Η κυβέρνηση Καραμανλή σε κλοιό απεργιών και κινητοποιήσεων

Η Παπαρήγα σκοπιά στο Καραμανλικό καραούλι
Να αποσυρθεί το αντεργατικό νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ είναι προς το παρόν αποφασισμένη να «περάσει» το αντεργατικό νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό, που κατά κοινή ομολογία είναι το σκληρότερο που έχει ποτέ προταθεί, που αν περάσει θα κατεδαφίσει ολοσχερώς την κοινωνική Ασφάλιση, θ’ αυξήσει κατά πολύ τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων, θα μειώσει δραστικά τις συντάξεις τους, θ’ αυξήσει σε πρωτοφανή επίπεδα τις εισφορές τους και τέλος θα λεηλατήσει άγρια όλα τα Ταμεία των εργαζομένων με το πρόσχημα της «ενοποίησης».

Η προκλητική στάση αυτών των αδίστακτων υπερασπιστών και διαχειριστών των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου σε κυβερνητικό επίπεδο έχει ξεσηκώσει και εξοργίσει όλους τους εργαζόμενους της χώρας και έτσι τώρα είναι αντιμέτωπη με πάνω από 4,5 εκατ. εργαζόμενους που βρίσκονται όλοι στο πόδι και σε θέση μάχης για να ματαιώσουν το δολοφονικό έκτρωμα για το Ασφαλιστικό, που δικαιολογημένα ζητούν την απόσυρσή του με μαχητικές διαδηλώσεις και απεργίες πανελλαδικά.

Σε μαζικές απεργίες κατά του Ασφαλιστικού νομοσχεδίου κατέβηκαν οι εργαζόμενοι στις τράπεζες, το μετρό, ηλεκτρικό, δικηγόροι, γιατροί με πιο μαχητικές και μαζικότατες απεργίες εκείνες των εργαζομένων στην καθαριότητα και τη ΔΕΗ που συνεχίζονται.

Απ΄ την πλευρά της η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή έχει εξαπολύσει μια πρωτοφανή συκοφαντική επίθεση-εκστρατεία, γκεμπελικής μορφής, εναντίον του απεργιακού αγώνα και των κινητοποιήσεων των εργαζομένων, ιδιαίτερα εκείνων των ΠΟΕ-ΟΤΑ, «θρηνώντας» για τις αρρώστιες και μολύνσεις που θα ενσκήψουν ώστε να ενοχοποιήσει τους εργαζομένους, και κατά των εργαζομένων της ΔΕΗ προσπαθώντας να τους δυσφημήσει, μιλώντας για «ρετιρέ» και αναθέτοντας καταρχήν σε διάφορα φασιστοειδή τύπου Τράγκα, Παυλόπουλου κλπ. να κλαψουρίζουν από τηλεοράσεως και να ζητούν απαγόρευση των απεργιών και επιστράτευση των απεργών, για να δώσει ύστερα εντολή στη δικαιοσύνη για παρέμβαση, ενώ ταυτόχρονα ο σοβαροφανής Ρουσόπουλος και οι Παυλόπουλος-Αλογοσκούφης, με το χαζοχαρούμενο γέλιο, συκοφαντούν τον απεργιακό αγώνα και απειλούν με επιστράτευση τους απεργούς.

Επειδή όμως δεν αρκούν οι Ρουσο-Παυλοπουλο-Αλογοσκούφηδες ο Καραμανλής επιστράτευσε και τη φίλη-σύμμαχο-στήριγμά του, σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, που χωρίς χρονοτριβή ανταποκρίθηκε αμέσως, ξεσπαθώνοντας κι αυτή κατά της απεργίας των εργαζομένων της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ με δήλωση που την πρόβαλαν όλα τα κανάλια και απέσπασε τους δημόσιους επαίνους ολόκληρης της αντίδρασης: «αλλά το σύνθημα της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ξέρετε ποιο είναι; Δε θέλουμε το ΙΚΑ σας. Είδα εγώ τα πανό χτες πηγαίνοντας στα ΤΕΙ: «Σας χαρίζουμε το ΙΚΑ σας». Με συγχωρείτε, είναι αυτός αγώνας, για να γίνει ενιαίος αγώνας με τους εργατοϋπαλλήλους; Δηλαδή εμείς οι υπόλοιποι που είμαστε στο ΙΚΑ; Έτσι θα πάμε; Το δικό μας Ταμείο;»… «σήμερα το πρωί, τους άκουγα: «εμείς δε γινόμαστε ΙΚΑ»» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14), δίνοντας ταυτόχρονα γραμμή και στον ανεκδιήγητο «Τηλέπαθο», με τα γελοία και πρωτ’ απ’ όλα αντιδραστικά σχόλιά του, να γράψει με θράσος ο κυβερνητικός αυτός λακές – και μάλιστα μεσούσης της απεργίας – ότι «οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ κάνουν αγώνα, τώρα που θίγονται κάποιοι της ΔΕΗ!… Είναι προκλητικοί οι συντικαλιστεράδες της ΔΕΗ!» («Ρ» 8/3/2008, σελ.32). Η χρουστσοφική κουτοπονηριά και προδοσία στο αποκορύφωμά της: οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ ξεπέρασαν και τα αφεντικά τους καπιταλιστές του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ), μετατράπηκαν σε ηχηρά μεγάφωνά τους

Και δεν φθάνει μόνο αυτό, η υπηρέτρια του κεφαλαίου Α.Παπαρήγα ως «άλλος Καραμανλής» προκλητικά προεξοφλεί την ήττα του απεργιακού κινήματος: «αυτό το κίνημα είναι καταδικασμένο να αποτύχει» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το επιθυμεί διακαώς και το επιδιώκει η παλλακίδα της κυβέρνησης Καραμανλή με τις ξεχωριστές, ακόμα και αυτή τη στιγμή, απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ με μπροστάρηδες τις φιλοκυβερνητικές μπαλαρίνες τύπου Γ.Μαυρίκου και της ρεφορμιστικής του παρέας. Γι’ αυτό και οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ και ο «Ριζοσπάστης» δεν στρέφουν αυτές τις μέρες τα κύρια πυρά τους ενάντια στη κυβέρνηση Καραμανλή, που προτείνει και προτίθεται να ψηφίσει το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό, άλλα ενάντια στους ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, λες και η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι η κυβέρνηση που προτείνει και θα ψηφίσει το νομοσχέδιο.

Διαβάστε Περισσότερα »

Υποψήφιος του Μπερλουσκόνι, υποστηρικτής του φασισμού

Σε αμηχανία, αν όχι σε δύσκολη θέση, έφερε τη συντηρητική παράταξη του Σίλβιο Μπερλουσκόνι ένας από τους υποψηφίους της για τις εκλογές του Απριλίου, δηλώνοντας σε συνέντευξή του ότι είναι αμετανόητος υποστηρικτής του φασισμού.
Προτού προλάβει να «μαζέψει» τα ασυμμάζευτα, ήρθαν βροχή οι επικρίσεις από την κεντροαριστερά, αλλά και από την εβραϊκή κοινότητα. Τα σχόλια του Τζουζέπε Τσαραπίκο, μεγαλοεπιχειρηματία της Ρώμης, που κατεβαίνει υποψήφιος για μια θέση στη Γερουσία, ήταν αρκετά για να σηκωθεί θύελλα, η οποία παρ' όλα αυτά δεν οδήγησε -όχι άμεσα τουλάχιστον- στην απόσυρση της υποψηφιότητάς του.

«Ο φασισμός που έδωσε χαρές και βάσανα», δήλωσε σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα «Repubblica», προσθέτοντας ότι «ποτέ δεν τον αποκήρυξε». Ο Τσαραπίκο είναι ιδιοκτήτης κάποιων μικρών τοπικών εφημερίδων στην περιοχή του Λάτσιο, κοντά στη Ρώμη, και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ρωτήθηκε γιατί υπάρχουν φωτογραφίες του Μουσολίνι στα γραφεία τους. «Είναι κάτι ωραίο», απάντησε, προσθέτοντας ότι τον περασμένο Οκτώβριο επισκέφτηκε το Πρεντάπιο, ένα χωριό στη βόρεια Ιταλία, όπου γεννήθηκε και έχει ταφεί ο Μουσολίνι. Μόλις φούντωσαν οι αντιδράσεις, ο Τσαραπίκο με «διορθωτική» δήλωσή του διευκρίνισε ότι είναι βεβαίως πιστός στη δημοκρατία, ενώ ο φασισμός «ανήκει στο παρελθόν μας». Επιπλέον, χαρακτήρισε «αίσχος» τους ρατσιστικούς νόμους του καθεστώτος Μουσολίνι, που παραβίαζαν τα δικαιώματα των Εβραίων της εποχής. Ο Τσαραπίκο, ως επιχειρηματίας που δραστηριοποιούνταν για δεκαετίες στη Ρώμη, είχε σχέσεις με πολλούς πολιτικούς, και κυρίως με τους πάλαι ποτέ ισχυρούς Χριστιανοδημοκράτες του πρώην πρωθυπουργού Τζούλιο Αντρεότι. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι είναι πολύ σημαντική στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας η συμβολή των εφημερίδων του Τσαραπίκο, που δεν είναι εχθρικές στην παράταξη, σε αντίθεση με όλες τις μεγάλες ιταλικές εφημερίδες, και χαρακτήρισε έλασσον το θέμα που μεγιστοποιήθηκε εσκεμμένα, ενώ δόθηκαν εξηγήσεις.


Κ. ΤΖΑΒΑΡΑ (Πηγές: Ασ. Πρες, «Repubblica», Ansa)

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/03/2008

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚ Κολομβίας (μ-λ)-Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός: Οι ΗΠΑ αποσταθεροποιούν την περιοχή (απ' αφορμή τη δολοφονία Ρέγες)

ΚΟΛΟΜΒΙΑ

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ, Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό)

Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός

(4 Μαρτίου 2008) Ο Αλβάρο Ουρίμπε, ενεργώντας δόλια, εξαπέλυσε αεροπλάνα, ελικόπτερα και πεζικό για να καταπατήσει τα εδάφη του αδελφού λαού του Ισημερινού, παραβιάζοντας ειδεχθώς την εθνική κυριαρχία ενός γειτονικού κράτους. Οι ενέργειες αυτές μας θυμίζουν τις δεκάδες εκδικητικές επιθέσεις των εγκληματιών πολέμου του σιωνιστικού κράτους ενάντια στους παλαιστίνιους που σήμερα όπως και πολλές δεκαετίες έχουν, για μια ακόμη φορά, αφήσει εκατοντάδες νεκρών στη Λωρίδα της Γάζας, κατεύθυνση στην οποία η Κολομβία είναι το αριστερό χέρι του Ουρίμπε και του Μπους.

