Εφημερίδα Ανασύνταξη

Να σταματήσει-καταργηθεί η χρηματοδότηση των κομμάτων από τους φόρους του λαού - Νέα υπέρογκα ποσά στα κόμματα μέσα στο 2011

2012-02-01T09:27:00.001-08:00

Να σταματήσει-καταργηθεί η χρηματοδότηση των κομμάτων από τους φόρους του λαού

Νέα υπέρογκα ποσά στα κόμματα μέσα στο 2011

Με απόφαση του Yπουργού Eσωτερικών κατανεμήθηκε στα πολιτικά κόμματα το ποσό των 13,5 εκατ. ευρώ που αντιστοιχεί στη δόση του τελευταίου τριμήνου του 2011 της κρατικής ενίσχυσης! Το ποσό αυτό κατανέμεται ως εξής: ΠΑΣΟK: 5.436.332,61 ευρώ, N. Δ: 4.249.890,51 ευρώ, «Κ» KE: 1.306.274,48 ευρώ, ΛAOΣ: 1.089.378,37 ευρώ, ΣYPIZA: 972.624,83 ευρώ, OIKOΛOΓOI - ΠPAΣINOI: 450.155,20 ευρώ.

ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 2011

Η συνολική χρηματοδότηση των κομμάτων το 2011 αυξήθηκε κατά 6 εκατ. ευρώ σε σχέση με τα χρήματα που πήραν το 2010!

Συγκεκριμένα, το 2011 συνολικά τα κόμματα ως τακτικές επιχορηγήσεις έλαβαν 54.018.624 ευρώ. Το αντίστοιχο ποσό το 2010 ανήλθε σε 48.800.000 ευρώ. Το ποσό που εγκρίθηκε για το 2009 ήταν 68.208.000 ευρώ το οποίο λόγω εκλογών εκτοξεύτηκε σε 85.135.050 ευρώ.

Την ίδια ώρα σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΚΚΕ, ο ΛΑΟΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι Πράσινοι έλαβαν συνολικά για το 2011, 4.823.089 ευρώ έναντι 4.000.728 ευρώ που πήραν το 2010 προκειμένου να χρηματοδοτήσουν με την σειρά τους τα διάφορα ινστιτούτα που έχουν ιδρύσει για να «βολέψουν» ημέτερους, κομματικά τέκνα και αφισοκολλητές!

ΠΑΣΟΚ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011: 21,8 εκ ευρώ. Το 2010 ήταν 19,8 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών-μελών-φίλων 2,9 εκατ. ευρώ. Αναλήψεις δανείων 40,6 εκατ. ευρώ.

ΝΔ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011: 17 εκ. ευρώ. Το 2010 ήταν 15 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών -μελών-φίλων 2,8 εκατ. ευρώ. Διαφορά ανάληψης & εξόφλησης δανείων 24,9 εκατ. ευρώ.

«Κ»ΚΕ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011: 5,2 εκατ. ευρώ. Το 2010 ήταν 4,6 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών- μελών-φίλων 5,7 εκατ. ευρώ. Αναλήψεις δανείων 5 εκατ. ευρώ.

ΛΑΟΣ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011: 4,4 εκατ. ευρώ. Το 2010 ήταν 3,9 εκατ. ευρώ. Καταθέσεις 980.000 ευρώ. Εισφορές μελών-βουλευτών 156.566 ευρώ.

ΣΥΡΙΖΑ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011: 3,9 εκατ, ευρώ. Το 2010 ήταν 3,5 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών-μελών-φίλων 475.292 ευρώ. Αναλήψεις δανείων 5,3 εκατ. ευρώ.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011: 1,8 εκατ. ευρώ. Το 2010 ήταν 1,7 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών- μελών-φίλων 78.557 ευρώ. Αναλήψεις δανείων μηδέν.

Την ίδια στιγμή τα κόμματα όχι μόνο ξόδεψαν την κρατική επιχορήγηση που τους δόθηκε, αλλά τα περισσότερα έχουν πάρει και δάνεια υποθηκεύοντας, ορισμένα ακόμη και ως το 2016, τις μελλοντικές επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας "Τα Νέα", η Νέα Δημοκρατία πρόσφατα πήρε δάνειο 2 εκατομμυρίων ευρώ από την Attica Bank, με επιτόκιο... 8%. Συνολικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης χρωστά 128 εκατομμύρια ευρώ, ενώ το χρέος της αυξήθηκε την περίοδο 2006-2012 κατά 77,3 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τους ισολογισμούς του ΠΑΣΟΚ την τελευταία πενταετία, τα χρέη του προς τις τράπεζες αυξήθηκαν κατά 67 εκατομμύρια ευρώ την τελευταία πενταετία και σήμερα προσεγγίζουν τα 114 εκατομμύρια ευρώ, με οφειλές στην Αγροτική Τράπεζα σχεδόν 97 εκατομμύρια, στην Μarfin Εγνατία 10 εκατομμύρια, στην Τράπεζα Πειραιώς 5 εκατομμύρια. Σε αυτές, προστέθηκε πρόσφατα και η Τράπεζα Αττικής που ενέκρινε νέα δάνεια που πλησιάζει τα 3 εκατομμύρια Ευρώ. Ο Συνασπισμός έχει οφειλή ύψους 7 εκατομμυρίων ευρώ προς την Εθνική Τράπεζα, η δανειακή σύμβαση του οποίου λήγει το 2016. Κάθε χρόνο καταβάλει 1 εκατομμύριο ευρώ. Επίσης πήρε δάνειο 200.000 ευρώ από την Attica Bank στις αρχές του χρόνου. Το «Κ» ΚΕ έχει λάβει δάνειο 4,4 εκατομμυρίων ευρώ από την Εθνική Τράπεζα.

Θυμίζουμε ότι τα κόμματα εκτός της τακτικής κρατικής χρηματοδότησης θα λάβουν σε περίπτωση εκλογών ή ακόμα και δημοψηφίσματος(!) έκτακτη κρατική χρηματοδότηση.

Επίσης, όπως αποκάλυψε το “Έθνος”: “τα κοινοβουλευτικά κόμματα στο σύνολό τους συμμετέχουν σε μια καλοστημένη «κομπίνα», αφού χρωστούν στο Δημόσιο δεκάδες εκατομμύρια από υπερβάσεις των χρηματοδοτήσεών τους, οι οποίες δεν επεστράφησαν ποτέ.” “οι οφειλές από τις υπερβάσεις των χρηματοδοτήσεων μόνο για την επταετία 2003-2009 φτάνουν τα 56,4 εκατομμύρια ευρώ, ενώ αν συμπεριληφθεί και η διετία 2010 και 2011, οι οφειλές ξεπερνούν τα 64 εκατομμύρια ευρώ. Ενδεικτικά για το 2003 τα κόμματα πήραν παραπάνω 5,3 εκατ. ευρώ, το 2004 (χρονιά εκλογών) 7,1 εκατ. ευρώ, το 2005 5,9 εκατ. ευρώ, το 2006 4,9 εκατ. ευρώ, το 2007 επίσης 4,9 εκατ. ευρώ, το 2008 9,5 εκατ. ευρώ και το 2009 (χρονιά εκλογών) 18,7 εκατ. ευρώ. Το σύνολο των υπερβάσεων φτάνει τα 56,4 εκατ. ευρώ. Για το 2010 οι υπερβάσεις ήταν 1,3 εκατ. ευρώ και το 2011 6,5 εκατ. ευρώ. Αρα συνολικά οι υπερβάσεις ξεπέρασαν τα 64,1 εκατ. ευρώ. Οι χρηματοδοτήσεις που έπρεπε να πάρουν τα κόμματα το συγκεκριμένο διάστημα βάσει των τελικών δεικτών για τα τακτικά κρατικά έσοδα ήταν στο σύνολό τους 362,36 εκατ. ευρώ και αντ΄ αυτού τα κόμματα έβαλαν στα ταμεία τους 418,75 εκατ. ευρώ.”

Φυσικά καμιά έκπληξη δε δημιουργεί το γεγονός ότι το αστικό κράτος, ένα όργανο της αστικής τάξης με σκοπό την καταπίεση των εκμεταλλευόμενων τάξεων μα και την υπεράσπιση-διαιώνιση του καπιταλισμού, χρηματοδοτεί τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα των «Κ»ΚΕ και ΣΥΝ, τα οποία ενώ διακηρύσσουν ότι τάχα υπερασπίζονται τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια σε αυτά των καπιταλιστών, στην πραγματικότητα δρουν ως πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα και εξαπατώντας-αποπροσανατολίζοντας τις εργαζόμενες μάζες μπαίνουν εμπόδιο στην ανάπτυξη των αγώνων τους. Η χρηματοδότηση των κομμάτων από το αστικό κράτος είναι αντίθετη στις παραδόσεις και τις πρακτικές του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς, μαζί και του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55, καθώς βασική αρχή των κομμουνιστικών κομμάτων ήταν ανέκαθεν η οικονομική τους αυτοτέλεια στο πλαίσιο της διατήρησης της ανεξαρτησίας τους από το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του - υπερασπιστών των ταξικών συμφερόντων του κεφαλαίου, εχθρών του προλεταριάτου και του κομμουνιστικού κινήματος.

Οι επαναστάτες κομμουνιστές, οι μαρξιστές-λενινιστές-σταλινιστές, έχουν ως πάγια θέση τους την κατάργηση της απαράδεκτης κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα που προκύπτει από την κατάφωρη κλοπή των χρημάτων των πλατιών λαϊκών μαζών και συμβάλει στην επιδείνωση της οικονομικής τους κατάστασης.

Eurostat: Στο 19,2% η ανεργία τον Οκτώβριο

2012-01-31T13:39:00.001-08:00

Στο 19,2% ανήλθε ο δείκτης ανεργίας τον Οκτώβριο του 2011 στην Ελλάδα, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκαν την Τρίτη στη δημοσιότητα. Το ποσοστό αυτό κατατάσσει την Ελλάδα δεύτερη χώρα της ΕΕ με την υψηλότερη ανεργία, μετά την Ισπανία (22,7%).

Σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2011 η ανεργία στην Ελλάδα μέσα σε ένα 12μηνο αυξήθηκε κατά 5,3% σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της Eurostat.

Πάντως, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε η ΕΛΣΤΑΤ στις 12 Ιανουαρίου 2012, η ανεργία στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2011 έφτανε το 18,2%, δηλαδή υπολογίζεται χαμηλότερη κατά μια ποσοστιαία μονάδα.

Τον ίδιο μήνα, η Ελλάδα κατέγραψε το δεύτερο υψηλότερο δείκτη ανεργίας στην ΕΕ για τους νέους κάτω των 25 ετών, ο οποίος διαμορφώθηκε στο 47,2%, μετά την Ισπανία (48,3%). Στους άνδρες, ο δείκτης ανεργίας στην Ελλάδα έφτασε το 17,2% και στις γυναίκες το 22,1%.

Διαβάστε και προηγούμενα δημοσιεύματα: ΕΛ.ΣΤΑΤ.: 18,2% (903.525 άτομα) η ανεργία τον Οκτώβριο | 715.000 οι εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ το Νοέμβριο |Αύξηση των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ κατά 0,28% τον Σεπτέμβρη 2011 | Αύξηση των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ τον Ιούλιο 2011 | Στο 43,1% η ανεργία στους νέους έως 24 ετών – 786.459 οι άνεργοι σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ

Νέα αντικομμουνιστική επίθεση σε ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – ΚΚΕ αλλά και ΛΕΝΙΝ – ΣΤΑΛΙΝ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ

2012-01-31T13:28:00.001-08:00

ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΗ-ΑΝΤΙΖΑΧΑΡΙΑΔΙΚΗ ΧΡΟΥΣΤΩΦΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ «Κ»ΚΕ (’56): Φαιδρά σοσιαλδημοκρατικο-τροτσκιστικά ληρήματα

Νέα αντικομμουνιστική επίθεση του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη Μ. Μαΐλη σε ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – ΚΚΕ αλλά και ΛΕΝΙΝ – ΣΤΑΛΙΝ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ

Απ’ τις παλιές λεωφόρους της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας στα παμπάλαια μονοπάτια του αντεπαναστάτη μενσεβίκου-σοσιαλδημοκράτη Λ.ΤΡΟΤΣΚΙ

«ΠΕΡΙΣΣΟΣ»: μεγάλο «χρυσό πλυντήριο» δυο αιώνων προδοσιών της ξενόδουλης αστικής τάξης

Στις 29 Δεκέμβρη 2011 αναδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «iskra.gr» του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη Π. Λαφαζάνη (στέλεχος του ΣΥΝ) απόσπασμα από «κείμενο» του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ «Για την κομμουνιστική Οργάνωση Θεσσαλονίκης» (ΚΟΜΕΠ, τχ. 42, Σεπτέμβρης 1945, σελ. 30-35) με τίτλο της iskra «Αστικός κόσμος και «δωσιλογισμός»», στο οποίο απάντησε ο ομοϊδεάτης του και πρώην σύντροφός του χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης Μ.Μαϊλης (στέλεχος του «Κ»ΚΕ), εκφράζοντας με τον πλέον σαφή και πιο ολοκληρωμένο ως τώρα τρόπο την τροτσκιστική ΣΤΡΟΦΗ της ηγεσίας του αστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ(΄56) – τροτσκιστική ΣΤΡΟΦΗ που εκδηλώνεται με την ανοιχτή απροσχημάτιστη ΑΠΟΡΡΙΨΗ της μαρξιστικής ανάλυσης και των ορθών μαρξιστικών εκτιμήσεων-θέσεων του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 αλλά και εκείνων του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος της εποχής των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και την επαναπροβολή των παμπάλαιων, μπαγιάτικων και εντελώς ατεκμηρίωτων αντιμαρξιστικών τροτσκιστικών φλυαριών. (Εδώ περιοριζόμαστε μόνο στο άρθρο του Μ.Μαϊλη ως την πιο ολοκληρωμένη ΕΠΙΘΕΣΗ στο κομμουνιστικό κίνημα παρόλο που ο «Ριζοσπάστης» βρίθει τροτσκιστικών επιμέρους αναφορών-θέσεων).

Επειδή το σημείωμα που ακολουθεί ασχολείται μόνο, και εντελώς σύντομα, με την ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΗ επίθεση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας Παπαρήγα στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ 1918-55 αλλά και στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα της εποχής των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ που περιέχεται στο αντιμαρξιστικό αρθρίδιο του Μ.Μαϊλη με τίτλο «Επίθεση στη στρατηγική του ΚΚΕ με την καπηλεία του Ζαχαριάδη («Ρ» 7-8/1/2012, σελ.13) και δεν θα γίνει αναφορά στις όποιες δεξιές οπορτουνιστικές απόψεις και διαμάχες των δυο χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), περί «παλιού» και «νέου ΕΑΜ» κλπ., είναι αναγκαίο να υπογραμμιστεί ευθύς εξαρχής ότι το γνωστό αυτό συντομότατο, έστω και όπως παρατίθεται απ’ το «Ριζοσπάστη», μα και πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα, είναι σημαντικότατο επειδή πρώτο σ’ αυτό περιέχεται ορθή μαρξιστική ανάλυση-εκτίμηση της ιστορικής πορείας της καπιταλιστικής Ελλάδας και του ρόλου-στάσης της ξενόδουλης ντόπιας αστικής τάξης μα και επειδή δεύτερο αποκτά ιδιαίτερη επίκαιρη σημασία σε συνδυασμό με τη σημερινή ΕΞΑΡΤΗΣΗ της Ελλάδας απ’ τα μεγάλα και ισχυρά μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ αλλά και με τον τωρινό επίσης ξενόδουλο ρόλο της άρχουσας αντιδραστικής αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων-εκφραστών των ταξικών της συμφερόντων – ΕΞΑΡΤΗΣΗ που εξωραΐζουν και τα δυο χρουστσοφικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), αν δεν την αμφισβητούν εντελώς, όπως το «Κ»ΚΕ (αμφισβήτηση που σημαίνει εξωραϊσμό και διαιώνισή της), αφού και τα δυο έχουν παραιτηθεί-εγκαταλείψει οριστικά την αντιιμπεριαλιστική θέση-σύνθημα «Έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ» και είναι κατά της εξόδου-αποχώρησης, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, της Ελλάδας απ’ την ΕΕ και υπέρ της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της στο «λάκκο των λεόντων» των Ευρωπαϊκών μονοπωλίων, γιατί όπως έχει δηλώσει ευθέως και η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα (απορρέει βέβαια σαφέστατα και απ’ τη γενικότερη γραμμή του «Κ»ΚΕ) – εκφράζοντας και υπερασπίζοντας την τωρινή στρατηγική επιλογή του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της Ελλάδας στην ΕΕ – ΣΗΜΕΡΑ «η λύση έξω από το Ευρώ και Δραχμή στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική» («Ρ» 31/5/2011, σελ.6).

Στο απόσπασμα απ’ το «κείμενο» του Ζαχαριάδη, όπως το παραθέτει ο «Ριζοσπάστης» (δεν χρειάζεται να παραθέσει κανείς περισσότερα) αναφέρεται: «Η πολιτική του αστοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη… Γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του ΛΑΟΥ και του τόπου… η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικό-δημοκρατική αποστολή τους… να γιατί ο εργαζόμενος λαός… ανάλαβε αυτός το καθήκον της δημιουργίας μιας πραγματικά λεύτερης και ανεξάρτητης δημοκρατικής Ελλάδας. Η φυσική του ύπαρξη και υπόσταση είναι δεμένη αδιάσπαστα με την πραγματοποίηση του καθήκοντος αυτού που πολιτικά βρήκε την συμπύκνωση και την έκφρασή του στον Πολιτικό Συνασπισμό των Κομμάτων του ΕΑΜ, στο Πανελλήνιο Παλλαϊκό ΕΑΜικό κίνημα.» («Ρ» 7-8/1/2012 σελ. 13).

Σ’ αυτή την αναδημοσίευση του Λαφαζάνη, «παγίδα» για την ηγεσία του «Κ»ΚΕ(΄56), έσπευσε να απαντήσει αμέσως εκ μέρους της ηγετικής ομάδας (προφανώς και της ΚΕ του «Κ»ΚΕ) ο τροτσκιστής Μ.Μαϊλης (από καιρό γνωστός για τις αντισταλινικές-αντι-ΚΚΕ τροτσκιστικές του «απόψεις»-αερολογίες σχετικά με την αυτοδιάλυση της ΚΔ (Μάης 1943) δηλ. την επίθεση του στη μοναδικά ορθή στρατηγική του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, που, ως γνωστόν, οδήγησε στην ήττα του χιτλεροφασισμού και γενικά του φασιστικού άξονα Βερολίνο-Ρώμη-Τόκιο, κλπ.).

Πέρα απ’ το ότι ο Π.Λαφαζάνης πέτυχε να εξωθήσει-παρασύρει τον ομοϊδεάτη του Μ.Μαϊλη δηλ. το «Κ»ΚΕ να απαντήσει, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί κατά πρώτο η τόσο βιαστική, μάλλον απερίσκεπτη και πρωτοφανούς επιπολαιότητας απάντηση, και κατά δεύτερο ακόμα μεγαλύτερη προκαλεί το περιεχόμενο της απάντησης δηλ. η τροτσκιστική ΕΠΙΘΕΣΗ στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (και όχι μόνο) με την ανοιχτή ΑΠΟΡΡΙΨΗ των μαρξιστικών εκτιμήσεων του, για ένα, εστω και αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα, που όμως το ίδιο μόλις πριν λίγο (3 μόνο μήνες νωρίτερα) είχε εγκαινιάσει, με τη φαρσοκωμωδία της διαβόητης «αποκατάστασής» του, μια δημαγωγική «φιλο»-ζαχαριαδική τακτική εξαπάτησης των αγωνιστών. Γιατί είναι ολοφάνερο πως η τροτσκιστική αυτή απάντηση-επίθεση του Μ.Μαϊλη στο Ν.Ζαχαριάδη ακυρώνει-ακύρωσε τη δημαγωγική απάτη της «αποκατάστασης»-βεβήλωση της μνήμης του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη – ακύρωση-επίθεση που δεν μπορεί παρά να απογοήτευσε-εξόργισε χιλιάδες αγωνιστές, μέλη-οπαδούς του «Κ»ΚΕ, που είχαν θεωρήσει και χειροκροτήσει, εντελώς πρόσφατα, ως «φιλο»-ζαχαριαδική πράξη της ηγεσίας την «αποκατάσταση». Έτσι με την τροτσκιστική αυτή απάντηση-επίθεση του Μαϊλη στο Ν.Ζαχαριάδη και στο επαναστατικό ΚΚΕ, κομματιάστηκε πολύ πρόωρα η φρεσκοφορεμένη (2 Οχτώβρη 2011) «φιλο»-ζαχαριαδική μάσκα της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(΄56).

Η μόνη περίπτωση που εξηγεί ίσως την τόσο αδικαιολόγητα βιαστική και απερίσκεπτη πολιτική ενέργεια της επίθεσης της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(’56) στο Νίκο Ζαχαριάδη είναι τα υπαρκτά εσωτερικά προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει, η μεγάλη ανησυχία και ο δικαιολογημένος αναβρασμός που επικρατεί στις γραμμές των αγωνιστών και η πίεση που ασκείται προς αυτή απ’ τα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει-προκαλέσει η ρεφορμιστική διασπαστική πολιτική και η φιλο-ιμπεριαλιστική δηλ. φιλο-ΕΕ γραμμή της ηγεσίας ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας στο «λάκκο των λεόντων» των Ευρωπαϊκών μονοπωλίων για πολλά ακόμα χρόνια στο μέλλον, τουλάχιστον ως τη «δευτέρα παρουσία» της ρεφορμιστικής σοσιαλδημοκρατικής απάτης της «λαϊκής εξουσίας-λαϊκής οικονομίας», όπως καθημερινά ξελαρυγγίζονται να διαβεβαιώνουν σε όλους τους τόνους οι ίδιοι: «αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία» (επιπλέον ας σημειωθεί πως «αποδέσμευση» δε σημαίνει οπωσδήποτε αποχώρηση-έξοδο της χώρας απ’ την ΕΕ).

Όμως ανεξάρτητα απ’ τις όποιες προθέσεις και ψευτοδιαμάχες, τους στόχους και τους δημαγωγικούς πολιτικούς σχεδιασμούς των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών ηγεσιών των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ προς την κατεύθυνση εγκλωβισμού της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών στη φιλο-ιμπεριαλιστική πολιτική ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ της χώρας σε ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ, δεν μπορεί παρά να χαιρετίσει κανείς την αναδημοσίευση του παραπάνω αποσπάσματος κειμένου του Νίκου Ζαχαριάδη απ’ τον Π.Λαφαζάνη (χρουστσο-«ευρωκομμουνιστικής» σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης) και την πολύ «ενδιαφέρουσα»-αποκαλυπτικότατη απάντηση-αντιπαράθεση του Μ.Μαϊλη (χρουστσο-μπρεζνιεφικής σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης), επειδή και στις δυο περιπτώσεις περιλαμβάνονται και συνάμα ανακινούνται μια σειρά απ’ τα πιο σημαντικά ιδεολογικο-πολιτικά ζητήματα του παρελθόντος αλλά και του παρόντος, που σχετίζονται με την άρνηση ύπαρξης εξάρτησης της Ελλάδας απ’ τα μονοπώλια της ΕΕ που σημαίνει εξωραϊσμό της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης ή αλλιώς την αναπόδεικτη «Μαϊλειο» αντιμαρξιστική τροτσκιστική σαπουνόφουσκα της «αλληλεξάρτησης» (π.χ. θαυμάστε την «αλληλεξάρτηση»(!) Ελλάδας-Γερμανίας αντί υποταγή-εξάρτηση), την τωρινή ΠΑΡΑΜΟΝΗ της Ελλάδας στην ΕΕ, αφού ΣΗΜΕΡΑ «λύση έξω από το Ευρώ και Δραχμή… είναι καταστροφική» («Ρ» 31/5/2011, σελ.6), την άρνηση του ξενόδουλου χαρακτήρα της σημερινής αντιδραστικής αστικής τάξης και το «ξέπλυμα» των προδοσιών της, κλπ., κλπ..

Απ’ τα κυριότερα ιδεολογικο-πολιτικά ζητήματα που περιλαμβάνονται και ανακινούνται, μεταξύ άλλων, σ‘ αυτή την ψευτοαντιπαράθεση των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ είναι:

α) το συντομότατο απόσπασμα του Νίκου Ζαχαριάδη αποτελεί, όπως προαναφέρθηκε, μια ορθή μαρξιστική εκτίμηση του επαναστατικού σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ της ιστορικής πορείας της αστο-τσιφλικάδικης Ελλάδας και της εξάρτησής της απ’ τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις καθώς και του ρόλου της ξενόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης – ορθή μαρξιστική εκτίμηση απαραίτητης και για την καλύτερη κατανόηση της τωρινής κατάστασης της σημερινής επίσης εξαρτημένης καπιταλιστικής Ελλάδας απ’ τα μεγάλα και ισχυρά μονοπώλια της ΕΕ,

β) στην απάντηση του σοσιαλδημοκράτη Μ.Μαϊλη εκφράζεται για πρώτη φορά εντελώς ανοιχτά, πιο ολοκληρωμένα και με σαφέστατο τρόπο η τροτσκιστική ΣΤΡΟΦΗ της σημερινής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του αστικού χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ – απάντηση που, με την ΑΠΟΡΡΙΨΗ των μαρξιστικών αναλύσεων-εκτιμήσεων, συνιστά μια χωρίς προηγούμενο επίθεση (από αντιμαρξιστική τροτσκιστική σκοπιά) σε: α) ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ 1918-55, και β) ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και Γ΄ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ.

1. Τροτσκιστική επίθεση στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Στο αντιμαρξιστικό δεξιό οπορτουνιστικό αρθρίδιό του ο σοσιαλδημοκράτης Μ.Μαϊλης εξαπολύει την πρώτη ανοιχτή τροτσκιστικού χαρακτήρα επίθεση του σοσιαλδημοκρατικού χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ(΄56) ενάντια στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, εκλεγμένο γραμματέα του παλιού ένδοξου ηρωικού ΚΚΕ1918-55 και Αρχηγό του για 25 ολόκληρα χρόνια ως τα τέλη του ΄55 αρχές ΄56.

Ο Μ.Μαϊλης αφού πρώτα παραθέτει μικρό απόσπασμα απ’ το «κείμενο»(1945) του Ζαχαριάδη (βλ. παραπάνω), στο οποίο περιέχεται σύντομη μαρξιστική ανάλυση-εκτίμηση της ιστορικής πορείας της καπιταλιστικής Ελλάδας στις μετά την επανάσταση του ΄21 δεκαετίες και ως το 1945: «η πολιτική του αστοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη… Γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του ΛΑΟΥ και του τόπου… η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικό-δημοκρατική αποστολή τους…» ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ισχυριζόμενος: «η παραπάνω ανάλυση ήταν λαθεμένη», κάνοντας επιπλέον λόγο και για «αντιφάσεις του Ζαχαριάδη» («Ρ» 7-8/1/2012 σελ. 13), επαναφέροντας έτσι στην πολιτική επικαιρότητα τα γνωστά ανόητα και μπαγιάτικα χρουστσοφικά μυθεύματα της ντόπιας σοσιαλδημοκρατίας («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ) περί «αντιφατικού και αλλοπρόσαλλου Ζαχαριάδη».

Έτσι, λοιπόν, ο Μ.Μαϊλης και το «Κ»ΚΕ(΄56) ομολογούν ανοιχτά πλέον, και για πρώτη φορά, ότι ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ τη μαρξιστική ανάλυση-εκτίμηση για την ιστορική πορεία της καπιταλιστικής Ελλάδας και το ρόλο της αστικής τάξης, κλπ. του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ δηλ. θεωρούν ότι «η παραπάνω ανάλυση ήταν λαθεμένη». Δεν μπορεί παρά να επαινέσει κανείς δημόσια το σοσιαλδημοκράτη Μαϊλη για το «θάρρος» που επέδειξε γράφοντας, έστω και μια φορά, την ΑΛΗΘΕΙΑ στα τόσα χρόνια που «αρθρογραφεί» στην αστική φυλλάδα «Ριζοσπάστης» δηλ. να «βγει» ανοιχτά ενάντια στο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, επιχειρώντας ταυτόχρονα να εμφανιστεί, ανεπιτυχώς βέβαια, μ’ ένα πιο «μοντέρνο», και μάλιστα «μαρξιστικό» προσωπείο. Όμως οι σημερινές «μεταμοντέρνες Αφηγήσεις» του πατενταρισμένου χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη Μ.Μαϊλη δεν είναι ούτε μαρξιστικές ούτε μοντέρνες: είναι οι παμπάλαιες πασίγνωστες αντιμαρξιστικές «απόψεις» των τροτσκιστών (Π.Πουλιόπουλου, κλπ.) και του ««μαρξιστή» ιστορικού της μπουρζουαζίας» Γιάννη Κορδάτου σχετικά με την επανάσταση του ΄21 και το ρόλο της αστικής τάξης σ’ αυτή, που: ισχυρίζονταν – χωρίς καμιά ΑΝΑΛΥΣΗ – ότι στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε αστική επανάσταση «ανάλογη» δήθεν της αστικής γαλλικής επανάστασης του 1789, αρνούνταν την ΕΞΑΡΤΗΣΗ της χώρας απ’ το ξένο κεφάλαιο και τον προδοτικό ρόλο της αστικής τάξης, διαφήμισαν την «επαναστατικότητα»-«προοδευτικότητά» της, συγκαλύπτοντας και εξωραΐζοντας τον ξενόδουλο χαρακτήρα της, κλπ.. Αποκτά έτσι επίκαιρο ενδιαφέρον η πολεμική αντιπαράθεση μεταξύ Ζεύγου-ΚΚΕ και του τροτσκιστή Κορδάτου – αντιπαράθεση χαρακτηριστική για την εντελώς εξόφθαλμη και κραυγαλέα αδυναμία του Γ.Κορδάτου (Γ.Κορδάτος: «Παραχαράκτες κειμένων και κομπογιαννίτες του μαρξισμού», στο: «Νέα Επιθεώρηση, Νο 7-22/1933-34, σελ.179-187 και Νο 8-23/1934, σελ. 250-251) να απαντήσει στη μαρξιστική κριτική του Γιάννη Ζεύγου απ’ τις στήλες της «ΚΟΜΕΠ» σε σειρά άρθρων με πρώτο: «Ο «Μαρξιστής» Γ.Κορδάτος ιστορικός της μπουρζουαζίας» («ΚΟΜΕΠ», Νο 20/1933, σελ. 19-24 και η συνέχεια στα: Νο 21/1933, σελ 26-34, Νο 22/1933 σελ. 13-23, Νο 23/1933, σελ. 7-14, Νο2/1934 σελ. 8-15) (συμπληρωματικά: Γιάννη Κορδάτου: «Ιστορία της νεότερης Ελλάδας», τόμος Β+Γ, σελ. 7-12, και σελ. 8 αντίστοιχα, Αθήνα 1957, με αιχμή πάντα το Ν.Ζαχαριάδη, διανθισμένη μ’ εκείνες τις αξιοθαύμαστες (!) «ψευτοαριστερές παρωπίδες… της φάμπρικας του σταλινισμού», τους «φετφάδες», κλπ., που χαλούσαν προφανώς την «επαναστατική» εικόνα της αστικής τάξης που προπαγάνδισε κατά κόρον ο τροτσκιστής Γ.Κορδάτος).

