τα υπόλοιπα των άλλων χωρών και της Ελλάδας.

Πρωταρχικός στόχος των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι ο έλεγχος της στρατηγικής περιοχής των Βαλκανίων που εποπτεύει όλες της γύρω περιοχές (Ευρώπη, Ρωσία, Μεσόγειο, Αφρική, Μ. Ανατολή), ο έλεγχος των αγωγών πετρελαίου-αερίου, αλλά και η αρπαγή του ορυκτού πλούτου της περιοχής (τα μεγαλύτερα αποθέματα άνθρακα της Ευρώπης, μεγάλα αποθέματα χαλκού και νικελίου, χρυσού, χρωμίου και άλλα πολύτιμα μέταλλα).

Η σημερινή απόσχιση του Κοσόβου απ’ τη Σερβία είναι αποτέλεσμα των στρατιωτικών επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών στην πρώην Γιουγκοσλαβία που οδήγησαν αρχικά σ’ έναν αιματηρό μακρόχρονο αντιδραστικό πόλεμο μεταξύ των λαών των πρώην Δημοκρατιών της Γιουγκοσλαβίας – με όργανα τις αντιδραστικές εξαρτημένες απ’ τις διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εθνικιστικές-σοβινιστικές κυρίαρχες κλίκες – στο κομμάτιασμά της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και στη διάλυσή της, η οποία άρχισε με την απόσχιση της Σλοβενίας, της Π.Γ.Δ Μακεδονίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και της Κροατίας, για να ακολουθήσει το Μαυροβούνιο και τώρα το Κόσοβο.

Όμως πέρα απ’ τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών που φέρνουν την πρώτη και κύρια ευθύνη, οι ρίζες της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας βρίσκονται ήδη στα πρώτα χρόνια μετά τη συγκρότηση της Γιουγκοσλαβίας που είχε την ατυχία να βρεθεί στο τιμόνι της ο αποστάτης και πράκτορας του διεθνούς ιμπεριαλισμού, Τίτο, που μετέτρεψε τη χώρα σε αποικία του ιμπεριαλισμού και ακολούθησε μια καταπιεστική εθνικιστική-σοβινιστική πολιτική απέναντι στις άλλες εθνότητες και καλλιέργησε συστηματικά την εχθρότητα και το εθνικιστικό μίσος μεταξύ των λαών της, μια ακραία καταπιεστική πολιτική απέναντι σ’ όλες αλλά κυρίως απέναντι στους Αλβανούς του Κοσόβου που με τον αιματηρό του αγώνα πέτυχε επί Τίτο μια περιορισμένη αυτονομία και κατάχτηση κάποιων δικαιωμάτων που κατάργησε ο εθνικιστής-σοβινιστής Μιλόσεβιτς και μάλιστα παραμονής της στρατιωτικής επίθεσης των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών κατά της χώρας του, διαπράττοντας σωρεία εγκλημάτων σε βάρος των αλβανών του Κοσόβου (πολλά εγκλήματα σε βάρος των Σέρβων του Κοσόβου διέπραξαν και οι μισθοφόροι των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών της συμμορίας του UCK).

Οι κομμουνιστές ήταν πάντα και είναι υπέρ της αυτοδιάθεσης των εθνών και επομένως και των αλβανών του Κοσόβου, όμως δεν μπορούν να παραβλέψουν ότι στη περίπτωση του Κοσόβου, αλλά και όλων των άλλων Δημοκρατιών της πρώην Γιουγκοσλαβίας δεν πρόκειται γι’ αυτό: πρόκειται για την επέμβαση των ιμπεριαλιστών στα εσωτερικά της πρώην Γιουγκοσλαβίας και την ανακατανομή των σφαιρών επιρροής που οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν να συγκαλύψουν-συγκαλύπτουν με το απατηλό σύνθημα της «αυτοδιάθεσης των εθνών και λαών» που αποτέλεσε και το κεντρικό σύνθημα-σημαία του εκπροσώπου του γερμανικού ιμπεριαλισμού Hans-Dietrich Genscher που τότε δήλωνε: «να σεβόμαστε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών …» και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστήριζε το «δικαίωμα της αυτοδιάθεσης για τις Δημοκρατίες που το επιθυμούν» (Hans-Dietrich Genscher: “Erinnerungen” σελ. 952-953, Βερολίνο 1997).