Το γεγονός αυτό, που το προξένησε η τρομοκρατία των ΗΠΑ, αποτελεί ένα έγκλημα ενάντια στο κράτος του Ισημερινού και του λαού του για το οποίο επικαλούνται την «εθνική ασφάλεια» και τον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία», ενώ παράλληλα είναι και η αιχμή του δόρατος της προβοκάτσιας του Μπους ο οποίος προκειμένου να λύσει τα χέρια των πολυεθνικών, και ιδιαιτέρα των πετρελαϊκών εταιριών όπου έχει μεγάλα συμφέροντα, απαιτεί να αποσταθεροποιηθούν όλες οι κυβερνήσεις που δε συμβαδίζουν με την πολιτική του ιμπεριαλισμού, όπως συμβαίνει με τις χώρες που συνορεύουν με την Κολομβία: Βενεζουέλα, Νικαράγουα και Ισημερινό. Η προβοκάτσια αυτή επεκτείνεται και ενάντια στην κυβέρνηση της Βολιβίας και την επαναστατική Κούβα.

Η Κολομιανή κυβέρνηση έχει ως παράδειγμα την ιμπεριαλιστική δράση του Μπους ενάντια στο Ιρακ και το Αφγανιστάν και είναι ολοφάνερο ότι ο πολεμικός επεμβατισμός που υποστηρίζει ο Ουρίμπε ακολουθεί τιςοδηγίες των ΗΠΑ. Στην ουσία η Κολομβία δρα κάτω από τις διαταγές του Αμερικανικού Στειτ Ντιπάρτμεντ, όπως το «Ισραήλ της Αμερικής», και προσπαθεί να δημιουργήσει και να καλλιεργήσει ένα ασταθές και πολεμικό κλίμα, ενώ παράλληλα κατηγορεί τη Βενεζουέλα ότι αποτελεί μια τρομοκρατική απειλή στην περιοχή προκειμένου να διευκολύνει ένα πολιτικό και στρατιωτικό πραξικόπημα των ΗΠΑ ενάντια στον πρόεδρο Ούγκο Τσάβες Φρίας.

Η εξωτερική πολιτική του Ουρίπμε είναι μια πολιτική και οικονομική καταστροφή για την Κολομβία και μια πραγματική προσβολή για τις δημοκρατικές και προοδευτικές αρχές που είναι μέρος της ιστορίας μας και των λαϊκών παραδόσεων μας, τις οποίες αγνοεί και καταπατά η φιλοπόλεμη και μιλιταριστική κυβέρνηση Ουρίμπε, δίνοντας κάθε δικαίωμα στον πρόεδρο Κορέα να προβεί σε ενέργειες για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας του Ισημερινού κάνοντας επίσημα διαβήματα προς τη διεθνή κοινότητα για τις καταστροφικές ενέργειες της κυβέρνησης Ουρίμπε-Μπους.

Είναι ολοφάνερη η οργή και το μίσος απέναντι στους επαναστάτες του από τη μεριά της κυβέρνησης Μπους-Ουρίπμε και των στρατιωτικών που ελέγχουν τις στρατιωτικές βάσεις της Mantaκαι της Tresesquinas, οι οποίοι εφαρμόζουν το «Σχέδιο Κολομβία» και την «Πρωτοβουλία για την Περιοχή των Άνδεων» που σχεδιάστηκαν από το Πεντάγωνο από την εποχή του πρώην προέδρου Κλίντον. Την οργή τους τη γέννησε η άρνηση των κυβερνήσεων του Ισημερινού και της Βενεζουέλας να συνδεθούν με τα πολιτικά και στρατιωτικά σχέδια τους που επιδιώκουν να μετατρέψουντην εσωτερική σύγκρουση που μαίνεται στην Κολομβία για πάνω από 40 χρόνια σε σύγκρουση μεταξύ των χωρών της περιοχής. Σήμερα ο Ουρίπμε και ο Μπους , αδιαφορώνταςγια την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση που έχουν περιέλθει οι μάζες λόγω της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, φωνάζουν, προσπαθώντας να πείσουν, ότι ο λαός δεν αντιτίθεται στην κυριαρχία τους. Η οργή τους τροφοδοτείται από την άρνηση των παραπάνω κυβερνήσεων να υποταχθούν στα μονοπώλια και στις παρεμβάσεις της DEA, της CIAκαι άλλων επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών μυστικών υπηρεσιών.

Ο θάνατος του διοικητή και συντρόφου Ραούλ Ρέγες, εκτέθηκε σαν έναπολεμικό τρόπαιο, όπως είχε συμβεί και με τον Γκαλάν, κάνοντας όμως μεγαλύτερη τη λίστα των λαϊκών ηρώων που έδωσαν τη ζωή τους εμπνεόμενοι από τα ιδανικά του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση στην Κολομβία, για τα συμφέροντα των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευομένων από το κεφάλαιο, για την ανεξαρτησία των εθνών από την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού, για την αλληλεγγύη και τη φιλία μεταξύ των λαών της Λατινικής Αμερικής.
Η εξέχουσα επαναστατική δράση του συντρόφου Ρέγες συνεχίζει να ζει μέσα από τον αμείλικτο αγώνα του FARCκαι όλων των επαναστατών που αγωνίζονται με κάθε μορφή πάλης για τη νίκη ενάντια στο έγκλημα, την ατιμία, τις απαγορεύσεις και τις άλλες μάστιγες που εκπροσωπεί το φιλοιμπεριαλιστικό καθεστώς της ολιγαρχίας της Κολομβίας το οποίο έχει καταδικαστεί πολλές φορές για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το Παναμερικανικό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όπως στην περίπτωση της γενοκτονίας της Πατριωτικής Ένωσης.

Καλούμε όλες τις κοινωνικές, πολιτικές, δημοκρατικές, προοδευτικές και αριστερές οργανώσεις, καθώς και όλους τους πραγματικούς πατριώτες, να καταγγείλουν αυτή τη μεγάλης έκτασης σύγκρουση στην περιοχή που μπορεί να εξελιχθεί σε σφαγή. Παράλληλα το ότι ο Ουρίμπε πνίγεται στον οχετό των παραπολιτικών διεργασιών και η οικονομική κρίση απειλούν να ξεσκεπάσουν την απάτη των μαγικών αποτελεσμάτων της «δημοκρατικής ασφάλειας» και την ενίσχυσητων μονοπωλίων μέσω των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που αυξάνουν την ανεργία και την πείνα.

Καλούμε όλους τους υποστηρικτές του αγώνα για τη δημοκρατία και τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού να αντιπαρατεθούν με αποφασιστικότητα στην πολιτική της διεθνούς τρομοκρατίας των ΗΠΑ που εφαρμόζεται από τον Ουρίμπε με σοβαρές συνέπειες για τις καλές οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των λαών, μια πολιτική η οποία επιτείνει την ήδη κακή κατάσταση των Κολομβιανών εργατών και των παραμεθόριων περιοχών εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των εθνικών και διεθνών μονοπωλίων για τα οποία συμφέροντα ο Ουρίμπε εργάζεται σαν ένας πιστός υπηρέτης του Λευκού Οίκου και του Μπους.

Ο λαός δε χρειάζεται να υποφέρει από τα αποτελέσματα της ανεργίας και της φτώχειας που φέρνουν οι φιλοπόλεμες περιπέτειες της κυβέρνησης του Ουρίμπε, ο οποίος με αναπτερωμένο το ηθικό πιστεύει ότι ήρθε το τέλος του αντάρτικου κινήματος και ότι η πολεμική μηχανή του Πενταγώνου ολοκλήρωσε το επιδρομικό της έργο ενάντια στις γειτονικές χώρες.

Απορρίπτουμε τον επικίνδυνο σοβινισμό που προωθείται από τα ΜΜΕ, τα οποία διευθύνονται από το κράτος και την ολιγαρχία, για να δικαιολογηθεί η πολεμοκαπηλεία και η επίθεση ενάντια στις γειτονικές χώρες. Ο Ουρίμπε δεν ενσαρκώνει την εθνική ενότητα ούτε αντιπροσωπεύει όλους τους Κολομβιανούς, αντιπροσωπεύει το φασιστικό σχέδιο «Κοινοτικό Κράτος» με τη «δημοκρατική ασφάλεια» του, τα οποία σχεδιάστηκαν από τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό.

Το ηθικό στη μάχη αναπτερώνεται γνωρίζοντας τα μηνύματα και τις πράξεις αλληλεγγύης προς το FARCκαι τις άλλες οργανώσεις τις οποίες έχουν δημιουργήσει οι Κολομβιανοί για να αγωνιστούν ενάντια στους εχθρούς της τάξης τους, και βεβαιώνουμε ότι αυτές οι αδελφές και αλληλέγγυες οργανώσεις, αυτές οι δημοκρατικές κυβερνήσεις, δε θα πτοηθούν και θα επιμείνουν στους στόχους της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης, τη λαϊκή κυριαρχία και το σοσιαλισμό, για τη φιλία ανάμεσα στους λαούς όλων των χωρών της Αμερικής μας.

Ζήτω η ενότητα των λαών της Λατινικής Αμερικής!
Ζήτω η ειρήνη ανάμεσα στους λαούς και τα έθνη!
Κάτω ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και οι λακέδες του!

Κάτω το «Σχέδιο Κολομβία»!
Κάτω η κυβέρνηση Ουρίμπε!