2. Αντικομμουνιστική τροτσκιστική επίθεση και στο σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ (1918-55). Εκεί όμως που ο τροτσκιστής Μ.Μαϊλης έχει τη μεγαλύτερη και αξεπέραστη δυσκολία και δεν ξέρει τι να κάνει δηλ. τα «κάνει εντελώς θάλασσα» είναι με το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ, γι’ αυτό και προτίμησε-επέλεξε ως τον πιο ανώδυνο δρόμο τις γνωστές χρουστσοφικές κουτοπονηριές της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ (΄56): ενώ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ευθέως στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ αποφεύγει να επιτεθεί και φραστικά (ουσιαστικά το κάνει) στο επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, το οποίο μάλιστα δεν τολμά ούτε καν μια φορά να μνημονεύσει στο μιας ολόκληρης σελίδας δεξιό οπορτουνιστικό τροτσκιστικό αρθρίδιό του.

Όμως, πέρα απ’ το ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δεν μπορεί να διαχωριστεί απ’ το Κομμουνιστικό Κόμμα γιατί ήταν ο εκλεγμένος Γραμματέας και για 25 χρόνια Αρχηγός του ως τη βίαιη καθαίρεση, αντικατάσταση, σύλληψη και ΕΞΟΡΙΑ του απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς, είναι σ’ όλους γνωστό, ακόμα και στα μικρά του νηπιαγωγείου, ότι οι μαρξιστικές αναλύσεις και θέσεις του Ζαχαριάδη ήταν και μαρξιστικές θέσεις του ΚΚΕ εκείνης της περιόδου, και επομένως η τροτσκιστική επίθεση της ηγεσίας του σημερινού «Κ»ΚΕ ενάντια στο Ζαχαριάδη στρέφεται άμεσα και κατευθείαν ΚΑΙ ενάντια στο επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ δηλ. ενάντια στις μαρξιστικές του αναλύσεις και θέσεις για την καπιταλιστική Ελλάδα και το ρόλο της αστικής τάξης.

Πρέπει εδώ με την ευκαιρία αυτή να επισημανθεί, γιατί έχει εξαιρετική σημασία (ιστορική και επίκαιρη), ότι με τη νέα αντιμαρξιστική θέση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, σύμφωνα με την οποία η μαρξιστική ανάλυση των Ζαχαριάδη-ΚΚΕ «ήταν λαθεμένη» δημιουργείται ένα νέο και σημαντικό πρόβλημα: η ανοιχτή απόφαση ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ της ορθής μαρξιστικής ανάλυσης-εκτίμησης του παλιού ΚΚΕ εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών προκαλεί ΡΗΞΗ και ΔΙΑΚΟΠΗ της ιστορικής συνέχειας μεταξύ ΚΚΕ 1918-55 – «Κ»ΚΕ(΄56), την οποία με «νύχια και με δόντια» ως τώρα υπεράσπιζε η ηγεσία αυτού του αστικού κόμματος. Βέβαια, για σειρά λόγους που δεν είναι του παρόντος, το σημερινό αστικό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ δεν ήταν συνέχεια του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ (ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά), κυρίως επειδή απ’ την αρχή της συγκρότησής του (Μάρτης 1956) είχε εγκαταλείψει οριστικά το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό σχετικά με τα ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης–Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, καθοδηγούνταν και καθοδηγείται απ’ το αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό χρουστσοφικό ρεύμα (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

Επιστρέφοντας στο θέμα, ας υπογραμμιστεί με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι η μαρξιστική ανάλυση-εκτίμηση του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ, όπως αυτή διατυπώνεται απ’ το Νίκο Ζαχαριάδη εντελώς σύντομα παραπάνω, σχετικά την πορεία της καπιταλιστικής Ελλάδας ήταν ορθή καθώς και οι θέσεις που προέκυπταν (ακριβώς απ’ αυτή τη συγκεκριμένη ανάλυση) ήταν πέρα για πέρα ορθές μαρξιστικές, (δεν χρειάζεται εδώ επανάληψη της ήδη υπάρχουσας τεκμηρίωσης απ’ το ΚΚΕ), που επιπλέουν είχαν και την έγκριση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος δηλ. της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς της οποίας το ΚΚΕ ήταν μέλος-τμήμα της ως την αυτοδιάλυση της (Μάης 1943), αντίθετα η τωρινή σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ στερείται οποιασδήποτε ΑΝΑΛΥΣΗΣ, ακόμα και αστικής ρεφορμιστικής, έστω στη βάση της αστικής ιδεολογίας του χρουστσοφισμού, γιατί μαρξιστική ανάλυση δεν μπορεί να υπάρξει όταν έχει εγκαταλειφθεί ο επαναστατικός μαρξισμός: γι’ αυτό το ζήτημα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, αντί ανάλυσης, έχει στη «διάθεσή» της μόνο τις ιδεαλιστικές αστικές ασυναρτησίες περί «αιτίας-αποτελέσματος» κλπ., που περιέχονται στο χαμηλότατου επιπέδου πολιτικό αρθρίδιο του τροτσκιστή Μ.Μαϊλη, για ένα τόσο σημαντικό θέμα όπως είναι η ιστορική πορεία δυο περίπου αιώνων της καπιταλιστικής Ελλάδας. Το «δυστύχημα» για τη σημερινή ηγεσία του «Κ»ΚΕ που επαναπροβάλει τις τροτσκιστικές αερολογίες είναι ότι ούτε οι τροτσκιστές είχαν στο παρελθόν ούτε ως τώρα έχουν ανάλογη ανάλυση. Εκεί όμως που υπάρχει πλήρης απουσία ανάλυσης και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ παρουσιάζει θλιβερότερη και εντελώς τραγελαφική εικόνα είναι η σημερινοί ανόητοι και γελοίοι, αλλά πρωτίστως αστικοί ισχυρισμοί – αναπαραγωγή και προπαγάνδιση των «απόψεων» των αστικών κομμάτων-κυβερνήσεων – ότι η οικονομία της χώρας δεν έχει τάχα χρεοκοπήσει («ξαναφέρουν το σκιάχτρο της χρεοκοπίας», «Ρ» 23/4/2010, σελ. 6, κλπ. κλπ.) δηλ. η σημερινή χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας είναι απλώς «σκιάχτρο»-φάντασμα και όχι σκληρή υπαρκτή αντικειμενική πραγματικότητα, ότι η Ελλάδα, αυτή την περίοδο, δεν είναι ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ (οικονομικά-πολιτικά-στρατιωτικά) απ’ τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (πρωτίστως απ’ τα μονοπώλια της ΕΕ) και ότι η σημερινή καπιταλιστική Ελλάδα είναι μια μικρή «ιμπεριαλιστική» δύναμη-χώρα, κλπ. κλπ. – αντιμαρξιστικές αστικές απόψεις που βρίσκονται στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων των ξένων ισχυρών μονοπωλίων και εκείνων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου.

Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο εδώ, κι’ αυτό όχι μόνο εξαιτίας του πολύ περιορισμένου χώρου αλλά επειδή θεωρούμε: πρώτο, τα παραπάνω ζητήματα λυμένα και τις θέσεις επαρκώς τεκμηριωμένες, (ζητήματα που βέβαια μπορούν να πλαισιωθούν με περισσότερες ειδικές επιμέρους μελέτες-αναλύσεις αλλά στην ίδια κατεύθυνση), δεύτερο, ότι η σύντομη ανάλυση-εκτίμηση του Νίκου Ζαχαριάδη-ΚΚΕ είναι μαρξιστική και οι θέσεις που υποστηρίζονται σ’ αυτή είναι επίσης μαρξιστικές. Θα περιοριστούμε μόνο στην υπογράμμιση ότι οι νέες θέσεις των Μ.Μαϊλη-«Κ»ΚΕ (΄56) είναι ολωσδιόλου λαθεμένες και αντιμαρξιστικές – οι παλιές γνωστές μπαγιάτικες τροτσκιστικές φλυαρίες – που επιπλέον εξωραΐζουν τον ξενόδουλο χαρακτήρα της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης και «ξεπλένουν» τις προδοσίες της.

Για πληροφόρηση των νεότερων κομμουνιστών ας αναφερθεί ότι οι αναλύσεις του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 βρίσκονται σε διάφορα άρθρα της παλιάς «ΚΟΜΕΠ» – που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το σημερινό ρεφορμιστικό έντυπο – και του περιοδικού «ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» ως τα τέλη του 1955 και σ’ άλλα έντυπα του κόμματος, σ’ άρθρα του Ν.Ζαχαριάδη και στα κομματικά υλικά Ολομελειών και Συνεδρίων. Κυρίως θα συνιστούσαμε στους νεότερους να μελετήσουν, για να μην «πνίγονται» σε πληθώρα των δημοσιευμάτων, την επιστημονική μαρξιστική ανάλυση που περιέχεται στην «Απόφαση της 6^ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ –Γενάρης 1934», ιδιαίτερα το «κεφάλαιο» με τίτλο «II. Ο χαρακτήρας και οι κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης στην Ελλάδα» καθώς και το «Πρόγραμμα του ΚΚΕ (σχέδιο)», έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ (1954), που αποσύρθηκε με παρέμβαση-επέμβαση της προδοτικής σοβιετικής χρουστσοφικής ομάδας το 1954, και φυσικά το «Πρόγραμμα και Καταστατικό της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς» που ψηφίστηκε στο 6^ο Συνέδριο της ΚΔ το 1928. Σημαντικές γι’ αυτά τα θέματα είναι και άλλες μαρξιστικές μελέτες (παρά τις όποιες ελλείψεις και αδυναμίες), όπως το ογκώδες βιβλίο του Δημήτρη Μπάτση: «Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα» (1947 και επανεκδόσεις στη μεταπολίτευση), του Νίκου Μπελογιάννη: «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», γραμμένο μετά την απελευθέρωση, του Γιάννη Ζεύγου: «Σύντομη μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας» (1945-46 και ανατυπώσεις), κλπ., οι αντιπαραθέσεις του ΚΚΕ με τους τροτσκιστές αλλά και οι «απόψεις»-αερολογίες των αντεπαναστατών τροτσκιστών.

3.Ηγεσία του «Κ»ΚΕ (΄56): προκλητικός εξωραϊσμός της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και «χρυσό πλυντήριο» δυο αιώνων προδοσιών της ξενόδουλης αστικής τάξης. Στο «για γέλια και για κλάματα» δεξιό οπορτουνιστικό αρθρίδιο του Μ.Μαϊλη, με τις αντιμαρξιστικές τροτσκιστικές πολιτικές φλυαρίες και τις αξιοθαύμαστες ασυναρτησίες – προερχόμενες πρωτίστως απ’ την εγκατάλειψη του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. λενινισμού-σταλινισμού μα και απ’ την εντελώς εξόφθαλμη και κραυγαλέα έλλειψη φιλοσοφικών και οικονομικών γνώσεων, τόσο μαρξιστικών όσο και αστικών-ιδεαλιστικών, που προδίδει το «κακιάς ώρας» πολιτικό πόνημά του – εντοπίζονται θολά, εξαιτίας της πυκνής ομίχλης των ασυναρτησιών, ορισμένα βασικά ζητήματα που συνοπτικά αφορούν:

α) την επανάσταση του ΄21 για την οποία διατυπώνει έμμεσα την αντιμαρξιστική «άποψη» ότι στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε αστική επανάσταση «ανάλογη» δήθεν με τη γαλλική αστική επανάσταση του 1789, που «έλυσε» τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα στη χώρα μας – άποψη που βρίσκεται σε πλήρη ρήξη-αντίθεση με την οικονομικο-κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα που προέκυψε-διαμορφώθηκε μετά την επανάσταση του ΄21 – γι’ αυτό και ο Μαϊλης μιλάει για «λεγόμενα αστικοδημοκρατικά» που τάχα «έλυσε» η αστική τάξη, και επομένως «αδικαιολόγητα» διαπιστώθηκε-κατηγορήθηκε απ’ το ΚΚΕ και το Ζαχαριάδη ότι αυτή πρόδωσε την ιστορική της αποστολή επειδή δεν έλυσε τα τότε προβλήματα (εξαιτίας του συμβιβασμού-υποταγής στην τσιφλικαδο-κοτζαμπάσικη αντίδραση) ή αλλιώς «η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικοδημοκρατική αποστολή τους» (ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ).

β) την ΕΞΑΡΤΗΣΗ της Ελλάδας απ’ το ξένο κεφάλαιο, της οποίας την ύπαρξη αρνείται τώρα ο Μ.Μαϊλης- «Κ»ΚΕ(΄56) παρόλο που στο αντιμαρξιστικό αρθρίδιό του «τριγυρνάει» ασκόπως σαν «τη γάτα γύρω απ’ το ζεματιστό χυλό», προσπαθώντας να τον «κρυώσει» με τον «αέρα» των ασυναρτησιών τύπου: «η εξάρτηση αποδόθηκε στη λεγόμενη προδοσία του έθνους από την αστική τάξη», «η καπιταλιστική καθυστέρηση της Ελλάδας… αποδόθηκε στην εξάρτηση» (και όλες αυτές οι επιθέσεις στρέφονται ενάντια στο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ).

γ) το ρόλο της αστικής τάξης στην επανάσταση του ΄21 και τον μετέπειτα ρόλο της ως τα σήμερα, της οποίας την «επαναστατικότητα»-«προοδευτικότητα» ο Μ.Μαϊλης-«Κ»ΚΕ εκθειάζει, εμμέσως πλην σαφώς, a la Κορδάτο (λες και ήταν η γαλλική αστική τάξη του 1789) – σε πλήρη αντίθεση με τη μαρξιστική θέση του ΚΚΕ, ότι «η νεοελληνική αστική τάξη όλη την προοδευτικότητά της την εξάντλησε με την επανάσταση του ΄21» – αρνείται προκλητικά τις προδοσίες και τον ξενόδουλο χαρακτήρα της, και γι’ αυτό, περίλυπος και εξοργισμένος, αγανακτεί και διαμαρτύρεται, εκφράζοντας με οπορτουνιστική σφοδρότητα την αντίθεσή του επειδή αυτή «χαρακτηρίστηκε ξενόδουλη από γεννησιμιού της» («Ρ» 7-8/1/2012 σελ. 13), επιτιθέμενος σε ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ.

Όλες οι παραπάνω αντιμαρξιστικές θέσεις των Μαϊλη-«Κ»ΚΕ(΄56) ταυτίζονται με κείνες των τροτσκιστών και αποτελούν αντιγραφή των αντιμαρξιστικών θέσεων του «ιστορικού της μπουρζουαζίας» τροτσκιστή Γιάννη Κορδάτου, που κι’ αυτός εξύμνησε, με το παραπάνω, την «επαναστατικότητα»-«προοδευτικότητα» της αστικής τάξης στα έργα του, ανυψώνοντάς την στο επαναστατικό επίπεδο της γαλλικής αστικής τάξης και την επανάσταση του ΄21 στο επίπεδο της αστικής επανάστασης του 1789 (εννοείται από πλευράς λύσης των βασικών ιστορικών προβλημάτων).

Πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα πως οι αντιμαρξιστικές αυτές θέσεις του σοσιαλδημοκράτη Μαϊλη δεν αποτελούν απλά μια, ας πούμε, «αργόσχολη» ενασχόληση ιστορικού χαρακτήρα αλλά συνδέονται άμεσα με τη σημερινή κατάσταση της χώρας: σήμερα η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ αρνείται την ύπαρξη ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της Ελλάδας απ’ τα μεγάλα και ισχυρά μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, παρουσιάζοντας την ως μικρή «ιμπεριαλιστική» δύναμη-χώρα όταν ο Μαϊλης γράφει για «διαφωνίες ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις», γι’ αυτό η ηγεσία του «Κ»ΚΕ όχι μόνο δεν διεξάγει αντιιμπεριαλιστικό αγώνα για απαλλαγή της απ’ τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, αλλά κάνει κάτι χειρότερο και προκλητικότερο: εξωραΐζει και στηρίζει την ιμπεριαλιστική ΕΞΑΡΤΗΣΗ. Επιπλέον δεν θεωρεί τη σημερινή αντιδραστική αστική τάξη ξενόδουλη-εθελόδουλη, μ’ αποτέλεσμα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ (΄56) να έχει εκφυλιστεί-μετατραπεί σε ««χρυσό πλυντήριο» των παλιών και τωρινών προδοσιών της ξενόδουλης αντιδραστικής αστικής τάξης. Και δεν είναι καθόλου τυχαία η εθελόδουλη και ξενόδουλη στάση που κράτησαν όλα τα αστικά κόμματα, μεγαλοαστικά (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ) και σοσιαλδημοκρατικά («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), απέναντι στην πρόσφατη ωμή και απροσχημάτιστη ΕΠΕΜΒΑΣΗ στα εσωτερικά της χώρας των εκπροσώπων του γερμανο-γαλλικού ιμπεριαλισμού ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ (= μαριονέτες των μεγάλων μονοπωλίων και των διεθνών κερδοσκόπων, τραπεζιτών, κλπ.): α) με την απαγόρευση του δημοψηφίσματος, β) την εκπαραθύρωση της εκλεγμένης κυβέρνησης που τους υπηρέτησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και την αντικατάσταση της, γ) με τον απευθείας διορισμό απ’ τους ίδιους νέας κυβέρνησης στη χώρα, χωρίς κανένα απ’ τα παραπάνω κόμματα να διαμαρτυρηθεί, απέναντι σ’ αυτές τις αντιδημοκρατικές-φασιστικές ενέργειες: απεναντίας χειροκρότησαν, εμμέσως πλην σαφώς, αυτή την προσβλητικότατη, για τη χώρα μας και ένα λαό με τέτοιες αντιφασιστικές-αντιιμπεριαλιστικές και επαναστατικές παραδόσεις, ΕΠΕΜΒΑΣΗ και το μόνο που ζήτησαν επιτακτικά ήταν απλά ΕΚΛΟΓΕΣ, επιδεικνύοντας δουλικότατη στάση: η εθελοδουλία-ξενοδουλία ΟΛΩΝ των κομμάτων του αστικού Κοινοβουλίου απέναντι στα μεγάλα «αφεντικά» ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ στο αποκορύφωμά τους. Με κυνισμό και περιφρόνηση προς τη χώρα μας αλλά και την ωμή «ειλικρίνεια» ενός αδίστακτου εκπροσώπου του γερμανικού ιμπεριαλισμού ο Βόλφκανγκ Σόϊμπλε δήλωσε εκείνες τις μέρες: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΣΚΛΗΡΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ ΣΤΕΝΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ. ΕΚΧΩΡΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ. ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΘΑ ΔΕΧΟΝΤΑΝ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ» («Αυγή» 6/11/2011, σελ. 63). Να, λοιπόν, ποια είναι η κατάντια όλων των αστικών εθελόδουλων κομμάτων. Και σ’ αυτή την προκλητικού μεγέθους ταπείνωση, διασυρμό και εξευτελισμό δεν αντέδρασαν-διαμαρτυρήθηκαν ούτε τα 300 ψοφοδεή και ασπόνδυλα όντα, οι 300 βολεμένοι του αστικού Κοινοβουλίου, επιδεικνύοντας έτσι κι αυτοί επαίσχυντη και της πιο ακραίας μορφής δουλοπρεπή και άξια χλευασμού πολιτική στάση, με εξαίρεση την τοποθέτηση στη Βουλή του Τάσου Κουράκη (βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ): «ζήσαμε την Ευρωπαϊκή Ένωση να ασκεί έναν εκβιασμό με ένα ταπεινωτικό τελεσίγραφο που δείχνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση από οικονομική ηγεμονία ολοένα μεταβάλλεται και σε πολιτική ηγεμονία. Είναι σίγουρο ότι οι κυρίαρχοι κύκλοι υπαγόρευσαν τη θέλησή τους απευθυνόμενοι κατά την άποψή τους σε υποτελείς και υποτακτικούς. Η στάση των Μέρκελ-Σαρκοζί συνιστά θεσμική εκτροπή και με τον τρόπο τους θέλουν να καθυποτάξουν τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γνωρίζετε ότι σήμερα που συζητά το ελληνικό Κοινοβούλιο το θέμα αυτό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από το Βερολίνο εκβιάζουν ότι εάν τα δυο κόμματα δεν τα βρουν, με τον τρόπο που υπαγορεύουν, θα υπάρξουν χιλιάδες δεινά για τη χώρα μας. Μπροστά σ’ αυτόν τον εκβιασμό ο Πρωθυπουργός της χώρας υποχώρησε, υπακούοντας στις επιταγές τους και την υποχώρηση αυτή χειροκρότησε όλο το πολιτικό κατεστημένο και τα διάφορα κέντρα» (απ’ την ομιλία στη Βουλή 11/11/2011).

Το μόνο που «ψέλλισαν» με στεντόρεια φωνή ήταν ΕΚΛΟΓΕΣ για την πρώτη εβδομάδα του Δεκέμβρη, που κι αυτές απαγορεύτηκαν απ’ τους ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ, παρόλο που το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο και όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα του τις ζήτησαν επιτακτικά, θορυβώδικα μα και με ουρανομήκης κραυγές: «εμείς λέμε: αντί για δημοψήφισμα, εκλογές» («Ρ» 4/11/2011, σελ. 5) κραύγαζαν οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ δια στόματος Θ.Παφίλη (ομιλία στη Βουλή) που ως τώρα δεν πραγματοποιήθηκαν ακόμα. Και μάλλον (!) δεν έγιναν οι εκλογές εξαιτίας της «ανυπαρξίας»(!) ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και της «τεράστιας» ισχύος (!) της σημερινής μικρο-«ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας (ανύπαρκτης βέβαια) των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαΐληδων.

4. Σφοδρή αντικομμουνιστική επίθεση σε Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή – ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ. Ο λακές του ντόπιου κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτης τροτσκιστής Μ.Μαϊλης αφού ΕΠΙΤΕΘΗΚΕ πρώτα σε Ν.ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ-ΚΚΕ ισχυριζόμενος (χωρίς την παραμικρή «τεκμηρίωση»): «η παραπάνω ανάλυση ήταν λαθεμένη» πέρασε αμέσως στο «ψητό» δηλ. τον κεντρικότερο στόχο της επίθεσης του: την Γ΄ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ, ειδικότερα το επαναστατικό «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ» της, και προφανώς τους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, γράφοντας: «βεβαίως, η παραπάνω ανάλυση δεν ήταν μόνο ή κυρίως πρόβλημα του Ζαχαριάδη. Ήταν γενικότερη αδυναμία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος να αναλύσει αντικειμενικά την κατάσταση και για τις χώρες με μέσο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης» («Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13).

Είναι γνωστό πως το «Πρόγραμμα και Καταστατικό» της Γ΄ΚΔ, που ψηφίστηκε το 1928 στο 6^ο Συνέδριο της – βασισμένο στην επαναστατική κοσμοθεωρία των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ – για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα υπήρξε: α) το δεύτερο επαναστατικό Πρόγραμμα του διεθνούς προλεταριάτου, μετά το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ, β) το σημαντικότερο επιστημονικό μαρξιστικό ντοκουμέντο του εργατικού κινήματος της περιόδου της 3^ης ΚΔ, και γ) ήταν δεσμευτικό για όλα τα κομμουνιστικά κόμματα μέλη-τμήματα της ΚΔ, μαζί και για το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ με Αρχηγό το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Επομένως η επίθεση του σοσιαλδημοκράτη τροτσκιστή Μ.Μαϊλη-ηγεσίας «Κ»ΚΕ(΄56) στρέφεται κατά των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, της 3^ης ΚΔ και ολόκληρου του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που καθοδηγούνταν απ’ αυτήν αλλά και των ΚΚΕ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Δεν κρίνεται απαραίτητο να αντικρουστούν-ανασκευαστούν εδώ οι «Μαϊλειες» τροτσκιστικές σαπουνόφουσκες γιατί κατά πρώτο δεν συνιστούν ανάλυση, κατά δεύτερο δεν προβάλουν κανένα επιχείρημα και τέλος είναι εντελώς ανίσχυρες, πέραν των άλλων – ακριβώς και γι’ αυτούς τους λόγους – να πλήξουν το επιστημονικά τεκμηριωμένο επαναστατικό μαρξιστικό «Πρόγραμμα» της 3^ης ΚΔ, κάτι που επιχείρησαν στο παρελθόν οι αντεπαναστάτες τροτσκιστές και απέτυχαν παταγωδώς, των οποίων τώρα τις «απόψεις» απλά επαναλαμβάνουν οι Μ.Μαϊλης-ηγεσία «Κ»ΚΕ(΄56). Τέλος ο Μ.Μαϊλης έχει χάσει τελείως κάθε σοβαρότητα και φαίνεται να τάχει εντελώς χαμένα, αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί πως επέλεξε να αυτοδιασυρθεί και αυτογελοιοποιηθεί, και μάλιστα σε τέτοιο ακραίο σημείο, προβάλλοντας τον ισχυρισμό πως «ήταν γενικότερη αδυναμία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος να αναλύσει αντικειμενικά την κατάσταση και για τις χώρες με μέσο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης» δηλ. πως όλοι οι θεωρητικοί του 20^ου αιώνα (μαρξιστές και ρεφορμιστές στους οποίους και ο ίδιος ανήκει), μαζί και οι ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, δεν κατάφεραν να αναλύσουν την πορεία του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού ολόκληρου του περασμένου αιώνα ως και την πρώτη δεκαετία του 21^ου αιώνα ώσπου να το «πράξει»(!) το 2011 η «μεγαλύτερη θεωρητική αυθεντία» του πλανήτη των τελευταίων 110 χρόνων, η «αφεντιά» του ρεφορμιστή σοσιαλδημοκράτη και νεόκοπου τροτσκιστή Μ.Μαϊλη.

Τελειώνοντας ας υπογραμμιστεί μόνο πως η παραπάνω ΕΠΙΘΕΣΗ των Μ.Μαϊλη-«Κ»ΚΕ(΄56) στην Γ΄ΚΔ, στους κλασικούς του μαρξισμού, ιδιαίτερα στους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ στους οποίους οφείλεται η επιστημονική μαρξιστική ανάλυση του καπιταλισμού της ιμπεριαλιστικής περιόδου, είναι: πρώτο, ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ (γίνεται από αντιμαρξιστική τροτσκιστική σοσιαλδημοκρατική σκοπιά) και δεύτερο, ολοκληρώνει και τη ΡΗΞΗ της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαΐληδων και με το διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της Γ΄ Διεθνούς και τις λαμπρές επαναστατικές αγωνιστικές του παραδόσεις (όπως και η επίθεση σε Ζαχαριάδη-ΚΚΕ ολοκλήρωσε τη ΡΗΞΗ με το ντόπιο κομμουνιστικό κίνημα και το παλιό επαναστατικό-σταλινικό ΚΚΕ).

“ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ”, αρ. φύλ. 361, 1-15/1/2012

ΔΥΟ ΣΦΟΔΡΕΣ ΑΠΑΝΩΤΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

2012-01-31T13:26:00.001-08:00

Ακόμα καλά-καλά δεν έχει κοπάσει ο θόρυβος και «σβήσει η λάμψη» και ο απόηχος των πανηγυριών της σοσιαλδημοκρατικής χρουστσο-μπρεζνιεφικής ομάδας των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαΐληδων της φαρσοκωμωδίας της διαβόητης «αποκατάστασης» (για ψήφους προφανώς) δηλ. της προκλητικής βεβήλωσης της μνήμης του δολοφονημένου απ’ τους ίδιους μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη, και ο Νίκος Ζαχαριάδης δέχεται απ’ τους δολοφόνους του δυο σφοδρές απανωτές επιθέσεις: η πρώτη, για πολλοστή φορά επαναλαμβανόμενη, αφορά το Ιστορικό Γράμμα του ΄40 και η δεύτερη αφορά την εντελώς πρόσφατη ανοιχτή τροτσκιστική επίθεση στις μαρξιστικές εκτιμήσεις-θέσεις του Νίκου Ζαχαριάδη.