Είναι φανερό πως η ιμπεριαλιστική σημαία του Hans-Dietrich Genscher περί «αυτοδιάθεσης» δεν έχει καμιά σχέση με το ζήτημα της αυτοδιάθεσης, αλλά έχει άμεσα και αποκλειστικά σχέση με το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Επιπλέον το εθνικό ζήτημα είναι πάντα υποταγμένο στα συμφέροντα της προλεταριακής επανάστασης και κατά δεύτερο η αυτοδιάθεση των λαών και εθνών δεν χαρίζεται ούτε προσφέρεται ως «δώρο» απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις άλλα καταχτιέται με το σκληρό αγώνα των λαών, πράγμα που δεν συμβαίνει στην περίπτωση του Κοσόβου που ήταν και παραμένει όχι μόνο αποικία των ιμπεριαλιστών αλλά κατειλημμένο απ’ τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα.

Επιπλέον είναι γνωστό ότι οι αλβανοί του Κοσόβου όσο υπήρχε Λ.Σ.Δ.Αλβανίας δεν ζήτησαν απόσχιση απ’ την Γιουγκοσλαβία αλλά την πλήρη ισοτιμία του Κοσόβου με τις άλλες Δημοκρατίες στα πλαίσια της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, που ήταν θέση και του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας με επικεφαλής τον Ενβέρ Χότζα.

Η αποσταθεροποίηση της περιοχής με την «ανεξαρτησία»-απόσχιση του Κοσόβου παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις και απειλεί να συμπαρασύρει σε παρατεταμένες αιματηρές συρράξεις όλους τους λαούς των Βαλκανίων, με την υποκίνηση των ιμπεριαλιστών και με όργανα τις υποταγμένες σ’ αυτούς εθνικιστικές-σοβινιστικές κυρίαρχες κλίκες των βαλκανικών χωρών. Αν προστεθεί εδώ και η περίπτωση των εθνικιστών της ΠΓΔ Μακεδονίας που οι σχέσεις της οξύνονται με τους Έλληνες εθνικιστές (έπαθαν πρωτοφανή διεθνή ήττα), εξαιτίας της εθνικιστικής-σοβινιστικής πολιτικής απ’ τις δυο πλευρές, που τώρα βρίσκονται σε αδιέξοδο, ενώ θα μπορούσε το πρόβλημα της ονομασίας να λυθεί ακόμα απ΄ τον πρώτο χρόνο (πέρα απ’ την ευθύνη που φέρνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη που προσυπέγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας διά χειρός του χαζοχαρούμενου νήπιου που ακούει στο όνομα Αντ. Σαμαράς), τότε η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη.

Οι αντιιμπεριαλιστές-αντιφασίστες και πρώτα απ’ όλα οι κομμουνιστές έχουν καθήκον και υποχρέωση να δυναμώσουν την πάλη τους κατά των στρατιωτικών επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών στο χώρο των Βαλκανίων, να καταπολεμήσουν αποφασιστικά τις εθνικιστικές-σοβινιστικές δυνάμεις σε κάθε χώρα, να αποκρούσουν τις όποιες διεκδικήσεις σοβινιστικών κύκλων σε βάρος άλλων χωρών και να στηρίξουν με κάθε τρόπο την πολιτική φιλίας με τους γειτονικούς λαούς και την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών στην κοινή τους πάλη κατά των ιμπεριαλιστών.

Διαβάστε Περισσότερα »