Διαβάστε Περισσότερα »

Κόμμα Εργασίας Τουρκίας: Ο στρατιωτικός δρόμος δεν είναι λύση. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να γίνει αποδεχτή

Ο στρατιωτικός δρόμος δεν είναι λύση. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να γίνει αποδεχτή

03.3.2008

Ο ξαφνικός τερματισμός των διασυνοριακών επιχειρήσεων που διήρκεσαν 8 ημέρες και η επιστροφή του στρατού δεν αντιμετωπίστηκε θετικά από τα ΜΜΕ και από τους αντιδραστικούς κύκλους που κραυγάζουν για πόλεμο. Οι βαρόνοι των ΜΜΕ επιδοκίμασαν το αιματοκύλισμα και την τρομοκρατία κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων διερευνώντας αν οι ΗΠΑ επέμειναν για αυτή την ξαφνική επιστροφή και αν οι Τουρκικές Ένοπλες δυνάμεις πέτυχαν τους στόχους τους. Επίσης δεν προβάλλονται οι φωνές όσων ζητούν την ειρήνη και την πολιτική λύση.

Συγκεκριμένα, προτιμούν να μιλούν για τις λεπτομέρεις και τον παραλογισμό των εφαρμοζόμενων πολιτικών παρά για τη μη δυνατότητά τους. Η απάντηση των στρατηγών του Τουρκικού Στρατού και του πρωθυπουργού στο αίτημα για ειρήνη και πολιτική λύση είναι στην κατεύθυνση του να ξεφύγουν από την δύσκολη θέση. Είναι για μια ακόμη φορά ολοφάνερο ότι η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο ή πρόταση πέρα από αυτό που προστάζουν οι στρατιωτικοί. Σε αυτό το ζήτημα ο πρωθυπουργός, δηλώνοντας ότι αυτός εκπροσωπεί τους Κούρδους και ότι συμφωνεί με τους στρατηγούς, έχει ήδη παραδώσει τους «τίτλους» εξουσίας στους στρατηγούς και σε ξένες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ.

Τώρα εμείς, ως οι πραγματικοί ιδιοκτήτες και εκπρόσωποι αυτής της χώρας που απαιτούν δημοκρατία και ελευθερία, θα πρέπει να ρωτήσουμε: Σε ποια λύση οδήγησαν μέχρι τώρα οι στρατιωτικές επεμβάσεις και οι στρατιωτικές μέθοδοι; Τι έχει κερδιθεί μέσω των στρατιωτικών επιχειρήσεων πέρα από θανάτους, απελπισία, εχθρότητα, καταπίεση και απογοήτευση. Είναι ο βομβαρδισμός των βουνών και οι θάνατοι 24 στρατιωτών, 3 φρουρών και αριθμού μελών του PKK επιτυχία όπως αυτοί θέλουν να μας την παρουσιάσουν;

Μπορεί να οικοδομηθεί η ειρήνη στη χώρα αλλά και στον κόσμο μέσω μιας τέτοιας πολιτικής; Είναι δυνατό να ζήσουν ειρηνικά οι άνθρωποι κάτω από την καθοδήγηση των ΗΠΑ, της οποίας η ύπαρξη είναι απειλή για την ανθρωπότητα; Σε όλα αυτά δεν υπάρχει τίποτα προς όφελος της Τουρκίας, των λαών της περιοχής, της ειρήνης και της αδελφοσύνης. Η καταπίεση και η αδιαφορία για την ύπαρξη των Κούρδων μέχρι τώρα φανέρωσε ότι η πολιτική της μη αναγνώρισης της ύπαρξης των Κούρδων στη χώρα μας βασισμένη στα ίσα δικαιώματα έχει αποτύχει.

Η κυβέρνηση και οι στρατιωτικές αρχές πρέπει να ζητήσουν συγνώμη από το λαό της χώρας και της περιοχής και από τις οικογένειες των ανθρώπων που σκοτώθηκαν εξαιτίας τους. Πρέπει να ενεργήσουν έτσι ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των Κούρδων οι οποίοι επιζητούν μια ειρηνική συμβίωση. Τελικά είναι δυνατό να βγουν κάποια ελπιδοφόρα συμπεράσματα από όλες αυτές τις ασχήμιες. Ωστόσο για να το πετύχουν αυτό είναι απαραίτητο να κάνουν μια γενναία κριτική στα λάθη τους και να ενισχύσουν το λαό με μηνύματα ειρήνης και ελπίδας, όχι με αίμα.

Λέμε για μια ακόμη φορά ότι είναι απαραίτητη μια προοπτική και ένας διάλογος που θα βασίζεται στο λαό. Είναι σίγουρο ότι οι λαοί αυτής της χώρας θα καταφέρουν να ζήσουν μαζί ειρηνικά.

ΛΕΒΕΝΤ ΤΟΥΖΕΛ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Κομμουνιστική Πλατφόρμα (Μαρξιστική-Λενινιστική) συγκάλεσε την πρώτη ετήσια συνέλευσή της

Η Κομμουνιστική Πλατφόρμα ΚΠ (μ-λ) συγκάλεσε πρόσφατα την πρώτη ετήσια συνέλευσή της και εξέλεξε τη νέα ηγεσία της. Η Κομμουνιστική Πλατφόρμα δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2007 ως απάντηση στη διάλυση των τελευταίων υπολειμμάτων που έμοιαζαν με κομμουνιστική οργάνωση στη Νορβηγία και στην ένωση αυτού του κόμματος (AKP – Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα) με την εκλογική συμμαχία RV σε ένα αριστερίστικο-ρεφορμιστικό κόμμα με το όνομα..

Η ΚΠ (μ-λ) αποτελεί την μοναδική νέα πρωτοβουλία σε εξέλιξη μετά την αποσύνθεση του Νορβηγικού κόμματος το οποίο, παρά τα σοβαρά λάθη και τις αδυναμίες του, διατηρούσε ακόμα κάποια ομοιότητα με ένα κόμμα κομμουνιστικού τύπου. Στοχεύοντας ξεκάθαρα στην δημιουργία ενός νέου εργατικού κόμματος, η ΚΠ (μ-λ) κάλεσε τους κομμουνιστές που προέρχονταν από το AKP, την κομμουνιστική φοιτητική οργάνωση NKS, την Μαρξιστική-Λενινιστική ομάδα «Επανάσταση» και την πρώην φοιτητική οργάνωση νεολαίας του AKP, να ενώσουν τις δυνάμεις τους με σκοπό να δημιουργήσουν τις συνθήκες για την ανοικοδόμηση ενός Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Συνειδητοποιούμε πλήρως ότι αυτή είναι μια διαδικασία γεμάτη προκλήσεις που απαιτεί όχι μόνο προσήλωση σε αρχές αλλά και υπομονή.

Τον περασμένο χρόνο, επιδείξαμε την θέληση και την ικανότητα να αναπτύξουμε την βάση πάνω στην οποία θα οικοδομηθεί η κομμουνιστική οργάνωση και ενότητα. Η ΚΠ (μ-λ) οργάνωσε με επιτυχία ένα σεμινάριο με θέμα την κομματική οργάνωση και την πάλη ενάντια στον ρεβιζιονισμό. Επίσης, με μια δημόσια συγκέντρωση καθώς και με άλλους τρόπους, αποτίσαμε φόρο τιμής στην 90η επέτειο της Σοσιαλιστικής Οκτωβριανής Επανάστασης, γεγονός που αποσιωπήθηκε από τη Νορβηγική Αριστερά.

Η αναγκαιότητα της παρουσίας ενός κομμουνιστικού κόμματος, ικανού να κινητοποιήσει τα πιο πρωτοπόρα τμήματα της εργατικής τάξης και να θέσει το ζήτημα της σοσιαλιστικής επανάστασης στην Νορβηγία στην ημερήσια διάταξη, δεν έχει εξαλειφτεί. Αντίθετα, είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Όπως σημειώνεται στην πολιτική απόφαση που υιοθετήθηκε ομόφωνα από την συνδιάσκεψη: «Ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός διατηρεί και εντείνει τα χαρακτηριστικά που παρουσιάστηκαν από το Λένιν. Έχει γίνει ακόμα περισσότερο επιθετικός και αντιδραστικός απ’ όσο ήταν. Επιπρόσθετα, ο παγκοσμιοποιημένος ιμπεριαλιστικός τρόπος παραγωγής και η ιμπεριαλιστική παγκόσμια αγορά είναι άμεσα υπεύθυνοι για τις επικείμενες οικολογικές και περιβαλλοντικές καταστροφές απομυζώντας πλουτοπαραγωγικές πηγές και καθιστώντας τεράστιες περιοχές ακατοίκητες και εκατομμύρια ανθρώπους πρόσφυγες. Σε μια κατάσταση όπου οι επαναστατικές και προοδευτικές δυνάμεις έχουν ανάγκη ξεκάθαρης σκέψης και καθοδήγησης, ολόκληρη η αριστερά έχει αποτύχει., μην έχοντας τίποτε άλλο να προσφέρει εκτός από ένα μεταρρυθμισμένο και «ευαίσθητο» καπιταλισμό του παλιού σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Η πρώτη συνέλευση της ΚΠ (μ-λ) ήταν σε θέση να σημειώσει στέρεα πρόοδο στην ανάπτυξη πολιτικής και ιδεολογικής ενότητας ως αποτέλεσμα εκτεταμένων συλλογικών μελετών και κοινής δράσης σε νέους τομείς. Η οργάνωση έκανε σημαντικά βήματα όσον αφορά την ενίσχυση της προπαγανδιστικής δουλειάς, των θεωρητικών μελετών των οργανωτικών καθηκόντων και την ενεργό συμμετοχή στην ταξική πάλη και στην αντιιμπεριαλιστική, αντιπολεμική πάλη.

Η λογοδοσία της συντονιστικής επιτροπής και το υιοθετηθέν σχέδιο δράσης θέτει μια σειρά στόχους και τομείς προτεραιότητας για την ερχόμενη περίοδο. Η συνδιάσκεψη αποφάσισε να ενισχύσει τις σχέσεις με τα κόμματα και τις οργανώσεις του διεθνούς Μαρξιστικού-Λενινιστικού κινήματος. Εγκρίθηκαν αποφάσεις σχετικά με τις επικείμενες συλλογικές διαπραγματεύσεις, το θέμα των συντάξεων και το ρόλο της Νορβηγίας και του ΝΑΤΟ ως εγκληματίες πολέμου στο Αφγανιστάν.