Παλιά και νέα επίθεση στο Ιστορικό «Γράμμα» του ΄40. Η πρώτη ανοιχτή συκοφαντική επίθεση στο Ιστορικό «ΓΡΑΜΜΑ» του Νίκου Ζαχαριάδη χρονολογείται απ’ τον Απρίλη του ΄56 και έγινε απ’ την προδοτική ηγετική ομάδα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη κλπ. του ενιαίου τότε χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ(΄56), η οποία διαρκώς επαναλαμβάνονταν στις μετέπειτα δεκαετίες και στην οποία αναφέρονταν: «στο γράμμα όμως εκείνο κάνει ένα χοντροκομμένο πολιτικό λάθος γράφοντας ότι «στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, εμείς (δηλαδή οι έλληνες κομμουνιστές) πρέπει να δώσουμε ανεπιφύλαχτα όλες μας τις δυνάμεις» … Η υπόδειξη για ανεπιφύλαχτη υποστήριξη του φασίστα δικτάτορα Μεταξά δε μπορούσε να μη δημιουργήσει συγχύσεις για το ρόλο της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά και κείνων που βρίσκονταν πίσω της» («Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ 1918-1958, σελ. 644), συκοφαντικός ισχυρισμός που δεν έχει απολύτως καμία βάση επειδή: πρώτο, πουθενά στο «Γράμμα» του Ζαχαριάδη δεν υπάρχει «υπόδειξη για ανεπιφύλαχτη υποστήριξη του φασίστα δικτάτορα Μεταξά», δεύτερο, ούτε «χοντροκομμένο πολιτικό λάθος» υπάρχει σ’ αυτό ούτε «συγχύσεις για το ρόλο της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά» δημιουργήθηκαν, αφού η φράση «δίχως επιφύλαξη» του «Γράμματος» δεν αναφέρεται στη «φασιστική κυβέρνηση Μεταξά» αλλά στη λέξη «πόλεμος» (Οι χρουστσοφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ (’56) δεν είναι μόνο δεξιοί οπορτουνιστές και προδότες, αποδεικνύονται και αγράμματοι).

Η τωρινή, εντελώς πρόσφατη επίθεση που είναι κατά πολύ χειρότερη της πρώτης, γιατί, όπως θα φανεί, έχει επιπλέον ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΚΟ χαρακτήρα, είδε το φως της δημοσιότητας στα τέλη Οχτώβρη του περασμένου χρόνου («Ρ» 29-30 Οκτώβρη 2011) δηλ. εκδηλώθηκε πολύ πρόωρα χωρίς καν να συμπληρωθεί μήνας απ’ τη δημοσιοποίηση της διαβόητης «αποκατάστασης» του Νίκου Ζαχαριάδη.

Σ΄ αυτή αναφέρεται: «ένα από τα πιο πολυσυζητημένα σημεία του πρώτου γράμματος είναι η φράση «στον πόλεμο αυτό που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά». Απασχόλησε ακόμα και την 6^η Ολομέλεια της ΚΕ (1956), καθώς και την 7^η (1957) και άλλες αργότερα… δεν υπάρχει αμφιβολία πως στο σημείο αυτό ο Ν. Ζαχαριάδης έκανε ένα συμβιβασμό» («Ρ» 29-30 Οκτώβρη 2011, σελ. 13). Πουθενά όμως στο δεξιό οπορτουνιστικό «κείμενό» τους δεν κατονομάζεται το σημείο του «Γράμματος» που δήθεν εκφράζει «συμβιβασμό», γιατί απλούστατα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Και όμως οι λακέδες του ντόπιου κεφαλαίου, και επιπλέον προσφάτως «χρυσό πλυντήριο» δυο αιώνων προδοσιών της ξενόδουλης αστικής τάξης, Παπαρηγο-Γοντικο-Μαΐληδες, ισχυρίζονται ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΚΑ: «δεν υπάρχει αμφιβολία πως στο σημείο αυτό ο Ν. Ζαχαριάδης έκανε ένα συμβιβασμό».

Μια απλή σύγκριση μεταξύ των δυο εντελώς αβάσιμων και γι’ αυτό συκοφαντικών επιθέσεων των δεξιών οπορτουνιστών χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών στο ΙΣΤΟΡΙΚΟ «Γράμμα» του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ δείχνει πως η μεν πρώτη επίθεση παραμένει βασικά, παρά το συκοφαντικό της χαρακτήρα, σε πολιτικό επίπεδο, ενώ η δεύτερη έχει επιπλέον σαφή ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΚΟ χαρακτήρα με τον ισχυρισμό ότι δήθεν «ο Ν. Ζαχαριάδης έκανε ένα συμβιβασμό» για τον οποίο μάλιστα «δεν υπάρχει αμφιβολία». Εδώ οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Παπαρηγο-Γοντικο-Μαΐληδων ξερνούν απ’ τα σπλάχνα τους τόνους ΧΟΛΗΣ και ωκεανούς ΛΑΣΠΗΣ, που όμως δεν μπορούν να λερώσουν το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη και μια απ’ τις μεγαλύτερες επαναστατικές φυσιογνωμίες του πλανήτη στον 20^ου αιώνα, ΗΡΩΑ του ελληνικού και διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος – δεσμώτη των φασιστών Μεταξά-Χίτλερ (Νταχάου) και της φιλο-χιτλερικής φασιστικής κλίκας των ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ (φιλο-χιτλερικού χαρακτήρα ήταν η πράξη της μετονομασίας του «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε «ΒΟΛΓΚΟΓΚΡΑΝΤ» – δολοφονημένου απ’ τη σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, τον Αύγουστο του 1973, μετά 17 χρόνια εξορία.

Αν η πρώτη επίθεση είχε μόνο ως στόχο να πλήξει-συκοφαντήσει πολιτικά το Νίκο Ζαχαριάδη, η τωρινή δεύτερη, έχει ευρύτερο και διπλό στόχο: να τον κατασυκοφαντήσει γενικά αλλά και να τον «πνίξει» στο βόρβορο πηχτής λάσπης.

Έτσι, με τον λασπολογικό ισχυρισμό περί «συμβιβασμού» του Ζαχαριάδη, που ισοδυναμεί με τόνους χολής και ωκεανούς λάσπες, μπροστά στα έκπληκτα «μάτια» των εξαπατημένων-παραπλανημένων αγωνιστών η διαβόητη «φιλο»-ζαχαριαδική «αποκατάσταση» αποκαλύπτεται ως προκλητικότατη και πιο ακραίας μορφής ΑΝΤΙΖΑΧΑΡΙΑΔΙΣΜΟΣ: ως ο πιο χυδαίος και λασπολογικού χαρακτήρα αντιζαχαριαδισμός.

Ο ψευδέστατος γκεμπελίστικος περί «συμβιβασμού» ισχυρισμός δεν είναι μόνο απλά μια πολιτική συκοφαντία αλλά είναι επιπλέον και ένας τεράστιος οχετός πηχτού βούρκου. Είναι προφανώς αδίστακτοι και δεν γνωρίζουν φραγμούς στις συκοφαντίες και στις λάσπες σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη τα «μαντρόσκυλα» του ντόπιου κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ(΄56): «δεν υπάρχει αμφιβολία» πως ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. (Για την τροτσκιστική επίθεση των Μ.Μαϊλη-«Κ»ΚΕ στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ βλέπε το εκτενέστερο σημείωμα).

“ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ”, αρ. φύλ. 361, 1-15/1/2012

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» 2011

2012-01-31T11:43:00.001-08:00

Η εφημερίδα «Ανασύνταξη» του 2011 (φ.337-360) προστέθηκε στο DVD με την ψηφιοποιημένη έκδοση της εφημερίδας. Τα ψηφιοποιημένα αρχεία είναι διαθέσιμα σε κάθε αγωνιστή, σε κάθε αναγνώστη και μελετητή του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας της περιόδου αυτής.

Παράλληλα αξίζει να σημειωθεί όλα τα φύλλα της «Ανασύνταξης»(1996-2011) είναι διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή σε DVD.

Τα φύλλα του 2011 είναι διαθέσιμα και on-line.

359-360, 1-31/12/2011 | 357-358, 1-30/11/2011 | 355-356, 1-31/10/2011 | 354, 15-30/9/2011 | 353, 1-15/9/2011 | 351-352, 1-31/8/2011 | 349-350, 1-31/7/2011 | 348, 15-30/6/2011 | 347, 1-15/6/2011 | 346,15-31/5/2011 | 345, 1-15/5/2011 | 344,15-30/4/2011 | 343,1-15/4/2011 | 342,15-31/3/2011 | 341,1-15/3/2011 | 340,15-28/2/2011 | 339,1-15/2/2011 | 338,15-31/1/2011 | 337,1-15/1/2011

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ»ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2009-2010

Ψηφιακές εκδόσεις της Κίνησή μας

Όλα τα φύλλα της “Επανάστασης¨” διαθέσιμα σε dvd

ΒΙΒΛΙΑ-ΜΠΡΟΣΟΥΡΕΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Εκλογές στην Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων

2012-01-31T08:35:00.001-08:00

Η Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων πραγματοποίησε την εκλογοαπολογιστική - καταστατική της γενική συνέλευση στις 22 Γενάρη. Αρχαιρεσίες θα πραγματοποιηθούν από 6 έως 18 Φλεβάρη.

Κάτω από την κυριαρχία του ρεφορμιστικού συνδικαλισμού του ΠΑΜΕ η ένωση αποφάσισε Ένταξη στο σωματείο των χαρτεργατών και των εργαζομένων στη διανομή Τύπου και εκλογές για την ανάδειξη ΔΣ ανά τρία χρόνια από δύο που είναι σήμερα. Θα επανέλθουμε.

Η ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (1953-1990) (περιεχόμενα)

2012-01-30T12:46:00.001-08:00

Για να διευκολύνουμε την ανάγνωση του μακροσκελέστατου κειμένου για την παλινόρθωση του καπιταλισμού δημοσιεύουμε τους τίτλους του κάθε κεφαλαίου.

Εισαγωγή

ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

1. Μέσα παραγωγής εμπορεύματα

2. Επέκταση και πλήρης εκμετάλλευση των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεών.

3. Οι σημαντικότερες ρεβιζιονιστικές συζητήσεις για την προώθηση των καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης (1953-1965)

4. Ο νόμος της Αξίας – βάση του σχηματισμού των τιμών των εμπορευμάτων των τμημάτων I και II αλλά και ρυθμιστής της παραγωγής στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης

α. Ο νόμος της Αξίας βάση σχηματισμού των Τιμών.

β. Ο νόμος της Αξίας ρυθμιστής της Παραγωγής στην εμπορευματική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης

5. Μεταφορά και εισαγωγή της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης.

6. «Πλήρης Οικονομική Ιδιοσυντήρηση»

7. «Πλήρης αυτοτέλεια των επιχειρήσεων».

8. Επανεμφάνιση του Ανταγωνισμού

9. Κατάργηση του Κεντρικού Σχεδιασμού της Οικονομίας στη Σοβιετική Ένωση

10. Η αποκατάσταση των οικονομικών κατηγοριών του καπιταλισμού στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης: κέρδος-αποδοτικότητα-τόκος-πρόσοδος

α. Το καπιταλιστικό Κέρδος – σκοπός και κριτήριο αξιολόγησης της δραστηριότητας των κρατικών επιχειρήσεων

β. Το Κέρδος ως κεντρικός σκοπός της παραγωγής στην εμπορευματική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης

11. η εργατική τάξη τη χρουστσο-μπρεζνιεφική περίοδο δεν ήταν πλέον ιδιοκτήτης-κάτοχος των μέσων Παραγωγής

α. Οι σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές σχέσεις Παραγωγής αντικαταστάθηκαν με καπιταλιστικές σχέσεις Παραγωγής

1. Ο καπιταλιστικός χαρακτήρας των κρατικών επιχειρήσεων και των συνεταιρισμών.

1.1. Κρατικές επιχειρήσεις

1.2. Συνεταιρισμοί.

β. Η εργατική Δύναμη στην εμπορευματική οικονομία της Σοβιετική Ένωσης είχε μετατραπεί εκ νέου σε Εμπόρευμα.

12. Η εμπορευματική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ: μια πλέρια και οριστικά καπιταλιστική οικονομία

13. Η καπιταλιστική οικονομία της χρουστσο-μπρεζνεφικής περιόδου σε παρατεταμένη στασιμότητα και βαθιά κρίση.

ΛΕΝΙΝ: ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΩΝ ΕΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

2012-01-30T09:18:00.001-08:00

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω σύντομο αλλά σημαντικό σημείωμα του ΛΕΝΙΝ: α) γιατί αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα σήμερα (είχε βέβαια γενικά πάντοτε) ενόψει της τωρινής όξυνσης όλων των αντιθέσεων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ (ήδη στο φύλλο του περασμένου Δεκέμβρη 2011 παραθέσαμε σημαντικά αποσπάσματα), β) γιατί σ’ αυτό, πέραν του προβλήματος-«συνθήματος των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», γίνεται λόγος για το Νόμο της «ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του καπιταλισμού» που διαστρεβλώνεται απ’ τους χρουστσοφικους σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ – με πιο πρόσφατη περίπτωση εκείνη του τροτσκιστή Μαϊλη στο αρθρίδιο του: «επίθεση στη στρατηγική του ΚΚΕ με την καπηλεία του Ζαχαριάδη» («Ρ» 7-8/1/2012, σελ. 13) – και απ’ τον οποίο, ως γνωστόν, απορρέει το αναπόφευκτο ξέσπασμα της Προλεταριακής Επανάστασης και η νίκη του σοσιαλισμού σε μια ή περισσότερες χώρες που αμφισβήτησαν-αμφισβητούν οι αντεπαναστάτες τροτσκιστές, γ) γιατί σ’ αυτό γίνεται λόγος για το αναπόφευκτο των πολέμων δηλ. «ο πόλεμος δεν αντιφάσκει στις βάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά είναι η άμεση και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των βάσεων» που αμφισβήτησε-ανφισβητεί η διεθνής και ντόπια χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ) (20^ο Συνέδριο ΚΚΣΕ-«6^η Ολομέλεια» «Κ»ΚΕ, κλπ.), δ) για να γίνει πλατύτερα γνωστό εξαιτίας της σπουδαιότητας και επικαιρότητάς του σχετικά με τα παραπάνω σημαντικά ζητήματα:

Στη «Σοτσιάλ - Ντεμοκράτ», αρ. φύλ. 40, ανακοινώσαμε ότι η Συνδιάσκεψη των Τμημάτων Εξωτερικού του κόμματός μας αποφάσισε να αναβάλει το ζήτημα του συνθήματος «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», ωσότου συζητηθεί στον Τύπο η οικονομική πλευρά του.

Η συζήτηση που έγινε πάνω σ' αυτό το ζήτημα στη συνδιάσκεψή μας πήρε μονόπλευρα πολιτικό χαρακτήρα. Αυτό εν μέρει ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι στη διακήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής το σύνθημα αυτό διατυπώνεται καθαρά σαν πολιτικό («το άμεσο πολιτικό σύνθημα...» - λέει η διακήρυξη) και, ταυτόχρονα, δε διατυπώνεται μόνο το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, μα και υπογραμμίζεται ειδικά ότι «χωρίς την επαναστατική ανατροπή της γερμανικής, της αυστριακής και της ρωσικής μοναρχίας» το σύνθημα αυτό είναι παράλογο και απατηλό.

Δε θα ήταν καθόλου σωστό να φέρει κανείς αντιρρήσεις στην τέτοια τοποθέτηση του ζητήματος μέσα στα πλαίσια της πολιτικής εκτίμησης του συνθήματος αυτού. Λόγου χάρη, από την άποψη ότι επισκιάζει ή αδυνατίζει κτλ. το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Οι πολιτικοί μετασχηματισμοί προς μια πραγματικά δημοκρατική κατεύθυνση κι ακόμη περισσότερο οι πολιτικές επαναστάσεις δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση, ποτέ και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ούτε να επισκιάσουν, ούτε ν' αδυνατίσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα, τη φέρνουν πάντα πιο κοντά, πλαταίνουν τη βάση της, εντάσσουν στο σοσιαλιστικό αγώνα νέα στρώματα μικροαστών και μισοπρολεταριακών μαζών. Και από το άλλο μέρος οι πολιτικές επαναστάσεις είναι αναπόφευκτες στην πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης, που δεν μπορούμε να τη βλέπουμε σαν μια μόνο πράξη, μα πρέπει να τη βλέπουμε σαν εποχή θυελλωδών πολιτικών και οικονομικών κλονισμών, σαν εποχή της πιο οξυμένης ταξικής πάλης, εμφυλίου πολέμου, επαναστάσεων και αντεπαναστάσεων.

Αν, όμως, το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, σε συνδυασμό με την επαναστατική ανατροπή των τριών αντιδραστικότατων μοναρχιών της Ευρώπης, μ' επικεφαλής τη ρωσική μοναρχία, είναι τελείως άψογο σαν πολιτικό σύνθημα, ωστόσο μένει ακόμη ένα σπουδαιότατο ζήτημα, το ζήτημα του οικονομικού περιεχομένου και της οικονομικής σημασίας αυτού του συνθήματος. Από την άποψη των οικονομικών όρων του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και του μοιράσματος του κόσμου από τις «προηγμένες» και «πολιτισμένες» αποικιακές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές.

Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος είναι μοιρασμένος ανάμεσα σε μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις, δηλαδή Δυνάμεις που έχουν επιτυχίες στη μεγάλη καταλήστευση και καταπίεση των εθνών. Τέσσερις μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης: Η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία και η Γερμανία, με πληθυσμό 250 - 300 εκατομμύρια και με έκταση περίπου 7 εκατομμύρια τετρ. χιλιόμετρα, έχουν αποικίες με πληθυσμό σχεδόν μισό δισεκατομμύριο (494,5 εκατομμύρια) και με έκταση 64,6 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή σχεδόν τη μισή υδρόγειο σφαίρα (133 εκατομμύρια τετρ. χιλιόμετρα, χωρίς τις πολικές περιοχές). Προσθέστε σ' αυτά τα τρία ασιατικά κράτη: Την Κίνα, την Τουρκία και την Περσία, που τώρα τα διαμελίζουν οι ληστές που διεξάγουν «απελευθερωτικό» πόλεμο, δηλαδή: Η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Αγγλία και η Γαλλία. Αυτά τα τρία ασιατικά κράτη, που μπορούμε να τα ονομάσουμε μισοαποικίες (στην πραγματικότητα, είναι τώρα κατά τα 9/10 αποικίες), έχουν 360 εκατομμύρια πληθυσμό και έκταση 14,5 εκατομμύρια τετρ. χιλιόμετρα (δηλαδή, σχεδόν 1,1/2 φορά μεγαλύτερη έκταση από την έκταση όλης της Ευρώπης).

Σε συνέχεια: Η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν τοποθετήσεις στο εξωτερικό όχι μικρότερες από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Για να εισπράττουν το «θεμιτό» εισοδηματάκι τους από το στρογγυλούτσικο αυτό ποσό - ένα εισοδηματάκι που ξεπερνάει τα τρία δισεκατομμύρια ρούβλια το χρόνο - υπάρχουν οι εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις, που διαθέτουν στρατό και πολεμικό στόλο και «τοποθετούν» στις αποικίες και στις μισοαποικίες τα χαϊδεμένα παιδιά και τα αδέλφια «του κυρίου δισεκατομμυρίου» σαν αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, κάθε λογής υπαλλήλους, παπάδες και άλλες βδέλλες.

Ετσι είναι οργανωμένη, στην εποχή της ανώτατης ανάπτυξης του καπιταλισμού, η καταλήστευση ενός περίπου δισεκατομμυρίου πληθυσμού της Γης από μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις. Και είναι αδύνατο μέσα στον καπιταλισμό να υπάρξει διαφορετική οργάνωση. Να παραιτηθούν από τις αποικίες, από τις «σφαίρες επιρροής», από την εξαγωγή κεφαλαίων; Το να σκέπτεται κανείς έτσι, σημαίνει ότι κατεβαίνει στο επίπεδο ενός παπά, που κάθε Κυριακή κηρύσσει στους πλουσίους το μεγαλείο του χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να δωρίζουν στους φτωχούς... αν όχι μερικά δισεκατομμύρια, τουλάχιστο μερικές εκατοντάδες ρούβλια το χρόνο.

Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στις συνθήκες του καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό όμως, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς, εκτός από τη δύναμη. Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιράσει με οποιονδήποτε άλλον «το εθνικό εισόδημα» μιας καπιταλιστικής χώρας παρά μόνο: «Ανάλογα με το κεφάλαιο» (κι ακόμη πρέπει να προσθέσουμε ότι το μεγαλύτερο κεφάλαιο θα πάρει περισσότερα απ' όσα του αναλογούν). Ο καπιταλισμός σημαίνει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και αναρχία στην παραγωγή. Το να κηρύσσει κανείς μια «δίκαιη» μοιρασιά του εισοδήματος σε μια τέτοια βάση είναι προυντονισμός, στενοκεφαλιά μικροαστού και φιλισταίου. Το μοίρασμα δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, παρά «σύμφωνα με τη δύναμη». Η δύναμη, όμως, αλλάζει με την πορεία της οικονομικής εξέλιξης. Υστερα από το 1871, η Γερμανία δυνάμωσε 3 - 4 φορές πιο γρήγορα από την Αγγλία και τη Γαλλία. Η Ιαπωνία δυνάμωσε δέκα φορές πιο γρήγορα από τη Ρωσία. Για να ελεγχθεί η πραγματική δύναμη ενός καπιταλιστικού κράτους, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει άλλο μέσο εκτός από τον πόλεμο. Ο πόλεμος δεν αντιφάσκει στις βάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά είναι η άμεση και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των βάσεων. Στις συνθήκες του καπιταλισμού, είναι αδύνατη μια ισόμετρη οικονομική ανάπτυξη των διαφόρων οικονομιών και των διαφόρων κρατών. Στις συνθήκες του καπιταλισμού, δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα μέσα για την αποκατάσταση από καιρό σε καιρό της παραβιασμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.

Φυσικά, είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη. Μ' αυτήν την έννοια, μπορεί να δημιουργηθούν και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σαν συμφωνία των Ευρωπαίων καπιταλιστών... Με ποιο σκοπό; Μόνο με το σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, να περιφρουρήσουν από κοινού τις ληστεμένες αποικίες ενάντια στην Ιαπωνία και στην Αμερική, που θεωρούν τον εαυτό τους στο έπακρο αδικημένο με τη σημερινή μοιρασιά των αποικιών και που τον τελευταίο μισό αιώνα δυνάμωσαν ασύγκριτα πιο γρήγορα απ' ό,τι η καθυστερημένη μοναρχική Ευρώπη, που άρχισε να σαπίζει από τα γεράματα. Σε σύγκριση με τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Ευρώπη στο σύνολό της σημαίνει οικονομική στασιμότητα. Η δημιουργία των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης με τη σημερινή οικονομική βάση, δηλαδή στις συνθήκες του καπιταλισμού, θα σήμαινε οργάνωση της αντίδρασης, για να παρεμποδιστεί η πιο γρήγορη ανάπτυξη της Αμερικής. Πέρασαν για πάντα οι καιροί που η υπόθεση της δημοκρατίας και η υπόθεση του σοσιαλισμού συνδέονταν μόνο με την Ευρώπη.

Οι Ενωμένες Πολιτείες του κόσμου (και όχι της Ευρώπης) είναι η κρατική εκείνη μορφή ένωσης και ελευθερίας των εθνών, που εμείς τη συνδέουμε με το σοσιαλισμό - ως τότε που η πλήρης νίκη του κομμουνισμού θα οδηγήσει στην οριστική εξαφάνιση κάθε κράτους, μαζί και του δημοκρατικού. Ωστόσο, το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών του κόσμου, σαν αυτοτελές σύνθημα, είναι αμφίβολο αν θα ήταν σωστό, πρώτο, γιατί συγχωνεύεται με το σοσιαλισμό και, δεύτερο, γιατί θα μπορούσε να προκαλέσει τη λαθεμένη ερμηνεία ότι είναι αδύνατη η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα, τη λαθεμένη ερμηνεία για τη στάση αυτής της χώρας απέναντι στις υπόλοιπες.

Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού. Από δω βγαίνει πως είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού στην αρχή σε λίγες ή ακόμη και σε μία μονάχα, χωριστά παρμένη, καπιταλιστική χώρα. Το νικηφόρο προλεταριάτο αυτής της χώρας, απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στη χώρα του τη σοσιαλιστική παραγωγή, θα ορθωνόταν ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο, τον καπιταλιστικό κόσμο, παίρνοντας μαζί του τις καταπιεζόμενες τάξεις των άλλων χωρών, ξεσηκώνοντας στις χώρες αυτές εξεγέρσεις ενάντια στους καπιταλιστές, δρώντας σε περίπτωση ανάγκης ακόμη και με στρατιωτική δύναμη ενάντια στις εκμεταλλεύτριες τάξεις και τα κράτη τους. Πολιτική μορφή της κοινωνίας, όπου νικάει το προλεταριάτο, ανατρέποντας την αστική τάξη, θα είναι η λαοκρατική δημοκρατία, που θα συγκεντρώσει όλο και περισσότερο τις δυνάμεις του προλεταριάτου του δοσμένου έθνους ή των δοσμένων εθνών στην πάλη ενάντια στα κράτη, που δε θα έχουν ακόμη περάσει στο σοσιαλισμό. Δεν είναι δυνατή η εξάλειψη των τάξεων χωρίς τη δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, του προλεταριάτου. Δεν είναι δυνατή η ελεύθερη ένωση των εθνών στο σοσιαλισμό, χωρίς μια λίγο - πολύ μακρόχρονη, επίμονη πάλη των σοσιαλιστικών Δημοκρατιών ενάντια στα οπισθοδρομικά κράτη.

Να για ποιους λόγους, ύστερα από επανειλημμένες συζητήσεις του ζητήματος στη Συνδιάσκεψη των Τμημάτων Εξωτερικού του ΣΔΕΚΡ και μετά τη Συνδιάσκεψη, η Σύνταξη του Κεντρικού Οργάνου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι λαθεμένο το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

«Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ». άρ. φύλ. 44. 23 του Αυγούστου 1915

Δημοσιεύεται σύμφωνα με το κείμενο της εφημερίδας «Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ»

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) (σειρά άρθρων)

2012-01-25T14:38:00.001-08:00

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) μέρος στ’ (Η εμπορευματική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ: μια πλέρια και οριστικά καπιταλιστική οικονομία)

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) μέρος ε’ (η εργατική τάξη τη χρουστσο-μπρεζνιεφική περίοδο δεν ήταν πλέον ιδιοκτήτης-κάτοχος των μέσων Παραγωγής)

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) μέρος δ’ (Κέρδος-αποδοτικότητα-τόκος-πρόσοδος)

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) μέρος γ’ (κατάργηση του Κεντρικού σχεδιασμού της Οικονομίας)

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) μέρος β’

Η ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (1953-1990)

Karl Liebknecht – Rosa Luxemburg - 93 χρόνια απ’ τη δολοφονία τους

2012-01-19T13:41:00.001-08:00

Στις 15 Γενάρη συμπληρώθηκαν 93 χρόνια απ’ τη δολοφονία των μεγάλων ηγετών του γερμανικού προλεταριάτου Karl Liebknecht – Rosa Luxemburg απ’ την αντιδραστική γερμανική μπουρζουαζία και τους προδότες πράκτορές της σοσιαλδημοκράτες Εμπερτ-Σάϊντεμαν.

Διαβάστε επίσης:

Karl Liebknecht – Rosa Luxemburg - 92 χρόνια απ’ τη δολοφονία τους

Ο Λένιν για τη δολοφονία Λούξεμπουργκ-Λίμπνεχτ

Μιλτιάδη Πορφυρογένη: Ρ. Λούξεμπουργκ – Κ. Λήμπνεχτ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΥ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ - 17/1/2012

2012-01-18T06:10:00.001-08:00

Ο Δήμος Λαυρεωτικής καταδικάζει την επίθεση που δέχθηκε χθες το βράδυ το ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ, σύμβολο του αγώνα των κατοίκων της Κερατέας που αντιστάθηκαν σθεναρά, με θάρρος και αυτοθυσία για να προστατεύσουν τη γη τους από τα σχέδια των μεγαλοεργολάβων.
Το ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ δεν ήταν τα ξύλα, τα χαλίκια και οι καρέκλες αλλά ο λαός της Λαυρεωτικής που το έχτισε, που ύψωσε τη φωνή του απέναντι στην άνανδρη επίθεση που δέχτηκε …και που κάθε ημέρα που περνάει είναι έτοιμος να χτίσει κι από ένα ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ φύλακα του τόπου του.

Σταματίνα Κωστάκου
Υπεύθυνη Γραφείου Τύπου
Δήμου Λαυρεωτικής

Πώληση Εφημερίδας σε Ελευθερούπολη - Καβάλα

2012-01-16T06:07:00.001-08:00

Σας ενημερώνουμε ότι η εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ είναι πλέον διαθέσιμη σε περίπτερο στην Καβάλα. Συγκεκριμένα στο:

ΚΑΒΑΛΑ
ΚΕΝΤΡΟ ΤΥΠΟΥ
ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ 8
ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΗ - Ν. Καβαλας
Τηλ: 2592024444

Ανασύνταξη, αρ.φύλ. 359-360, 1-31/12/2011

2012-01-14T14:02:00.001-08:00

Ανασύνταξη, αρ.φύλ. 359-360, 1-31/12/2011

Κι άλλη αποχώρηση συνδικαλιστή από την ΕΣΑΚ-ΔΕΕ στη Λάρισα

2012-01-14T13:50:00.001-08:00

Μετά τις περσινές αποχωρήσεις από την ΕΣΑΚ – ΔΕΕ στη Λάρισα, ανάμεσά τους του επί 14 συνεχή χρόνια αντιπροέδρου της ΕΛΜΕ και στέλεχος της ΕΣΑΚ Γιάννης Μπαμπανίκος και της Ολγα Τσιανάκα– Νταούκα, οι οποίες κατέληξαν σε παραιτήσεις του από το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ είχαμε πριν λίγες μέρες μια ακόμα αποχώρηση, αυτή του Αστέριου Χριστοδούλου, μέλους Δ.Σ. του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Λάρισας.

Σύμφωνα με ανακοίνωσή του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Λάρισας στις 12/1/2012: “Διαπιστώνω το τελευταίο διάστημα (περίπου τα δύο τελευταία χρόνια) ότι δεν υπάρχει πλέον δημοκρατία στην παράταξη.”, “. Η άποψή μας δεν ακούγεται ή κυρίως δεν λαμβάνεται υπόψη. Έχω μπερδευτεί, δεν γνωρίζω αν είμαστε μέλη του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Λάρισας ή έχουμε δικό μας συνδικάτο του ΠΑΜΕ.”, “Το τελευταίο διάστημα διαγράφονται ή αναγκάζονται να αποχωρήσουν ικανότατα στελέχη γιατί είχαν διαφορετική άποψη από το στενό κομματικό πυρήνα (βλ. Μπαμπανίκος). Πολύ φοβάμαι πως θέλουμε να επιπλέουν οι φελλοί και όχι σκεπτόμενοι άνθρωποι. Τι διαφορετικό βλέπουμε στα αστικά κόμματα; Μήπως έχουμε γίνει μέρος του συστήματος και το βοηθούμε να αναπαράγεται και να συντηρείται;”, “Επειδή με τον συνάδελφο του ΠΑΜΕ στο Διοικητικό Συμβούλιο με χωρίζει μεγάλο χάσμα, λειτουργεί αυταρχικά – αντιδημοκρατικά και έχει υποχρεώσει πολλούς συναδέλφους να αποστασιοποιηθούν από την παράταξη, αποφάσισα να διαχωρίσω τη θέση μου, να παραμείνω ανεξάρτητο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και να συνεχίσω να αγωνίζομαι. Τον Μάη στις εκλογές του συλλόγου μας δεν θα είμαι υποψήφιος με το ΠΑΜΕ αλλά πιθανόν με άλλο αριστερό ψηφοδέλτιο.”,

Είχαμε γράψει παλιότερα:

Η ρεφορμιστική γραμμή του ΠΑΜΕ αλλά και η αδιέξοδη όλο ένα και δεξιότερη τακτική των ηγετών του έχει οδηγήσει τη συνδικαλιστική παράταξη του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ σε βαθιά κρίση, μ’ αποτέλεσμα να χάνει διαρκώς δυνάμεις – και μάλιστα σε περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης και χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας αλλά και απόλυτης εξαθλίωσης των εργαζομένων – καταφεύγοντας σε διαγραφές στελεχών της όπως των Λιόση-Σμπόνια, κλπ. και εντελώς πρόσφατα τον Γ. Μπαμπανίκου – Όλγας Τσανάκα-Νταούκα στη Λάρισα.

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ:

- ΠΑΜΕ: στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ο διασπαστικός και απεργοσπαστικός ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του

- Οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ: ολοένα και δεξιότερα στον ίδιο προδοτικό ρεφορμιστικό δρόμο μ’ αποκορύφωμα την ανοιχτά φιλοϊμπεριαλιστική στάση με την εγκατάλειψη της αντιιμπεριαλιστικής θέσης-συνθήματος «έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ» και τον προκλητικό εξωραϊσμό της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης

- Το ΠΑΜΕ στη Λάρισα αντικαθιστά το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο

Κυκλοφορεί η εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, αρ.φύλ. 359-360 (1-31/12/2011)

2012-01-14T06:53:00.001-08:00

Σύνοδος κορυφής του Δεκέμβρη: όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων Γερμανίας-Γαλλίας και Βρετανίας και διεύρυνση του χάσματος με τις εξαρτημένες καπιταλιστικές χώρες

Το άδοξο τέλος των θεατρινισμών ενός υπερεθνικιστή και άκρως επικίνδυνου τυχοδιώκτη Ή πως ο σοβαροφανής Α. Σαμαράς «πέτυχε» τον τέλειο αυτοεξευτελισμό του

3 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξη και τη μεγαλειώδη εξέγερση της νεολαίας

132η επέτειος από τη γέννηση του Ι.Β. Στάλιν

Ηγεσία του «Κ»ΚΕ: επανάληψη της σοσιαλδημοκρατικής παρουσίασης – διαστρέβλωσης του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της 17ης Συνάντησης της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Εκλογές στο Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας – Αποτυπώθηκε μεγάλη υποχώρηση του συνδικαλιστικού κινήματος των οικοδόμων κάτω από την κυριαρχία του ρεφορμιστικού συνδικαλισμού του ΠΑΜΕ

Σύνοδος κορυφής του Δεκέμβρη: όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων Γερμανίας-Γαλλίας και Βρετανίας και διεύρυνση του χάσματος με τις εξαρτημένες καπιταλιστικές χώρες

2012-01-13T12:56:00.001-08:00

ΚΛΥΔΩΝΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΕ

«από την άποψη των οικονομικών όρων του ιμπεριαλισμού… οι «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς είτε είναι απραγματοποίητες είτε είναι αντιδραστικές» (ΛΕΝΙΝ)

Τους τελευταίους μήνες πληθαίνουν οι συναντήσεις και οι διαβουλεύσεις μεταξύ των ηγετών των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ, αλλά και συνάμα πολλαπλασιάζονται οι απαισιόδοξες «φωνές» σε όλες τις χώρες – μέλη της για την τύχη και το μέλλον όχι μόνο του ευρώ μα και της ίδιας της ΕΕ στο σύνολό της, κι αυτό εξαιτίας της διαρκούς όξυνσης των προβλημάτων που παρατηρούνται στο εσωτερικό της με αποτέλεσμα τους πρόσφατους κραδασμούς και τους έντονους κλυδωνισμούς στο χώρο της ευρωζώνης, που επιτείνονται, μεταξύ άλλων, και από την «κρίση χρέους» του νότιου τμήματός της που επεκτάθηκε τελευταία ακόμα και σε μια μεγάλη χώρα - μέλος της, όπως είναι η Ιταλία, γεγονός που θα οξύνει πολύ περισσότερο την ήδη τεταμένη κατάσταση στην ευρωζώνη.

Η πορεία των πραγμάτων στην ΕΕ ως τώρα έδειξε ότι το εγχείρημα των ηγετικών μονοπωλιακών κύκλων της Ευρώπης συγκρότησης της ιμπεριαλιστικής ΕΟΚ-ΕΕ που ξεκίνησε αρχές – μέσα της δεκαετίας του ’50 του περασμένου αιώνα και διαρκεί 6 σχεδόν δεκαετίες χωρίς να έχει ολοκληρωθεί (δεν έχει καλά - καλά φτάσει στα μισά του δρόμου) είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα, αν όχι εντελώς απραγματοποίητο. Η εξαιρετικά δύσκολη, πολύπλοκη και αντιφατική αυτή εξέλιξη σε ΕΟΚ-ΕΕ εξαιτίας της λειτουργίας των αντικειμενικών οικονομικών νόμων ανάπτυξης και λειτουργίας του καπιταλισμού και κυρίως της ύπαρξης και δράσης του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξής του στην περίοδο του ιμπεριαλισμού αλλά και οι τελευταίοι ισχυροί κλυδωνισμοί στην ΕΕ επιβάλλουν να υπενθυμιστεί, για άλλη μια φορά, η σχετική αναφορά του Λένιν στο σύνθημα των λεγόμενων «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» και να προβληθούν οι εκεί «ξεχασμένες» αλλά ορθές επισημάνσεις του γιατί αυτές ήταν πάντα επίκαιρες και χρήσιμες για την καλύτερη κατανόηση της ως τώρα πορείας της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, αλλά και για τα σημερινά προβλήματά της.

Ο Λένιν ήδη απ’ το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου του 1915 (πριν τις 11 Αυγούστου 1915) αναφερόμενος στο θέμα των «Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» έγραφε: «το σύνθημα των «Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό, που σημαίνει όχι μόνο δόσιμο των αποικιών, αλλά και καθιέρωση σχεδιασμού της παγκόσμιας οικονομίας σε συνθήκες μοιράσματος των αποικιών, των σφαιρών επιρροής, κλπ ανάμεσα στις διάφορες χώρες. Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης» για την καταλήστευση άλλων χωρών, ενώ, λίγες μέρες αργότερα, αρχές του τελευταίου δεκαήμερου του ίδιου μήνα (23/8/1915) συνεχίζοντας σημείωνε ότι «από την άποψη των οικονομικών όρων του ιμπεριαλισμού… οι «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς είτε είναι απραγματοποίητες είτε είναι αντιδραστικές» και «η δημιουργία των «Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» με την σημερινή οικονομική βάση δηλ. στις συνθήκες του καπιταλισμού θα σήμαινε οργάνωση της αντίδρασης» και «φυσικά είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη. Μ’ αυτή την έννοια μπορεί να δημιουργηθούν και οι «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», σαν συμφωνία των Ευρωπαίων καπιταλιστών… με σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, να περιφρουρήσουν από κοινού τις ληστεμένες αποικίες».

Οι κατά καιρούς κραδασμοί των ΕΟΚ-ΕΕ και οι σημερινοί κλυδωνισμοί της ευρωζώνης οφείλονται κατά πρώτον στην όξυνση των αντιθέσεων των ηγετικών ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ Γερμανίας – Γαλλίας – Βρετανίας, κυρίως μεταξύ Γερμανίας – Γαλλίας από τη μια και Βρετανίας από την άλλη, και μεταξύ των Γερμανίας – Γαλλίας στην ευρωζώνη, κατά δεύτερο στην όξυνση μεταξύ των αντιθέσεων των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών χωρών Γερμανίας – Γαλλίας στην ευρωζώνη και των αδύναμων εξαρτημένων από αυτές χωρών (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία κλπ) και επιπλέον στην όξυνση των αντιθέσεων της ΕΕ με τις ΗΠΑ που εκδηλώνεται, μεταξύ άλλων, και ως διαμάχη μεταξύ δολαρίου – ευρώ που αυτή τη στιγμή πλήττεται ιδιαίτερα από την οικονομική πολιτική των ΗΠΑ. Επιπλέον, οι σημερινοί ισχυροί κλυδωνισμοί στην ΕΕ και η παρούσα κρίση στην ευρωζώνη επηρεάζεται έντονα και απ’ την σημερινή παγκόσμια καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής που εξακολουθεί να πλήττει ολόκληρο των καπιταλιστικό κόσμο, που κι αυτή έχει την αιτία - βάση της στη βασική αντίφαση του καπιταλισμού δηλ. «την αντίφαση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης» (Λένιν) και δεν «πρόκειται για κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου» (= συνονθύλευμα αντιμαρξιστικών απόψεων των H. Grossmann – H. Neisser – P. Mattick – D. Yaffe – E. Altvater, κλπ) όπως «μολογάει» η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα («Ρ», 11/12/2011, σελ.4).

Σ' αυτό το γενικό πλέγμα των αντιθέσεων και το βαρύ κλίμα των οξυμένων προβλημάτων πραγματοποιήθηκε και η τελευταία (8-9 Δεκέμβρη 2011) σύνοδος κορυφής των ηγετών των χωρών της ΕΕ, που δεν κατάφερε ούτε «κοινά» αποδεκτές λύσεις για τα συμφέροντα όλων των μερίδων του κεφαλαίου των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ ούτε να πετύχει έστω μια σχετική προσωρινή «άμβλυνση» - συμβιβασμό των αντιθέσεων στην ΕΕ, αφού μία από τις μεγαλύτερες ιμπεριαλιστικές χώρες της, η Βρετανία, απόρριψε τις προτάσεις του Γαλλογερμανικού άξονα για τις αλλαγές που έγιναν στην ευρωσυνθήκη επειδή θίγονταν τα συμφέροντα του Βρετανικού κεφαλαίου, προκαλώντας δημόσια την έντονη δυσαρέσκεια των Μέρκελ – Σαρκοζί κατά την διάρκεια της διήμερης συνόδου με τον Σαρκοζί να δηλώνει μετά το πέρας της: «Θα προτιμούσαμε μια συμφωνία με τους 27, αυτό δεν κατέστη δυνατόν λόγω της θέσης των Βρετανών φίλων μας που πρόβαλλαν απαράδεκτες απαιτήσεις». Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον δήλωσε χαρακτηριστικά από την πλευρά του: «Αν δεν μπορεί να έχει κανείς μια ασπίδα προστασίας εντός της συνθήκης, είναι προτιμότερο να μείνει έξω… αυτό που επιτεύχθηκε δεν ήταν προς το συμφέρον της Βρετανίας και επομένως δεν το δέχτηκα… δεν θα μπορούσα να παρουσιάσω αυτή τη νέα συνθήκη στο κοινοβούλιό μας… τα βρετανικά συμφέροντα στους κόλπους της ΕΕ έπρεπε να προστατευθούν».

Από την πλευρά της η «νικήτρια» της συνόδου κορυφής καγκελάριος της Γερμανίας Α. Μέρκελ μίλησε για «καλό αποτέλεσμα για το ευρώ», που θα του επιτρέψει την ανάκτηση της αξιοπιστίας του: «Ανέκαθεν έλεγα ότι απαιτείται οι 17 χώρες της ευρωζώνης να ανακτήσουν την αξιοπιστία τους και πιστεύω ότι με τις σημερινές αποφάσεις το ευρώ μπορεί και θα τα καταφέρει».

Η νέα συνθήκη και οι αποφάσεις της πρόσφατης συνόδου κορυφής οδήγησαν σε δυο αρνητικά αποτελέσματα για την παραπέρα πορεία της ιμπεριαλιστικής ΕΕ επειδή: πρώτο, διεύρυναν πολύ περισσότερο το χάσμα που χωρίζει την ιμπεριαλιστική Βρετανία με τις άλλες δυο ιμπεριαλιστικές χώρες Γερμανία – Γαλλία αλλά και με την Ιταλία και το σύνολο των κρατών-μελών της ΕΕ, οξύνοντας ακόμα παραπέρα τις αντιθέσεις της απέναντι στην ΕΕ, γεγονός που επισημάνθηκε τόσο από τον πρωθυπουργό της Ιταλίας, Μάριο Μόντι, που δήλωσε ότι «ο Κάμερον πρόβαλλε απαιτήσεις που ήταν απαράδεκτες ακόμα και για μένα» και ότι η Βρετανία απέκλεισε τον εαυτό της για να «βρεθεί στο άμεσο μέλλον σε σχετική απομόνωση» όσο και ο πρόεδρος της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπάι που δήλωσε ότι η νέα συνθήκη θα ολοκληρωθεί στα μέσα του 2012 και ότι αυτή «η συνθήκη θα είναι ανοιχτή και στις χώρες εκτός ευρωζώνης, εκτός μιας, όλες θεωρούνται ότι συμμετέχουν», δεύτερο, διεύρυναν περισσότερο το ήδη μεγάλο χάσμα που χωρίζει τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές χώρες Γερμανία – Γαλλία με τις εξαρτημένες από αυτές αδύναμες καπιταλιστικές χώρες, ενώ οι νέες ρυθμίσεις «ισοσκελισμένων προϋπολογισμών» που η παραβίασή τους επισύρει «αυτόματη επιβολή κυρώσεων» και η ανάθεση στην Κομισιόν ελέγχου, κλπ δυναμώνουν παραπέρα την εξάρτησή τους. Επιπλέον ούτε η συμβιβαστική στάση της Γαλλίας απέναντι στις Γερμανικές απαιτήσεις φαίνεται να ικανοποίησε το Γαλλικό κεφάλαιο, συμβιβασμός που δεν αμβλύνει και πολύ περισσότερο δεν εξαλείφει τις μεταξύ τους αντιθέσεις, αλλά αποτελεί αφετηρία νέων οξύνσεων μελλοντικά.

Τέλος, πέραν των παραπάνω, όλες οι αποφάσεις και αυτής της συνόδου κορυφής των εκπροσώπων των μονοπωλίων της ΕΕ στρέφονται κατά της εργατικής τάξης και των λαών όλων των χωρών-μελών της ΕΕ και θα συμβάλλουν στην ένταση της εκμετάλλευσης, θα επιδεινώσουν παραπέρα την ήδη άσχημη κατάστασή τους, θα αυξήσουν την ανεργία, την φτώχεια και την απόλυτη εξαθλίωσή τους.

3 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξη και τη μεγαλειώδη εξέγερση της νεολαίας

2012-01-13T12:55:00.001-08:00

Ηγεσία του «Κ»ΚΕ: επανάληψη της σοσιαλδημοκρατικής παρουσίασης – διαστρέβλωσης του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος»

2012-01-13T12:22:00.001-08:00

Αξιοθαύμαστη – αποκαλυπτική επιμονή, σταθερότητα και συνέπεια στον αντεπαναστατικό αστικό σοσιαλδημοκρατικό «κοινοβουλευτικό ειρηνικό δρόμο»

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουτσωφικού «Κ»ΚΕ παρά τις γνωστές ρεφορμιστικές φλυαρίες περί «ρήξης», «λαϊκής εξουσίας» κλπ, σε διάστημα μόλις ενάμιση χρόνου προβάλλει δυο φορές παραποίηση του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ - Ένγκελς σε σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση δηλ. στην κατεύθυνση του κακόφημου «κοινοβουλευτικού ειρηνικού δρόμου» - του γνωστού αντεπαναστατικού δρόμου της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας και της νέας χρουτσοφικής σοσιαλδημοκρατίας του 20^ου Συνεδρίου – ξορκίζοντας την βίαιη επανάσταση – ένοπλο αγώνα. Την πρώτη φορά αρχές του τελευταίου δεκαήμερου του Φλεβάρη 2010 με τίτλο: «Η ιστορία του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» («Κυρ. Ρ» 21/2/2010, σελ. 11-14) και την δεύτερη φορά τον Νοέμβρη 2011 στο ένθετο με τίτλο «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, η γέννησή του» («Κυρ. Ρ» 27/11/2011, σελ. 1-20).

Στην πρώτη περίπτωση το μέρος του κειμένου που αφορά την σοσιαλδημοκρατική παραποίηση επιγράφεται «Το μανιφέστο και η συγγραφή του» και καλύπτει δυόμιση περίπου στήλες της 13^ης σελίδας («Κυρ. Ρ» 21/2/2010, σελ. 11-14). Το ίδιο ακριβώς κείμενο αναδημοσιεύεται σε ένθετο – μπροσούρα και καλύπτει τις σελίδες 8-10 («Κυρ. Ρ» 27/11/2011, σελ. 1-20). Έτσι επειδή πρόκειται για το ίδιο ζήτημα υποχρεωνόμαστε σε αναδημοσίευση παλιότερης κριτικής που είχε ασκήσει η «Ανασύνταξη» στην σοσιαλδημοκρατική παραποίηση εκ μέρους των χρουτσωφικών σοσιαλδημοκρατών:

«1. Βίαιη-ένοπλη επανάσταση. Στους επαναστάτες μαρξιστές κομμουνιστές είναι γνωστό, ότι όλα τα χρουστσοφικά κόμματα, μεταξύ των οποίων και το «Κ»ΚΕ (΄56), έχουν αποδεχτεί-υιοθετήσει, μετά το ΄56, – αντί της βίαιης-ένοπλης επανάστασης – την αντιμαρξιστική γραμμή του 20^ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), δηλ. τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου», αντιμαρξιστική θέση, που, μαζί με σειρά άλλες αντιμαρξιστικές θέσεις, μετέτρεψε αυτά τα κόμματα από επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα που ήταν σε αστικά σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμματα (βέβαια αυτό δεν αφορά το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, με επικεφαλής το μεγάλο μπολσεβίκο κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη που όχι μόνο δεν αποδέχτηκε αλλά και απόκρουσε το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, και το οποίο διαλύθηκε απ’ τη βάρβαρη επέμβαση των σοβιετικών χρουστσο-μπρεζνιεφικών ρεβιζιονιστών που στη θέση του συγκρότησαν ένα νέο και ευθύς εξαρχής (Μάρτης 1956-γραμμη «6^ης Ολομέλειας») αστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα).

Παρόλο που στην «παρουσίαση» του «Ριζοσπάστη» γίνεται λόγος για το «πρώτο πρόγραμμα μιας διεθνούς κομμουνιστικής Οργάνωσης» και σε κάποιο σημείο αναφέρεται και στο γνωστό απόσπασμα του «Μανιφέστου», ότι οι κομμουνιστές «δεν κρύβουν τις ιδέες τους», αποφεύγεται σκόπιμα ολόκληρη η ακριβής παράθεσή του. Γράφουν: «οι κομμουνιστές, που σύμφωνα με τους Μαρξ και Ένγκελς όχι μόνο δεν κρύβουν τις ιδέες τους αλλά τις προπαγανδίζουν ανοιχτά, οπλισμένη με την πρωτοπόρα επαναστατική θεωρία, είναι το μοναδικό κόμμα που κατανοεί τις νομοτέλειες της κοινωνικής εξέλιξης….» («Κυριακάτικος Ριζοσπάστης» 21/2/2010, σελ 13).

Δεν παρατίθεται σκόπιμα απ’ το «Ριζοσπάστη» το ακριβές απόσπασμα του «Μανιφέστου», επειδή σ’ αυτό διατυπώνεται η γνωστή μαρξιστική θέση των κλασικών: εκείνη της «βίαιης επανάστασης» δηλ. ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα παρά μ ο ν ά χ α με β ί α ι η έ ν ο π λ η επανάσταση: «οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μ ο ν ά χ α με τη β ί α ι η (υπογρ. δική μας) ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος» (Μαρξ/Έγκελς: «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», σελ.65, 1968, «ΠΛΕ»).

Η σοσιαλδημοκρατική αυτή παραποίηση του «Μανιφέστου» δηλ. η αποσιώπηση-απάλειψη της θέσης της «βίαιης ανατροπής», και επομένως η άρνησή της, δεν είναι ούτε τυχαία μα ούτε και συμβαίνει για πρώτη φορά απ’ τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ. Πριν χρόνια ένας απ’ τους πιο πατενταρισμένους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, ο Δ. Γόντικας, σ΄ ένα δεκάρικο σοσιαλδημοκρατικό λογύδριο για το ΔΣΕ, παραφράζοντας, με τη γνωστή επαρχιώτικη χρουστσοφική κουτοπονηριά, το παραπάνω απόσπασμα του «Μανιφέστου» μεταξύ άλλων έλεγε: «οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους, που ταυτίζονται με τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της εργατικής τάξης δεν μπορούν να ικανοποιηθούν παρά μόνο με την ανατροπή του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος» («Ρ» 16/6/2002, σελ. 13) !!! Άξιος, λοιπόν, εγγονός του δασκάλου του Νικήτα Χρουστσοφ.

Μια απλή σύγκριση των δυο παραπάνω αποσπασμάτων των ηγετών του «Κ»ΚΕ μ’ εκείνο του «Μανιφέστου» δείχνει σαφέστατα τη χονδροειδή σοσιαλδημοκρατική διαστρέβλωση, μέσω της αποσιώπησης-παράλειψης, της μαρξιστικής θέσης της «βίαιης επανάστασης», δηλ. την πλήρη εγκατάλειψη-προδοσία της εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ. Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ «ξεχνούν» συστηματικά και πάντα : την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΒΙΑ.

Οι λακέδες του κεφαλαίου χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ(56) τρέμουν τη βίαιη- ένοπλη επανάσταση, όπως και οι σύντροφοί τους ηγέτες της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας (Bernstein, Kautsky, κλπ.), αλλά και το αφεντικό τους: η σημερινή ντόπια κυρίαρχη αντιδραστική αστική τάξη.

Ο Λένιν ασκούσε συστηματικά κριτική και επιτίθονταν με ιδιαίτερη σφοδρότητα στην παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία, αποκαλώντας τους ηγέτες της(Bernstein, Kautsky, κλπ.), που έτρεμαν τον ένοπλο αγώνα, «αποβλακωμένες μούμιες», χαρακτηρισμοί που σήμερα ταιριάζουν απόλυτα και στους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ: «οι λαοί δεν περνάνε άδικα το σχολειό του εμφυλίου πολέμου. Είναι ένα σκληρό σχολειό που στο πρόγραμμά του ανήκουν α ν α π ό φ ε υ χ τ α και νίκες της αντεπανάστασης, το μίσος μανιασμένων αντιδραστικών, άγριες πράξεις εκδίκησης από την πλευρά της παλιάς εξουσίας σε βάρος των εξεγερμένων, κλπ. Ωστόσο, μόνο πατενταρισμένοι σχολαστικοί και αποβλακωμένες μούμιες μπορούν να κλαψουρίζουν, επειδή οι λαοί περνάνε αυτό το σχολειό. Αυτό το σχολειό διδάσκει τις καταπιεζόμενες τάξεις να διεξάγουν τον εμφύλιο πόλεμο, τις διδάσκει να νικούν στην επανάσταση, συγκεντρώνει στις μάζες των σύγχρονων σκλάβων εκείνο το μίσος, που τρέφουν αιώνια οι κακομοιριασμένοι, αναίσθητοι και ασυνειδητοποιημένοι σκλάβοι, μίσος που, όταν κατανοήσουν την ταπείνωση της σκλαβιάς τους, τους οδηγεί στις πιο μεγάλες ιστορικές ηρωϊκές πράξεις» (Λένιν: τ. 15, σελ. 177, Βερολίνο (DDR),1968).

Επιπλέον ο Λένιν υπογράμμιζε «ότι η διδασκαλία του Μαρξ και του Έγκελς για το αναπόφευκτο της βίαιης επανάστασης αναφέρεται στο αστικό κράτος. Το αστικό κράτος δ ε μ π ο ρ ε ί να το αντικαταστήσει το προλεταριακό κράτος (Διχτατορία του Προλεταριάτου) με την «απονέκρωση», αλλά κατά γενικό κανόνα, μόνο με τη βίαιη επανάσταση» και «η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό δε μπορεί να γίνει χωρίς βίαιη επανάσταση» (Λένιν: Ausgewaehlte Werke , Bd.II, σελ 173, Βερολίνο (DDR) 1955).

Οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ απ’ τη μια αρνούνται τη βίαιη επανάσταση και απ΄ την άλλη, συνέπεια της άρνησης της βίαιης επανάστασης, είναι αυτονόητο να μην κάνουν καμιά διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης στο πνεύμα της, που κι αυτό σημαίνει προδοσία και πλήρη εγκατάλειψη του επαναστατικού μαρξισμού: «η ανάγκη της συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών σ’ α υ τ ή και μόνο σ’ αυτή την άποψη για τη βίαιη επανάσταση βρίσκεται στη βάση ό λ η ς της διδασκαλίας του Μαρξ και του ΄Εγκελς. Η προδοσία της διδασκαλίας τους από τα σοσιαλ-σοβινιστικά και καουτσκικά ρεύματα, που επικρατούν σήμερα, εκφράζεται ιδιαίτερα ανάγλυφα στο γεγονός ότι και τούτα και κείνα λησμονούν μια τέτοια προπαγάνδα, μια τέτοια ζύμωση» (Λένιν: Ausgewaehlte Werke , Bd II, σελ 173, Βερολίνο (DDR) 1955).

2. Συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής. Στην 4σέλιδη «παρουσίαση» των θέσεων του «Μανιφέστου» εκ μέρους του «Ριζοσπάστη» απουσιάζει εντελώς και δεν αναφέρεται σε κανένα σημείο του κειμένου η δεύτερη μεγάλης σπουδαιότητας μαρξιστική θέση που σχετίζεται άμεσα με την προλεταριακή επανάσταση: εκείνη της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής κατά τη διάρκεια της βίαιης ένοπλης επανάστασης που ολοκληρώνεται με το θρίαμβό της, ένα ζήτημα που οι Μαρξ-Ένγελς δεν είχαν λύσει βέβαια ακόμα το 1848, το οποίο όμως έλυσαν οριστικά αργότερα μετά την πείρα της Κομμούνας του Παρισιού: «η Κομμούνα, ιδίως, απόδειξε ότι δεν μπορεί η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς» (Μαρξ/Εγκελς: «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», σελ.6, 1968, «ΠΛΕ»), ενώ στο γράμμα του στον Kugelman (12/4/1871) ο Μαρξ σημειώνει: η επανάσταση να «μην περάσει η γραφειοκρατική-στρατιωτική μηχανή από το ένα χέρι στο άλλο, όπως γινότανε ως τώρα, μα να την τ σ α κ ί σ ε ι και τέτοιος ακριβώς είναι ο προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης στην ήπειρο» (Marx/Engels: Ausgewaehlte Briefe, σελ.307, Βερολίνο (DDR) 1953, επιμέλεια MARX-ENGELS-LENIN-STALIN INSTITUT beim ZK der SED).

Ήδη ο Μαρξ, μετά το «Μανιφέστο» και την επανάσταση του 1848-51, το 1852 στην «18^η Μπρυμαίρ» σημείωνε: «όλες οι ανατροπές τελειοποιούσαν αυτή τη μηχανή, αντί να την τσακίζουν» (Μαρξ: «18^η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», σελ. 115, Αθήνα 1947).

Από την πλευρά του ο Λένιν σχολιάζει επαναλαμβάνοντας: «η σκέψη του Μαρξ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να σ π ά σ ε ι, ν α τ σ α κ ί σ ε ι, την «έτοιμη κρατική μηχανή» και να μη περιοριστεί στην κατάληψή της» και επιπλέον – ακόμα σπουδαιότερο – υπογραμμίζει το κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στη σχέση επανάσταση-κράτος: «σ’ αυτά το λόγια : «να τσακιστεί η γραφειοκρατική-στρατιωτική κρατική μηχανή», περιέχεται, σύντομα διατυπωμένο, το κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού για τα καθήκοντα του προλεταριάτου στην επανάσταση απέναντι στο κράτος» (Lenin: Ausgewaehlte Werke, Bd.II, σελ. 185, Βερολίνο (DDR) 1955). Και επιπλέον: «όλες οι προηγούμενες επαναστάσεις τελειοποιούσαν την κρατική μηχανή, ενώ πρέπει να τσακιστεί. Το συμπέρασμα τούτο είναι το βασικό στη διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος. Αυτό ακριβώς το βασικό δεν έχει μόνο ολότελα λ η σ μ ο ν η θ ε ί από τα κυρίαρχα επίσημα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, μα και άμεσα δ ι α σ τ ρ ε β λ ω θ ε ί (όπως θα δούμε πιο κάτω) από τον πιο γνωστό θεωρητικό της ΙΙ διεθνούς K.Kautsky» (Lenin: Ausgewaehlte Werke, Bd.II, σελ. 177-178, Βερολίνο (DDR) 1955).

Έτσι,, λοιπόν, πέραν της άρνησης της βίαιης-ένοπλης επανάστασης, και στο ζήτημα Επανάστασης-συντριβής του αστικού κράτους, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ αρνούνται και προδίνουν το μαρξισμό.