Εκλέχθηκε νέα συντονιστική επιτροπή. Ο σύντροφος Kjell Arnestad θα συνεχίσει ως εκπρόσωπος τύπου.

Κομμουνιστική Πλατφόρμα
Φλεβάρης 2008

Διαβάστε Περισσότερα »

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟΥ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΥ

"Οργισμένη απόρριψη της εγκληματικής στάσης, της δουλικής και προκλητικής κυβέρνησης του Αλβάρο Ουρίμπε"

Για μια ακόμη φορά, η κυβέρνηση του Αλβάρο Ουρίμπε εισέβαλλε με το στρατό και την αστυνομία στο έδαφος της χώρας μας για να διαπράξει μια νέα και αισχρή σφαγή, αυτή τη φορά ενάντια σε μια φάλαγγα ανταρτών που ανήκαν στις Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας (FARC) και το αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικής πράξης είναι ότι θρηνούμε τη δολοφονία του διοικητή των ανταρτών Ραούλ Ρέγες, καθώς και άλλων γενναίων γιων και θυγατέρων του Κολομβιανού λαού.

Αυτό το γεγονός αποτελεί μια πράξη κατάφορης παραβίασης της εθνικής κυριαρχίας, μια επίθεση ενάντια στον Ισημερινό και το λαό του, μια διεστραμμένη προβοκατόρικη ενέργεια για να επέμβει στη διαδικασία της ανθρωπιστικής ανταλλαγής αιχμαλώτων πολέμου στην Κολομβία. Άλλη μια προσπάθεια να ενταθεί η αντιδραστική βία, προκειμένου να μετατραπεί σε υπόθεση της ευρύτερης περιοχής η σύγκρουση μεταξύ της κυβέρνησης και του Κολομβιανού λαού. Αποκαλύπτεται η εγκληματική, φιλοπόλεμη φύση του καθεστώτος Ουρίμπε που είναι δουλικό απέναντι στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό ο οποίος χρησιμοποιεί τις στρατιωτικές του εγκαταστάσεις στην Κολομβία, όπως είναι η βάση της Manta και η βάση της Tres Esquinas, για να εφαρμόσει τα σχέδια του.

Για τους επαναστάτες, για του εργάτες και τους λαούς του Ισημερινού και της Κολομβίας, η απώλεια του Ραούλ Ρέγες και των συντρόφων του είναι πολύ μεγάλη, γιατί ο αγώνας του εμπνεόταν από τα ιδανικά της αλλαγής, της ελευθερίας, της πραγματικής δημοκρατίας για τους φτωχούς, τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους της χώρας τους. Η τίμια και υποδειγματική επαναστατική του δράση είχε στόχο μια ελεύθερη και κυρίαρχη Κολομβία και για αυτό το λόγο ο αγώνας θα συνεχιστεί αδιάκοπα μέχρι τη νίκη.

Το Μαρξιστικό-Λενινιστικό ΚΚ Εκουαδόρ καλεί όλες τις κοινωνικές, πολιτικές, δημοκρατικές, προοδευτικές και αριστερές οργανώσεις και τους πατριώτες, να δοξάσουν και να τιμήσουν τη μνήμη των πεσόντων πατριωτών, να κινητοποιηθούν και να καταγγείλουν την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας από τη μεριά της εγκληματικής και αντιδραστικής κυβέρνησης του Ουρίμπε και να επιδιώξουν την καταδίκη και την επιβολή κυρώσεων από τη διεθνή κοινότητα για αυτές τις θηριωδίες.

Την ίδια στιγμή, στηρίζουμε τις ενέργειες της κυβέρνησης του Ισημερινού για την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας, να καταγγείλει και να απαιτήσει την τιμωρία της κυβέρνησης της Κολομβίας για την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαιώματος στη ζωή. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον Κολομβιανό λαό ο οποίος συνεχίζει τον αγώνα με στόχο την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση, για μια σοσιαλιστική πατρίδα.

Galo Oswaldo Palacios
Εκπρόσωπος του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ισημερινού

3 Μαρτίου, 2008

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεγάλη πρόκληση των φασιστών της ΝΔ Πάτρας δολοφόνων του Νίκου Τεμπονέρα

Ο βουλευτής της ΝΔ Ν.Παπαδημάτος υμνεί τον Γ. Καλαμπόκα, στυγερό δολοφόνο του ήρωα αντιφασίστα αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα

Με τον παρακάτω χαρακτηριστικό τίτλο οι δημοσιογράφοι Γ. Καρβουνιάρης και Ν. Γιαπράκας αναφέρονται εκτεταμένα στην προκλητική ενέργεια του φασιστοειδούς Ν. Παπαδημάτου να εξυμνήσει το δολοφόνο Γ. Καλαμπόκα, ενέργεια που προκάλεσε τη δικαιολογημένη αγανάκτηση του αντιφασίστα λαού της Πάτρας και ξεσήκωσε μεγάλη θύελλα διαμαρτυριών. Απ το εκτεταμένο άρθρο των δυο δημοσιογράφων στην εφημερίδα της Πάτρας «ΗΜΕΡΑ» (29.1.2008) δίνουμε ένα πολύ μικρό απόσπασμα:

«ΠΑΠΑ – ΔΗΜΙΟΣ και παραχαράκτης της Ιστορίας!

ΤΩΝ Γ. ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗ, Ν. ΓΙΑΠΡΑΚΑ

Γενική κατακραυγή «εισέπραξε» ο βουλευτής της Ν.Δ. Νίκος Παπαδημάτος, για τη φράση του στην κοπή πίτας Οργανώσεων της ΟΝΝΕΔ, όπου αφιέρωσε το κομμάτι που έκοψε στον «αγωνιστή» Γιάννη Καλαμπόκα, ο οποίος έχει καταδικαστεί για τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, τον Ιανουάριο του 1991.Η κατακραυγή προερχόταν κυρίως από την αντιπολίτευση και φορείς της περιοχής, αλλά δεν έλειψαν και οι ευθείες βολές από το κόμμα του.

Ο ίδιος, βλέποντας τη... χιονοστιβάδα να έρχεται, επισκέφθηκε μόνος του χθες το πρωί τη Ρηγίλλης και συναντήθηκε με τον γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής Λευτέρη Ζαγορίτη.
Το τι διημείφθη δεν έγινε γνωστό, ωστόσο στη συνέχεια κατεβλήθη προσπάθεια να μην προβληθεί το θέμα στα αθηναϊκά δελτία ειδήσεων» (από εφημερίδα «ΗΜΕΡΑ», Πάτρα)

Σκληρή ήταν η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Αχαΐας:

«Μέσα στη συγκυρία κοινωνικού-πολιτικού εκφασισμού που ζούμε και λίγες μέρες μετά την εκδήλωση μνήμης και τιμής στον Νίκο Τεμπονέρα, με προκλητικό και προσβλητικό τρόπο στα δημοκρατικά αισθήματα και στις ευαισθησίες των πολιτών της Πάτρας, ο βουλευτής Αχαΐας της Ν.Δ. Ν. Παπαδημάτος, όπως καταγράφεται από τα τοπικά ΜΜΕ, απέδωσε δημόσια αναγνώριση και ιδιαίτερο έπαινο τιμής στον Γ. Καλαμπόκα, στην εκδήλωση για την κοπή της πίτας των Τ.Ο. της ΟΝΝΕΔ Πάτρας.

Είναι γνωστό ότι κάποιοι, το τελευταίο διάστημα, επιχειρούν να ξαναγράψουν την Ιστορία. Είναι όμως βαθιά χαραγμένο στη μνήμη των συμπολιτών μας τι έγινε το βράδυ της 9ης Ιανουαρίου 1991. Είναι αποδεδειγμένο ποιοι όπλισαν τους παρακρατικούς μηχανισμούς και ποιοι δολοφόνησαν τον αγωνιστή συνάδελφό μας.

Ηθικοί και πολιτικοί αυτουργοί καταδικάστηκαν αμετάκλητα από την Ελληνική Δικαιοσύνη και από τη δημοκρατική συνείδηση του λαού της πόλης μας. Καταδικάζουμε «τις δηλώσεις Παπαδημάτου», γιατί προσβάλλουν τους αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας της περιοχής μας, τις δημοκρατικές μας ευαισθησίες και τη θυσία του αγωνιστή συναδέλφου μας.

Καλούμε το Δημοτικό Συμβούλιο Πάτρας και το Νομ/κό Συμβούλιο Αχαΐας να πάρουν όλες τις πρωτοβουλίες για την άμεση μετονομασία του σχολικού συγκροτήματος του 3ου και 7ου Γυμν. Πατρών σε «Συγκρότημα Νίκου Τεμπονέρα» - Τόπος θυσίας του Ν. Τεμπονέρα – και της οδού Βύρωνος, η οποία διέρχεται έμπροσθεν του συγκροτήματος, σε «οδό Νίκου Τεμπονέρα».
Καλούμε επιπλέον τα πολιτικά κόμματα και τους θεσμικούς φορείς να καταδικάσουν τις παραπάνω στάσεις και συμπεριφορές».

Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Πάτρας, με ανακοίνωσή του, «καταγγέλλει την απαράδεκτη ενέργεια από τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Ν. Παπαδημάτο, να κόψει κομμάτι της πρωτοχρονιάτικης πίτας της Νέας Δημοκρατίας στον καταδικασμένο τελεσίδικα από την ελληνική δικαιοσύνη αλλά και στη συνείδηση του πατραϊκού λαού, Γιάννη Καλαμπόκα, για τη δολοφονία του αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα, αποκαλώντας τον αγωνιστή της παράταξης.
Σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί με δέος τα όσα συμβαίνουν γύρω της, είναι πρόκληση για το δημοκρατικό συναίσθημα όλων μας, είναι ασέλγεια στη μνήμη του νεκρού Τεμπονέρα.
Καλούμε τα πολιτικά κόμματα, τους φορείς της πόλης, να καταδικάσουν τέτοιες ενέργειες και μάλιστα από εκπρόσωπο του ελληνικού Κοινοβουλίου. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να βεβηλώνει τους αγωνιστές της δημοκρατίας. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι της χώρας μας θα αντισταθούν στους νοσταλγούς του Κοντζαμάνη».