3. Διχτατορία του Προλεταριάτου. Σχετικά με την εγκαθίδρυση της Διχτατορία του Προλεταριάτου στην «παρουσίαση» του «Ριζοσπάστη» μνημονεύεται «η ιδέα για τη δικτατορία του προλεταριάτου» («Κυριακάτικου Ριζοσπάστη», 12/2/2010 σελ. 13), και μάλιστα παρατίθεται και ένα σχετικό απόσπασμα του Λένιν, που δημιουργεί την απατηλή εντύπωση ότι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ αναγνωρίζουν-υιοθετούν την έννοια της «Διχτατορίας του Προλεταριάτου» – αναγνώριση που ο Λένιν θεωρεί απαραίτητη για να είναι κανείς μαρξιστής: «μαρξιστής είναι μόνο εκείνος που ε π ε χ τ ε ί ν ε ι την αναγνώριση της πάλης των τάξεων ως την αναγνώριση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου» (Lenin: Ausgewaehlte Werke, Bd.II, σελ. 182, Βερολίνο (DDR) 1955) – πράγμα που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα των απόψεων τους.

Η τυπική μνημόνευση της «Διχτατορίας του Προλεταριάτου» στην «παρουσίαση»-παραποίηση του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» απ’ την πλευρά της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ γίνεται απλά για δημαγωγικούς λόγους, για εξαπάτηση των κομμουνιστών και της εργατικής τάξης. Κι’ αυτό επειδή και τα τρία βασικά ζητήματα που σχετίζονται με την Προλεταριακή Επανάσταση δηλ. α) βίαιη-ένοπλη επανάσταση – β) συντριβή του αστικού κράτους – γ) εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου συνδέονται στενότατα μεταξύ τους, αποτελούν μια αδιαχώριστη διαλεκτική ενότητα, και δεν επιτρέπεται ο διαχωρισμός, έστω και ενός απ΄ τα άλλα δυο επειδή η άρνηση του ενός συνεπάγεται ταυτόχρονα και αναπόφευχτα, μα και επιπλέον τα δυο πρώτα αποτελούν εντελώς απαραίτητες προϋποθέσεις – προκαταρκτικούς όρους – για την εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί η Διχτατορία του Προλεταριάτου χωρίς να προηγηθούν η νικηφόρα βίαιη-ένοπλη επανάσταση και η συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής: «ó νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευχτος» «Στάλιν: τ. 6, σελ. 133, 1952)

Επομένως η άρνηση της βίαιης-ένοπλης επανάστασης και της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, όπως είδαμε παραπάνω, εκ μέρους των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ σημαίνει σαφέστατα – συνεπάγεται αναπόφευχτα – άρνηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου τόσο σε επίπεδο θεωρίας όσο και στην πράξη, η δε τυπική μνημόνευσή της στην «παρουσίαση» του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» απ’ το «Ριζοσπάστη» αποτελεί απλά μια κενή περιεχομένου δημαγωγική φράση.

Είναι δε γνωστό, ότι χωρίς την αναγνώριση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, θεωρητικά και πρακτικά, είναι αδύνατος ο θρίαμβος και η νίκη της προλεταριακής επανάστασης αλλά και η διατήρηση της εξουσίας της εργατικής τάξης, μα και επιπλέον εντελώς αδύνατη η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού – Διχτατορία του Προλεταριάτου που είναι απαραίτητη όχι μόνο για τη λεγόμενη «μεταβατική περίοδο απ’ τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό», όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες (μαζί και οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ), μα καθόλη την περίοδο οικοδόμησης του σοσιαλισμού και ως την οικοδόμηση της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας: «ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ’ αυτή την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δε μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά η ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή Δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ Π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» (Κ. Μάρξ/Φ. Ένγκελς: Διαλεχτά Έργα, τ. ΙΙ, σελ. 24, 1951, εκδ. «Νέα Ελλάδα»). Οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες αναθεωρώντας τη μαρξιστική θεωρία της μεταβατικής περίοδο απ’ τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό μιλούν για: 1) μεταβατική περίοδο απ’ τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό = περίοδος της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, 2) περίοδος «αναπτυγμένου σοσιαλισμού» = «κράτος όλου του λαού», που κατ’ αυτούς έχει αντικαταστήσει τη Διχτατορία του Προλεταριάτου 3) περίοδος «κομμουνισμού» (ο διαβόητος «αναπτυγμένος σοσιαλισμός» δεν ήταν παρά ο παλινορθωμένος καπιταλισμός της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου (1953-1990) δηλ. η δικτατορία της νέας μπουζουαζίας)» (Ανασύνταξη νο323, 1-15/06/2010, σελ 3).

Το άδοξο τέλος των θεατρινισμών ενός υπερεθνικιστή και άκρως επικίνδυνου τυχοδιώκτη Ή πως ο σοβαροφανής Α. Σαμαράς «πέτυχε» τον τέλειο αυτοεξευτελισμό του

2012-01-13T08:45:00.001-08:00

Είναι ευρύτερα γνωστό ότι και ο σημερινός αρχηγός του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ δεν διαθέτει γενικά ιδιαίτερες πολιτικές ικανότητες, προσπαθεί όμως απελπισμένα να τις «αναπληρώσει» - συγκαλύψει με άφθαστους και της πιο χονδροειδούς μορφής πολιτικούς θεατρινισμούς, προφανώς εξαιρετικά ευπρόσδεκτους και «ευκολοχώνευτους» από τον αντιδραστικό συρφετό των οπαδών αυτού του αντιδραστικού κόμματος – συνεχιστή των πολυθρύλητων «ηρωικών» παραδόσεων της φασιστικής Δεξιάς. Επιπλέον, «αναπληρώνει» την έλλειψη των πολιτικών ικανοτήτων με την πολύ πλούσια αντιδραστική πολιτική του δράση – μέχρι και την φανατική υπεράσπιση των εθνοπροδοτικών Ταγμάτων Ασφαλείας (γνωστός υμνητής-θαυμαστής της «πηγάδας του Μελιγαλά») συνεργατών των κατακτητών – που τροφοδοτήθηκε και τροφοδοτείται από τις πλούσιες αντιδραστικές παραδόσεις της Δεξιάς αλλά και από τα σημερινά πολύ πλούσια και ανεξάντλητα αποθέματα υπεραντιδραστικών απόψεων (εθνικιστικών-σοβινιστικών, ρατσιστικών και φασιστικών) που διαθέτει η παράταξή του μα και ο ίδιος και το στενό του περιβάλλον (χαρακτηριστική η πρόσφατη διαγραφή του Σ. Χατζηγάκη επειδή μίλησε για «σταγονίδια»). Αυτός ήταν εξάλλου και ο κυριότερος λόγος δηλ. οι υπεραντιδραστικές του απόψεις που εκλέχτηκε αρχηγός της ΝΔ από την αντιδραστική φανατική βάση του κόμματος του και όχι οι πολιτικές του ικανότητες.

Πέρα από τους κατά καιρούς θεατρινισμούς του (το «δάκρυ» του «εθνάρχη» για τη Μακεδονία, κλπ), η πιο αποτυχημένη και κακότεχνα στημένη θεατρική παράσταση ήταν εκείνη που νυχθημερόν έπαιζε προσπαθώντας να πείσει τον Ελληνικό λαό ότι τάχα το κόμμα του όχι μόνο δεν είχε καμία ευθύνη για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, μα και ότι ο ίδιος διαθέτει τώρα μια κάποια μαγική συνταγή, και μάλιστα «αντιμνημονιακή» και «φιλολαϊκή», για την λύση όλων των προβλημάτων της και του λαού, εμπαίζοντάς τον προφανώς εν ψυχρώ και με τον πιο προκλητικό τρόπο, αφού είναι πασίγνωστο ότι η χρεοκοπία της οικονομίας συνέβη επί των ημερών της διακυβέρνησης της χώρας από την ΝΔ και όταν ο ίδιος ήταν υπουργός των κυβερνήσεων Καραμανλή (ανεξάρτητα από τις παλιότερες ευθύνες και των δυο μεγαλοαστικών κομμάτων) και ότι ψήφισε ως αντιπολίτευση, μαζί με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που επέβαλλε το ξένο (μέσω της τρόικα) και το ντόπιο κεφάλαιο.

Ταυτόχρονα την ίδια περίοδο, ενώ συναγωνίζονταν και ξεπερνούσε σε ξενοδουλεία την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εμφανιζόταν στα κανάλια κάνοντας δηλώσεις, με ύφος βλοσυρού και αδέξιου θεατρίνου, περί «εθνικής υπερηφάνιας» και «εθνικής αξιοπρέπειας» - για να εξαπατήσει το λαό και να ικανοποιήσει το υπερεθνικιστικό ακροατήριό του «χαϊδεύοντας τα αυτιά του» - παριστάνοντας τον «μεγάλο πατριώτη». Αλλά αυτό που ο υπερεθνικιστής Σαμαράς «πουλούσε» εκείνες τις μέρες στον λαό ως «εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια» δεν είναι παρά η «εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια» των εθνοπροδοτικών Ταγμάτων Ασφαλείας που υπηρέτησαν τον φασίστα κατακτητή και πολέμησαν στο πλευρό του τον Ελληνικό λαό (από τους φανατικούς υμνητές και θαυμαστές τους είναι και η αφεντιά του).

Βέβαια, η ξενόδουλη και εθελόδουλη στάση του απέναντι στα αφεντικά της ιμπεριαλιστικής ΕΕ δεν άργησε να φανεί όταν οι Μέρκελ – Σαρκοζί απαγόρεψαν την διεξαγωγή δημοψηφίσματος (ανεξάρτητα από τους λόγους που αυτό προτάθηκε) στην εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας (παρόλο που τους υπηρέτησε με το παραπάνω), αυτός εφαρμόζοντας τις εντολές τους πρωτοστάτησε στην ματαίωσή του. Ωρυόμενος μπροστά στις κάμερες, σε έξαλλη κατάσταση, απαίτησε να ματαιωθεί το «επικίνδυνο» και «διχαστικό» δημοψήφισμα, γιατί όπως έλεγε, η χώρα θα οδηγηθεί έξω από την ΕΕ. Συμφώνησε στην συνέχεια με την βίαιη εκπαραθύρωση της εκλεγμένης κυβέρνησης από τους Μέρκελ – Σαρκοζί, όπως και όλα τα αστικά κόμματα, μεγαλοαστικά (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) και σοσιαλδημοκρατικά («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), που ζήτησαν εκλογές για το πρώτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη, ενώ τα αφεντικά τους (ΕΕ-ΔΝΤ), αποφάσισαν, ως γνωστόν, αντίθετα να μην γίνουν εκλογές, διορίζοντας νέα κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον πιστό υπηρέτη τους – τραπεζίτη Λ. Παπαδήμο, αφήνοντας έτσι, όπως ήταν αναμενόμενο, όλα τα αστικά κόμματα στην «παγωνιά» τους και στο βούρδουλα του ξένου κεφαλαίου, εκλιπαρώντας εκλογές.

Παρόλο που ο Σαμαράς με την πολιτική του στάση είχε ήδη αρκετά αυτοεξευτελιστεί τα αδίστακτα αφεντικά του των ΕΕ-ΔΝΤ του έδωσαν τελικά και την χαριστική βολή. Ο ίδιος αυτοεγκλωβισμένος στο φανταστικό κόσμο των θεατρινισμών του δεν περίμενε (μάλλον λόγω «διορατικότητας») – γι’ αυτό εξάλλου φλυαρούσε ελάχιστες μέρες ως νεαρά επιπόλαια παιδίσκη που υπόσχεται να «κρατήσει τον λόγο της» – ότι τα αφεντικά του θα προχωρήσουν σε μια εν ψυχρώ εκτέλεση – στραγγαλισμό του και στον έσχατο εξευτελισμό, ζητώντας του να παραδώσει γραπτή ταπεινωτική δήλωση υποταγής. Παραδίνοντάς την τερμάτισε έτσι άδοξα τους άφθαστους θεατρινισμούς του. Σπάνια πολιτικός, και μάλιστα αρχηγός κόμματος, «πετυχαίνει» τέτοιου μεγέθους αυτοεξευτελισμό: της πιο ακραίας μορφής έσχατο αυτοεξευτελισμό.

Θόδωρου Παρλαπάνου: ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ Ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ 64 χρόνια από το θάνατό του

2012-01-13T07:08:00.001-08:00

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ το 2009

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

Ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ 64 χρόνια από το θάνατό του

Σαν ελάχιστο φόρο τιμής στον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, γράφω αυτό το σημείωμα για τη δράση και απόψεις για το ΕΑΜικό Κίνημα και την απελευθέρωση.

Ο Άρης, με τις σπάνιες οργανωτικές και στρατιωτικές ικανότητες και την πολιτική του διαύγεια, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του απελευθερωτικού κινήματος και, ιδιαίτερα, στον ένοπλο αγώνα, όπου αναδείχτηκε ο πρώτος αυτού του αγώνα.

Ο Άρης ήταν φλογερός επαναστάτης, πιστός στα οράματα του σοσιαλισμού, ακαταμάχητος υπερασπιστής των αδικημένων, της εργατιάς και των ξωμάχων του βουνού και του κάμπου, δίκαιος και τιμωρός σε αντιλαϊκές πράξεις, αδίστακτος απέναντι στους εχθρούς του λαού – ντόπιους και ξένους – ανελέητος στους παραβάτες του όρκου και της δικαιοσύνης. Μυαλό εύστροφο, πλατιά αντίληψη, αποφασιστικότητα, σωστή, γνήσια ρουμελιώτικη λεβεντιά που εμψύχωνε τους αγωνιστές για αυτοθυσία, ενέπνεε την εμπιστοσύνη στους συμπολεμιστές του και στο λαό. Πειστικός, συγκινητικός, με οξύτατη και ξεκάθαρη σκέψη – πραγματικός λαϊκός ηγέτης.

Για όλα αυτά τα χαρίσματά του οι εχθροί τον φοβούνταν και τον μισούσαν. Ο λαός όμως τον έκανε θρύλο. Με τις πρώτες πετυχημένες μάχες που έδωσε κατά του εχθρού, στη Ρεκά, στο Μικρό Χωριό, στο Γοργοπόταμο, στη Δόμνιτσα και τη διάλυση των ιταλικών τμημάτων, ο λαός τον τραγούδησε με τα παρακάτω λόγια:

Βγήκαν αντάρτες στα βουνά

τα ρουμελιώτικα παιδιά

με το πρώτο παλικάρι

όλοι τον φωνάζουν Άρη

Και με άλλο:

Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά

πέφτουν ντουφέκια ανάρια

ο Άρης κάνει πόλεμο

μ’ αντάρτες παλικάρια

Καθώς και με το εμβατήριο

«Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα

στέλνει περήφανο χαιρετισμό...»

Πολέμησε με πείσμα, όχι μόνο τους κατακτητές, αλλά και τους ντόπιους εθνοπροδότες, όπως τον μεγάλο τσιφλικά της Θεσσαλίας Μαραθέα. Η διορατικότητά του τον έκανε επιφυλακτικό απέναντι στην πολιτική των Άγγλων. Δεν του διέφευγε από το νου του ο ρόλος τους κατά την επανάσταση του 1821, γι’ αυτό κι έπρεπε απ’ την αρχή να τους κοπεί ο βραχνάς.

Όταν πήγε στην Ήπειρο για να συναντηθεί με τον Ζέρβα, ο Κρις ήθελε να πάρει μέρος στη συζήτηση σαν ισότιμο μέλος. Ο Άρης εξοργίσθηκε και του είπε «Ξένους εγώ δε δέχομαι να διοικούν αντάρτικο στρατό μας…». Οι συνομιλίες διακόπηκαν τότε γιατί ο Ζέρβας ήθελε δήθεν να συμβουλευτεί την ΚΕ του ΕΔΕΣ στην Αθήνα.

Οι Άγγλοι από την αρχή ακόμα προσπάθησαν να βάλουν στο χέρι το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Αυτό αποδείχτηκε από τα έργα τους. Με τις επαφές του Σκοτ στην Αθήνα με τους Γερμανούς γκεσταπίτες, με την προτροπή των ιταλικών τμημάτων με στρατηγό τους τον Ινφάντε να περάσουν στον Ζέρβα κ.α. Τον ύπουλο ρόλο τους τον έδειξαν στο Λίβανο το 1944, στην Πλάκα και την Καζέρτα, με τα Δεκεμβριανά και τη Βάρκιζα και στη συνέχεια με τον εμφύλιο πόλεμο 1946 – 1949 μαζί με τους Αμερικανούς.

Ο Άρης Βελουχιώτης πρόβλεπε τις συνέπειες όλων αυτών των συνομιλιών και συμφωνιών και απ’ την αρχή ήταν αντίθετος στο να μεταβεί στο Κάιρο αντιπροσωπεία της ΠΕΕΑ, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ για διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση του Καΐρου. «Πρέπει να έρθουν αυτοί εδώ», έλεγε, «εμείς έχουμε και την κυβέρνηση και στρατό και Βουλή με εκλογές…».

Για τη συμφωνία της Καζέρτας έλεγε «Βάλαμε τον ΕΛΑΣ κάτω από τον Παπανδρέου και αυτός μας έβαλε κάτω από τον Σκόμπι. Αμ την Αθήνα να την κοιτάζουμε τώρα με τα κιάλια από την Πάρνηθα».

Για τη Συμφωνία της Πλάκας, στις 29.2.44, είπε «Έπρεπε τον Ζέρβα να τον πετάξουμε πέρα από τον Άραχθο, στο Ξηροβούνι».

Κι έλεγε και ξανάλεγε «Οι Γερμανοί μας δένανε με σιδερένιες αλυσίδες, αυτές κάποτε θα κοπούν. Των Άγγλων τα δεσμά είναι από χρυσάφι και δύσκολα κόβονται». Κι άλλοτε έλεγε «Απ’ τους Γερμανούς ξεσηκώθηκε όλος ο κόσμος, απ’ τους Άγγλους ποιος;». «Τώρα έχουμε στρατό, χιλιάδες ΕΛΑΣίτες, αύριο αν μας πάρουν τα όπλα τι θα είναι; Φυλακές, εξορίες, εκτελέσεις…» και δεν έπεσε έξω.

Αυτά έβαζε με το νου του και δεν πειθάρχησε στη Συμφωνία της Βάρκιζας και πήρε πάλι τα βουνά. Χάθηκε παράκαιρα στα 40 του χρόνια στα φαράγγια της Μεσούντας, στις 15 Ιούνη 1945, στη μέση του αγώνα. Δεν άντεχε την υποκρισία, την υποχωρητικότητα, την υπερτίμηση του εχθρού και την υποτίμηση του λαϊκού κινήματος.

Οι σκέψεις του και οι εκτιμήσεις του για το ρόλο των ξένων δυνάμεων δικαιώθηκαν απ’ τη ζωή, πράγμα που συνεχίζεται και σήμερα.

Το πρώτο λάθος για τον Άρη είναι του Γ. Σιάντου, του Παρτσαλίδη και του Ιωαννίδη που δεν μας έδωσαν «Φύλλο Πορείας» για έξω και επί τέσσερις μήνες τρέχαμε από Αθήνα μέχρι Αλβανία.

Τον Άρη τον έφαγαν οι μεταβαρκιζιανές κυβερνήσεις στη χώρα μας και έμεινε στην ιστορία σαν ένας μεγάλος στρατηλάτης, όπως ο Θ. Κολοκοτρώνης, ο Γ. Καραϊσκάκης, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Μ. Μπότσαρης, ο Μακρυγιάννης και άλλοι. Ήταν ατρόμητος κομμουνιστής – επαναστάτης.

Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Θόδωρος Παρλαπάνος

ή «Κολοκοτρώνης»

Υ.Γ. Χαίρομαι ιδιαίτερα για τις χρονιάτικες εκδηλώσεις, ακόμα και μαραθώνιους – ημιμαραθώνιους που οργανώνονται από τις αντιστασιακές οργανώσεις με τη συμμετοχή των κατοίκων στη μνήμη των πεσόντων και των καταστροφών από τις ορδές του Μουσολίνι, του Χίτλερ και του Τσώρτσιλ. Και λυπάμαι που δεν παίρνω μέρος λόγω της ηλικίας (94 ετών) και τα τέσσερα τραύματα από τους αποικιοκράτες.

ΕΛ.ΣΤΑΤ.: 18,2% (903.525 άτομα) η ανεργία τον Οκτώβριο

2012-01-13T06:38:00.001-08:00

Στο 18,2% έφτασε το ποσοστό ανεργίας τον Οκτώβριο του 2011, έναντι 13,5% τον Οκτώβριο του 2010 και 17,5% το Σεπτέμβριο του 2011. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, το σύνολο των απασχολουμένων κατά τον Οκτώβριο του 2011 εκτιμάται ότι έφτασε τα 4.065.775 άτομα.

Οι άνεργοι έφτασαν τα 903.525 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 4.382.356 άτομα.

Παράλληλα, οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 303.768 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2010 (μείωση 7,0%) και αυξήθηκαν κατά 14.666 άτομα σε σχέση με το Σεπτέμβριο του 2011 (αύξηση 0,4%).

Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 219.478 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2010 (αύξηση 32,1%) και κατά 45.869 άτομα σε σχέση με το Σεπτέμβριο του 2011 (αύξηση 5,3%).

Οι οικονομικά μη ενεργοί, δηλαδή τα άτομα που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία, αυξήθηκαν κατά 118.605 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2010 (αύξηση 2,8%) και μειώθηκαν κατά 57.694 άτομα σε σχέση με το Σεπτέμβριο του 2011 (μείωση 1,3%).

Πηγή

Διαβάστε και προηγούμενα δημοσιεύματα: 715.000 οι εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ το Νοέμβριο |Αύξηση των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ κατά 0,28% τον Σεπτέμβρη 2011 | Αύξηση των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ τον Ιούλιο 2011 | Στο 43,1% η ανεργία στους νέους έως 24 ετών – 786.459 οι άνεργοι σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ

«Έφυγε» ο σ. Θόδωρος Παρλαπάνος

2012-01-08T13:09:00.001-08:00

Ο Θόδωρος Παρλαπάνος

Τέλη Νοέμβρη έφυγε από τη ζωή ο κομμουνιστής σύντροφος Θόδωρος Παρλαπάνος που βρίσκονταν στις γραμμές των ζαχαριαδικών-σταλινικών και ήταν μέλος της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 από την ίδρυσή της μέχρι το θάνατό του.

Με αφορμή το θάνατο του συντρόφου Θόδωρου Παρλαπάνου πήραμε την παρακάτω επιστολή την οποία και δημοσιεύουμε:

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ

Έφυγε για το τελευταίο ταξίδι ένας μεγάλος λαϊκός αγωνιστής, πρωτοπόρος κομμουνιστής και συνεπής επαναστάτης, ο Θόδωρος Παρλαπάνος

Γεννήθηκε από αγροτική οικογένεια στον Τύρναβο της Θεσσαλίας. Από μικρό παιδί εντάχθηκε στις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος και πάντα καμάρωνε για την πρώιμη ένταξη. «Αποτελεί τίτλο τιμής – έλεγε - και κανένας όψιμος δεν μπορεί να μου την αφαιρέσει.»

Το 1933 καταδικασμένος με το ιδιώνυμο (Νόμο 4229) του Βενιζέλου. «Από τις φυλακές Λάρισας με πασάρανε στις φυλακές Αβέρωφ γιατί ήμουν νέος 16 ετών. Εδώ οι συνθήκες ήταν αφόρητες…Αναγκάστηκα να κάνω απεργία πείνας έντεκα μέρες, πράγμα που τους ανάγκασε να με στείλουν στις φυλακές της Αίγινας. Κατά την μεταφορά μου κρατήθηκα πέντε μέρες στο τμήμα μεταγωγών του Πειραιά. Τη δεύτερη μέρα φέρανε τον [Θανάση]Κλάρα στο ίδιο κελί…Έτσι πρωτογνώρισα τον Άρη[Βελουχιώτη].»

Επόμενος «σταθμός», το 1935, ήταν η εξορία του στον Άι – Στράτη. Από το 1937 φαντάρος, όπου τον βρίσκει ο Ελληνο-ιταλικός πόλεμος.

Πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας και ενώ: «Πολεμώντας τους Ιταλούς φασίστες στα χιονισμένα βουνά του Πόγραδετς – Βόρειο Αλβανικό Μέτωπο – κι ενώ δυνάμωνε η πεποίθηση σε όλους ότι γρήγορα θα τους πετάγαμε στη θάλασσα, ήρθε το μαντάτο για την επίθεση των Γερμανών. Τα δυσάρεστα χαμπέρια ήταν απανωτά, πράγμα που έδειχνε πόσο καλά δούλεψε η 5^η Φάλαγγα, με επικεφαλής τους τεταρτοαυγουστιανούς στρατηγούς Τσολάκογλου, Μουτούση, Μπάκο και άλλους…»
Μετά από περιπετειώδη πορεία από την Αλβανία προς την Ελλάδα έφτασε στον Τύρναβο. Σ’ αυτές τις συνθήκες όπου επικρατούσε σύγχυση, αγωνία και αβεβαιότητα, παντού, πλανιόνταν το ερώτημα: Τι θα κάνουμε; Στο ερώτημα αυτό απάντησαν οι μπροστάρηδες. Οργάνωση και Αγώνας για την επιβίωση του λαού.

Αμέσως γίνεται προσπάθεια να στηθούν οι κομματικές οργανώσεις που απλώνονται και ριζώνουν. Παράλληλα αρχίζουν να σχηματίζονται οι αντιστασιακές οργανώσεις.

Η αγάπη για την πατρίδα, η αντιφασιστική του δράση και το κομματικό καθήκον, τον οδηγούν να ενταχθεί ανάμεσα στους πρώτους αντάρτες, τον Ιούλη του ’42. Η πρώτη ομάδα του Κάτω Ολύμπου ήδη έχει βγει, αρχές Μάη, στην περιοχή των Γόννων…Με εντολή κομματική κατευθύνεται, αφού είχε εκτεθεί και στοχοποιηθεί από τους κατακτητές, στην δεύτερη ομάδα του Κάτω Ολύμπου (Τσαριτσάνης).

Τον Αύγουστο σύμφωνα με την εντολή που είχε από τον Κ. Γαμβέτα, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και γραμματέας του Θεσσαλικού γραφείου, έρχεται στον Τύρναβο και στήνει την τρίτη κατά σειρά αντάρτικη ομάδα του Κάτω Ολύμπου. Έτσι αρχίζει για τον Θόδωρο Παρλαπάνο, που πλέον χρησιμοποιεί το όνομα «Κολοκοτρώνης», η συμμετοχή του στον ένοπλο αγώνα. Τεράστια είναι η δράση και η συμβολή του στον αντιφασιστικό αγώνα μέσα από υπεύθυνες θέσεις με την συμμετοχή του σ’ όλη την Θεσσαλία, αλλά και στις μάχες της Αθήνας.

Μετά την απελευθέρωση οι αγωνιστές αντί να δρέπουν δάφνες και να απολαμβάνουν την ειρήνη, θεωρούνται εχθροί της πατρίδας, από το νεοσύστατο κράτος των δοσιλόγων, των κουΐσλιγκ και των διαχρονικών υπηρετών του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου. Με τις πλάτες πάντα «του ξένου συμμαχικού» παράγοντα, στραγγαλίζουν την αυτοδιάθεση, την λαϊκή κυριαρχία και τέλος την ανεξαρτησία του λαού. Έτσι αρχίζουν τις διώξεις ενάντια στις πιο γνήσιες λαϊκές δυνάμεις και τους αλύγιστους αγωνιστικές της αντίστασης.

Αυτή η νέα περίοδος βρίσκει τον «Κολοκοτρώνη» να καθοδηγεί την κομματική οργάνωση της Αγιάς από την θέση του γραμματέα της αχτιδικής του ΚΚΕ. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα συνέβαλε, μαζί και με τους άλλους συντρόφους και συναγωνιστές του ΕΑΜ, στην πραγματοποίηση της μαζικότερης συγκέντρωσης στην Αγιά -10.000 κόσμος –που θα μιλούσε αντιπροσωπεία της Κ.Ε. του ΕΑΜ.
«Μέσα σ’ αυτή τη δραματική κατάσταση η ζωή έφερε και τον έρωτα», όπως γράφει ο ίδιος. Καταδιωκόμενος βρίσκεται στα χωριά του Κισσάβου και του Μαυροβουνίου. Από κεί παίρνει μετάθεση για τον Όλυμπο, περνώντας στο αντάρτικο μαζί με την γλυκύτατη συντρόφισσά του Μάρθα, όπου γεννιέται και ο μικρός Αποστολάκης. Οι συνθήκες στο βουνό είναι τέτοιες που τους αναγκάζουν να αφήσουν το παιδί σε συγγενικό τους πρόσωπο. Το παιδί τους το είδαν μετά από δεκαεννιά ολόκληρα χρόνια, όταν επέστρεψαν από την αναγκαστική Πολιτική Προσφυγιά, ΕΣΣΔ (Τασκένδη).

Με το ξεκίνημα του ΔΣΕ και μέχρι το τέλος, υπηρετεί σε διάφορες μονάδες και συμμετέχει σε πολλές αποστολές. Με την πτώση του Γράμμου ακολουθεί την τύχη όλων των αγωνιστών του Δημοκρατικού Στρατού. Πρώτα Αλβανία και στη συνέχεια στην ΕΣΣΔ. «…Εδώ μας φέρθηκαν είναι αλήθεια μα στοργή παρόλου που ορισμένα στελέχη Σοβιετικά στα εργοστάσια μας βλέπανε και μας υπολόγιζαν μόνο σαν εργατική δύναμη και όχι σαν αγωνιστές. Η αλήθεια είναι όμως ότι οι πόρτες για τα κάστρα της τέχνης και τις επιστήμες ήταν ανοιχτές για όλους. Εγώ τελείωσα ανώτατη πολεμική σχολή και σχολή πολιτικών επιστημών.» Μετά το πέρας των σπουδών στις εκλογές (Δημοτικές) που γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια στις δεκαπέντε Πολιτείες των Πολιτικών Προσφύγων, εκλέχτηκε πρόεδρος στην 1η Πολιτεία.

«Με τον θάνατο του Στάλιν, Μάρτης 1953, και τον ερχομό του Χρουστσώφ άλλαξαν τα πράγματα, άλλαξε η πολιτική γενικά αλλά και για μας, καταργήθηκαν όλες οι σχολές, εμείς σηκώσαμε μπαϊράκι σαν νάμαστε Σοβιετικοί πολίτες, αυτό ξέσπασε σε βάρος μας. Εμένα με καθαίρεσαν από πρόεδρο, πέρασα από δίκη που κράτησε 33μέρες. Δικάστηκα δύο χρόνια με αναστολή. Δέκα μήνες ήμουν υπόδικος γιατί όταν καθοριζόταν η δίκη μαζεύονταν χιλιάδες κόσμος και αναβάλλονταν, τελικά στείλανε πρόεδρο από την Μόσχα, ανώτατο δικαστικό Μαλάεφ, έγινε η δίκη στην αίθουσα και στους δρόμους κάθε μέρα ήταν χιλιάδες …Μόλις βγήκα από την φυλακή με άλλους έξι ομοϊδεάτες εργαζόμασταν στις δημοκρατίες Καζακστάν – Κιργιζία σύνορα με την Κίνα(Δυτική Σιβηρία) γιατί στην Τασκένδη δεν μας δίνανε δουλειά. Εκεί φτιάχναμε στέρνες για κρασιά. Στην Τασκένδη κατεβαίναμε κάθε τρεις με τέσσερες μήνες…»
Στην Ελλάδα επαναπατρίζεται το 1967 και στον Πειραιά αποβιβάζεται 20 Απρίλη, μία μέρα πριν την διχτατορία. Βιώνει όλη την περίοδο αυτή τα δεινά που ακολούθησαν την εφαρμογή των απαγορεύσεων, των διώξεων και των προσβολών, προσπαθώντας παράλληλα να ξαναστήσει το σπιτικό. Ανταμώνει με τον γιο του Αποστόλη που είναι πλέον είκοσι χρονών και είχε να τον δει από τότε που ήταν ημερών (1947). Μαζί με την αγαπημένη του Μάρθα και τα άλλα δυο τους παιδιά που γεννήθηκαν στην Τασκένδη η Άννα, λυρική τραγουδίστρια, που «έφυγε» το 2007 και ο Τάκης που ζεί στο Μεταξοχώρι Αγιάς.

Ήταν μέχρι το τέλος του ανήσυχος για την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος και με συνέπεια αντιπάλεψε τον ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό. Αντιπάλεψε: «το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό μαζί με την σοσιαλδημοκρατία χέρι – χέρι, τις απόψεις για συνύπαρξη με τον καπιταλισμό, το παλλαϊκό κράτος, την ύπαρξη παλλαϊκού κόμματος γιατί δεν υπάρχει ταξική πάλη στο σοσιαλιστικό κράτος, κλπ.» Όλα αυτά που εισήγαγε το 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και «άνοιξε τον τάφο – όπως έλεγε - και ενταφίασε τη Σοβιετική Ένωση και το Σοσιαλιστικό στρατόπεδο.»

Καλό ταξίδι σύντροφε Θόδωρε και καλή αντάμωση με την γλυκιά σου Άννα που θα σε τραγουδήσει τον ριζίτικο «Σε ψηλό βουνό».

Τάκης Μ.

132η επέτειος από τη γέννηση του Ι.Β. Στάλιν

2012-01-01T14:29:00.000-08:00

Με την ευκαιρία της 132ης επετείου απ' τη γέννηση (21.12.1879) του Ιωσήφ Στάλιν χιλιάδες Ρώσοι και Γεωργιανοί απότισαν φόρο τιμής στο μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη, καθοδηγητή του παγκόσμιου προλεταριάτου και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην πρώην ΕΣΣΔ, κλασικού του μαρξισμού.

Η φωτογραφία είναι παρμένη από διεθνή μέσα ενημέρωσης και δείψνει μερικούς από τους διαδηλωτές στο Γκόρι της Γεωργίας, τη γενέτειρα του μεγαλου ηγέτη. Οι σοσιαλδημοκράτες χρουστσοφικοί του "Ριζοσπάστη" τρέμουν ακόμα και τις φωτογραφίες του Ιωσήφ Στάλιν, γι' αυτό αποφεύγουν την αναδημοσίευσή τους μα ταυτόχρονα αποκρύπτουν συστηματικά απ' την εργατική τάξη τη μεγάλη συμμετοχή των λαών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στις εορταστικές επετείους για το Στάλιν -λαοί που σύντριψαν τον χιτλεροφασισμό και πήγαν στον πόλεμο με το σύνθημα "ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ".

21 χρόνια από τη δολοφονία Τεμπονέρα–Συγκέντρωση στην Πάτρα στις 9/1

2012-01-01T02:44:00.001-08:00

Φέτος συμπληρώνονται 21 χρόνια από τη δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα. Η συγκέντρωση στην Πάτρα θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 9/1 στις 6μ.μ. έξω από το Σχολικό Συγκρότημα «Ν.Τεμπονέρα» στα Ψηλά Αλώνια. Θα ακολουθήσει πορεία στο κέντρο της πόλης.

Ειδήσεις απ' την Τουρκία (συνέχεια)

2011-12-31T04:48:00.000-08:00

Ειδήσεις απ' την Τουρκία Του Σεϊτ Αλντογκάν - Ανταποκρητή στην Ελλάδα της ημερήσιας Τούρκικης εφημερίδας Evrensel

Αναδημοσίευση από http://diktiospartakos.blogspot.com

*******

Ατύχημα ή δολοφονίες;

Στην Τουρκία υπάρχουν 780.000 στρατιώτες και 280.000 αστυνομικοί. Όμως ο αριθμός των επιθεωρητών εργασίας είναι μόνο 465.

Ο πρώην πρόεδρος του Κόμματος Εργασίας και βουλευτής, Λενάντ Τουζέλ, έκανε μια ερώτηση στον υπουργό Εργασίας και ζβτώντας να μάθει πόσα εργατικά ατυχήματα έχουν γίνει και πόσοι εργάτες έχουν χάσει την ζωή τους τα τελευταία 10 χρόνια. Η απάντηση ήταν ανατριχιαστική. Από το 2002 μέχρι σήμερα 10.297 εργάτες έχουν χάσει την ζωή τους στα εργατικά ατυχήματα, ενώ 16.000 έχουν μείνει εκτός εργασίας λόγω αναπηρίας. Το σύνολο των ατυχημάτων είναι 706.708. (Εδώ να τονίσουμε ότι αυτά είναι τα καταγραμμένα εργατικά ατυχήματα γιατί στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερα).

Απ' το 2008 μέχρι σήμερα οι εργοδότες δεν παίρνουν κανένα ουσιαστικό μέτρο ασφάλειας των εργατών τους υποστηρίζοντας ότι δεν έχουν την δυνατότητα λόγω κρίσης. Με λίγα λόγια ισχυρίζονται ότι θα πέσουν τα κέρδη τους και θα στερηθούν την δυνατότητα ανταγωνιστικότητας, αν επωμιστούν το κόστος και λάβουν μέτρα για στοιχειώδη ασφαλή εργασία των εργαζομένων.
Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που μέσα στα τελευταία 4 χρόνια ο αριθμός των εργατών που έχασαν την ζωή τους είναι 4. 000. Τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα-εργοδοτικά εγκλήματα έγιναν σε βιομηχανικούς χώρους και ανθρακωρυχεία.
_______________

Επιχείρηση «επιστροφή στην ζωή»

Πριν 11 χρόνια, στις 11 Δεκέμβρη 2000, οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας είχαν πραγματοποιήσει μια γιγάντια επιχείρηση ενάντια σε επαναστάτες πολιτικούς κρατούμενων σε 20 φυλακές της χώρας.
Η κυβέρνηση συνεργασίας, του Ετσεβίτ, των γκρίζων λύκων και του κόμματος της Τανσού Τσιλλερ θέλησε να χτυπήσει τους πολιτικούς κρατούμενους που συνέχιζαν με κάθε τρόπο να αντιστέκονται στις βάρβαρες συνθήκες των φυλακών. Το κράτος είχε ονομάσει την επιχείρηση «Επιστροφή στην ζωή».

Το αποτέλεσμα αυτής της επιχείρησης ήταν να δολοφονηθούν 122 επαναστάτες, κρατούμενοι, με σφαίρες, και βόμβες καθώς και με πυρκαγιές που προκάλεσαν οι στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις καίγοντας ζωντανούς κάποιους αγωνιστές φυλακισμένους. Μάλιστα το τουρκικό κράτος, μέσω των δικαστικών αρχών μετά τις απροκάλυπτες δολοφονίες προσπαθώντας να δικαιολογήσει την δολοφονική του ενέργεια άσκησε διώξεις ενάντια στους κρατουμένους με την κατηγορία αντίσταση κατά των αρχών.

Δημοκρατικοί μαζικοί φορείς της Τουρκίας αντιδρώντας κατέθεσαν ποινική δίωξη ενάντια σ' αυτή την κρατική κτηνωδία.
Στο δικαστήριο που έγινε αποδείχτηκε ότι την μέρα του μακελειού που οι δυνάμεις καταστολής εξαπέλυσαν τον δολοφονικό τους όργιο, είχαν βγάλει εκτός λειτουργίας τις κάμερες ασφαλείας, ενώ αστυνομικοί και οι στρατιωτικοί χρησιμοποιούσαν κωδικούς αντί για τα ονόματα τους. Μ' αυτό το πρόσχημα το δικαστήριο δεν μπόρεσε να εντοπίσει τους δολοφόνους και έτσι δεν τιμωρήθηκε κανένας. Για άλλη μια φορά βγήκε στην επιφάνεια το πραγματικό πρόσωπο του τούρκικου καθεστώτος.

Στην επέτειο των δολοφονιών σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Τα κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς και μαζικής φορείς τόνισαν ότι αργά ή γρήγορα θα λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι.
__________________

24ωρη απεργία δημοσίων υπαλλήλων

Οι δημόσιοι υπάλληλοι σε όλη την Τουρκία και το Κουρδιστάν πραγματοποίησαν 24ωρη απεργία στις 21 Δεκέμβρη απαιτώντας αύξηση μισθών, δωρεάν υγεία και παιδεία και κατάργηση νόμων που απαγορεύουν την συνδικαλιστική δράση.

Στην Κωνσταντινούπολη δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές φώναξαν συνθήματα ενάντια στην πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου ενώ και σε άλλες μεγάλες πόλεις πραγματοποιήθηκαν μαζικές διαδηλώσεις. Σχεδόν σε όλη την Τουρκία και το Κουρδιστάν τα νοσοκομεία δεν λειτούργησαν εκτός από επείγοντα περιστατικά, όπως και σε πολλά σχολεία δεν έγιναν μαθήματα.

Στις διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν πήραν μέρος αριστερά πολιτικά κόμματα, μαζικές οργανώσεις ενώ έντονη ήταν η παρουσία σπουδάζουσας και μαθητιώσας νεολαίας. Την απεργία υποστήριξε η Ομοσπονδία εργατών DISK και 12 ομοσπονδίες και συνδικάτα που ανήκουν στην εργατική συνομοσπονδία TURK-IS.
Τα συνδικάτα κάλεσαν τους εργάτες και εργαζόμενους να ενώσουν την φωνή τους ενάντια στην επιθέσεις του κεφαλαίου.

Σε πολλά πανεπιστήμια οι φοιτητές προχώρησαν σε τοπικές διαδηλώσεις ενώ στο πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης οι φοιτητές κρέμασαν στην είσοδο του πανεπιστημίου ένα τεράστιο πανό που έγραφε «Σ' αυτή την επιχείρηση υπάρχει απεργία».
__________________

Στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Κουρδιστάν

Πριν μερικές μέρες υπήρξε έντονη κινητικότητα στρατιωτικών δυνάμεων σε πόλεις του Κουρδιστάν που συνορεύουν με το ιρακινό Κουρδιστάν. Δηλαδή αναμενόταν μια νέα επιχείρηση στον χώρο του Ιρακινού Κουρδιστάν. Τελικά στις 21 Δεκέμβρη ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας μαζί με αστυνομικές δυνάμεις και μισθοφόρους ξεκίνησαν μια τεράστια επιχείρηση στις πόλεις Τιαμπακίρ και Ελαζίτ. Τα αεροπλάνα συνεχώς βομβάρδιζαν τα βουνά, τα δάση και όπου πιθανολογούσαν ότι βρισκόταν αντάρτες του PKK. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του Τούρκικους επιτελείου στις επιχειρήσεις σκοτώθηκαν 21 αντάρτες. Απ' την μεριά του PKK δεν έχει επιβεβαιωθεί αυτή η πληροφορία.

Εν τω μεταξύ τούρκικες στρατιωτικές δυνάμεις στην κοιλάδα Καζάν είχαν δολοφονήσει δεκάδες αντάρτες με χρήση χημικών όπλων. Διάφορα εγκαύματα που υπήρχαν στα σώματα των δολοφονημένων επιβεβαιώνουν την χρήση χημικών όπλων.

Την ίδια μέρα στην πόλη Μαρντιν, στην περιοχή Χέι Μπέλι δυο Κούρδοι εργάτες δέχτηκαν πυρ απ' τους στρατιώτες. Ο νομάρχης ανακοίνωσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις ήρθαν σε επαφή με τρομοκράτες και στην σύγκρουση ένας πέθανε ενώ ο δεύτερος συνελήφθη τραυματισμένος. Ο πρόεδρος του χωριού διέψευσε την ανακοίνωση της νομαρχίας δηλώνοντας ότι τα δυο άτομα ήταν υδραυλικοί. Την στιγμή που πυροβολήθηκαν κουβαλούσαν σωλήνες. Τελικά ο νομάρχης μπροστά στο πλήθος αυτοπτών μαρτύρων που βεβαίωναν ότι επρόκειτο για εργάτες, που την στιγμή που δέχτηκαν την επίθεση απλώς εργαζόταν και οι στρατιώτες εξέλαβαν σαν όπλα τους υδραυλικούς σωλήνες που κουβαλούσαν, αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την δολοφονική επίθεση λέγοντας ότι από λάθος οι ένοπλες δυνάμεις άνοιξαν πυρ στους εργάτες.

Ειδήσεις απ’ την Τουρκία

2011-12-31T04:43:00.000-08:00

Αναδημοσίευση από http://vathikokkino.com

36 δημοσιογράφοι στην φυλακή

Η κυβέρνηση της Τουρκίας συνεχίζει τις επιχειρήσεις εναντίων αγωνιστών δημοσιογράφων, δικηγόρων, συνδικαλιστών, φοιτητών και συγγραφέων που αντιστέκονται ενάντια στις αντιδημοκρατικές και φασιστικές πολιτικές.
Μετά τις ομαδικές συλλήψεις των δικηγόρων φαίνεται ότι ήρθε και η σειρά των δημοσιογράφων.
Η Τουρκική αστυνομία με εντολή του εισαγγελέα πραγματοποίησε συλλήψεις δημοσιογράφων σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας και του Κουρδιστάν, με την κατηγορία «μέλη παράνομων οργανώσεων και ισχυρές ενδείξεις για εγκληματικές πράξεις».
Από τους 42 δημοσιογράφους που οδηγήθηκαν στα αστυνομικά τμήματα, οι 36 φυλακίστηκαν και στάλθηκαν στις φυλακές. Οι δημοσιογράφοι ανήκουν σε διάφορες αριστερές εφημερίδες και περιοδικά.
Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση της Τουρκίας έχει ξεκινήσει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίων οποιασδήποτε φωνής ακούγεται ως αντιπολίτευση στο καθεστώς της Τουρκίας.
Να υπενθυμίσουμε ότι τους τελευταίους 6 μήνες στην Τουρκία και το Κουρδιστάν 4.500 αγωνιστές δημοσιογράφοι, δικηγόροι, συνδικαλιστές κτλ φυλακίστηκαν με την κατηγορία ότι ήταν μέλη παράνομων οργανώσεων.

Μαζικές διαδηλώσεις στην επέτειο δολοφονιών της πόλης Μαράς.

Πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας και του Κουρδιστάν μαζικές διαδηλώσεις στην επέτειο δολοφονιών της πόλης Μαράς,
Πρόκειται για τις δολοφονίες των κρατικών και παρακρατικών οργανώσεων στην Κουρδική πόλη Μαράς το 1978. Η τότε κυβέρνηση για να περάσει τον αντιτρομοκρατικό νόμο στην βουλή και να εξαγγείλει στρατιωτικούς νόμους, είχε βάλει σε εφαρμογή μια σειρά από προβοκάτσιες με την βοήθεια των φασιστών γκρίζων λύκων.
Οι φασίστες και η ασφάλεια προπαγανδίζοντας ότι οι αριστεροί βομβάρδισαν τα τζαμιά ξεσήκωσαν πλήθος συντηρητικού κόσμου που στην συνέχεια επιτέθηκαν στις συνοικίες όπου επικρατούσε η πλειοψηφία των αριστερών. Βάλανε φωτιά στα σπίτια, πυροβόλησαν τα γυναικόπαιδα. Πάνω από 150 άτομα δολοφονήθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν.
Σήμερα έχει αποδειχθεί ότι αυτή η προβοκάτσια οργανώθηκε από την ασφάλεια και τις παρακρατικές οργανώσεις που λειτουργούσαν υπό τον έλεγχο των μυστικών υπηρεσιών.
Στην επέτειο δολοφονιών της Μαράς οι διαδηλωτές απαίτησαν την πλήρη διαλεύκανση των δολοφονιών και την τιμωρία των υπευθύνων. Η αστυνομία προσπάθησε να εμποδίσει τις διαδηλώσεις και σε κάποιες περιπτώσεις όπως στην πόλη Μαράς επιτέθηκε ενάντια στους διαδηλωτές.

Σεϊτ Αλντογκάν

Αναφορά στους έλληνες κρατουμένους και στο Νίκο Ζαχαριάδη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Νταχάου

2011-12-31T03:41:00.001-08:00

Οι παρακάτω εικόνες είναι από φωτογραφικό αφιέρωμα που υπάρχει στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου και στο οποίο υπήρξε φυλακισμένος ο σ. Νίκος Ζαχαριάδης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

EMEP: Τουρκικά αεροπλάνα σκότωσαν 36 αμάχους

2011-12-30T05:54:00.000-08:00

36 άμαχοι σκοτώθηκαν από τους βομβαρδισμούς των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών F-16 στην Ortasu (Roboski) της περιοχής Uludere του Σιρνάκ χθες το βράδυ.

Μεταξύ των 50 ατόμων των οποίων οι ηλικίες κυμαίνονται μεταξύ 15 και 30, 36 έχουν επιβεβαιωθεί νεκροί μέχρι στιγμής. 15 άλλοι φέρονται ως αγνοούμενοι.

Οι συγγενείς των θυμάτων προσπαθούν να βρουν τα διάσπαρτα μέρη πτωμάτων στην περιοχή. Τα πτώματα αναφέρεται ότι είναι εντελώς καμένα και μη αναγνωρίσιμα. Τέσσερα πτώματα μεταφέρθηκαν στο κρατικό νοσοκομείο του Σιρνάκ, ενώ οι αγρότες πήραν πολλά απανθρακωμένα πτώματα στο χωριό Ortasu επάνω σε τρακτέρ και μουλάρια. Σύμφωνα με τους χωρικούς, τα πτώματα ήταν απανθρακωμένα όταν ντίζελ τύμπανα τους εξερράγη, ενώ κάποια έμειναν κάτω από τα ερείπια ενός μεγάλου βράχου κάτω από το οποίο πήραν καταφύγιο.
Ο Φεχμί Yaman, ο δήμαρχος της Uludere δήλωσε: «Έχουμε 30 πτώματα, όλα καμμένα. Το κράτος ήξερε ότι αυτοί οι άνθρωποι έκαναν λαθρεμπόριο στην περιοχή».

Η Selma Gurkan

«Η δολοφονία των 36 αμάχων σε αεροπορική επιδρομή στη νοτιοανατολική επαρχία του Σιρνάκ είναι ένα "ατυχές ατύχημα κατά την επιχείρηση» δήλωσε ο αντιπρόεδρος απόφαση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, Hüseyin Celik.

Η Γενική Πρόεδρος του Κόμματος Εργασίας (ΕΜΕΡ) Selma Gurkan κάλεσε τον Πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν και το Γενικό Επιτελείο να παραιτηθούν. Και πρόσθεσε: «Το έγκλημα δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί από οποιοδήποτε λόγο ή αιτία. Ο κύριος υπεύθυνος αυτής της επίθεσης στο λαό είναι η κυβέρνηση και το Γενικό Επιτελείο. Οι εκτελεστές και οι στρατιώτες πρέπει να πάνε σε δίκη άμεσα και να δώσουν λογαριασμό για αυτής την κτηνωδία».

Κόμμα Εργασίας (EMEP) Τουρκίας
Γραφείο Διεθνών Σχέσεων
www.emep.org

EMEP: Η κυβέρνηση του AKP έσπάσε ρεκόρ: 29 δημοσιογράφοι συνελήφθησαν σε μια ημέρα

2011-12-29T10:13:00.000-08:00

Δεν υπάρχει κανένα άλλο παράδειγμα ενός τέτοιου πράγματος, πριν ούτε στην Τουρκία ούτε στον κόσμο: 29 δημοσιογράφοι συνελήφθησαν σε μια ημέρα. Ο αριθμός των κρατουμένων δημοσιογράφων αυξήθηκε στους 96.

49 δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης, οι περισσότεροι από τους οποίους εργάζονται για τον κουρδικό Τύπο, συνελήφθησαν στις 20 Δεκεμβρίου στο πλαίσιο της εθνικής εμβέλειας οργάνωσης λεγόμενης KCK (Koma Civaken Kurdistan - Ένωση Κοινοτήτων στο Κουρδιστάν).

Υπήρξαν 36 συλλήψεις άτομα συνολικά (29 δημοσιογράφοι, 7 εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης) σε μία ημέρα μετά από απόφαση του ειδικά εξουσιοδοτημένου 9ου Ανώτατου Ποινικού Δικαστηρίου της Κωνσταντινούπολης.

Αυτή είναι μια προφανής μαζική αδικία εις βάρος των δημοσιογράφων.

Είναι προφανές ότι είμαστε αντιμέτωποι με την πιο μαζική αδικία σε δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια της ιστορίας της Τουρκικής Δημοκρατίας, αν εξαιρέσουμε την περίοδο του πραξικοπήματος της 12ης Σεπτεμβρίου μόνο επειδή δεν έχουμε καμία επαρκή στατιστικά στοιχεία. Ακόμη περισσότερο δεν υπάρχει άλλο παράδειγμα σύλληψης 29 δημοσιογράφων σε μια μόνο μέρα στον κόσμο.

Η κυβέρνηση του AKP έχει σπάσει ρεκόρ.

Αυτοί τη στιγμή υπάρχουν 96 δημοσιογράφοι κρατομενοι, συμπεριλαμβανομένων των 29 δημοσιογράφων που συνελήφθησαν στις 24 Δεκεμβρίου 2011. 17 από αυτούς είναι ανάδοχοι και υπεύθυνοι συντάκτες. Χάρη στο ΑΚΡ, η Τουρκία είναι η πρώτη χώρα όσον αφορά το εύρος των κρατουμένων δημοσιογράφων. Η κυβέρνηση του AKP έχει ήδη μετατρέψει τη Τουρκία σε μια μεγάλη φυλακή γεμάτη από δημοσιογράφους. Η Τουρκία έχει ήδη σπάσει το δικό της ρεκόρ για τον αριθμό των κρατουμένων δημοσιογράφων με τις πρόσφατες συλλήψεις.

Οι κύριοι λόγοι που φτάσαμε εδώ είναι ο αντιτρομοκρατικός νόμος (TMY), τον οποίο σοσιαλιστικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης ονομάζουν Αντι-κοινωνικό νόμο, τα στρατοδικεία, τα δικαστήρια κρατικής ασφάλειας (DGM) και ειδικά εξουσιοδοτημένα ανώτατα ποινικά δικαστήρια, τα οποία είναι από τα αγαπημένα του ΑΚΡ.

Είναι καιρός να προωθηθεί η αλληλεγγύη με τους δημοσιογράφους που κρατούνται, τον επαναστατικό, σοσιαλιστικό Τύπο, ιδιαίτερα τον Κουρδικό Τύπο. Η ελευθερία του Τύπου, η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης και οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων διεξάγουν έναν ακόμα αγώνα.

Ο αντιτρομοκρατικός νόμος (TMY) πρέπει να καταργηθεί, τα ειδικά εξουσιοδοτημένα ανώτατα ποινικά δικαστήρια (OYM) πρέπει να καταργηθούν, οι κρατούμενοι δημοσιογράφοι πρέπει να απελευθερωθούν.

Κόμμα Εργασίας (EMEP) Τουρκίας
Γραφείο Διεθνών Σχέσεων

Ανακοίνωση 6ου Συνεδρίου EMEP: Υποστηρίζουμε τους λαούς που έχουν εξεγερθεί για τα δικαιώματα και την ελευθερία τους, καταδικάζουμε τα ιμπεριαλιστικά σχέδια εναντίον της Συρίας και του Ιράν (1η ανακοίνωση)

2011-12-29T09:48:00.000-08:00

Τα ΚΚ Ισπανίας (μ-λ), ΚΚ Αλβανίας, Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, ΚΚ Μπενίν, Μ-Λ ΚΚ Ισημερινού, ΚΚ Εργατών Τυνησίας, Κόμμα Εργασίας Τουρκίας (EMEP), Νέο Κυπριακό Κόμμα και Κόμμα Εργατών Βελγίου στα πλαίσια του 6ου Συνεδρίου του EMEP υπέγραψαν κοινή διακήρυξη με τίτλο "Υποστηρίζουμε τους λαούς που έχουν εξεγερθεί για τα δικαιώματα και την ελευθερία τους, καταδικάζουμε τα ιμπεριαλιστικά σχέδια εναντίον της Συρίας και του Ιράν". Σύντομα θα την δημοσιεύσουμε στα ελληνικά.

Χρονολόγιο διαμαρτυριών ενάντια στον πυροβολισμό εργατών στην πόλη Zhanaozen

2011-12-29T09:26:00.000-08:00

Με εντολή της κυβέρνησης του Καζακστάν, δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού πυροβόλησαν σε βάρος των απεργών στη πόλη Zhanaozen με αποτέλεσμα πολλούς νεκρούς εργάτες και εκατοντάδες τραυματίες. Η εφημερίδα Proletarskaya Gazeta κυκλοφόρησε χρονολόγιο διαμαρτυριών το οποίο μετέφρασεστα αγγλικά. Το κείμενο βρίσκεται εδώ:Chronology of world-wide actions of protests against the shooting of workers in Zhanaozen.

ΚΚ Εργατών Γαλλίας: Όχι στην εθνικιστική πλειοδοσία - Ναι στην αλληλεγγύη μεταξύ των λαών

2011-12-29T09:22:00.000-08:00

Ο νόμος κατά της «άρνησης γενοκτονίας αναγνωρισμένης δια νόμου» προκαλεί μεγάλη ένταση με τις αρχές της Τουρκίας, οι οποίες σχετίζουν, όχι αναίτια, το Σαρκοζί και Σία με σφαγές στο παρελθόν (Αλγερία) αλλά και αργότερα (σε αρκετές χώρες Αφρική), που διαπράχθηκαν από το γαλλικό στρατό.

Η ένταση που αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο χωρών και η εθνικιστική πλειοδοσία από τις δυο πλευρές δεν έχει τίποτα το προοδευτικό.

Αρνούμαστε στον Σαρκοζί, την δεξιά και τη γαλλική αστική τάξη σε γενικές γραμμές, το δικαίωμα να μιλούν για τα θύματα της γενοκτονίας. Οι ελιγμοί που θα επιδιώξει για να κερδίσει τις εκλογές με τις ψήφους των Αρμενίων που ζουν στη Γαλλία, δεν εξυπηρετούν την υπόθεση του αρμενικού λαού που υπέστη γενοκτονία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η απάντηση σε αυτή την αντιδραστική εκστρατεία είναι η ανάπτυξη της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και την κοινή πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντίδραση.

Παρίσι, 23 Δεκέμβρη 2011
Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα της Γαλλίας
www.pcof.net

Παρουσία μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων στο 6ο Συνέδριο του EMEP

2011-12-24T10:40:00.000-08:00

Ο σ. Raul Marco απηύθυνε χαιρετισμό από το βήμα του 6ου Συνεδρίου του Κόμματος Εργασίας (EMEP) της Τουρκίας εκ μέρους των παρευρισκομένων αντιπροσωπειών: ΚΚ Ισπανίας (μ-λ), ΚΚ Αλβανίας, Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, ΚΚ Μπενίν, Μ-Λ ΚΚ Ισημερινού και ΚΚ Εργατών Τυνησίας.

Ο χαιρετισμός τελείωσε με τις εξής φράσεις:

"Αγαπητοί σύντροφοι, σας συγχαίρω για την ακούραστη προσπάθεια σας σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Έχετε επιτύχει επιτυχίες που είναι μια ενθάρρυνση για όλους εκείνους που πολεμάνε στο ίδιο χαράκωμα. Είμαστε πεπεισμένοι ότι τα ψηφίσματα και οι αποφάσεις του Συνεδρίου σας θα ενισχύσουν αναμφισβήτητα το Κόμμα σας για να επιτύχει νέες και μεγαλύτερες επιτυχίες, για να αποτελέσει κίνητρο για την εργατική τάξη στον αγώνα της ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση. Ζήτω το 6ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας! Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός! Ζήτω η επανάσταση!"

Πραγματοποιήθηκε το 6ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας Τουρκίας (ΕΜΕΠ)

2011-12-22T06:21:00.001-08:00

Του Σεϊτ Αλντογκάν

Δείτε εδώ: http://vathikokkino.com/2011/12/%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CF%84%CE%BF-6%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%8C/

Το 6ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας πραγματοποιήθηκε στην Αγκυρα με την συμμετοχή εκατοντάδων συνέδρων από όλες τις περιοχές της Τουρκίας και του Κουρδιστάν.