Με αφορμή τις δηλώσεις του βουλευτή Νίκου Παπαδημάτου σε εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ, ότι ο καταδικασθείς τελεσίδικα για τη δολοφονία Τεμπονέρα, Καλαμπόκας, είναι «αγωνιστής», έγιναν διάφορες δηλώσεις στο «Ράδιο Γ» (Πάτρα), ανάμεσα σ’ άλλους από τη Ρένα Αντωνέλλη και το Θρασύβουλο Μαυρομμάτη.

Στις 30 Γενάρη 2008 μίλησε στο δημοσιογράφο Μπαϊρακτάρη, η Ρένα Αντωνέλλη που ήταν πρόεδρος της ΕΛΜΕ Αχαΐας την περίοδο της δολοφονίας του Νίκου Τεμπονέρα από τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Γιάννη Καλαμπόκα, που παράλληλα ήταν και δημοτικός σύμβουλος της ΝΔ, καθώς και ένα άλλο φασιστοειδές, ο Θρασύβουλος Μαυρομμάτης, που λέγεται ότι τότε ήταν στις σκληρές ομάδες της ΝΔ, δηλαδή στους «ρέιτζερς» και «κενταύρους», στους οποίους ανήκε ο Καλαμπόκας.

Η Αντωνέλλη, που πρωτοστάτησε στην αποκάλυψη του δολοφόνου και της συμμορίας του, αναφέρεται στον Παπαδημάτο με πολύ σκληρά λόγια και τον χαρακτηρίζει πολιτικά «φασίστα», που εξυπηρετεί μια συγκεκριμένη πολιτική της ΝΔ σήμερα, ενώ ο Μαυρομμάτης, αν και δεν έχει καθόλου καλές σχέσεις με τον εν λόγω βουλευτή, όχι μόνο τον κάλυψε για τη δήλωσή του υπέρ Καλαμπόκα, αλλά επανέλαβε προκλητικά: «ο Γιάννης ο Καλαμπόκας είναι μια αγωνιστική ΟΝΝΕΔίτικη φυσιογνωμία στο δικό μας χώρο».

Η Αντωνέλλη κάνει λόγο για το «αυγό του φιδιού», ενώ ο Μαυρομμάτης εξομολογείται ότι πήγε ακόμα και στη φυλακή για να συμπαρασταθεί στον Καλαμπόκα, κάτι που δεν έκανε ο βουλευτής Παπαδημάτος, και τον κατακρίνει γι' αυτό…

Δυστυχώς λόγω έλλειψης χώρου δεν είναι δυνατό να παραθέσουμε τις πολύ χαρακτηριστικές και προκλητικές δηλώσεις του φασιστοειδούς Μαυρομάτη αλλά μόνο τις δηλώσεις της Ρένας Αντωνέλλη, συνάδελφου του Νίκου Τεμπονέρα, στο δημοσιογράφο Μπαϊρακτάρη:

Αντωνέλλη: Δυστυχώς, παρατηρείται ότι ο κ. Καραμανλής, ο οποίος ανεπιτυχώς -απ' ότι αποδεικνύεται εκ των υστέρων- θέλησε να περάσει το πρόσωπο του κεντροδεξιού του μεσαίου χώρου, τρέφει στον κόρφο του το… αυγό του φιδιού. Εγώ πιστεύω ότι ο κ. Παπαδημάτος είναι ένας από αυτούς οι οποίοι αποτελούν το «αυγό του φιδιού», δηλαδή μιας δεξιάς η οποία δεν ξεχνάει τις παλιές παρακρατικές μεθόδους, δεν ξεχνάει την ΟΝΝΕΔ του Καλαμπόκα, η οποία έσπερνε τον τρόμο στην Πάτρα.

Μπαϊρακτάρης: Εκείνη την περίοδο ήταν εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος της Νέας Δημοκρατίας και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ.

Αντωνέλλη: Ήταν μάλιστα και ευυπόληπτος πολίτης, καθότι ήταν και τραπεζικός υπάλληλος. Αυτό, λοιπόν, το επίλεκτο στέλεχος της ΟΝΝΕΔ της Νέας Δημοκρατίας βγήκε να επαινέσει ο κύριος Παπαδημάτος, να του δώσει, δηλαδή να του… απονείμει ένα μεγάλο κομμάτι από την πίτα της ΟΝΝΕΔ, θέλοντας να δείξει ότι το παρακράτος είναι εδώ. Όταν λοιπόν πηδάνε από τον πέμπτο όροφο και τα ποσοστά τους καταρρέουν και βλέπουν ότι έρχεται η στιγμή της πλήρης αποκαθήλωσής τους, ενεργοποιούν τέτοιους μηχανισμούς. Εμένα δεν πάει πουθενά αλλού το μυαλό μου, εκτός από κάποιους μικρούς ψήφους, τους οποίους μπορεί να προσδοκά ο κ. Παπαδημάτος, και πιστεύω ότι είναι ένα κομμάτι το οποίο δεν ξεχνάει, τον παλιό «μαύρο» εαυτό του, όπου τότε, με τις μεγάλες απεργίες, για να τα θυμίσουμε, γιατί η νεολαία δεν τα θυμάται, γίνονταν καταλήψεις. Το 99,9% των σχολείων όλης της Ελλάδας ήταν σε καταλήψεις, για ν' αντιδράσουν στα μέτρα του γνωστού Κοντογιαννόπουλου, του υπουργού Παιδείας. Σ' αυτές λοιπόν τις καταλήψεις, η ομάδα Καλαμπόκα ήταν αυτή η οποία επιχείρησε τις ανακαταλήψεις. Να μπει, δηλαδή, στα σχολεία, να τ' ανοίξει με τα λοστάρια. Τότε, λοιπόν, βρέθηκαν ομάδες καθηγητών να προστατεύουν τα παιδιά από την επικίνδυνη και δολοφονική διάθεση αυτών των ομάδων κρούσης της Νέας Δημοκρατίας.

Κι εκεί βρέθηκε, λοιπόν, και ο αγωνιστής καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας, που του άνοιξε το κεφάλι ο Γιάννης Καλαμπόκας, τον οποίον θυμήθηκαν τώρα, για να του δώσουν ένα μεγάλο κομμάτι πίτας... Είναι γνωστό ότι του κ. Παπαδημάτου το όνομα είναι συνδεδεμένο την περίοδο εκείνη με τη «μαύρη» περίοδο του Μητσοτακισμού. Ο κ. Παπαδημάτος ήταν γνωστός «Κένταυρος», μάλιστα υποστηρικτής του Καλαμπόκα. Εγώ το δηλώνω και να γραφτεί στις εφημερίδες. Είχα τύχει σε σπίτι με τον κ. Παπαδημάτο, ο οποίος επαινούσε τον Καλαμπόκα και έλεγε ότι δεν ήταν αυτός ο δολοφόνος. Δηλαδή, αυτοί ήξεραν καλύτερα από την Ελληνική Δικαιοσύνη… Έτσι, λοιπόν, είναι στην ίδια ομάδα ο κ. Παπαδημάτος, και αντί να φέρει το νέο φέρνει το μαύρο, το παλιό, το αποκρουστικό, το πρόσωπο και την εικόνα που θέλει να φιλοτεχνήσει ο κ. Καραμανλής.

Προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις εκφοβισμού των εργαζομένων, των νέων, εναντίον όλων αυτών που αντιστέκονται, εκεί πάει το μυαλό μου εμένα, δεν μπορώ να σκεφτώ ότι για λίγες ψήφους μαύρων ακροδεξιών ο Παπαδημάτος έκανε αυτή την κίνηση… Γιατί δεν ξεχνάει ο… γύφτος τη γενιά του και γιατί πιστεύω ότι είναι ένα… αυγό του φιδιού, το οποίο υπάρχει στον κόρφο του κ. Καραμανλή και ο κ. Καραμανλής σέρνεται από τον Παπαδημάτο, έναν ακροδεξιό φασίστα, γιατί με τις δηλώσεις που έκανε έτσι τον χαρακτηρίζω, και από κάποιους άλλους της παράταξης τύπου Ζαχόπουλου, και θα οδηγείται στο τέλμα και στο βούρκο κάθε μέρα και πιο πολύ. Δεν είναι τυχαίο που ενεργοποιούνται τέτοιες απόψεις, τέτοια κομμάτια της μαύρης περιόδου της δεξιάς. Εγώ δεν το θεωρώ καθόλου τυχαίο…

Διαβάστε Περισσότερα »

Μ’ αφορμή το θάνατο του Αρχιεπισκόπου

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ: απ’ τη μόνιμη συνεργασία με τον επικεφαλής του αντιδραστικού φεουδοαστικού ιερατείου στον μετά θάνατο εξωραϊσμό των υπεραντιδραστικών εθνικιστικών-φασιστικών απόψεων του Χριστόδουλου Παρασκευαϊδη

Για τους μαρξιστές είναι αυτονόητο πως η περίφημη πασίγνωστη και πολυεπαναλαμβανόμενη αντιδραστική ρήση «ο αποθανών δεδικαίωται» δεν ισχύει. Και πολύ περισσότερο δεν ισχύει για τη ζωή και τη δράση γνωστών προσωπικοτήτων της κοινωνικής ζωής, των οποίων η πορεία και η όποια δράση τους στην κοινωνία επιβάλλεται να αποτιμηθεί πάντα αντικειμενικά δηλ. να ελεγχθεί η ταξική τους στάση απέναντι στα οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικά προβλήματα, ειδικότερα στη σημερινή, ιστορικά ξεπερασμένη, αστική ταξική κοινωνία που διανύει περίοδο μεγάλης και αθεράπευτης κρίσης, πρωτόγνωρης σαπίλας, ολόπλευρης αποσύνθεσης και παρακμής.

Απ’ την πλευρά μας υποχρεωθήκαμε να ασκήσουμε επανειλημμένα οξύτατη κριτική στο «βίο και την πολιτεία» του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου δηλ. στη συγκεκριμένη πολύπλευρη δράση του ως ιεράρχη μα προπαντός, πέρα απ’ τις θρησκόληπτες αντιλήψεις που εκπροσωπούσε, στις υπεραντιδραστικές εθνικιστικές-σοβινιστικές, ρατσιστικές και φασιστικές απόψεις που μονίμως έκφραζε ως επικεφαλής της ηγεσίας της εκκλησίας για μια ολόκληρη δεκαετία (1998-2008).

Ας σημειώσουμε εντελώς σύντομα ότι ο Χριστόδουλος Παρασκευαϊδης, παρά τις εμετικού χαρακτήρα εξωραϊστικές, με αφορμή του θάνατό του, αναφορές των αστικών κομμάτων αλλά και του σοσιαλδημοκρατικού του «Κ»ΚΕ, έδρασε πάντα με συνέπεια στις αντιδραστικές του απόψεις και υπήρξε ως το τέλος που έφυγε απ’ τη ζωή ένας αμετανόητος χουντοφασίστας, ένας ρατσιστής, δημαγωγός, ακραίος και αδίστακτος επαγγελματίας πατριδοκάπηλος και ένας ως το τέλος έξαλλος εθνικιστής-σοβινιστής ιεράρχης. Δεν «γνώριζε» τίποτα για τα εγκλήματα των φασιστών συνταγματαρχών σε Ελλάδα (φασιστική βία, τρομοκρατία, δολοφονίες, εξορίες και φυλακές, βασανιστήρια, δολοφονίες δεκάδων φοιτητών στο Πολυτεχνείο, κλπ.κλπ.) και Κύπρο (φασιστικό πραξικόπημα, κλπ. και προδοσία του Κυπριακού), που όλα τα ευλόγησε: εγκλήματα και την προδοσία του Κυπριακού. Και δεν «γνώριζε» τίποτα ο θαυμαστής του συνεργάτη των γερμανών καταχτητών Χίτη Γρίβα και τόσων άλλων αντιδραστικών εθνοπροδοτών, επειδή κατά τη διάρκεια της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας «διάβαζε» (κατά δήλωσή του). Ποτέ βέβαια δεν καταδίκασε τα εγκλήματα της Χούντας, αλλά αντίθετα δεν παρέλειψε να στέλνει εγκωμιαστικά γράμματα στον αρχιεγκληματία φασίστα Παττακό.

Πέρα απ’ αυτά, κατά τη διάρκεια της θητείας του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο αναδείχθηκε σε ένα μωροφιλόδοξο ιεράρχη που ονειρεύτηκε να γίνει Πατριάρχης της Ελλάδας, επιδίωξη που αναπόφευχτα τον οδήγησε σε ρήξη με το Πατριαρχείο και σε μια οδυνηρή για τον ίδιο ήττα. Ακόμα εκμεταλλεύτηκε με τον πλέον προκλητικό και αισχρό τρόπο το θρησκευτικό συναίσθημα των πλατιών λαϊκών μαζών με τις φασιστικού χαρακτήρα «Λαοσυνάξεις» στην περίπτωση των ταυτοτήτων για να υποστεί και σ’ αυτό το ζήτημα άλλη μια εξίσου οδυνηρή ήττα. Πέρασε τη ζωή του ως Αρχιεπίσκοπος μέσα σε πρωτόγνωρη και προκλητική χλιδή με διαρκές όνειρο να εγκαθιδρυθεί στη χώρα μας ένα αντιδραστικό θεοκρατικό καθεστώς, ενώ τελευταία του δόθηκε επιτέλους η ευκαιρία να συγκυβερνήσει με τη φασιστική «Δεξιά του Κυρίου».

Είναι γνωστό ότι η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ είχε καθόλη τη διάρκεια της θητείας του Χριστόδουλου στον αρχιεπισκοπικό θρόνο στενότατη και μόνιμη συνεργασία με το αντιδραστικό φεουδοαστικό ιερατείο, μια θαυμαστή συνεργασία όχι μόνο επειδή είχε φυτέψει στην «αυλή» του Περισσού τη δική του «τριανταφυλλιά» (= Τριανταφυλλιά (=Λιάνα) Κανέλλη) αλλά και γιατί στο χώρο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ έχει πολλούς οπαδούς όπως και στο χώρο του «Ριζοσπάστη» με πρώτο και καλύτερο «ψυχοπαίδι» του (αλλά και της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς) τον «ταλαντούχο» γκεμπελίσκο Ν. Μπογιόπουλο* – φανατικό υπερασπιστή της διατήρησης του θρησκεύματος στις ταυτότητες – που δε δίστασε να φτάσει στο πιο ακραίο σημείο, γράφοντας, κατ’ εντολή και για να υπηρετήσει-καλύψει τις αντιδραστικές επιδιώξεις του «θεού» προστάτη του Χριστόδουλου, ότι «η χώρα δεν αντέχει ανάλογο «διχασμό» με εκείνο που προκάλεσε η απόφαση της κυβέρνησης Σημίτη για τις ταυτότητες» («Ρ» 7/9/2006 σελ. 31), υπερασπίζοντας έτσι τη θέση του αντιδραστικού ιερατείου και μάλιστα δυο ολόκληρους και πλέον αιώνες μετά την αστική Γαλλική Επανάσταση.

Αλλά και μετά την «εις Κύριον αποδημία» του προστάτη του Χριστόδουλου, ο Ν. Μπογιόπουλος φρόντισε και πάλι, εκπληρώνοντας το χρέος του απέναντί του, να τον διαφημίσει απ’ τις στήλες του «Ριζοσπάστη» ως αστό «δημοκράτη», γράφοντας πως «συνομιλούσε» μαζί του σε «πλαίσιο αρχών και χωρίς να ξεφύγουμε ούτε μια στιγμή απ’ τη θέση μας», αποσιωπώντας όμως εντελώς και προκλητικά τη δραστήρια υπεράσπιση φασιστικών αντιλήψεων εκ μέρους του Χριστόδουλου καθώς και τη φασιστική του δράση όχι μόνο την εποχή της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας αλλά και εκείνη της «μεταπολιτευτικής» περιόδου, προπαντός της τελευταίας δεκαετίας ως Αρχιεπισκόπου, και αφού επίτηδες με τη γνωστή χρουστσοφική κουτοπονηριά παρακάμπτει-προσπερνάει όλα αυτά – θεωρώντας τα προφανώς ανάξια λόγου, «πληροφορεί», αντ’ αυτών, τους δύσμοιρους αναγνώστες του «Ριζοσπάστη» για να επικεντρώσει την προσοχή τους όχι στις φασιστικές αντιλήψεις του Χριστόδουλου, αλλά στα «πρόσωπα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους που μπορεί τη μια στιγμή να λένε «ελάτε όπως είστε» και την άλλη ότι «την περίοδο της χούντα διάβαζα»» («Ρ» 30/1/2008, σελ. 27) – «περνάει» επίτηδες στη θρησκεία, αραδιάζοντας κάποιες σοσιαλδημοκρατικές περί «θρησκείας» σαπουνόφουσκες. Θα είχε ενδιαφέρον να γίνει γνωστό αν ο Χριστόδουλος πρόλαβε να του εκδώσει ταυτότητα με αναγραμμένο το θρήσκευμα (όχι μόνο σ’ αυτόν, γιατί όσα αντιδραστικά γράφει απηχούν απόψεις της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας, αλλά και στις Παπαρήγα-Κανέλλη για τις υπηρεσίες που απλόχερα του προσέφεραν).

Πέρα απ’ αυτά και πέρα απ’ το ότι ο «Ριζοσπάστης» συγκάλυπτε-απέκρυβε μόνιμα απ’ την εργατική τάξη και το λαό τη φασιστική χουντική δράση του Χριστόδουλου και απέφευγε τη δημοσίευση φωτογραφιών του με τη χουντική εγκληματική συμμορία, είναι γνωστό ότι ο Χριστόδουλος είχε πάντα σ’ όλα τα ζητήματα τη σταθερή και μόνιμη (άμεση ή έμμεση) στήριξη της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, μεταξύ των οποίων και στο ζήτημα των ταυτοτήτων και σ’εκείνο του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, υποστηρίζοντας ανοιχτά τη θέση του ιερατείου αλλά και των εθνικιστών-φασιστών για «απόσυρση» του βιβλίου (το νέο βιβλίο φαίνεται πως είναι «προοδευτικότερο» και «ντυμένο» στα «ροζ» χρουστσοφικά σοσιαλδημοκρατικά χρώματα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ).

Τέλος, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ και μετά το θάνατο του Χριστόδουλο φρόντισε να εξωραΐσει – μέσω της αποσιώπησης όχι μόνο του φασιστικού παρελθόντος αλλά και του επίσης φασιστικού παρόντος – τις υπεραντιδραστικές σκοταδιστικές μα προπαντός τις εθνικιστικές, φασιστικές και ρατσιστικές απόψεις του Χριστόδουλου, παρουσιάζοντάς τον ως έναν αστό «δημοκράτη», όπως δείχνει το ολοσέλιδο κείμενο της εφημερίδας τους και προπαντός το βιογραφικό του «Ριζοσπάστη» για το Χριστόδουλο. Επιπλέον δια στόματος Σ. Χαλβατζή αισθάνθηκε την «ιερή» υποχρέωση να θυμίσει στην εργατική τάξη και το λαό και μάλιστα απ’ το βήμα της Βουλής, ότι ο Χριστόδουλος «ήταν ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος που συναντήθηκε με αντιπροσωπεία του ΚΚΕ» («Ρ» 29/1/2008, σελ. 10), προφανώς για να συζητήσουν από κοινού καλύτερους τρόπους υπεράσπισης του καπιταλισμού μα προπαντός τη διαφύλαξη των ταξικών συμφερόντων του αντιδραστικού φεουδο-αστικού ιερατείου.