Στο Συνέδριο παρευρέθηκαν εκπρόσωποι πολλών συνδικάτων, δημοκρατικών φορέων, διανοούμενοι, εκπρόσωποι μαζικών οργανώσεων καθώς και εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων της αριστεράς. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την παρουσία αντιπροσωπειών από τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα Τυνησίας, Ισπανίας, Ελλάδας, Ισημερινού, Πακιστάν, Αζερμπαϊτζάν, Παλαιστίνη, Κύπρου, Βελγίου, Μπουργκίνα Φάσο, Λιβύη, Μπενίν, Αλβανία. Επίσης έστειλαν χαιρετισμό πολλά κόμματα απ’ όλο τον κόσμο.

Το κεντρικό σύνθημα του συνεδρίου ήταν «Αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο-Δουλειά ειρήνη, λευτεριά».

Τελευταία μέρα του συνεδρίου χιλιάδες εργάτες απ’ την Τουρκία και το Κουρδιστάν βροντοφώναξαν τα συνθήματα «Κάτω ο ιμπεριαλισμός», «ζήτω ο Σοσιαλισμός», «ζήτω η φιλιά των λαών». «Ενας κόσμος χωρίς τάξεις και εκμεταλλευόμενους».

Ένα στιγμιότυπο που αξίζει να αναφερθεί είναι η είσοδος στον χώρο του Συνεδρίου, εργαζομένων που βρίσκονται σε απεργιακούς αγώνες από τρία εργοστάσια από Σμύρνη και Κωνσταντινούπολη με φόρμες της δουλειάς και κράνη.

Η πρόεδρος του κόμματος ΕΜΕΠ Σελμά Γκουρκαν στην ομιλία της επικεντρώθηκε στις διεθνείς εξελίξεις δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στις επιθέσεις του κεφαλαίου ενάντια στους εργάτες και εργαζόμενους και στα εκμεταλλευόμενα στρώματα.
Η Γκουρκαν στην ομιλία της αναφέρθηκε εκτός των άλλων σ την ανάγκη μαζικοποίησης του επαναστατικού και εργατικού κινήματος θεωρώντας ως προϋπόθεση την δυνάμωση του κόμματος της εργατικής τάξης για ένα ολόπλευρο ταξικό αγώνα. Ιδιαίτερη επισήμανση έκανε για το Κουρδικό γυναικείο ζήτημα, για θέματα περιβάλλοντος κλπ.

Στα πλαίσια του Συνεδρίου. ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας εργατών Ενέργειας Μουσταφά Οζτασκιν δήλωσε ότι το πιο ισχυρό οργανωμένο κόμμα σήμερα στην Τουρκία είναι το κόμμα Εργασίας. «Πάντοτε είναι η πρωτοπορία σε κάθε εργατική κινητοποίηση», συμπλήρωσε, προσθέτοντας ότι «τα εργατικά συνδικάτα πρέπει να έχουν πάντοτε ένα ταξικό προσανατολισμό και να κοιτάνε τα γεγονότα από ταξική σκοπιά».

Λαμβάνοντας τον λόγο, στο πλαίσιο των εργασιών του Συνεδρίου ο αντιπρόεδρος του ΕΜΕΠ, Σαμπρί Τοπτσου τόνισε τα εξής: «Η θα είσαι με το καπιταλιστικό σύστημα ή θα είσαι με τον σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή». «Εχουν ζωτική σημασία οι αποφάσεις του κόμματος Εργασίας να μεταφερθούν στους χώρους δουλειάς, να γίνουν κτήμα των εργατών». Αναφερόμενος στην εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας εκτίμησε ότι: «Με την κυβέρνηση Ερντογκάν οι φτωχοί γίνανε φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Η ακολουθούμενη κυβερνητική πολιτική μαυρίζει το μέλλον των εργαζόμενων και το δικαίωμα υγείας και παιδείας ανήκει μόνο στην κυρίαρχη αστική τάξη». Σύμφωνα με τον ίδιο: «Για να αλλάξει τούτο το σύστημα χρειάζεται μεγάλος αγώνας με στόχο να μπορέσει η εξουσία των μονοπωλίων να περάσει στα χέρια της εργατικής τάξης». Αναγκαιότητα είναι, συμπλήρωσε ο αντιπρόεδρος του ΕΜΕΠ να μιλάμε συνεχώς με τους εργάτες και εργαζόμενους θέτοντας ως κύριο στόχο να δυναμώσουμε τις οργανώσεις του κόμματος. Συνέχισε την τοποθέτησή του λέγοντας: «Πρέπει να ενώσουμε τον αγώνα και την φωνή των εργαζομένων με τους διανοούμενους, τις γυναίκες, τους νεολαίους. Κάθε μέλος του κόμματος μας καθημερινά πρέπει να σκέπτεται και να διερωτάται: σήμερα τι έκανα για το κόμμα της εργατικής τάξης;».

Το συνέδριο έλαβε μια σειρά αποφάσεις όπως να ενταθεί ο αγώνας για να μην υλοποιηθούν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών που αποσκοπούν στην ένταση της εκμετάλλευσης λαών και φυσικού πλούτου των χωρών. Επίσης να κλιμακωθεί ο αγώνας για δωρεάν Παιδεία, ενώ δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στον αγώνα για να επιτραπεί η διδασκαλία μητρικής γλώσσας για τα παιδιά του Κουρδιστάν. Μόνιμη επιδίωξη πρέπει να είναι επίσης ο αγώνας για παροχή δωρεάν υπηρεσιών υγείας, για όλα τα λαϊκά στρώματα, ενώ στις αποφάσεις του συνεδρίου δεν παραλήφθηκε να τονιστεί η σημασία που έχει να προστατευτεί το περιβάλλον . Ακόμα τονίστηκε ότι απαιτείται προστασία του δημόσιου πλούτου της χώρας που γίνεται βορά για τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Καμιά συμφωνία της Τούρκικης κυβέρνησης με την Ε.Ε και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή, ενώ στις αποφάσεις του Συνεδρίου υπογραμμίστηκε η ανάγκη να πάρει νέες διαστάσεις ο αγώνας για να σταματήσουν οι εξοπλισμοί για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών, ενώ τονίστηκε η ανάγκη να υπάρξει δημοκρατικός προσανατολισμός του στρατού.

Το Συνέδριο έθεσε σαν άμεσες διεκδικήσεις:
Πέντε μέρες και 35 ώρες εργασίας. Μισθούς στους ηλικιωμένους και άνεργους για μια αξιοπρεπή ζωή. Δικαίωνα παιδεία και υγεία για όλους. Δουλειά και γη για τους φτωχούς αγρότες. Να καθαριστούν τα σύνορα απ’ τις νάρκες και η γη να δοθεί στους ακτήμονες αγρότες.

Τα κόμματα που συμμετείχαν στο συνέδριο εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση στην οποία υπογραμμίζουν τα εξής: « Εμείς τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα που παρευρεθήκαμε στο συνέδριο του ΕΜΕΠ δηλώνουμε ότι συμπαραστεκόμαστε και υποστηρίζουμε τον αγώνα των λαών από την Ισπανία ως την Ελλάδα απ’ την Βενεζουέλα ως τον Ισημερινό. Είμαστε υπερήφανοι για τον ταξικό αγώνα που κάνουν τα κόμματα μας υπερασπιζόμενα τις λαϊκές διεκδικήσεις, αναζητώντας λύσεις υπέρ του λαού στα καθημερινά προβλήματα του. Δηλώνουμε ακόμα την υποστήριξη και την συμπαράσταση μας στον δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού ενάντια στον ιμπεριαλισμό και σιωνισμό. Είμαστε δίπλα στους λαούς που υψώνουν την σημαία της αντίστασης για τα δικαιώματα και την ελευθερία. Καταδικάζουμε τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τις συνωμοσίες.
Τα κόμματα που συμμετείχαν στο Συνέδριο του ΕΜΕΠ χαιρέτισαν τον αγώνα των λαών της Βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής δηλώνοντας: «Οι λαοί έδειξαν ότι δεν θα αποδεχθούν τις συνέπειες της καπιταλιστικής μονοπωλιακής κυριαρχίας που ευθύνεται για την ανέχεια και φτώχια. Οι λαοί δεν δέχτηκαν την καταπίεση των δικτατόρων που ήταν χωροφύλακες του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Λόγω αδυναμίας οι λαοί δεν μπόρεσαν να διώξουν τα αστικά αντιδραστικά καθεστώτα που υποστηρίχτηκαν από τους ιμπεριαλιστές. Όμως ο αγώνας τους συνεχίζεται και η εμπειρία που απόκτησαν τους έδειξε να καταλάβουν την δύναμη τους. Οι λαοί είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν απέναντι στις αντιδραστικές δυνάμεις που προχωρούν με την ανασυγκρότηση των εξουσιών με την συμμετοχή θρησκευτικών αντιδραστικών με ιμπεριαλιστικές συνταγές».

Στην ανακοίνωση υπάρχουν αναφορές για την Συρία και το Ιράν καταδικάζοντας την επέμβαση των ιμπεριαλιστών στα εσωτερικά άλλων χωρών. Η ανακοίνωση τελειώνει με αγωνιστικό κάλεσμα προς όλους τους λαούς του κόσμου: «Οι λαοί όλου του κόσμου πρέπει να έχουν επαγρύπνηση ενάντια σε εισβολές και παγίδες. Να υψώσουμε την σημαία του αγώνα μας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στην αντίδραση.

***

Κόμμα Εργασίας (EMEP) Τουρκίας: Οι λαοί της Τουρκίας δεν είναι χωρίς επιλογές

Αντιπροσωπεία της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στο 6ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας (EMEP) Τουρκίας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της 17ης Συνάντησης της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (μέρος B')

2011-12-20T08:40:00.000-08:00

Συνέχεια από το προηγούμενο...

Με αυτό το σκοπό επιτέθηκαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στον πρώην σύμμαχό τους Καντάφι και τον ανέτρεψαν, όμως δε μπορούν να στραγγαλίσουν τον αναπτυσσόμενο αγώνα του Λιβυκού λαού για ελευθερία.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προσποιούνται ότι θέλουν να σταματήσουν την στρατιωτική επίθεση στη Συρία –και στοχεύουν ταυτόχρονα το Ιράν. Για μια ακόμα φορά εκμεταλλεύονται τις δίκαιες ελπίδες και την πάλη των εργατών, των λαών και της νεολαίας για την καταχτηση της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Οι εργάτες, οι λαοί, η νεολαία όπως επίσης οι επαναστάτες και οι κομμουνιστές απορρίπτουν αυτές τις θανάσιμες επιδιώξεις. Εμείς υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση! Η τύχη της Συρίας είναι υπόθεση των εργαζομένων και της Συριακής νεολαίας.

Παρόλο που διαπράχθηκαν ωμότητες και οι άνθρωποι υπέφεραν πολύ ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη συνεχίζεται, θα καταλήξει στο βάλτωμα των ιμπεριαλιστών κατακτητών από τα ισχυρά χτυπήματα που θα δεχθεί από την ηρωική αντίσταση. Εμείς καταδικάζουμε αποφασιστικά την ιμπεριαλιστική στρατιωτική επίθεση και υπερασπίζουμε αποφασιστικά τον αγώνα ενάντια στην κατοχή.

Εμείς υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της αυτοδιάθεση τους Παλαιστινιακού λαού, την ηρωική του πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το Σιωνισμό και το δικαίωμα αναγνώρισης του κράτους του από τα Ηνωμένα Έθνη.

Τα εξωτερικά χρέη εμποδίζουν την ανάπτυξη των εξαρτημένων χωρών και συμπαραστεκόμαστε στην δεινή κατάσταση των εργαζομένων μαζών. Το μεγάλο ύψος των χρεών αγγίζει και τις ίδιες τις ΗΠΑ, οι οποίες πριν από λίγο καιρό ξεπέρασαν το επιτρεπτό ανώτατο όριο χρέους. Αυτή η αδυναμία πληρωμής των χρεών ξεπεράστηκε, αφού επεκτάθηκαν τα «νόμιμα» όρια –σε βάρος των μισθών, των συντάξεων, της υγείας, της παιδείας καθώς και των άλλων κοινωνικών παροχών. Αυτά τα μέτρα στρέφονται και κατά των ίδιων των καπιταλιστών αφού εντείνουν σε διεθνές επίπεδο την κρίση. Στην Ελλάδα συγκαλύπτουν την χρεοκοπία με το να την παρουσιάζουν απέναντι στους εργαζόμενους σαν κάτι το καλό που όμως οδηγεί σε αύξηση του εξωτερικού χρέους. Τα εξωτερικά χρέη είναι αναπόφευχτα και παράνομα. Οι εργαζόμενοι δε συμφώνησαν ποτέ με αυτά και έχουν ήδη πληρωθεί πολλαπλάσια. Γι’ αυτό όλα τα στρώματα των εργαζομένων, ο λαός και οι επαναστάτες απαιτούν αποφασιστικά δυναμικά: Καμία πληρωμή των χρεών!

Τα κόμματα και οι οργανώσεις της διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κόμματών και Οργανώσεων, άλλες πολιτικές και μαζικές οργανώσεις υποστηρίζουν αποφασιστικά μια διεθνή καμπάνια για τη διαγραφή των εξωτερικών χρεών της Τυνησίας.

Η ανάπτυξη της πάλης των εργατών και των λαών, η αντίσταση ενάντια στις συνέπειες της κρίσης, τα αιτήματα για ελευθερία και δημοκρατία που εμφανίζονται σε διαφορετικό βαθμό σε όλες τις χώρες επαναφέρουν στην εργατική τάξη τον ηγετικό της ρόλο και αποκαλύπτουν γυμνή την αντίφαση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Γύρω από την εργατική τάξη συσπειρώνονται και άλλα λαϊκά στρώματα (μαθητές, φοιτητές, γυναίκες, άνεργοι, απασχολούμενοι στον τομέα των δημόσιων υπηρεσιών…). Συσπειρώνονται όλοι μαζί και υψώνουν τη φωνή τους ενάντια στις επιθέσεις του ιμπεριαλισμού και την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Η απώλεια του κύρους των αστικών θεσμών και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ιδιαίτερα όμως η πάλη της εργατικής τάξης συμβάλλει στο να αποκαλυφθεί καλύτερα η πραγματική φύση της αστικής δημοκρατίας και των καπιταλιστικών θεσμών και ταυτόχρονα των υπηρετών τους, να ξεσκεπαστούν οι οπορτουνιστές και οι ρεβιζιονιστές. Κάτω από αυτές τις συνθήκες μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας αναζητούν εναλλακτικές λύσεις και διέξοδο. Εμείς οι προλετάριοι επαναστάτες πρέπει να παίξουμε έναν ανάλογο δυναμικό ρόλο: Να καταγγείλουμε την φύση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Το ρόλο των τάξεων και να εξηγήσουμε τις μεταξύ τους συγκρούσεις, τον προδοτικό ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, της εργατικής αριστοκρατίας, να αποκαλύψουμε την καταστροφική δράση του οπορτουνισμού και πρωτ’ απ’ όλα να αμφισβητήσουμε την κατεύθυνση που δίνουν στην οργάνωση και στον αγώνα των εργαζομένων μαζών και της νεολαίας.

Σε αυτό το προτσές είναι απαραίτητο να αναπτυχθεί μια ταξική μαχητική συνδικαλιστική δουλειά, η ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος και των συνδικάτων, η ενότητα δράσης και οι δικές μας προτάσεις για ένα μαχητικό πρόγραμμα. Με αφετηρία την εργατική τάξη και τους αγώνες της, πρέπει να εργαστούμε για την ενότητα του λαϊκού κινήματος, για την συμμετοχή των αγροτικών μαζών, της νεολαίας, των λαών και των καταπιεσμένων εθνοτήτων. Σε ένα μέτωπο και με υψωμένες γροθιές να αντιπαρατεθούμε στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, κρατώντας ψηλά τη σημαία του σοσιαλισμού.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα αντιμετωπίζει την πρόκληση της καταπολέμησης της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, της ελευθερίας και της δημοκρατίας, και την αποφασιστικότητα να οριοθετήσει τις θέσεις μεταξύ επανάστασης και ρεφορμισμού.

Οι προϋποθέσεις για την επαναστατική πάλη των εργατών και των λαών είναι ευνοϊκές και αύριο θα είναι ακόμα καλύτερες. Η σημερινή κατάσταση δείχνει καθαρά την αναγκαιότητα της κοινωνικής επανάστασης και μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα καταδεικνύουν τη δυνατότητα διοργάνωσή της. Τα κόμματα και οργανώσεις μας επαναβεβαιώνουν την απόφαση να οργανώσουν και να πραγματοποιήσουν την επανάσταση.

Επιβεβαιώνοντας το προλεταριακό διεθνισμό εκφράζουμε τη μαχητική αλληλεγγύη προς τους εργάτες και τους λαούς που αγωνίζονται σε όλο τον κόσμο.

Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!

Μαδρίτη, Οχτώβρης 2011

Αλβανία (Κομμουνιστικό Κόμμα)
Βραζιλία (Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα)
Μπουρκίνα Φάσο (Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Volta)
Δανία (Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών - AKP)
Δομινικανή Δημοκρατία (Κομμουνιστικό Κόμμα της Εργασίας)
Εκουαδόρ (Μαρξιστικό-λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα)
Γαλλία (Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών - PCOF)
Γερμανία (Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κόμματος - Arbeit Zukunft)
Ελλάδα (Κίνηση για την Ανασύνταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος 1918-55)
Ιράν (Εργατικό Κόμμα, Toufan)
Ιταλία (Κομμουνιστική Πλατφόρμα)
Μεξικό (Κομμουνιστικό Κόμμα Μ-Λ)
Μαρόκο (Δημοκρατικός Δρόμος)
Ισπανία (Κομμουνιστικό Κόμμα Μ-Λ)
Τυνησία (Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών)
Τουρκία (Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα - TDKP)
Βενεζουέλα (Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα)

Κόμμα Εργασίας (EMEP) Τουρκίας: Οι λαοί της Τουρκίας δεν είναι χωρίς επιλογές

2011-12-19T07:05:00.000-08:00

Το 6ο συνέδριο του Κόμματος Εργασίας (EMEP) της Τουρκίας είχε έντονο διεθνιστικό χαρακτήρα. Φωνάκτηκαν Τουρικοκουρικά συνθήματα . Οι διεθνείς αντιπροσωπείες υπέγραψαν κοινή διακήρυξη ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και κατοχές. Το κείμενο συμπαραστέκεται στους την εργατική τάξη, τους καταπιεσμένους λαούς και χαιρετίζει τον αγώνα για το σοσιαλισμό.

Στο συνέδριο παρεβρέθηκαν αντιπροσωπείες από τέσσερις ηπείρους, ανάμεσά τους το ΚΚ Εργατών Τυνησίας, το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ), η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 και δεκάδες άλλα κόμματα και οργανώσεις.

Αντιπροσωπεία της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στο 6ο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας (EMEP) Τουρκίας

2011-12-17T01:57:00.000-08:00

Αντιπροσωπεία της Π.Ε. της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 θα παρεβρεθεί στις εργασίες του 6ου Συνέδριου του Κόμματος Εργασίας (EMEP) Τουρκίας το οποίο πραγματοποιείται στις 18 του μήνα.

Αντιπροσωπείες έχουν στείλει και τα περισσότερα από τα κόμματα της Διεθνούς Σύσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων.

Διαβάστε: Χαιρετισμός της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στο 5ο Συνέδριο του EMEP (Δεκέμβρης 2008)

Νίκος Αβραμίδης - υπόδειγμα επαναστάτη κομμουνιστή

2011-12-16T17:20:00.000-08:00

Ο «μπαρμπα-Νικόλας» Αβραμίδης με το φίλο του ναυτεργάτη Γ. Καραμπέρα.
Στη μέση ένας Σλαβομακεδόνας

Ο Νίκος Αβραμίδης κατάγονταν απ' τον Καύκασο και η οικογένειά του κυνηγήθηκε απ' τους Λευκορώσους και ήρθε στην Ελλάδα. Έζησε στον Πειραιά και πήρε μέρος στην μικρασιατική εκστρατεία.

Από μικρός δούλευε εργάτης και οργανώθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα. Στη συνέχεια δούλεψε ναυτεργάτης, εντάχθηκε στο ναυτεργατικό κίνημα και από τι γραμμές της ΟΕΝΟ συνέβαλλε αποφασιστικά στην ανάπτυξή του. Οργανώθηκε στο ΚΚΕ και αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος του Ναυτεργατικού Κινήματος. Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της«Ναυτεργατικής Ένωσης» το 1935 και μετέπειτα, στη διάρκεια του πολέμου, 1940-42, ιδρυτικό στέλεχος της αντιφασιστικής Ναυτεργατικής Ένωσης της Μέσης Ανατολής.

Πολέμησε εθελοντής στην Ισπανία απ' τις γραμμές των διεθνών ταξιαρχιών στο λόχο«Νίκος Ζαχαριάδης». Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε μ' αποτέλεσμα να πάθει ημιπαράλυση απ' τη δεξιά πλευρά. υπήρξε αξιωματικός προγυμναστής και για αρκετό καιρό ήταν στο επιτελείο της ταξιαρχίας εθελοντών σε καθοδηγητική θέση. Επίσης ήταν διερμηνέας Ρώσων-Ισπανών παρτιζάνων. Μετά τον τερματισμό του εμφυλίου στην Ισπανία κλείστηκε σε στρατόπεδο στη Γαλλία.

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική, αντιφασιστική και κομμουνιστική δράση.

Κατά τη διάρκεια της συνδικαλιστικής του δράσης στο ναυτεργατικό κίνημα πρωτοστάτησε στις διαμαρτυρίες για την βύθιση των σαπιοκάραβων του Ωνάση και η αγγλική κυβέρνηση των καταδίωξε και έτσι υποχρεώθηκε να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Αργεντινή. Αργότερα ξαναπιάνει δουλειά στα καράβια και πρωτοστατεί και πάλι καθοδηγώντας τις κινητοποιήσεις των ναυτεργατών για τα αιτήματά τους. Λόγω της πλούσιας. επαναστατικής του δράσης είχε μεγάλη εκτίμηση και κύρος στους ναυτεργάτες αλλά και τους κομμουνιστές.

Ακολουθώντας τη γραμμή του Κόμματος, πολύ νωρίς κατατάχθηκε στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) και απ' τις γραμμές του πολέμησε τον ντόπιο μοναρχοφασισμό και αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, βρέθηκε στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης, έδρασε μέσα απ' τις γραμμές του ΚΚΣΕ και δούλεψε στο εργοστάσιο«Ουζμπέκ Σελμάς».«Έκανε μερικές σοβαρές βελτιωτικές προτάσεις για την καλυτέρεψη και άνοδο της παραγωγής. Για την προσφορά του αυτή προτάθηκε να του δώσουν χρηματικό δώρο. αλλά αυτός αρνήθηκε με τη δικαιολογία ότι οι βελτιώσεις αυτές γίνονταν στο χρόνο της δουλειάς του για την οποία και πληρώνονταν. Αυτό ήταν μια εξαιρετική περίπτωση και ίσως η μοναδική. Ήταν αγνός και εξαιρετικά τίμιος».

Ο επαναστάτης«μπαρμπα-Νικόλας» Αβραμίδης, όπως τον αποκαλούσαν με σεβασμό όλοι οι νεότεροι κομμουνιστές, ακολουθούσε και εφάρμοζε πάντα με συνέπεια την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ (1918-55) με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Υπήρξε υπόδειγμα κομμουνιστή προς μίμηση και είχε μεγάλο κύρος και πολύ μεγάλη εκτίμηση στους κομμουνιστές που τον γνώριζαν.

Μετά την επέμβαση της προδοτικής ρεβιζιονιστικής κλίκας στο ΚΚΕ, ο σεβαστός σ' όλους τους κομμουνιστές επαναστάτης«μπαρμπα-Νικόλας» Αβραμίδης στάθηκε ευθύς εξαρχής αταλάντευτα στο πλευρό του ηρωικού μας κόμματος και της επαναστατικής του καθοδήγησης και υπεράσπισε τη μαρξιστική-λενινιστική-σταλινική του γραμμή κόντρα στο αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού. Υπεράσπισε πάντα με συνέπεια τους Στάλιν-Ζαχαριάδη απ' τις συκοφαντίες και τις λασπολογικές επιθέσεις των ντόπιων και σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Μετά το '56 αγωνίστηκε με συνέπεια, ως το θάνατό του στην Τασκένδη, απ' τις γραμμές των επαναστατών κομμουνιστών σταλινιστών-ζαχαριαδικών ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό. Αυτός ο αδιάλλακτος επαναστάτης και συνεπής υπερασπιστής των επαναστατικών αρχών του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού όταν κάποτε μετά το '56 έφθασε στην Τασκένδη το μετάλλιο-παράσημο απ' τους Ισπανούς αντιφασίστες, σε ένδειξη τιμής για την εθελοντική συμμετοχή του στον αγώνα τους, αρνήθηκε να το παραλάβει απ' τη ρεβιζιονιστική κομματική επιτροπή των Χατούρα-Δημητρίου, κλπ. η οποία υποχρεώθηκε να το παραδώσει στην Κομματική Οργάνωση του ΚΚΣΕ Ουζμπεκιστάν απ' την οποία και το παρέλαβε.

Ο«μπαρμπα-Νικόλας» Αβραμίδης είχε μεγάλη επαναστατική πείρα, κομματική και συνδικαλιστική πείρα -καρπός της πολύχρονης και πλούσιας επαναστατικής του δράσης. Διέθετε αξιόλογη μαρξιστική θεωρητική κατάρτιση και υπήρξε υπόδειγμα κομμουνιστή και διεθνιστή επαναστάτη. Επίσης γνώριζε ρώσικα, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ισπανικά. Ήταν αγαπητούς σ' όλους τους κομμουνιστές και πρώτα απ' όλα στο χώρο των ναυτεργατών που είχε δράσει δεκαετίες ολόκληρες. Όλοι όσοι των γνώριζαν ήθελαν να του μοιάσουν και τον είχαν ως παράδειγμα προς μίμηση:«όλοι εμείς», μας είπε σε μια πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία ο εξόριστος στη Σιβηρία Παντελής Κυριακίδης,«θέλαμε να μοιάσουμε του επαναστάτη "μπαρμπα-Νικολα" Αβραμίδη, ήταν υπόδειγμα κομμουνιστή για όλους μας».

* * *

Ναυτεργάτης που γνώριζε καλά τον«μπαρμπα-Νικόλα» Αβραμίδη αναφέρει:«...ο Νικόλας, εκτός απ' την πολιτική δράση είχε και μια πλούσια συνδικαλιστική δράση. Ήταν ένα από τα διαλεχτά στελέχη των ναυτεργατών, Γι' αυτή του τη δράση έκανε, αν θυμάμαι καλά, δυο χρόνια φυλακή στα κάτεργα του Βελγίου, στην Αμβέρσα. Είναι απ' τα ιδρυτικά στελέχη, μαζί με τον Καραγιάννη, της Ναυτεργατικής Ένωσης το 1935 και μετέπειτα στ διάρκεια του πολέμου, το 1940-42, ιδρυτικό στέλεχος της αντιφασιστικής ναυτεργατικής ένωσης της Μέσης Ανατολής. Γι' αυτόν τον άνθρωπο, που ο ίδιος αποτελούσε την ιστορία του ναυτεργατικού κινήματος, σ' ένα βιβλίο πριν χρόνια που εκδόθηκε απ' τους Φλωράκιδες και που συγγραφέας του είναι κάποιος ασυρματιστής Κ. Στεφανάτος¹, για το Νικόλα δεν λέει ούτε λέξη, ενώ αναφέρει άλλους που δεν πρόσφεραν ούτε το 1/1000 απ' ότι πρόσφερε ο Αβραμίδης. Έτσι γράφουνε αυτοί την ιστορία μας. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μεγάλη αηδία προκάλεσε αυτό το πράγμα στους πολλούς ναυτεργάτες που γνώριζαν τον Νικόλα».

Επίσης σε μια συνέντευξή του, το Δεκέμβρη του 1986, στο περιοδικό «Τέταρτο» ένα άλλος ναυτεργάτης, ο Παναγής Σκευοφύλακας (86 χρονώ τότε) απ' το χωριό Πηγάδια Καρπάθου, εθελοντής κι αυτός στην Ισπανία, την οποία προλογίζει ο Εμ. Αναγωνστάκης σημειώνει: «δακρύζει όταν αναφέρεται στον Δημήτρη Ραπίτη και το Νίκο Αβραμίδη, συντρόφους του που πολέμησαν στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο». (Ο μεν Δημήτρης Ραπίτης απ' τη Χίο σκοτώθηκε στην Κεντρική Ισπανία, ο δε Νίκος Αβραμίδης άφησε την τελευταία του πνοή στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης).

¹ Αναφέρεται στο βιβλίοτου Κ. Στεφανάτου«Ναυτεργάτες», ΣΕ, Αθήνα 1981

Στη μνήμη του«μπαρμπα-Νικόλα» Αβραμίδη ο σύντροφος Γιάννης Γκαβέλας προσφέρει στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» 10.000 δραχμές.

Αναδημοσίυεση από «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Αρ. Φύλ. 125 1-15 Γενάρη 2002

Εκλογές στο Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας – Αποτυπώθηκε μεγάλη υποχώρηση του συνδικαλιστικού κινήματος των οικοδόμων κάτω από την κυριαρχία του ρεφορμιστικού συνδικαλισμού του ΠΑΜΕ

2011-12-16T08:16:00.000-08:00

Εκλογές στο Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας – Αποτυπώθηκε μεγάλη υποχώρηση του συνδικαλιστικού κινήματος των οικοδόμων κάτω από την κυριαρχία του ρεφορμιστικού συνδικαλισμού του ΠΑΜΕ

Στις εκλογές του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας που διενεργήθηκαν 7-11 Νοέμβρη 2011 ψήφισαν 2.953 οικοδόμοι και έγκυρα ψηφοδέλτια ήταν 2.932.