Παρακάτω αναδημοσιεύομε ολόκληρο το επαίσχυντο βιογραφικό του «Ριζοσπάστη» για το Χριστόδουλο που αποσιωπά πλήρως και προκλητικά τόσο τη φασιστική του δράση την εποχή της στρατιωτικοφασιστικής διχτατορίας όσο και την πρόσφατη: «ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος (κατά κόσμον Χρήστος Παρασκευαϊδης), γεννήθηκε στη Ξάνθη του 1939 από προσφυγική οικογένεια από την Ανδριανούπολη. Έλαβε πτυχίο Νομικής και πτυχίο Θεολογίας. Ήταν διδάκτωρ της Θεολογίας, πτυχιούχος της Γαλλικής και Αγγλικής γλώσσας, γνώστης της Ιταλικής και Γερμανικής. Σπούδασε επίσης βυζαντινή μουσική. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1961 και πρεσβύτερος 1965. Χρημάτισε γραμματέας και αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου επί αρχιεπισκοπίας Ιερωνύμου και Σεφαφείμ. Το 1974 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού μετά από πρόταση του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ σε ηλικία 35 χρονών (24 χρόνια παρέμενε στο Βόλο). Το 1998 εκλέχτηκε από την Ιεραρχία Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος» («Ρ» 29/1/2008, σελ. 10)

*Ο ταλαντούχος στην υπεράσπιση της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς αστός δημοσιογραφίσκος του «Ριζοσπάστη» Ν. Μπογιόπουλος, που ψεύδεται ασυστόλως καθημερινά στα φαιδρά, ολωσδιόλου αναξιόπιστα αστικά σοσιαλδημοκρατικά σχόλιά του και μονίμως χυδαιολογεί-αισχρολογεί στην προτελευταία σελίδα του «Ριζοσπάστη», έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια εργολαβικά στην ίδια σελίδα, πέρα απ’ το «δημοκρατικό» εξωραϊσμό του χουντικού και φασίστα Χριστόδουλου και τον εξωραϊσμό σειράς ηγετικών στελεχών των μοναρχοφασιστικών κομμάτων ΕΡΕ-ΝΔ, παρουσιάζοντάς τα όχι μόνο σαν αστούς «δημοκράτες» αλλά και ως «αντιιμπεριαλιστές» (π.χ. το γνωστό ΕΚΟΦίτη Έβερτ απ’ τα τηλεπαράθυρα για το σχέδιο Ανάν), το φασίστα γερο-Καραμανλή ως «αντιφασίστα-αντιχουντικό» («παίρνει θέση κατά του καθεστώτος των συνταγματαρχών», «Ρ» 29/11/2007, σελ. 39), και επιπλέον προκλητικά ισχυρίζεται ότι δεν ήταν η φασιστική κυβέρνηση της ΕΡΕ με πρωθυπουργό τον Καραμανλή που δολοφόνησε το βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά το «παρακράτος» (« ο Γρηγόρης Λαμπράκης … δέχτηκε τη δολοφονική επίθεση των οργάνων του παρακράτους στο κέντρο της Θεσσαλονίκης», «Ρ» 26/5/2007, σελ. 31), κλπ. για να φτάσει στην κορυφαία και πιο ακραία περίπτωση με το προκλητικότατο κήρυγμά του προς τους αντάρτες του ένδοξου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), υποδεικνύοντάς τους, με το απύθμενο θράσος εγγονού του αποστάτη Νικήτα Χρουστσόφ, πως με τους μοναρχοφασίστες τους «συνδέει το αίμα που χύθηκε άδικα εκατέρωθεν τη θλιβερή εκείνη εποχή» («Ρ» 11/7/2006, σελ. 27) – όμως οι μπαρουτοκαπνισμένοι αντάρτες του ΔΣΕ γνωρίζουν, όπως και κάθε αντιφασίστας, ότι τους χωρίζει αίμα απ’ το μοναρχοφασιστικό στρατό (=όργανο των αγγλοαμερικάνων ιμπεριαλιστών, της ντόπιας αντιδραστικής τάξης και του μοναρχοφασισμού) – για να αναδειχθεί έτσι, πέρα από λακές του κεφαλαίου, και σε θλιβερό λακέ της ντόπιας μοναρχοφασιστικής αντίδρασης.

Τελευταία, ο αστικός εκφυλισμός και η κατρακύλα του δεν γνωρίζουν όρια και έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο που «βγήκε» ακόμα και σε υπεράσπιση της κόρης του Μαγγίνα, αφιερώνοντάς της υπερασπιστικό σχόλιο με τίτλο «η κόρη και η «κιτρινίλα»» («Ρ» 30.11.2007, σελ. 31), στο οποίο χαρακτηρίζει «κιτρινίλα» την αποκάλυψη του τύπου για το πραγματικό γεγονός της παράνομης πρόσληψής της στον ΟΤΕ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Φακελώθηκε και η απεργία της 13ης Φλεβάρη: όλα υπό το άγρυπνο προκλητικό «μάτι» της Ασφάλειας

Να ξηλωθούν οι χαφιεδοκάμερες παρακολούθησης των διαδηλώσεων-πορειών

Ακραία φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής

Και η τελευταία μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση της 13 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκε κάτω από το άγρυπνο «βλέμμα» των χαφιεδοκάμερων της Ασφάλειας και φακελώθηκε κι’ αυτή, όπως και η προηγούμενη, στα αρχεία της.

Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ διατήρησε τις κάμερες στους δρόμους. μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, παράνομα και με το πρόσχημα της παρακολούθησης της κυκλοφορίας, με απώτερο κρυφό στόχο, όπως ήδη έχει αποδειχθεί, την υλοποίηση του φασιστικού μέτρου της παρακολούθησης και του φακελώματος όλων των λαϊκών κινητοποιήσεων, όλων των διαδηλώσεων και πορειών των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση για την προώθηση του φασιστικού αυτού μέτρου έδωσε εντολή στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Σανιδά να γνωμοδοτήσει υπέρ της χρησιμοποίησης των χαφιεδοκάμερων για την παρακολούθηση μελλοντικά όλων των διαδηλώσεων και πορειών από την Ασφάλεια δηλ. να καταγράφονται-φακελώνονται οι διαδηλωτές και το υλικό να χρησιμοποιείται από τα δικαστήρια αλλά και να διαφυλάσσεται στα αρχεία της.

Η γνωμοδότηση Σανιδά, σύμφωνα με συνταγματολόγους, είναι αντισυνταγματική και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο νόμο 2770/1997 για την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

Έτσι απ’ την 1η Νοέμβρη άρχισαν να παρακολουθούνται-φακελώνονται όλες οι διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και πορείες με πρώτο το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο εκείνης της ημέρας.

Όμως η εντολή του αντιδραστικού εισαγγελέα Σανιδά, που επέτρεψε την παρακολούθηση μέσω των καμερών, παρέκαμψε το Συμβούλιο της Επικρατείας και την Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων με πρόεδρό του το Δ.Γουργουράκη, ο οποίος κατά τη διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου έδωσε εντολή στους ελεγκτές της Αρχής να μεταβούν στη ΓΑΔΑ για έλεγχο. Κατά την επίσκεψη τους διαπίστωσαν το αναμενόμενο ότι δηλαδή οι κάμερες παρακολουθούσαν-κατέγραφαν τη διαδήλωση-πορεία. Όταν απευθύνθηκαν στον αρχηγό της Αστυνομίας γιατί γίνεται χρήση των καμερών παρακολούθησης, πήραν την απάντηση ότι «παρακολουθούν με εισαγγελική παραγγελία την κυκλοφορία και τους πεζούς», απάντηση που υποχρέωσε τους ελεγκτές να του παρατηρήσουν και να του «θυμίσουν» ότι εκείνη τη στιγμή η κυκλοφορία είχε διακοπεί.

Η παράνομη παρακολούθηση προκάλεσε την αντίδραση του προέδρου Δ. Γουργουράκη και των μελών της Αρχής που οδηγήθηκαν-εξαναγκάστηκαν (19/11/2007) σε ομαδική παραίτηση (Δ. Γουργουράκης, πρόεδρος, Χρ. Παληοκώστας, αναπληρωτής αντιπρόεδρος, τακτικά μέλη Φ. Δωρής και Ν. Φραγκάκης και τα αναπληρωματικά Γρ. Πάντιου και Χρ. Πολίτης). Την άλλη μέρα παραιτήθηκε και ο Αγ. Παπανεοφύτου.

Ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου Α. Μανιτάκης, δήλωσε σχετικά ότι «δεν έχει κανείς παρά να χαιρετίσει τη γενναία πράξη του προέδρου, ο οποίος έμπρακτα υπερασπίστηκε με αυτό τον τρόπο το κύρος και την ανεξαρτησία μιας ανεξάρτητης Αρχής» και σημείωσε την παραβίαση της συνταγματικής αρχής απ’ την πλευρά του εισαγγελέα Σανιδά και παρατήρησε ότι «η άσκηση της γνωμοδοτικής του εισαγγελέα του Α.Π., ο οποίος με τη γνωστή του γνωμοδότηση όχι μόνον αναμίχθηκε ανεπίτρεπτα στο έργο μιας συνταγματικής αρχής, αλλά εκφράστηκε απέναντί της με όρους ανοίκειους σε δικαστικό λειτουργό που οφείλει να σέβεται τη νομιμότητα και μάλιστα τη συνταγματική» («Ελευθεροτυπία» 20.11.2007, σελ. 12). Ο δε καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου Ν. Αλιβιζάτος δήλωσε ότι «η υπόθεση των καμερών είναι σκάνδαλο» και ότι η «κύρια ευθύνη για την υπονόμευση του κύρους» των Ανεξάρτητων Αρχών (Συνήγορος του Πολίτη, ΑΣΕΠ, ΕΣΡ, Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, ΑΔΑΕ) «βαρύνει τη σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία, όμως δεν είναι άμοιρη ευθυνών και η αξιωματική αντιπολίτευση», ενώ κορυφαίο στέλεχος ανεξάρτητης Αρχής σχολίαζε ότι «η συμπεριφορά της κυβέρνησης αποτελεί πλήρη περιφρόνηση και προς το Συμβούλιο της Επικράτειας, ενώπιον του οποίου εκκρεμεί προσφυγή» («Ελευθεροτυπία» 21.11.2007, σελ. 20).

Ο υπουργός Δικαιοσύνης ήταν αναμενόμενο να καλύψει την ενέργεια Σανιδά, αφού ο ίδιος είχε δώσει την εντολή εκ μέρους της κυβέρνησης.