Ο Πανοικοδομικός Ταξικός Ενωτικός Συνδυασμός ("Κ"ΚΕ-ΠΑΜΕ) πήρε για το Διοικητικό Συμβούλιο 2.895 ψήφους (από 8.157 το 2008!) και εξέλεξε και τα 21 μέλη της Διοίκησης. Η Πρωτοβουλία Οικοδόμων πήρε 37 ψήφους (από 115) και δεν εξέλεξε κανέναν στο ΔΣ. Η Πρωτοβουλία Οικοδόμων κατήγγειλε μάλιστα το ΠΑΜΕ για νοθεία: "Για άλλη μια φορά “χάθηκαν” ψηφοδέλτιά μας τουλάχιστον στα παραρτήματα του Περιστερίου, του Γαλατσίου, στο Αιγάλεω και κυρίως στο εργοτάξιο της Παιανίας." (Ανακοίνωση Πρωτοβουλίας Οικοδόμων Νοέμβρης 2011)

Για τους αντιπροσώπους σε ΕΚΑ και Ομοσπονδία Οικοδόμων, ο Πανοικοδομικός Συνδυασμός πήρε 2.896 ψήφους εκλέγοντας 39 και 30 αντιπροσώπους αντίστοιχα, ενώ η Πρωτοβουλία Οικοδόμων πήρε 39 ψήφους και δεν εξέλεξε κανέναν αντιπρόσωπο ούτε σε ΕΚΑ, ούτε στην Ομοσπονδία.

Στις εκλογές κυριάρχησε πρωτοφανής μείωση της συμμετοχής. Από το 2002 όπου ψήφισαν 17.500 οικοδόμοι περίπου και το 2005 όπου ψήφισαν 11.500, πέσαμε στις 8.315 το 2008 (μείωση περισσότερο από 50% σε σχέση με το 2002) και τώρα στις 2.953 (μείωση 64% σε σχέση με το 2008)!

Είναι ξεκάθαρο ότι εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης ο ρεφορμιστικός συνδικαλισμός του "Κ"ΚΕ-ΠΑΜΕ αδυνατεί να συσπειρώσει τους εργαζομένους. Αυτό σε συνδυασμό με την μεγάλη κρίση που περνά ο κλάδος οδήγησε στην εντυπωσιακή μείωση της συμμετοχής και στη συρρίκνωση του σωματείου.

Όπως είχαμε επισημάνει και παλιότερα: Βασικό εργαλείο της επιρροής του συνδικάτου οικοδόμων μέχρι σήμερα ήταν ότι έδινε το εποχιακό επίδομα του ΟΑΕΔ, σε συμφωνία με την κυβέρνηση, και με μοχλό αυτό μάζευε και ψήφους για το ΠΑΜΕ. Από τη στιγμή που το επίδομα μπορεί να το πάρει πλέον κάποιος απευθείας από τον ΟΑΕΔ ή από τα ΚΕΠ τα πράγματα άλλαξαν και ο ρόλος του συνδικάτου στη διανομή του επιδόματος περιορίστηκε.

Η κρίση του κλάδου της οικοδομής με βάση τα στοιχεία

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (Νοέμβρης 2011), στο επτάμηνο Ιανουαρίου-Ιουλίου εφέτος ο οικοδομικός όγκος μειώθηκε κατά 40% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010. Στο επτάμηνο Ιανουαρίου - Ιουλίου 2011, η συνολική οικοδομική δραστηριότητα εμφανίζει στο σύνολο της χώρας μείωση κατά 32% στον αριθμό των οικοδομικών αδειών, κατά 44,3% στην επιφάνεια και κατά 40% στον όγκο, σε σχέση με το αντίστοιχο επτάμηνο του έτους 2010.

Αντίστοιχα, η ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα εμφανίζει στο σύνολο της χώρας μείωση κατά 31,9% στον αριθμό των οικοδομικών αδειών, κατά 44% στην επιφάνεια και κατά 39,4% στον όγκο, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο Ιανουαρίου - Ιουλίου 2010.

Σύμφωνα με το ΕΘΝΟΣ (13/10/2010): Κάτω 80% σε μια 5ετία η οικοδομική δραστηριότητα, φέτος 40% λιγότερες επενδύσεις σε νέα σπίτια. Πάνω από 100.000 οικοδόμοι στον δρόμο. Στο «κόκκινο» άλλοι 300.000. Λουκέτο έβαλαν 1.000 οικοδομικές επιχειρήσεις.

Με βάση τα στοιχεία του ΙΚΑ, οι ασφαλισμένοι οικοδόμοι στην Αττική είναι κατά 60% λιγότεροι σε σχέση με πριν 5 χρόνια.

Διαβάστε το αναλυτικό άρθρο για τις εκλογές του 2008: Εκλογές στο Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας – Αποτυπώθηκε η υποχώρηση του οικοδομικού κινήματος κάτω από την κυριαρχία του ρεφορμιστικού συνδικαλισμού του ΠΑΜΕ

Να σταματήσει-καταργηθεί η χρηματοδότηση των κομμάτων από τους φόρους του λαού - Νέα υπέρογκα ποσά στα κόμματα μέσα στο 2011

2011-12-16T08:12:00.000-08:00

Να σταματήσει-καταργηθεί η χρηματοδότηση των κομμάτων από τους φόρους του λαού

Νέα υπέρογκα ποσά στα κόμματα μέσα στο 2011

Με απόφαση του Yπουργού Eσωτερικών (ΦEK 2360/24-10-2011) κατανεμήθηκε στα πολιτικά κόμματα το ποσό των 13,5 εκατ. ευρώ που αντιστοιχεί στη δόση του τρίτου τριμήνου του 2011 της κρατικής ενίσχυσης! Το ποσό αυτό κατανέμεται ως εξής: ΠΑΣΟK: 5.436.332,61 ευρώ, N. Δ: 4.249.890,51 ευρώ, «Κ» KE: 1.306.274,48 ευρώ, ΛAOΣ: 1.089.378,37 ευρώ, ΣYPIZA: 972.624,83 ευρώ, OIKOΛOΓOI - ΠPAΣINOI: 450.155,20 ευρώ.

ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 2011

ΠΑΣΟΚ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011. Δύο δόσεις των 5,4 εκατ. ευρώ. Το 2010 ήταν 19,8 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών-μελών-φίλων 2,9 εκατ. ευρώ. Αναλήψεις δανείων 40,6 εκατ. ευρώ.

ΝΔ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011. Δύο δόσεις των 4,2 εκατ. ευρώ. Το 2010 ήταν 15 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών -μελών-φίλων 2,8 εκατ. ευρώ. Διαφορά ανάληψης & εξόφλησης δανείων 24,9 εκατ. ευρώ.

«Κ»ΚΕ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011. Δύο δόσεις του 1,3 εκατ. ευρώ. Το 2010 ήταν 4,6 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών- μελών-φίλων 5,7 εκατ. ευρώ. Αναλήψεις δανείων 5 εκατ. ευρώ.

ΛΑΟΣ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011. Δύο δόσεις του 1,089 εκατ. ευρώ. Το 2010 ήταν 3,9 εκατ. ευρώ. Καταθέσεις 980.000 ευρώ. Εισφορές μελών-βουλευτών 156.566 ευρώ.

ΣΥΡΙΖΑ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011. Δύο δόσεις των 972.624 ευρώ. Το 2010 ήταν 3,5 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών-μελών-φίλων 475.292 ευρώ. Αναλήψεις δανείων 5,3 εκατ. ευρώ.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ: Κρατική χρηματοδότηση το 2011. Δύο δόσεις των 450.155 ευρώ. Το 2010 ήταν 1,7 εκατ. ευρώ. Εισφορές βουλευτών- μελών-φίλων 78.557 ευρώ. Αναλήψεις δανείων μηδέν.

715.000 οι εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ το Νοέμβριο

2011-12-16T08:04:00.000-08:00

Στα 715.693 άτομα ανέρχονται οι εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ κατά το μήνα Νοέμβριο. Απ' αυτά 301.659 είναι άνδρες (ποσοστό 42,15%) και 414.034 είναι γυναίκες (ποσοστό 57,85%).

Ο αριθμός αυτός παρουσιάζει αύξηση κατά 3,21% (22,276 άτομα) σε σχέση με τον Οκτώβρη.

Από τους εγγεγραμμένους ανέργους 287.848 (40,22%) άτομα είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και 427.845 (59,78%) είναι εγγεγραμμένα για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών.

Διαβάστε και προηγούμενα δημοσιεύματα:Αύξηση των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ κατά 0,28% τον Σεπτέμβρη 2011 | Αύξηση των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ τον Ιούλιο 2011 | Στο 43,1% η ανεργία στους νέους έως 24 ετών – 786.459 οι άνεργοι σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ

Κοινό ανακοινωθέν της Οργάνωσης για την Ανοικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργαζομένων της Γερμανίας (Arbeit Zukunft) και του KPD / ML (απόσπασμα)

2011-12-16T01:24:00.000-08:00

Τα μέλη της Οργάνωσης για την Ανοικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργαζομένων της Γερμανίας (Arbeit Zukunft) και του KPD / ML (Ερυθρός Αστέρας) έχουν συγχωνευθεί σε μια ενιαία οργανωση. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας περισσότερο από τρία χρόνια συνεχόμενης φιλικής και καλής συνεργασίας που βασίζεται στην αλληλεγγύη και την κριτική. Κατά τη διαδικασία της συγχώνευσης οι συνομιλιές έδειξαν ότι δεν υπήρχαν ουσιαστικές διαφορές στις ιδεολογικές και πολιτικές απόψεις των δύο οργανώσεων που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τη συνέχιση της ύπαρξης των δύο διαφορετικών οργανώσεων απέναντι στην εργατική τάξη.

Τα τελευταία χρόνια, η εργατική τάξη στη Γερμανία, έχει να αντιμετωπίσει τις πιο σκληρές επιθέσεις της αστικής τάξης, του κεφαλαίου και του κράτους από την καταστροφή του ναζιστικού καθεστώτος. Θα αναφέρουμε μόνο την Ατζέντα 2010 και το πέρασμα όλου του βάρος της σημερινής κρίσης υπερπαραγωγής αποκλειστικά στις πλάτες των εργαζομένων. Οι εργάτες και ο εργαζόμενος λαός είναι σε θέση άμυνας στον αγώνα αυτό και αναγκάζονται να αμυνθούν εναντία σε μια συνεχώς μαζική απώλεια των κοινωνικών δικαιωμάτων και των κατακτήσεών τους!

Η έλλειψη μιας ισχυρής κομμουνιστικής οργάνωσης με βάση την διδασκαλία του μαρξισμού-λενινισμού που θα αντιμετωπίζει σταθερα τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι μια αποφασιστική αδυναμία, η οποία ανακόπτει τη δύναμη των εργαζομένων όχι μόνο στον αμυντικό αγώνα ενάντια σε αυτές τις επιθέσεις. [...]

Η οργανωση που προέκυψε από την ένωση θα ονομάζεται «Οργάνωση για την Ανοικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργαζομένων της Γερμανίας / Arbeit Zukunft». Πιστεύουμε ότι μια νέα, τρίτη όνομα θα οδηγούσε μόνο σε μεγαλύτερη σύγχυση. [...]

Βαγγέλης Κτιστάκης

2011-12-15T18:17:00.000-08:00

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο16 του Ιούνη 1945

ΣΠΟΝΔΕΣΣΤΟ ΚΚΕ

ΒΑΓΓΕΛΗΣΚΤΙΣΤΑΚΗΣ

Στις 16 Ιουνίου 1944 οιΓερμανοί εκτελέσανε στην Κρήτη τονΒαγγέλη Κτιστάκη, στέλεχος του ΚΚΕ καιγραμματέα της Κομματικής ΟργάνωσηςΚρήτης. Ο σ. Κτιστάκης συνελήφθη στις13 Ιουνίου 1944 στην εβραϊκή συνοικία τωνΧανιών, ύστερα από προδοσία εθνικιστών,από το διοικητή του τμήματος ΑσφαλείαςΓ. Μαρκάτο μαζίμε τους ανθυπομοίραρχοΓ. Κατσαρό,ανθυπασπιστή Γ. Φραγκούλη, ενωματάρχηΔ. Τζηράκηυπενωματάρχες Α. Κοντέα και Λαζόπουλοκαι τους χωροφύλακες Εμ. Γίττανη,Θ. Οικονόμου,Γ. Λαγουδάκη, Θ. Αθανασίου, Χ. Καραπαναγιώτη,Ν. Τρανταφύλλου, Ν. Κοτσιράκη,Ν. Μακρή και Ν. Μπεγιάλο.Για τον διαλεχτό κομμουνιστή δίνουμεπιο κάτω σημείωμα του αρχηγού του ΚΚΕσ. Ζαχαριάδη.

Ένασεμνό παλικάρι. Τόνε γνώρισα σε δύσκολεςστιγμές του Κινήματός μας, όταν το Κόμμαμας προσπαθούσε ν' ανοίξει το δρόμο προςμια μαζική δράση και δημιουργία. Στηνπροσπάθεια αυτή ο Κτιστάκης πρόσφερε όσα μπορούσε άγνωστος στους πολλούς, χωρίςεπίδειξη, με μια θέληση επίμονη και μεμια μετριοφροσύνη που ξεχωρίζουν τονπραγματικό αγωνιστή. Μα δίπλα σ' αυτά οΒαγγέλης είχε και μυαλό και έβλεπεκαθαρά και μακρυά. Και είχε μια πίστηβουνό. Δεν τον τράνταζε τίποτε. Στρατιώτηςστο μεγάλο στρατό των αγωνιστών δενγνώριζε επιφύλαξη και δινότανε ολόκληρος,δίχως κανένα δισταγμό στον αγώνα μας.Αναλάμβανε τομείς στη δουλειά μας πουκαι στα χρόνια ακόμα εκείνα τηςμισονομιμότητας πριν από το 1936 ήθελανκαρδιά γερή, ψυχραιμία, πραγματικόθάρρος, ωριμότητα. Μα δίπλα στον πραχτικόαγωνιστή ο διανοητής μελετούσε τα βασικάπροβλήματα της χώρας και του αγώνα.Ξεχωριστά τον απασχολούσε το αγροτικόμας πρόβλημα, τα οικονομικά και πριναπόλα τα ζητήματα της ιδιαίτερης πατρίδαςτου που τόσο αγαπούσε. Στην «ΚομμουνιστικήΕπιθεώρηση» συνεργαζότανε και βοηθούσεσοβαρά.

Έτσιο Κτιστάκης συνδυάζει αυτά που χρειάζεταιο λαϊκός αγωνιστής. Θεωρία και πράξη.Έβλεπε καθαρά το δρόμο και το σκοπό ματην ίδια στιγμή καταχτούσε με τον αγώνα το δρόμο αυτόν, που τον έφερνε στο σκοπό.

Μαο Βαγγέλης είχε και κάτι άλλο ακόμα :Ήταν και ένα μεγάλο παιδί, αγνό και μεφλογερό ενθουσιασμό που τον έκαιγε μαπου δεν ήθελε να τόνε δείχνει. Η παραμικρήεπιτυχία μας τόνε συνάρπαζε και τονενθουσίαζε. Μα και την πιο μεγάλη καταδρομήτην τοποθετούσε σωστά, την αντιμετώπιζεψύχραιμα και αποφασιστικά.

Ματόνε πήραν η προδοσία και ο χιτλερισμός.Μα δεν τον έσβησαν.Αντίθετα, η θυσία του τον ξεσήκωσεακόμα πολύ. Και τη στιγμή που οι προδότεςδωσίλογοι γυρνάν λεύτεροι και γλεντούντην προδοσία τους, ο Λαός της χώρας μαςκαι ιδιαίτερα οι συμπατριώτες καισυναγωνιστές του .......... σήμερα τη σκέψηστον αγωνιστή Κτιστάκη που δίπλα σεόσους άλλους μας έχουν γίνει σύμβολοκαι παράδειγμα.

ΗΚρήτη και τα Χανιά, το ηρωικό νησί καιη Δημοκρατική Ακρόπολή του πρόσφερανμια ακόμα θυσία, πρόσθεσαν ένα ακόμακρίκο στη μακρυά αλυσίδα των προσφορώνγια τη Λευτεριά που ξεκίνησε παλεύονταςτον καταχτητή και που την ολοκλήρωσήτης θα τήνε βρει στο λεύτερο λαϊκόδημιούργημα της Λαϊκής Δημοκρατίας.Σαν ένα απ' τα διαμάντια της θάναι καιη Ελληνική Κρήτη. Το αγνό της παιδί τηςΙδέας, το Βαγγέλη Κτιστάκη δε θα τόνεξεχάσουμε ποτέ.

Ν.ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ (1951)

2011-12-15T11:25:00.000-08:00

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 27.12.1951

ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
Δημοσιεύουμε παρακάτω άρθρο με τον παραπάνω τίτλο του Σοβιετικού ακαδημαϊκού Ντ. Β. Σκομπιέλτσιν, πρόεδρο της επιτροπής Διεθνών Σταλινικών Βραβείων «Για την στερέωση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΠΡΑΒΝΤΑ» της 21 του Δεκέμβρη.

Χτες το Συμβούλιο για τα Διεθνή Σταλινικά Βραβεία «Για την στερέωση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» αποφάσισε ομόφωνα να δοθούν Διεθνή Σταλινικά Βραβεία σε μια καινούργια ένδοξη πλειάδα εξεχόντων αγωνιστών για την ειρήνη στους Γκο Μο Ζο , Πιέτρο Νέννι, Ικούο Οϊάμα, στη Μόνικα Φέλτον, στην Άννα Σέγκερς και στον Ζώρζη Αμάντου.
Απ' τη μέρα που δοθήκαν τα πρώτα Διεθνή Σταλινικά Βραβεία το κίνημα για την υπεράσπιση της ειρήνης σημείωσε καινούργιες επιτυχίες. Στις γραμμές του μπήκαν χιλιάδες καινούργιοι αγωνιστές σ' ολάκερες τις χώρες και το κίνημα αυτό σήμερα είναι μια τεράστια δύναμη στη διεθνή ζωή. Για τους εμπρηστές του καινούργιου παγκόσμιου πολέμου είναι μια προειδοποίηση οι εκατοντάδες εκατομμύρια υπογραφές κάτω απ' την έκκληση του Παγκόσμιου Συμβουλίου της Ειρήνης για τη σύναψη συμφώνου ειρήνης ανάμεσα στα 5 μεγάλα κράτη.
Η επιτροπή για τα Διεθνή Σταλινικά βραβεία είναι πεπεισμένη ότι και τούτη τη φορά η απόφασή της θα εκφράσει τα αισθήματα εκατομμυρίων ανθρώπων όλων των χωρών, που νοιώθουν και εγκρίνουν την επιμονή κι ανιδιοτελή δράση των αγωνιστών της ειρήνης, την ευγενική δουλειά τους που εκφράζει το θρίαμβο των ιδεών της ειρήνης και τη φιλία ανάμεσα στους λαούς.
Μ' απόφαση της επιτροπής δίδεται βραβείο στο Γκο Μο Ζο, στον μεγάλο αυτό συγγραφέα της Κινέζικης Λ. Δημοκρατίας, στον επιστήμονα ιστορικό, σ' αυτόν τον κοινωνικό και κρατικό παράγοντα, που δραστήρια παίρνει μέρος στο εθνικό και διεθνές κίνημα για την υπεράσπιση της ειρήνης. Ο Γκο Μο Ζο πούναι ένας απ' τους αγαπημένους συγγραφείς και δραματουργούς του Κινέζικου λαού μ' όλη του τη δημιουργικότητα αγωνίζεται με συνέπεια για την ειρήνη, την πρόοδο και την εθνική ανεξαρτησία των λαών.
Με την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας άρχισε η πλούσια περίοδος της δράσης του Γκο Μο Ζο. Ο ίδιος κάνει μια μεγάλη κοινωνική και κρατική δουλειά, είναι επικεφαλής της κινέζικης λαϊκής επιτροπής για την υπεράσπιση της ειρήνης και την πάλη ενάντια στην αμερικάνικη επιθετικότητα. Είναι επικεφαλής της Πανκινέζικης ένωσης των καλλιτεχνών, των λογοτεχνών. Είναι ταυτόχρονα πρόεδρος της κινέζικης ακαδημίας επιστημών και κατέχει ένα ψηλό κρατικό πόστο στη χώρα του.
Όλη η πολύπλευρη και μεγάλη δράση του Γκο Μο Ζο σαν συγγραφέα, επιστήμονα και κοινωνικό παράγοντα μαρτυρεί πως πραγματικά υπηρετεί στην υπόθεση της ειρήνης σ' ολάκερο το κόσμο και στην υπόθεση της προόδου και της ελευθερίας των λαών.
Στ' άλλο τμήμα του κόσμου – στην ειρήνη – εργάζεται επίσης, για την ειρήνη ενας επιφανής αντιπρόσωπος του διεθνούς κινήματος της ειρήνης ο Πέτρο Νέννι.
Το όνομα του Νέννι, αυτού του επιφανούς και με κύρος κοινωνικού παράγοντα είναι γνωστό κι έξω απ' τα σύνορα της χώρας του. Ο Νέννι είναι ένας ανειρήνευτος αντίπαλος της επιθετικότητας σ' οποιαδήποτε μορφή κι αν παρουσιάζεται, ένας θερμός υπερασπιστής των συμφερόντων των απλών ανθρώπων της Ιταλίας. Δεν λυπάται τις δυνάμεις του, όταν πρόκειται για την τύχη της χώρας και του λαού του.
Ο Νέννι είναι ένας διαπρεπής δημοσιολόγος. Ξεσκεπάζει ενεργητικά τους αμερικάνους επιδρομείς καλώντας ακούραστα τους εργαζόμενους της Ιταλίας να παλέψουν ενάντια στον κίνδυνο ενός καινούργιου πολέμου.
Με την πλούσια δράση του σαν καθοδηγητής των αγωνιστών για την ειρήνη, με την ακούραστη δουλειά του για το άπλωνα και τη στερέωση του κινήματος για την υπεράσπιση της ειρήνης στην Ιταλία και σ' ολάκερο τον κόσμο ο Νέννι απόχτησε την ευγνωμοσύνη των πλατιών λαϊκών μαζών, που στο πρόσωπό του βλέπουν τον πρωτοπόρο αγωνιστή για την ειρήνη και την ευτυχία της ανθρωπότητας.
Ο καθηγητής Ικούο Οϊάμα, ο επιφανής αυτός επιστήμονας και πολιτικός παράγοντας της Ιαπωνίας, αναπτύσσει την πλούσια δράση του για την ειρήνη στη χώρα του, που μαζί με τη Δυτική Γερμανία ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θέλει να τη χρησιμοποιήσει σα βασική πολεμική βάση για το ανάμα ενός καινούργιου παγκοσμίου πολέμου.
Ο Ικούο Οϊάμα που είναι ένας παλιός παράγοντας του πολιτισμού στη χώρα του, είναι ένας ανειρήνευτος εχθρός της γιαπωνέζικης στρατοκρατίας, που σωρέψε πάρα πολλές δυστυχίες στον ιαπωνικό λαό.
Να μην επιτρέψουμε να παρασυρθεί η Ιαπωνία σε καινούργιο πόλεμο. Να μην επιτρέψουμε στις αντιδραστικές δυνάμεις να σπρώξουν το λαό σε καινούργιο πόλεμο – να με ποιες εκκλήσεις αποτάνθηκε ο καθηγητής Οϊάμα προς τις καλύτερες δυνάμεις της χώρας του, αμέσως ύστερα απ' την κατάρρευση του γιαπωνέζικου ιμπεριαλισμού. Τον Απρίλη 1949 με πρωτοβουλία του Οϊάμα έγινε στην Ιαπωνία το πρώτο εθνικό συνέδριο για την υπεράσπιση της ειρήνης, πούβαλε την αρχή του μαζικά οργανωμένου κινήματος των οπαδών της ειρήνης στην Ιαπωνία.
Όλοι οι άνθρωποι του κόσμου καλής θέλησης ξέρουν το όνομα της Μόνικα Φέλτον. Είναι κείνη που όρθωσε το παράστημά της μπροστά στις ανείπωτες διώξεις κι έριξε στα ματια των οργανωτών του πολέμου της Κορέας τα λόγια της δικαιοσύνης για τη δράση τους. Είναι κείνη που ξεσκέπασε τον αισχρό ρόλο των αμερικανών κι άγγλων στρατιωτών στην Κορέα.
Η Μόνικα Φέλτον φέτος το Μάη επισκέφτηκε την Κορέα σα μέλος της επιτροπής ΠΔΟΓ και σαν επέστρεψε στην Αγγλία ανέπτυξε μεγάλη δράση για τη διάδοση της αλήθειας για την Κορέα. Οι λόγοι της στις μαζικές συγκεντρώσεις στο Λονδίνο, Εδεμβούργο, στη Γκλασκόβη, στο Κόβεντρ και σ' άλλες πόλεις άνοιξαν τα μάτια σε πολλούς ανθρώπους της Αγγλίας και τους βοήθησαν να μάθουν την πραγματική κατάσταση στην Κορέα. Οι τίμιες αφηγήσεις της ξεσήκωσαν κύματα συκοφαντίας ενάντιά της στη βουλή και στον αντιδραστικό τύπο. Η Φέλτον απολύθηκε απτή θέση του προέδρου της εταιρίας οικοδομών της πόλης Στίφνατζ, που την κατείχε σα μέλος του εργατικού κόμματος. Αποπειράθηκαν να την ενοχοποιήσουν για «έσχατη» «προδοσία». Όμως χάρις στις αναρίθμητες διαμαρτυρίες του κοινού τη δικάσανε. Ανεξάρτητα όμως απτίς καταδιώξεις και τ' αντίποινα Φέλτον δεν έπαψε να μιλάει ενάντια στον πόλεμο στην Κορέα.
Οι οπαδοί της ειρήνης όλων των χωρών θα διαβάσουν με ικανοποίηση στον κατάλογο των βραβευμένων με το Διεθνές Σταλινικό βραβείο και το τόνομα της Άννας Σέγκερς. Η Άννα Σέγκερς είναι μια επιφανής συγγραφέας πούγραψε βιβλία γνωστά σ' ολάκερο τον κόσμο. Ολάκερη τη ζωή της την αφιέρωσε για τα ζωτικά συμφέροντα του γερμανικού λαού. Και προπολεμικά ακόμα η Άννα Σέγκερς πάλευε για την ειρήνη και την πρόοδο κι ενάντια στον πόλεμο και τον φασισμό. Βρίσκεται στις πρώτες γραμμές των αγωνιστών της ειρήνης και τώρα που οι αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές ετοιμάζουν έναν καινούργιο πόλεμο, στον οποίον θέλουν να χρησιμοποιήσουν τη Δυτική Γερμανία σα βάση εξόρμησης και τους Γερμανούς σαν κρέας για τα κανόνια τους.
Σαν την Άννα Σέγκερς κι ο συγγραφέας μιας άλλης χώρας σ' ένα άλλο μέρος του κόσμου – ο βραζιλιάνος Ζώρζη Αμάντο αφιερώνει το λογοτεχνικό ταλέντο για την υπόθεση της ειρήνης.
Ο Ζώρζη Αμάντο είναι ένας απ' τους πιο προσφιλείς συγγράφεις του βραζιλιανού λαού, πούναι πολύ γνωστός στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Τα έργα του είναι εμπνευσμένα με την ιδέα της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία των χωρών κι ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.
Οι σοβιετικοί άνθρωποι εκτιμούν κι υποστηρίζουν θερμά τη σπουδαία δράση των βραβευμένων με το Διεθνές Σταλινικό βραβείο συνεπών αγωνιστών για την υπόθεση της ειρήνης.
Για το σοβιετικό λαό δεν υπάρχει μεγαλύτερο βραβείο που είναι δεμένο με το όνομα του μεγάλου Στάλιν. Τα Διεθνή βραβεία της ειρήνης που καθιερώθηκαν με την ευκαιρία των 70 χρόνων του Ι.Β. Στάλιν, δίνονται σε πολίτες οποιασδήποτε χώρας, ανεξάρτητα απ' τα πολιτικά φρονήματα, τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και τις φυλετικές τους διαφορές, για τις εξαιρετικές υπηρεσίες τους, για τη διατήρηση και στερέωση της ειρήνης.
Η απονομή των Διεθνών Σταλινικών βραβείων της ειρήνης είναι μια καινούργια ένδειξη της ειρηνικής πολιτικής του σοβιετικού κράτους και εγκρίνεται θερμά απ' τους εργαζόμενους της πατρίδας μας, που χτίζουν το μεγαλειώδικο χτίριο του κομμουνισμού. (Μετάφραση από τα ρούσικα)

Ανασύνταξη, αρ.φύλ. 357-358, 1-30/11/2011

2011-12-13T15:00:00.000-08:00

Ανασύνταξη, αρ.φύλ. 356-357, 1-30/11/2011

Κυκλοφορεί η εφημερίδα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, αρ.φύλ. 357-358. (1-30/11/2011)

2011-12-12T15:36:00.000-08:00

- OXI στον ωμό εκβιασμό, την απροσχημάτιστη πολιτική ΕΠΕΜΒΑΣΗ των ΜΕΡΚΕΛ-ΣΑΡΚΟΖΙ, εκπροσώπων των μονοπωλίων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, στα εσωτερικά της χώρας, το τσαλαπάτημα του περήφανου λαού μας και τον απευθείας ΔΙΟΡΙΣΜΟ κυβέρνησης των ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ και με τη συμμετοχή των ναζι-φασιστών του ΛΑΟΣ

- PABLO PICASSO – «ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΑΛΙΝ» - «Κ»ΚΕ

- ΤΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΒΑΘΕΜΑ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ

- Πολυτεχνείο 2011: επίκαιρος ο δρόμος της αντιφασιστικής-αντιιμπεριαλιστικής λαϊκής εξέγερσης

- Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΤΑΦΙ, ΝΕΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ

- 46 εκατομμύρια Αμερικανοί στη φτώχεια και στην εξαθλίωση