Η γνωμοδότηση Σανιδά προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (πλην ΛΑΟΣ), των νομικών κύκλων της χώρας αλλά και της γενικής συνέλευσης της Νομικής (21/11/2007) που κατηγόρησε ευθέως την κυβέρνηση και τον υπουργό Δικαιοσύνης Σωτ. Χατζηγάκη για προσβολή του κράτους δικαίου στην υπόθεση των καμερών.

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Ν.Δ. δεν αρκέστηκε στην αντιδραστική γνωμοδότηση Σανιδά για τη χρήση των καμερών παρακολούθησης αλλά προχώρησε παραπέρα με την ψήφιση (13/12/2007) τροπολογίας που έφερε στη βουλή ο υπουργός Δικαιοσύνης Σωτ. Χατζηγάκης: «νομιμοποίησε» τη μόνιμη παρακολούθηση των διαδηλώσεων-πορειών απ’ τις χαφιεδοκάμερες. Η τροπολογία ψηφίστηκε μόνο απ’ τους κυβερνητικούς βουλευτές. Πρέπει να σημειωθεί ότι παρόμοιο φασιστικό μέτρο δεν έχει παρθεί σε καμία χώρα της ΕΕ.

Η «νόμιμη» πλέον εγκατάσταση των χαφιεδοκάμερων για την παρακολούθηση-φακέλωμα των διαδηλώσεων-πορειών αποτελεί ακραία μορφή φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής, γιατί περιορίζει δραστικά τις δημοκρατικές ελευθερίες, στην πραγματικότητα καταργεί το δικαίωμα των ελεύθερων συγκεντρώσεων και πορειών.

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ με την προώθηση αυτού του φασιστικού μέτρου της ηλεκτρονικής παρακολούθησης ολοκληρώνει την εγκαθίδρυση αστυνομικού κράτους χαφιεδοκρατίας και φακελώματος.

Καθήκον όχι μόνο των κομμουνιστών αλλά και όλων των αντιφασιστικών οργανώσεων είναι η οργάνωση της πάλης για την κατάργηση του ηλεκτρονικού φακελώματος, την κατάργηση του αστυνομικού κράτους της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς και το ξήλωμα των χαφιεδοκάμερων.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η εργατική τάξη και τα εκατομμύρια των εργαζομένων σε όλη τη χώρα μπορούν και πρέπει να αποκρούσουν την επίθεση της κυβέρνησης στο Ασφαλιστικό

Μόνο οι ενωτικές και μαζικές μαχητικές κινητοποιήσεις μπορούν να ματαιώσουν τα αντεργατικά κυβερνητικά σχέδια

Οι ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ είναι στην υπηρεσία της κυβέρνησης Καραμανλή

ΟΙ δυο μεγαλειώδεις και εντυπωσιακά πολύ μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη (12/12/2007) και Φλεβάρη (13/2/2008) με την πρωτόγνωρη συμμετοχή των εργαζομένων σε αυτές που εξασφάλισαν συγκεντρώσεις πρωτοφανούς μαζικότητας πανελλαδικά – παρά τις διασπαστικές ξεχωριστές, απεργοσπαστικές, προς όφελος του κεφαλαίου και στην υπηρεσία της κυβέρνησης, συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ – έδειξαν εκ νέου ότι η εργατική τάξη και τα εκατομμύρια των εργαζομένων είναι σε θέση και μπορούν να αποκρούσουν τη νέα σφοδρή επίθεση της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή για το Ασφαλιστικό όπως συνέβηκε και με την περίπτωση της μεγαλοαστικής κυβέρνησης Σημίτη το 2001 (μια πρώτη νίκη και ταυτόχρονα πρώτη ήττα της κυβέρνησης είναι η εκπαραθύρωση, μετά την πρώτη απεργία, του τότε υπουργού Απασχόλησης Β. Μαγγίνα).

Το ότι η κυβέρνηση των «νταβατζήδων» φοβάται τις μεγάλες κινητοποιήσεις, αυτό φάνηκε και απ την τελευταία εμφάνιση του Καραμανλή στη Βουλή, εμφάνιση που δικαιολογημένα έδινε την εικόνα ενός σοβαροφανούς αλλά πανικόβλητου πρωθυπουργού που ανάλωσε το χρόνο της ομιλίας του σε φλυαρίες και γελοίες γενικότητες. Εναγωνίως προσπαθούσε να παραστήσει τον «ατρόμητο» και «ατάραχο» αλλά στην πραγματικότητα οι κάμερες έδειχναν μια τρεμάμενη φιγούρα που δεν μπορούσε να κρύψει την εμφανή ταραχή και νευρικότητά του. Παρά τις όποιες δημαγωγικού χαρακτήρα διαβεβαιώσεις για δήθεν διατήρηση των κατακτήσεων των εργαζομένων, η κατάσταση σε περίπτωση που τα αντεργατικά μέτρα περάσουν θα είναι εντελώς διαφορετική. Υλοποίηση των σχεδιαζόμενων αντιασφαλιστικών μέτρων σημαίνει πλήρης κατεδάφιση όλων των κατακτήσεων.

Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι η εργατική τάξη και τα εκατομμύρια των εργαζομένων όλης της χώρας μπορούν και πρέπει να αποκρούσουν την επίθεση της κυβέρνησης Καραμανλή στο Ασφαλιστικό, αρκεί να κινηθούν στις παρακάτω κατευθύνσεις:

Πρώτο, πρέπει να ασκήσουν πίεση στους ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για την κήρυξη νέων απεργιών.

Δεύτερο, δεν πρέπει να έχουν καμία εμπιστοσύνη στις προθέσεις και επιδιώξεις των ρεφορμιστών εργατοπατέρων των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΚΕ, ΠΑΜΕ, ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (για τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ δεν χρειάζεται να γίνει λόγος, αυτοί βρίσκονται ανοιχτά στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου).

Τρίτο, πρέπει να δουλέψουν δραστήρια στα σωματεία για όσο το δυνατό μεγαλύτερη συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις ώστε αυτές να πάρουν μαζικό χαρακτήρα και να καταστούν έτσι μια ισχυρή και υπολογίσιμη δύναμη, τη μόνη που φοβάται και τρέμει η κυβέρνηση.

Τέταρτο, οι προσπάθειες κινητοποίησης πρέπει να έχουν ως αφετηρία και βάση την ενότητα που είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει μεγάλη συμμετοχή και μαζικότητα των απεργιακών κινητοποιήσεων, εντελώς απαραίτητης για την επιτυχή απόκρουση της αντιασφαλιστικής κυβερνητικής επίθεσης.

Πέμπτο, να καταπολεμηθεί αποφασιστικά η συνειδητά απεργοσπαστική φιλοκυβερνητική στάση των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ – που διασπά ευθύς εξαρχής το μέτωπο της ενότητας των εργαζομένων στις απεργιακές κινητοποιήσεις για το Ασφαλιστικό, ματαιώνει τη μαζικότητα και υπονομεύει την πάλη τους, οδηγώντας την αναπόφευκτα σε αποτυχία – στάση που, πέρα απ΄ το λαθεμένο της χαρακτήρα, βρίσκεται, εκτός των άλλων, στην υπηρεσία των συμφερόντων του κεφαλαίου και είναι εναρμονισμένη με τα σχέδια της κυβέρνησης Καραμανλή και τα υπηρετεί (στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ).

Η εξόφθαλμα και προκλητική φιλοκυβερνητική στάση των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ, που με τις απεργοσπαστικές ξεχωριστές συγκεντρώσεις εξυπηρετούν έτσι κι’ αλλιώς αντικειμενικά το κεφάλαιο γιατί υπονομεύουν-διασπούν την πάλη της εργατικής τάξης και γενικά όλων των εργαζομένων, κινούνται και υποκειμενικά στην προδοτική γραμμή της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ δηλ. είναι συνειδητή επιλογή υλοποίησης αυτής της συνεργασίας που τελευταία διακηρύχθηκε εκ νέου απ’ το βήμα της Βουλής δια στόματος Παπαρήγα με την έκκλησή της προς την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους: «όχι το μέτωπο μόνο στη ΝΔ» («Ρ» 2/10/2007, σελ. 11), και γίνεται αυτή η ξετσίπωτη προδοτική δήλωση τη στιγμή που όλος ο λαός γνωρίζει ότι στην κυβέρνηση είναι μόνο το κόμμα της ΝΔ και μόνη της η κυβέρνηση Καραμανλή διαχειρίζεται σε κυβερνητικό επίπεδο τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Κλείνοντας ας επαναληφθεί ακόμα μια φορά: η εργατική τάξη και το σύνολο των εργαζομένων μπορεί μόνο με ΕΝΩΤΙΚΕΣ-ΜΑΖΙΚΕΣ απεργιακές κινητοποιήσεις να αποκρούσει τη νέα επίθεση του κεφαλαίου-κυβέρνησης στο Ασφαλιστικό. Χωρίς ΕΝΟΤΗΤΑ και ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων είναι άσφαιρα πυρά και εκ των πρότερων καταδικασμένες σε αποτυχία λόγω της αναποτελεσματικότητας, θα υποστούν μια νέα ήττα οι εργαζόμενοι και θα θρηνήσουν την απώλεια των κατακτήσεών τους. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και όλοι οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες, μαζί τους και εκείνοι του ΠΑΜΕ, που όμως υπονομεύουν συνειδητά τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των απεργιακών κινητοποιήσεων και ενεργούν ως απεργοσπαστικός μηχανισμός της κυβέρνησης Καραμανλή για να περάσει τα μέτρα της.

Πάνω σ’ αυτή τη γραμμή δηλ. της ΕΝΟΤΗΤΑΣ-ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ, σε πολλές χώρες του κόσμου το προλεταριάτο και όλοι οι εργαζόμενοι έχουν σημειώσει επιτυχίες και αποκρούσει νικηφόρα τις επιθέσεις του κεφαλαίου παρά την απουσία επαναστατικών συνδικάτων (δυστυχώς σήμερα ρεφορμιστικά είναι τα συνδικάτα σε όλες τις χώρες). Τα παραδείγματα είναι πολλά μεταξύ των οποίων το 2001 για το Ασφαλιστικό στη χώρα μας, και εκείνο της νεολαίας-εργατών στη Γαλλία.

Διαβάστε Περισσότερα »